CHI

Purpose: This study aimed to examine the relationship between ambivalence over emotional expressiveness and suicidal ideation in veterans, with posttraumatic stress disorder (PTSD) symptoms considered as a mediating variable. Methods and Materials: This descriptive-correlational, cross-sectional study included 100 Iran–Iraq War veterans hospitalized at Fajr Hospital who were recruited through convenience sampling. Participants completed the Ambivalence over Emotional Expressiveness Questionnaire, the Beck Scale for Suicide Ideation, and the Mississippi Scale for Combat-Related PTSD. Pearson’s correlation was used to examine relationships among the variables. Structural equation modeling with maximum likelihood estimation was conducted in Mplus version 8 to test the mediation model. Normality was assessed using skewness and kurtosis, and multicollinearity was evaluated through variance inflation factors. Model fit was assessed using the chi-square-to-degrees-of-freedom ratio, comparative fit index, Tucker–Lewis index, and root-mean-square error of approximation. Bootstrapping was used to test the indirect effect. Findings: Suicidal ideation was significantly correlated with ambivalence over emotional expressiveness and PTSD symptoms. Ambivalence over emotional expressiveness significantly predicted suicidal ideation in the model without the mediator. In the mediation model, ambivalence over emotional expressiveness significantly predicted PTSD symptoms, and PTSD symptoms significantly predicted suicidal ideation. However, the direct path from ambivalence over emotional expressiveness to suicidal ideation was not statistically significant after PTSD symptoms were entered into the model. The indirect effect of ambivalence over emotional expressiveness on suicidal ideation through PTSD symptoms was statistically significant. The structural model demonstrated acceptable fit to the data. Conclusion: PTSD symptoms fully mediated the relationship between ambivalence over emotional expressiveness and suicidal ideation, suggesting that interventions targeting emotional-expression conflicts and trauma-related symptoms may help reduce suicidal ideation among veterans.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و افکار خودکشی در جانبازان، با در نظر گرفتن علائم اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) به عنوان متغیر میانجی انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه توصیفی-همبستگی از نوع مقطعی بود و ۱۰۰ نفر از جانبازان جنگ ایران و عراق بستری در بیمارستان فجر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان به پرسشنامه دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات، مقیاس بک برای افکار خودکشی و مقیاس می‌سی‌سی‌پی برای اختلال استرس پس از سانحه مرتبط با جنگ پاسخ دادند. برای بررسی روابط بین متغیرها از همبستگی پیرسون استفاده شد. مدل‌یابی معادلات ساختاری با برآورد حداکثر درست‌نمایی در نرم‌افزار Mplus نسخه ۸ برای آزمون مدل میانجی‌گری به کار رفت. نرمال بودن داده‌ها با استفاده از چولگی و کشیدگی و چندهمخطی بودن با استفاده از شاخص‌های تورم واریانس ارزیابی شد. برازش مدل با استفاده از نسبت کای‌دو به درجه آزادی، شاخص برازش تطبیقی، شاخص تاکر-لوییس و ریشه میانگین مربعات خطای تقریب بررسی شد. برای آزمون اثر غیرمستقیم از بوت‌استرپ استفاده شد. یافته‌ها: افکار خودکشی با دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و علائم اختلال استرس پس از سانحه همبستگی معناداری داشت. دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات در مدل بدون متغیر میانجی، پیش‌بینی‌کننده معنادار افکار خودکشی بود. در مدل میانجی‌گری، دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات پیش‌بینی‌کننده معنادار علائم اختلال استرس پس از سانحه و علائم اختلال استرس پس از سانحه نیز پیش‌بینی‌کننده معنادار افکار خودکشی بود. با این حال، مسیر مستقیم از دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات به افکار خودکشی پس از وارد کردن علائم اختلال استرس پس از سانحه به مدل، از نظر آماری معنادار نبود. اثر غیرمستقیم دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات بر افکار خودکشی از طریق علائم اختلال استرس پس از سانحه از نظر آماری معنادار بود. مدل ساختاری برازش قابل قبولی با داده‌ها نشان داد. نتیجه‌گیری: علائم اختلال استرس پس از سانحه به طور کامل رابطه بین دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و افکار خودکشی را میانجی‌گری کردند و این امر نشان می‌دهد که مداخلات هدفمند بر تعارضات ابراز هیجانی و علائم مرتبط با تروما می‌تواند به کاهش افکار خودکشی در جانبازان کمک کند.

Background: Patients with chronic kidney disease undergoing hemodialysis frequently experience physical and psychological complaints that may affect their sleep quality. Uremic pruritus, restless legs syndrome, anxiety, and post-hemodialysis fatigue are potential factors that may disrupt sleep quality. Objective: This study aimed to identify the factors influencing the sleep quality of patients with chronic kidney disease undergoing hemodialysis at Bahteramas Regional General Hospital, Southeast Sulawesi Province. Methods: This study employed a quantitative analytical approach with a cross-sectional design. The sample consisted of 83 respondents. Data were collected using the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), 5-D Itch Scale, International Restless Legs Syndrome Rating Scale (IRLS), Hospital Anxiety and Depression Scale-Anxiety (HADS-A), and a post-hemodialysis fatigue assessment instrument. Data were analyzed using the Chi-square test and binary logistic regression. Results: Bivariate analysis showed that uremic pruritus (p = 0.046), restless legs syndrome (p = 0.015), anxiety (p = 0.029), and post-hemodialysis fatigue (p = 0.049) were statistically significant factors associated with sleep quality. Simultaneously, the four variables had a statistically significant effect on sleep quality (p = 0.007), with a Nagelkerke R Square value of 0.217. In the multivariable analysis, only anxiety showed a statistically significant independent effect (p = 0.019). Conclusion: Uremic pruritus, restless legs syndrome, anxiety, and post-hemodialysis fatigue were statistically associated with sleep quality in the bivariate analysis. The four variables were jointly significant in the multivariable model, whereas only anxiety remained statistically significant after adjustment for the other variables.

Background: Body image dissatisfaction (BID) is an emerging public health concern among college students due to its association with depression, anxiety, and low self-esteem. Sociocultural pressures during the transition to adulthood increase vulnerability. Evidence from Western Gujarat remains limited. Objectives: To determine the prevalence of BID and identify its sociodemographic and psychological predictors among undergraduate students in Western Gujarat. Methods: A cross-sectional study was conducted among 297 undergraduate students (18–24 years) from a medical college in Western Gujarat. Data were collected using a structured questionnaire, including MBSRQ-AS, BDI-II, HAM-A, and RSES. BMI was calculated using standard anthropometric measurements. Data were analyzed using SPSS v25 with chi-square tests, independent t-tests, and binary logistic regression. Statistical significance was set at p < 0.05. Results: The prevalence of BID was 58.2%. Females reported significantly higher dissatisfaction than males (66.1% vs. 48.5%, p < 0.001). Higher BID was observed among overweight/obese students (75.4%) and underweight students (66.7%). Multivariate analysis identified female gender (AOR = 1.95, 95% CI: 1.13-3.37), overweight/obesity (AOR = 3.59, 95% CI: 1.85-6.97), higher depression scores (AOR = 1.05 per unit), and lower self-esteem (AOR = 0.89 per unit) as independent predictors (Nagelkerke R² = 0.398). Conclusion: BID is highly prevalent among undergraduate students in Western Gujarat, particularly among females and those with higher BMI, depression, and low self-esteem. Targeted campus-based interventions promoting body positivity, self-esteem, and mental well-being are warranted.

Background: Emergency nurses in earthquake prone regions require psychological resources to maintain resilience, manage occupational stress, and deliver effective care during disasters. Self confidence may contribute to their ability to adapt to challenging clinical situations. Objectives: This study examined the association between self confidence and resilience among emergency department nurses at Sayang Regional General Hospital, Cianjur Regency, Indonesia. Methods: A quantitative cross sectional study involved 50 emergency department nurses recruited through total sampling. Self confidence and resilience were assessed using structured questionnaires. Associations were examined using the Chi square test, with odds ratios (OR) and 95% confidence intervals (CI) calculated to estimate association strength. Results: High self confidence was reported by 34 nurses (68.0%), while 35 nurses (70.0%) demonstrated high resilience. Statistical analysis revealed a significant association between self confidence and resilience (p = 0.005; OR = 6.00; 95% CI: 1.60–22.55), indicating greater odds of high resilience among nurses with high self confidence. Conclusion: Self confidence was significantly associated with resilience among emergency nurses. Integrating psychological capacity building into hospital disaster preparedness programs may strengthen nurses' adaptive capabilities and support emergency care readiness.

زمینه: پرستاران اورژانس در مناطق زلزله‌خیز به منابع روان‌شناختی برای حفظ تاب‌آوری، مدیریت استرس شغلی و ارائه مراقبت مؤثر در هنگام بلایا نیاز دارند. اعتماد به نفس ممکن است به توانایی آن‌ها در سازگاری با موقعیت‌های بالینی چالش‌برانگیز کمک کند. اهداف: این مطالعه ارتباط بین اعتماد به نفس و تاب‌آوری را در میان پرستاران بخش اورژانس بیمارستان عمومی منطقه‌ای Sayang، شهرستان Cianjur، اندونزی مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی کمی با مشارکت ۵۰ پرستار بخش اورژانس که از طریق نمونه‌گیری کل انتخاب شدند، انجام شد. اعتماد به نفس و تاب‌آوری با استفاده از پرسشنامه‌های ساختاریافته ارزیابی شد. ارتباطات با استفاده از آزمون کای دو بررسی شد و نسبت شانس (OR) و فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) برای برآورد قدرت ارتباط محاسبه گردید. نتایج: ۳۴ پرستار (۶۸٫۰٪) اعتماد به نفس بالا و ۳۵ پرستار (۷۰٫۰٪) تاب‌آوری بالا را گزارش کردند. تحلیل آماری ارتباط معناداری بین اعتماد به نفس و تاب‌آوری نشان داد (p = 0.005؛ OR = 6.00؛ 95% CI: 1.60–22.55)، که نشان‌دهنده شانس بیشتر تاب‌آوری بالا در میان پرستارانی با اعتماد به نفس بالا است. نتیجه‌گیری: اعتماد به نفس با تاب‌آوری در میان پرستاران اورژانس ارتباط معناداری داشت. ادغام برنامه‌های توانمندسازی روان‌شناختی در برنامه‌های آمادگی بیمارستان برای بلایا می‌تواند قابلیت‌های سازگاری پرستاران را تقویت کرده و آمادگی مراقبت اورژانس را حمایت کند.

Background: Bullying remains a significant adolescent health and school safety concern. Self control may influence students' behavioral regulation and involvement in bullying. Objectives: This study examined the association between self control and bullying behavior among students at SMPN 1 Cikembar, Sukabumi Regency, Indonesia. Methods: A correlational cross sectional study included 293 students selected from a population of 1,059 using proportional stratified random sampling. Self control and bullying behavior were assessed using questionnaires based on the Brief Self Control Scale and Revised Olweus Bully/Victim Questionnaire. Associations were analyzed using the Chi square test and prevalence ratios (PR) with 95% confidence intervals (CI). Results: High self control was reported by 185 students (63.1%), while 184 (62.8%) demonstrated low bullying behavior. High bullying behavior occurred in 56.5% of students with low self control compared with 25.9% of those with high self control. Low self control was significantly associated with higher bullying prevalence (PR = 2.18; 95% CI: 1.62–2.92; X² = 27.22; p < 0.001). Conclusions: Lower self control was significantly associated with bullying behavior, without establishing causality. School prevention programs should integrate behavioral assessment, counseling, and coordinated teacher and parent support.

زمینه: زورگویی همچنان یکی از نگرانی‌های مهم سلامت نوجوانان و ایمنی مدارس است. خودکنترلی ممکن است بر تنظیم رفتاری دانش‌آموزان و مشارکت آن‌ها در رفتارهای زورگویی تأثیرگذار باشد. هدف: این پژوهش به بررسی ارتباط بین خودکنترلی و رفتار زورگویی در میان دانش‌آموزان مدرسه متوسطه اول دولتی شماره ۱ چیکمبار، شهرستان سوکابومی، اندونزی پرداخت. روش‌ها: این مطالعه مقطعی همبستگی شامل ۲۹۳ دانش‌آموز بود که از جمعیت ۱۰۵۹ نفره با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده متناسب انتخاب شدند. خودکنترلی و رفتار زورگویی با استفاده از پرسشنامه‌هایی بر اساس Brief Self Control Scale و Revised Olweus Bully/Victim Questionnaire ارزیابی شد. ارتباطات با استفاده از آزمون کای‌اسکوئر و نسبت شیوع (PR) با فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) تحلیل گردید. یافته‌ها: ۱۸۵ دانش‌آموز (۶۳/۱٪) خودکنترلی بالا و ۱۸۴ نفر (۶۲/۸٪) رفتار زورگویی پایین را گزارش کردند. رفتار زورگویی بالا در ۵۶/۵٪ از دانش‌آموزان با خودکنترلی پایین در مقایسه با ۲۵/۹٪ از افراد با خودکنترلی بالا مشاهده شد. خودکنترلی پایین به طور معناداری با شیوع بالاتر رفتار زورگویی مرتبط بود (PR = 2.18؛ ۹۵٪ CI: 1.62–2.92؛ X² = 27.22؛ p < 0.001). نتیجه‌گیری: خودکنترلی پایین به طور معناداری با رفتار زورگویی مرتبط بود، بدون آنکه رابطه علیت اثبات شود. برنامه‌های پیشگیری مدرسه‌ای باید ارزیابی رفتاری، مشاوره و حمایت هماهنگ معلمان و والدین را دربرگیرد.

Background: Developmental screening and responsive caregiving are essential components of early childhood healthcare. Parenting styles may be associated with developmental screening outcomes. Objectives: To examine the association between parenting styles and developmental screening categories among children aged 2 to 5 years in Sukabumi, Indonesia. Methods: This quantitative cross sectional study included 260 mother–child pairs recruited through reported cluster random sampling. Parenting styles were assessed using the Parenting Styles and Dimensions Questionnaire, while development was screened using the Kuesioner Pra Skrining Perkembangan. Associations were analyzed using Pearson chi square and Cramér’s V. Results: Authoritative, authoritarian, and permissive parenting accounted for 49.6%, 24.2%, and 26.2% of participants, respectively. Developmental screening indicated normal findings in 67.7%, suspect findings in 24.2%, and delay findings in 8.1%. A significant association was observed (X² = 21.148; df = 4; p < 0.001; Cramér’s V = 0.202). Suspect findings were highest with authoritarian parenting (41.3%), while delay findings were highest with permissive parenting (14.7%). Conclusions: Parenting styles were associated with developmental screening categories. Findings support caregiver counseling and routine developmental screening but do not establish causality.

زمینه: غربالگری رشد و مراقبت پاسخگو از اجزای اساسی مراقبت‌های بهداشتی دوران کودکی به‌شمار می‌روند. سبک‌های فرزندپروری ممکن است با نتایج غربالگری رشد مرتبط باشند. هدف: بررسی ارتباط بین سبک‌های فرزندپروری و دسته‌بندی‌های غربالگری رشد در کودکان ۲ تا ۵ ساله شهر سوکابومی اندونزی. روش‌ها: این مطالعه مقطعی کمی شامل ۲۶۰ زوج مادر–کودک بود که با نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی گزارش‌شده انتخاب شدند. سبک‌های فرزندپروری با استفاده از پرسشنامه سبک‌ها و ابعاد فرزندپروری (Parenting Styles and Dimensions Questionnaire) ارزیابی شد و غربالگری رشد با استفاده از پرسشنامه پیش‌غربالگری رشد (Kuesioner Pra Skrining Perkembangan) انجام گرفت. ارتباط‌ها با استفاده از آزمون کای دو پیرسون و مقدار V کرامر تحلیل شد. یافته‌ها: سبک فرزندپروری مقتدرانه، استبدادی و سهل‌گیر به‌ترتیب ۴۹/۶٪، ۲۴/۲٪ و ۲۶/۲٪ شرکت‌کنندگان را تشکیل دادند. غربالگری رشد در ۶۷/۷٪ یافته‌های طبیعی، در ۲۴/۲٪ یافته‌های مشکوک و در ۸/۱٪ یافته‌های تأخیر را نشان داد. ارتباط معناداری مشاهده شد (X² = 21.148؛ df = 4؛ p < 0.001؛ V کرامر = 0.202). بیشترین یافته‌های مشکوک در سبک فرزندپروری استبدادی (۴۱/۳٪) و بیشترین یافته‌های تأخیر در سبک فرزندپروری سهل‌گیر (۱۴/۷٪) مشاهده شد. نتیجه‌گیری: سبک‌های فرزندپروری با دسته‌بندی‌های غربالگری رشد مرتبط بودند. یافته‌ها از مشاوره به مراقبان و غربالگری روتین رشد حمایت می‌کنند اما رابطه علی را اثبات نمی‌کنند.

Background: Insomnia is an important public health concern and may be particularly relevant among security personnel because of irregular work schedules, occupational demands, sustained vigilance, and inadequate rest. This study was conducted to determine the prevalence of insomnia and its association with selected sociodemographic and health-related factors among security personnel in a tertiary care government hospital in south India. Methods: A cross-sectional study was conducted among 100 security personnel. Sociodemographic characteristics, including age, gender, income, education, and marital status, and health-related characteristics, including body mass index, diabetes, and hypertension, were assessed using a structured questionnaire. Insomnia was assessed using the Insomnia Severity Index (ISI). Associations between insomnia and selected variables were examined using the chi-square test. Results: Sub-threshold insomnia was present in 32% of participants, while no cases of moderate or severe insomnia were identified. Significant associations were observed between insomnia and gender (p=0.019) and income level (p=0.020). No significant associations were observed with age, education, marital status, or metabolic health status. Self-reported Diabetes and Hypertension were present in 10% and 4% of participants, respectively, while 74% were classified as obese. Conclusions: Although moderate or severe insomnia was not observed, nearly one-third of security personnel had sub-threshold insomnia. Workplace-based sleep hygiene interventions may be beneficial, particularly among women and lower-income employees. Further studies incorporating objective sleep assessments and detailed evaluation of shift schedules are warranted.

The advancement of digital technology has led to increased use of the internet and social media, particularly among adolescents. However, this development has also contributed to various challenges, one of which is cyberbullying. A low level of digital literacy knowledge may influence how students communicate and behave in digital environments. This study aimed to analyze the relationship between the level of digital literacy knowledge and cyberbullying behavior among high school students. This study employed a quantitative approach with a cross-sectional design. A total of 99 students were selected as research participants using a total sampling technique. Data were collected using a questionnaire, while the relationship between the variables was analyzed using the Chi-Square test. The results showed that the majority of respondents had a high level of digital literacy knowledge (59.6%), while the majority demonstrated a low level of cyberbullying behavior (57.6%). Statistical analysis revealed a significant relationship between the level of digital literacy knowledge and cyberbullying behavior (p-value = 0.001). Thus, the better the students' level of digital literacy knowledge, the lower their tendency to engage in cyberbullying behavior. Therefore, strengthening education and understanding of digital literacy should be enhanced as a preventive strategy to reduce the occurrence of cyberbullying in school environments.

This quantitative comparative investigation evaluated and contrasted levels of state-trait anxiety and generalized anxiety symptoms between early and late adolescent cohorts (N = 100). A cross-sectional comparative survey design was employed using standardized psychometric instruments: the 40-item State-Trait Anxiety Inventory (STAI) and the Generalized Anxiety Disorder-7 scale (GAD-7). Non-parametric Mann-Whitney U tests and chi-square independence analyses revealed no statistically significant differences in overall anxiety scores between early and late adolescents across all dimensions (p > .26). However, over 47% of participants across both groups met clinical severity cut-offs ?10on GAD-7). State and trait anxiety demonstrated a robust positive association (? = 0.81, p < .001). The findings underscore an urgent imperative for universal, stage-independent psychological screening and preventive mental health frameworks within educational environments.

The central issue that is being addressed in this particular research endeavor pertains to the notably inadequate science learning outcomes that have been observed among the fourth-grade students enrolled at SD Negeri 1 Labuah Ratu Dua. The primary objective of this research is to systematically investigate and elucidate the effects that the Team Games Tournament (TGT) learning model has on improving these educational outcomes. The methodological framework employed in this study is characterized by a quasi-experimental design, which allows for the exploration of causal relationships while maintaining a level of control over extraneous variables. The total population under consideration in this research comprises 60 students, and it is noteworthy that the sample size is also exactly 60 students, thereby ensuring comprehensive representation. In determining the research sample, a non-probability sampling technique was utilized, which is particularly relevant in contexts where random sampling is not feasible or practical. The data collection methods employed in this study encompass a variety of non-test techniques, including but not limited to observation and documentation, alongside test techniques, which are specifically structured in the format of multiple-choice questions. The subsequent data processing was conducted using statistical methods such as the chi-square formula, F-test, and simple linear regression analyses, all of which collectively provide robust evidence supporting the hypothesis. The results indicate a statistically significant effect of the TGT learning model on the academic performance of students in the fourth grade of elementary school, as substantiated by the finding that Fhitung exceeds Ftabel, specifically with values of 19.77 and 4.20, respectively. This compelling evidence serves to underscore the efficacy of the TGT learning model as an innovative pedagogical approach aimed at enhancing science learning outcomes within this educational context. Overall, the implications of these findings are far-reaching, suggesting that the implementation of such collaborative learning strategies could potentially transform educational practices in similar settings.

This study assessed the employability skill readiness of Alternative Learning System (ALS) graduates in Liloan District, Cebu, during School Year 2025–2026 as a basis for developing a skill enhancement plan. Anchored on Human Capital Theory, Career Construction Theory, and Social Cognitive Career Theory, the study employed a quantitative correlational research design involving 70 ALS graduates. Data were collected using an adapted and modified questionnaire and analyzed through percentages, weighted means, standard deviations, Pearson product-moment correlation, and chi-square tests. Findings revealed high employability skill readiness in communication (M = 4.08), teamwork (M = 3.82), problem-solving (M = 3.81), self-management (M = 3.48), and technical or job-specific skills (M = 3.52). Employability readiness was significantly associated with age, parents’ educational attainment, parents’ occupation, and combined monthly family income, while gender showed no significant relationship. Furthermore, challenges encountered exhibited a significant negative relationship with employability readiness (r = −0.46), indicating that greater challenges were associated with lower readiness. Prominent challenges included limited access to training and upskilling opportunities, insufficient career preparation, inadequate hands-on experience, and limited confidence in applying acquired skills. The study recommends implementing the proposed Skill Enhancement Plan through accessible training, career guidance, workplace exposure, and strengthened stakeholder partnerships. The research aligns with Sustainable Development Goal (SDG) 4 (Quality Education) and SDG 8 (Decent Work and Economic Growth) by promoting inclusive skills development and employment readiness. Its potential contribution to educational, socioeconomic, and community sustainability lies in supporting lifelong learning, equitable employment preparation, and improved workforce participation among ALS graduates.

The concept of the human person occupies a central position in philosophical anthropology because it raises fundamental questions concerning identity, individuality, relationality, community, moral responsibility, and the meaning of human existence. In Igbo philosophical thought, the person is commonly understood not as an isolated, self-sufficient entity but as one whose existence is embedded in a network of relationships involving the individual, family, community, the spiritual order, and the wider cosmos. This paper examines the concept of the human person in Igbo philosophy through the complementary ontology of Innocent I. Asouzu, particularly his philosophy of Ibuanyidanda and the method of complementary reflection. Rather than presenting Ibuanyidanda as Asouzu’s original, complete theory of philosophical anthropology, the paper develops an anthropological application of his complementary ontology to the question of personhood. It argues that Asouzu’s emphasis on the mutual dependence and non-exclusivity of realities provides resources for reconceptualizing the human person as an existence constituted through complementarity, while preserving personal identity and agency. This study therefore uses the expression “being-in-complementarity” as an interpretive formulation for articulating the anthropological implications of Asouzu’s complementary ontology, rather than assuming it without qualification as a technical equivalent of Heidegger’s being-in-the-world or Mitsein. The paper further examines whether the transcendence associated with Asouzu’s ontology should be identified straightforwardly with indigenous Igbo conceptions of Chukwu, chi, ancestors, and other spiritual realities, or understood as a philosophical reconstruction shaped partly by his Christian and Western philosophical formation. The paper thus proposes Ibuanyidanda as a promising framework for reconstructing Igbo philosophical anthropology while acknowledging the interpretive and philosophical work involved in extending Asouzu’s ontology to personhood.

Introduction: During the first year of the COVID-19 pandemic, the global prevalence of anxiety and depression rose by about 25%, with women and young people most affected. Now that the emergency phase is over, it is necessary to know the mental health status of university students' families, a group that is rarely measured directly. Objective: To describe the levels of anxiety, depression and perceived stress among nursing students and their family members, and to explore their relationship with age, gender, socioeconomic stratum and religion. Methods: Quantitative, descriptive, cross-sectional study with non-probability convenience sampling. Thirty-nine people aged 17 to 79 took part: third-semester nursing students at Universidad Metropolitana de Barranquilla and their family members. The GAD-7, the PHQ-9 and the 10-item Perceived Stress Scale (PSS-10) were administered. Associations were tested with the chi-square test and, because of the small cell counts, with an exact test estimated by Monte Carlo simulation.Results: Of the participants, 67% were women, 31% were aged 17 to 25, 49% belonged to socioeconomic stratum 2 and 87% were Catholic. Absence of symptoms and mild levels predominated. Mild anxiety was the most frequent category among those aged 17 to 25 (66.7%), and 25% of those aged 44 to 52 had severe anxiety. The chi-square test suggested an association between age and anxiety (p = 0.046), but the exact test did not confirm it (p = 0.080). No other variable was significantly associated with anxiety, depression or stress. Conclusions: Participants mostly showed mild or no symptoms, with no significant differences by sociodemographic variables. The cross-sectional design and the sample size do not allow these levels to be attributed to the pandemic, but the cases of severe anxiety and moderately severe depression among middle-aged family members warrant follow-up of family mental health in the post-pandemic period.

Introduction This study examines sympathy as a socially organized emotion in Arabic-language digital discourse about suicide. Drawing on the sociology of emotions, suicide stigma, and digital death studies, it investigates how public Facebook comment cultures distribute compassion, blame, and moral worth after suicide. Methods A quantitative content analysis was conducted on 2,132 publicly visible comments responding to three highly discussed suicide cases. Comments were coded for inferred public gender presentation, emotional orientation, reported case context, and dominant interpretive frame. Pearson chi-square tests were calculated from raw counts; Cramer’s V , 95% Wilson confidence intervals, and sensitivity analyses are reported. Results Comments from accounts inferred as female were more often sympathetic than comments from accounts inferred as male (60.0% vs. 40.5%; V = 0.15), and commenter composition differed across the three cases ( V = 0.29). Religious framing was the most common interpretive repertoire (48.6%) and could accompany both mercy and condemnation. Discussion The study develops the concept of a moral economy of sympathy to describe the social rules through which digital publics allocate compassion after suicide. Because each case combines a particular person, national setting, reported circumstance, and media framing, the findings are case-specific and should not be generalized to Arab publics.

Mental healthcare needs are growing, yet awareness of available services remains limited, even in Houston, Texas. This study examined relationships between having experienced or been diagnosed with mental illness and awareness of community-based mental health or crisis services. Approximately 1,000 Houston-area adults were surveyed in 2024 and 2026. Chi-square and multivariable regression analyses showed that experience with mental illness was associated with SGM populations, race/ethnicity, and age after adjustment for sociodemographic characteristics. SGM participants had greater odds of reporting mental illness, whereas Black/African American, Hispanic/Latinx, Asian, and older adults had lower adjusted odds relative to their reference groups. Awareness of community-based services was independently associated with gender, SGM populations, race/ethnicity, age, and annual household income; females had greater odds of awareness, whereas Hispanic/Latinx, Asian, and older adults had lower odds. Findings highlight sociodemographic differences in reported experience with mental illness and awareness of community-based services. Longitudinal research is needed to further examine these relationships.

Understanding the learning preferences of pre-service teachers is important for designing flexible and inclusive teacher education programmes. This study examined Honey and Mumford Learning Styles Questionnaire (LSQ) dimension scores and the resulting highest-scoring and tied maximum-score classifications among Level 100 pre-service teachers in Colleges of Education in the Ashanti Region of Ghana. It also examined whether these classifications were associated with gender, teaching-level specialisation, and programme family. A cross-sectional survey design was adopted. The accessible population comprised approximately 2,800 pre-service teachers across eight Colleges of Education, from which 1,496 respondents were included in the study. Data were collected using the 80-item Honey and Mumford LSQ, which assesses four learning-preference dimensions: Activist, Reflector, Theorist, and Pragmatist. For descriptive classification, the dimension with the highest observed score was identified for each respondent, while respondents with equal maximum scores on two or more dimensions were retained in a separate Tie category. Data were analysed using descriptive statistics, Pearson correlations, chi-square tests, Cramér's V, and multinomial logistic regression. Tied maximum scores were observed for 44.5% of respondents. Among respondents with a unique highest-scoring dimension, Activist was the most frequent classification (28.7%), followed by Theorist (12.0%), Reflector (9.5%), and Pragmatist (5.3%). Highest-scoring classification was significantly associated with gender, χ 2 (4, N = 1,496) = 17.91, p = .001, Cramér's V = .109; teaching level, χ 2 (4, N = 1,496) = 41.76, p < .001, Cramér's V = .167; and programme family, χ 2 (12, N = 1,496) = 178.94, p < .001, Cramér's V = .200. The effect sizes were relatively small. Multinomial regression identified differences in selected outcome contrasts, particularly for teaching level and programme family, although several estimates had wide confidence intervals and should be interpreted cautiously. The findings demonstrate considerable variation in LSQ score patterns and show that a substantial proportion of respondents could not be assigned a unique highest-scoring dimension. These results support cautious use of learning-style classifications as descriptive indicators of reported preferences rather than as fixed learner types. Teacher education programmes should therefore emphasise varied pedagogical experiences incorporating active engagement, reflection, theoretical understanding, and practical application.

On a global scale, the spread of alien invasive species is one of the leading causes of reduction in native species populations and, sometimes extinctions. Still, only a few studies in Africa have demonstrated the effect of alien invasive species on animal communities. In this study, we investigated the effect of the Siam weed (Chromolaena odorata) on the distribution and activity of a ubiquitous primate species, the olive baboon (Papio anubis), in Gashaka-Gumti National Park. We predicted that baboons would be mostly observed in areas that are not heavily invaded by the Siam weed and that the frequency of baboon activities would be higher in those areas. Using direct observations in radial line transects, a generalised linear mixed effect model, and chi-square tests, we found that Siam weed had no impact on the occurrence and activities of baboons in the national park. Interestingly, we observed that baboons frequently travelled in or around C. odorata bushes. However, we did not compare the percentage of time spent travelling with the time spent on other activities. Our study demonstrates that normal activities of ubiquitous primates are unlikely to be affected by the spread of the highly invasive Siam weed in an Afrotropical forest.

This study examined parent assessments of teachers’ practices in preparing study guides and extension menus for learners with special educational needs (LSENs), with the objective of informing tools for independent study. A descriptive survey combining correlational and comparative analyses involved 45 parent-respondents of learners at Manggahan Elementary School, General Trias, Cavite. A researcher-developed and expert-reviewed questionnaire used a four-point response scale. Frequencies, percentages, weighted means, the reported Kendall and chi-square statistics, and Kruskal–Wallis tests were used. Most respondents were female (80%) and identified as parents rather than grandparents or guardians (93%); ages 35–39 and 40–44 each comprised 27%. Parents rated teachers’ preparation of study guides (M = 3.37) and extension menus (M = 3.28) favorably, with an overall mean of 3.34 (SD = 0.47). The reported Kendall statistic was 0.0150 (χ² = 0.6757, p = .4111), indicating no statistically significant association or concordance between the two practice assessments under the stated test. Comparisons by age, sex, and family role were likewise nonsignificant (all p > .05). These findings describe favorable parent perceptions but do not establish improvements in learners’ independent-study outcomes. The study supports coordinated planning of accessible study guides and differentiated extension-menu choices, professional development in inclusive instructional design, and stronger family–school communication.

این پژوهش به ارزیابی والدین از شیوه‌های معلمان در آماده‌سازی راهنماهای مطالعه و منوهای گسترش برای دانش‌آموزان با نیازهای ویژه آموزشی (LSENs) پرداخت، با هدف اطلاع‌رسانی برای ابزارهای مطالعه مستقل. این مطالعه توصیفی با ترکیب تحلیل‌های همبستگی و مقایسه‌ای، شامل ۴۵ والد پاسخ‌دهنده از دانش‌آموزان دبستان Manggahan، شهر General Trias، استان Cavite بود. پرسشنامه‌ای که توسط پژوهشگر تدوین و توسط خبرگان بازبینی شده بود، از مقیاس پاسخ‌دهی چهار درجه‌ای استفاده کرد. فراوانی‌ها، درصدها، میانگین‌های وزنی، آمار گزارش‌شده Kendall و مجذور کای، و آزمون‌های Kruskal–Wallis به کار رفتند. اکثر پاسخ‌دهندگان زن بودند (۸۰٪) و خود را والدین معرفی کردند نه پدربزرگ/مادربزرگ یا سرپرست (۹۳٪)؛ گروه‌های سنی ۳۵–۳۹ و ۴۰–۴۴ هر یک ۲۷٪ را تشکیل دادند. والدین، آماده‌سازی راهنماهای مطالعه توسط معلمان را (M = 3.37) و منوهای گسترش را (M = 3.28) مطلوب ارزیابی کردند، با میانگین کلی 3.34 (SD = 0.47). آماره گزارش‌شده Kendall برابر با 0.0150 (χ² = 0.6757, p = .4111) بود که نشان‌دهنده عدم وجود ارتباط یا توافق معنادار آماری بین دو ارزیابی عملی تحت آزمون مذکور است. مقایسه‌ها بر اساس سن، جنس و نقش خانوادگی نیز معنادار نبودند (همه p > .05). این یافته‌ها برداشت‌های مطلوب والدین را توصیف می‌کند اما بهبود در پیامدهای مطالعه مستقل دانش‌آموزان را اثبات نمی‌کند. این پژوهش از برنامه‌ریزی هماهنگ برای راهنماهای مطالعه قابل دسترس و انتخاب‌های منوی گسترش تفکیک‌شده، توسعه حرفه‌ای در طراحی آموزشی فراگیر و ارتباط قوی‌تر خانواده و مدرسه حمایت می‌کند.

Population ageing is increasing the number of older adults who experience overlapping depressive symptoms, anxiety, insomnia, loneliness, and cognitive vulnerability, often alongside multimorbidity, pain, frailty, and functional limitation. This structured narrative review evaluates Tai Chi as a scalable, low-intensity mind–body exercise for these interconnected problems. We synthesised 171 publications identified through PubMed and citation chaining, including Tai Chi-specific clinical studies, broader mind–body evidence, guidelines, and implementation literature. Evidence is most consistent for reducing depressive symptoms, improving sleep, and improving balance, with possible benefits for selected cognitive outcomes. Evidence is weaker for diagnosed depressive or anxiety disorders, loneliness as a primary outcome, long-term cognitive trajectories, and dementia incidence. Tai Chi should therefore be positioned as an adjunct to established care, not as a replacement for pharmacotherapy, psychotherapy, cognitive behavioral therapy for insomnia (CBT-I), or multidomain dementia-risk reduction. Proposed pathways include autonomic regulation, sleep stabilisation, behavioral activation, balance confidence, cognitive–motor integration, and group participation; however, most mechanism evidence is indirect or exploratory. Translation requires clearly specified protocols, active comparators, blinded outcome assessments where feasible, long-term follow-up, systematic adverse-event reporting, cost-effectiveness analyses, and equity-focused implementation. Tai Chi is the most credible as an adaptable component of stepped or integrated care for older adults, provided that programmes are standardised, safely delivered, and evaluated against clinically significant outcomes.

افزایش سالمندی جمعیت موجب افزایش تعداد سالمندانی می‌شود که علائم افسردگی، اضطراب، بی‌خوابی، احساس تنهایی و آسیب‌پذیری شناختی را به طور همزمان تجربه می‌کنند و اغلب این مشکلات با چندبیماری، درد، ناتوانی و محدودیت عملکردی همراه است. این مرور روایتی ساختاریافته، تای‌چی را به عنوان یک ورزش ذهنی-بدنی با شدت پایین و مقیاس‌پذیر برای این مشکلات درهم‌تنیده ارزیابی می‌کند. ما ۱۷۱ مقاله شناسایی‌شده از طریق PubMed و زنجیره‌سازی ارجاعات را شامل مطالعات بالینی اختصاصی تای‌چی، شواهد گسترده‌تر ورزش‌های ذهنی-بدنی، راهنماها و متون اجرایی مرور کردیم. شواهد بیشترین ثبات را در کاهش علائم افسردگی، بهبود خواب و بهبود تعادل نشان می‌دهند و احتمالاً برای برخی پیامدهای شناختی نیز مفید است. شواهد برای اختلالات افسردگی یا اضطراب تشخیص‌داده‌شده، احساس تنهایی به عنوان پیامد اصلی، روندهای شناختی بلندمدت و بروز زوال عقل ضعیف‌تر است. بنابراین، تای‌چی باید به عنوان مکمل مراقبت‌های تثبیت‌شده و نه جایگزین دارودرمانی، روان‌درمانی، درمان شناختی-رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I) یا کاهش چندبعدی خطر زوال عقل مطرح شود. مسیرهای پیشنهادی شامل تنظیم خودکار، تثبیت خواب، فعال‌سازی رفتاری، اعتماد به تعادل، یکپارچگی شناختی-حرکتی و مشارکت گروهی است؛ با این حال، بیشتر شواهد مربوط به مکانیسم‌ها غیرمستقیم یا اکتشافی هستند. انتقال به عمل مستلزم پروتکل‌های مشخص، مقایسه‌گرهای فعال، ارزیابی پیامدها به صورت کور در صورت امکان، پیگیری بلندمدت، گزارش‌دهی نظام‌مند عوارض، تحلیل‌های هزینه-اثربخشی و اجرای مبتنی بر عدالت است. تای‌چی در صورتی که برنامه‌ها استاندارد، ایمن و بر اساس پیامدهای بالینی معنادار ارزیابی شوند، معتبرترین گزینه به عنوان جزء قابل انطباق مراقبت پله‌ای یا یکپارچه برای سالمندان است.

This study aimed to assess musculoskeletal and ergonomic risk, identify demographic, occupational, lifestyle, and biomechanical characteristics associated with these outcomes, and develop and prioritize ergonomic intervention strategies for petrochemical control room operators. This cross-sectional study was conducted in 2025 among 210 male control room operators from an Iranian petrochemical complex using census sampling. Data were collected using the Demographic/Occupational Questionnaire, Persian International Physical Activity Questionnaire (P-IPAQ), Persian Örebro Musculoskeletal Pain Screening Questionnaire (P-ÖMSQ), and Persian Ergonomic Screening and Priority Tool (P-ESPT), complemented by objective postural and plantar pressure assessments. The P-ÖMSQ was used to classify participants according to P-ÖMSQ risk categories, with scores ≥ 90 categorized as moderate-to-high risk. Data were analyzed using Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) software, version 20.0, with descriptive statistics, chi-square tests, and multivariable logistic regression. A P-ÖMSQ score within the moderate-to-high risk categories (≥ 90) was observed in 27% of participants, while 78% were classified as having moderate-to-high ergonomic risk. Multivariable logistic regression showed that older age (adjusted odds ratio [aOR] = 1.09, 95% confidence interval [CI] = 1.02–1.17, p = 0.014), higher body mass index (BMI) (aOR = 1.15, 95% CI = 1.04–1.27, p = 0.006), and longer job tenure (aOR = 1.98, 95% CI = 1.01–3.89, p = 0.047) were independently associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category. Lower physical activity was significantly associated with a higher prevalence of forward head posture, thoracic hyperkyphosis, lateral pelvic tilt, and pes planus ( p < 0.05). Objective biomechanical abnormalities were also significantly associated with higher P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories ( p < 0.05). Based on the study findings, 20 ergonomic intervention strategies were proposed and prioritized through a stakeholder-informed participatory process. Older age, higher body mass index, and longer job tenure were associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category, while lower physical activity was associated with selected postural abnormalities among petrochemical control room operators. Several objective biomechanical abnormalities were also associated with P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories. These findings may inform the prioritization of workplace ergonomic interventions; however, the proposed interventions were not evaluated in the present study, and their effectiveness should be assessed in future longitudinal and interventional studies.

هدف این مطالعه، ارزیابی خطر اسکلتی‌عضلانی و ارگونومیک، شناسایی ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، شغلی، سبک زندگی و بیومکانیکی مرتبط با این پیامدها و تدوین و اولویت‌بندی راهبردهای مداخله ارگونومیک برای اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی بود. این مطالعه مقطعی در سال ۲۰۲۵ بر روی ۲۱۰ اپراتور مرد اتاق کنترل از یک مجتمع پتروشیمی ایرانی با استفاده از نمونه‌گیری سرشماری انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه جمعیت‌شناختی/شغلی، نسخه فارسی پرسشنامه بین‌المللی فعالیت بدنی (P-IPAQ)، نسخه فارسی پرسشنامه غربالگری درد اسکلتی‌عضلانی Örebro (P-ÖMSQ) و ابزار غربالگری و اولویت‌بندی ارگونومیک فارسی (P-ESPT) جمع‌آوری شد و با ارزیابی عینی وضعیت بدنی و فشار کف پا تکمیل گردید. P-ÖMSQ برای طبقه‌بندی شرکت‌کنندگان بر اساس دسته‌های خطر P-ÖMSQ به کار رفت و نمرات ≥ ۹۰ به عنوان خطر متوسط تا زیاد طبقه‌بندی شدند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) نسخه ۲۰.۰ و با آمار توصیفی، آزمون کای‌اسکوئر و رگرسیون لجستیک چندمتغیره تحلیل شد. نمره P-ÖMSQ در دسته‌های خطر متوسط تا زیاد (≥ ۹۰) در ۲۷٪ از شرکت‌کنندگان مشاهده شد، در حالی که ۷۸٪ در دسته خطر ارگونومیک متوسط تا زیاد طبقه‌بندی شدند. رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان داد که سن بالاتر (نسبت شانس تعدیل‌شده [aOR] = 1.09، فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI] = 1.02–1.17، p = 0.014)، شاخص توده بدنی بالاتر (aOR = 1.15، CI = 1.04–1.27، p = 0.006) و سابقه شغلی طولانی‌تر (aOR = 1.98، CI = 1.01–3.89، p = 0.047) به طور مستقل با شانس بالاتر طبقه‌بندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند. فعالیت بدنی کمتر به طور معناداری با شیوع بالاتر وضعیت سر به جلو، هیپرکیفوز توراسیک، کج‌بودن لگن به طرفین و کف پای صاف مرتبط بود (p < 0.05). ناهنجاری‌های بیومکانیکی عینی نیز به طور معناداری با دسته‌های خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند (p < 0.05). بر اساس یافته‌های مطالعه، ۲۰ راهبرد مداخله ارگونومیک پیشنهاد و از طریق فرایند مشارکتی مبتنی بر ذینفعان اولویت‌بندی شد. سن بالاتر، شاخص توده بدنی بالاتر و سابقه شغلی طولانی‌تر با شانس بالاتر طبقه‌بندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند، در حالی که فعالیت بدنی کمتر با برخی ناهنجاری‌های وضعیتی در میان اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی ارتباط داشت. چندین ناهنجاری بیومکانیکی عینی نیز با دسته‌های خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند. این یافته‌ها می‌تواند به اولویت‌بندی مداخلات ارگونومیک محیط کار کمک کند؛ با این حال، مداخلات پیشنهادی در مطالعه حاضر ارزیابی نشدند و اثربخشی آن‌ها باید در مطالعات طولی و مداخله‌ای آینده بررسی شود.

Abstract Introduction: Sleep disturbance is common among hospitalized patients and may adversely affect recovery and well-being. This study aimed to determine the proportion of patients hospitalized for at least 3 days, with unsatisfactory sleep, describe perceived sleep disruptors, and assess their association with socio-demographic, clinical and hospital-related factors. Materials and Methods: A hospital-based descriptive cross-sectional study was conducted among patients admitted to five randomly selected in-patient departments of a tertiary medical college, Kolkata, from 10 April to 20 May 2026. Eligible patients admitted for at least three days were recruited. Data were collected through face-to-face interviews using a pre-designed, pre-tested schedule. Perceived sleep quality and perceived sleep disruptors were assessed using 5-point Likert scales. Participants reporting fair, poor or very poor sleep were categorised as having unsatisfactory sleep. Associations were assessed using Chi-square/Fisher's exact test and Mann–Whitney U test, with p<0.05 considered significant. Results: A total of 183 patients were included in the final analysis. The median age was 40 years (IQR: 26–46.5), 50.8% were male, and median length of stay was 7 days (IQR: 4–13.5). Unsatisfactory sleep was reported by 101 (55.2%) participants, including 36 (19.7%) with fair, 39 (21.3%) with poor and 26 (14.2%) with very poor sleep. Acute medical conditions related to the current admission were the most commonly reported significant disruptor of sleep (77, 42.1%), followed by pre-existing medical conditions (45, 24.6%), noise (40, 21.9%) and light (38, 20.8%). Unsatisfactory sleep was significantly associated with perceived disruption from noise (p<0.001), light (p=0.006), frequent vital-sign monitoring (p=0.016), personal care routines (p=0.037), existing medical conditions (p=0.033), and acute medical conditions (p=0.010). Age, sex, department of admission, diagnosis and length of stay showed no significant association with sleep quality. Conclusion: More than half of hospitalized patients experienced unsatisfactory sleep. Clinical conditions and modifiable hospital-related factors, particularly noise, light and interruptions related to routine care, were associated with poorer sleep. Measures to minimize unnecessary nighttime disturbances may improve sleep among hospitalized patients.

چکیده مقدمه: اختلال خواب در میان بیماران بستری شایع است و ممکن است بر روند بهبودی و بهزیستی تأثیر منفی بگذارد. هدف این مطالعه تعیین نسبت بیمارانی بود که حداقل به مدت ۳ روز بستری شده‌اند و خواب غیررضایت‌بخش دارند، توصیف عوامل مختل‌کننده خواب ادراک‌شده و ارزیابی ارتباط آن‌ها با عوامل جمعیت‌شناختی، بالینی و مرتبط با بیمارستان. مواد و روش‌ها: یک مطالعه توصیفی مقطعی مبتنی بر بیمارستان در میان بیماران بستری در پنج بخش بستری به‌طور تصادفی انتخاب‌شده در یک دانشکده پزشکی مراقبت عالی در کلکته، از ۱۰ آوریل تا ۲۰ مه ۲۰۲۶ انجام شد. بیماران واجد شرایط که حداقل سه روز بستری بودند، وارد مطالعه شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه حضوری با استفاده از پرسشنامه از پیش طراحی‌شده و از پیش آزمون‌شده جمع‌آوری شد. کیفیت خواب ادراک‌شده و عوامل مختل‌کننده خواب ادراک‌شده با استفاده از مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای ارزیابی شد. شرکت‌کنندگانی که خواب متوسط، ضعیف یا بسیار ضعیف گزارش کردند، به عنوان دارای خواب غیررضایت‌بخش دسته‌بندی شدند. ارتباطات با استفاده از آزمون کای‌اسکوئر/آزمون دقیق فیشر و آزمون Mann–Whitney U ارزیابی شد و مقدار p<0.05 معنادار تلقی شد. نتایج: در مجموع ۱۸۳ بیمار در تحلیل نهایی وارد شدند. میانه سن ۴۰ سال (IQR: ۲۶–۴۶.۵)، ۵۰.۸٪ مرد و میانه مدت بستری ۷ روز (IQR: ۴–۱۳.۵) بود. خواب غیررضایت‌بخش توسط ۱۰۱ نفر (۵۵.۲٪) از شرکت‌کنندگان گزارش شد که شامل ۳۶ نفر (۱۹.۷٪) با خواب متوسط، ۳۹ نفر (۲۱.۳٪) با خواب ضعیف و ۲۶ نفر (۱۴.۲٪) با خواب بسیار ضعیف بود. شرایط حاد پزشکی مرتبط با بستری فعلی شایع‌ترین عامل مختل‌کننده خواب گزارش‌شده (۷۷ نفر، ۴۲.۱٪) بود، و پس از آن شرایط پزشکی پیشین (۴۵ نفر، ۲۴.۶٪)، سر و صدا (۴۰ نفر، ۲۱.۹٪) و نور (۳۸ نفر، ۲۰.۸٪) قرار داشتند. خواب غیررضایت‌بخش با اختلال ادراک‌شده ناشی از سر و صدا (p<0.001)، نور (p=0.006)، پایش مکرر علائم حیاتی (p=0.016)، روال مراقبت شخصی (p=0.037)، شرایط پزشکی موجود (p=0.033) و شرایط حاد پزشکی (p=0.010) ارتباط معنادار داشت. سن، جنس، بخش بستری، تشخیص و مدت بستری ارتباط معناداری با کیفیت خواب نشان ندادند. نتیجه‌گیری: بیش از نیمی از بیماران بستری خواب غیررضایت‌بخش را تجربه کردند. شرایط بالینی و عوامل قابل اصلاح مرتبط با بیمارستان، به‌ویژه سر و صدا، نور و وقفه‌های مربوط به مراقبت‌های روتین، با خواب ضعیف‌تر مرتبط بودند. اقدامات برای کاهش اختلالات غیرضروری شبانه ممکن است به بهبود خواب در بیماران بستری کمک کند.

Despite extensive research on critical thinking instruction, approaches for supporting the maintenance of procedural argument-evaluation performance, particularly among struggling learners, remain underexplored. This exploratory study evaluated the Formalization and Argument Reasoning Evaluation Framework (FAREF), a flowchart-guided procedural scaffold integrating the Triangular Logic Model. In a quasi-experimental pretest-posttest design, 29 undergraduates received FAREF instruction ( $$n = 15$$ ) or conventional instruction ( $$n = 14$$ ). An omnibus item-level analysis yielded a significant three-way interaction between condition, initial skill, and pre-test response state, $$\chi ^2(1) = 4.08$$ , $$p =.043$$ , consistent with a consolidation-specific benefit for lower-skill learners; the interaction was fragile to single cases (leave-one-out range: $$p =.024$$ –.127) and marginal when initial skill was modeled continuously ( $$p =.053$$ ). No acquisition effect was detectable, and an equivalence test showed the study was insensitive to effects smaller than $$\pm\;0.10$$ on the proportion scale. The pre-test performance clustered near the chance level of the binary format, bounding all inferences. The findings are hypothesis-generating and motivate a powered, randomized replication with a validated instrument.

با وجود پژوهش‌های گسترده در زمینه آموزش تفکر انتقادی، رویکردهای حمایت از حفظ عملکرد رویه‌ای در ارزیابی استدلال، به‌ویژه در میان یادگیرندگان ضعیف‌تر، همچنان کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این مطالعه اکتشافی به ارزیابی چارچوب Formalization and Argument Reasoning Evaluation Framework (FAREF)، که یک حمایت رویه‌ای مبتنی بر فلوچارت و ادغام‌کننده Triangular Logic Model است، پرداخت. در یک طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون، ۲۹ دانشجوی کارشناسی آموزش FAREF (n = ۱۵) یا آموزش متداول (n = ۱۴) دریافت کردند. تحلیل همه‌جانبه در سطح آیتم، تعامل سه‌طرفه معناداری بین وضعیت، مهارت اولیه و وضعیت پاسخ پیش‌آزمون نشان داد، χ²(۱) = ۴٫۰۸، p = ۰٫۰۴۳، که با سودمندی خاص تثبیت برای یادگیرندگان با مهارت پایین‌تر سازگار بود؛ این تعامل نسبت به حذف تک‌نمونه‌ها شکننده بود (دامنه leave-one-out: p = ۰٫۰۲۴–۰٫۱۲۷) و زمانی که مهارت اولیه به‌صورت پیوسته مدل‌سازی شد، در حد مرزی قرار داشت (p = ۰٫۰۵۳). هیچ اثر اکتسابی قابل شناسایی نبود و آزمون هم‌ارزی نشان داد مطالعه نسبت به اثرات کوچک‌تر از ±۰٫۱۰ در مقیاس نسبت حساسیت نداشت. عملکرد پیش‌آزمون در نزدیکی سطح تصادفی فرمت دودویی متمرکز بود که همه استنتاج‌ها را محدود می‌کند. یافته‌ها فرضیه‌ساز بوده و انجام تکرار تصادفی‌شده با قدرت کافی و ابزار معتبر را انگیزه می‌بخشد.

Background and Objectives: Spinal stenosis is a significant issue that frequently occurs in adults and older adults worldwide. Self-management assessment is crucial for achieving self-management goals. However, there is currently no specific research tool for evaluating self-management related to spinal stenosis in adults and older adults. Therefore, this study aimed to develop and evaluate the psychological properties of a self-management assessment for spinal stenosis. Methods: The research design involved the development and evaluation of psychological properties in a spinal stenosis self-Management scale (SS-SMS), applying the self-management theory of Lorig and Holman (2003) along with a literature review, and following the development and evaluation of the psychological properties of this type of research instrument based on the concepts of DeVellis and Thorpe (2022). The processes were: 1) Development of the research instrument, which included (1.1) identifying what to measure by defining terms and specifying components in each domain, (1.2) creating the initial set of 50 questions for assessment, and (1.3) determining the measurement format; and 2) Evaluation of the psychological properties of the research instrument, which included (2.1) content validity validated by 7 experts, (2.2) cognitive interviews with 6 adults and older adult individuals regarding the initial set of questions, and reliability testing with 30 individuals, (2.3) reviewing the quality of the questions, (2.4) determining the sample size for structural validity testing, which involved 300 adults and older adult individuals with spinal stenosis sampled using simple random sampling without replacement, (2.5) evaluating the questions by checking structural validity and testing the reliability of the new assessment, and (2.6) considering the length of the assessment. The data analysis included descriptive statistics, exploratory factor analysis, confirmatory factor analysis, and Cronbach's alpha coefficient. Results: The research findings revealed that the spinal stenosis self-Management scale (SS-SMS) in adults and older adults, with a total of 36 items, was measured using a 6-point Likert scale. The content validity index for each item ranged from .860 to 1.000, and the overall content validity index was .971. The structural validity, as determined by exploratory factor analysis, revealed 7 components: 1) Role management, 2) Emotional management, 3) Medical management, 4) Symptom management, 5) Communication, 6) Posture and exercise management, and 7) Nutrition. The component weights ranged from .446 to .841, which were statistically significant (p < .001). All components together explain 66.085 % of the cumulative variance. Confirmatory factor analysis also identified 7 components, and the model fits the empirical data well, with a chi-square statistic of 1514, 573 degrees of freedom (p= .001), a relative chi-square of 2.642, a comparative fit index of .950, a Tucker-Lewis index of .955, a standard mean square error of .0665, a root mean square error of approximation of .0740, and a 90% confidence interval for the root mean square error of approximation ranging from .0695 to .0785. There were a total of 36 questions, with standard component weights ranging from .544 to .895, which were statistically significant (p < .001). The reliability analysis showed a Cronbach's alpha coefficient of .940 for the entire assessment. Conclusions and Recommendations: The SS-SMS has good quality and psychological properties, including content validity, construct validity, and excellent overall reliability. Therefore, nurses and healthcare personnel can use this assessment to assess self-management in adults and older adult individuals with spinal stenosis.

زمینه و اهداف: تنگی کانال نخاعی یکی از مشکلات مهمی است که به طور مکرر در بزرگسالان و سالمندان در سراسر جهان رخ می‌دهد. ارزیابی مدیریت خود برای دستیابی به اهداف مدیریت خود اهمیت اساسی دارد. با این حال، در حال حاضر ابزار پژوهشی خاصی برای ارزیابی مدیریت خود مرتبط با تنگی کانال نخاعی در بزرگسالان و سالمندان وجود ندارد. بنابراین، این مطالعه با هدف توسعه و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی یک ابزار ارزیابی مدیریت خود برای تنگی کانال نخاعی انجام شد. روش‌ها: طرح پژوهش شامل توسعه و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس مدیریت خود در تنگی کانال نخاعی (SS-SMS) با استفاده از نظریه مدیریت خود Lorig و Holman (2003) و مرور متون، و پیروی از فرآیند توسعه و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی ابزارهای پژوهشی بر اساس مفاهیم DeVellis و Thorpe (2022) بود. مراحل شامل: ۱) توسعه ابزار پژوهش که شامل (۱.۱) تعیین آنچه باید سنجیده شود از طریق تعریف اصطلاحات و تعیین مؤلفه‌ها در هر حوزه، (۱.۲) ایجاد مجموعه اولیه ۵۰ سؤال برای ارزیابی، و (۱.۳) تعیین قالب سنجش؛ و ۲) ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی ابزار پژوهش که شامل (۲.۱) روایی محتوایی توسط ۷ نفر از خبرگان، (۲.۲) مصاحبه‌های شناختی با ۶ نفر از بزرگسالان و سالمندان درباره مجموعه اولیه سؤالات و آزمون پایایی با ۳۰ نفر، (۲.۳) بازبینی کیفیت سؤالات، (۲.۴) تعیین حجم نمونه برای آزمون روایی ساختاری که شامل ۳۰۰ نفر از بزرگسالان و سالمندان مبتلا به تنگی کانال نخاعی با نمونه‌گیری تصادفی ساده بدون جایگزینی بود، (۲.۵) ارزیابی سؤالات از طریق بررسی روایی ساختاری و آزمون پایایی ابزار جدید، و (۲.۶) بررسی طول ابزار ارزیابی بود. تحلیل داده‌ها شامل آمار توصیفی، تحلیل عاملی اکتشافی، تحلیل عاملی تأییدی و ضریب آلفای کرونباخ بود. نتایج: یافته‌های پژوهش نشان داد که مقیاس مدیریت خود در تنگی کانال نخاعی (SS-SMS) در بزرگسالان و سالمندان شامل ۳۶ گویه و با استفاده از مقیاس لیکرت ۶ درجه‌ای سنجیده شد. شاخص روایی محتوایی برای هر گویه بین ۰.۸۶۰ تا ۱.۰۰۰ و شاخص کلی روایی محتوایی ۰.۹۷۱ بود. روایی ساختاری با تحلیل عاملی اکتشافی، ۷ مؤلفه را نشان داد: ۱) مدیریت نقش، ۲) مدیریت هیجانی، ۳) مدیریت پزشکی، ۴) مدیریت علائم، ۵) ارتباط، ۶) مدیریت وضعیت بدن و ورزش، و ۷) تغذیه. وزن مؤلفه‌ها بین ۰.۴۴۶ تا ۰.۸۴۱ بود که از نظر آماری معنادار بود (p < ۰.۰۰۱). مجموع مؤلفه‌ها ۶۶.۰۸۵ درصد از واریانس تجمعی را تبیین کردند. تحلیل عاملی تأییدی نیز ۷ مؤلفه را شناسایی کرد و مدل برازش مناسبی با داده‌های تجربی داشت: آماره کای‌دو ۱۵۱۴، ۵۷۳ درجه آزادی (p= ۰.۰۰۱)، کای‌دو نسبی ۲.۶۴۲، شاخص برازش تطبیقی ۰.۹۵۰، شاخص Tucker-Lewis برابر با ۰.۹۵۵، خطای استاندارد میانگین مربعات ۰.۰۶۶۵، ریشه میانگین مربعات خطای تقریب ۰.۰۷۴۰ و فاصله اطمینان ۹۰٪ برای ریشه میانگین مربعات خطای تقریب بین ۰.۰۶۹۵ تا ۰.۰۷۸۵ بود. در مجموع ۳۶ سؤال با وزن استاندارد مؤلفه‌ها بین ۰.۵۴۴ تا ۰.۸۹۵ وجود داشت که از نظر آماری معنادار بود (p < ۰.۰۰۱). تحلیل پایایی نشان داد که ضریب آلفای کرونباخ برای کل ابزار ۰.۹۴۰ بود. نتیجه‌گیری و پیشنهادها: SS-SMS از کیفیت و ویژگی‌های روان‌سنجی مطلوبی از جمله روایی محتوایی، روایی ساختاری و پایایی کلی عالی برخوردار است. بنابراین، پرستاران و کارکنان مراقبت‌های بهداشتی می‌توانند از این ابزار برای ارزیابی مدیریت خود در بزرگسالان و سالمندان مبتلا به تنگی کانال نخاعی استفاده کنند.

Anxiety is a psychological condition that college students may experience, particularly when they face exams that require clinical skills, such as the Objective Structured Clinical Examination (OSCE). Increasing anxiety leading up to the OSCE can affect students’ sleep quality. The purpose of this study was to analyze the relationship between anxiety levels and sleep quality among nursing students at Muhammadiyah University of Semarang leading up to the OSCE. This study was conducted as a cross-sectional study with random sampling. The sample consisted of 100 undergraduate students in the Nursing program at Muhammadiyah University of Semarang who were scheduled to take the OSCE. Data were collected via a questionnaire assessing anxiety levels and sleep quality. The data were analyzed univariately and bivariately using the chi-square test and Spearman’s rank correlation. The results showed that the majority of respondents experienced high anxiety (50 individuals, 50%), while the sleep quality of most respondents fell into the “poor” category (38 individuals, 38%). The results of the Spearman’s rank correlation test showed a correlation coefficient (r) = 0.509 with a p-value (p < 0.001), indicating a significant moderate-strength relationship between anxiety levels and sleep quality among students prior to the OSCE exam.

اضطراب یک وضعیت روان‌شناختی است که دانشجویان دانشگاه ممکن است تجربه کنند، به‌ویژه زمانی که با آزمون‌هایی مواجه می‌شوند که نیازمند مهارت‌های بالینی هستند، مانند آزمون ساختاریافته عینی بالینی (OSCE). افزایش اضطراب در آستانه برگزاری OSCE می‌تواند بر کیفیت خواب دانشجویان تأثیر بگذارد. هدف این پژوهش تحلیل ارتباط بین سطح اضطراب و کیفیت خواب در میان دانشجویان پرستاری دانشگاه محمدیه سمارانگ پیش از برگزاری OSCE بود. این پژوهش به صورت مقطعی و با نمونه‌گیری تصادفی انجام شد. نمونه شامل ۱۰۰ دانشجوی کارشناسی رشته پرستاری دانشگاه محمدیه سمارانگ بود که قرار بود در آزمون OSCE شرکت کنند. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌ای که سطح اضطراب و کیفیت خواب را ارزیابی می‌کرد، جمع‌آوری شد. داده‌ها به صورت یک‌متغیره و دو‌متغیره با استفاده از آزمون کای‌اسکوئر و همبستگی رتبه‌ای اسپیرمن تحلیل شدند. نتایج نشان داد که اکثریت پاسخ‌دهندگان دارای اضطراب بالا بودند (۵۰ نفر، ۵۰٪)، در حالی که کیفیت خواب اکثر پاسخ‌دهندگان در دسته «ضعیف» قرار داشت (۳۸ نفر، ۳۸٪). نتایج آزمون همبستگی رتبه‌ای اسپیرمن ضریب همبستگی (r) = ۰.۵۰۹ با مقدار p (p < ۰.۰۰۱) را نشان داد که بیانگر وجود رابطه معنادار با قدرت متوسط بین سطح اضطراب و کیفیت خواب دانشجویان پیش از آزمون OSCE است.

Ghana's Junior High School (JHS) mathematics curriculum expects teachers to use concrete manipulatives. In the Amansie Central District, Basic Education Certificate Examination (BECE) mathematics failure rates exceeded 55% each year from 2022 to 2024; this underachievement provides the context, rather than the object, of the present study. Drawing on a curriculum-enactment perspective, this convergent mixed-methods, cross-sectional study examined JHS teachers' reported use of manipulatives, sources of supply, teaching methods, perceived benefits and challenges, and compared reported use with observed classroom practice. Data were collected through a questionnaire completed by 97 mathematics teachers in 56 public schools, semi-structured interviews with 31 participants, and classroom observations of 16 teachers. Across 13 syllabus topics, between 85.6% and 96.9% of teachers reported using manipulatives, yet only 2 of the 16 observed teachers (12.5%) used them during instruction, a marked discrepancy between reported and enacted practice. Although 67.0% reported using activity methods, observed lessons were predominantly lecture- or discussion-based. Improvisation was the main source of manipulatives (78.4%), and 78.4% of teachers reported never receiving manipulatives from the Ministry of Education/Ghana Education Service. One-sample chi-square goodness-of-fit tests showed that responses to every benefit and challenge statement were unevenly distributed across the agree, disagree, and uncertain options (all p < 0.001); most teachers perceived manipulatives as beneficial. The most frequently endorsed challenges were lack of continuing professional development (71.1%), the cost of improvised materials (66.0%), and non-availability (61.9%). The findings point to the need for resourcing, professional development, and supervision that attend to classroom enactment rather than lesson-note compliance.

برنامهٔ درسی ریاضی مدارس راهنمایی (JHS) در غنا انتظار دارد معلمان از وسایل دست‌ورزی عینی استفاده کنند. در منطقهٔ Amansie Central، نرخ مردودی در آزمون گواهینامهٔ آموزش پایه (BECE) در درس ریاضی هر سال از ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ بیش از ۵۵٪ بوده است؛ این عملکرد ضعیف زمینهٔ پژوهش حاضر را فراهم می‌کند و موضوع اصلی آن نیست. با بهره‌گیری از رویکرد اجرای برنامهٔ درسی، این مطالعهٔ مقطعی با روش آمیختهٔ همگرا به بررسی استفادهٔ گزارش‌شدهٔ معلمان مدارس راهنمایی از وسایل دست‌ورزی، منابع تأمین، روش‌های تدریس، منافع و چالش‌های ادراک‌شده و مقایسهٔ استفادهٔ گزارش‌شده با عملکرد مشاهده‌شده در کلاس پرداخت. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌ای که توسط ۹۷ معلم ریاضی در ۵۶ مدرسهٔ دولتی تکمیل شد، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۳۱ شرکت‌کننده و مشاهدهٔ کلاسی ۱۶ معلم گردآوری شد. در ۱۳ موضوع برنامهٔ درسی، بین ۸۵٫۶٪ تا ۹۶٫۹٪ از معلمان گزارش کردند که از وسایل دست‌ورزی استفاده می‌کنند، اما تنها ۲ نفر از ۱۶ معلم مشاهده‌شده (۱۲٫۵٪) در حین تدریس از آن‌ها استفاده کردند که نشان‌دهندهٔ تفاوت چشمگیر میان گزارش و عملکرد واقعی است. اگرچه ۶۷٫۰٪ گزارش کردند که از روش‌های فعالیت‌محور استفاده می‌کنند، اما درس‌های مشاهده‌شده عمدتاً مبتنی بر سخنرانی یا بحث بودند. بداهه‌سازی منبع اصلی تهیهٔ وسایل دست‌ورزی بود (۷۸٫۴٪) و ۷۸٫۴٪ از معلمان گزارش کردند که هرگز وسایل دست‌ورزی از وزارت آموزش و خدمات آموزشی غنا دریافت نکرده‌اند. آزمون‌های خی‌دو تک‌نمونه‌ای نشان داد که پاسخ‌ها به هر یک از گزاره‌های مربوط به منافع و چالش‌ها به طور معناداری در میان گزینه‌های موافق، مخالف و نامطمئن توزیع شده‌اند (همه p < 0.001)؛ اکثر معلمان وسایل دست‌ورزی را سودمند تلقی کردند. پرتکرارترین چالش‌ها عبارت بودند از: فقدان توسعهٔ حرفه‌ای مستمر (۷۱٫۱٪)، هزینهٔ مواد بداهه‌سازی‌شده (۶۶٫۰٪) و عدم دسترسی (۶۱٫۹٪). یافته‌ها بر ضرورت تأمین منابع، توسعهٔ حرفه‌ای و نظارتی که به اجرای واقعی در کلاس توجه دارد نه صرفاً رعایت یادداشت‌های درسی، تأکید می‌کند.

Perioperative anxiety and emergence delirium are common clinical challenges in children undergoing adenotonsillectomy, which can compromise post-surgical recovery and caregiver satisfaction. This single-center, parallel-group randomized controlled trial evaluated the effects of the nurse-led Interactive Multisensory Preoperative Orientation Program on perioperative outcomes in school-aged children aged 6–12 years undergoing elective adenotonsillectomy. Ninety children at a Grade III tertiary hospital in Anhui, China, were randomly assigned (1:1) to either a control group (n = 45) receiving standard perioperative care or an intervention group (n = 45) receiving the program in addition. Explicitly designed around Kolb’s Experiential Learning Theory, our half-day intervention operationalized the four-stage experiential cycle through operating-room familiarization, interactive storybook debriefing, animated video discussion, and supervised procedural simulation with teach-back. The primary outcome was preoperative anxiety, measured via the modified Yale Preoperative Anxiety Scale–Short Form. Secondary outcomes were measured using the Induction Compliance Checklist, the Pediatric Anesthesia Emergence Delirium Scale, and the Parental Satisfaction Scale. Data were analyzed using descriptive statistics, independent t‑tests, Mann–Whitney U tests, and Chi-square or Fisher's exact tests. Children in the intervention group demonstrated significantly lower preoperative anxiety scores, significantly improved anesthesia induction compliance, and a shorter duration of emergence delirium compared to the control group. Furthermore, parental satisfaction was significantly higher in the intervention group than in the control group. The Interactive Multisensory Preoperative Orientation Program significantly reduces preoperative anxiety and emergence delirium, improves induction compliance, and enhances caregiver satisfaction. Nurses can readily integrate this theory-based program into clinical practice after further testing with different samples. Future multicenter trials should incorporate mediation analyses, cost-effectiveness evaluations, and potential moderators, such as parental anxiety, to further clarify mechanistic pathways.

اضطراب پیرامون‌جراحی و هذیان بیداری از بیهوشی از چالش‌های بالینی شایع در کودکان تحت آدنو‌تونسیلکتومی هستند که می‌توانند بهبودی پس از جراحی و رضایت مراقبان را به خطر اندازند. این کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده با طرح موازی و تک‌مرکزی، تأثیرات برنامه‌ی تعاملی چندحسی آشنایی پیش‌از‌عمل به رهبری پرستار را بر پیامدهای پیرامون‌جراحی در کودکان سن مدرسه (۶ تا ۱۲ سال) که تحت آدنو‌تونسیلکتومی انتخابی قرار گرفتند، ارزیابی کرد. نود کودک در یک بیمارستان درجه سه در آنهویی، چین، به طور تصادفی (۱:۱) به گروه کنترل (n = 45) که مراقبت استاندارد پیرامون‌جراحی دریافت کردند یا گروه مداخله (n = 45) که علاوه بر آن برنامه را دریافت کردند، تخصیص یافتند. مداخله‌ی نیم‌روزه‌ی ما که به طور صریح بر اساس نظریه‌ی یادگیری تجربی Kolb طراحی شده بود، چرخه‌ی چهارمرحله‌ای تجربه را از طریق آشنایی با اتاق عمل، بازخوانی تعاملی داستان مصور، بحث ویدئوی انیمیشنی و شبیه‌سازی فرایندی تحت نظارت با بازآموزی عملیاتی کرد. پیامد اصلی، اضطراب پیش‌از‌عمل بود که با استفاده از نسخه‌ی کوتاه‌شده‌ی مقیاس اضطراب پیش‌از‌عمل Yale اصلاح‌شده سنجیده شد. پیامدهای ثانویه با استفاده از چک‌لیست تبعیت از القای بیهوشی، مقیاس هذیان بیداری از بیهوشی کودکان و مقیاس رضایت والدین اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون t مستقل، آزمون Mann–Whitney U و آزمون کای‌دو یا آزمون دقیق فیشر تحلیل شدند. کودکان گروه مداخله به طور معناداری نمرات اضطراب پیش‌از‌عمل پایین‌تری، تبعیت بهبود‌یافته از القای بیهوشی و مدت زمان کوتاه‌تر هذیان بیداری از بیهوشی نسبت به گروه کنترل نشان دادند. همچنین، رضایت والدین در گروه مداخله به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود. برنامه‌ی تعاملی چندحسی آشنایی پیش‌از‌عمل به طور معناداری اضطراب پیش‌از‌عمل و هذیان بیداری از بیهوشی را کاهش می‌دهد، تبعیت از القای بیهوشی را بهبود می‌بخشد و رضایت مراقبان را افزایش می‌دهد. پرستاران می‌توانند این برنامه‌ی مبتنی بر نظریه را پس از آزمون بیشتر با نمونه‌های مختلف به راحتی در عمل بالینی ادغام کنند. کارآزمایی‌های چندمرکزی آینده باید تحلیل‌های میانجی‌گری، ارزیابی‌های هزینه-اثربخشی و تعدیل‌گرهای بالقوه مانند اضطراب والدین را برای روشن‌تر شدن مسیرهای مکانیکی وارد کنند.

Purpose Depression is a known comorbidity in patients with chronic pain and musculoskeletal conditions, including specialty hand clinic patients. A subset experience active suicidal ideation or thoughts of self-harm at or around the time of their visit; however, epidemiological data are limited. We aimed to determine the prevalence of active suicidal ideation and hypothesized that hand surgery patients endorsing it would report greater pain, worse physical function, and greater socioeconomic disadvantage than those without suicidal ideation. Methods We conducted a retrospective review of patients presenting to our clinic from August 2022 to August 2023. They completed a Patient Health Questionnaire two-question (PHQ-2) screener; those scoring ≥3 completed the PHQ nine-question (PHQ-9). Active suicidal ideation ("high risk") was defined as a nonzero response to item 9 of the PHQ-9. Demographic, socioeconomic (including Area Deprivation Index), and patient-reported outcome data were collected. Chi-squared and t tests were used to compare high- and low-risk patients, and multivariable regression was used to assess adjusted associations between surgical status and follow-up patterns. Results Of the 7,023 new patients who completed the PHQ-2, 495 (7%) screened positive and completed the PHQ-9; 123 patients (1.8% of total) endorsed active suicidal ideation. Compared with low-risk patients, high-risk patients reported significantly higher pain, poorer global physical health, and worse upper extremity function, along with greater socioeconomic disadvantages, including higher Area Deprivation Index scores and more frequent transportation barriers. No significant differences occurred in surgical rates or follow-up utilization between high- and low-risk patients, including after stratification by procedure type. Conclusions Approximately 1 in 50 new patients reported active suicidality, greater pain, worse physical function, and greater socioeconomic burden—differences that exceeded published minimal clinically important differences. Screening tools and targeted surgeon education may aid in early identification and guide opportunities for intervention and support. Type of study/level of evidence Prognostic IV.

هدف: افسردگی یک همبودی شناخته‌شده در بیماران مبتلا به درد مزمن و اختلالات اسکلتی‌عضلانی، از جمله بیماران کلینیک تخصصی دست است. زیرمجموعه‌ای از این بیماران در زمان مراجعه یا حوالی آن، افکار فعال خودکشی یا افکار آسیب به خود را تجربه می‌کنند؛ با این حال، داده‌های اپیدمیولوژیک محدود است. هدف ما تعیین شیوع افکار فعال خودکشی بود و فرض کردیم که بیمارانی که در کلینیک جراحی دست این افکار را تأیید می‌کنند، درد بیشتری، عملکرد جسمی ضعیف‌تر و محرومیت اجتماعی-اقتصادی بیشتری نسبت به بیماران بدون افکار خودکشی گزارش می‌کنند. روش‌ها: ما یک مرور گذشته‌نگر بر بیماران مراجعه‌کننده به کلینیک خود از اوت ۲۰۲۲ تا اوت ۲۰۲۳ انجام دادیم. بیماران پرسشنامه سلامت بیمار دو سوالی (PHQ-2) را تکمیل کردند؛ کسانی که نمره ≥۳ کسب کردند، پرسشنامه نه سوالی (PHQ-9) را تکمیل نمودند. افکار فعال خودکشی («پرخطر») به عنوان پاسخ غیرصفر به سوال ۹ PHQ-9 تعریف شد. داده‌های جمعیت‌شناختی، اجتماعی-اقتصادی (از جمله شاخص محرومیت منطقه‌ای) و پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار جمع‌آوری شد. برای مقایسه بیماران پرخطر و کم‌خطر از آزمون کای‌دو و t استفاده شد و برای ارزیابی ارتباطات تعدیل‌شده بین وضعیت جراحی و الگوهای پیگیری از رگرسیون چندمتغیره بهره گرفته شد. نتایج: از میان ۷٬۰۲۳ بیمار جدید که PHQ-2 را تکمیل کردند، ۴۹۵ نفر (۷٪) غربالگری مثبت داشتند و PHQ-9 را تکمیل کردند؛ ۱۲۳ بیمار (۱٫۸٪ کل) افکار فعال خودکشی را تأیید کردند. در مقایسه با بیماران کم‌خطر، بیماران پرخطر به طور معناداری درد بیشتر، سلامت جسمی کلی ضعیف‌تر و عملکرد اندام فوقانی بدتری گزارش کردند و همچنین محرومیت اجتماعی-اقتصادی بیشتری از جمله نمرات بالاتر شاخص محرومیت منطقه‌ای و موانع حمل‌ونقل بیشتر داشتند. تفاوت معناداری در نرخ جراحی یا استفاده از پیگیری بین بیماران پرخطر و کم‌خطر مشاهده نشد، حتی پس از تفکیک بر اساس نوع عمل. نتیجه‌گیری: تقریباً یک نفر از هر ۵۰ بیمار جدید افکار فعال خودکشی، درد بیشتر، عملکرد جسمی ضعیف‌تر و بار اجتماعی-اقتصادی بیشتری گزارش کردند—تفاوت‌هایی که از حداقل تفاوت‌های بالینی مهم منتشرشده فراتر بود. ابزارهای غربالگری و آموزش هدفمند جراحان می‌تواند به شناسایی زودهنگام و هدایت فرصت‌های مداخله و حمایت کمک کند. نوع مطالعه/سطح شواهد: پیش‌آگهی IV.

Higher education institutions are being urged to offer supplementary courses that enhance regular academic programs due to the increasing emphasis on employability and skill development.These courses are designed to give students professional certifications, industry-relevant competences, and useful skills that improve their preparedness for the workforce.The goal of this study is to determine whether there is a substantial correlation between students' motivations and the kind of add-on course they choose.It also looks at the factors that influence students' enrollment in these courses.Using primary data gathered from 106 University of Mumbai undergraduate students via a structured questionnaire, a descriptive and analytical study approach was used.Convenience sampling was used, and the Pearson Chi-Square test and cross-tabulation were used for data analysis.The results showed that the main reasons for taking additional courses were certification, academic interest, job promotion, and skill development.Nevertheless, the Chi-Square analysis revealed no statistically significant correlation between the type of add-on course chosen and the students' motivations (χ² = 6.737, df = 12, p = 0.874).Among various incentive groups, professional and certification-based courses were found to be the most popular category.The study comes to the conclusion that although students have a variety of reasons for taking extra courses, these reasons have little bearing on the type of course they choose.Higher education institutions, curriculum designers, and legislators can use the findings to create adaptable, learner-centered, industry-focused add-on programs that enhance graduate employability and promote lifelong learning.

مؤسسات آموزش عالی به دلیل تأکید فزاینده بر اشتغال‌پذیری و توسعه مهارت‌ها، تحت فشار قرار گرفته‌اند تا دوره‌های تکمیلی‌ای ارائه دهند که برنامه‌های آموزشی معمول را تقویت کنند. این دوره‌ها با هدف اعطای گواهینامه‌های حرفه‌ای، شایستگی‌های مرتبط با صنعت و مهارت‌های کاربردی به دانشجویان طراحی شده‌اند تا آمادگی آن‌ها را برای ورود به بازار کار افزایش دهند. هدف این پژوهش تعیین این است که آیا بین انگیزه‌های دانشجویان و نوع دوره تکمیلی انتخابی آن‌ها همبستگی معناداری وجود دارد یا خیر. همچنین عوامل مؤثر بر ثبت‌نام دانشجویان در این دوره‌ها را بررسی می‌کند. با استفاده از داده‌های اولیه گردآوری‌شده از ۱۰۶ دانشجوی کارشناسی دانشگاه بمبئی از طریق پرسشنامه ساختاریافته، رویکرد پژوهش توصیفی و تحلیلی به کار گرفته شد. نمونه‌گیری به روش در دسترس انجام شد و برای تحلیل داده‌ها از آزمون کای‌دو پیرسون و جداول توافقی استفاده گردید. نتایج نشان داد که دلایل اصلی شرکت در دوره‌های تکمیلی شامل دریافت گواهینامه، علاقه تحصیلی، ارتقای شغلی و توسعه مهارت است. با این حال، تحلیل کای‌دو نشان داد که بین نوع دوره تکمیلی انتخاب‌شده و انگیزه‌های دانشجویان همبستگی آماری معناداری وجود ندارد (χ² = 6.737، df = 12، p = 0.874). در میان گروه‌های انگیزشی مختلف، دوره‌های حرفه‌ای و مبتنی بر گواهینامه محبوب‌ترین دسته بودند. پژوهش به این نتیجه می‌رسد که اگرچه دانشجویان دلایل متنوعی برای شرکت در دوره‌های تکمیلی دارند، این دلایل تأثیر چندانی بر نوع دوره انتخابی آن‌ها ندارد. مؤسسات آموزش عالی، طراحان برنامه درسی و سیاست‌گذاران می‌توانند از یافته‌های این پژوهش برای طراحی برنامه‌های تکمیلی سازگار، یادگیرنده‌محور و صنعت‌محور بهره گیرند که اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان را افزایش داده و یادگیری مادام‌العمر را ترویج می‌کند.

Abstract Background: Child sexual abuse (CSA) is associated with substantial psychiatric morbidity, yet the nature and scope of integrated child and adolescent psychiatry within specialist CSA services in Ireland are poorly described. Methods: This retrospective chart review included all children and adolescents referred to an embedded child and adolescent psychiatry clinic within The Alders Unit, a specialist CSA service, between 1 January 2024 and 31 December 2025. Data included demographics, psychosocial adversity, referral characteristics, psychiatric diagnoses, psychotropic prescribing, prior Child and Adolescent Mental Health Service (CAMHS) involvement and onward referrals. Descriptive statistics summarised sample characteristics, and associations between categorical variables were examined using chi-square or Fisher’s exact tests. Results: Fifty young people (approximately 5% of Alders referrals) were seen by psychiatry (mean age 15.7 years, predominantly female). Nearly two-thirds experienced two or more psychosocial adversity domains, and 58% had a suspected or confirmed neurodevelopmental disorder. Depressive, anxiety and trauma-related disorders were the most common primary diagnoses. Acute risk related to self-harm or suicidality was the leading reason for referral and was associated with onward referral. Most young people required follow-up for more than 12 months. Psychotropic medication was prescribed in two-thirds of cases, largely confined to those with primary Axis I disorders; none were prescribed medication where the primary formulation was emerging emotionally unstable personality disorder traits. Conclusions: Integrated child and adolescent psychiatry within a specialist CSA service appears to be required for a small but complex subgroup of young people, supporting inclusion of dedicated psychiatry within Barnahus services in Ireland.

زمینه: سوء‌استفاده جنسی از کودک (CSA) با آسیب‌شناسی روانی قابل توجهی همراه است، با این حال ماهیت و دامنه روان‌پزشکی یکپارچه کودک و نوجوان در خدمات تخصصی CSA در ایرلند به‌خوبی توصیف نشده است. روش‌ها: این مرور پرونده گذشته‌نگر شامل تمامی کودکان و نوجوانانی بود که به کلینیک روان‌پزشکی کودک و نوجوان مستقر در واحد Alders، یک مرکز تخصصی CSA، بین ۱ ژانویه ۲۰۲۴ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۵ ارجاع شده بودند. داده‌ها شامل اطلاعات جمعیت‌شناختی، مشکلات روانی-اجتماعی، ویژگی‌های ارجاع، تشخیص‌های روان‌پزشکی، تجویز داروهای روان‌گردان، سابقه مراجعه به خدمات سلامت روان کودک و نوجوان (CAMHS) و ارجاعات بعدی بود. آمار توصیفی برای خلاصه‌سازی ویژگی‌های نمونه به‌کار رفت و ارتباط بین متغیرهای طبقه‌ای با استفاده از آزمون کای‌دو یا آزمون دقیق فیشر بررسی شد. یافته‌ها: پنجاه نفر از جوانان (تقریباً ۵٪ از ارجاعات Alders) توسط روان‌پزشکی ویزیت شدند (میانگین سنی ۱۵/۷ سال، عمدتاً دختر). نزدیک به دوسوم، دو یا چند حوزه مشکلات روانی-اجتماعی را تجربه کرده بودند و ۵۸٪ دارای اختلال عصب‌تحولی مشکوک یا تأییدشده بودند. اختلالات افسردگی، اضطراب و اختلالات مرتبط با تروما شایع‌ترین تشخیص‌های اولیه بودند. خطر حاد مرتبط با خودآسیبی یا تمایلات خودکشی مهم‌ترین دلیل ارجاع بود و با ارجاع بعدی ارتباط داشت. بیشتر جوانان به پیگیری بیش از ۱۲ ماه نیاز داشتند. داروی روان‌گردان در دوسوم موارد تجویز شد که عمدتاً محدود به افرادی با اختلالات اولیه محور I بود؛ هیچ موردی که تشخیص اولیه آن صفات در حال ظهور اختلال شخصیت ناپایدار هیجانی بود، دارو دریافت نکرد. نتیجه‌گیری: روان‌پزشکی یکپارچه کودک و نوجوان در یک مرکز تخصصی CSA به نظر می‌رسد برای زیرگروه کوچکی اما پیچیده از جوانان مورد نیاز باشد و از گنجاندن روان‌پزشکی اختصاصی در خدمات Barnahus در ایرلند حمایت می‌کند.

Introduction Large-scale longitudinal evidence on how progressive institutional assessment policy reform is associated with student academic performance remains scarce, particularly in Latin American public higher education. This study examined the association between four successive institutional assessment policies and academic performance across four consecutive academic periods at a public university in Ecuador, focusing on the transition from undifferentiated assessment models to competency-differentiated structures integrating formative feedback within the summative framework. Methods A comparative quasi-longitudinal design was adopted using 921,795 student-course enrolment records. Four institutional assessment policies were examined: a balanced distributed model (Policy A: 60% coursework/40% examinations), a single high-stakes final examination (Policy B: 40% coursework/60% examination), a competency-differentiated model separating theoretical and practical components (Policy C: 40% coursework/30% theoretical examination/30% practical examination), and a hybrid model integrating formative feedback through an intermediate practical assessment (Policy D: 40% coursework/30% theoretical examination/15% progress submission/15% final submission). One-way ANOVA, Bonferroni-corrected pairwise post-hoc comparisons, chi-squared tests with Cramér's V , and subgroup analyses by faculty, study modality, and degree programme were conducted. Results Mean final grades increased monotonically from 78.08 under Policy A to 84.38 under Policy D, while pass rates followed a U-shaped pattern, reaching their minimum under Policy B (82.91%). The overall ANOVA was significant, F (3,921,791) = 7,143.53, p < .001, η ² = .023. Post-hoc comparisons revealed a structural inflection between undifferentiated policies (A/B) and competency-differentiated policies (C/D), with cross-block effect sizes ( d = .306-.380) substantially larger than within-block differences (d < .08). Pass rates differed significantly across policies, χ ²(3) = 9,867.90, p < .001, V = .103. Grade dispersion decreased under competency-differentiated policies, with the standard deviation declining from 19.73 under Policy B to 15.69 under Policy D. Faculty-level analyses showed minimal policy-associated variation in Health Sciences (η² = .001), compared with small but consistent effects in the other three faculties (η² = .014–.036). Online students exhibited the greatest performance gains (η² = .043), with the online-face-to-face performance gap shifting from −0.86 points under Policy A to +5.65 points under Policy D. Discussion The transition from undifferentiated assessment models to competency-differentiated structures separating declarative and procedural knowledge was consistently associated with higher mean academic performance, improved pass rates, and reduced grade dispersion. These associations were particularly pronounced among online students, although the observational design does not establish causality. The findings provide large-scale evidence on the relationship between institutional assessment policy design and academic performance, highlighting the relevance of integrating competency differentiation and formative feedback within summative assessment frameworks as an academic quality governance mechanism in public higher education.

مقدمه: شواهد طولی در مقیاس وسیع درباره ارتباط اصلاح تدریجی سیاست‌های ارزشیابی نهادی با عملکرد تحصیلی دانشجویان، به‌ویژه در آموزش عالی دولتی آمریکای لاتین، همچنان اندک است. این مطالعه ارتباط میان چهار سیاست ارزشیابی نهادی متوالی و عملکرد تحصیلی را در چهار دوره متوالی تحصیلی در یک دانشگاه دولتی در اکوادور بررسی کرد و بر گذار از مدل‌های ارزشیابی غیرمتمایز به ساختارهای مبتنی بر تمایز شایستگی با ادغام بازخورد تکوینی در چارچوب جمع‌بندی تمرکز داشت. روش‌ها: یک طرح شبه‌طولی مقایسه‌ای با استفاده از ۹۲۱٬۷۹۵ رکورد ثبت‌نام دانشجو-درس اتخاذ شد. چهار سیاست ارزشیابی نهادی بررسی شد: مدل توزیع‌شده متعادل (سیاست A: ۶۰٪ کار کلاسی/۴۰٪ آزمون)، یک آزمون نهایی با ریسک بالا (سیاست B: ۴۰٪ کار کلاسی/۶۰٪ آزمون)، مدل مبتنی بر تمایز شایستگی با تفکیک مؤلفه‌های نظری و عملی (سیاست C: ۴۰٪ کار کلاسی/۳۰٪ آزمون نظری/۳۰٪ آزمون عملی)، و مدل ترکیبی با ادغام بازخورد تکوینی از طریق ارزشیابی عملی میانی (سیاست D: ۴۰٪ کار کلاسی/۳۰٪ آزمون نظری/۱۵٪ ارائه پیشرفت/۱۵٪ ارائه نهایی). آزمون ANOVA یک‌طرفه، مقایسه‌های پس‌آزمون زوجی با اصلاح بونفرونی، آزمون‌های کای-دو با V کرامر و تحلیل‌های زیرگروهی بر اساس دانشکده، شیوه تحصیل و برنامه تحصیلی انجام شد. نتایج: میانگین نمرات نهایی به طور یکنواخت از ۷۸٫۰۸ در سیاست A به ۸۴٫۳۸ در سیاست D افزایش یافت، در حالی که نرخ قبولی الگوی U شکل داشت و حداقل خود را در سیاست B (۸۲٫۹۱٪) نشان داد. آزمون ANOVA کلی معنادار بود، F (3,921,791) = 7,143.53, p < .001, η² = .023. مقایسه‌های پس‌آزمون، نقطه عطف ساختاری میان سیاست‌های غیرمتمایز (A/B) و سیاست‌های مبتنی بر تمایز شایستگی (C/D) را نشان داد، به‌طوری‌که اندازه اثر بین‌بلوک (d = .306-.380) به‌طور قابل توجهی بزرگ‌تر از تفاوت‌های درون‌بلوک (d < .08) بود. نرخ قبولی در سیاست‌ها تفاوت معناداری داشت، χ²(3) = 9,867.90, p < .001, V = .103. پراکندگی نمرات در سیاست‌های مبتنی بر تمایز شایستگی کاهش یافت، به‌طوری‌که انحراف معیار از ۱۹٫۷۳ در سیاست B به ۱۵٫۶۹ در سیاست D رسید. تحلیل‌های سطح دانشکده نشان داد که تغییرات مرتبط با سیاست در علوم سلامت حداقل بود (η² = .001)، در حالی که در سه دانشکده دیگر اثرات کوچک اما پایدار مشاهده شد (η² = .014–.036). دانشجویان آنلاین بیشترین افزایش عملکرد را نشان دادند (η² = .043)، به‌طوری‌که فاصله عملکرد آنلاین-حضوری از ۰٫۸۶- نمره در سیاست A به ۵٫۶۵+ نمره در سیاست D تغییر یافت. بحث: گذار از مدل‌های ارزشیابی غیرمتمایز به ساختارهای مبتنی بر تمایز شایستگی با تفکیک دانش اظهاری و رویه‌ای، به طور پیوسته با افزایش میانگین عملکرد تحصیلی، بهبود نرخ قبولی و کاهش پراکندگی نمرات همراه بود. این ارتباطات به‌ویژه در میان دانشجویان آنلاین برجسته بود، اگرچه طرح مشاهده‌ای مطالعه علیت را اثبات نمی‌کند. یافته‌ها شواهدی در مقیاس وسیع درباره رابطه طراحی سیاست ارزشیابی نهادی و عملکرد تحصیلی ارائه می‌دهد و اهمیت ادغام تمایز شایستگی و بازخورد تکوینی در چارچوب ارزشیابی جمع‌بندی را به‌عنوان سازوکار حاکمیت کیفیت علمی در آموزش عالی دولتی برجسته می‌کند.

The aim of this research is to determine the profiles of students in the Faculty of Sports Sciences according to their levels of recreational anxiety and to examine these profiles in terms of various demographic variables. The study, conducted within the framework of the general survey model, a quantitative research method, included 325 undergraduate students in the research group. Data were collected through a Personal Information Form and a Recreational Anxiety Scale. Hierarchical clustering (Ward’s method) and K-means clustering analysis were used to determine profiles. One-way analysis of variance (ANOVA), chi-square test, and correspondence analysis were used for demographic variables. The findings showed that participants were divided into three different profiles: low, medium, and high recreational anxiety. Low, medium, and high anxiety profiles were determined in all sub-dimensions of recreational anxiety. A significant and low-level relationship was found between age, gender, class level, employment status, and weekly physical activity participation frequency and recreational anxiety profiles. However, a moderate and significant relationship was found between experiencing anxiety in previous recreational activities and current recreational anxiety profiles. Furthermore, it was observed that as the level of self-efficacy in recreational activities increased, recreational anxiety decreased. Consequently, it was determined that recreational anxiety does not exhibit a homogeneous structure among students, that different profiles emerge, and that past recreational experiences and the individual's perception of competence are particularly important in understanding these profiles. The findings indicate that it is important for recreation programs in universities to be planned with the individual differences and past experiences of students in mind.

هدف این پژوهش تعیین پروفایل‌های دانشجویان دانشکده علوم ورزشی بر اساس سطوح اضطراب اوقات فراغت آنان و بررسی این پروفایل‌ها از نظر متغیرهای جمعیت‌شناختی مختلف است. این مطالعه که در چارچوب مدل پیمایش عمومی و به عنوان یک روش پژوهش کمی انجام شده است، شامل ۳۲۵ دانشجوی کارشناسی در گروه پژوهش بود. داده‌ها از طریق فرم اطلاعات فردی و مقیاس اضطراب اوقات فراغت جمع‌آوری شد. برای تعیین پروفایل‌ها از خوشه‌بندی سلسله‌مراتبی (روش Ward) و تحلیل خوشه‌ای K-means استفاده شد. برای متغیرهای جمعیت‌شناختی از تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA)، آزمون کای‌دو و تحلیل تطابق استفاده گردید. یافته‌ها نشان داد که شرکت‌کنندگان به سه پروفایل مختلف تقسیم شدند: اضطراب اوقات فراغت پایین، متوسط و بالا. پروفایل‌های اضطراب پایین، متوسط و بالا در تمامی زیرمقیاس‌های اضطراب اوقات فراغت تعیین شد. بین سن، جنسیت، سطح کلاس، وضعیت اشتغال و فراوانی مشارکت هفتگی در فعالیت‌های بدنی با پروفایل‌های اضطراب اوقات فراغت، رابطه‌ای معنادار و در سطح پایین یافت شد. با این حال، بین تجربه اضطراب در فعالیت‌های اوقات فراغت قبلی و پروفایل‌های فعلی اضطراب اوقات فراغت، رابطه‌ای معنادار و در سطح متوسط مشاهده شد. همچنین مشاهده شد که با افزایش سطح خودکارآمدی در فعالیت‌های اوقات فراغت، اضطراب اوقات فراغت کاهش می‌یابد. در نتیجه، مشخص شد که اضطراب اوقات فراغت در میان دانشجویان ساختاری همگن ندارد، پروفایل‌های متفاوتی ظاهر می‌شود و تجربیات گذشته اوقات فراغت و ادراک شایستگی فرد به طور خاص در فهم این پروفایل‌ها اهمیت دارد. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌های اوقات فراغت در دانشگاه‌ها باید با توجه به تفاوت‌های فردی و تجربیات گذشته دانشجویان برنامه‌ریزی شود.

This study determined the effectiveness of the leadership styles employed by the school heads in addressing school management challenges in the public elementary schools in the Division of City Schools, Iriga City during the School Year 2025–2026. Specifically, it examined the extent to which leadership styles such as autocratic, democratic, laissez faire, transformational, transactional, and servant leadership were manifested by school heads in managing school operations. It also determined the extent to which these leadership styles were effective in addressing school management challenges in terms of teacher motivation and performance, resource management, learners’ discipline and behavioral concerns, parental and community involvement, implementation of educational reforms and innovations, and communication and collaboration within the school. Furthermore, the study determined the level of agreement among the respondents regarding the ranking of the leadership styles and their effectiveness in addressing school management challenges in the public elementary schools within the Division of City Schools, Iriga City. In this study, a total of ninety-four (94) Elementary Teachers and School Heads from the Thirty-three (33) public elementary schools in the Division of Iriga City who served as respondents who participated in the study. The statistical tools used were weighted mean, verbal interpretation, frequency count, Kendall Coefficient of Concordance W and its corresponding Chi-Square. The level of significance was set 0.05.

این پژوهش اثربخشی سبک‌های رهبری به‌کاررفته توسط مدیران مدارس در مواجهه با چالش‌های مدیریت مدرسه در مدارس ابتدایی دولتی منطقه آموزشی شهر Iriga در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ را تعیین می‌کند. به طور مشخص، میزان بروز سبک‌های رهبری از جمله رهبری اقتدارگرا، دموکراتیک، رهاسازی (laissez faire)، تحول‌آفرین (transformational)، مبادله‌ای (transactional) و خدمتگزار (servant leadership) توسط مدیران مدارس در مدیریت عملیات مدرسه مورد بررسی قرار گرفت. همچنین، میزان اثربخشی این سبک‌های رهبری در مواجهه با چالش‌های مدیریت مدرسه از نظر انگیزش و عملکرد معلمان، مدیریت منابع، انضباط و مسائل رفتاری دانش‌آموزان، مشارکت والدین و جامعه، اجرای اصلاحات و نوآوری‌های آموزشی و ارتباط و همکاری درون مدرسه‌ای تعیین شد. افزون بر این، سطح توافق میان پاسخ‌دهندگان درباره رتبه‌بندی سبک‌های رهبری و اثربخشی آن‌ها در مواجهه با چالش‌های مدیریت مدرسه در مدارس ابتدایی دولتی منطقه آموزشی شهر Iriga بررسی شد. در این پژوهش، مجموعاً نود و چهار (۹۴) معلم و مدیر مدرسه از سی و سه (۳۳) مدرسه ابتدایی دولتی منطقه Iriga که به عنوان پاسخ‌دهنده شرکت کردند، مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزارهای آماری مورد استفاده شامل میانگین وزنی، تفسیر لفظی، شمارش فراوانی، ضریب توافق Kendall (W) و آزمون مربع کای مربوطه بود. سطح معناداری ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد.

Indonesia's accelerated certification scheme, Teacher Professional Education (PPG) for Certain Teachers, has recorded a high national pass rate on the competency test (UKPPPG), yet the consistency of these outcomes across implementation periods and subject fields has not been examined empirically. This study describes the 2024-2025 UKPPPG pass-rate trend, examines differences across subject fields, and maps the position of economics teachers relative to other fields. A descriptive quantitative design was applied to official aggregate data from the Ministry of Primary and Secondary Education covering 11 implementation periods (n = 1,420,105) and 16 subject fields (n = 1,311,480), analyzed using chi-square tests, Cramér's V, and two-proportion z-tests. The overall pass rate was 98.85% across periods and 98.94% across subject fields; both chi-square tests were statistically significant (p < .001), but the effect sizes were negligible (Cramér's V = 0.062 and 0.048). Economics ranked 12th of 16 fields (98.69%), statistically below the pooled other fields but only by 0.26 percentage points. These findings establish a descriptive baseline of highly consistent administrative certification outcomes while highlighting the need to complement pass rates with direct evaluation of economics teachers’ pedagogical and professional competence after certification.

طرح تسریع‌شده گواهی‌نامه حرفه‌ای معلمان اندونزی، آموزش حرفه‌ای معلمان (PPG) برای برخی معلمان، نرخ قبولی بالایی را در آزمون شایستگی (UKPPPG) در سطح ملی ثبت کرده است، اما ثبات این نتایج در دوره‌های اجرا و حوزه‌های درسی مختلف به طور تجربی بررسی نشده است. این پژوهش روند نرخ قبولی UKPPPG در سال‌های ۲۰۲۴-۲۰۲۵ را توصیف می‌کند، تفاوت‌ها را در حوزه‌های درسی مختلف بررسی می‌کند و جایگاه دبیران اقتصاد را نسبت به سایر حوزه‌ها ترسیم می‌کند. طرح پژوهش کمی توصیفی بر داده‌های تجمیعی رسمی وزارت آموزش ابتدایی و متوسطه، شامل ۱۱ دوره اجرا (n = 1,420,105) و ۱۶ حوزه درسی (n = 1,311,480)، مبتنی بود که با استفاده از آزمون‌های مجذور کای، V کرامر و آزمون z دو نسبت تحلیل شدند. نرخ قبولی کلی در همه دوره‌ها ۹۸٫۸۵٪ و در همه حوزه‌های درسی ۹۸٫۹۴٪ بود؛ هر دو آزمون مجذور کای از نظر آماری معنادار بودند (p < .001)، اما اندازه اثر ناچیز بود (V کرامر = ۰٫۰۶۲ و ۰٫۰۴۸). حوزه اقتصاد در رتبه دوازدهم از ۱۶ حوزه (۹۸٫۶۹٪) قرار گرفت که از نظر آماری پایین‌تر از سایر حوزه‌ها بود، اما تنها به میزان ۰٫۲۶ درصد اختلاف داشت. این یافته‌ها مبنای توصیفی‌ای از ثبات بالای نتایج اداری گواهی‌نامه ارائه می‌دهد و در عین حال بر ضرورت تکمیل نرخ قبولی با ارزیابی مستقیم شایستگی‌های آموزشی و حرفه‌ای دبیران اقتصاد پس از گواهی‌نامه تأکید می‌کند.

Objective This study identified latent profiles of sport participation motivation among higher vocational college students and examined their associations with campus sports culture. Methods A cross-sectional online survey was conducted in 2026 among students from three higher vocational colleges in Jiangsu and Zhejiang Provinces using convenience sampling. Campus sports culture and sport participation motivation were assessed using the Campus Sports Culture Scale and the Chinese version of the Behavioral Regulation in Exercise Questionnaire-3. Latent profile analysis was performed in Mplus 8.3, followed by chi-square tests and the R3STEP three-step procedure to examine demographic differences and associations between campus sports culture and profile membership while accounting for classification uncertainty. Results Four motivational profiles were identified: the Low-to-Moderate Flat Profile (5.8%), Autonomous Orientation Profile (33.1%), High Controlled–Amotivation Profile (8.4%), and Moderate Mixed-Motivation Profile (52.6%). The Moderate Mixed-Motivation Profile was the largest subgroup. With the Low-to-Moderate Flat Profile as the reference category, higher overall campus sports culture scores were associated with greater odds of membership in the Autonomous Orientation, High Controlled–Amotivation, and Moderate Mixed-Motivation Profiles, with the strongest association observed for the Autonomous Orientation Profile. At the dimensional level, material culture was associated with all three profiles, whereas spiritual and behavioral culture were associated with the Autonomous Orientation and Moderate Mixed-Motivation Profiles. Institutional culture was not significantly associated with profile membership. Conclusion Sport participation motivation among higher vocational college students showed substantial heterogeneity, with mixed motivational regulation being the most common pattern. Campus sports culture was differentially associated with motivational profile membership, particularly with profiles containing stronger autonomous regulation. These findings suggest that accessible sport resources, an active participation climate, and recognition of sport value may be relevant considerations when developing profile-sensitive physical activity programs in higher vocational colleges.

هدف: این مطالعه به شناسایی نیمرخ‌های پنهان انگیزش مشارکت ورزشی در میان دانشجویان دانشکده‌های فنی و حرفه‌ای پرداخت و ارتباط آن‌ها را با فرهنگ ورزشی دانشگاهی مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی آنلاین در سال ۲۰۲۶ در میان دانشجویان سه دانشکده فنی و حرفه‌ای در استان‌های جیانگسو و ژجیانگ با استفاده از نمونه‌گیری در دسترس انجام شد. فرهنگ ورزشی دانشگاهی و انگیزش مشارکت ورزشی با استفاده از مقیاس فرهنگ ورزشی دانشگاهی و نسخه چینی پرسشنامه تنظیم رفتاری در ورزش-۳ (Behavioral Regulation in Exercise Questionnaire-3) ارزیابی شدند. تحلیل نیمرخ پنهان با نرم‌افزار Mplus 8.3 انجام شد و سپس آزمون‌های کای دو و روش سه‌مرحله‌ای R3STEP برای بررسی تفاوت‌های جمعیت‌شناختی و ارتباط بین فرهنگ ورزشی دانشگاهی و عضویت در نیمرخ‌ها با در نظر گرفتن عدم قطعیت طبقه‌بندی به کار رفت. نتایج: چهار نیمرخ انگیزشی شناسایی شد: نیمرخ مسطح پایین تا متوسط (۵.۸٪)، نیمرخ جهت‌گیری خودمختار (۳۳.۱٪)، نیمرخ کنترل‌شده بالا–بی‌انگیزگی (۸.۴٪) و نیمرخ انگیزش مختلط متوسط (۵۲.۶٪). نیمرخ انگیزش مختلط متوسط بزرگ‌ترین زیرگروه بود. با در نظر گرفتن نیمرخ مسطح پایین تا متوسط به عنوان گروه مرجع، نمرات بالاتر فرهنگ ورزشی دانشگاهی با احتمال بیشتر عضویت در نیمرخ‌های جهت‌گیری خودمختار، کنترل‌شده بالا–بی‌انگیزگی و انگیزش مختلط متوسط همراه بود که قوی‌ترین ارتباط برای نیمرخ جهت‌گیری خودمختار مشاهده شد. در سطح ابعادی، فرهنگ مادی با هر سه نیمرخ ارتباط داشت، در حالی که فرهنگ معنوی و رفتاری با نیمرخ‌های جهت‌گیری خودمختار و انگیزش مختلط متوسط مرتبط بودند. فرهنگ نهادی ارتباط معناداری با عضویت در نیمرخ‌ها نداشت. نتیجه‌گیری: انگیزش مشارکت ورزشی در میان دانشجویان دانشکده‌های فنی و حرفه‌ای ناهمگونی قابل توجهی نشان داد و تنظیم انگیزشی مختلط الگوی غالب بود. فرهنگ ورزشی دانشگاهی به طور متفاوتی با عضویت در نیمرخ‌های انگیزشی مرتبط بود، به ویژه با نیمرخ‌هایی که تنظیم خودمختار قوی‌تری داشتند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که منابع ورزشی در دسترس، فضای مشارکت فعال و ارزش‌گذاری ورزش می‌تواند در توسعه برنامه‌های فعالیت بدنی حساس به نیمرخ در دانشکده‌های فنی و حرفه‌ای مورد توجه قرار گیرد.

This study investigates the role of community-based schools in enhancing access to quality education in rural Nigeria and South Africa. A descriptive survey research design was adopted for the study. The population comprised individuals actively involved with community-based schools in selected rural communities across both countries. A total sample of 300 respondents (150 from Nigeria and 150 from South Africa) was selected using a multi-stage sampling technique involving purposive, stratified, and simple random sampling methods. Data were collected using a structured instrument titled Community-Based Schools Educational Access and Quality Questionnaire (CBSEAQ). The instrument’s validity was established through expert review for content and face validity, while its reliability was confirmed through a pilot test, yielding a Cronbach’s alpha coefficient of 0.82. Trained research assistants administered the questionnaire and ensured informed consent and respondent anonymity. The researchers analysed the data using SPSS, employing descriptive statistics and inferential tests such as t-tests and chi-square tests to compare responses between countries. The findings revealed that community-based schools improve access to quality education, reduce educational disparities, and enhance school effectiveness through active community participation. However, inadequate infrastructure and weak policy implementation continue to limit access to education, while Nigeria shows greater access to education through community-based schools than South Africa because of stronger community involvement. The study recommended strengthening the implementation of community-based education policies through adequate funding, effective monitoring, and improved rural infrastructure. It also emphasises promoting community participation in school governance, continuous teacher development, regular evaluation, and enhanced collaboration between Nigeria and South Africa to share best practices and improve educational access and quality.

این مطالعه به بررسی نقش مدارس مبتنی بر جامعه در ارتقای دسترسی به آموزش با کیفیت در مناطق روستایی نیجریه و آفریقای جنوبی می‌پردازد. طرح پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی انتخاب شد. جامعه آماری شامل افرادی بود که به طور فعال با مدارس مبتنی بر جامعه در جوامع روستایی منتخب هر دو کشور همکاری داشتند. نمونه‌ای متشکل از ۳۰۰ نفر (۱۵۰ نفر از نیجریه و ۱۵۰ نفر از آفریقای جنوبی) با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای شامل نمونه‌گیری هدفمند، طبقه‌ای و تصادفی ساده انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از ابزار ساختاریافته‌ای با عنوان «پرسشنامه دسترسی و کیفیت آموزشی مدارس مبتنی بر جامعه» (CBSEAQ) جمع‌آوری گردید. روایی ابزار از طریق بازبینی خبرگان برای روایی محتوا و ظاهری تأیید شد و پایایی آن از طریق آزمون مقدماتی با ضریب آلفای کرونباخ ۰٫۸۲ مورد تأیید قرار گرفت. دستیاران پژوهشی آموزش‌دیده پرسشنامه را اجرا کرده و رضایت آگاهانه و ناشناس بودن پاسخ‌دهندگان را تضمین کردند. پژوهشگران داده‌ها را با استفاده از نرم‌افزار SPSS و به‌کارگیری آمار توصیفی و آزمون‌های استنباطی مانند آزمون t و آزمون کای‌دو برای مقایسه پاسخ‌ها بین دو کشور تحلیل کردند. یافته‌ها نشان داد که مدارس مبتنی بر جامعه موجب بهبود دسترسی به آموزش با کیفیت، کاهش نابرابری‌های آموزشی و ارتقای اثربخشی مدارس از طریق مشارکت فعال جامعه می‌شوند. با این حال، زیرساخت ناکافی و ضعف در اجرای سیاست‌ها همچنان دسترسی به آموزش را محدود می‌کند و نیجریه به دلیل مشارکت قوی‌تر جامعه، دسترسی بیشتری به آموزش از طریق مدارس مبتنی بر جامعه نسبت به آفریقای جنوبی دارد. مطالعه پیشنهاد می‌کند که اجرای سیاست‌های آموزش مبتنی بر جامعه از طریق تأمین مالی کافی، نظارت مؤثر و بهبود زیرساخت‌های روستایی تقویت شود. همچنین بر ترویج مشارکت جامعه در مدیریت مدارس، توسعه مستمر معلمان، ارزیابی منظم و افزایش همکاری بین نیجریه و آفریقای جنوبی برای به‌اشتراک‌گذاری تجارب موفق و بهبود دسترسی و کیفیت آموزشی تأکید می‌کند.

The aim of this study is to determine the views of Vocational School students regarding employment planning and to analyze these views in the context of the education–employment relationship and various demographic variables. Method: The study was conducted using the survey model, and the study population consisted of first- and second-year students studying at the Vocational Schools within Harran University during the 2025–2026 academic year. The sample consisted of a total of 642 students determined through convenience sampling. The data were collected through a questionnaire developed by the researchers and analyzed using descriptive statistical techniques, including percentages, frequencies, and the Chi-square test. Findings: The vast majority of the participating Vocational School students are aware of preparing an employment plan as a prerequisite for finding a suitable job after graduation. However, very few of these students have prepared a CV, which is the most concrete indicator of employment planning. While the employment preferences of the participating students are concentrated on working in the public sector, they remain pessimistic and undecided about employment options other than this. The participating students receive support from workplace internships, their families, field-specific courses, and instructors regarding planning their employment after graduation; they receive partial support from elective courses and their social environment, while they do not receive support from the school's career counseling unit or social media. As a result, it can be predicted that the profile of Vocational School students who insist on working in the public sector, are not open to options other than this, and do not receive the necessary support for employment planning during the educational process carries the risk of hindering their transition from education to employment.

هدف این پژوهش تعیین دیدگاه‌های دانشجویان مدارس فنی و حرفه‌ای درباره برنامه‌ریزی اشتغال و تحلیل این دیدگاه‌ها در زمینه رابطه آموزش و اشتغال و متغیرهای جمعیت‌شناختی مختلف است. روش: این پژوهش با استفاده از مدل پیمایشی انجام شده و جامعه پژوهش شامل دانشجویان سال اول و دوم مدارس فنی و حرفه‌ای دانشگاه Harran در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ بوده است. نمونه پژوهش شامل ۶۴۲ دانشجو است که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شده‌اند. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌ای که توسط پژوهشگران تدوین شده بود جمع‌آوری و با استفاده از تکنیک‌های آماری توصیفی از جمله درصد، فراوانی و آزمون کای‌اسکوئر تحلیل گردید. یافته‌ها: اکثریت قریب به اتفاق دانشجویان مدارس فنی و حرفه‌ای شرکت‌کننده از ضرورت تهیه برنامه اشتغال به عنوان پیش‌نیاز یافتن شغل مناسب پس از فارغ‌التحصیلی آگاه هستند. با این حال، تعداد بسیار کمی از این دانشجویان رزومه (CV) که ملموس‌ترین شاخص برنامه‌ریزی اشتغال است را تهیه کرده‌اند. در حالی که ترجیحات شغلی دانشجویان شرکت‌کننده عمدتاً بر اشتغال در بخش دولتی متمرکز است، نسبت به گزینه‌های اشتغال غیر از این، بدبین و مردد باقی می‌مانند. دانشجویان شرکت‌کننده در زمینه برنامه‌ریزی اشتغال پس از فارغ‌التحصیلی از کارآموزی‌های محیط کار، خانواده، دروس تخصصی و اساتید خود حمایت دریافت می‌کنند؛ از دروس اختیاری و محیط اجتماعی خود حمایت نسبی دریافت می‌کنند، در حالی که از واحد مشاوره شغلی مدرسه یا شبکه‌های اجتماعی حمایتی دریافت نمی‌کنند. در نتیجه، می‌توان پیش‌بینی کرد که پروفایل دانشجویان مدارس فنی و حرفه‌ای که بر اشتغال در بخش دولتی اصرار دارند، به گزینه‌های دیگر تمایل ندارند و حمایت لازم برای برنامه‌ریزی اشتغال را در فرآیند آموزشی دریافت نمی‌کنند، با خطر ایجاد مانع در گذار از آموزش به اشتغال مواجه است.

AbstractObjective: To assess body dysmorphic tendencies among dental students and examine their association with maxillofacial aesthetic perception and consideration of aesthetic intervention.Methods: A cross-sectional questionnaire study included 100 undergraduate dental students. Data were summarized descriptively. Bivariate associations with consideration of a maxillofacial aesthetic intervention were examined using Pearson's chi-square or Fisher's exact tests, and the association with the continuous body dysmorphic tendency score was examined using univariable binary logistic regression.Results: Previous aesthetic procedures were reported by 23% of students, and 38% were considering a maxillofacial aesthetic procedure. The nose was the most frequent specified region of dissatisfaction (38%); 43% selected an unspecified other region. Dissatisfaction lasting more than 3 years, a perceived facial defect, and checking or camouflaging behaviors were reported by 47%, 25%, and 59%, respectively. Sex, checking or camouflaging behavior, and perceived facial defect were not significantly associated with procedure consideration (all p>0.05). A higher body dysmorphic tendency score was associated with greater odds of considering intervention (odds ratio=1.75; p=0.036).Conclusion: Greater body dysmorphic tendencies were associated with consideration of aesthetic intervention. Psychological awareness and appropriate screening should be incorporated into dental education and aesthetic treatment planning.

چکیدههدف: ارزیابی گرایش‌های بدریخت‌انگاری بدنی در میان دانشجویان دندان‌پزشکی و بررسی ارتباط آن با ادراک زیبایی‌شناختی فک و صورت و تمایل به مداخله زیبایی.روش‌ها: این مطالعه مقطعی پرسش‌نامه‌ای شامل ۱۰۰ دانشجوی کارشناسی دندان‌پزشکی بود. داده‌ها به صورت توصیفی خلاصه شدند. ارتباطات دو متغیره با تمایل به مداخله زیبایی فک و صورت با استفاده از آزمون مجذور کای پیرسون یا آزمون دقیق فیشر بررسی شد و ارتباط با نمره پیوسته گرایش بدریخت‌انگاری بدنی با استفاده از رگرسیون لجستیک دوجمله‌ای تک‌متغیره ارزیابی گردید.نتایج: ۲۳٪ از دانشجویان سابقه انجام اقدامات زیبایی را گزارش کردند و ۳۸٪ در حال بررسی انجام اقدام زیبایی فک و صورت بودند. بینی شایع‌ترین ناحیه نارضایتی اعلام‌شده بود (۳۸٪)؛ ۴۳٪ ناحیه دیگری را بدون مشخص کردن اعلام کردند. نارضایتی بیش از ۳ سال، وجود نقص ظاهری ادراک‌شده و رفتارهای بررسی یا استتار به ترتیب توسط ۴۷٪، ۲۵٪ و ۵۹٪ گزارش شد. جنسیت، رفتارهای بررسی یا استتار و نقص ظاهری ادراک‌شده با تمایل به اقدام زیبایی ارتباط معناداری نداشتند (همگی p>0.05). نمره بالاتر گرایش بدریخت‌انگاری بدنی با احتمال بیشتر تمایل به مداخله مرتبط بود (نسبت شانس=1.75؛ p=0.036).نتیجه‌گیری: گرایش‌های بیشتر بدریخت‌انگاری بدنی با تمایل به مداخله زیبایی مرتبط بود. آگاهی روان‌شناختی و غربالگری مناسب باید در آموزش دندان‌پزشکی و برنامه‌ریزی درمان‌های زیبایی گنجانده شود.

Proprioception is crucial for physical activities, motor control, balance, and coordination, yet strategies to enhance it remain debated. Mindfulness-based interventions (MBIs) may improve proprioception by enhancing body awareness through attention regulation and body-mind synergy. MBIs offer low intensity, low cost, and good repeatability. This study hypothesized that MBIs improve proprioception indirectly by enhancing sensory awareness and attention regulation. We used Bayesian multilevel meta-analysis to quantify the effects of MBIs on proprioception from studies over the past two decades. Following PRISMA guidelines, we searched six databases for studies published between 2005 and 2025. Bayesian models quantified the effects of MBIs, and moderation analysis explored factors influencing the effect size. We included 22 studies (n = 1397) yielding 112 effect sizes. Following our sign convention, a negative Hedges’ g denoted improved proprioceptive accuracy. The main effect model showed that MBIs improved proprioceptive accuracy (g = −0.70; 95% HDI = [−0.96, −0.44]; BF = 4290.00). Subgroup analysis revealed that Tai Chi had the largest credible effect (g = −0.82), and older adults showed the greatest improvement (g = −0.84). However, a significant multilevel Egger test indicated small-study effects, and the model-averaged bias-corrected interval included zero, so the magnitude of the pooled effect remained uncertain. This meta-analysis indicated that MBIs may improve proprioceptive accuracy, with Tai Chi showing the most consistent evidence, particularly in older adults; however, significant small-study effects and high heterogeneity meant the magnitude is uncertain and may be smaller than the unadjusted estimate suggests. The low-intensity nature of MBIs and their promotion of neuroplasticity through sensory awareness and attention regulation may optimize proprioception, offering insights for neurorehabilitation and integrated rehabilitation programs. Preregistration: PROSPERO CRD420250623894. The extracted data, R analysis code, risk-of-bias assessment workbooks, and supporting materials are publicly available on the Open Science Framework at https://osf.io/9jqgn/ .

حس عمقی برای فعالیت‌های بدنی، کنترل حرکتی، تعادل و هماهنگی اهمیت اساسی دارد، اما راهبردهای بهبود آن همچنان محل بحث است. مداخلات مبتنی بر ذهن‌آگاهی (MBIs) ممکن است با افزایش آگاهی بدنی از طریق تنظیم توجه و هم‌افزایی بدن و ذهن، حس عمقی را بهبود بخشند. MBIs دارای شدت پایین، هزینه‌ی کم و قابلیت تکرارپذیری مناسب هستند. این مطالعه فرض کرد که MBIs به طور غیرمستقیم با افزایش آگاهی حسی و تنظیم توجه، حس عمقی را بهبود می‌بخشند. ما با استفاده از فراتحلیل چندسطحی بیزی، اثرات MBIs بر حس عمقی را در مطالعات دو دهه‌ی گذشته کمی‌سازی کردیم. با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA، شش پایگاه داده برای مطالعات منتشرشده بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۵ جست‌وجو شد. مدل‌های بیزی اثرات MBIs را کمی‌سازی کردند و تحلیل تعدیل‌گری عوامل مؤثر بر اندازه‌ی اثر را بررسی نمود. در مجموع ۲۲ مطالعه (n = 1397) با ۱۱۲ اندازه‌ی اثر وارد شدند. بر اساس قرارداد علامت‌گذاری ما، Hedges’ g منفی به معنای بهبود دقت حس عمقی بود. مدل اثر اصلی نشان داد که MBIs دقت حس عمقی را بهبود می‌بخشند (g = −0.70؛ ۹۵٪ HDI = [−0.96, −0.44]؛ BF = 4290.00). تحلیل زیرگروه‌ها نشان داد که تای‌چی بیشترین اثر معتبر را داشت (g = −0.82) و سالمندان بیشترین بهبود را نشان دادند (g = −0.84). با این حال، آزمون Egger چندسطحی معنادار نشان‌دهنده‌ی اثرات مطالعات کوچک بود و بازه‌ی مدل-میانگین تصحیح‌شده برای سوگیری شامل صفر شد؛ بنابراین، بزرگی اثر تجمیعی همچنان نامشخص باقی ماند. این فراتحلیل نشان داد که MBIs ممکن است دقت حس عمقی را بهبود بخشند و تای‌چی شواهد سازگارتر، به‌ویژه در سالمندان، ارائه می‌دهد؛ اما اثرات مطالعات کوچک و ناهمگنی بالا باعث شد بزرگی اثر نامشخص باشد و احتمالاً کمتر از برآورد تصحیح‌نشده باشد. ماهیت کم‌شدت MBIs و ارتقای نوروپلاستیسیتی از طریق آگاهی حسی و تنظیم توجه می‌تواند بهینه‌سازی حس عمقی را تسهیل کند و بینش‌هایی برای نوروهابیلیتیشن و برنامه‌های توان‌بخشی یکپارچه فراهم آورد. پیش‌ثبت: PROSPERO CRD420250623894. داده‌های استخراج‌شده، کد تحلیل R، کاربرگ‌های ارزیابی ریسک سوگیری و مواد پشتیبان به طور عمومی در Open Science Framework به نشانی https://osf.io/9jqgn/ در دسترس است.

Background: Body mass index (BMI) is a widely used surrogate marker of nutritional and adiposity status. Handgrip strength (HGS), measured conveniently with a hand-held dynamometer, is a simple, inexpensive and reproducible indicator of overall muscular strength and general health, while blood pressure (BP) indices reflect early cardiovascular risk. Young adulthood is a formative period during which unfavourable trends in body composition and blood pressure often begin, yet region-specific data from Jharkhand remain limited. The objective is to assess the correlation of BMI with handgrip strength and blood pressure indices, and to identify associated risk factors among young adults attending a tertiary care centre of Jharkhand. Materials and Methods: A hospital-based cross-sectional observational study was conducted on 114 young adults aged 18–25 years, selected by consecutive sampling. Anthropometric measurements, handgrip strength (Jamar hand-held dynamometer) and blood pressure (digital sphygmomanometer) were recorded using a pre-tested proforma. Data were analysed using SPSS version 26.0, applying Pearson's correlation, Chi-square test and odds ratio with 95% confidence interval; p<0.05 was taken as statistically significant. Results: The mean BMI of participants was 23.6 ± 3.4 kg/m². A statistically significant negative correlation was observed between BMI and handgrip strength (r = -0.42, p<0.001), while BMI showed a significant positive correlation with systolic (r = 0.38, p<0.001) and diastolic blood pressure (r = 0.31, p=0.001). Overweight/obese participants had significantly higher odds of low handgrip strength (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) and pre-hypertension/hypertension (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) compared to those with normal BMI. Sedentary lifestyle, positive family history and excess dietary salt intake emerged as important associated risk factors. Conclusion: Rising BMI among young adults is associated with declining handgrip strength and rising blood pressure. Early identification of high-risk individuals through simple bedside tools such as BMI and handgrip dynamometry can help in timely lifestyle intervention and prevention of future cardiometabolic morbidity.

زمینه و هدف: شاخص توده بدنی (BMI) به عنوان یک نشانگر جایگزین رایج برای وضعیت تغذیه‌ای و چاقی مورد استفاده قرار می‌گیرد. قدرت握 دست (HGS) که به‌راحتی با دینامومتر دستی اندازه‌گیری می‌شود، شاخصی ساده، کم‌هزینه و قابل تکرار برای سنجش قدرت عضلانی کلی و سلامت عمومی است، در حالی که شاخص‌های فشار خون (BP) منعکس‌کننده خطر اولیه قلبی‌عروقی هستند. بزرگسالی جوان دوره‌ای شکل‌دهنده است که در آن روندهای نامطلوب در ترکیب بدنی و فشار خون اغلب آغاز می‌شود، اما داده‌های منطقه‌ای از جارکند محدود است. هدف این مطالعه، ارزیابی همبستگی BMI با قدرت握 دست و شاخص‌های فشار خون و شناسایی عوامل خطر مرتبط در میان بزرگسالان جوان مراجعه‌کننده به یک مرکز مراقبت ثالث در جارکند است. مواد و روش‌ها: یک مطالعه مشاهده‌ای مقطعی مبتنی بر بیمارستان بر روی ۱۱۴ بزرگسال جوان ۱۸ تا ۲۵ ساله که به روش نمونه‌گیری متوالی انتخاب شدند، انجام شد. اندازه‌گیری‌های آنتروپومتریک، قدرت握 دست (با دینامومتر دستی Jamar) و فشار خون (با اسفیگمومانومتر دیجیتال) با استفاده از پرسشنامه از پیش آزمون‌شده ثبت شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶.۰ و آزمون همبستگی پیرسون، آزمون کای دو و نسبت شانس با فاصله اطمینان ۹۵٪ تحلیل شدند؛ مقدار p<0.05 معنادار تلقی شد. نتایج: میانگین BMI شرکت‌کنندگان ۲۳.۶ ± ۳.۴ کیلوگرم بر متر مربع بود. همبستگی منفی معناداری بین BMI و قدرت握 دست مشاهده شد (r = -0.42, p<0.001)، در حالی که BMI با فشار خون سیستولیک (r = 0.38, p<0.001) و دیاستولیک (r = 0.31, p=0.001) همبستگی مثبت معناداری نشان داد. شرکت‌کنندگان دارای اضافه وزن/چاقی نسبت به افراد با BMI طبیعی، شانس بالاتری برای قدرت握 دست پایین (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) و پیش‌فشارخون/فشارخون بالا (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) داشتند. سبک زندگی کم‌تحرک، سابقه خانوادگی مثبت و مصرف بیش از حد نمک غذایی به عنوان عوامل خطر مرتبط مهم شناسایی شدند. نتیجه‌گیری: افزایش BMI در میان بزرگسالان جوان با کاهش قدرت握 دست و افزایش فشار خون همراه است. شناسایی زودهنگام افراد پرخطر از طریق ابزارهای ساده بالینی مانند BMI و دینامومتری قدرت握 دست می‌تواند به مداخله به موقع در سبک زندگی و پیشگیری از بیماری‌های قلبی‌متابولیک آینده کمک کند.

Background: Body mass index (BMI) is a widely used surrogate marker of nutritional and adiposity status. Handgrip strength (HGS), measured conveniently with a hand-held dynamometer, is a simple, inexpensive and reproducible indicator of overall muscular strength and general health, while blood pressure (BP) indices reflect early cardiovascular risk. Young adulthood is a formative period during which unfavourable trends in body composition and blood pressure often begin, yet region-specific data from Jharkhand remain limited. The objective is to assess the correlation of BMI with handgrip strength and blood pressure indices, and to identify associated risk factors among young adults attending a tertiary care centre of Jharkhand. Materials and Methods: A hospital-based cross-sectional observational study was conducted on 114 young adults aged 18–25 years, selected by consecutive sampling. Anthropometric measurements, handgrip strength (Jamar hand-held dynamometer) and blood pressure (digital sphygmomanometer) were recorded using a pre-tested proforma. Data were analysed using SPSS version 26.0, applying Pearson's correlation, Chi-square test and odds ratio with 95% confidence interval; p<0.05 was taken as statistically significant. Results: The mean BMI of participants was 23.6 ± 3.4 kg/m². A statistically significant negative correlation was observed between BMI and handgrip strength (r = -0.42, p<0.001), while BMI showed a significant positive correlation with systolic (r = 0.38, p<0.001) and diastolic blood pressure (r = 0.31, p=0.001). Overweight/obese participants had significantly higher odds of low handgrip strength (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) and pre-hypertension/hypertension (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) compared to those with normal BMI. Sedentary lifestyle, positive family history and excess dietary salt intake emerged as important associated risk factors. Conclusion: Rising BMI among young adults is associated with declining handgrip strength and rising blood pressure. Early identification of high-risk individuals through simple bedside tools such as BMI and handgrip dynamometry can help in timely lifestyle intervention and prevention of future cardiometabolic morbidity.

زمینه و هدف: شاخص توده بدنی (BMI) به عنوان یک نشانگر جایگزین رایج برای وضعیت تغذیه‌ای و چاقی مورد استفاده قرار می‌گیرد. قدرت握 دست (HGS) که به‌راحتی با دینامومتر دستی اندازه‌گیری می‌شود، شاخصی ساده، کم‌هزینه و قابل تکرار برای سنجش قدرت عضلانی کلی و سلامت عمومی است، در حالی که شاخص‌های فشار خون (BP) منعکس‌کننده خطر اولیه قلبی‌عروقی هستند. بزرگسالی جوان دوره‌ای شکل‌دهنده است که در آن روندهای نامطلوب در ترکیب بدنی و فشار خون اغلب آغاز می‌شود، اما داده‌های منطقه‌ای از جارکند محدود است. هدف این مطالعه، ارزیابی همبستگی BMI با قدرت握 دست و شاخص‌های فشار خون و شناسایی عوامل خطر مرتبط در میان بزرگسالان جوان مراجعه‌کننده به یک مرکز مراقبت ثالث در جارکند است. مواد و روش‌ها: یک مطالعه مشاهده‌ای مقطعی مبتنی بر بیمارستان بر روی ۱۱۴ بزرگسال جوان ۱۸ تا ۲۵ ساله که به روش نمونه‌گیری متوالی انتخاب شدند، انجام شد. اندازه‌گیری‌های آنتروپومتریک، قدرت握 دست (با دینامومتر دستی Jamar) و فشار خون (با اسفیگمومانومتر دیجیتال) با استفاده از پرسشنامه از پیش آزمون‌شده ثبت شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶.۰ و آزمون همبستگی پیرسون، آزمون کای دو و نسبت شانس با فاصله اطمینان ۹۵٪ تحلیل شدند؛ مقدار p<0.05 معنادار تلقی شد. نتایج: میانگین BMI شرکت‌کنندگان ۲۳.۶ ± ۳.۴ کیلوگرم بر متر مربع بود. همبستگی منفی معناداری بین BMI و قدرت握 دست مشاهده شد (r = -0.42, p<0.001)، در حالی که BMI با فشار خون سیستولیک (r = 0.38, p<0.001) و دیاستولیک (r = 0.31, p=0.001) همبستگی مثبت معناداری نشان داد. شرکت‌کنندگان دارای اضافه وزن/چاقی نسبت به افراد با BMI طبیعی، شانس بالاتری برای قدرت握 دست پایین (OR=2.86, 95% CI 1.32–6.19) و پیش‌فشارخون/فشارخون بالا (OR=3.41, 95% CI 1.54–7.55) داشتند. سبک زندگی کم‌تحرک، سابقه خانوادگی مثبت و مصرف بیش از حد نمک غذایی به عنوان عوامل خطر مرتبط مهم شناسایی شدند. نتیجه‌گیری: افزایش BMI در میان بزرگسالان جوان با کاهش قدرت握 دست و افزایش فشار خون همراه است. شناسایی زودهنگام افراد پرخطر از طریق ابزارهای ساده بالینی مانند BMI و دینامومتری قدرت握 دست می‌تواند به مداخله به موقع در سبک زندگی و پیشگیری از بیماری‌های قلبی‌متابولیک آینده کمک کند.

Background Against the backdrop of digital empowerment, generative artificial intelligence has been widely applied in school-age children’s reading education, and digital reading has become one of the primary types of environmental exposure for school-age children. However, school-age children face challenges such as insufficient age-appropriate content and uncontrollable physical and mental strain. There is an urgent demand for a public health intervention model that balances reading-related health benefits, prevents and controls digital exposure risks, avoids physical and mental health impairments, and adapts to school-age children from diverse socioeconomic backgrounds. Methods A retrospective control study design was used in this study. A total of 100 cases of school-age children aged 6–12 were collected from the standardized intervention archive of our institution from September 2025 to December 2025. According to the intervention plan actually accepted in the archive records, they were divided into the collaborative intervention group and the AI-only reading group with 50 cases in each group. In the AI-only reading group, the recorded intervention is purely generative AI independent reading intervention (college students are only responsible for equipment operation and maintenance, and do not participate in reading guidance and emotional intervention), while in the collaborative intervention group, the recorded intervention is the structured auxiliary collaborative intervention of the whole process of generative AI voice multi-round interactive reading combined with standardized training for college students. The intervention period is 12 weeks, three times a week, and each time is 20–25 min. Retrospective analysis of longitudinal data at baseline, 6 weeks of intervention, 12 weeks of follow-up and 4 weeks of follow-up, with the comprehensive score of early reading as the only preset main outcome index, repeated measurement analysis of variance, independent sample t -test and chi-square test were used to analyze the inter-group and time effects, Cohen’s d was used to evaluate the effect, and the test level was α = 0.05. Results Retrospective archive data shows that, after intervention, the collaborative intervention group achieved significantly higher composite early reading scores, phonological awareness, vocabulary comprehension accuracy, reading attention duration and reading interest scores than the AI-only reading group ( p < 0.05). The main effects of group, time and the group-time interaction were all highly statistically significant ( p < 0.01), with an effect size of Cohen’s d = 0.50 representing a moderate intervention effect. The collaborative intervention group also showed significantly higher intervention adherence rate, AI interaction completion rate, reading task completion rate and frequency of active participation than the AI-only reading group ( p < 0.05). In terms of digital health-related outcomes, the collaborative intervention group had significantly lower incidence of adverse psychological states, incidence of prodromal signs of visual fatigue and digital eye strain symptoms, and study dropout rate ( p < 0.05). Among the digital health-related safety indicators, the incidence of negative emotions, visual fatigue and research dropout rate were significantly lower than those of the AI-only reading group ( p < 0.05). The archived records showed that the whole screen duration was strictly in compliance, and there was no privacy leakage and serious adverse events. The 10% lost visit rate was controllable, and the complete rate of informed consent and the qualified rate of implementation were all 100%, and there was no privacy leakage and serious adverse events. Conclusion The generative AI interaction mode paired with college student auxiliary support is associated with sustained improvement school-age children’s core early reading ability via cumulative short-term follow-up effects. Meanwhile, this collaborative model enables effective management of digital environmental exposure risks and may reduce risks related to visual and psychological health among school-age children. The intergroup differences remained stable with reliable effect sizes. This intervention model can be may provide a reference for future implementation as a digital public health intervention targeting school-age children’s early reading, and provides preliminary empirical evidence for the standardized application of AI-supported education for school-age children. This retrospective study only reflects the differences between groups of compound intervention programs in archived cases, and cannot establish strong causal inference.

زمینه: در بستر توانمندسازی دیجیتال، هوش مصنوعی مولد به طور گسترده‌ای در آموزش خواندن کودکان سن مدرسه به کار گرفته شده است و خواندن دیجیتال به یکی از انواع اصلی مواجهه‌ی محیطی برای کودکان سن مدرسه تبدیل شده است. با این حال، کودکان سن مدرسه با چالش‌هایی مانند کمبود محتوای متناسب با سن و فشارهای جسمی و روانی غیرقابل کنترل مواجه هستند. نیاز فوری به یک الگوی مداخله‌ی سلامت عمومی وجود دارد که منافع سلامت مرتبط با خواندن را متعادل کند، خطرات مواجهه‌ی دیجیتال را پیشگیری و کنترل نماید، از آسیب‌های سلامت جسمی و روانی جلوگیری کند و با کودکان سن مدرسه از زمینه‌های اجتماعی-اقتصادی متنوع سازگار باشد. روش‌ها: در این مطالعه از طرح کنترل گذشته‌نگر استفاده شد. در مجموع ۱۰۰ مورد از کودکان سن مدرسه ۶ تا ۱۲ ساله از آرشیو مداخله‌ی استانداردشده‌ی مؤسسه‌ی ما از سپتامبر ۲۰۲۵ تا دسامبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شد. بر اساس برنامه‌ی مداخله‌ای که واقعاً در سوابق آرشیو پذیرفته شده بود، آن‌ها به دو گروه مداخله‌ی مشارکتی و گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی تقسیم شدند که هر گروه شامل ۵۰ نفر بود. در گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی، مداخله‌ی ثبت‌شده صرفاً مداخله‌ی خواندن مستقل با هوش مصنوعی مولد بود (دانشجویان دانشگاه فقط مسئول راه‌اندازی و نگهداری تجهیزات بودند و در راهنمایی خواندن و مداخله‌ی عاطفی شرکت نداشتند)، در حالی که در گروه مداخله‌ی مشارکتی، مداخله‌ی ثبت‌شده، مداخله‌ی ساختاریافته‌ی کمکی مشارکتی در کل فرایند خواندن تعاملی چندمرحله‌ای صوتی با هوش مصنوعی مولد همراه با آموزش استانداردشده برای دانشجویان دانشگاه بود. دوره‌ی مداخله ۱۲ هفته، سه بار در هفته و هر بار ۲۰ تا ۲۵ دقیقه بود. تحلیل گذشته‌نگر داده‌های طولی در خط پایه، ۶ هفته مداخله، ۱۲ هفته پیگیری و ۴ هفته پیگیری انجام شد و امتیاز جامع خواندن اولیه به عنوان تنها شاخص اصلی از پیش تعیین‌شده در نظر گرفته شد. برای تحلیل اثرات بین‌گروهی و زمانی از تحلیل واریانس اندازه‌گیری مکرر، آزمون t مستقل و آزمون کای-دو استفاده شد، اندازه‌ی اثر با Cohen’s d ارزیابی شد و سطح آزمون α = ۰٫۰۵ بود. نتایج: داده‌های آرشیوی گذشته‌نگر نشان داد که پس از مداخله، گروه مداخله‌ی مشارکتی در امتیاز ترکیبی خواندن اولیه، آگاهی واجی، دقت درک واژگان، مدت زمان توجه به خواندن و امتیاز علاقه به خواندن به طور معناداری بالاتر از گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی بود (p < 0.05). اثرات اصلی گروه، زمان و تعامل گروه-زمان همگی از نظر آماری بسیار معنادار بودند (p < 0.01) و اندازه‌ی اثر Cohen’s d = 0.50 نشان‌دهنده‌ی اثر مداخله‌ای متوسط بود. گروه مداخله‌ی مشارکتی همچنین نرخ پایبندی به مداخله، نرخ تکمیل تعامل با هوش مصنوعی، نرخ تکمیل وظیفه‌ی خواندن و فراوانی مشارکت فعال به طور معناداری بالاتری نسبت به گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی نشان داد (p < 0.05). از نظر پیامدهای مرتبط با سلامت دیجیتال، گروه مداخله‌ی مشارکتی شیوع معناداری کمتری از وضعیت‌های روانی نامطلوب، نشانه‌های پیش‌درآمد خستگی بینایی و علائم خستگی چشمی دیجیتال و نرخ ترک تحصیل داشت (p < 0.05). در میان شاخص‌های ایمنی مرتبط با سلامت دیجیتال، شیوع هیجانات منفی، خستگی بینایی و نرخ ترک پژوهش به طور معناداری کمتر از گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی بود (p < 0.05). سوابق آرشیوی نشان داد که مدت زمان کل استفاده از صفحه نمایش کاملاً مطابق با مقررات بوده و هیچ نشتی حریم خصوصی و رویداد نامطلوب جدی وجود نداشته است. نرخ مراجعه‌ی از دست رفته ۱۰٪ قابل کنترل بود و نرخ کامل بودن رضایت آگاهانه و نرخ اجرای واجد شرایط هر دو ۱۰۰٪ بود و هیچ نشتی حریم خصوصی و رویداد نامطلوب جدی وجود نداشت. نتیجه‌گیری: شیوه‌ی تعاملی هوش مصنوعی مولد همراه با حمایت کمکی دانشجویان دانشگاه با بهبود پایدار توانایی خواندن اولیه‌ی هسته‌ای کودکان سن مدرسه از طریق اثرات تجمعی پیگیری کوتاه‌مدت مرتبط است. در عین حال، این مدل مشارکتی امکان مدیریت مؤثر خطرات مواجهه با محیط دیجیتال را فراهم می‌کند و ممکن است خطرات مرتبط با سلامت بینایی و روانی کودکان سن مدرسه را کاهش دهد. تفاوت‌های بین‌گروهی با اندازه‌های اثر قابل اعتماد پایدار باقی ماندند. این مدل مداخله می‌تواند به عنوان مرجعی برای اجرای آینده به عنوان یک مداخله‌ی سلامت عمومی دیجیتال با هدف خواندن اولیه‌ی کودکان سن مدرسه مورد استفاده قرار گیرد و شواهد تجربی مقدماتی برای کاربرد استاندارد آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی برای کودکان سن مدرسه فراهم می‌کند. این مطالعه‌ی گذشته‌نگر فقط تفاوت‌های بین گروه‌های برنامه‌های مداخله‌ی ترکیبی در موارد آرشیوی را منعکس می‌کند و نمی‌تواند استنباط علّی قوی ایجاد کند.

Contemporary science education emphasizes the role of content knowledge (CK) in students’ informal reasoning (IR) within socio-scientific issues (SSI). However, students may not automatically apply scientific knowledge when reasoning about complex and open-ended SSI. Drawing on literature on modeling competence (MC), this study examined whether MC, operationalized through students’ modeling practices, statistically mediated the association between foundational scientific CK and science-based IR in a climate-related SSI task. 443 tenth-grade students participated in an online inquiry activity on climate change and methane emissions. Data were collected through a standardized CK assessment, a stock-and-flow MC task, and a written policy decision-making IR task. Results showed that students performed relatively well on foundational scientific CK and basic modeling practices involving source–sink identification and net-flow calculation, but showed weaker performance in model prediction and science-based IR. Path analysis indicated significant positive associations among CK, MC, and IR. The indirect association from CK to IR through MC was statistically significant and accounted for approximately 45.8% of the total CK–IR association. These findings suggest that students’ MC-related modeling practices may represent a meaningful statistical pathway linking foundational scientific CK and science-based IR. The study highlights the potential value of integrating content instruction with modeling practices in SSI learning and supporting IR that more explicitly incorporates scientific evidence and causal explanation.

آموزش علوم معاصر بر نقش دانش محتوا (CK) در استدلال غیررسمی (IR) دانش‌آموزان در مسائل اجتماعی-علمی (SSI) تأکید دارد. با این حال، دانش‌آموزان ممکن است به طور خودکار دانش علمی را هنگام استدلال درباره مسائل پیچیده و باز SSI به کار نگیرند. با بهره‌گیری از ادبیات مربوط به شایستگی مدل‌سازی (MC)، این مطالعه بررسی کرد که آیا MC، که از طریق فعالیت‌های مدل‌سازی دانش‌آموزان عملیاتی شده است، به طور آماری میانجی‌گر ارتباط بین دانش پایه علمی CK و IR مبتنی بر علم در یک تکلیف SSI مرتبط با اقلیم می‌باشد یا خیر. ۴۴۳ دانش‌آموز پایه دهم در یک فعالیت پژوهشی آنلاین درباره تغییرات اقلیمی و انتشار متان شرکت کردند. داده‌ها از طریق ارزیابی استاندارد CK، یک تکلیف MC مبتنی بر مدل ذخیره-جریان و یک تکلیف IR نوشتاری تصمیم‌گیری سیاستی گردآوری شد. نتایج نشان داد که دانش‌آموزان در CK علمی پایه و فعالیت‌های مدل‌سازی ابتدایی شامل شناسایی منبع-مخزن و محاسبه جریان خالص نسبتاً عملکرد خوبی داشتند، اما در پیش‌بینی مدل و IR مبتنی بر علم عملکرد ضعیف‌تری نشان دادند. تحلیل مسیر ارتباطات مثبت معناداری میان CK، MC و IR را نشان داد. ارتباط غیرمستقیم از CK به IR از طریق MC از نظر آماری معنادار بود و تقریباً ۴۵.۸٪ از کل ارتباط CK–IR را تشکیل می‌داد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که فعالیت‌های مدل‌سازی مرتبط با MC دانش‌آموزان ممکن است مسیر آماری معناداری را میان CK علمی پایه و IR مبتنی بر علم فراهم کند. این مطالعه بر ارزش بالقوه ادغام آموزش محتوا با فعالیت‌های مدل‌سازی در یادگیری SSI و حمایت از IR که به طور صریح‌تر شواهد علمی و تبیین علّی را دربرمی‌گیرد، تأکید می‌کند.

The rapid emergence of Artificial Intelligence (AI), is reshaping higher education through real-time tutoring, personalised learning, and advanced knowledge synthesis. In Uganda, the adoption of Competence-Based Education (CBE) emphasises learner-centered pedagogy, critical thinking, and practical skill development. While AI presents opportunities to strengthen CBE, its unstructured use may undermine independent inquiry, critical thinking, and authentic competency development. The study investigated how institutional readiness, stakeholder perceptions, and AI use patterns relate to learner achievement within a competence-based curriculum in an AI-powered environment. It further identified strategies for integrating AI to support competency attainment, academic performance, assessment outcomes, and learning outcomes while preserving the principles of CBE in Ugandan higher education institutions. A cross-sectional quantitative design was employed, involving academic staff ( n = 52) and students ( n = 513) from public and private universities in Uganda. Participants were recruited through convenience sampling using online platforms. Data were collected using structured questionnaires measuring institutional readiness, stakeholder perceptions, AI usage patterns, learner achievement, and pedagogical strategies for AI integration. Both descriptive and inferential statistics were analysed using the JASP statistical tool and Python-based data analysis tools. The findings revealed moderate institutional readiness for AI adoption, with technology recording the highest readiness (M = 3.2), followed by pedagogy (M = 2.9), while policy and governance readiness remained low (M = 2.4). Stakeholders perceived AI as supporting competency achievement (M = 4.1, 85%) and self-directed learning (M = 4.0, 80%), although concerns were raised regarding independent problem-solving (M = 3.6, 65%) and assessment authenticity (M = 3.8, 70%). Students reported frequent use of AI tools, particularly ChatGPT (81.1%), Gemini (56.8%), and Copilot (38.8%), primarily for concept clarification (89.2%), research (81.1%), and idea generation (70.3%). Correlation analysis revealed a moderate positive relationship between AI use frequency and academic performance ( r = 0.544), while chi-square analysis confirmed a significant association between AI use and academic performance (χ 2 = 241.898, p < 0.001). The study concludes that effective AI integration in CBE requires AI literacy training, lecturer capacity building, institutional policy frameworks, and competency-oriented assessment approaches to enhance learner achievement while preserving the integrity of competency development.

ظهور سریع هوش مصنوعی (AI)، آموزش عالی را از طریق آموزش در لحظه، یادگیری شخصی‌سازی‌شده و ترکیب پیشرفته دانش دگرگون می‌کند. در اوگاندا، پذیرش آموزش مبتنی بر شایستگی (CBE) بر آموزش یادگیرنده‌محور، تفکر انتقادی و توسعه مهارت‌های عملی تأکید دارد. در حالی که هوش مصنوعی فرصت‌هایی برای تقویت CBE فراهم می‌کند، استفاده بدون ساختار از آن ممکن است پژوهش مستقل، تفکر انتقادی و توسعه واقعی شایستگی را تضعیف کند. این مطالعه بررسی کرد که آمادگی نهادی، ادراک ذینفعان و الگوهای استفاده از هوش مصنوعی چگونه با پیشرفت یادگیرندگان در چارچوب برنامه درسی مبتنی بر شایستگی در محیطی مبتنی بر هوش مصنوعی مرتبط است. همچنین راهبردهایی را برای ادغام هوش مصنوعی به منظور حمایت از دستیابی به شایستگی، عملکرد تحصیلی، نتایج ارزیابی و نتایج یادگیری، در عین حفظ اصول CBE در مؤسسات آموزش عالی اوگاندا شناسایی کرد. یک طرح کمی مقطعی به کار گرفته شد که شامل اعضای هیئت علمی (n = 52) و دانشجویان (n = 513) از دانشگاه‌های دولتی و خصوصی اوگاندا بود. شرکت‌کنندگان از طریق نمونه‌گیری در دسترس با استفاده از بسترهای آنلاین جذب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های ساختاریافته که آمادگی نهادی، ادراک ذینفعان، الگوهای استفاده از هوش مصنوعی، پیشرفت یادگیرندگان و راهبردهای آموزشی برای ادغام هوش مصنوعی را اندازه‌گیری می‌کرد، جمع‌آوری شد. هر دو آمار توصیفی و استنباطی با استفاده از ابزار آماری JASP و ابزارهای تحلیل داده مبتنی بر Python تحلیل شدند. یافته‌ها آمادگی متوسط نهادی برای پذیرش هوش مصنوعی را نشان داد، به طوری که فناوری بالاترین آمادگی (M = 3.2) و پس از آن آموزش (M = 2.9) را داشت، در حالی که آمادگی سیاست و حکمرانی پایین باقی ماند (M = 2.4). ذینفعان هوش مصنوعی را در حمایت از دستیابی به شایستگی (M = 4.1، ۸۵٪) و یادگیری خودراهبر (M = 4.0، ۸۰٪) مؤثر دانستند، اگرچه نگرانی‌هایی در مورد حل مسئله مستقل (M = 3.6، ۶۵٪) و اصالت ارزیابی (M = 3.8، ۷۰٪) مطرح شد. دانشجویان استفاده مکرر از ابزارهای هوش مصنوعی، به ویژه ChatGPT (۸۱.۱٪)، Gemini (۵۶.۸٪) و Copilot (۳۸.۸٪) را عمدتاً برای شفاف‌سازی مفاهیم (۸۹.۲٪)، پژوهش (۸۱.۱٪) و تولید ایده (۷۰.۳٪) گزارش کردند. تحلیل همبستگی رابطه مثبت متوسطی بین فراوانی استفاده از هوش مصنوعی و عملکرد تحصیلی (r = 0.544) نشان داد، در حالی که تحلیل کای-دو ارتباط معناداری بین استفاده از هوش مصنوعی و عملکرد تحصیلی (χ2 = 241.898، p < 0.001) را تأیید کرد. مطالعه نتیجه می‌گیرد که ادغام مؤثر هوش مصنوعی در CBE مستلزم آموزش سواد هوش مصنوعی، توانمندسازی اعضای هیئت علمی، چارچوب‌های سیاست نهادی و رویکردهای ارزیابی مبتنی بر شایستگی است تا پیشرفت یادگیرندگان را در عین حفظ یکپارچگی توسعه شایستگی ارتقا دهد.

Bullying is widespread and negatively impacts youth mental health. However, differences between in-person bullying, cyberbullying, and their combination are understudied. To compare the prevalence, clinical presentations, and impairment associated with in-person bullying, cyberbullying, and their combination among depressed youth. Participants were N = 1,281 depressed and/or suicidal youth in Texas aged 8-17 years. Chi-square tests compared bullying prevalence across age, sociodemographic, and identity groups. Multivariate analysis of variance and post-hoc tests compared clinical presentations across forms of bullying experienced. Bullying prevalence differed by age group. Youth who experienced cyberbullying or combined bullying reported greater depression, anxiety, and impairment than non-bullied youth. Prevention and intervention strategies should address the combined effects of in-person and cyberbullying.

قلدری پدیده‌ای گسترده است که تأثیر منفی بر سلامت روان نوجوانان دارد. با این حال، تفاوت‌های میان قلدری حضوری، قلدری سایبری و ترکیب این دو کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. هدف این پژوهش مقایسه شیوع، تظاهرات بالینی و میزان ناتوانی مرتبط با قلدری حضوری، قلدری سایبری و ترکیب آن‌ها در میان نوجوانان مبتلا به افسردگی بود. شرکت‌کنندگان شامل N = 1,281 نوجوان مبتلا به افسردگی و/یا افکار خودکشی در تگزاس با دامنه سنی ۸ تا ۱۷ سال بودند. آزمون خی‌دو برای مقایسه شیوع قلدری در گروه‌های سنی، جمعیت‌شناختی و هویتی به کار رفت. تحلیل واریانس چندمتغیره و آزمون‌های پس از آن برای مقایسه تظاهرات بالینی در انواع مختلف تجربه قلدری انجام شد. شیوع قلدری بر اساس گروه سنی متفاوت بود. نوجوانانی که قلدری سایبری یا قلدری ترکیبی را تجربه کرده بودند، افسردگی، اضطراب و ناتوانی بیشتری نسبت به نوجوانان بدون تجربه قلدری گزارش کردند. راهبردهای پیشگیری و مداخله باید به اثرات ترکیبی قلدری حضوری و سایبری توجه داشته باشند.

INTRODUCTION: This study investigated the perceptions and preferences of medical students at Abubakar Tafawa Balewa University (ATBU) regarding various teaching methods, including lectures, problem-based learning (PBL), team-based learning (TBL), practical demonstrations, and digital learning tools. METHODS: A cross-sectional survey of 171 medical students was conducted, using a semi-structured questionnaire. Students were selected using stratified random sampling techniques. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics (frequencies, percentages) and inferential statistics (Chi-square test) and qualitative data were analysed using thematic content analysis. The thematic content analysis was based on 171 responses. RESULTS: Practical demonstrations (32.2%) and small group activities (24.0%) were the preferred teaching methods. Key challenges identified include difficulty retaining information (48.0%) and inadequate preparation for clinical practice (15.8%). The students demanded practical, clinically relevant learning, and lecturers who are well-grounded in their subjects and had good teaching skills. Specifically, they preferred lecturers who are medical consultants and could also mentor them. CONCLUSION: The teaching curriculum in the school should incorporate more clinically relevant, practical demonstrations with adequate clinical exposure, more group-based learning, and improved digital infrastructure. Retention techniques should be routinely taught to improve learning retention. Finally, more doctors should be employed for training and mentoring the students. Lecturers should be trained in positive teaching and mentoring skills and to avoid student intimidation.

مقدمه: این مطالعه به بررسی ادراکات و ترجیحات دانشجویان پزشکی دانشگاه Abubakar Tafawa Balewa (ATBU) در خصوص روش‌های مختلف تدریس از جمله سخنرانی، یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL)، یادگیری مبتنی بر تیم (TBL)، نمایش‌های عملی و ابزارهای یادگیری دیجیتال پرداخت. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی بر روی ۱۷۱ دانشجوی پزشکی با استفاده از پرسشنامه نیمه‌ساختاریافته انجام شد. دانشجویان با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده انتخاب شدند. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی (فراوانی‌ها، درصدها) و آمار استنباطی (آزمون کای دو) تحلیل شد و داده‌های کیفی با استفاده از تحلیل محتوای تماتیک مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل محتوای تماتیک بر اساس ۱۷۱ پاسخ انجام شد. یافته‌ها: نمایش‌های عملی (۳۲٫۲٪) و فعالیت‌های گروهی کوچک (۲۴٫۰٪) به عنوان روش‌های تدریس ترجیحی شناخته شدند. چالش‌های کلیدی شناسایی‌شده شامل دشواری در حفظ اطلاعات (۴۸٫۰٪) و آمادگی ناکافی برای عمل بالینی (۱۵٫۸٪) بود. دانشجویان خواستار یادگیری عملی و مرتبط با بالین و اساتیدی بودند که در حوزه خود تسلط کافی داشته و مهارت‌های تدریس خوبی داشته باشند. به طور خاص، آن‌ها اساتیدی را ترجیح می‌دادند که پزشک متخصص بوده و بتوانند نقش راهنما را نیز ایفا کنند. نتیجه‌گیری: برنامه درسی تدریس در این دانشکده باید شامل نمایش‌های عملی بیشتر با ارتباط بالینی کافی، یادگیری مبتنی بر گروه بیشتر و بهبود زیرساخت دیجیتال باشد. تکنیک‌های حفظ مطالب باید به طور منظم آموزش داده شود تا یادگیری پایدار بهبود یابد. در نهایت، پزشکان بیشتری باید برای آموزش و راهنمایی دانشجویان استخدام شوند. اساتید باید در مهارت‌های تدریس مثبت و راهنمایی آموزش ببینند و از ایجاد ترس در دانشجویان خودداری کنند.