Psychosocial

Purpose: This study aimed to determine the effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy (ACT) in improving the psychological well-being of patients diagnosed with cancer. Materials and Methods: This quasi-experimental study employed a pretest–posttest design with a control group and a follow-up assessment. The statistical sample consisted of 60 patients with cancer who were selected through purposive sampling and assigned to three groups of 20 participants. Participants in the intervention groups received an ACT-based intervention consisting of eight 45-minute sessions delivered over one month, whereas the control group received no psychological intervention during the study period. Psychological well-being was assessed using Ryff’s 84-item Psychological Well-Being Scale (1989) at the pretest, posttest, and follow-up stages. The collected data were analyzed using inferential statistical procedures in SPSS version 25. Findings: The inferential analysis demonstrated a statistically significant difference between the intervention and control groups in posttest psychological well-being scores. Participants who received Acceptance and Commitment Therapy showed significantly higher levels of psychological well-being than those in the control group. The intervention produced a very large effect size (η² = 0.935), indicating that a substantial proportion of the variance in post-intervention psychological well-being was attributable to the therapeutic intervention. The follow-up analysis further showed that the improvement in psychological well-being was maintained after the completion of treatment, suggesting the stability and durability of the intervention effects over time. Conclusion: Acceptance and Commitment Therapy is an effective psychological intervention for enhancing psychological well-being among patients with cancer. By promoting psychological flexibility, acceptance of difficult internal experiences, present-moment awareness, and engagement in value-oriented behaviors, ACT may help patients cope more adaptively with the psychological consequences of cancer. Therefore, this intervention may be incorporated into psychosocial rehabilitation and supportive care programs for patients with cancer.

هدف: این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) در ارتقای بهزیستی روان‌شناختی بیماران مبتلا به سرطان انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه‌ی شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل و ارزیابی پیگیری انجام گرفت. نمونه‌ی آماری شامل ۶۰ بیمار مبتلا به سرطان بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به سه گروه ۲۰ نفره تقسیم شدند. شرکت‌کنندگان در گروه‌های مداخله، مداخله‌ای مبتنی بر ACT را در قالب هشت جلسه‌ی ۴۵ دقیقه‌ای طی یک ماه دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل در طول دوره‌ی مطالعه هیچ مداخله‌ی روان‌شناختی دریافت نکرد. بهزیستی روان‌شناختی با استفاده از مقیاس ۸۴ ماده‌ای بهزیستی روان‌شناختی Ryff (۱۹۸۹) در مراحل پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری ارزیابی شد. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از روش‌های آماری استنباطی در نرم‌افزار SPSS نسخه‌ی ۲۵ تحلیل گردید. یافته‌ها: تحلیل استنباطی تفاوت معناداری را بین گروه‌های مداخله و کنترل در نمرات پس‌آزمون بهزیستی روان‌شناختی نشان داد. شرکت‌کنندگانی که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد دریافت کردند، سطوح بهزیستی روان‌شناختی به‌مراتب بالاتری نسبت به گروه کنترل داشتند. مداخله دارای اندازه‌ی اثر بسیار بزرگ (η² = ۰.۹۳۵) بود که نشان‌دهنده‌ی سهم قابل توجهی از واریانس بهزیستی روان‌شناختی پس از مداخله به دلیل مداخله‌ی درمانی است. تحلیل پیگیری نیز نشان داد که بهبود بهزیستی روان‌شناختی پس از اتمام درمان حفظ شده است و این امر پایداری و دوام اثرات مداخله در طول زمان را نشان می‌دهد. نتیجه‌گیری: درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد یک مداخله‌ی روان‌شناختی مؤثر برای ارتقای بهزیستی روان‌شناختی در بیماران مبتلا به سرطان است. با ارتقای انعطاف‌پذیری روان‌شناختی، پذیرش تجارب درونی دشوار، آگاهی از لحظه‌ی حال و درگیر شدن در رفتارهای ارزش‌محور، ACT می‌تواند به بیماران در مقابله‌ی سازگارانه‌تر با پیامدهای روان‌شناختی سرطان کمک کند. بنابراین، این مداخله می‌تواند در برنامه‌های بازتوانی روان‌اجتماعی و مراقبت حمایتی بیماران مبتلا به سرطان گنجانده شود.

Insecurity has become a significant threat to the effective delivery of basic education in Nigeria, particularly in communities affected by banditry, kidnapping, armed attacks, and communal violence. This study examined the influence of insecurity on teaching-learning outcomes in Universal Basic Education primary schools in Kagarko Local Government Area, Kaduna State, Nigeria. Specifically, it investigated the effects of insecurity on pupils’ academic performance and school attendance and identified strategies for reducing its adverse effects. The study adopted a qualitative documentary research design and relied on secondary data obtained from government publications, policy documents, institutional reports, international organisations, and peer-reviewed journal articles. The selected documents were analysed using qualitative content analysis and organised according to the study’s major themes. The findings revealed that insecurity negatively affects pupils’ academic performance by reducing instructional time, disrupting curriculum coverage, weakening concentration, and creating fear within the learning environment. It also reduces school attendance as parents may prevent their children from attending school because of kidnapping, attacks, unsafe travel routes, and instability within surrounding communities. Consequently, insecurity undermines the implementation of Universal Basic Education by limiting regular participation and disrupting stable teaching and learning conditions. The study concludes that ensuring school safety is essential for achieving the objectives of free and compulsory basic education. It recommends strengthening school security, implementing the Minimum Standards for Safe Schools, improving community participation, providing psychosocial support, protecting routes to school, establishing emergency response systems, and adopting flexible learning arrangements during periods of disruption.

Objective: The study aimed to evaluate the internalised stigma and self-esteem in adult outpatients with major depressive disorder (MDD) attending a psychiatric outpatient clinic in Iraq, and to explore the relationship between these variables. Methods: A cross-sectional correlational study among 120 adults with MDD who attended psychiatric outpatient clinics of Azadi Teaching Hospital in Kirkuk, Iraq. All participants filled out a sociodemographic and clinical questionnaire, the Internalised Stigma of Mental Illness Scale (ISMI), and the Rosenberg Self-Esteem Scale (RSES). Data were analysed using descriptive statistics, Pearson's correlation coefficient and simple linear regression. Results: The overall mean ISMI score was 2.90 (SD = 0.42), with the highest scores for stereotype endorsement (M = 3.16) and alienation (M = 3.14) and the lowest for stigma resistance (M = 2.19). The overall mean RSES score was 2.29 (SD = 0.38). There was a negative correlation between internalised stigma and self-esteem (r = −0.338, p < 0.001). Self-esteem was statistically associated with internalised stigma (β = −0.338, t = −3.897, p < 0.001), explaining 11.4% of the variance (R² = 0.114) in simple linear regression. Conclusions: In this single-centre sample of adults with MDD, internalised stigma and self-esteem were inversely related. Since the study is a cross-sectional design, the association observed cannot be considered a causal relationship. The results provide a basis for consideration of the psychosocial aspects of routine psychiatric care (stigma and self-esteem) and for further longitudinal and multicentre research to establish temporal relationships and to determine potentially modifiable factors.

Background: Body image dissatisfaction (BID) is an emerging public health concern among college students due to its association with depression, anxiety, and low self-esteem. Sociocultural pressures during the transition to adulthood increase vulnerability. Evidence from Western Gujarat remains limited. Objectives: To determine the prevalence of BID and identify its sociodemographic and psychological predictors among undergraduate students in Western Gujarat. Methods: A cross-sectional study was conducted among 297 undergraduate students (18–24 years) from a medical college in Western Gujarat. Data were collected using a structured questionnaire, including MBSRQ-AS, BDI-II, HAM-A, and RSES. BMI was calculated using standard anthropometric measurements. Data were analyzed using SPSS v25 with chi-square tests, independent t-tests, and binary logistic regression. Statistical significance was set at p < 0.05. Results: The prevalence of BID was 58.2%. Females reported significantly higher dissatisfaction than males (66.1% vs. 48.5%, p < 0.001). Higher BID was observed among overweight/obese students (75.4%) and underweight students (66.7%). Multivariate analysis identified female gender (AOR = 1.95, 95% CI: 1.13-3.37), overweight/obesity (AOR = 3.59, 95% CI: 1.85-6.97), higher depression scores (AOR = 1.05 per unit), and lower self-esteem (AOR = 0.89 per unit) as independent predictors (Nagelkerke R² = 0.398). Conclusion: BID is highly prevalent among undergraduate students in Western Gujarat, particularly among females and those with higher BMI, depression, and low self-esteem. Targeted campus-based interventions promoting body positivity, self-esteem, and mental well-being are warranted.

Despite growing concerns about mental health difficulties among children and youth, limited empirical evidence exists on the extent to which adverse childhood experiences and resilience predict mental health difficulties among school-going children and youth in rural communities. This research explored the prevalence and psychosocial predictors of mental health difficulties among children and youth. The study adopted a correlational and descriptive research design. Respondents consisted of 837 children and youth, who were selected from Johannesburg West Education District. They were assessed using the Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ), the Adverse Childhood Experiences Questionnaire (ACE-Q), and the Child and Youth Resilience Measure (CYRM) as data-collection instruments. Frequencies and percentages, regression analysis, and moderation analysis were conducted using Hayes' PROCESS Macro. Findings revealed that about 44.4%, 18.3%, and 37.3% of the participants were within the normal, borderline, and abnormal ranges of mental health well-being, respectively. Adverse childhood experiences (ACEs) significantly predicted mental health difficulties (β = .238, t = 7.071, p < .001), contributing about 5.6% of the variation in mental health difficulties among youth and children. Resilience is also a significant predictor (β = −.121, t = −3.524, p < .001), accounting for about 1.5% of the variation in mental health problems; higher resilience was associated with lower levels of mental health difficulties. Moderation analyses showed that age and gender did not significantly moderate the relationships between ACEs, resilience, and mental health difficulties. The study concludes that ACEs constitute a significant risk factor, whereas resilience serves as a protective factor. The findings highlight the need for trauma-informed interventions, resilience-building programmes, and comprehensive mental health support services to promote positive mental health outcomes among children and youth.

ABSTRACT Disasters caused by the eruption of Mount Semeru not only cause physical damage but also affect the mental condition of the victims, especially teenagers as one of the vulnerable groups who are going through psychosocial development in their lives. Teenagers after a disaster can experience anxiety, stress, depression, and even PTSD. This community service aims to improve stress management skills, rebuild a sense of safety, and enhance social connections within the community. This community service applied a psychosocial intervention method to improve knowledge, stress management skills, and peer support using growth focus resilience questionsare. From the analysis of measurement results from 19 respondents who underwent psychosocial interventions, there was a tendency for their psychological conditions to improve. This is evidenced by the average score increasing from 66.11 to 75.00 out of a maximum score of 80, indicating the potential of REM-JIWA in enhancing the adaptive ability and psychological resilience of post-disaster adolescents. Psychosocial interventions can reduce stress levels in teenagers and improve their knowledge of stress management and resilience in adolescents. Keywords: Semeru Eruption, Psychosocial Intervention, Semeru Eruption, Post- Disaste, Adolescents.

Psychosocial risks are an important occupational health concern and may be associated with emotional exhaustion through psychological mechanisms related to employees’ appraisal of adverse working conditions. This secondary analysis used a quantitative, cross-sectional design and data from 458 university employees to examine the mediating role of perceived stress and the moderating role of resilience in the association between psychosocial risks and emotional exhaustion. Correlation, mediation, and moderation analyses were performed, with bootstrap estimation based on 10,000 resamples. Greater psychosocial risk was associated with higher perceived stress and emotional exhaustion, whereas resilience was associated with lower perceived stress. Perceived stress partially mediated the association between psychosocial risks and emotional exhaustion, accounting for approximately 32.5% of the total association. The stress–resilience interaction was statistically significant in the unadjusted model, although its incremental contribution was small (ΔR² = 0.004); after adjustment for sociodemographic and occupational covariates, the interaction retained a similar direction but did not reach conventional statistical significance (p = 0.058). The model accounted for 59.6% of the variance in emotional exhaustion. Given the cross-sectional design, these findings represent statistical associations and do not establish temporal or causal relationships. The results support considering organizational psychosocial conditions, perceived stress, and resilience jointly when examining occupational well-being among university employees.

Abstract Background Borderline personality disorder (BPD) is a severe mental illness associated with emotional and functional impairment, elevated suicide risk, and high individual and societal costs. BPD is under-researched in the general population, especially among males, and from a developmental perspective. We examined the prevalence and development of BPD symptoms in young men and explored the longitudinal associations with risk-taking behaviors. Methods Data came from the prospective-longitudinal Cohort Study on Substance Use Risk Factors (C-SURF), a population sample of young men. Participants were screened for BPD risk using the McLean Screening Instrument (MSI-BPD) at mean age 25 (2016–2018; n = 5,516) and again at mean age 28 (2019–2020; n = 5,367). Risk-taking behaviors (e.g., interpersonal violence, gambling, substance use) were self-reported at both time points. Multilevel regression models examined within-person changes in BPD symptoms, including self-harm, and risk-taking behaviors over time. Results 7.4% of participants had a high risk of BPD, defined by endorsing 7 + MSI-BPD items at least once. Among those with 7 + items endorsed at the first assessment, 29.5% still endorsed 7 + items three years later. Despite a general within-person decline in BPD symptoms with age, participants at initially high risk for BPD continued to exhibit elevated levels of risk-taking behaviors after three years. Conclusion BPD symptomatology affects a substantial proportion of young men. Despite its modest stability over time, it is associated with persistent engagement in various risk-taking behaviors. Interventions targeting BPD symptoms in male populations may offer a promising avenue towards mitigating substantial psychosocial burden associated with these behaviors.

Abstract Purpose Forced migration increases vulnerability to exploitation. Globally, around 50 million people are affected by human trafficking, which often involves trauma with negative mental health effects. Forced migrants already face elevated risks of PTSD, depression, and anxiety, yet the specific association of trafficking on their mental health remains unclear. Methods Symptoms of posttraumatic stress disorder (PTSD), depression, anxiety, and overall stress were assessed using standardized screening instruments (PC-PTSD-5, PHQ-4, and the Distress Thermometer). Experiences of human trafficking were measured with a modified version of the Adult Human Trafficking Screening Tool (AHTST) among forced migrants in Germany. Missing data were handled using multiple imputation. Logistic regression analyses were conducted to examine the association between human trafficking and positive screenings for the respective mental health conditions. Results A total of N = 1108 forced migrants participated in the study. Depending on the imputation model, between 49% and 56% of all participants screened positive for PTSD, 60% to 71% for depression, and 41% to 52% for an anxiety disorder. Among participants who screened positive for these mental health conditions, a positive screen for human trafficking was associated with a 30–40% higher probability of screening positive for PTSD and a 15% to 20% higher probability of screening positive for depression or anxiety disorder. Conclusions Forced migrants with a history of human trafficking are at elevated risk for PTSD, depression, and anxiety than those without, underscoring the need for early identification and tailored psychosocial support.

Families raising children with special educational needs (SEN) may experience adversities. However, previous research has focused on individual children, and limited research has examined family polyvictimization (FPV) and SEN correlates from a family-centered perspective. This study analyzed data from a family-based survey conducted in Hong Kong between August 2022 and March 2023, comparing families with and without children with SEN. A total of 1,400 respondents participated (mean age = 39.75 years, SD = 6.99; 75.4% female), each representing one participating family. Of these respondents, 130 reporting children with SEN and 1,270 without. Respondents provided information on sociodemographic characteristics, family violence and FPV experiences, and health outcomes. Multivariable logistic regression identified factors associated with having children with SEN. Lifetime FPV prevalence was higher among families reporting children with SEN than among other families (23.1% vs. 8.2%). After adjustment for sociodemographic, family-context, psychosocial-attitude, and social-support variables, FPV was associated with higher odds of SEN-reporting family status (aOR = 2.630, 95% CI 1.529–4.524). Other adjusted correlates included lower family income, male dominance, violence socialization, lower perceived social support, violence against adult parents, children, and older family members, poorer respondent physical health, and lower child quality of life. These findings underscore the importance of viewing families raising children with SEN as a window for identifying family violence and call for early detection, systematic screening, and family-centered interventions. Future research should examine these associations over time and strengthen family-based support.

Background Warship crews live and work for extended periods in confined spaces, separated from their families and exposed to high operational demands. While psychosocial risks in naval and maritime work are increasingly documented, little is known about how sailors collectively organize, regulate, and adapt their daily activity aboard combat vessels. To our knowledge, no psychological study has documented collective activity in situ aboard a French warship. Objective Document sailors’ professional practices, collective dynamics, and psychosocial aspects in situ during an eight-day embarkation aboard a French multi-mission frigate. Method This is a descriptive and qualitative study, of the experience report type, carried out in March 2026 during an eight-day embarkation aboard a French Navy European Multi-Mission Frigate taking part in a high-intensity exercise in the Atlantic. Data were collected through unstructured participant observation, from an observer-as-participant position. Inductive analysis drew on grounded theory and work psychology literature. Results Three mechanisms emerged. First, rank-based messes provided spaces for peer interaction, informal regulation, and the expression of tensions. Second, sailors used situational leeway to adapt their activity to operational constraints and develop practical solutions. Third, interactions between experienced and less experienced sailors supported the transmission of knowledge, practices, and norms, contributing to collective memory and professional continuity. Conclusion These findings illustrate how professional practices, collective dynamics, and psychosocial aspects are intertwined in sailors’ daily activity aboard a French warship. Informal collective spaces, opportunities to adapt work activity, and the transmission of the professional genre between experienced sailors and newcomers support professional activity.

Background Benefit finding may be associated with better mental health after the pandemic, but its longitudinal trajectory and its associations with psychosocial resources and mental health symptoms during recovery remain unclear. Objective This study examined trajectories of benefit finding among Chinese college students from approximately 3 to 15 months after COVID-19 restrictions were lifted. We also examined its associations with emotion regulation, social connectedness, depressive symptoms, and anxiety symptoms, together with indirect association patterns involving benefit finding. Methods A three-wave longitudinal study was conducted among 1,155 Chinese college students. Data were analyzed using parallel-process latent growth curve modeling. Results Social connectedness and benefit finding increased linearly over time, whereas depressive and anxiety symptoms decreased. Cognitive reappraisal was positively associated with the benefit finding intercept but negatively associated with its slope, whereas expressive suppression was not significantly associated with either growth factor. Social connectedness showed stronger associations with benefit finding trajectories than the emotion regulation variables. Benefit finding was negatively associated with depressive and anxiety symptoms at both the intercept and slope levels. Indirect association patterns through benefit finding were supported for social connectedness and both depressive and anxiety symptoms at the intercept and slope levels when inference was based on bias-corrected bootstrap confidence intervals. Conclusions Benefit finding increased during the post-pandemic recovery period and was associated with lower depressive and anxiety symptoms. Social connectedness showed relatively strong associations with benefit finding trajectories, while cognitive reappraisal was associated with higher initial benefit finding but a slower subsequent increase. The indirect association patterns linked social connectedness with both symptom domains through benefit finding at the intercept and slope levels. These findings highlight psychosocial resources that merit further study in campus mental health research, while the observational design does not establish causal direction or temporal precedence.

Background Perceived social support is an important psychosocial resource for competitive athletes, while perceived stress is closely associated with athlete burnout. Drawing on conservation of resources theory and the cognitive-transactional model of stress, this study examines the relationships among perceived social support, perceived stress, and athlete burnout. Objectives This study aims to investigate the associations among perceived social support, perceived stress, and athlete burnout in competitive athletes, with particular attention to the statistical mediating role of perceived stress. Results Using cluster sampling, questionnaire data were collected from 252 competitive athletes across various sports, including track and field, swimming, and football. The results showed that perceived social support was negatively correlated with perceived stress ( r = -0.478, p < 0.01) and athlete burnout ( r = -0.282, p < 0.01), whereas perceived stress was positively correlated with athlete burnout ( r = 0.421, p < 0.01). Mediation analysis revealed a significant indirect association between perceived social support and athlete burnout through perceived stress ( B = -0.161, 95% CI [-0.240, -0.093]). The direct association was not statistically significant after accounting for perceived stress ( B = -0.095, p = 0.109). Conclusion Perceived social support is associated with lower levels of athlete burnout, both through its overall negative association with burnout and through a significant statistical indirect pathway involving perceived stress. These findings highlight the importance of strengthening athletes’ social support systems and addressing perceived stress in competitive sports settings. Given the cross-sectional design, the findings should be interpreted as associations rather than evidence of causal mediation.

This study evaluated the implementation and operational viability of the LGU Malay Mental Health Ordinance using the seven-component Project EMBRACE framework. The study addressed a local evidence gap by examining not only whether ordinance activities were implemented but also whether the workforce, referral, infrastructure, monitoring, and partnership conditions required for sustained delivery were present. A convergent parallel mixed-methods design was used. Quantitative data were obtained from 50 program implementers through a validated researcher-developed questionnaire (Cronbach's alpha = 0.962), while qualitative data were collected through Focus Group Discussions with 10 adult mental health service clients from Mainland Malay and Boracay Island. Means and standard deviations summarized five-point viability ratings, and qualitative transcripts were thematically analyzed; the two strands were integrated by comparing convergent, complementary, and divergent findings. The ordinance obtained an overall viable assessment, but component results were uneven. Wellness of Daily Living (M = 3.75), Mental Disorder (M = 3.65), Substance Abuse and Other Forms of Addiction (M = 3.72), and Provision of Services for Mental, Neurologic, and Substance Disorders (M = 3.45) were rated Viable. Extreme Life Experience (M = 3.11), Neurologic Disorders (M = 3.37), and Enhancement of Mental Health Facilities and Partnerships (M = 3.29) were Moderately Viable. Service-user accounts generally supported these patterns and highlighted limited specialist access, psychosocial workforce gaps, dependence on external referrals, and infrastructure constraints. The findings indicate that Malay has established a functional community mental health foundation, but long-term viability requires prioritized investment in crisis-response personnel, neurologic referral capacity, facilities, formal partnerships, continuity-of-care mechanisms, and integrated monitoring.

This study assessed the timeliness and delays in the payment of tuition fees among college students at Mallig Plains Colleges, Inc. (MPCI) during the academic year 2026 as the foundational basis for crafting a responsive financial monitoring plan. Employing a quantitative descriptive-correlational research design, the study gathered data from 60 randomly selected college students across six academic programs. Statistical analysis including frequencies, means, t-tests, Pearson correlation, and Analysis of Variance (ANOVA) revealed that gender, course, year level, primary sponsor, and parental occupation exhibited no significant relationship with payment timeliness. Instead, punctuality was strongly tied to situational and behavioral dynamics. The findings demonstrated that timely tuition fee payments exert a very high positive impact on students’ academic and administrative fluidity and psychosocial stability, effectively removing administrative barriers and mitigating social stigmas. Conversely, delayed payments generated severe ramifications, acting as a direct catalyst for significant institutional bottlenecks and profound socio-economic and emotional barriers, including heightened exam-week anxiety and dropout tendencies. Income volatility due to seasonal agricultural livelihoods and emergency health expenses were identified as the primary economic triggers of payment friction. Alongside, clear institutional communication, accessible payment infrastructure, and strict policy enforcement acted as crucial external determinants of student compliance. While payment timeliness remained uniform across demographics, a significant difference emerged between genders regarding their financial responsibility styles and administrative engagement methods. Based on these insights, a comprehensive Monitoring Plan is proposed to transition the institution from a reactive to a proactive financial framework, optimizing collections while safeguarding student well-being.

Background School-aged children that experience social anxiety and have difficulty with interactions among peers can create significant challenges to their development in terms of both psychology and behavior. A team sport such as volleyball provides a common setting that naturally includes all aspects of social interaction (communication, cooperation, role coordination, etc.) and shared goals which is essential to improve the child’s confidence in interacting socially and abilities to interact socially with peers. Objective This research is an examination of the effect that a 12-week collective volleyball cooperative tactical training program will have on social anxiety and peer interaction in children (8–12). Methods A sample of 80 healthy school-age children was obtained via two methods of campus based, voluntary and/or open recruitment. These children were then randomly assigned to either an experimental intervention group ( n = 40) or an active control group receiving standard physical education ( n = 40). For 12 consecutive weeks, participants in the experimental group engaged in a type of volleyball cooperative tactical team training that occurred on 3 days each week at 1 h per day. During this time the participants in the control group engaged in standard physical education classes of matched frequency and duration. Social anxiety was measured by use of the Social Anxiety Scale for Children (SASC); SASC measures include total social anxiety, fear of negative evaluation and social avoidance/distress. Participant peer interaction was evaluated using a study-specific 25-item peer-interaction questionnaire covering interaction initiative, peer acceptance, interaction coordination, interaction openness, and conflict resolution ability. Data collection occurred prior to, as well as subsequent to, the intervention. Statistical analyses were conducted utilizing SPSS version 26.0 software. A 2 × 2 mixed-design ANOVA was conducted to examine Group × Time interaction effects, with group (intervention vs. control) as the between-subjects factor and time (pre-intervention vs. post-intervention) as the within-subject factor. Effect sizes were reported using partial eta squared ( η 2 p ), and post hoc comparisons were performed when significant interactions were identified. Results Group × Time Interaction Effects from a mixed-design ANOVA were found to be statistically significant for both of the outcomes (social anxiety and peer interaction) of this study. Children participating in an intervention that included an instructional program using the Collective Volleyball Cooperative Tactical Training Model showed significantly greater improvement than did those in the Control Condition in reducing their level of social anxiety as well as improving their peer interaction abilities over the course of the 12-weeks. Although we found a statistically-significant improvement in both children’s social anxiety, and their peer interaction skills through a 12-week program, there is no data available for us to understand if those positive results will continue into the future because we did not assess children at later points in time. Thus, future researchers are encouraged to consider extended assessment periods as part of their study designs to determine how long such interventions have an impact. Secondly, as a feasibility study in a controlled environment showed promise for implementation of cooperative tactical volleyball programs, there may be barriers to successful implementation in regular school settings such as lack of facilities, class size and teacher workload. Future research is needed to examine how cooperative tactical volleyball programs can be adapted to encompass large groups of students and incorporated into routine physical education curriculum. Furthermore, although the intervention showed feasibility under controlled conditions, implementation in regular school settings may face practical challenges, including limited facilities, larger class sizes, and teacher workload. Future studies should examine how cooperative volleyball tactical training can be adapted for broader school-based implementation. Conclusion Collective Volleyball Cooperative Tactical Training is an effective method for reducing social anxiety and improving the ability of school aged children to interact with peers. The program offers a viable, school-based model for integrating sport skills acquisition (training) and psychosocial growth through physical activity.

The aim of this study was to identify the latent profiles of young adults based on their levels of cyber victimization, perceived social support, self-compassion, and difficulties in emotion regulation (DER), and to examine whether these profiles differed according to gender and academic year. The study included 425 young adults enrolled at a public university in Türkiye. Data were collected using the Cyber Victimization Scale, the Multidimensional Scale of Perceived Social Support, the Self-Compassion Scale–Short Form, and the Difficulties in Emotion Regulation Scale. Latent Profile Analysis (LPA) and the R3STEP procedure were used to analyze the data. The findings revealed four distinct latent profiles: The Protective Resources Profile, Low Self-Compassion / High DER Profile, Moderate Psychosocial Adjustment Profile, and High Self-Compassion / Average DER Profile. The R3STEP analysis indicated that gender was significantly associated with latent profile membership, whereas academic year showed limited associations. Specifically, compared with male students, female students were less likely to belong to the Low Self-Compassion / High DER Profile and the High Self-Compassion / Average DER Profile rather than the Protective Resources Profile, but were more likely to belong to the Moderate Psychosocial Adjustment Profile rather than the Low Self-Compassion / High DER Profile. Additionally, fourth-year students were more likely than first-year students to belong to the Low Self-Compassion / High DER Profile rather than the Protective Resources Profile.

Bullying victimization is an important public health concern that has been linked to adverse psychological outcomes among adolescents. The study used mental health well-being data collected in the most recent Bangladesh Adolescent Health and Wellbeing Survey (2019–2020) (BAHWS). A total of 9,116 adolescents aged 15–19 years with complete depression data were included in the analysis. A three-level linear mixed-effects model was employed to account for the hierarchical structure of the survey, with adolescents nested within primary sampling units and districts. Additional analyses examined gender and marital status interactions, subgroup differences, and the cumulative association between multiple forms of bullying and depressive symptoms using a composite bullying measure. The findings revealed that verbal bullying (β = 1.39, p < 0.001) and cyberbullying (β = 1.15, p = 0.012) were independently associated with higher depressive symptom scores. The association between physical bullying and depressive symptoms differed significantly by gender, whereas interactions of gender with verbal and cyberbullying were not statistically significant. Exploratory subgroup analyses showed variation in the magnitude of estimated associations across ever-married females, unmarried females, and unmarried males. A graded association was observed for cumulative bullying exposure: compared with adolescents reporting no bullying exposure, those exposed to on (β = 1.25), two (β = 2.61), and three (β = 4.99) bullying types had progressively higher depressive symptom scores (all p < 0.001). Adolescent Age, Current school or college attendance and higher household wealth were associated with lower depressive symptom scores. Bullying victimization, particularly verbal bullying, cyberbullying, and exposure to multiple forms of bullying, was associated with higher depressive symptoms among Bangladeshi adolescents. These findings highlight the need for comprehensive bullying prevention strategies and accessible psychosocial support services, with particular attention to adolescents experiencing multiple forms of bullying and other vulnerable groups.

Background Everyday stress and social inhibition are relevant to mental health during emerging adulthood. Daily psychological richness may help explain the temporal association between perceived stress and subsequent social inhibition. Methods In a 15-day diary study, 186 emerging adults provided 2,790 observations of perceived stress, psychological richness, and social inhibition. Perceived social support was assessed at the person level. Two-level dynamic structural equation modeling (DSEM) was used to examine lagged associations and cross-level moderation. Results Higher perceived stress was associated with lower psychological richness the following day [estimate = −0.588, 95% highest posterior density credible interval (HPD CrI) (−0.672, −0.501)]. Psychological richness was negatively associated with social inhibition on the subsequent day [estimate = −0.093, 95% HPD CrI (−0.108, −0.079)], and perceived stress showed a positive direct association with social inhibition 2 days later [estimate = 0.224, 95% HPD CrI (0.192, 0.257)]. Higher perceived social support was associated with weaker stress–richness and direct stress–inhibition associations. The credible interval for moderation of the richness–inhibition path included zero. The conditional indirect association was smaller at high than low support [difference = −0.040, 95% HPD CrI (−0.065, −0.016)]. Conclusion The findings identify a temporally ordered indirect association involving daily psychological richness and support-related differences in stress-linked pathways. They inform further research on everyday psychosocial experiences and social functioning among emerging adults.

Introduction Climate change impacts are not gender-neutral, yet standard reporting relies on aggregate household indicators that obscure intra-household power dynamics and diverse individual vulnerabilities. This review assesses gender-differentiated climate resilience in rural farming households and evaluates the extent to which empirical evidence aligns with the gender-responsive, participatory and transparent mandates of the Paris Agreement. Methods Peer-reviewed studies published between 2015 and 2025 were retrieved from Scopus, Web of Science, AJOL and Google Scholar following PRISMA guidelines. A total of 117 eligible studies were screened and analysed thematically using a hybrid inductive–deductive approach in R. Methodological quality was appraised using the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT), and evidence coverage was characterised using GRADE-CERQual adequacy criteria. Policy alignment was mapped against Articles 2.1b, 7.1, 7.5, 11 and 13. Results Eight interrelated resilience domains were identified: livelihood, water, food, ecological, social, community, agricultural and economic. The review reveals a significant implementation gap between the Paris Agreement and ground-level reality. While Articles 7.5, 11 and 13 emphasise equity and participation, resilience is often achieved through paradoxes of depletion. We propose the Gendered Resilience Paradox Framework (GRPF), a novel theoretical model encompassing resilience as a distributive process rather than a neutral capacity. The framework identifies five interlocking mechanisms—workload-resilience, biological buffer, mobility-stability, restoration-marginalisation and hydrological time-poverty—through which household resilience is achieved via the systematic transfer of adaptation costs onto women’s bodies, time and agency. These paradoxes form a self-reinforcing Depletion Cycle, creating a resilience debt that may compound intergenerationally. A co-occurrence network (n = 117) shows that workload-resilience is the most frequently documented paradox (53.0%) and reveals that embodied paradoxes remain the least studied. Articles 2.1b and 7.1 show partial alignment; Articles 7.5, 11 and 13 show misalignment. Men also face climate-related hardships, including psychosocial stress, migration-induced vulnerabilities and systemic exclusion from aid. Discussion Resilience achieved through depletion is not resilience but a debt. Closing the implementation gap requires distributional indicators, time-releasing infrastructure, secure land tenure, and bundled interventions that address multiple paradoxes simultaneously. Systematic review registration Open Science Framework (OSF https://doi.org/10.17605/OSF.IO/WFR7Q ).

This study explored the academic validation experiences of internal migrant college students and their implications for proposed psychosocial support activities. Specifically, it examined forms of academic validation, their influence on psychosocial well-being and academic persistence, and challenges in obtaining institutional support. Using a qualitative research design and Interpretative Phenomenological Analysis, the study examined interview accounts from eight internal migrant college students at Cavite State University–Main Campus during the academic year 2025–2026. Findings revealed that students experienced academic validation through faculty recognition, constructive feedback, peer encouragement, and academic achievements. Such experiences fostered motivation, confidence, belonging, and continued academic engagement. Conversely, limited recognition contributed to discouragement, self-doubt, and emotional distress. Participants also described homesickness, social isolation, language barriers, unfamiliar cultural practices, communication difficulties, and hesitation in seeking academic or emotional assistance. Despite these challenges, personal resilience, supportive classmates, and determination helped students adjust and persist in their studies. Based on the findings, the study proposed the BRIDGE Program, emphasizing peer mentoring, support circles, cultural integration, wellness activities, academic assistance, counseling, and opportunities for emotional expression. The study concluded that academic validation and accessible psychosocial support are important to the adjustment and educational persistence of internal migrant students. It aligns with Sustainable Development Goal 3, Good Health and Well-Being; Goal 4, Quality Education; and Goal 10, Reduced Inequalities. Its potential sustainability contribution lies in guiding inclusive institutional support practices that strengthen student welfare, social belonging, and equitable participation in higher education. These practices may also encourage more responsive and supportive campus communities.

Background Depression and anxiety symptoms are common among college students. Behavioral and psychosocial indicators may support preventive campus mental health work, but risk-stratification frameworks require external validation. Methods We developed a construct-level model-explanation framework using questionnaire data from a development sample. The cleaned dataset included 1,267 students; internal-validation analyses included 1,096 students for depression risk and 1,095 for anxiety risk. Risk was defined as a Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) or Generalized Anxiety Disorder-7 (GAD-7) score of 10 or higher. The primary Feature set C random-forest (RF) pipelines integrated demographic, traditional, and emerging behavioral and psychosocial indicators. Fold-specific preprocessing and percentile cutoffs were used for internal validation. Locked pipelines were applied without retraining, predictor reselection, optimization, recalibration, or threshold adjustment to an independent university sample of 1,468 students. Results External area under the receiver operating characteristic curve (AUROC), area under the precision–recall curve (PR-AUC), and Brier scores were 0.813 (95% CI, 0.776–0.848), 0.402 (0.325–0.491), and 0.090 (0.083–0.098), respectively, for depression and 0.809 (0.765–0.851), 0.205 (0.144–0.300), and 0.063 (0.056–0.070), respectively, for anxiety. Ordinary participant-level bootstrap was the primary approach, with stratified bootstrap as a sensitivity analysis. Depression calibration was close to the prevalence baseline (Brier 0.091; intercept −0.668; slope 1.401), whereas anxiety showed miscalibration (Brier 0.063 vs. baseline 0.051; intercept −1.227; slope 1.102). The models supported external discrimination and risk ranking but did not validate individual absolute-risk probabilities or clinical thresholds. Conclusion Behavioral and psychosocial indicators supported externally validated risk stratification in an independent university sample. Anxiety-risk findings should be interpreted as preliminary because the number of positive cases was limited. Further evaluation is needed before wider implementation.

Modified dance for people with traumatic brain injury (TBI) is an emerging adjunct neurorehabilitation technique. The aim of this review is to describe the characteristics of dance programs developed for people with TBI, and to examine how stakeholders perceive these programs. Eight databases (MEDLINE, Scopus, Embase, CINAHL, Web of Science, SPORTDiscus, PsycINFO, and ProQuest Dissertations and Theses) were searched for studies on dance and TBI. Seven eligible articles were identified, involving a total of 22 dance participants with TBI and a further three people with TBI in a control group. The most common dance techniques used were dance movement therapy, improvisation, meditative movement, and mirroring. Modifications to programs included one-on-one delivery, individual tailoring with strategies to assist with cognitive or mobility barriers, and support from clinicians or assistants. Overall, the dance programs were feasible to deliver and acceptable to participants. Three studies revealed mixed evidence of efficacy in terms of motor fitness outcomes (e.g., balance and mobility), and there was insufficient evidence for efficacy in terms of cognition, neuroplasticity, and psychosocial outcomes. The review makes recommendations to enhance the safety and sustainability of dance for the neurorehabilitation population and to improve the standardized reporting of program design and execution to advance the field.

Objective Executive function may protect against internalizing and externalizing problems, but it may also be compromised by these problems. This longitudinal study examined the developmental transactions between executive function and internalizing and externalizing problems across late childhood to adolescence using a Chinese sample.Method A total of 285 fifth-graders (younger cohort, 10.81 years, 58.6% boys) and 269 ninth-graders (older cohort, 14.74 years, 47.2% boys) were assessed for five waves across 3 years. At each wave (starting November 2020), youth reported internalizing and externalizing problems and completed inhibitory control, shifting, and updating tasks, and caregivers reported their child’s executive functioning by questionnaire.Results Random-intercept cross-lagged panel models revealed that poorer task-based executive functions predicted later externalizing problems in the younger cohort. In the older cohort, bidirectional associations emerged between rating-based executive function and internalizing problems, with component-specific analyses revealing that rating-based updating showed the most consistent associations. Gender differences emerged: parent-rated poorer executive functions predicted increases in externalizing and internalizing problems among girls in the older cohort.Conclusions These findings suggest the variations across age cohorts and measurement approaches in the associations between executive function and internalizing and externalizing problems from late childhood through adolescence. Further, these findings, derived from a Chinese cultural context, highlight the need for cross-cultural replication to determine generalizability.

هدف: کارکرد اجرایی ممکن است در برابر مشکلات درونی‌سازی و برونی‌سازی نقش محافظتی داشته باشد، اما همچنین ممکن است توسط این مشکلات تضعیف شود. این مطالعه طولی به بررسی تعاملات رشدی بین کارکرد اجرایی و مشکلات درونی‌سازی و برونی‌سازی از اواخر کودکی تا نوجوانی با استفاده از یک نمونه چینی پرداخت. روش: در مجموع ۲۸۵ دانش‌آموز پایه پنجم (گروه سنی پایین‌تر، ۱۰٫۸۱ سال، ۵۸٫۶٪ پسر) و ۲۶۹ دانش‌آموز پایه نهم (گروه سنی بالاتر، ۱۴٫۷۴ سال، ۴۷٫۲٪ پسر) طی پنج موج در طول ۳ سال مورد ارزیابی قرار گرفتند. در هر موج (از نوامبر ۲۰۲۰ آغاز شد)، نوجوانان مشکلات درونی‌سازی و برونی‌سازی را گزارش کردند و وظایف کنترل مهاری، تغییر و به‌روزرسانی را انجام دادند و مراقبان نیز کارکرد اجرایی فرزند خود را از طریق پرسشنامه گزارش کردند. نتایج: مدل‌های پانل متقاطع با رهگیری تصادفی نشان دادند که کارکردهای اجرایی ضعیف‌تر مبتنی بر وظیفه، مشکلات برونی‌سازی بعدی را در گروه سنی پایین‌تر پیش‌بینی کردند. در گروه سنی بالاتر، ارتباطات دوطرفه بین کارکرد اجرایی مبتنی بر ارزیابی و مشکلات درونی‌سازی مشاهده شد و تحلیل‌های جزءمحور نشان داد که به‌روزرسانی مبتنی بر ارزیابی بیشترین ارتباطات پایدار را نشان می‌دهد. تفاوت‌های جنسیتی نیز مشاهده شد: کارکردهای اجرایی ضعیف‌تر ارزیابی‌شده توسط والدین، افزایش مشکلات برونی‌سازی و درونی‌سازی را در میان دختران گروه سنی بالاتر پیش‌بینی کرد. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها بیانگر تفاوت‌های بین گروه‌های سنی و رویکردهای اندازه‌گیری در ارتباط بین کارکرد اجرایی و مشکلات درونی‌سازی و برونی‌سازی از اواخر کودکی تا نوجوانی است. همچنین، این یافته‌ها که از یک زمینه فرهنگی چینی به‌دست آمده‌اند، بر لزوم تکرار بین‌فرهنگی برای تعیین قابلیت تعمیم تأکید دارند.

This descriptive and cross-sectional study aimed to determine the job satisfaction, life satisfaction, and burnout levels of radiology technicians working in different hospitals in Türkiye, to examine the relationships between these variables, and to evaluate the sociodemographic, occupational, and psychosocial factors associated with burnout. The research was conducted online using Google Forms between February 10 and May 26, 2025. A total of 619 radiology technicians participated in the study. Data were collected using a Demographic Information Form, the Job Satisfaction Scale, the Life Satisfaction Scale, and the Burnout Scale Short Form. Descriptive statistics, the independent-samples t-test, one-way analysis of variance, Tukey HSD post hoc test, Pearson correlation, and multiple linear regression were used to analyze the data. Effect sizes were calculated using Cohen’s d for two-group comparisons and eta squared (η²) for comparisons involving more than two groups. Because burnout was the primary dependent variable of the study, multivariate analysis was performed for burnoutonly; job satisfaction and life satisfaction were included in the multivariate model as explanatory variables. The participants’ mean scores for job satisfaction, life satisfaction, and burnout were 3.18 ± 0.71, 18.89 ± 6.05, and 3.66 ± 1.12, respectively. Significant differences were found in some scale scores by gender, education level, income level, work arrangement, and work unit (p < 0.05). A moderate positive correlation was found between job satisfaction and life satisfaction (r = 0.529, p < 0.001), whereas moderate negative correlations were found between burnout and job satisfaction (r = -0.308, p < 0.001) and between burnout and life satisfaction (r = -0.473, p < 0.001). In the regression analysis, the model explained 26% of the variance in burnout (R² = 0.260, p < 0.001). Life satisfaction and female gender were significantly associated with burnout (p < 0.001), while other variables were not significant. These findings suggest that burnout among radiology technicians should be considered in relation to sociodemographic, occupational, and psychosocial factors, although life satisfaction remained the only psychosocial variable independently associated with burnout in the multivariable analysis.

این مطالعه توصیفی و مقطعی با هدف تعیین میزان رضایت شغلی، رضایت از زندگی و سطوح فرسودگی شغلی تکنسین‌های رادیولوژی شاغل در بیمارستان‌های مختلف ترکیه، بررسی روابط بین این متغیرها و ارزیابی عوامل جمعیت‌شناختی، شغلی و روانی‌اجتماعی مرتبط با فرسودگی شغلی انجام شد. پژوهش به صورت آنلاین و با استفاده از Google Forms در بازه زمانی ۱۰ فوریه تا ۲۶ مه ۲۰۲۵ انجام گرفت. در مجموع ۶۱۹ تکنسین رادیولوژی در این مطالعه شرکت کردند. داده‌ها با استفاده از فرم اطلاعات جمعیت‌شناختی، مقیاس رضایت شغلی، مقیاس رضایت از زندگی و فرم کوتاه مقیاس فرسودگی شغلی جمع‌آوری شد. برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی، آزمون t مستقل، تحلیل واریانس یک‌طرفه، آزمون پس از hoc Tukey HSD، همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه استفاده گردید. اندازه اثر برای مقایسه‌های دو گروهی با استفاده از d کوهن و برای مقایسه‌های بیش از دو گروه با مجذور اتا (η²) محاسبه شد. از آنجا که فرسودگی شغلی متغیر وابسته اصلی پژوهش بود، تحلیل چندمتغیره فقط برای فرسودگی شغلی انجام شد؛ رضایت شغلی و رضایت از زندگی به عنوان متغیرهای تبیینی در مدل چندمتغیره وارد شدند. میانگین نمرات شرکت‌کنندگان برای رضایت شغلی، رضایت از زندگی و فرسودگی شغلی به ترتیب ۳.۱۸ ± ۰.۷۱، ۱۸.۸۹ ± ۶.۰۵ و ۳.۶۶ ± ۱.۱۲ بود. تفاوت معناداری در برخی نمرات مقیاس بر اساس جنسیت، سطح تحصیلات، سطح درآمد، نوع شیفت کاری و واحد کاری مشاهده شد (p < 0.05). همبستگی مثبت متوسطی بین رضایت شغلی و رضایت از زندگی (r = 0.529, p < 0.001) و همبستگی منفی متوسطی بین فرسودگی شغلی و رضایت شغلی (r = -0.308, p < 0.001) و بین فرسودگی شغلی و رضایت از زندگی (r = -0.473, p < 0.001) یافت شد. در تحلیل رگرسیون، مدل ۲۶٪ از واریانس فرسودگی شغلی را تبیین کرد (R² = 0.260, p < 0.001). رضایت از زندگی و جنسیت زن به طور معناداری با فرسودگی شغلی مرتبط بودند (p < 0.001)، در حالی که سایر متغیرها معنادار نبودند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که فرسودگی شغلی در میان تکنسین‌های رادیولوژی باید در ارتباط با عوامل جمعیت‌شناختی، شغلی و روانی‌اجتماعی مورد توجه قرار گیرد، هرچند رضایت از زندگی تنها متغیر روانی‌اجتماعی بود که در تحلیل چندمتغیره به طور مستقل با فرسودگی شغلی ارتباط داشت.

Developmental dyslexia (DD) impacts learning achievement and psychosocial development and is associated with various environmental factors and also genetic factors. Here, we conducted a multi-center case-control study by screening 29,820 primary school students between 2–6 grades in four cities in China and enrolled 948 dyslexia cases who meet the criteria of dyslexia and 948 controls with matching age and sex. We comprehensively investigated the environmental factors using the eXtreme Gradient Boosting (XGBoost) machine learning model and Shapley additive explanations (SHAP) algorithm. The most important risk factors in dyslexia are the proactive learning habit, the age of child’s literacy, maternal education level, out-migrant workers, and prolonged screen exposure during pregnancy. The home literacy environment accounted for most of the variance within both groups. Then we examined shared polygenic risks between DD, attention deficit hyperactivity disorder, autism spectrum disorders, schizophrenia, major depressive disorder, and bipolar disorder using polygenic risk score (PRS) analyses. The results showed that the highest PRS DD quartile had a 2.13-fold risk than the lowest quartile with risk factors adjusted (95% CI: 1.08, 4.18). The individuals with the highest PRS ASD quartile and PRS SCZ quartile (OR: 2.13; 95% CI: 1.14, 3.98 and OR: 2.41; 95% CI: 1.23, 4.72) were associated with increasing dyslexia risks. This study identified the importance of screening personalized environmental factors among dyslexia and highlighted the shared genetic architecture between dyslexia and other disorders. These findings offered novel insight into the etiology of dyslexia, contributing to the advancement of early prevention strategies.

نارساخوانی رشدی (DD) بر پیشرفت تحصیلی و رشد روانی‌اجتماعی تأثیر می‌گذارد و با عوامل محیطی گوناگون و همچنین عوامل ژنتیکی مرتبط است. در این پژوهش، یک مطالعه مورد-شاهدی چندمرکزی با غربالگری ۲۹٬۸۲۰ دانش‌آموز ابتدایی پایه دوم تا ششم در چهار شهر چین انجام شد و ۹۴۸ مورد نارساخوانی که معیارهای نارساخوانی را داشتند و ۹۴۸ فرد کنترل با تطبیق سن و جنسیت وارد مطالعه شدند. عوامل محیطی به طور جامع با استفاده از مدل یادگیری ماشین eXtreme Gradient Boosting (XGBoost) و الگوریتم Shapley additive explanations (SHAP) بررسی شد. مهم‌ترین عوامل خطر در نارساخوانی شامل عادت یادگیری فعال، سن سوادآموزی کودک، سطح تحصیلات مادر، کارگران مهاجر و مواجهه طولانی‌مدت با صفحه‌نمایش در دوران بارداری بودند. محیط سوادآموزی خانه بیشترین واریانس را در هر دو گروه توضیح داد. سپس ریسک‌های چندژنی مشترک بین DD، اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی، اختلالات طیف اوتیسم، اسکیزوفرنی، اختلال افسردگی اساسی و اختلال دوقطبی با استفاده از تحلیل امتیاز ریسک چندژنی (PRS) بررسی شد. نتایج نشان داد که بالاترین چارک PRS DD نسبت به پایین‌ترین چارک، ۲٫۱۳ برابر ریسک بیشتری داشت (با تعدیل عوامل خطر؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۰۸، ۴٫۱۸). افرادی که در بالاترین چارک PRS ASD و PRS SCZ قرار داشتند (OR: ۲٫۱۳؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۱۴، ۳٫۹۸ و OR: ۲٫۴۱؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۲۳، ۴٫۷۲) با افزایش ریسک نارساخوانی مرتبط بودند. این مطالعه اهمیت غربالگری عوامل محیطی شخصی‌سازی‌شده در نارساخوانی را شناسایی کرد و معماری ژنتیکی مشترک بین نارساخوانی و سایر اختلالات را برجسته ساخت. این یافته‌ها بینش جدیدی در زمینه اتیولوژی نارساخوانی ارائه داده و به پیشرفت راهبردهای پیشگیری زودهنگام کمک می‌کند.

While extensive research has examined refugee students’ educational adaptation in host countries, the educational reintegration phase following voluntary return remains underexplored. This qualitative study investigates the linguistic and academic adaptation experiences of Syrian students transitioning from Turkish-medium education in Türkiye to Arabic-medium schooling in Syria after voluntary return. The study addresses an overarching question: how do returnee students experience the linguistic, academic, social, and psychosocial dimensions of this reverse educational transition? Using an exploratory qualitative design, data were collected through a seven-item open-ended written questionnaire from 15 middle-school students who had received several years of formal schooling in Türkiye. Qualitative content analysis revealed that return does not constitute a simple linguistic recovery, but rather a reverse academic transition characterized by profound difficulties with academic Arabic, conceptual transfer, written production, and in-class assessment practices. The findings indicate that students’ challenges were shaped not only by uneven Arabic literacy development but also by curriculum misalignment, pedagogical practices that participants perceived as more teacher-directed, limited peer interaction, and assessment practices that they perceived as unclear. Furthermore, psychosocial pressures, including re-migration-related distress, concentration difficulties, and increased family responsibilities, complicated their academic adaptation. Ultimately, these struggles reflect systemic institutional and contextual mismatches rather than individual deficits. By conceptualizing return as a distinct educational phase, this study contributes to the broader discourses on refugee education and bilingualism. The implications underscore the critical need for academic Arabic bridging programs, background-sensitive assessment frameworks, psychosocially responsive pedagogies, and school-based psychosocial support to ensure equitable reintegration into Arabic-medium schooling.

در حالی که پژوهش‌های گسترده‌ای به بررسی سازگاری آموزشی دانش‌آموزان پناهنده در کشورهای میزبان پرداخته‌اند، مرحله بازپذیری آموزشی پس از بازگشت داوطلبانه همچنان کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه کیفی به بررسی تجارب سازگاری زبانی و تحصیلی دانش‌آموزان سوری می‌پردازد که پس از بازگشت داوطلبانه از آموزش به زبان ترکی در ترکیه به مدرسه‌ عربی‌زبان در سوریه منتقل شده‌اند. این پژوهش به یک پرسش کلی می‌پردازد: دانش‌آموزان بازگشته چگونه ابعاد زبانی، تحصیلی، اجتماعی و روانی‌اجتماعی این گذار معکوس آموزشی را تجربه می‌کنند؟ با استفاده از طرح کیفی اکتشافی، داده‌ها از طریق پرسشنامه کتبی هفت‌سؤالی بازپاسخ از ۱۵ دانش‌آموز مقطع راهنمایی که چندین سال آموزش رسمی در ترکیه دیده بودند، گردآوری شد. تحلیل محتوای کیفی نشان داد که بازگشت صرفاً به معنای بازیابی ساده زبانی نیست، بلکه گذار تحصیلی معکوسی است که با دشواری‌های عمیق در زبان عربی علمی، انتقال مفهومی، تولید نوشتاری و شیوه‌های ارزشیابی کلاسی همراه است. یافته‌ها نشان می‌دهد که چالش‌های دانش‌آموزان نه تنها ناشی از رشد نامتوازن سواد عربی، بلکه ناشی از عدم انطباق برنامه درسی، شیوه‌های آموزشی معلم‌محورتر از نگاه شرکت‌کنندگان، تعامل محدود با همسالان و شیوه‌های ارزشیابی مبهم از دیدگاه آنان بوده است. همچنین فشارهای روانی‌اجتماعی، از جمله تنش‌های مرتبط با مهاجرت مجدد، دشواری‌های تمرکز و افزایش مسئولیت‌های خانوادگی، سازگاری تحصیلی آنان را پیچیده‌تر کرده است. در نهایت، این مشکلات بازتابی از ناسازگاری‌های نهادی و زمینه‌ای نظام‌مند است و نه کمبودهای فردی. با مفهوم‌پردازی بازگشت به عنوان یک مرحله آموزشی متمایز، این مطالعه به گفتمان‌های گسترده‌تر آموزش پناهندگان و دوزبانگی کمک می‌کند. پیامدهای پژوهش بر ضرورت برنامه‌های پل زبانی برای عربی علمی، چارچوب‌های ارزشیابی حساس به پیشینه، رویکردهای آموزشی پاسخگو به نیازهای روانی‌اجتماعی و حمایت روانی‌اجتماعی مبتنی بر مدرسه برای تضمین بازپذیری عادلانه در مدارس عربی‌زبان تأکید دارد.

Mental health and psychosocial wellbeing among migrant workers and their families are important public health concerns in Nepal. The PARBARDHAN project used a community-based approach to strengthen mental health and psychosocial support, community participation, and local service capacity in migration-affected communities. This study describes psychosocial wellbeing at endline evaluation and compares findings descriptively with baseline and midline . A cross-sectional, mixed-methods endline evaluation was conducted in Salyan and Kailali districts of Nepal. The quantitative component included 245 project beneficiaries aged 16–80 yearsincluding20 (8.2%) migrant/returnee workers and 225 (91.8%) family/community respondents; 216 (88.2%) reported having a family member currently abroad. Psychological distress was assessed using the General Health Questionnaire (GHQ-12), and anxiety and depression the Hopkins Symptom Checklist (HSCL-25). Life satisfaction and subjective happiness were assessed. Qualitative interviews and focus group discussions provided contextual information on project implementation and perceived effects. Quantitative data were analysed using descriptive statistics while qualitative data were analysed using framework analysis. Data were collected from3-26 February, 2026. At endline, 34.7% screened positive for psychological distress, while 8.2% screened positive for anxiety and 5.3% for depression (5.3%). Compared with baseline and midline assessment rounds, anxiety and depression screening positivity was lower at endline, whereas probable psychological distress was higher. Qualitative findings indicated increased mental health awareness, greater willingness to seek support, perceived reductions in stigma, and support through self-help groups, peer groups counselling, and community activities. However, substantial dissatisfaction with life was also reported. Because the evaluation rounds used independent cross-sectional samples, the observed differences cannot be interpreted as within-person changes or attributed causally to the PARBARDHAN intervention. The findings indicate the perceived value of community-based mental health and psychosocial support while highlighting continuing economic insecurity, family separation, and other structural factors affecting psychosocial wellbeing.

سلامت روان و رفاه روانی‌اجتماعی در میان کارگران مهاجر و خانواده‌های آنان از دغدغه‌های مهم بهداشت عمومی در نپال است. پروژه PARBARDHAN با رویکرد مبتنی بر جامعه به تقویت حمایت‌های سلامت روان و روانی‌اجتماعی، مشارکت اجتماعی و ظرفیت خدمات محلی در جوامع متاثر از مهاجرت پرداخت. این مطالعه رفاه روانی‌اجتماعی را در ارزیابی نهایی توصیف کرده و یافته‌ها را به صورت توصیفی با خط پایه و میان‌دوره مقایسه می‌کند. ارزیابی نهایی مقطعی با روش‌های ترکیبی در مناطق Salyan و Kailali نپال انجام شد. بخش کمی شامل ۲۴۵ نفر از بهره‌مندان پروژه در بازه سنی ۱۶ تا ۸۰ سال بود که از این میان ۲۰ نفر (۸.۲٪) کارگر مهاجر/بازگشته و ۲۲۵ نفر (۹۱.۸٪) از اعضای خانواده/جامعه بودند؛ ۲۱۶ نفر (۸۸.۲٪) گزارش دادند که یکی از اعضای خانواده‌شان در حال حاضر در خارج از کشور است. پریشانی روان‌شناختی با استفاده از پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-12) و اضطراب و افسردگی با فهرست نشانه‌های هاپکینز (HSCL-25) ارزیابی شد. رضایت از زندگی و شادی ذهنی نیز مورد سنجش قرار گرفت. مصاحبه‌های کیفی و بحث‌های گروهی متمرکز اطلاعات زمینه‌ای درباره اجرای پروژه و اثرات ادراک‌شده را فراهم کردند. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و داده‌های کیفی با تحلیل چارچوبی تحلیل شدند. داده‌ها از ۳ تا ۲۶ فوریه ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. در ارزیابی نهایی، ۳۴.۷٪ از نظر پریشانی روان‌شناختی مثبت غربال شدند، در حالی که ۸.۲٪ از نظر اضطراب و ۵.۳٪ از نظر افسردگی (۵.۳٪) مثبت بودند. در مقایسه با ارزیابی‌های خط پایه و میان‌دوره، میزان مثبت بودن غربالگری اضطراب و افسردگی در ارزیابی نهایی کمتر بود، در حالی که احتمال پریشانی روان‌شناختی بیشتر بود. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده افزایش آگاهی سلامت روان، تمایل بیشتر به جستجوی حمایت، کاهش ادراک‌شده انگ و حمایت از طریق گروه‌های خودیاری، مشاوره گروه‌های همسالان و فعالیت‌های اجتماعی بود. با این حال، نارضایتی قابل توجهی از زندگی نیز گزارش شد. از آنجا که نمونه‌های ارزیابی در هر مرحله مقطعی و مستقل بودند، تفاوت‌های مشاهده‌شده را نمی‌توان به عنوان تغییرات درون‌فردی یا به طور علّی به مداخله PARBARDHAN نسبت داد. یافته‌ها ارزش ادراک‌شده حمایت سلامت روان و روانی‌اجتماعی مبتنی بر جامعه را نشان می‌دهد و در عین حال بر تداوم ناامنی اقتصادی، جدایی خانوادگی و سایر عوامل ساختاری موثر بر رفاه روانی‌اجتماعی تاکید می‌کند.

Abstract This study investigated the effect of family planning services on the psychosocial well-being of persons with hearing impairment in Buea Sub-Division, Cameroon. The study adopted a quasi-experimental research design, complemented by qualitative data, involving an experimental group and a control group. Twelve participants were involved in the family planning intervention assessment, with six assigned to each group. Data were collected through pre-test and post-test assessments of psychosocial well-being, complemented by participants' testimonies. Quantitative data were analysed using descriptive statistics and independent-samples t-tests, while qualitative responses were examined thematically. Findings revealed no statistically significant differences in psychosocial well-being between the experimental and control groups at pre-test (p > .05). However, following the family planning counselling intervention, participants in the experimental group demonstrated significantly higher psychosocial well-being scores (M = 135.83) than those in the control group (M = 75.67), with a statistically significant overall difference (t = 7.608, p < .001). Significant improvements were observed across all six dimensions of psychosocial well-being, particularly environmental mastery, positive interpersonal relationships, autonomy and self-acceptance. Qualitative findings further revealed improved reproductive health knowledge, increased self-confidence, reduced fear, enhanced communication with partners and greater autonomy in reproductive decision-making. The study concluded that accessible family planning counselling significantly improves the psychosocial well-being of persons with hearing impairment. It recommended integrating disability-inclusive family planning counselling, qualified sign language interpretation and psychosocial support into reproductive healthcare services to promote equitable access, reproductive autonomy and psychological well-being. Keywords Family Planning ServicesPsychosocial Well-BeingHearing ImpairmentReproductive Health CounsellingQuasi-Experimental DesignBuea Municipality

چکیده: این پژوهش به بررسی تأثیر خدمات تنظیم خانواده بر بهزیستی روانی‌اجتماعی افراد دارای اختلال شنوایی در بخش بوا، کامرون پرداخت. طرح پژوهش از نوع شبه‌آزمایشی و با داده‌های کیفی تکمیل شد و شامل یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل بود. دوازده شرکت‌کننده در ارزیابی مداخله تنظیم خانواده مشارکت داشتند که شش نفر در هر گروه قرار گرفتند. داده‌ها از طریق ارزیابی‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون بهزیستی روانی‌اجتماعی و همچنین شهادت‌های شرکت‌کنندگان گردآوری شد. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و آزمون t مستقل تحلیل گردید و پاسخ‌های کیفی به صورت موضوعی بررسی شد. یافته‌ها نشان داد که در مرحله پیش‌آزمون، تفاوت معناداری از نظر آماری در بهزیستی روانی‌اجتماعی بین گروه آزمایش و کنترل وجود نداشت (p > .05). با این حال، پس از مداخله مشاوره تنظیم خانواده، شرکت‌کنندگان گروه آزمایش نمرات بهزیستی روانی‌اجتماعی به طور معناداری بالاتری (M = 135.83) نسبت به گروه کنترل (M = 75.67) کسب کردند و تفاوت کلی معناداری مشاهده شد (t = 7.608, p < .001). بهبودهای معناداری در هر شش بعد بهزیستی روانی‌اجتماعی، به ویژه تسلط بر محیط، روابط مثبت بین‌فردی، خودمختاری و پذیرش خود مشاهده گردید. یافته‌های کیفی نیز نشان‌دهنده بهبود دانش سلامت باروری، افزایش اعتماد به نفس، کاهش ترس، ارتقای ارتباط با شریک زندگی و خودمختاری بیشتر در تصمیم‌گیری‌های باروری بود. پژوهش نتیجه گرفت که مشاوره تنظیم خانواده در دسترس، به طور معناداری بهزیستی روانی‌اجتماعی افراد دارای اختلال شنوایی را بهبود می‌بخشد. همچنین، ادغام مشاوره تنظیم خانواده فراگیر برای افراد دارای معلولیت، تفسیر زبان اشاره تخصصی و حمایت روانی‌اجتماعی در خدمات سلامت باروری به منظور ارتقای دسترسی عادلانه، خودمختاری باروری و بهزیستی روان‌شناختی توصیه شد.

The 6 February 2023 Kahramanmaraş earthquakes caused widespread devastation across 11 provinces in southeastern Türkiye, resulting in profound psychosocial consequences for children, including increased emotional avoidance and difficulties in self-expression. This study aimed to examine changes in psychological flexibility and language-related outcomes (listening, speaking, reading comprehension, and writing) associated with participation in a bibliotherapy-based intervention among children affected by the earthquakes. The study employed a quasi-experimental pretest–posttest control group design. Participants were middle school students residing in the earthquake-affected region. The experimental group participated in a 12-week multicomponent ACT-based bibliotherapy program, whereas the control group continued with the regular educational curriculum. The intervention was structured around Russ Harris’s The Reality Slap and incorporated guided reading, metaphor-based activities, mindfulness practices, reflective writing, and group discussions. Each session involved structured reading of designated chapters and page ranges aligned with the thematic focus and targeted ACT processes. Psychological flexibility and four language-related outcomes-listening, speaking, reading comprehension, and writing-were assessed at pretest and posttest. Significant differential changes were observed for psychological flexibility and reading comprehension. For listening, the primary Time × Group interaction reached the conventional 0.05 significance level but did not remain statistically significant after Bonferroni correction, whereas the baseline-adjusted ANCOVA showed a statistically significant between-group difference ( p = 0.008). Thus, the findings for listening were not consistent across analytical approaches and were interpreted cautiously. The Time × Group interactions for speaking and writing were not statistically significant. The findings suggest that participation in the multicomponent ACT-based bibliotherapy program was associated with improvements in psychological flexibility and reading comprehension among earthquake-affected adolescents. Evidence for listening skills was less consistent across analytical approaches and should therefore be interpreted cautiously. Given the quasi-experimental design, nonrandom allocation, and absence of an attention-matched active control condition, these findings should not be interpreted as definitive causal effects attributable exclusively to bibliotherapy.

زلزله‌های ۶ فوریه ۲۰۲۳ قهرمان‌مرعش موجب ویرانی گسترده در ۱۱ استان جنوب‌شرقی ترکیه شد و پیامدهای روانی-اجتماعی عمیقی برای کودکان به همراه داشت، از جمله افزایش اجتناب هیجانی و دشواری در ابراز خود. هدف این پژوهش بررسی تغییرات در انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و پیامدهای مرتبط با زبان (شنیدن، صحبت کردن، درک مطلب و نوشتن) در پی شرکت در یک مداخله مبتنی بر کتاب‌درمانی در میان کودکان آسیب‌دیده از زلزله بود. این مطالعه با طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. شرکت‌کنندگان دانش‌آموزان مقطع متوسطه ساکن منطقه آسیب‌دیده از زلزله بودند. گروه آزمایش در یک برنامه کتاب‌درمانی چندمولفه‌ای مبتنی بر ACT به مدت ۱۲ هفته شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل به برنامه آموزشی عادی خود ادامه دادند. مداخله بر اساس کتاب The Reality Slap اثر Russ Harris ساختاربندی شد و شامل مطالعه هدایت‌شده، فعالیت‌های مبتنی بر استعاره، تمرین‌های ذهن‌آگاهی، نوشتن تأملی و بحث‌های گروهی بود. هر جلسه شامل مطالعه ساختاریافته فصل‌ها و صفحات تعیین‌شده متناسب با محور موضوعی و فرایندهای هدف ACT بود. انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و چهار پیامد مرتبط با زبان—شنیدن، صحبت کردن، درک مطلب و نوشتن—در پیش‌آزمون و پس‌آزمون ارزیابی شدند. تغییرات افتراقی معناداری برای انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و درک مطلب مشاهده شد. برای شنیدن، تعامل اصلی زمان × گروه به سطح معناداری متعارف ۰٫۰۵ رسید اما پس از اصلاح بونفرونی از نظر آماری معنادار باقی نماند، در حالی که ANCOVA با تعدیل خط پایه تفاوت معنادار بین‌گروهی را نشان داد (p = 0.008). بنابراین، یافته‌های مربوط به شنیدن در رویکردهای تحلیلی مختلف یکسان نبود و با احتیاط تفسیر شد. تعاملات زمان × گروه برای صحبت کردن و نوشتن از نظر آماری معنادار نبودند. یافته‌ها نشان می‌دهد که شرکت در برنامه کتاب‌درمانی چندمولفه‌ای مبتنی بر ACT با بهبود انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و درک مطلب در نوجوانان آسیب‌دیده از زلزله همراه بود. شواهد مربوط به مهارت شنیدن در رویکردهای تحلیلی مختلف کمتر سازگار بود و بنابراین باید با احتیاط تفسیر شود. با توجه به طرح شبه‌آزمایشی، تخصیص غیرتصادفی و فقدان گروه کنترل فعال همسان از نظر توجه، این یافته‌ها نباید به عنوان اثرات علّی قطعی منحصراً منتسب به کتاب‌درمانی تفسیر شوند.

AIMS AND METHOD: An analysis of coronial inquest data provides contextual information rarely available in routine surveillance systems, including a nuanced understanding of proximal circumstances preceding death of value to mental health services. Inquest records of more than 750 suicides occurring within the South Wales Central Coroner's jurisdiction between 2016 and 2023 were reviewed, including the COVID-19 pandemic years, to assess the effects of lockdown and social isolation. Detailed information was extracted, including medical records, toxicology, police reports, witness statements and suicide notes. RESULTS: Several patterns emerged relating to age, gender, method of death, trigger factors, local authority area, and engagement with mental health services. Hanging was the predominant method, particularly among men. Depression was the most common trigger factor, followed by relationship problems, alcohol/drug misuse, health concerns, psychotic illness and bereavement. CLINICAL IMPLICATIONS: Key structural and psychosocial risk factors identified highlighted the need for tailored, context-specific suicide-prevention strategies, with circumstances preceding suicide integrated into public health planning.

اهداف و روش: تحلیل داده‌های تحقیقات پزشکی قانونی اطلاعات زمینه‌ای را فراهم می‌کند که به ندرت در سامانه‌های پایش معمول در دسترس است و شامل درک دقیق‌تری از شرایط نزدیک به مرگ است که برای خدمات سلامت روان ارزشمند است. سوابق تحقیقات بیش از ۷۵۰ مورد خودکشی که در حوزه قضایی پزشکی قانونی مرکز ولز جنوبی بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۳ رخ داده بود، از جمله سال‌های همه‌گیری COVID-19، به منظور ارزیابی اثرات قرنطینه و انزوای اجتماعی مرور شد. اطلاعات دقیقی از جمله سوابق پزشکی، نتایج سم‌شناسی، گزارش‌های پلیس، اظهارات شاهدان و یادداشت‌های خودکشی استخراج گردید. نتایج: چندین الگو مرتبط با سن، جنسیت، روش مرگ، عوامل محرک، منطقه تحت پوشش شهرداری و میزان ارتباط با خدمات سلامت روان مشاهده شد. حلق‌آویز کردن رایج‌ترین روش بود، به ویژه در میان مردان. افسردگی شایع‌ترین عامل محرک بود و پس از آن مشکلات روابط، سوءمصرف الکل/مواد مخدر، نگرانی‌های سلامت، اختلالات روان‌پریشی و داغدیدگی قرار داشتند. پیامدهای بالینی: عوامل خطر ساختاری و روانی‌اجتماعی کلیدی شناسایی‌شده، بر ضرورت تدوین راهبردهای پیشگیری از خودکشی متناسب با زمینه و شرایط خاص تأکید می‌کند، به گونه‌ای که شرایط پیش از خودکشی در برنامه‌ریزی سلامت عمومی ادغام شود.

Digital screens have become part of everyday life, supporting education, communication, entertainment and access to health information. At the same time, prolonged or poorly timed screen exposure may displace sleep, physical activity, faceto-face interaction and other behaviours that protect health. This narrative review discusses screen exposure as a potentially modifiable risk factor, with particular attention to children and adolescents. Evidence is considered across sleep, physical activity and weight-related outcomes, vision and posture, and psychosocial well-being.

صفحه‌های دیجیتال به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده‌اند و از آموزش، ارتباطات، سرگرمی و دسترسی به اطلاعات سلامت حمایت می‌کنند. در عین حال، قرارگیری طولانی‌مدت یا نامناسب در معرض صفحه‌های نمایش ممکن است خواب، فعالیت بدنی، تعامل رو‌در‌رو و سایر رفتارهایی را که از سلامت محافظت می‌کنند، جایگزین کند. این مرور روایتی، قرارگیری در معرض صفحه‌های نمایش را به عنوان یک عامل خطر قابل تعدیل مورد بحث قرار می‌دهد و توجه ویژه‌ای به کودکان و نوجوانان دارد. شواهد در حوزه‌های خواب، فعالیت بدنی و پیامدهای مرتبط با وزن، بینایی و وضعیت بدنی، و بهزیستی روانی‌اجتماعی بررسی می‌شود.

The ability to manage one's finances is fundamental to independent living, personal autonomy, and overall well-being, particularly for older adults. However, cognitive decline poses a significant threat to this capacity, with profound emotional and psychosocial ramifications for older adults, their families, and the professionals who support them. While legal frameworks like the Mental Capacity Act 2005 (MCA) in England and Wales aim to address these challenges, this article argues that a therapeutic jurisprudence (TJ) perspective offers a crucial lens for understanding and improving outcomes. Drawing upon existing literature in gerontology, neuropsychology, law, and therapeutic jurisprudence, this article considers the complex interplay between cognitive decline, the legal concept of mental capacity in financial decision-making, and emotional well-being. It critiques the potential limitations of purely cognitive or legalistic approaches and advocates for the integration of TJ principles – focusing on psychological well-being, recognising the proactive role of legal actors, and adopting a systemic perspective – to create more humane, effective, and empowering support systems for older adults facing financial vulnerability due to cognitive decline.

توانایی مدیریت امور مالی برای زندگی مستقل، خودمختاری فردی و بهزیستی کلی، به‌ویژه در سالمندان، بنیادی است. با این حال، افت شناختی تهدیدی جدی برای این ظرفیت محسوب می‌شود و پیامدهای عاطفی و روانی-اجتماعی عمیقی برای سالمندان، خانواده‌های آنان و متخصصانی که از آن‌ها حمایت می‌کنند به همراه دارد. اگرچه چارچوب‌های حقوقی مانند قانون ظرفیت ذهنی ۲۰۰۵ (Mental Capacity Act 2005) در انگلستان و ولز با هدف مواجهه با این چالش‌ها تدوین شده‌اند، این مقاله استدلال می‌کند که رویکرد حقوق درمان‌محور (therapeutic jurisprudence) دیدگاهی اساسی برای فهم و بهبود پیامدها ارائه می‌دهد. با بهره‌گیری از ادبیات موجود در حوزه‌های سالمندی، عصب‌روان‌شناسی، حقوق و حقوق درمان‌محور، این مقاله به بررسی تعامل پیچیده میان افت شناختی، مفهوم حقوقی ظرفیت ذهنی در تصمیم‌گیری مالی و بهزیستی عاطفی می‌پردازد. همچنین، محدودیت‌های بالقوه رویکردهای صرفاً شناختی یا حقوقی را نقد کرده و بر ادغام اصول حقوق درمان‌محور — با تمرکز بر بهزیستی روان‌شناختی، شناسایی نقش فعال کنشگران حقوقی و اتخاذ دیدگاه نظام‌مند — برای ایجاد نظام‌های حمایتی انسانی‌تر، مؤثرتر و توانمندساز برای سالمندانی که به دلیل افت شناختی در معرض آسیب‌پذیری مالی قرار دارند، تأکید می‌کند.

Digital screens have become part of everyday life, supporting education, communication, entertainment and access to health information. At the same time, prolonged or poorly timed screen exposure may displace sleep, physical activity, face to-face interaction and other behaviours that protect health. This narrative review discusses screen exposure as a potentially modifiable risk factor, with particular attention to children and adolescents. Evidence is considered across sleep, physical activity and weight-related outcomes, vision and posture, and psychosocial well-being.

صفحه‌نمایش‌های دیجیتال به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده‌اند و از آموزش، ارتباطات، سرگرمی و دسترسی به اطلاعات سلامت پشتیبانی می‌کنند. در عین حال، قرارگیری طولانی‌مدت یا نامناسب در معرض صفحه‌نمایش ممکن است خواب، فعالیت بدنی، تعامل رو‌در‌رو و سایر رفتارهایی را که از سلامت محافظت می‌کنند، جایگزین کند. این مرور روایتی، قرارگیری در معرض صفحه‌نمایش را به‌عنوان یک عامل خطر بالقوه قابل تغییر مورد بحث قرار می‌دهد و توجه ویژه‌ای به کودکان و نوجوانان دارد. شواهد در حوزه‌های خواب، فعالیت بدنی و پیامدهای مرتبط با وزن، بینایی و وضعیت بدنی، و بهزیستی روانی‌اجتماعی بررسی می‌شود.

This study investigates the relationships among sleep quality, social inclusion, and psychological resilience in older adults and examines whether social inclusion moderates the association between sleep quality and psychological resilience. Grounded in the Main Effect Model, social inclusion is conceptualized as a key psychosocial resource in later life. A cross-sectional study was conducted among 455 older adults in Türkiye. Data were collected using the Pittsburgh Sleep Quality Index, the Social Inclusion Scale, and the Psychological Hardiness Scale. Hierarchical multiple regression and moderation analyses were performed while controlling for demographic variables. Findings revealed a strong positive association between social inclusion and psychological resilience (r = .664, p < .001) and a negative association between sleep quality scores and resilience (r = –.305, p < .001). In regression analyses, social inclusion emerged as the strongest predictor of resilience (β = .60, p < .001), whereas sleep quality did not make a significant independent contribution. The interaction between sleep quality and social inclusion was not significant. The results highlight social inclusion as a primary psychosocial factor supporting resilience in later life and underscore the importance of strengthening social participation to promote psychological well-being among older adults.

این مطالعه به بررسی روابط میان کیفیت خواب، شمول اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی در سالمندان می‌پردازد و نقش تعدیل‌گری شمول اجتماعی در ارتباط بین کیفیت خواب و تاب‌آوری روان‌شناختی را مورد بررسی قرار می‌دهد. با تکیه بر مدل اثر اصلی، شمول اجتماعی به عنوان یک منبع روانی‌اجتماعی کلیدی در دوران سالمندی مفهوم‌سازی شده است. یک مطالعه مقطعی بر روی ۴۵۵ سالمند در ترکیه انجام شد. داده‌ها با استفاده از شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ، مقیاس شمول اجتماعی و مقیاس سرسختی روان‌شناختی گردآوری گردید. تحلیل رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی و تحلیل تعدیل‌گری با کنترل متغیرهای جمعیت‌شناختی انجام شد. یافته‌ها نشان دادند که بین شمول اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی ارتباط مثبت قوی وجود دارد (r = ۰.۶۶۴, p < ۰.۰۰۱) و بین نمرات کیفیت خواب و تاب‌آوری رابطه منفی مشاهده شد (r = –۰.۳۰۵, p < ۰.۰۰۱). در تحلیل‌های رگرسیونی، شمول اجتماعی به عنوان قوی‌ترین پیش‌بین تاب‌آوری ظاهر شد (β = ۰.۶۰, p < ۰.۰۰۱)، در حالی که کیفیت خواب سهم مستقل معناداری نداشت. تعامل بین کیفیت خواب و شمول اجتماعی معنادار نبود. نتایج، شمول اجتماعی را به عنوان عامل اصلی روانی‌اجتماعی حمایت‌کننده تاب‌آوری در سالمندی برجسته می‌سازد و بر اهمیت تقویت مشارکت اجتماعی برای ارتقای بهزیستی روان‌شناختی سالمندان تأکید می‌کند.

Abstract Youth irritability, characterized as proneness to anger/frustration, is associated with negative mental health outcomes. This study identified irritability trajectories across the transition to early adolescence and applied machine learning to identify preadolescent predictors of irritability trajectories. Data are from the Adolescent Brain Cognitive Development (ABCD) study, a large longitudinal study that tracks youth development from preadolescence ( n = 11,862, ages 8.92–11.08 years, M = 9.91, SD = 0.62). The baseline sample was 47.83% female ( n = 5,680), 63.35% White, 15.74% Black, 12.07% Biracial or Multiracial, 2.32% Asian, and 20.30% Hispanic. Using parent-report youth irritability scores across four years, latent class growth analysis (LCGA) identified four distinct irritability trajectories: low stable ( n = 8,692, 73.28%), high decreasing ( n = 1,083, 9.13%), low increasing ( n = 1,449, 12.22%), and high chronic ( n = 638, 5.38%). Machine learning approaches generated predictive models for irritability trajectories, including baseline youth psychopathology, physical health, neurocognitive abilities, psychosocial environment, demographics, parent psychopathology, and brain structure metrics. The models demonstrated strong performance in detecting probability of being in the high chronic and low stable trajectories but poorer performance in classifying the irritability trajectories characterized by change. The most prominent predictors included youth externalizing and internalizing problems, parent psychopathology, and sleep problems. Findings provide insight into preadolescent predictors of irritability across a critical developmental period.

چکیده تحریک‌پذیری در نوجوانان، که به عنوان تمایل به خشم یا ناامیدی تعریف می‌شود، با پیامدهای منفی سلامت روان مرتبط است. این مطالعه مسیرهای تحریک‌پذیری را در گذار به اوایل نوجوانی شناسایی کرده و از یادگیری ماشین برای شناسایی پیش‌بینی‌کننده‌های پیش‌نوجوانی مسیرهای تحریک‌پذیری استفاده کرده است. داده‌ها از مطالعه توسعه شناختی مغز نوجوانان (ABCD)، یک مطالعه طولی بزرگ که رشد نوجوانان را از پیش‌نوجوانی دنبال می‌کند (n = 11,862، سنین 8.92 تا 11.08 سال، M = 9.91، SD = 0.62) استخراج شده‌اند. نمونه پایه شامل 47.83٪ دختر (n = 5,680)، 63.35٪ سفیدپوست، 15.74٪ سیاه‌پوست، 12.07٪ دو نژادی یا چند نژادی، 2.32٪ آسیایی و 20.30٪ اسپانیایی‌تبار بود. با استفاده از نمرات تحریک‌پذیری نوجوانان بر اساس گزارش والدین در طول چهار سال، تحلیل رشد کلاس پنهان (LCGA) چهار مسیر متمایز تحریک‌پذیری را شناسایی کرد: پایین پایدار (n = 8,692، 73.28٪)، بالا کاهشی (n = 1,083، 9.13٪)، پایین افزایشی (n = 1,449، 12.22٪) و بالا مزمن (n = 638، 5.38٪). رویکردهای یادگیری ماشین مدل‌های پیش‌بینی برای مسیرهای تحریک‌پذیری ایجاد کردند که شامل آسیب‌شناسی روانی نوجوانان در پایه، سلامت جسمانی، توانایی‌های عصب‌شناختی، محیط روانی-اجتماعی، جمعیت‌شناسی، آسیب‌شناسی روانی والدین و شاخص‌های ساختار مغز بود. مدل‌ها عملکرد قوی در شناسایی احتمال قرار گرفتن در مسیرهای بالا مزمن و پایین پایدار نشان دادند اما در طبقه‌بندی مسیرهای تحریک‌پذیری با تغییر، عملکرد ضعیف‌تری داشتند. برجسته‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌ها شامل مشکلات برونی‌سازی و درونی‌سازی نوجوانان، آسیب‌شناسی روانی والدین و مشکلات خواب بودند. یافته‌ها بینش‌هایی درباره پیش‌بینی‌کننده‌های پیش‌نوجوانی تحریک‌پذیری در یک دوره بحرانی رشد ارائه می‌دهد.

Stigmatisation can undermine participation, belonging and well-being in higher education. This study examined how students represent stigmatisation and connect it to diversity, inclusion and perceived institutional responsibility. Grounded in social representations theory, it used a cross-sectional qualitative textual design. A non-probabilistic snowball sample of 519 students from one Spanish university completed an online free-association task based on the Grid Elaboration Method, providing four words and brief explanations in response to “stigmatisation”. Spanish-language responses were analysed in IRaMuTeQ using similarity analysis and descending hierarchical cluster analysis (Reinert method). Seven classes formed two broader branches. The first constructed stigmatisation as categorisation and discrimination affecting LGBTQ+ people, migrants, and people with mental health conditions or functional diversity, with perceived consequences including emotional suffering and academic harm. The second connected stigmatisation to unmet support needs, rigid assessment practices and insufficient institutional responsiveness. By mapping spontaneous associations across multiple forms of difference, the study shows how social marking, psychosocial and educational consequences, and perceived institutional responsibility are organised within a shared representational field. The findings suggest that responses to stigmatisation may benefit from combining awareness-raising with attention to support provision, pedagogical and assessment practices, staff preparation, and communication about inclusion initiatives.

انگ‌زنی می‌تواند مشارکت، تعلق و بهزیستی را در آموزش عالی تضعیف کند. این مطالعه بررسی کرد که دانشجویان چگونه انگ‌زنی را بازنمایی می‌کنند و آن را به تنوع، شمول و مسئولیت نهادی ادراک‌شده مرتبط می‌سازند. این پژوهش مبتنی بر نظریه بازنمایی‌های اجتماعی و با طراحی کیفی متنی مقطعی انجام شد. نمونه‌گیری غیرتصادفی گلوله‌برفی شامل ۵۱۹ دانشجو از یک دانشگاه اسپانیایی بود که یک تکلیف تداعی آزاد آنلاین مبتنی بر روش Grid Elaboration را تکمیل کردند و در پاسخ به «انگ‌زنی» چهار واژه و توضیحات کوتاهی ارائه دادند. پاسخ‌های به زبان اسپانیایی با استفاده از نرم‌افزار IRaMuTeQ و از طریق تحلیل شباهت و تحلیل خوشه‌ای سلسله‌مراتبی نزولی (روش Reinert) تحلیل شد. هفت طبقه دو شاخه کلی را شکل دادند. شاخه اول، انگ‌زنی را به‌عنوان دسته‌بندی و تبعیض علیه افراد LGBTQ+، مهاجران و افراد دارای شرایط سلامت روان یا تنوع عملکردی بازنمایی کرد که پیامدهای ادراک‌شده آن شامل رنج عاطفی و آسیب تحصیلی بود. شاخه دوم، انگ‌زنی را به نیازهای حمایتی برآورده‌نشده، شیوه‌های ارزیابی سخت‌گیرانه و پاسخ‌گویی ناکافی نهادی مرتبط دانست. با ترسیم تداعی‌های خودجوش در زمینه اشکال مختلف تفاوت، این مطالعه نشان می‌دهد که نشانه‌گذاری اجتماعی، پیامدهای روانی‌اجتماعی و آموزشی و مسئولیت نهادی ادراک‌شده چگونه در یک میدان بازنمایی مشترک سازمان می‌یابند. یافته‌ها حاکی از آن است که پاسخ به انگ‌زنی ممکن است از ترکیب آگاهی‌بخشی با توجه به ارائه حمایت، شیوه‌های آموزشی و ارزیابی، آمادگی کارکنان و اطلاع‌رسانی درباره ابتکارات شمول سود ببرد.

Background Suicide is a leading cause of death among young adults, yet few studies have examined longitudinal trajectories of suicidal ideation and attempts across the academic year in UK university students. Aims The study aimed to identify demographic and psychosocial factors associated with lifetime suicide risk, examine factors associated with changes in risk trajectories, and evaluate the relationship between suicidal ideation and attempts over an academic year. Method Participants comprised 3295 students from 5 UK universities who completed longitudinal surveys in autumn and spring terms 2021–2024 in the Nurture-U study. Suicidal ideation and attempts were assessed with Columbia Suicide Severity Rating Scale items. Demographic, psychosocial and mental health measures were examined as potential risk and protective factors. Regression models with multiple imputation were used, with case–control analyses for smaller subgroups. Results Approximately 45.5% of students reported baseline lifetime suicidal ideation and 9.5% reported a past attempt. Factors associated with lifetime suicidal ideation included minoritised sexual orientation or ethnic background, male or gender-diverse identity, previous mental health treatment and adverse childhood experiences. Among students with lifetime ideation at baseline, 61.1% did not report ideation in the spring term, whereas new-onset ideation occurred in 3.5% of participants. Among students with prior ideation only, 1.3% made a suicide attempt during the academic year, whereas 10.5% with prior attempt history made a suicide attempt. Increases in depressive symptoms and rumination were associated with new attempts at follow-up. Conclusions Most students experiencing suicidal ideation during university have risk factors before university entry. Suicidal ideation alone showed limited specificity for identifying those most at risk of future attempts, highlighting the importance of targeted support for high-risk groups and ongoing monitoring of symptoms throughout the academic year.

زمینه: خودکشی یکی از علل اصلی مرگ در میان بزرگسالان جوان است، با این حال مطالعات اندکی به بررسی سیرهای طولی افکار خودکشی و اقدام به خودکشی در طول سال تحصیلی در میان دانشجویان دانشگاه‌های بریتانیا پرداخته‌اند. اهداف: هدف این مطالعه شناسایی عوامل جمعیت‌شناختی و روانی‌اجتماعی مرتبط با خطر خودکشی در طول عمر، بررسی عوامل مرتبط با تغییرات در سیرهای خطر و ارزیابی رابطه بین افکار خودکشی و اقدام به خودکشی در طول یک سال تحصیلی بود. روش: شرکت‌کنندگان شامل ۳۲۹۵ دانشجو از ۵ دانشگاه بریتانیا بودند که در قالب مطالعه Nurture-U، پرسشنامه‌های طولی را در ترم‌های پاییز و بهار سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ تکمیل کردند. افکار خودکشی و اقدام به خودکشی با استفاده از آیتم‌های Columbia Suicide Severity Rating Scale ارزیابی شد. متغیرهای جمعیت‌شناختی، روانی‌اجتماعی و سلامت روان به عنوان عوامل خطر و محافظتی بالقوه مورد بررسی قرار گرفتند. مدل‌های رگرسیون با برآورد چندگانه و تحلیل‌های مورد-شاهد برای زیرگروه‌های کوچکتر به کار رفت. نتایج: حدود ۴۵.۵٪ از دانشجویان در ابتدا افکار خودکشی در طول عمر و ۹.۵٪ اقدام به خودکشی قبلی را گزارش کردند. عوامل مرتبط با افکار خودکشی در طول عمر شامل گرایش جنسی یا پیشینه قومی اقلیت، هویت مرد یا جنسیت متنوع، سابقه درمان سلامت روان و تجارب منفی دوران کودکی بود. در میان دانشجویانی که در ابتدا افکار خودکشی در طول عمر داشتند، ۶۱.۱٪ در ترم بهار افکار خودکشی را گزارش نکردند، در حالی که افکار خودکشی جدید در ۳.۵٪ از شرکت‌کنندگان رخ داد. در میان دانشجویانی که فقط سابقه افکار خودکشی داشتند، ۱.۳٪ در طول سال تحصیلی اقدام به خودکشی کردند، در حالی که ۱۰.۵٪ از افرادی که سابقه اقدام به خودکشی داشتند، اقدام مجدد به خودکشی داشتند. افزایش علائم افسردگی و نشخوار فکری با اقدام به خودکشی جدید در پیگیری مرتبط بود. نتیجه‌گیری: اکثر دانشجویانی که در دانشگاه افکار خودکشی را تجربه می‌کنند، پیش از ورود به دانشگاه دارای عوامل خطر هستند. افکار خودکشی به تنهایی ویژگی محدودی برای شناسایی افراد در معرض خطر بالای اقدام به خودکشی در آینده نشان داد و این امر اهمیت حمایت هدفمند از گروه‌های پرخطر و پایش مداوم علائم در طول سال تحصیلی را برجسته می‌کند.

This research is related to the Concept of Relationship Inferred Self Efficacy in the Qur'an. Where this concept has a great influence on the psychology of people with spinal disorders, namely scoliosis. Scoliosis is a spinal disorder that not only has an impact on the physical condition, but also on the psychological condition of the sufferer. Such as a decrease in confidence in one's ability or called Self Efficacy. From the perspective of social psychology, Albert Bandura explained that self-efficacy is not only formed by personal experience, but also influenced by social relations, known as the concept of Relation Inferred Self-Efficacy (RISE), which is an individual's belief in his or her own abilities formed from the perception of the judgment of others. Therefore, supportive relationships are an important factor in increasing the self-efficacy of people with scoliosis. This type of research has a library research nature with primary data sources from the Qur'an and uses the maudhu'i tafsir method, where this interpretation starts from collecting and analyzing verses of the Qur'an related to human characteristics and beliefs or faith. The purpose of this research is to find out how the concept of RISE can be understood in the perspective of the Qur'an and how the verses of the Qur'an provide a theological and psychological basis regarding the importance of social relations in building individual confidence and mental fortitude, especially for people with scoliosis. The results of the study show that the Qur'an emphasizes the importance of relationships based on compassion, empathy, good communication, and mutual strengthening, which is in line with the concept of RISE in Bandura's theory. Values such as advising each other, providing support, and strengthening others are factors that can increase individual self-efficacy. Thus, the Qur'an not only provides spiritual solutions, but also offers relevant psychosocial principles in an effort to increase self-efficacy through positive relationships.

این پژوهش به مفهوم خودکارآمدی استنباط‌شده از روابط در قرآن می‌پردازد. این مفهوم تأثیر بسزایی بر روان‌شناسی افراد مبتلا به اختلالات ستون فقرات، به‌ویژه اسکولیوز، دارد. اسکولیوز نوعی اختلال ستون فقرات است که نه‌تنها بر وضعیت جسمانی، بلکه بر وضعیت روانی فرد مبتلا نیز تأثیر می‌گذارد؛ از جمله کاهش اعتماد به توانایی‌های فرد که به آن خودکارآمدی گفته می‌شود. از منظر روان‌شناسی اجتماعی، Albert Bandura توضیح داده است که خودکارآمدی تنها از طریق تجربه شخصی شکل نمی‌گیرد، بلکه تحت تأثیر روابط اجتماعی نیز قرار دارد که به آن مفهوم خودکارآمدی استنباط‌شده از روابط (Relation Inferred Self-Efficacy - RISE) گفته می‌شود؛ یعنی باور فرد به توانایی‌های خود که از ادراک قضاوت دیگران شکل می‌گیرد. بنابراین، روابط حمایتی عامل مهمی در افزایش خودکارآمدی افراد مبتلا به اسکولیوز به‌شمار می‌رود. این پژوهش از نوع کتابخانه‌ای است و داده‌های اولیه آن از قرآن کریم استخراج شده و از روش تفسیر موضوعی (تفسیر مضمونی) بهره گرفته است؛ به‌طوری که این تفسیر با جمع‌آوری و تحلیل آیات مرتبط با ویژگی‌ها و باورهای انسانی یا ایمان آغاز می‌شود. هدف این پژوهش، بررسی چگونگی فهم مفهوم RISE از منظر قرآن و نحوه ارائه مبانی الهیاتی و روان‌شناختی توسط آیات قرآن در خصوص اهمیت روابط اجتماعی در ساختن اعتماد به نفس و استحکام روانی فرد، به‌ویژه برای مبتلایان به اسکولیوز است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که قرآن بر اهمیت روابط مبتنی بر شفقت، همدلی، ارتباط مؤثر و تقویت متقابل تأکید دارد که با مفهوم RISE در نظریه Bandura همسو است. ارزش‌هایی همچون نصیحت متقابل، حمایت و تقویت دیگران از جمله عواملی هستند که می‌توانند خودکارآمدی فردی را افزایش دهند. بنابراین، قرآن نه‌تنها راه‌حل‌های معنوی ارائه می‌دهد، بلکه اصول روانی-اجتماعی مرتبط با تلاش برای افزایش خودکارآمدی از طریق روابط مثبت را نیز مطرح می‌کند.

This cultural case study examines a community-based, trans-led psychosocial support service provided by the Greek Transgender Support Association (GTSA) between 2010 and 2025. Operating within a context of limited public provision of gender-affirming mental health services, the GTSA Psychotherapy and Gender-Affirming Care Team supported 380 transgender and gender-diverse individuals through more than 3,567 h of individual psychotherapy and at least 620 h of group-based interventions. Most service users sought support in relation to social, legal, and medical aspects of gender transition, while approximately one-third presented with suicidal ideation during intake or follow-up. Only one adult case of detransition was documented, followed by later retransition, and no completed suicides were recorded among individuals engaged in continuous follow-up. Key features of the service included continuity of care, explicitly depathologizing clinical practices, cultural humility, and the integration of psychosocial support with practical and advocacy-oriented interventions. Drawing on aggregated service records and situating the analysis within Greece’s socio-cultural and institutional landscape, this case study documents sustained demand for accessible, affirming, low-threshold psychosocial care in a context of institutional absence and structural stigma.

این مطالعه موردی فرهنگی به بررسی یک خدمت حمایت روانی‌اجتماعی جامعه‌محور و با رهبری افراد ترنس، ارائه‌شده توسط انجمن حمایت از ترنسجندرهای یونان (GTSA) در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ می‌پردازد. این خدمت در بستری از فقدان ارائه عمومی خدمات سلامت روان تأییدکننده جنسیت فعالیت داشته است. تیم روان‌درمانی و مراقبت تأییدکننده جنسیت GTSA به ۳۸۰ فرد ترنسجندر و دارای تنوع جنسیتی از طریق بیش از ۳٬۵۶۷ ساعت روان‌درمانی فردی و حداقل ۶۲۰ ساعت مداخلات گروهی حمایت ارائه کرده است. اکثر استفاده‌کنندگان از خدمات، به‌دنبال حمایت در زمینه‌های اجتماعی، حقوقی و پزشکی گذار جنسیتی بوده‌اند، در حالی که تقریباً یک‌سوم از آنان در زمان پذیرش یا پیگیری، با افکار خودکشی مواجه بوده‌اند. تنها یک مورد بزرگسال از بازگشت از گذار جنسیتی ثبت شده است که پس از آن مجدداً گذار انجام شده و هیچ مورد خودکشی کامل در میان افرادی که پیگیری مستمر داشته‌اند، گزارش نشده است. ویژگی‌های کلیدی این خدمت شامل تداوم مراقبت، رویکردهای بالینی آشکارا غیربیمارگون‌ساز، فروتنی فرهنگی و ادغام حمایت روانی‌اجتماعی با مداخلات عملی و مبتنی بر حمایت‌گری بوده است. با استفاده از داده‌های تجمیع‌شده خدمات و قرار دادن تحلیل در بستر اجتماعی‌فرهنگی و نهادی یونان، این مطالعه موردی تقاضای پایدار برای مراقبت روانی‌اجتماعی قابل دسترس، تأییدکننده و کم‌مانع را در شرایط فقدان نهادی و انگ ساختاری مستند می‌کند.

Disruptive Behaviour Disorders (DBDs), comprising Conduct Disorder (CD) and Oppositional Defiant Disorder (ODD), represent significant mental health concerns among adolescents due to their adverse effects on academic achievement, interpersonal relationships, and psychosocial development. Despite the growing burden of these disorders, there is a paucity of empirical evidence on their prevalence among adolescents attending secondary school in Lagos State, Nigeria. The research therefore examines the assessment of disruptive behaviour disorders. The quantitative research employed a descriptive survey design and 915 participants comprising males 49.5% (mean age = 14.94, SD = 1.57). The research employed a multistage sampling technique. The findings revealed that disruptive behaviour disorders were highly prevalent among the adolescents, with 90.4% exhibiting moderate to severe symptoms and 16.4% falling within the severe category. The prevalence of adolescents at risk of Conduct Disorder was 35.4%, while 83.4% were at risk of Oppositional Defiant Disorder. The results further showed that female adolescents displayed significantly lower levels of DBDs compared to their male counterparts. The study concluded and recommended that DBDs (CD and ODD) are common among in-school adolescents in Lagos State and therefore school administrators, management, and owners should employ psychological intervention in addressing the rising disruptive behaviour symptoms among adolescents.

اختلالات رفتار مخرب (DBDs) که شامل اختلال سلوک (CD) و اختلال نافرمانی مقابله‌ای (ODD) می‌باشد، از جمله نگرانی‌های مهم سلامت روان در میان نوجوانان به شمار می‌روند، چرا که تأثیرات منفی بر پیشرفت تحصیلی، روابط بین‌فردی و رشد روانی‌اجتماعی آنان دارند. با وجود افزایش بار این اختلالات، شواهد تجربی اندکی درباره شیوع آن‌ها در میان نوجوانان دبیرستانی استان لاگوس، نیجریه وجود دارد. بنابراین این پژوهش به ارزیابی اختلالات رفتار مخرب پرداخته است. این پژوهش کمی با استفاده از طرح پیمایش توصیفی و با مشارکت ۹۱۵ نفر (۴۹/۵٪ پسر؛ میانگین سنی = ۱۴/۹۴، انحراف معیار = ۱/۵۷) انجام شد. نمونه‌گیری به روش چندمرحله‌ای صورت گرفت. یافته‌ها نشان داد که اختلالات رفتار مخرب در میان نوجوانان شیوع بالایی دارد، به طوری که ۹۰/۴٪ علائم متوسط تا شدید و ۱۶/۴٪ در دامنه شدید قرار داشتند. شیوع نوجوانان در معرض خطر اختلال سلوک ۳۵/۴٪ و در معرض خطر اختلال نافرمانی مقابله‌ای ۸۳/۴٪ بود. نتایج همچنین نشان داد که نوجوانان دختر به طور معناداری سطوح پایین‌تری از DBDs را نسبت به همتایان پسر خود نشان دادند. مطالعه نتیجه‌گیری و توصیه کرد که DBDs (CD و ODD) در میان نوجوانان مدارس استان لاگوس شایع است و بنابراین مدیران، مسئولان و مالکان مدارس باید از مداخلات روان‌شناختی برای مقابله با علائم رو به افزایش رفتار مخرب در میان نوجوانان استفاده کنند.

Abstract Background: Child sexual abuse (CSA) is associated with substantial psychiatric morbidity, yet the nature and scope of integrated child and adolescent psychiatry within specialist CSA services in Ireland are poorly described. Methods: This retrospective chart review included all children and adolescents referred to an embedded child and adolescent psychiatry clinic within The Alders Unit, a specialist CSA service, between 1 January 2024 and 31 December 2025. Data included demographics, psychosocial adversity, referral characteristics, psychiatric diagnoses, psychotropic prescribing, prior Child and Adolescent Mental Health Service (CAMHS) involvement and onward referrals. Descriptive statistics summarised sample characteristics, and associations between categorical variables were examined using chi-square or Fisher’s exact tests. Results: Fifty young people (approximately 5% of Alders referrals) were seen by psychiatry (mean age 15.7 years, predominantly female). Nearly two-thirds experienced two or more psychosocial adversity domains, and 58% had a suspected or confirmed neurodevelopmental disorder. Depressive, anxiety and trauma-related disorders were the most common primary diagnoses. Acute risk related to self-harm or suicidality was the leading reason for referral and was associated with onward referral. Most young people required follow-up for more than 12 months. Psychotropic medication was prescribed in two-thirds of cases, largely confined to those with primary Axis I disorders; none were prescribed medication where the primary formulation was emerging emotionally unstable personality disorder traits. Conclusions: Integrated child and adolescent psychiatry within a specialist CSA service appears to be required for a small but complex subgroup of young people, supporting inclusion of dedicated psychiatry within Barnahus services in Ireland.

زمینه: سوء‌استفاده جنسی از کودک (CSA) با آسیب‌شناسی روانی قابل توجهی همراه است، با این حال ماهیت و دامنه روان‌پزشکی یکپارچه کودک و نوجوان در خدمات تخصصی CSA در ایرلند به‌خوبی توصیف نشده است. روش‌ها: این مرور پرونده گذشته‌نگر شامل تمامی کودکان و نوجوانانی بود که به کلینیک روان‌پزشکی کودک و نوجوان مستقر در واحد Alders، یک مرکز تخصصی CSA، بین ۱ ژانویه ۲۰۲۴ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۵ ارجاع شده بودند. داده‌ها شامل اطلاعات جمعیت‌شناختی، مشکلات روانی-اجتماعی، ویژگی‌های ارجاع، تشخیص‌های روان‌پزشکی، تجویز داروهای روان‌گردان، سابقه مراجعه به خدمات سلامت روان کودک و نوجوان (CAMHS) و ارجاعات بعدی بود. آمار توصیفی برای خلاصه‌سازی ویژگی‌های نمونه به‌کار رفت و ارتباط بین متغیرهای طبقه‌ای با استفاده از آزمون کای‌دو یا آزمون دقیق فیشر بررسی شد. یافته‌ها: پنجاه نفر از جوانان (تقریباً ۵٪ از ارجاعات Alders) توسط روان‌پزشکی ویزیت شدند (میانگین سنی ۱۵/۷ سال، عمدتاً دختر). نزدیک به دوسوم، دو یا چند حوزه مشکلات روانی-اجتماعی را تجربه کرده بودند و ۵۸٪ دارای اختلال عصب‌تحولی مشکوک یا تأییدشده بودند. اختلالات افسردگی، اضطراب و اختلالات مرتبط با تروما شایع‌ترین تشخیص‌های اولیه بودند. خطر حاد مرتبط با خودآسیبی یا تمایلات خودکشی مهم‌ترین دلیل ارجاع بود و با ارجاع بعدی ارتباط داشت. بیشتر جوانان به پیگیری بیش از ۱۲ ماه نیاز داشتند. داروی روان‌گردان در دوسوم موارد تجویز شد که عمدتاً محدود به افرادی با اختلالات اولیه محور I بود؛ هیچ موردی که تشخیص اولیه آن صفات در حال ظهور اختلال شخصیت ناپایدار هیجانی بود، دارو دریافت نکرد. نتیجه‌گیری: روان‌پزشکی یکپارچه کودک و نوجوان در یک مرکز تخصصی CSA به نظر می‌رسد برای زیرگروه کوچکی اما پیچیده از جوانان مورد نیاز باشد و از گنجاندن روان‌پزشکی اختصاصی در خدمات Barnahus در ایرلند حمایت می‌کند.

INTRODUCTION: Lifestyle factors are increasingly recognized as important correlates of adolescent mental health and wellbeing. However, existing research has largely focused on sleep, nutrition, and physical activity in isolation, with less attention to cumulative multidomain lifestyle protective factors and their prospective associations with subsequent wellbeing beyond prior mental health. METHODS: Data were drawn from 163 adolescents (55.2% female; aged 12-17 years) participating in the Australian Longitudinal Adolescent Brain Study between 2018 and 2025. Lagged generalized estimating equation models examined associations between cumulative lifestyle protective factors and wellbeing at the subsequent assessment after adjustment for prior wellbeing, age, and sex. Two lifestyle protective factor indices were examined: a Base Index comprising nutrition, sleep, and physical activity, and an Extended Index additionally incorporating mindfulness and social connectedness. Outcomes were positive wellbeing measured using the COMPAS-W and low psychological distress measured using the Kessler Psychological Distress Scale (K10). RESULTS: Lifestyle protective factors commonly co-occurred across behavioral and psychosocial domains. Higher scores on both the Base and Extended lifestyle protective factor indices were associated with greater odds of subsequent positive wellbeing and low psychological distress after adjustment for prior wellbeing, age, and sex. CONCLUSIONS: Cumulative lifestyle protective factors were prospectively associated with subsequent adolescent wellbeing after accounting for prior levels of wellbeing, highlighting multidomain lifestyle protection as a potentially important contributor to mental health across adolescence.

مقدمه: عوامل سبک زندگی به طور فزاینده‌ای به عنوان همبسته‌های مهم سلامت روان و بهزیستی نوجوانان شناخته می‌شوند. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً به خواب، تغذیه و فعالیت بدنی به صورت مجزا پرداخته‌اند و به عوامل محافظ سبک زندگی چندحوزه‌ای تجمعی و ارتباطات آینده‌نگر آن‌ها با بهزیستی بعدی فراتر از سلامت روان قبلی کمتر توجه شده است. روش‌ها: داده‌ها از ۱۶۳ نوجوان (۵۵/۲٪ دختر؛ در بازه سنی ۱۲ تا ۱۷ سال) شرکت‌کننده در مطالعه طولی مغز نوجوانان استرالیا بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۵ جمع‌آوری شد. مدل‌های معادلات برآورد تعمیم‌یافته با تاخیر، ارتباط بین عوامل محافظ سبک زندگی تجمعی و بهزیستی در ارزیابی بعدی را پس از تعدیل برای بهزیستی قبلی، سن و جنسیت بررسی کردند. دو شاخص عوامل محافظ سبک زندگی مورد بررسی قرار گرفت: شاخص پایه شامل تغذیه، خواب و فعالیت بدنی و شاخص گسترده که ذهن‌آگاهی و پیوند اجتماعی را نیز در بر می‌گیرد. پیامدها شامل بهزیستی مثبت با استفاده از COMPAS-W و پریشانی روان‌شناختی پایین با استفاده از مقیاس پریشانی روان‌شناختی Kessler (K10) اندازه‌گیری شد. نتایج: عوامل محافظ سبک زندگی معمولاً در حوزه‌های رفتاری و روانی‌اجتماعی به طور همزمان رخ می‌دهند. نمرات بالاتر در هر دو شاخص پایه و گسترده عوامل محافظ سبک زندگی با احتمال بیشتر بهزیستی مثبت بعدی و پریشانی روان‌شناختی پایین پس از تعدیل برای بهزیستی قبلی، سن و جنسیت همراه بود. نتیجه‌گیری: عوامل محافظ سبک زندگی تجمعی به طور آینده‌نگر با بهزیستی بعدی نوجوانان پس از در نظر گرفتن سطوح قبلی بهزیستی مرتبط بودند و بر اهمیت حفاظت چندحوزه‌ای سبک زندگی به عنوان یک عامل بالقوه مهم در سلامت روان در سراسر نوجوانی تأکید می‌کنند.

BACKGROUND: Poor sleep quality is a global health concern among nurses, particularly in high-intensity settings. Unpredictable workloads, extended shifts and high patient acuity compromise sleep quality, negatively affecting nurses' well-being and patient outcomes. AIM: To describe the perceived sleep quality of nurses working in high-intensity settings. STUDY DESIGN: A qualitative descriptive design was used. Purposive sampling was used to select participants who met the inclusion criteria. Data were collected through three semi-structured focus group discussions with 21 nurses working in high-intensity units of an academic hospital in Gauteng, South Africa. Thematic analysis was used to analyse data manually, and the COREQ guidelines were followed. FINDINGS: Three major themes emerged: barriers to quality sleep, consequences of poor sleep and coping mechanisms. Participants described environmental, occupational, organisational and domestic barriers to quality sleep, including community noise, long working hours, staff shortages, inadequate resources and family responsibilities. Poor sleep was associated with emotional exhaustion, impaired concentration and perceived patient safety risks. Participants reported using pharmacological and non-pharmacological strategies to manage fatigue and sleep difficulties. CONCLUSIONS: This study highlights that sleep disruption among nurses working in high-intensity settings is shaped by environmental, occupational, organisational, community and family-related factors. Poor sleep was perceived to be associated with emotional exhaustion, impaired concentration, patient safety concerns and reliance on adaptive and maladaptive coping strategies to manage fatigue and insomnia. These findings suggest that sleep disruption is a systemic issue requiring organisational and context-sensitive interventions to improve nurses' well-being and patient care outcomes. RELEVANCE TO CLINICAL PRACTICE: Improving nurses' well-being and patient safety requires interventions that address the organisational, environmental and social contributors to sleep disruption. Supportive practice environments, adequate staffing, fatigue management initiatives and psychosocial support may improve sleep quality, reduce emotional exhaustion and clinical errors and enhance nurse well-being and patient care outcomes.

زمینه: کیفیت پایین خواب یکی از نگرانی‌های جهانی سلامت در میان پرستاران، به‌ویژه در محیط‌های با شدت بالا است. حجم کار غیرقابل پیش‌بینی، شیفت‌های طولانی و شدت بالای وضعیت بیماران، کیفیت خواب را به خطر می‌اندازد و بهزیستی پرستاران و پیامدهای بیماران را به طور منفی تحت تأثیر قرار می‌دهد. هدف: توصیف کیفیت خواب ادراک‌شده پرستاران شاغل در محیط‌های با شدت بالا. طرح مطالعه: از طرح توصیفی کیفی استفاده شد. نمونه‌گیری هدفمند برای انتخاب شرکت‌کنندگانی که معیارهای ورود را داشتند، به کار رفت. داده‌ها از طریق سه جلسه بحث گروهی نیمه‌ساختاریافته با ۲۱ پرستار شاغل در واحدهای با شدت بالای یک بیمارستان دانشگاهی در Gauteng، آفریقای جنوبی جمع‌آوری شد. تحلیل داده‌ها به صورت دستی و با استفاده از تحلیل تماتیک انجام شد و دستورالعمل‌های COREQ رعایت گردید. یافته‌ها: سه تم اصلی استخراج شد: موانع کیفیت خواب، پیامدهای خواب ضعیف و راهبردهای مقابله‌ای. شرکت‌کنندگان موانع محیطی، شغلی، سازمانی و خانوادگی کیفیت خواب را توصیف کردند، از جمله سر و صدای محیطی، ساعات کاری طولانی، کمبود نیرو، منابع ناکافی و مسئولیت‌های خانوادگی. خواب ضعیف با فرسودگی هیجانی، اختلال در تمرکز و خطرات ادراک‌شده برای ایمنی بیمار مرتبط بود. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که برای مدیریت خستگی و مشکلات خواب، از راهبردهای دارویی و غیردارویی استفاده می‌کنند. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که اختلال خواب در میان پرستاران شاغل در محیط‌های با شدت بالا تحت تأثیر عوامل محیطی، شغلی، سازمانی، اجتماعی و خانوادگی قرار دارد. خواب ضعیف با فرسودگی هیجانی، اختلال تمرکز، نگرانی‌های ایمنی بیمار و اتکاء به راهبردهای مقابله‌ای سازگار و ناسازگار برای مدیریت خستگی و بی‌خوابی ادراک می‌شود. این یافته‌ها حاکی از آن است که اختلال خواب یک مسئله نظام‌مند است که نیازمند مداخلات سازمانی و حساس به زمینه برای ارتقاء بهزیستی پرستاران و پیامدهای مراقبت از بیمار است. اهمیت برای عمل بالینی: ارتقاء بهزیستی پرستاران و ایمنی بیمار مستلزم مداخلاتی است که به عوامل سازمانی، محیطی و اجتماعی مؤثر بر اختلال خواب می‌پردازد. محیط‌های کاری حمایتی، تأمین نیروی انسانی کافی، ابتکارات مدیریت خستگی و حمایت روانی-اجتماعی می‌تواند کیفیت خواب را بهبود بخشد، فرسودگی هیجانی و خطاهای بالینی را کاهش دهد و بهزیستی پرستار و پیامدهای مراقبت از بیمار را ارتقاء بخشد.

Objective While investments in physical school infrastructure are widely recognized as important determinants of student learning, the academic role of psychosocial infrastructure remains insufficiently theorized and empirically underexplored. This study examines whether psychological counseling room infrastructure (PCRI)—defined as the availability and facility condition of school-based psychological counseling rooms—is associated with better students’ academic performance and contributes to educational equity in China. Methods Using nationally representative data from the 2014-2015 China Education Panel Survey (CEPS), this study estimates the association between PCRI and students’ academic achievement. PCRI is measured at the school level, while student performance is captured by standardized test scores. The empirical analysis controls for a rich set of student, family, classroom, and school characteristics, and exploits the quasi-random assignment of students to classrooms within schools to reduce selection concerns. Mechanism analyses are conducted to examine the psychological well-being and motivational enhancement channels, and moderation analyses are used to assess whether PCRI has stronger effects among structurally disadvantaged student groups. Results PCRI is positively and significantly associated with students’ academic performance. The estimated coefficient is 4.467 with a 95% confidence interval of [3.908, 5.027]. A one-standard-deviation increase in PCRI is associated with a 3.26-point increase in test scores, with a 95% confidence interval of [2.853, 3.670], equivalent to 4.92% of the sample mean. Mechanism analyses reveal two distinct pathways: a psychological well-being channel, reflected in improved mental health and enhanced confidence in the future, and a motivational enhancement channel, reflected in higher educational self-expectations and stronger learning engagement. Moderation analyses further show that the academic returns to PCRI are larger among migrant students, students from less-educated families, students in schools with fewer psychologically trained teachers, and rural students. Conclusion The findings suggest that school-based psychological support infrastructure is not merely an auxiliary school resource, but an important component of the educational environment associated with students’ academic achievement and educational equity. By identifying psychological counseling room infrastructure as a distinct school resource, this study highlights how school resources may be linked to academic performance not only through instructional and material conditions, but also through students’ psychological well-being and motivational development.

هدف: در حالی که سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های فیزیکی مدارس به عنوان عوامل مهم تعیین‌کننده یادگیری دانش‌آموزان به طور گسترده‌ای شناخته شده است، نقش علمی زیرساخت روانی‌اجتماعی همچنان به اندازه کافی نظریه‌پردازی نشده و به طور تجربی کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش بررسی می‌کند که آیا زیرساخت اتاق مشاوره روان‌شناختی (PCRI) ـ که به عنوان دسترسی و وضعیت امکانات اتاق‌های مشاوره روان‌شناختی مدرسه تعریف می‌شود ـ با عملکرد تحصیلی بهتر دانش‌آموزان مرتبط است و به عدالت آموزشی در چین کمک می‌کند یا خیر. روش‌ها: با استفاده از داده‌های نماینده ملی حاصل از پیمایش پانل آموزش چین (CEPS) در سال‌های ۲۰۱۴-۲۰۱۵، این پژوهش ارتباط بین PCRI و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان را برآورد می‌کند. PCRI در سطح مدرسه سنجیده شده است، در حالی که عملکرد دانش‌آموزان با نمرات آزمون‌های استاندارد شده اندازه‌گیری شده است. تحلیل تجربی با کنترل مجموعه گسترده‌ای از ویژگی‌های دانش‌آموز، خانواده، کلاس و مدرسه، و بهره‌گیری از تخصیص شبه‌تصادفی دانش‌آموزان به کلاس‌ها درون مدارس، نگرانی‌های مربوط به انتخاب را کاهش می‌دهد. تحلیل‌های سازوکار برای بررسی کانال‌های بهزیستی روان‌شناختی و ارتقای انگیزشی انجام شده و تحلیل‌های تعدیل‌گری برای ارزیابی اینکه آیا اثرات PCRI در میان گروه‌های دانش‌آموزی ساختاریافته محروم قوی‌تر است یا خیر، به کار رفته است. نتایج: PCRI به طور مثبت و معناداری با عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان مرتبط است. ضریب برآورد شده برابر با ۴.۴۶۷ با فاصله اطمینان ۹۵٪ [۳.۹۰۸، ۵.۰۲۷] است. افزایش یک انحراف معیار در PCRI با افزایش ۳.۲۶ امتیاز در نمرات آزمون، با فاصله اطمینان ۹۵٪ [۲.۸۵۳، ۳.۶۷۰]، معادل ۴.۹۲٪ میانگین نمونه، همراه است. تحلیل‌های سازوکار دو مسیر متمایز را نشان می‌دهد: کانال بهزیستی روان‌شناختی که در بهبود سلامت روان و افزایش اعتماد به آینده منعکس می‌شود، و کانال ارتقای انگیزشی که در انتظارات تحصیلی بالاتر و مشارکت بیشتر در یادگیری نمود می‌یابد. تحلیل‌های تعدیل‌گری نشان می‌دهد که بازده تحصیلی PCRI در میان دانش‌آموزان مهاجر، دانش‌آموزان خانواده‌های کم‌سوادتر، دانش‌آموزان مدارس با معلمان کمتر آموزش‌دیده در حوزه روان‌شناسی و دانش‌آموزان روستایی بیشتر است. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که زیرساخت حمایت روان‌شناختی مدرسه صرفاً یک منبع کمکی مدرسه نیست، بلکه یک مؤلفه مهم از محیط آموزشی است که با پیشرفت تحصیلی و عدالت آموزشی دانش‌آموزان مرتبط است. با شناسایی زیرساخت اتاق مشاوره روان‌شناختی به عنوان یک منبع متمایز مدرسه، این پژوهش نشان می‌دهد که منابع مدرسه ممکن است نه تنها از طریق شرایط آموزشی و مادی، بلکه از طریق بهزیستی روان‌شناختی و رشد انگیزشی دانش‌آموزان نیز به عملکرد تحصیلی مرتبط باشند.

Introduction Perinatal bereavement can significantly affect a woman’s psychological wellbeing and shape subsequent experiences of pregnancy and motherhood. However, no studies to date have qualitatively explored the impact of different types of perinatal bereavement experiences on bonding with a subsequent baby. Thus, the present study aimed to a) explore the psychological impact a previous perinatal bereavement had on maternal bonding with their subsequent baby (throughout pregnancy and post-birth) and b) identify the psychological and psychosocial support that helped in facilitating this bond. Methods In this qualitative study, women who had experienced a perinatal bereavement and had a subsequent child (up to the age of five) were recruited and interviewed. Data were analysed using Reflexive Thematic Analysis. Results Seventeen women took part. Two main themes, with five subthemes, were developed from their interview data. Theme 1, Bracing for loss , represented how participants’ experiences of subsequent pregnancies were accompanied by a persistent worry of another loss occurring. Theme 1 also explored how participants coped with high levels of worry and how it shaped early experiences of mother-infant bonding. Theme 2, Navigating motherhood after perinatal bereavement with a subsequent baby , captured participants’ experiences of reconstructing their family narrative following the birth of a live baby. Bonding with their subsequent baby was considered in conjunction to the lost baby. This theme also focused on social influences that shaped bonding, such as access to support networks and therapy. Discussion This study was the first to explore mother-infant bonding following different types of previous perinatal bereavement. Mother-infant bonding following perinatal bereavement appeared to be a dynamic and non-linear process, shaped by worries of a potential future loss, self-preservation strategies, and mothers’ efforts to integrate their identities as a mother to both their lost and living baby. Continuing bonds with their lost baby appeared to support grief integration and increase emotional capacity for bonding with their subsequent baby. The findings from the current study emphasise the need for trauma-informed and relational approaches within perinatal services that support both maternal wellbeing and the development of the mother-infant bond.

مقدمه: سوگ پری‌ناتال می‌تواند به طور قابل توجهی بر سلامت روانی زنان تأثیر بگذارد و تجربه‌های بعدی بارداری و مادری را شکل دهد. با این حال، تاکنون هیچ پژوهشی به طور کیفی تأثیر انواع مختلف تجربه‌های سوگ پری‌ناتال بر پیوند با نوزاد بعدی را بررسی نکرده است. بنابراین، هدف پژوهش حاضر عبارت بود از: الف) بررسی تأثیر روان‌شناختی سوگ پری‌ناتال قبلی بر پیوند مادرانه با نوزاد بعدی (در طول بارداری و پس از تولد) و ب) شناسایی حمایت‌های روان‌شناختی و روان‌اجتماعی که به تسهیل این پیوند کمک کرده‌اند. روش‌ها: در این مطالعه کیفی، زنانی که تجربه سوگ پری‌ناتال داشته و صاحب فرزند بعدی (تا سن پنج سالگی) شده بودند، جذب و مصاحبه شدند. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. یافته‌ها: هفده زن در پژوهش شرکت کردند. از داده‌های مصاحبه دو تم اصلی با پنج زیرتم استخراج شد. تم اول، «آمادگی برای فقدان»، نمایانگر آن بود که تجربه‌های بارداری بعدی شرکت‌کنندگان با نگرانی مداوم از وقوع فقدان مجدد همراه بود. این تم همچنین به بررسی راهبردهای مقابله‌ای شرکت‌کنندگان با سطوح بالای نگرانی و تأثیر آن بر تجربه‌های اولیه پیوند مادر-نوزاد پرداخت. تم دوم، «پیمایش مادری پس از سوگ پری‌ناتال با فرزند بعدی»، تجربه‌های شرکت‌کنندگان در بازسازی روایت خانوادگی پس از تولد نوزاد زنده را منعکس کرد. پیوند با نوزاد بعدی در کنار نوزاد از دست رفته مورد توجه قرار گرفت. این تم همچنین بر تأثیرات اجتماعی شکل‌دهنده پیوند، مانند دسترسی به شبکه‌های حمایتی و درمان، تمرکز داشت. بحث: این پژوهش نخستین مطالعه‌ای است که پیوند مادر-نوزاد پس از انواع مختلف سوگ پری‌ناتال قبلی را بررسی می‌کند. پیوند مادر-نوزاد پس از سوگ پری‌ناتال فرایندی پویا و غیرخطی به نظر می‌رسد که تحت تأثیر نگرانی از فقدان احتمالی آینده، راهبردهای حفظ خود و تلاش مادران برای ادغام هویت خود به عنوان مادر هر دو نوزاد از دست رفته و زنده قرار دارد. تداوم پیوند با نوزاد از دست رفته به نظر می‌رسد به یکپارچگی سوگ و افزایش ظرفیت هیجانی برای پیوند با نوزاد بعدی کمک می‌کند. یافته‌های این مطالعه بر ضرورت رویکردهای مبتنی بر تروما و رابطه‌محور در خدمات پری‌ناتال که از سلامت روانی مادر و رشد پیوند مادر-نوزاد حمایت می‌کنند، تأکید دارد.

This study examined how structural and psychosocial differences across universities shape accounting students’ behavioural intention to use e-learning applications and their sense of belonging, as well as the interconnection between behavioural intention and a sense of belonging. Quantitative data were collected from accounting students at four South African universities using the Extended Unified Theory of Acceptance and Use of Technology (UTAUT2) model to explain behavioural intention to use e-learning technology, while themes related to a sense of belonging were identified in qualitative data collected from the same students. The results revealed positive aspects of e-learning, such as greater enjoyment, while other students reported a lack of engagement and difficulties with self-motivation and building peer networks. Challenges identified include technological barriers, a lack of social integration, inadequate support for technical issues, and a lack of personalised attention. These aspects diminish students’ sense of belonging to the academic community. The study makes three main contributions to scholarship: firstly, it provides a contextually grounded analysis of students’ engagement with e-learning and their sense of belonging in accounting education; secondly, it provides insights which are relevant in other developing regions; and lastly, it identifies key barriers that contribute to the challenges inherent in e-learning.

این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه تفاوت‌های ساختاری و روانی-اجتماعی در دانشگاه‌ها، قصد رفتاری دانشجویان حسابداری برای استفاده از برنامه‌های یادگیری الکترونیکی و احساس تعلق آن‌ها را شکل می‌دهد و همچنین ارتباط متقابل بین قصد رفتاری و احساس تعلق را مورد بررسی قرار می‌دهد. داده‌های کمی از دانشجویان حسابداری در چهار دانشگاه آفریقای جنوبی با استفاده از مدل توسعه‌یافته نظریه یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری (UTAUT2) برای تبیین قصد رفتاری استفاده از فناوری یادگیری الکترونیکی جمع‌آوری شد، در حالی که مضامین مرتبط با احساس تعلق در داده‌های کیفی جمع‌آوری‌شده از همان دانشجویان شناسایی گردید. نتایج جنبه‌های مثبتی از یادگیری الکترونیکی مانند لذت بیشتر را نشان داد، در حالی که برخی دیگر از دانشجویان به کمبود مشارکت و دشواری در انگیزش فردی و ایجاد شبکه‌های همتایان اشاره کردند. چالش‌های شناسایی‌شده شامل موانع فناورانه، فقدان ادغام اجتماعی، حمایت ناکافی در مسائل فنی و کمبود توجه شخصی بود. این عوامل احساس تعلق دانشجویان به جامعه دانشگاهی را کاهش می‌دهد. این پژوهش سه مشارکت اصلی در حوزه دانش ارائه می‌دهد: نخست، تحلیلی مبتنی بر زمینه از مشارکت دانشجویان با یادگیری الکترونیکی و احساس تعلق آن‌ها در آموزش حسابداری ارائه می‌دهد؛ دوم، بینش‌هایی را فراهم می‌کند که در سایر مناطق در حال توسعه نیز قابل استفاده است؛ و در نهایت، موانع کلیدی را که به چالش‌های ذاتی یادگیری الکترونیکی منجر می‌شود، شناسایی می‌کند.

Background Chronic pelvic pain (CPP) and related genital pain are disabling and multifaceted, but understudied in transgender and gender-diverse (TGD) people. Methods In this scoping review, we mapped evidence on prevalence, aetiology, assessment, and management across gender-affirming hormone therapy (GAHT), surgical, and community contexts. Following Joanna Briggs Institute methodology and Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses extension for Scoping Reviews (PRISMA-ScR) reporting guidance, we searched ten databases from database inception to 30 July 2025, supplemented by citation chasing, and including primary-data reports of duration-defined CPP (persistent or recurrent pelvic pain for at least three months) or related pelvic and genital pain within a broad chronic pain framework. The search protocol was registered prospectively on the Open Science Framework (osf.io/mk6cp). Two reviewers independently screened records and extracted published data. Findings 24 reports representing 23 unique cohorts and 5527 TGD participants were included. Only one study explicitly estimated duration-defined CPP prevalence, reporting 17·7% among TGD adults assigned female at birth. Broader pelvic and genital pain outcomes ranged from 9·6% to 72·2% across five studies, but should not be interpreted as duration-defined CPP prevalence. Four non-mutually exclusive domains were identified: hormonal and tissue-mediated, pelvic floor and musculoskeletal, surgical and anatomical, and psychosocial and trauma-related. Assessment and diagnostic pathways were heterogeneous. Management evidence was very limited and derived almost entirely from observational studies, programme audits, and case reports; only one short randomised trial evaluated an intervention. Interpretation Our findings support gender-affirming, multidisciplinary evaluation while highlighting the need for standardised CPP definitions, validated TGD-specific patient-reported measures, prospective cohorts, and adequately powered interventional trials. Funding None.

زمینه و هدف: درد مزمن لگنی (CPP) و دردهای تناسلی مرتبط، ناتوان‌کننده و چندوجهی هستند، اما در افراد ترنسجندر و دارای تنوع جنسیتی (TGD) کمتر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. روش‌ها: در این مرور محدوده‌ای، شواهد مربوط به شیوع، علل، ارزیابی و مدیریت در زمینه‌های هورمون‌درمانی تأییدکننده جنسیت (GAHT)، جراحی و جامعه را بررسی کردیم. با پیروی از روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و راهنمای گزارش‌دهی PRISMA-ScR، ده پایگاه داده از ابتدای تأسیس تا ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۵ جستجو شد و جستجوی ارجاعات نیز انجام گرفت. گزارش‌های داده‌های اولیه درباره CPP با تعریف مدت‌زمان (درد لگنی مداوم یا عودکننده به مدت حداقل سه ماه) یا دردهای لگنی و تناسلی مرتبط در چارچوب گسترده درد مزمن وارد شدند. پروتکل جستجو به طور پیشینی در Open Science Framework (osf.io/mk6cp) ثبت شد. دو مرورگر به طور مستقل منابع را غربالگری و داده‌های منتشرشده را استخراج کردند. یافته‌ها: ۲۴ گزارش نمایانگر ۲۳ گروه منحصربه‌فرد و ۵۵۲۷ شرکت‌کننده TGD وارد مطالعه شدند. تنها یک مطالعه به طور صریح شیوع CPP با تعریف مدت‌زمان را برآورد کرد و میزان ۱۷/۷٪ را در بزرگسالان TGD با تعیین جنسیت مؤنث در بدو تولد گزارش داد. پیامدهای گسترده‌تر درد لگنی و تناسلی در پنج مطالعه بین ۹/۶٪ تا ۷۲/۲٪ متغیر بود، اما نباید به عنوان شیوع CPP با تعریف مدت‌زمان تفسیر شود. چهار حوزه غیرانحصاری شناسایی شد: هورمونی و بافتی، کف لگن و اسکلتی‌عضلانی، جراحی و آناتومیکی، و روانی‌اجتماعی و مرتبط با تروما. مسیرهای ارزیابی و تشخیصی ناهمگون بودند. شواهد مربوط به مدیریت بسیار محدود و تقریباً به طور کامل برگرفته از مطالعات مشاهده‌ای، ارزیابی برنامه‌ها و گزارش‌های موردی بود؛ تنها یک کارآزمایی تصادفی کوتاه یک مداخله را ارزیابی کرد. تفسیر: یافته‌های ما از ارزیابی چندرشته‌ای و تأییدکننده جنسیت حمایت می‌کند و در عین حال بر نیاز به تعاریف استاندارد CPP، ابزارهای معتبر گزارش‌شده توسط بیماران ویژه TGD، گروه‌های کوهورت آینده‌نگر و کارآزمایی‌های مداخله‌ای با توان کافی تأکید دارد. حمایت مالی: ندارد.

Excoriation disorder, also known as dermatillomania or skin-picking disorder, is characterized by recurrent, compulsive skin picking that leads to tissue damage, infection risk, pigmentary changes, and psychosocial impairment.While it is classified under the obsessive-compulsive and related disorders in the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition (DSM-5), research suggests a potential overlap with neurodevelopmental conditions, particularly autism spectrum disorder (ASD).In individuals with autism, skin-picking behaviors may be underrecognized or misattributed to atypical sensory processing or repetitive behaviors, creating significant diagnostic challenges.Because dermatologists are often the first to observe chronic excoriations, scarring, and infections, recognition of possible comorbidity with ASD is critical for timely referral and intervention.This literature review synthesizes current evidence on the overlap between excoriation disorder and ASD, including behavioral, sensory, and cutaneous contributors.It also highlights challenges in recognition and diagnosis, as skin-picking may be misattributed to autism itself and recognition is further complicated by communication barriers.Standard treatments such as cognitive behavioral therapy and pharmacologic agents often require autism-informed adaptation to account for sensory sensitivities, communication styles, and repetitive behavior profiles.Greater recognition of excoriation disorder within the context of ASD may help guide more effective, multidisciplinary care while ultimately improving patient outcomes.

اختلال پوست‌کنی، که با نام‌های درماتیلومانیا یا اختلال کندن پوست نیز شناخته می‌شود، با کندن مکرر و اجباری پوست که منجر به آسیب بافتی، افزایش خطر عفونت، تغییرات رنگدانه‌ای و اختلال در عملکرد روانی-اجتماعی می‌گردد، مشخص می‌شود. این اختلال در ویرایش پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) در دسته اختلالات وسواسی-جبری و اختلالات مرتبط طبقه‌بندی شده است، اما پژوهش‌ها حاکی از همپوشانی بالقوه با اختلالات عصب‌رشدی، به‌ویژه اختلال طیف اوتیسم (ASD) هستند. در افراد مبتلا به اوتیسم، رفتارهای کندن پوست ممکن است کمتر مورد توجه قرار گیرد یا به اشتباه به پردازش حسی غیرمعمول یا رفتارهای تکراری نسبت داده شود که این امر چالش‌های تشخیصی قابل توجهی ایجاد می‌کند. از آنجا که متخصصان پوست اغلب اولین کسانی هستند که زخم‌های مزمن، اسکار و عفونت‌ها را مشاهده می‌کنند، شناسایی همزمانی احتمالی با ASD برای ارجاع و مداخله به موقع اهمیت دارد. این مرور ادبیات، شواهد فعلی درباره همپوشانی اختلال پوست‌کنی و ASD، از جمله عوامل رفتاری، حسی و پوستی را جمع‌بندی می‌کند. همچنین به چالش‌های شناسایی و تشخیص اشاره می‌کند، زیرا رفتار کندن پوست ممکن است به اشتباه به خود اوتیسم نسبت داده شود و شناسایی آن به دلیل موانع ارتباطی دشوارتر گردد. درمان‌های استاندارد مانند درمان شناختی-رفتاری و دارودرمانی اغلب نیازمند تطبیق مبتنی بر آگاهی از اوتیسم هستند تا حساسیت‌های حسی، سبک‌های ارتباطی و الگوهای رفتار تکراری را در نظر بگیرند. شناسایی بیشتر اختلال پوست‌کنی در بستر ASD می‌تواند به هدایت مراقبت‌های مؤثرتر و چندرشته‌ای کمک کند و در نهایت پیامدهای بیماران را بهبود بخشد.

Gender dysphoria (GD) in individuals with intellectual disability (ID) is underrecognized and poses diagnostic and ethical challenges due to communication limitations and risk of diagnostic overshadowing. We report a 21-year-old individual assigned female at birth with developmental delay who persistently identified as male, accompanied by gender-related distress and functional impairment. Psychometric assessment using the Binet– Kamath Test revealed a mental age of 12 years, consistent with mild–moderate ID. Disability and adaptive functioning scales (Indian Disability Evaluation and Assessment Scale [IDEAS], World Health Organization Disability Assessment Schedule 2.0 [WHODAS 2.0], Vineland Social Maturity Scale [VSMS]) confirmed significant functional limitations. The Utrecht GD Scale indicated moderate dysphoria, while capacity assessment demonstrated adequate understanding and ability to participate in psychosocial decisions. A gender affirmative, capacity-sensitive approach involving supportive psychotherapy and family psychoeducation resulted in reduced distress and improved family acceptance over 8 weeks. This case highlights that ID does not preclude stable gender identity and underscores the importance of structured assessment, formal capacity evaluation, and individualized, multidisciplinary management in such complex presentations.

دیسفوری جنسیتی (GD) در افراد دارای ناتوانی ذهنی (ID) کمتر مورد توجه قرار گرفته و به دلیل محدودیت‌های ارتباطی و خطر سایه‌افکنی تشخیصی، چالش‌های تشخیصی و اخلاقی ایجاد می‌کند. ما مورد یک فرد ۲۱ ساله با تعیین جنسیت زنانه هنگام تولد و تأخیر رشدی را گزارش می‌کنیم که به طور مداوم خود را مرد معرفی می‌کرد و با ناراحتی مرتبط با جنسیت و اختلال عملکردی همراه بود. ارزیابی روان‌سنجی با استفاده از آزمون Binet–Kamath سن ذهنی ۱۲ سال را نشان داد که با ناتوانی ذهنی خفیف تا متوسط مطابقت داشت. مقیاس‌های ناتوانی و عملکرد تطبیقی (مقیاس ارزیابی و سنجش ناتوانی هند [IDEAS]، پرسشنامه ارزیابی ناتوانی سازمان جهانی بهداشت ۲.۰ [WHODAS 2.0]، مقیاس بلوغ اجتماعی Vineland [VSMS]) محدودیت‌های عملکردی قابل توجهی را تأیید کردند. مقیاس Utrecht GD دیسفوری متوسط را نشان داد، در حالی که ارزیابی ظرفیت، درک کافی و توانایی مشارکت در تصمیم‌گیری‌های روانی‌اجتماعی را نشان داد. رویکردی تأییدکننده جنسیت و حساس به ظرفیت، شامل روان‌درمانی حمایتی و آموزش روانی خانواده، منجر به کاهش ناراحتی و بهبود پذیرش خانوادگی طی ۸ هفته شد. این مورد نشان می‌دهد که ناتوانی ذهنی مانع از هویت جنسیتی پایدار نمی‌شود و بر اهمیت ارزیابی ساختاریافته، سنجش رسمی ظرفیت و مدیریت فردمحور و چندرشته‌ای در چنین موارد پیچیده‌ای تأکید دارد.

Background Autistic children commonly experience internalising disorders, such as depression and anxiety disorders, that significantly impact child and parent quality of life. Parents play an important role in supporting their child’s mental health and reducing their risk of internalising disorders. Parental self-efficacy (PSE), that is parent’s confidence to engage in preventive parenting practices, is a key factor in this role. To measure domain-specific PSE to reduce internalising problems in autistic children, we developed and initially assessed the psychometric properties of the 14-item Parental Self-Efficacy Scale - Autism version (PSES-Autism) and identified parent-reported contributing factors to PSE. Methods A sample of 123 parents of autistic children aged 5–12 completed the PSES-Autism, as well as measures of parenting practices, parent mental health, child psychosocial functioning, and general PSE. Results The PSES-Autism demonstrated good internal consistency reliability, construct validity, and test-retest reliability. Higher PSES-Autism total scores were associated with increased preventive parenting practices and better parent mental health and general PSE in parents of autistic children, but were not associated with child psychosocial functioning. Contributors to PSE, as reported by parents, included support from family and friends, parental mental health, and the child’s care team. Conclusions The PSES-Autism has clinical and research utility as a measure of PSE to reduce internalising problems in autistic children. The present study provides insight into the factors related to PSE in parents of autistic children, highlighting potential targets for interventions to better support parents.

زمینه: کودکان مبتلا به اوتیسم معمولاً دچار اختلالات درونی‌سازی مانند افسردگی و اضطراب می‌شوند که تأثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی کودک و والدین دارند. والدین نقش مهمی در حمایت از سلامت روان کودک خود و کاهش خطر ابتلا به اختلالات درونی‌سازی ایفا می‌کنند. خودکارآمدی والدین (PSE)، یعنی اعتماد والدین به انجام اقدامات پیشگیرانه فرزندپروری، عامل کلیدی در این نقش است. به منظور سنجش خودکارآمدی والدین خاص حوزه برای کاهش مشکلات درونی‌سازی در کودکان مبتلا به اوتیسم، ما ویژگی‌های روان‌سنجی نسخه اوتیسم مقیاس خودکارآمدی والدین (PSES-Autism) با ۱۴ گویه را توسعه داده و به طور اولیه ارزیابی کردیم و عوامل مؤثر بر خودکارآمدی والدین از دید والدین را شناسایی نمودیم. روش‌ها: نمونه‌ای متشکل از ۱۲۳ والد کودک مبتلا به اوتیسم در بازه سنی ۵ تا ۱۲ سال، مقیاس PSES-Autism و همچنین ابزارهای سنجش شیوه‌های فرزندپروری، سلامت روان والدین، عملکرد روانی‌اجتماعی کودک و خودکارآمدی عمومی را تکمیل کردند. یافته‌ها: مقیاس PSES-Autism پایایی همسانی درونی، روایی سازه و پایایی بازآزمایی مطلوبی را نشان داد. نمرات کل بالاتر در PSES-Autism با افزایش اقدامات پیشگیرانه فرزندپروری و سلامت روان بهتر والدین و خودکارآمدی عمومی در والدین کودکان مبتلا به اوتیسم همراه بود، اما با عملکرد روانی‌اجتماعی کودک ارتباطی نداشت. عوامل مؤثر بر خودکارآمدی والدین از دید والدین شامل حمایت خانواده و دوستان، سلامت روان والدین و تیم مراقبتی کودک بود. نتیجه‌گیری: مقیاس PSES-Autism به عنوان ابزاری برای سنجش خودکارآمدی والدین جهت کاهش مشکلات درونی‌سازی در کودکان مبتلا به اوتیسم، کاربرد بالینی و پژوهشی دارد. مطالعه حاضر بینش‌هایی درباره عوامل مرتبط با خودکارآمدی والدین در والدین کودکان مبتلا به اوتیسم ارائه می‌دهد و اهداف بالقوه‌ای را برای مداخلات جهت حمایت بهتر از والدین برجسته می‌کند.

Adverse childhood experiences (ACEs) shape the lifecourse psychosocial well-being, yet evidence linking ACEs to pre-pregnancy stressful life events (pre-PSLEs) across generations remains limited. This study examined the associations between ACEs and pre-PSLEs across two generations of women and explored pathways of intergenerational stress transmission. A total of 2,235 mother-offspring pairs were obtained from the Grandmothers, Mothers, and Their Children’s Health study. Maternal and offspring ACEs were assessed using the Childhood Trauma Screener. Offspring pre-PSLEs included conflict with partners, conflict with family members, physical/sexual/emotional abuse, deaths of friends or relatives, and financial stress. We used multivariable logistic regression to examine associations between ACEs and pre-PSLEs, and structural equation modeling to explore mediation by offspring ACEs. Overall, 18.17% of mothers and 14.27% of offspring report ACEs; 29.49% of offspring report pre-PSLEs. Both maternal (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) and offspring ACEs (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) significantly increase the odds of offspring pre-PSLEs, showing dose–response relationships. These patterns persist across all ACE subtypes. Offspring ACEs mediate 79.64% of the association between maternal ACEs and offspring pre-PSLEs. ACEs are associated with pre-PSLEs both within and across generations, suggesting a pathway of stress transmission from early life into adulthood. These findings highlight the importance of early identification and intervention for ACEs within pre-pregnancy health management. Difficult childhood experiences, such as abuse or neglect, can affect health and wellbeing throughout life. We investigated whether these experiences, known as adverse childhood experiences (ACEs), are associated with stressful life events (SLEs) before pregnancy and whether a mother’s childhood adversity is linked to her daughter’s stress before pregnancy. We studied 2,235 mother–daughter pairs in China. Mothers and daughters reported their childhood experiences, and daughters also reported SLEs during the year before pregnancy. We found that both maternal and offspring ACEs were associated with greater pre-pregnancy stress. Most of the association between maternal ACEs and daughters’ pre-pregnancy stress was explained by daughters’ own ACEs. These findings highlight the importance of identifying and supporting women with childhood adversity before pregnancy to improve maternal and child health.

تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) بهزیستی روانی-اجتماعی در طول زندگی را شکل می‌دهند، اما شواهد مربوط به ارتباط ACEs با رویدادهای پراسترس زندگی پیش از بارداری (pre-PSLEs) در نسل‌های مختلف هنوز محدود است. این مطالعه ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs را در دو نسل از زنان بررسی کرده و مسیرهای انتقال استرس بین‌نسلی را مورد کاوش قرار داده است. در مجموع، ۲٬۲۳۵ جفت مادر-فرزند از مطالعه سلامت مادربزرگ‌ها، مادران و فرزندان آن‌ها انتخاب شدند. ACEs مادران و فرزندان با استفاده از Childhood Trauma Screener ارزیابی شد. pre-PSLEs فرزندان شامل تعارض با شریک زندگی، تعارض با اعضای خانواده، سوءاستفاده جسمی/جنسی/عاطفی، مرگ دوستان یا بستگان و استرس مالی بود. برای بررسی ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs از رگرسیون لجستیک چندمتغیره و برای بررسی میانجی‌گری توسط ACEs فرزندان از مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. به طور کلی، ۱۸/۱۷٪ از مادران و ۱۴/۲۷٪ از فرزندان گزارش‌دهنده ACEs بودند؛ ۲۹/۴۹٪ از فرزندان pre-PSLEs را گزارش کردند. هم ACEs مادران (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) و هم ACEs فرزندان (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) به طور معناداری احتمال pre-PSLEs فرزندان را افزایش می‌دهند و رابطه دوز-پاسخ را نشان می‌دهند. این الگوها در تمام زیرگروه‌های ACEs پایدار باقی می‌ماند. ACEs فرزندان ۷۹/۶۴٪ از ارتباط بین ACEs مادران و pre-PSLEs فرزندان را میانجی‌گری می‌کند. ACEs هم درون‌نسلی و هم بین‌نسلی با pre-PSLEs مرتبط است و نشان‌دهنده مسیر انتقال استرس از اوایل زندگی به بزرگسالی است. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و مداخله زودهنگام برای ACEs در مدیریت سلامت پیش از بارداری را برجسته می‌کند. تجارب دشوار دوران کودکی، مانند سوءاستفاده یا غفلت، می‌تواند بر سلامت و بهزیستی در سراسر زندگی تأثیر بگذارد. ما بررسی کردیم که آیا این تجارب، که به عنوان تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) شناخته می‌شوند، با رویدادهای پراسترس زندگی (SLEs) پیش از بارداری مرتبط هستند و آیا ناملایمات دوران کودکی مادر با استرس دخترش پیش از بارداری ارتباط دارد یا خیر. ما ۲٬۲۳۵ جفت مادر-دختر را در چین مورد مطالعه قرار دادیم. مادران و دختران تجارب دوران کودکی خود را گزارش کردند و دختران همچنین SLEs را در سال پیش از بارداری گزارش دادند. دریافتیم که هم ACEs مادر و هم فرزند با استرس بیشتر پیش از بارداری مرتبط است. بیشتر ارتباط بین ACEs مادر و استرس پیش از بارداری دختر توسط ACEs خود دختر توضیح داده می‌شود. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و حمایت از زنانی با ناملایمات دوران کودکی پیش از بارداری را برای بهبود سلامت مادر و کودک برجسته می‌کند.

Millions of children across the world are affected by war and displacement. In addition to having experienced traumatic war-related events, many refugee children end up living in adverse conditions with little access to basic resources. It is well established that children exposed to war and displacement are at increased risk for the development of mental health problems, including post-traumatic stress disorder, anxiety, depression, and behavioural problems. In this paper the Biological Pathways of Risk and Resilience in Syrian Refugee Children study (BIOPATH) is introduced, which was conducted over the last 10 years in order to investigate the complex interplay between psychosocial and biological factors in the development of risk and resilience among a large sample of vulnerable Syrian refugee children (N = 1,600) living in informal refugee settlements in Lebanon. Key findings from the BIOPATH study are summarized and reported, including the prevalence and predictors of mental health problems, predictors of risk and resilience, the development of resilience over time, the relationship between war exposure, hair cortisol levels and epigenetic factors (i.e. DNA methylation), as well as the role of the trait of environmental sensitivity for refugee children’s mental health.

میلیون‌ها کودک در سراسر جهان تحت تأثیر جنگ و آوارگی قرار دارند. علاوه بر تجربه رویدادهای آسیب‌زای مرتبط با جنگ، بسیاری از کودکان پناهنده در شرایط نامطلوب با دسترسی اندک به منابع اولیه زندگی می‌کنند. به خوبی اثبات شده است که کودکانی که در معرض جنگ و آوارگی قرار می‌گیرند، در معرض ریسک بالاتری برای ابتلا به مشکلات سلامت روان از جمله اختلال استرس پس از سانحه، اضطراب، افسردگی و مشکلات رفتاری هستند. در این مقاله، مطالعه مسیرهای زیستی ریسک و تاب‌آوری در کودکان پناهنده سوری (BIOPATH) معرفی می‌شود که طی ده سال گذشته به منظور بررسی تعامل پیچیده عوامل روانی‌اجتماعی و زیستی در شکل‌گیری ریسک و تاب‌آوری در میان نمونه بزرگی از کودکان پناهنده سوری آسیب‌پذیر (N = ۱٬۶۰۰) ساکن در سکونتگاه‌های غیررسمی پناهندگان در لبنان انجام شده است. یافته‌های کلیدی مطالعه BIOPATH خلاصه و گزارش می‌شود، از جمله شیوع و پیش‌بینی‌کننده‌های مشکلات سلامت روان، پیش‌بینی‌کننده‌های ریسک و تاب‌آوری، تحول تاب‌آوری در طول زمان، رابطه بین مواجهه با جنگ، سطح کورتیزول مو و عوامل اپی‌ژنتیک (یعنی متیلاسیون DNA)، و همچنین نقش ویژگی حساسیت محیطی در سلامت روان کودکان پناهنده.

This study concludes that the minimum age requirement of twenty-one (21) years and the minimum educational qualification of Senior High School (SMA) or its equivalent, as stipulated in Law Number 7 of 2017 concerning General Elections, do not contradict the principles of the Qur’an. However, these requirements remain administrative in nature and therefore do not fully reflect the substantive qualifications of leadership from the Qur’anic perspective. According to the Qur’an, the eligibility of a member of the House of Representatives (Dewan Perwakilan Rakyat/DPR) should be determined not only by chronological age and formal educational attainment but also by intellectual maturity (rusyd), knowledge (‘ilm), wisdom (hikmah), competence (kafa’ah), and integrity and accountability (amanah). The findings further reveal that the age and educational requirements stipulated in Law Number 7 of 2017 constitute administrative qualifications that possess constitutional legitimacy as part of the open legal policy. However, the analysis demonstrates that these two requirements cannot yet serve as comprehensive indicators for assessing the quality of leadership. This study also finds that Erik H. Erikson’s theory of psychosocial development, reinforced by the developmental theories of Robert J. Havighurst and Elizabeth B. Hurlock, explains that individual maturity is determined not merely by chronological age but also by psychological development, life experience, and the ability to perform social responsibilities. Moreover, this study identifies a point of convergence between positive law and the values of the Qur’an. Positive law establishes administrative qualifications as the minimum standards for candidacy to the House of Representatives, whereas the Qur’an provides substantive criteria through the principles of rusyd, ‘ilm, hikmah, kafa’ah, and amanah as the basis for determining a leader’s eligibility. Therefore, these two perspectives complement one another in developing a political recruitment system that is more qualified, more ethical, and more strongly oriented toward the public interest. This study employs library research using a qualitative approach. It applies the tafsir maudhu‘i method integrated with a normative-juridical approach. The analysis is conducted by employing Erik H. Erikson’s theory of psychosocial development as the primary theoretical framework, supported by the developmental theories of Robert J. Havighurst and Elizabeth B. Hurlock, to examine the relationship between age, individual maturity, and education. The findings are subsequently compared with the principles of leadership in the Qur’an in order to formulate a synthesis between the perspective of positive law and Qur’anic values.

این مطالعه نتیجه می‌گیرد که شرط حداقل سن بیست‌ویک (۲۱) سال و حداقل مدرک تحصیلی دیپلم متوسطه یا معادل آن، همان‌گونه که در قانون شماره ۷ سال ۲۰۱۷ درباره انتخابات عمومی مقرر شده است، با اصول قرآن کریم مغایرت ندارد. با این حال، این شرایط ماهیتی اداری دارند و بنابراین به طور کامل منعکس‌کننده صلاحیت‌های ماهوی رهبری از منظر قرآنی نیستند. بر اساس قرآن، صلاحیت عضویت در مجلس نمایندگان (Dewan Perwakilan Rakyat/DPR) نباید صرفاً بر اساس سن تقویمی و مدرک تحصیلی رسمی تعیین شود، بلکه باید بر بلوغ فکری (رشد)، دانش (‘ilm)، حکمت (حکمه)، شایستگی (کفائه) و امانت و پاسخگویی (امانه) نیز مبتنی باشد. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که شرایط سنی و تحصیلی مقرر در قانون شماره ۷ سال ۲۰۱۷، صلاحیت‌های اداری هستند که مشروعیت قانون اساسی دارند و بخشی از سیاست حقوقی باز محسوب می‌شوند. با این حال، تحلیل نشان می‌دهد که این دو شرط هنوز نمی‌توانند به عنوان شاخص‌های جامع برای ارزیابی کیفیت رهبری مورد استفاده قرار گیرند. این پژوهش همچنین نشان می‌دهد که نظریه رشد روانی‌اجتماعی Erik H. Erikson، که توسط نظریه‌های رشد Robert J. Havighurst و Elizabeth B. Hurlock تقویت شده است، بیان می‌کند که بلوغ فردی صرفاً با سن تقویمی تعیین نمی‌شود، بلکه رشد روانی، تجربه زندگی و توانایی انجام مسئولیت‌های اجتماعی نیز نقش دارند. افزون بر این، این مطالعه نقطه تلاقی میان حقوق مثبت و ارزش‌های قرآنی را شناسایی می‌کند. حقوق مثبت، صلاحیت‌های اداری را به عنوان حداقل استانداردهای نامزدی مجلس نمایندگان تعیین می‌کند، در حالی که قرآن، معیارهای ماهوی را از طریق اصول رشد، ‘ilm، حکمه، کفائه و امانه به عنوان مبنای تعیین صلاحیت رهبری ارائه می‌دهد. بنابراین، این دو دیدگاه یکدیگر را در توسعه نظام گزینش سیاسی واجد صلاحیت‌تر، اخلاقی‌تر و با جهت‌گیری قوی‌تر به سوی منافع عمومی تکمیل می‌کنند. این پژوهش با روش کتابخانه‌ای و رویکرد کیفی انجام شده است. روش تفسیر موضوعی (تفسیر موضوعی) با رویکرد هنجاری-حقوقی تلفیق شده است. تحلیل با بهره‌گیری از نظریه رشد روانی‌اجتماعی Erik H. Erikson به عنوان چارچوب نظری اصلی و با حمایت نظریه‌های رشد Robert J. Havighurst و Elizabeth B. Hurlock برای بررسی رابطه سن، بلوغ فردی و تحصیلات انجام می‌شود. یافته‌ها سپس با اصول رهبری در قرآن مقایسه می‌شوند تا سنتزی میان دیدگاه حقوق مثبت و ارزش‌های قرآنی ارائه شود.

Abstract Aims Coexistence of binge eating disorder (BED) and type 2 diabetes is linked to poor health outcomes, but data on the prevalence and clinical profile of BED symptoms remain limited and inconsistent. We estimated the prevalence of BED symptoms and examined their associated clinical characteristics in Danish adults with type 2 diabetes. Methods We conducted a cross‐sectional study within the Danish Centre for Strategic Research in Type 2 Diabetes (DD2) cohort. Adults with type 2 diabetes completed the Binge Eating Disorder Questionnaire (BED‐Q) to determine the presence of BED symptoms. Data on well‐being, comorbidities, treatment and biomarkers were retrieved from national health registers. Associations between participant characteristics and BED symptoms were examined using Poisson regression to estimate prevalence ratios (PRs). Results Among 2459 individuals, 72 (2.9%) screened positive for BED symptoms, and 76 (3.1%) showed subclinical BED symptoms. Individuals with BED symptoms had an earlier age at diagnosis of type 2 diabetes (median 51.8 years, IQR: 41.3–57.6) than adults without BED symptoms (median 59.5 years, IQR: 52.1–66.2). BED symptoms were also associated with severe obesity (BMI ≥35 kg/m 2 ) (PR 11.37, 95% CI: 2.78–46.49), female sex (PR 1.54, 95% CI: 1.12–2.10), and lower well‐being (PR 1.83, 95% CI: 1.15–2.92). Conclusions BED symptoms were associated with a distinct clinical and psychosocial profile in Danish adults with type 2 diabetes. These findings support clinical awareness of BED symptoms in this population, particularly among women, individuals with obesity, those with lower well‐being and those diagnosed with diabetes at a younger age.

اهداف: هم‌زمانی اختلال پرخوری افراطی (BED) و دیابت نوع ۲ با پیامدهای نامطلوب سلامت مرتبط است، اما داده‌ها درباره شیوع و نمایه بالینی علائم BED محدود و ناسازگار باقی مانده‌اند. ما شیوع علائم BED را برآورد کردیم و ویژگی‌های بالینی مرتبط با آن‌ها را در بزرگسالان دانمارکی مبتلا به دیابت نوع ۲ بررسی نمودیم. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی در چارچوب کوهورت مرکز دانمارکی پژوهش راهبردی در دیابت نوع ۲ (DD2) انجام شد. بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ پرسشنامه اختلال پرخوری افراطی (BED-Q) را برای تعیین وجود علائم BED تکمیل کردند. داده‌های مربوط به سلامت روان، همبودی‌ها، درمان و نشانگرهای زیستی از سامانه‌های ملی ثبت سلامت استخراج شد. ارتباط بین ویژگی‌های شرکت‌کنندگان و علائم BED با استفاده از رگرسیون پواسون برای برآورد نسبت‌های شیوع (PRs) بررسی شد. نتایج: در میان ۲۴۵۹ نفر، ۷۲ نفر (۲٫۹٪) غربالگری مثبت برای علائم BED داشتند و ۷۶ نفر (۳٫۱٪) علائم زیر بالینی BED نشان دادند. افراد دارای علائم BED سن پایین‌تری در زمان تشخیص دیابت نوع ۲ داشتند (میانه ۵۱٫۸ سال، IQR: ۴۱٫۳–۵۷٫۶) نسبت به بزرگسالان بدون علائم BED (میانه ۵۹٫۵ سال، IQR: ۵۲٫۱–۶۶٫۲). علائم BED همچنین با چاقی شدید (BMI ≥35 kg/m2) (PR 11.37، 95% CI: 2.78–46.49)، جنسیت مؤنث (PR 1.54، 95% CI: 1.12–2.10) و سلامت روان پایین‌تر (PR 1.83، 95% CI: 1.15–2.92) مرتبط بود. نتیجه‌گیری: علائم BED با نمایه بالینی و روانی-اجتماعی متمایزی در بزرگسالان دانمارکی مبتلا به دیابت نوع ۲ همراه بود. این یافته‌ها بر اهمیت توجه بالینی به علائم BED در این جمعیت، به‌ویژه در میان زنان، افراد چاق، افراد با سلامت روان پایین‌تر و کسانی که در سنین پایین‌تر مبتلا به دیابت شده‌اند، تأکید می‌کند.

Background Adolescent suicide attempt is a major public health concern linked to psychosocial distress, school environment, health-risk behaviors, and physical activity patterns. This study aimed to develop an explainable XGBoost model for adolescent suicide-attempt status and to determine whether physical inactivity and low physical education (PE) participation could serve as informative school-based indicators. Methods Data were obtained from the Global School-based Student Health Survey conducted in Argentina in 2018, Anguilla in 2016, and Jamaica in 2017. The Argentina dataset was used for model training, while Anguilla and Jamaica were combined as an independent validation cohort. The outcome was self-reported suicide attempt during the past 12 months. Candidate predictors included demographic, anthropometric, dietary, psychosocial, violence- and injury-related, tobacco-related, sexual behavior, physical activity, and PE-related variables. An XGBoost model was developed using nested cross-validation, staged hyperparameter tuning, and Bayesian fine-tuning. Model performance was evaluated by the area under the receiver operating characteristic curve (AUC). SHAP and partial dependence plots were used for interpretation. Results A total of 27,710 adolescents were included; 5,165 (18.6%) reported at least one suicide attempt. The final model achieved an independent validation AUC of 0.7928 (95% CI: 0.7790–0.8066). The top 18 SHAP-ranked predictors retained a cumulative 10-fold cross-validated AUC of 0.7865. Loneliness was the most influential predictor, followed by sex, insomnia, early cigarette use, PE days, physical attack, school peer kindness, and physical activity. Physical inactivity and low PE participation showed nonlinear associations with predicted suicide-attempt risk. Conclusions Loneliness and insomnia represented the psychosocial vulnerability profile, while physical inactivity and limited PE participation emerged as potentially informative school-based indicators requiring further longitudinal investigation. These findings support risk-stratified prevention strategies integrating early psychological identification with inclusive, socially supportive physical activity and PE programs.

زمینه و هدف: اقدام به خودکشی در نوجوانان یکی از نگرانی‌های عمده سلامت عمومی است که با پریشانی روانی‌اجتماعی، محیط مدرسه، رفتارهای پرخطر سلامت و الگوهای فعالیت بدنی مرتبط است. هدف این مطالعه، توسعه یک مدل XGBoost توضیح‌پذیر برای وضعیت اقدام به خودکشی در نوجوانان و تعیین این بود که آیا بی‌تحرکی بدنی و مشارکت پایین در آموزش تربیت بدنی (PE) می‌تواند به عنوان شاخص‌های مدرسه‌محور اطلاعاتی عمل کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها از پیمایش جهانی سلامت دانش‌آموزان مدرسه‌ای که در آرژانتین در سال ۲۰۱۸، آنگویلا در سال ۲۰۱۶ و جامائیکا در سال ۲۰۱۷ انجام شد، به دست آمد. داده‌های آرژانتین برای آموزش مدل استفاده شد و داده‌های آنگویلا و جامائیکا به عنوان گروه اعتبارسنجی مستقل ترکیب شدند. متغیر پیامد، اقدام به خودکشی خوداظهاری‌شده در ۱۲ ماه گذشته بود. پیش‌بین‌های کاندید شامل متغیرهای جمعیت‌شناختی، انسان‌سنجی، تغذیه‌ای، روانی‌اجتماعی، مرتبط با خشونت و آسیب، مرتبط با دخانیات، رفتار جنسی، فعالیت بدنی و متغیرهای مرتبط با PE بود. یک مدل XGBoost با استفاده از اعتبارسنجی متقاطع تو در تو، تنظیم مرحله‌ای ابرپارامترها و تنظیم دقیق بیزی توسعه یافت. عملکرد مدل با مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) ارزیابی شد. برای تفسیر مدل از نمودارهای SHAP و وابستگی جزئی استفاده شد. نتایج: در مجموع ۲۷٬۷۱۰ نوجوان وارد مطالعه شدند؛ ۵٬۱۶۵ نفر (۱۸٫۶٪) حداقل یک بار اقدام به خودکشی را گزارش کردند. مدل نهایی به AUC اعتبارسنجی مستقل ۰٫۷۹۲۸ (۹۵٪ CI: ۰٫۷۷۹۰–۰٫۸۰۶۶) دست یافت. ۱۸ پیش‌بین برتر بر اساس رتبه‌بندی SHAP، AUC اعتبارسنجی متقاطع ۱۰-تایی تجمعی ۰٫۷۸۶۵ را حفظ کردند. احساس تنهایی تأثیرگذارترین پیش‌بین بود و پس از آن جنسیت، بی‌خوابی، مصرف زودهنگام سیگار، روزهای PE، حمله فیزیکی، مهربانی همسالان مدرسه و فعالیت بدنی قرار داشتند. بی‌تحرکی بدنی و مشارکت پایین در PE ارتباطات غیرخطی با خطر پیش‌بینی‌شده اقدام به خودکشی نشان دادند. نتیجه‌گیری: احساس تنهایی و بی‌خوابی نمایانگر پروفایل آسیب‌پذیری روانی‌اجتماعی بودند، در حالی که بی‌تحرکی بدنی و مشارکت محدود در PE به عنوان شاخص‌های مدرسه‌محور بالقوه اطلاعاتی ظاهر شدند که نیازمند بررسی طولی بیشتر هستند. این یافته‌ها از راهبردهای پیشگیری مبتنی بر طبقه‌بندی خطر که شناسایی روان‌شناختی زودهنگام را با برنامه‌های فعالیت بدنی و تربیت بدنی فراگیر و حمایت‌گر اجتماعی ادغام می‌کنند، حمایت می‌نماید.

Background Mental health challenges among university students have intensified globally, with rising anxiety and social isolation reported across diverse educational contexts. These trends demand innovative, accessible, and non-stigmatizing approaches that complement traditional clinical services. This study examined whether participation in Rock “n” Roll Dancesport (Jive and Cha-Cha) was prospectively associated with improvements in self-efficacy, anxiety symptoms, and heart rate variability (HRV) among Chinese university students over 6 months. Methods A three-wave longitudinal mixed-methods design was employed. Quantitative assessments were conducted at baseline (T1, n = 152), 3 months (T2, n = 136), and 6 months (T3, n = 131). Measures included the General Self-Efficacy Scale (GSES), Social Self-Efficacy Scale (SSES), GAD-7 for anxiety symptoms, and resting HRV. Linear mixed-effects models examined the effects of time, baseline dance frequency group (high: ≥3 sessions/week vs. low: 1–2 sessions/week), and their interaction on each outcome, controlling for age, gender, and academic year. Semi-structured interviews ( n = 32) and 50 + hours of observation explored participants’ lived experiences. Results Mixed-effects models revealed significant main effects of frequency group across all outcomes: high-frequency participants showed higher GSES ( β = 3.60, p < 0.001), higher SSES ( β = 8.62, p < 0.001), lower GAD-7 ( β = −2.80, p < 0.001), and higher HRV ( β = 7.64 ms, p < 0.001). Significant Time × Frequency Group interactions indicated that high-frequency participants showed greater improvements over 6 months in SSES (T2: β = 2.40, p = 0.001; T3: β = 2.37, p = 0.001), GSES (T3: β = 0.99, p = 0.007), and HRV (T3: β = 3.10, p = 0.004). Qualitative analysis identified four interconnected experiential themes: rhythmic entrainment as affective catalyst, embodied mastery as a source of self-efficacy, synchronized partnership as a context for trust, and meaning-making as narrative integration. Conclusion More frequent Rock “n” Roll Dancesport participation was prospectively associated with improvements in self-efficacy, anxiety symptoms, and HRV over 6 months. The convergence of quantitative trajectories and qualitative narratives supports a directional interpretation consistent with participation temporally preceding psychological gains, while acknowledging that self-selection and reciprocal effects remain plausible. These findings suggest that structured, arts-based physical activities may serve as promising, non-stigmatizing contexts for resource-building among university students.

زمینه: چالش‌های سلامت روان در میان دانشجویان دانشگاه‌ها در سراسر جهان شدت یافته است و افزایش اضطراب و انزوای اجتماعی در بسترهای آموزشی متنوع گزارش شده است. این روندها نیازمند رویکردهای نوآورانه، در دسترس و غیرانگ‌زننده‌ای است که خدمات بالینی سنتی را تکمیل کنند. این مطالعه بررسی کرد که آیا مشارکت در Rock “n” Roll Dancesport (Jive و Cha-Cha) به طور پیش‌بینانه با بهبود خودکارآمدی، علائم اضطراب و تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) در دانشجویان دانشگاه‌های چین طی ۶ ماه ارتباط دارد یا خیر. روش‌ها: یک طرح طولی سه‌موجی با روش‌های ترکیبی به کار گرفته شد. ارزیابی‌های کمی در آغاز مطالعه (T1، n = 152)، سه ماه (T2، n = 136) و شش ماه (T3، n = 131) انجام شد. ابزارها شامل مقیاس خودکارآمدی عمومی (GSES)، مقیاس خودکارآمدی اجتماعی (SSES)، GAD-7 برای علائم اضطراب و HRV در حالت استراحت بود. مدل‌های خطی اثرات ترکیبی، اثرات زمان، گروه فراوانی رقص در آغاز مطالعه (زیاد: ≥۳ جلسه/هفته در مقابل کم: ۱–۲ جلسه/هفته) و تعامل آن‌ها را بر هر پیامد، با کنترل سن، جنسیت و سال تحصیلی بررسی کردند. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n = 32) و بیش از ۵۰ ساعت مشاهده، تجارب زیسته شرکت‌کنندگان را کاوش کرد. نتایج: مدل‌های اثرات ترکیبی، اثرات اصلی معناداری از گروه فراوانی در همه پیامدها نشان دادند: شرکت‌کنندگان با فراوانی بالا، GSES بالاتر (β = 3.60, p < 0.001)، SSES بالاتر (β = 8.62, p < 0.001)، GAD-7 پایین‌تر (β = −2.80, p < 0.001) و HRV بالاتر (β = 7.64 ms, p < 0.001) داشتند. تعاملات معنادار زمان × گروه فراوانی نشان داد که شرکت‌کنندگان با فراوانی بالا، بهبودهای بیشتری طی ۶ ماه در SSES (T2: β = 2.40, p = 0.001؛ T3: β = 2.37, p = 0.001)، GSES (T3: β = 0.99, p = 0.007) و HRV (T3: β = 3.10, p = 0.004) داشتند. تحلیل کیفی چهار مضمون تجربی به‌هم‌پیوسته را شناسایی کرد: هم‌زمانی ریتمیک به عنوان کاتالیزور عاطفی، تسلط تجسم‌یافته به عنوان منبع خودکارآمدی، مشارکت همزمان به عنوان زمینه‌ای برای اعتماد و معناپردازی به عنوان یکپارچه‌سازی روایتی. نتیجه‌گیری: مشارکت بیشتر در Rock “n” Roll Dancesport به طور پیش‌بینانه با بهبود خودکارآمدی، علائم اضطراب و HRV طی ۶ ماه ارتباط داشت. همگرایی مسیرهای کمی و روایت‌های کیفی از تفسیر جهت‌دار مطابق با تقدم زمانی مشارکت نسبت به دستاوردهای روان‌شناختی حمایت می‌کند، در حالی که امکان انتخاب خودخواسته و اثرات متقابل نیز محتمل باقی می‌ماند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که فعالیت‌های بدنی ساختاریافته مبتنی بر هنر می‌تواند زمینه‌ای امیدبخش و غیرانگ‌زننده برای تقویت منابع در میان دانشجویان دانشگاه باشد.

BACKGROUND: Cultural beliefs, social expectations, and the quality of maternity care shape how women perceive stillbirth, cope with loss, and navigate their identity after bereavement. Understanding these experiences is essential for improving emotional support and respectful care. OBJECTIVE: To synthesise qualitative evidence regarding the psychosocial impact of stillbirth on women in LMIC contexts, and to examine how cultural, social, and healthcare factors shape women's perceptions and experiences of stillbirth. METHODS: A systematic search was conducted in February 2026 across the following databases: PubMed, Scopus, ScienceDirect, and EBSCO. Eligible studies were those that employed qualitative or mixed methods. Methodological quality was assessed using a standardised qualitative appraisal tool. Data were synthesised using thematic analysis. FINDINGS: Twenty-five studies across fourteen countries met the inclusion criteria. Five themes were identified: (1) cultural spiritual attributions of responsibility, (2) supportive versus isolating interactions, (3) silenced grief and social expectations, (4) from compassion to mistreatment: the spectrum of health worker influence, and (5) the crisis of identity in the disrupted journey of motherhood. These themes reveal complex emotional responses shaped by blame, stigma, social expectations, and experiences within the health system. DISCUSSION: Women's experiences of stillbirth are heavily influenced by culturally grounded interpretations of loss and by the quality of interpersonal and institutional support. These factors affect help-seeking, grieving, and future engagement with maternity services. CONCLUSION: Improving respectful communication, strengthening emotional support within maternity care, and addressing stigma through community-based approaches are essential to support women experiencing stillbirth in diverse cultural settings.

زمینه: باورهای فرهنگی، انتظارات اجتماعی و کیفیت مراقبت‌های بارداری، نحوه ادراک زنان از مرده‌زایی، شیوه‌های کنار آمدن با فقدان و مسیر بازسازی هویت پس از سوگ را شکل می‌دهند. فهم این تجربه‌ها برای بهبود حمایت عاطفی و مراقبت محترمانه ضروری است. هدف: ترکیب شواهد کیفی درباره تأثیر روانی‌اجتماعی مرده‌زایی بر زنان در زمینه کشورهای با درآمد پایین و متوسط و بررسی نحوه تأثیرگذاری عوامل فرهنگی، اجتماعی و مراقبتی بر ادراک و تجربه زنان از مرده‌زایی. روش‌ها: جستجوی نظام‌مند در فوریه ۲۰۲۶ در پایگاه‌های PubMed، Scopus، ScienceDirect و EBSCO انجام شد. مطالعات واجد شرایط، پژوهش‌هایی بودند که از روش‌های کیفی یا ترکیبی استفاده کرده بودند. کیفیت روش‌شناسی با استفاده از ابزار ارزیابی کیفی استاندارد بررسی شد. داده‌ها با تحلیل تماتیک ترکیب شدند. یافته‌ها: بیست‌وپنج مطالعه از چهارده کشور معیارهای ورود را داشتند. پنج مضمون شناسایی شد: (۱) انتساب مسئولیت معنوی‌فرهنگی، (۲) تعاملات حمایتی در برابر انزوایی، (۳) سوگ خاموش و انتظارات اجتماعی، (۴) از همدلی تا بدرفتاری: طیف تأثیر کارکنان سلامت، و (۵) بحران هویت در مسیر مختل‌شده مادری. این مضامین واکنش‌های عاطفی پیچیده‌ای را آشکار می‌کنند که تحت تأثیر سرزنش، انگ، انتظارات اجتماعی و تجربه‌های نظام سلامت قرار دارند. بحث: تجربه زنان از مرده‌زایی به شدت تحت تأثیر تفسیرهای فرهنگی از فقدان و کیفیت حمایت‌های بین‌فردی و نهادی است. این عوامل بر جستجوی کمک، سوگواری و تعامل آینده با خدمات بارداری اثر می‌گذارند. نتیجه‌گیری: بهبود ارتباط محترمانه، تقویت حمایت عاطفی در مراقبت‌های بارداری و مقابله با انگ از طریق رویکردهای مبتنی بر جامعه برای حمایت از زنان تجربه‌کننده مرده‌زایی در زمینه‌های فرهنگی متنوع ضروری است.

Background The rapid integration of artificial intelligence (AI) into workplace systems is transforming job design and employee experiences. While AI promises efficiency gains, it also creates a paradox by simultaneously reducing workload and increasing psychological strain, leading to divergent effects on burnout. Objective This study systematically reviews evidence on the relationship between AI exposure and employee burnout and develops the AI as Meta-System (AIMS) framework. Methods Following PRISMA 2020, four bibliographic databases and Google Scholar were searched from inception to 31 March 2026. Forty-three peer-reviewed primary empirical studies were included: 20 measured burnout or an established burnout dimension, and 23 examined mechanisms, moderators, proxy outcomes, measurement, or implementation conditions. Methodological quality was appraised using the Mixed Methods Appraisal Tool at the criterion level. Results Findings varied according to the functional role of AI and the study design. Assistive AI was generally associated with lower burnout or exhaustion in randomized and pre–post healthcare studies, whereas monitoring and algorithmic-control exposures were associated with greater burnout or related psychosocial strain in observational studies. Perceptual AI exposure produced direct, indirect, and null associations through pathways involving job stress, job insecurity, work–family interference, perceived organizational support, and organizational commitment. Three randomized studies provided the strongest evidence for assistive interventions. Evidence for nonlinear effects was limited to supporting proxy outcomes and did not directly establish an inverted U-shaped AI–burnout relationship. Conclusion Artificial intelligence is not inherently harmful or beneficial; its associations with burnout depend on its functional role, implementation, and employee appraisal. The AIMS framework integrates these pathways and identifies propositions requiring longitudinal and experimental testing.

زمینه: ادغام سریع هوش مصنوعی (AI) در سیستم‌های محیط کار، طراحی شغل و تجربیات کارکنان را دگرگون می‌کند. اگرچه هوش مصنوعی وعده افزایش بهره‌وری را می‌دهد، اما هم‌زمان با کاهش حجم کار، فشار روان‌شناختی را افزایش داده و منجر به آثار متضاد بر فرسودگی شغلی می‌شود. هدف: این مطالعه به‌صورت مرور نظام‌مند شواهد مربوط به رابطه مواجهه با هوش مصنوعی و فرسودگی شغلی کارکنان را بررسی و چارچوب هوش مصنوعی به‌عنوان فرادستگاه (AIMS) را توسعه می‌دهد. روش‌ها: مطابق با PRISMA 2020، چهار پایگاه داده کتاب‌شناختی و Google Scholar از ابتدا تا ۳۱ مارس ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. چهل‌وسه مطالعه تجربی اولیه داوری‌شده وارد شدند: ۲۰ مطالعه فرسودگی شغلی یا یکی از ابعاد معتبر آن را سنجیده و ۲۳ مطالعه به بررسی سازوکارها، تعدیل‌کننده‌ها، پیامدهای جانشین، سنجش یا شرایط پیاده‌سازی پرداخته‌اند. کیفیت روش‌شناختی با استفاده از ابزار Mixed Methods Appraisal Tool در سطح معیار ارزیابی شد. یافته‌ها: نتایج بسته به نقش عملکردی هوش مصنوعی و طرح مطالعه متفاوت بود. هوش مصنوعی کمکی عموماً با فرسودگی شغلی یا خستگی کمتر در مطالعات تصادفی و پیش‌آزمون–پس‌آزمون حوزه سلامت همراه بود، در حالی که مواجهه با کنترل الگوریتمی و پایش با فرسودگی شغلی بیشتر یا فشار روانی اجتماعی مرتبط در مطالعات مشاهده‌ای همراه بود. مواجهه ادراکی با هوش مصنوعی از طریق مسیرهایی شامل استرس شغلی، ناامنی شغلی، تداخل کار–خانواده، حمایت سازمانی ادراک‌شده و تعهد سازمانی، ارتباطات مستقیم، غیرمستقیم و بی‌ارتباط ایجاد کرد. سه مطالعه تصادفی قوی‌ترین شواهد را برای مداخلات کمکی ارائه دادند. شواهد مربوط به آثار غیرخطی محدود به پیامدهای جانشین بود و رابطه U وارونه بین هوش مصنوعی و فرسودگی شغلی را به‌طور مستقیم اثبات نکرد. نتیجه‌گیری: هوش مصنوعی ذاتاً مضر یا سودمند نیست؛ ارتباط آن با فرسودگی شغلی به نقش عملکردی، نحوه پیاده‌سازی و ارزیابی کارکنان بستگی دارد. چارچوب AIMS این مسیرها را یکپارچه کرده و گزاره‌هایی را شناسایی می‌کند که نیازمند آزمون‌های طولی و تجربی هستند.

Introduction The rapid digitalization of services for migrant populations has transformed the ways in which information, guidance, and social support are delivered. However, existing research has primarily focused on clinical digital mental health interventions or on migrants' own uses of digital technologies, paying considerably less attention to digital devices developed by public institutions and community organizations. This study comparatively analyzes four digital intervention devices implemented in Spain and Argentina, two public and two community-based, to examine how they may contribute to psychosocial well-being from a social determinants of health perspective. Methods and Results Using a qualitative design based on digital ethnography and comparative thematic content analysis, the study explores the characteristics, functions, and intervention strategies of these digital resources, with particular attention to their roles in information provision, guidance, psychosocial support, and community participation. The findings show that these digital resources function as hybrid intervention ecosystems that integrate technological tools, professional support, and community networks rather than merely providing information. Four predominant intervention models were identified: administrative-information, institutional guidance and service access, rights-based community, and community guidance, accompaniment, and referral. Discussion Together, these models offer a novel analytical framework for understanding the diverse roles of digital interventions in migration contexts. Rather than providing direct therapeutic care, these devices contribute to psychosocial well-being by reducing barriers to access, strengthening social support networks, promoting rights, and facilitating connections with specialized services. By shifting the focus from clinical digital health to digital social intervention ecosystems, this study expands current debates on digital interventions for migrant populations and provides practical implications for the development of more inclusive, accessible, and culturally responsive digital resources aimed at promoting psychosocial well-being.

مقدمه: دیجیتالی‌ شدن سریع خدمات برای جمعیت‌های مهاجر، شیوه‌های ارائه اطلاعات، راهنمایی و حمایت اجتماعی را دگرگون کرده است. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً بر مداخلات بالینی سلامت روان دیجیتال یا بر استفاده مهاجران از فناوری‌های دیجیتال تمرکز داشته‌اند و به ابزارهای دیجیتالی که توسط نهادهای عمومی و سازمان‌های اجتماعی توسعه یافته‌اند، توجه بسیار کمتری شده است. این مطالعه به صورت مقایسه‌ای چهار ابزار مداخله دیجیتال اجرا شده در اسپانیا و آرژانتین، دو مورد عمومی و دو مورد مبتنی بر جامعه را تحلیل می‌کند تا بررسی نماید که چگونه این ابزارها می‌توانند از منظر عوامل اجتماعی تعیین‌کننده سلامت به بهزیستی روانی‌اجتماعی کمک کنند. روش‌ها و نتایج: با استفاده از طراحی کیفی مبتنی بر قوم‌نگاری دیجیتال و تحلیل محتوای مقایسه‌ای تماتیک، این پژوهش ویژگی‌ها، کارکردها و راهبردهای مداخله‌ای این منابع دیجیتال را با تمرکز ویژه بر نقش آن‌ها در ارائه اطلاعات، راهنمایی، حمایت روانی‌اجتماعی و مشارکت اجتماعی بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که این منابع دیجیتال به عنوان اکوسیستم‌های مداخله‌ای ترکیبی عمل می‌کنند که ابزارهای فناورانه، حمایت حرفه‌ای و شبکه‌های اجتماعی را ادغام می‌نمایند و صرفاً به ارائه اطلاعات محدود نمی‌شوند. چهار الگوی غالب مداخله شناسایی شد: اطلاعات اداری، راهنمایی نهادی و دسترسی به خدمات، جامعه‌محور مبتنی بر حقوق، و راهنمایی، همراهی و ارجاع اجتماعی. بحث: این الگوها در مجموع چارچوب تحلیلی نوینی برای درک نقش‌های متنوع مداخلات دیجیتال در زمینه مهاجرت ارائه می‌دهند. این ابزارها به جای ارائه مراقبت درمانی مستقیم، با کاهش موانع دسترسی، تقویت شبکه‌های حمایت اجتماعی، ترویج حقوق و تسهیل ارتباط با خدمات تخصصی، به بهزیستی روانی‌اجتماعی کمک می‌کنند. با تغییر تمرکز از سلامت دیجیتال بالینی به اکوسیستم‌های مداخله اجتماعی دیجیتال، این مطالعه مباحث جاری درباره مداخلات دیجیتال برای جمعیت‌های مهاجر را گسترش داده و پیامدهای عملی برای توسعه منابع دیجیتال فراگیرتر، قابل دسترس‌تر و پاسخگوتر به فرهنگ با هدف ارتقای بهزیستی روانی‌اجتماعی ارائه می‌دهد.

Introduction/Objective Armed conflicts threaten maternal and neonatal health, yet evidence on neonatal outcomes remains fragmented. This scoping review mapped evidence on armed conflict’s impact on neonatal health and identified pathways influencing outcomes. Methods This scoping review followed Arksey and O’Malley’s framework and PRISMA-ScR guidelines. MEDLINE/PubMed, Web of Science, Embase, Global Health (CABI), and CINAHL were searched, supplemented by Google Scholar and reference-list screening. Articles published from 2006 to 2025 reporting neonatal health outcomes (0-28 days) in conflict-affected settings were included. Maternal and pregnancy-related factors were considered when linked to neonatal outcomes. Twenty-nine articles were synthesized thematically. Results Four overarching themes emerged: (1) war-driven neonatal adversity, (2) health system collapse impact, (3) risks associated with alternative and non-formal care practices, and (4) stress-associated biological and epigenetic changes. Armed conflict was associated with increased neonatal mortality, preterm birth, low birth weight, congenital anomalies, and neonatal morbidity. Pathways included violence exposure, healthcare disruption, displacement, food insecurity, environmental hazards, and maternal psychological stress. Discussion Conflict affects neonatal health through interconnected biological, social, environmental, and health system pathways. Health system disruption, reduced access to skilled care, unsafe care practices, and maternal stress may compound adverse outcomes. Emerging evidence of epigenetic changes suggests potential longer-term consequences and underscores the need for integrated humanitarian and health system responses. Conclusion Priorities include strengthening health system resilience, ensuring continuity of maternal-newborn services, and integrating context-appropriate maternal mental health and psychosocial support. Further research should identify feasible, culturally responsive, and scalable interventions in underrepresented and protracted conflict settings.

مقدمه/هدف: درگیری‌های مسلحانه سلامت مادران و نوزادان را تهدید می‌کند، اما شواهد مربوط به پیامدهای نوزادی پراکنده است. این مرور گسترده به ترسیم شواهد مربوط به تأثیر درگیری مسلحانه بر سلامت نوزادان و شناسایی مسیرهای مؤثر بر پیامدها پرداخت. روش‌ها: این مرور گسترده بر اساس چارچوب Arksey و O’Malley و دستورالعمل‌های PRISMA-ScR انجام شد. پایگاه‌های MEDLINE/PubMed، Web of Science، Embase، Global Health (CABI) و CINAHL جست‌وجو شدند و این جست‌وجو با استفاده از Google Scholar و بررسی فهرست منابع تکمیل گردید. مقالات منتشرشده از سال 2006 تا 2025 که پیامدهای سلامت نوزادان (0 تا 28 روز) را در محیط‌های متاثر از درگیری گزارش کرده بودند، وارد مطالعه شدند. عوامل مرتبط با مادر و بارداری در صورتی که با پیامدهای نوزادی مرتبط بودند، مورد توجه قرار گرفتند. بیست‌ونه مقاله به صورت موضوعی ترکیب شدند. نتایج: چهار مضمون کلی شناسایی شد: (1) مشکلات نوزادی ناشی از جنگ، (2) تأثیر فروپاشی نظام سلامت، (3) خطرات مرتبط با مراقبت‌های جایگزین و غیررسمی، و (4) تغییرات زیستی و اپی‌ژنتیکی مرتبط با استرس. درگیری مسلحانه با افزایش مرگ‌ومیر نوزادان، تولد زودرس، وزن کم هنگام تولد، ناهنجاری‌های مادرزادی و بیماری‌های نوزادی همراه بود. مسیرها شامل مواجهه با خشونت، اختلال در مراقبت‌های بهداشتی، جابجایی، ناامنی غذایی، خطرات محیطی و استرس روانی مادر بودند. بحث: درگیری از طریق مسیرهای زیستی، اجتماعی، محیطی و نظام سلامت به هم پیوسته بر سلامت نوزادان تأثیر می‌گذارد. اختلال در نظام سلامت، کاهش دسترسی به مراقبت تخصصی، شیوه‌های مراقبتی ناایمن و استرس مادر می‌تواند پیامدهای نامطلوب را تشدید کند. شواهد نوظهور از تغییرات اپی‌ژنتیکی، پیامدهای بالقوه بلندمدت را نشان می‌دهد و بر ضرورت پاسخ‌های یکپارچه بشردوستانه و نظام سلامت تأکید دارد. نتیجه‌گیری: اولویت‌ها شامل تقویت تاب‌آوری نظام سلامت، تضمین تداوم خدمات مادر و نوزاد و ادغام حمایت‌های سلامت روان و روان‌اجتماعی متناسب با زمینه است. پژوهش‌های بیشتر باید مداخلات عملی، پاسخگو به فرهنگ و قابل گسترش را در محیط‌های کمتر بررسی‌شده و درگیری‌های طولانی‌مدت شناسایی کند.

Purpose: Transgender and gender non-conforming (TGNC) individuals are under-represented in inflammatory bowel disease (IBD) research, and little is known about their diagnostic experiences, disease burden, mental health comorbidity, or quality of life (QoL). We therefore aimed to characterise clinical features, diagnostic timelines, comorbidity, and QoL among TGNC people with IBD and to contextualise key outcomes using a matched cisgender cohort. Patients and Methods: We conducted a nationwide cohort study within the IBD BioResource population. Using questionnaires and linked BioResource data, we collected information on demographics, clinical history, gender-affirming care, comorbidity, and QoL. TGNC participants were matched to cisgender controls by sex and age category for a contextual and exploratory comparison. Analyses were performed using regression models. Results: Thirty-nine TGNC participants responded (46.2% Crohn’s disease, 43.6% ulcerative colitis, 10.3% IBD-unclassified). Median time from symptom onset to diagnosis was 10.5 months (interquartile range 6.0– 18.0), 62.3% reported prior hospitalisation and 28.2% prior IBD surgery. Psychiatric comorbidity was frequent (79%). Gender-affirming hormone therapy was reported in 30.7% and prior gender-affirming surgery in 17.9%. Matched analyses demonstrated a trend towards longer diagnostic delays and higher rates of hospitalisation and IBD-related surgery in TGNC participants. Psychiatric comorbidity was significantly higher (79.5% vs 56.8%, p =0.033). QoL impairment was substantial and broadly comparable between groups. Conclusion: TGNC individuals with IBD demonstrated a high burden of psychiatric comorbidity and signals of longer diagnostic timelines and poorer disease control compared with cisgender peers. These findings highlight potential disparities across IBD care pathways and underscore the need for larger, dedicated studies. Keywords: ulcerative colitis, Crohn’s disease, inflammatory bowel disease, transgender persons, quality of life

هدف: افراد ترنس‌جندر و غیرهم‌سو با جنسیت (TGNC) در پژوهش‌های بیماری التهابی روده (IBD) کمتر نمایان هستند و اطلاعات اندکی درباره تجربیات تشخیصی، بار بیماری، همبودی سلامت روان یا کیفیت زندگی (QoL) آن‌ها وجود دارد. بنابراین هدف ما توصیف ویژگی‌های بالینی، زمان‌بندی تشخیص، همبودی و کیفیت زندگی در افراد TGNC مبتلا به IBD و زمینه‌یابی نتایج کلیدی با استفاده از یک کوهورت همتای سیس‌جندر بود. بیماران و روش‌ها: ما یک مطالعه کوهورت سراسری در جمعیت IBD BioResource انجام دادیم. با استفاده از پرسشنامه‌ها و داده‌های پیوندی BioResource، اطلاعاتی درباره جمعیت‌شناسی، سابقه بالینی، مراقبت تأییدکننده جنسیت، همبودی و کیفیت زندگی جمع‌آوری کردیم. شرکت‌کنندگان TGNC بر اساس جنس و گروه سنی با گروه کنترل سیس‌جندر همتا شدند تا مقایسه‌ای زمینه‌ای و اکتشافی صورت گیرد. تحلیل‌ها با استفاده از مدل‌های رگرسیون انجام شد. نتایج: سی‌ونه شرکت‌کننده TGNC پاسخ دادند (۴۶٫۲٪ بیماری کرون، ۴۳٫۶٪ کولیت اولسراتیو، ۱۰٫۳٪ IBD طبقه‌بندی‌نشده). میانه زمان از شروع علائم تا تشخیص ۱۰٫۵ ماه (دامنه بین‌چهاری ۶٫۰ تا ۱۸٫۰) بود، ۶۲٫۳٪ سابقه بستری قبلی و ۲۸٫۲٪ سابقه جراحی IBD قبلی را گزارش کردند. همبودی روان‌پزشکی شایع بود (۷۹٪). ۳۰٫۷٪ درمان هورمونی تأییدکننده جنسیت و ۱۷٫۹٪ جراحی تأییدکننده جنسیت قبلی را گزارش کردند. تحلیل‌های همتا شده روندی به سوی تأخیر بیشتر در تشخیص و نرخ بالاتر بستری و جراحی مرتبط با IBD در شرکت‌کنندگان TGNC نشان داد. همبودی روان‌پزشکی به طور معناداری بالاتر بود (۷۹٫۵٪ در مقابل ۵۶٫۸٪، p = ۰٫۰۳۳). اختلال کیفیت زندگی قابل توجه و به طور کلی بین گروه‌ها قابل مقایسه بود. نتیجه‌گیری: افراد TGNC مبتلا به IBD بار بالای همبودی روان‌پزشکی و نشانه‌هایی از زمان‌بندی طولانی‌تر تشخیص و کنترل ضعیف‌تر بیماری نسبت به همتایان سیس‌جندر نشان دادند. این یافته‌ها به تفاوت‌های بالقوه در مسیرهای مراقبت IBD اشاره دارد و بر نیاز به مطالعات بزرگ‌تر و اختصاصی تأکید می‌کند.

People with restricted mobility in humanitarian settings face extreme barriers to healthcare access, leading to functional decline, social isolation, and significant mental health distress [44]. In dense urban Lebanese refugee camps, hazardous infrastructure and the rising burden of non-communicable diseases (NCDs) further exacerbate the vulnerability of homebound and bed-ridden individuals and their informal caregivers [30]. This study evaluates the operational feasibility and outcomes of a multidisciplinary nurse-led home-based care (HBC) model designed to address these physical and psychosocial needs. This convergent mixed-methods descriptive study investigated a nurse-led HBC program in the Shatila and Bourj el Barajneh refugee camps in Beirut, Lebanon, between June 2021 and October 2023. We analysed routinely collected operational data for 105 patient-caregiver dyads (verbal retrospective consent) and conducted semi-structured in-depth interviews with a purposive subsample of 16 dyads as 32 participants 16 patients and 16 informal caregivers (written prospective consent) to explore participant perceptions. Quantitative outcomes were analysed for the n=79 dyads who completed the full intervention. The program achieved a high retention rate of 82%. Quantitative findings demonstrated significant improvements in mental health, with a reduction in depression and anxiety scores for both patients and caregivers (both p < 0.001). Enrolment was accompanied by statistically significant reductions in depression (PHQ-9) and anxiety (GAD-7) scores among both patients and caregivers (both \(p<0.001\) ). Statistically significant gains were observed in physical dependency (Basic Activities of Daily Living, p= 0.003), alongside documented wound healing and maintenance of high medication adherence. Qualitative data revealed that the program’s primary value lay in alleviating profound social isolation, restoring dignity, and providing emotional and practical support, which participants often prioritized alongside clinical nursing interventions. Multidisciplinary nurse-led HBC is a feasible and acceptable model for delivering care to highly vulnerable populations in complex humanitarian settings. While the single-arm design precludes definitive causal attribution, observed trajectories indicate that in contexts of chronic distress, the psychosocial and relational components of care are as vital as clinical nursing intervention for fostering resilience in both patients and caregivers.

افراد با محدودیت حرکتی در محیط‌های انسانی با موانع شدید دسترسی به مراقبت‌های سلامت مواجه هستند که این امر منجر به افت عملکردی، انزوای اجتماعی و پریشانی شدید سلامت روان می‌شود [44]. در اردوگاه‌های پناهجویی متراکم شهری لبنان، زیرساخت‌های خطرناک و افزایش بار بیماری‌های غیرواگیر (NCDs) آسیب‌پذیری افراد خانه‌نشین و بستری و مراقبان غیررسمی آن‌ها را تشدید می‌کند [30]. این پژوهش امکان‌سنجی عملیاتی و پیامدهای یک مدل چندرشته‌ای مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار را که با هدف پاسخ به نیازهای جسمی و روانی-اجتماعی طراحی شده است، ارزیابی می‌کند. این مطالعه توصیفی با روش ترکیبی همگرا، برنامه مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار را در اردوگاه‌های پناهجویی شتیلا و برج‌البراجنه در بیروت، لبنان، بین ژوئن 2021 تا اکتبر 2023 مورد بررسی قرار داد. داده‌های عملیاتی جمع‌آوری‌شده به طور روتین برای 105 زوج بیمار-مراقب (رضایت شفاهی گذشته‌نگر) تحلیل شد و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق با زیرنمونه هدفمند 16 زوج به عنوان 32 شرکت‌کننده (16 بیمار و 16 مراقب غیررسمی) (رضایت کتبی آینده‌نگر) جهت بررسی ادراکات شرکت‌کنندگان انجام شد. پیامدهای کمی برای n=79 زوج که مداخله کامل را به پایان رساندند، تحلیل شد. برنامه نرخ نگهداشت بالای 82٪ را به دست آورد. یافته‌های کمی بهبود معنادار در سلامت روان، با کاهش نمرات افسردگی و اضطراب برای بیماران و مراقبان (هر دو p < 0.001) را نشان داد. ثبت‌نام با کاهش معنادار آماری در نمرات افسردگی (PHQ-9) و اضطراب (GAD-7) در میان بیماران و مراقبان همراه بود (هر دو \(p<0.001\)). بهبود معنادار آماری در وابستگی جسمی (فعالیت‌های پایه زندگی روزمره، p=0.003) مشاهده شد، به همراه مستندسازی بهبود زخم و حفظ پایبندی بالای دارویی. داده‌های کیفی نشان داد که ارزش اصلی برنامه در کاهش انزوای اجتماعی عمیق، بازگرداندن کرامت و ارائه حمایت عاطفی و عملی نهفته است که شرکت‌کنندگان اغلب آن را هم‌تراز با مداخلات پرستاری بالینی اولویت‌بندی می‌کردند. مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار، مدلی امکان‌پذیر و قابل قبول برای ارائه مراقبت به جمعیت‌های بسیار آسیب‌پذیر در محیط‌های پیچیده انسانی است. اگرچه طراحی تک‌گروهی نسبت علی قطعی را منتفی می‌کند، اما روندهای مشاهده‌شده نشان می‌دهد که در زمینه‌های پریشانی مزمن، مؤلفه‌های روانی-اجتماعی و ارتباطی مراقبت به اندازه مداخلات پرستاری بالینی برای تقویت تاب‌آوری در بیماران و مراقبان حیاتی است.

Three decades after the 1994 Genocide against the Tutsi, Rwanda continues to navigate the complex and evolving process of psychosocial reconstruction and practical reconciliation among survivors, former perpetrators, and their descendants. Despite substantial national and community-based efforts to advance reconciliation, restorative justice, and psychosocial transformation, many individuals continue to experience profound difficulties, including depression, trauma-related distress, anxiety, social mistrust and unresolved grief that impede sustainable recovery, social cohesion, and meaningful coexistence. Important gaps therefore remain in understanding the opportunities and obstacles that shape psychosocial reconstruction and reconciliation in post-genocide settings. The present study addressed these gaps by exploring the pathways and barriers to reconciliation and psychosocial reconstruction in the Rwandan context. Using a qualitative design, we conducted 32 semi-structured interviews with genocide survivors ( n = 5), ex-prisoners ( n = 5), and local leaders ( n = 5) in Nyamagabe District, complemented by three focus-group discussions involving both survivors and ex-prisoners ( n = 7), only survivors ( n = 5) and only perpetrators ( n = 5). Data were analysed inductively using thematic analysis. The findings indicate that post-genocide psychosocial reconstruction and reconciliation have been facilitated by grassroots initiatives particularly traditional justice mechanisms and reinforced by psychosocial programmes led by the government and its partners. However, persistent barriers remain, including ongoing psychosocial difficulties (anxiety, trauma, social mistrust and shame), intergenerational trauma, and limited access to psychosocial services, all of which hinder sustainable social transformation. Overall, the study reveals that practical reconciliation is a dynamic, non-linear process in which community-based engagement, psychosocial healing, and identity reconstruction drive positive change, while structural challenges continue to compromise these gains. These findings suggest that sustained partnership and collaboration among policymakers, mental health professionals, peacebuilders, and academics are essential to advance lasting psychosocial reconstruction, reconciliation, and social cohesion in post-genocide contexts.

سه دهه پس از نسل‌کشی ۱۹۹۴ علیه توتسی‌ها، رواندا همچنان در حال پیمودن فرایند پیچیده و در حال تحول بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی عملی میان بازماندگان، عاملان پیشین و نسل‌های بعدی آنان است. با وجود تلاش‌های گسترده ملی و مبتنی بر جامعه برای پیشبرد آشتی، عدالت ترمیمی و تحول روانی‌اجتماعی، بسیاری از افراد همچنان با دشواری‌های عمیقی از جمله افسردگی، پریشانی مرتبط با تروما، اضطراب، بی‌اعتمادی اجتماعی و سوگ حل‌نشده مواجه‌اند که مانع بهبود پایدار، انسجام اجتماعی و همزیستی معنادار می‌شود. بنابراین، شکاف‌های مهمی در درک فرصت‌ها و موانعی که بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی را در بستر پس از نسل‌کشی شکل می‌دهند، باقی مانده است. مطالعه حاضر با بررسی مسیرها و موانع آشتی و بازسازی روانی‌اجتماعی در زمینه رواندا به این شکاف‌ها پرداخت. با استفاده از طرح کیفی، ۳۲ مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با بازماندگان نسل‌کشی (n = 5)، زندانیان سابق (n = 5) و رهبران محلی (n = 5) در منطقه Nyamagabe انجام شد که با سه بحث گروهی متمرکز شامل بازماندگان و زندانیان سابق (n = 7)، فقط بازماندگان (n = 5) و فقط عاملان (n = 5) تکمیل گردید. داده‌ها به صورت استقرایی با استفاده از تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهد که بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی پس از نسل‌کشی با ابتکارات مردمی، به ویژه سازوکارهای سنتی عدالت، تسهیل شده و با برنامه‌های روانی‌اجتماعی تحت هدایت دولت و شرکایش تقویت شده است. با این حال، موانع پایداری همچنان باقی است، از جمله مشکلات روانی‌اجتماعی مداوم (اضطراب، تروما، بی‌اعتمادی اجتماعی و شرم)، تروما بین‌نسلی و دسترسی محدود به خدمات روانی‌اجتماعی که همگی مانع تحول اجتماعی پایدار می‌شوند. در مجموع، مطالعه نشان می‌دهد که آشتی عملی فرایندی پویا و غیرخطی است که در آن مشارکت مبتنی بر جامعه، التیام روانی‌اجتماعی و بازسازی هویت، محرک تغییر مثبت هستند، در حالی که چالش‌های ساختاری همچنان این دستاوردها را به خطر می‌اندازند. این یافته‌ها حاکی از آن است که مشارکت و همکاری مستمر میان سیاست‌گذاران، متخصصان سلامت روان، صلح‌سازان و دانشگاهیان برای پیشبرد بازسازی روانی‌اجتماعی پایدار، آشتی و انسجام اجتماعی در بسترهای پس از نسل‌کشی ضروری است.

Children in care have been shown to be at a higher risk of speech, language, and communication needs (SLCN). However, the presence of several co-occurring adversities means that SLCNs in this group are often overlooked. Improving understanding of SLCN vulnerability among children in care is therefore important for informing targeted interventions and supporting more positive educational and psychosocial outcomes. In our study, we examined the prevalence of SLCN among children in care and its association with educational attainment and social–emotional development as recorded in routine practice. A secondary analysis was conducted using routinely collected data recorded in a local authority database in an inner-city borough in South-East England. The eligible cohort comprised 141 children aged 5 to 14 years living in out-of-home care, of whom 78 had language screening data available. Measures included educational attainment in English, mathematics, and science, alongside social–emotional and behavioural functioning assessed using the Strengths and Difficulties Questionnaire. Forty-one percent of the sample presented with SLCN. Difficulties were evident across several domains, including word-finding, initiating and maintaining conversations, and peer relationships. Analyses revealed meaningful associations between SLCN, lower educational attainment, and poorer social–emotional outcomes. These findings provide preliminary group-level evidence of the higher prevalence and complexity of SLCN among children in care and their associations with educational and social–emotional outcomes. These results highlight the need for coordinated clinical, educational, and policy responses. These include improved recognition of multifaceted SLCN and timely referral to speech and language therapy services, to support more equitable outcomes for children in care.

مطالعات نشان داده‌اند که کودکان تحت سرپرستی در معرض خطر بالاتری از نیازهای گفتار، زبان و ارتباط (SLCN) قرار دارند. با این حال، وجود چندین عامل نامطلوب همزمان باعث می‌شود که SLCN در این گروه اغلب نادیده گرفته شود. بنابراین، بهبود درک آسیب‌پذیری SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی برای اطلاع‌رسانی مداخلات هدفمند و حمایت از پیامدهای آموزشی و روان‌اجتماعی مثبت‌تر اهمیت دارد. در مطالعه حاضر، شیوع SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی و ارتباط آن با پیشرفت تحصیلی و رشد اجتماعی‌ـ‌هیجانی همان‌گونه که در رویه‌های معمول ثبت شده است، مورد بررسی قرار گرفت. یک تحلیل ثانویه با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده به طور روتین که در پایگاه داده یک مرجع محلی در یکی از مناطق شهری جنوب‌شرق انگلستان ثبت شده بود، انجام شد. گروه واجد شرایط شامل ۱۴۱ کودک ۵ تا ۱۴ ساله ساکن در مراقبت خارج از خانه بود که از این میان، داده‌های غربالگری زبان برای ۷۸ نفر در دسترس بود. ابزارهای اندازه‌گیری شامل پیشرفت تحصیلی در زبان انگلیسی، ریاضیات و علوم، همراه با عملکرد اجتماعی‌ـ‌هیجانی و رفتاری که با استفاده از پرسشنامه Strengths and Difficulties Questionnaire ارزیابی شد، بودند. چهل‌ویک درصد از نمونه دارای SLCN بودند. مشکلات در چندین حوزه از جمله یافتن واژه، آغاز و حفظ مکالمه و روابط با همسالان مشاهده شد. تحلیل‌ها ارتباط معناداری بین SLCN، پیشرفت تحصیلی پایین‌تر و پیامدهای اجتماعی‌ـ‌هیجانی ضعیف‌تر نشان دادند. این یافته‌ها شواهد اولیه‌ای در سطح گروهی از شیوع و پیچیدگی بالاتر SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی و ارتباط آن با پیامدهای آموزشی و اجتماعی‌ـ‌هیجانی ارائه می‌دهد. این نتایج بر نیاز به پاسخ‌های هماهنگ بالینی، آموزشی و سیاست‌گذاری تأکید می‌کند. این موارد شامل بهبود شناسایی SLCN چندوجهی و ارجاع به موقع به خدمات گفتاردرمانی و زبان‌درمانی برای حمایت از پیامدهای عادلانه‌تر برای کودکان تحت سرپرستی است.

This study aimed to examine the relationships among meaning in life, depressive symptoms, and substance use severity in adolescents diagnosed with substance use disorder (SUD). This cross-sectional study included 75 adolescents aged 15–18 years diagnosed with SUD. Clinical characteristics and severity of SUD were assessed using the Addiction Profile Index–Adolescent Interview Form (BAPI-E), depressive symptoms were evaluated using the Revised Child Anxiety and Depression Scale-Child Version (RCADS-CV), and meaning in life was assessed using the Meaning in Life Questionnaire (MLQ-10). Hierarchical multiple linear regression showed that MLQ-10 (presence of meaning) scores were negatively related to RCADS-CV (depression) scores (B = –0.40, p < 0.001), while BAPI-E scores were positively associated with RCADS-CV (depression) scores (B = 1.26, p = 0.002). However, neither MLQ-10 (presence of meaning) scores, age, nor gender demonstrated a significant association with BAPI-E scores. These findings indicate that a greater presence of meaning is associated with fewer depressive symptoms, while greater depressive symptom severity is associated with greater substance use severity in adolescents with SUD. Psychosocial interventions aimed at strengthening a sense of meaning may be relevant to the psychological well-being of adolescents with SUD; however, longitudinal studies are needed to determine whether changes in meaning in life are associated with subsequent changes in depressive symptoms or substance use severity.

هدف این مطالعه بررسی روابط میان معنای زندگی، نشانه‌های افسردگی و شدت مصرف مواد در نوجوانان مبتلا به اختلال مصرف مواد (SUD) بود. این مطالعه مقطعی شامل ۷۵ نوجوان ۱۵ تا ۱۸ ساله مبتلا به SUD بود. ویژگی‌های بالینی و شدت SUD با استفاده از فرم مصاحبه نمایه اعتیاد نوجوانان (BAPI-E) ارزیابی شد، نشانه‌های افسردگی با استفاده از نسخه کودک مقیاس بازنگری‌شده اضطراب و افسردگی کودک (RCADS-CV) سنجیده شد و معنای زندگی با استفاده از پرسشنامه معنای زندگی (MLQ-10) مورد ارزیابی قرار گرفت. رگرسیون خطی چندگانه سلسله‌مراتبی نشان داد که نمرات MLQ-10 (حضور معنا) با نمرات RCADS-CV (افسردگی) رابطه منفی دارند (B = –0.40, p < 0.001)، در حالی که نمرات BAPI-E با نمرات RCADS-CV (افسردگی) رابطه مثبت دارند (B = 1.26, p = 0.002). با این حال، هیچ‌یک از نمرات MLQ-10 (حضور معنا)، سن یا جنسیت ارتباط معناداری با نمرات BAPI-E نشان ندادند. این یافته‌ها نشان می‌دهند که حضور بیشتر معنا با نشانه‌های کمتر افسردگی مرتبط است، در حالی که شدت بیشتر نشانه‌های افسردگی با شدت بیشتر مصرف مواد در نوجوانان مبتلا به SUD همراه است. مداخلات روان‌اجتماعی با هدف تقویت حس معنا ممکن است برای بهزیستی روان‌شناختی نوجوانان مبتلا به SUD اهمیت داشته باشد؛ با این حال، مطالعات طولی برای تعیین این‌که آیا تغییرات در معنای زندگی با تغییرات بعدی در نشانه‌های افسردگی یا شدت مصرف مواد مرتبط است، مورد نیاز است.

Background PPIs have been increasingly recognized for their potential to enhance adolescent psychosocial health outcomes. These interventions aimed to foster well-being and reduce psychological distress by promoting positive human attributes. This systematic review and meta-analysis aim to provide evidence for the efficacy of Positive Psychology interventions (PPIs) in educational settings and highlight their impact on adolescents’ psychosocial health outcomes. Methods A systematic literature search of electronic databases, including PubMed (MEDLINE), Scopus, CINAHL, Embase, PsycINFO, and Google Scholar, will be conducted following the PRISMA guidelines to retrieve interventional studies published in English up to 2025 to assess the efficacy of PPIs on psychosocial health outcomes in school-age adolescents. Interventional/experimental studies will be considered eligible if they report the efficacy of PPIs compared to a control group in school-aged adolescents. Studies with unclear definitions of PPIs, those with no control group, and those that relied on newspaper articles or Google data will also be excluded. Studies published in languages other than English and those with unclear data, case reports, conference proceedings, reviews, and letters will not be eligible for inclusion. The quality of the included interventional studies will be evaluated using the Joanna Briggs Institute (JBI) for interventional studies. The pooled effect sizes will be estimated using a random-effects model for heterogeneity. Heterogeneity and publication bias will be evaluated using I-squared index and Egger’s test, respectively. Discussion This review fills key gaps by systematically synthesizing evidence on how positive psychology programs in schools affect adolescents’ mental and social health. Despite some limitations, this study incorporates diverse data sources to offer a detailed and accurate picture. The findings will inform targeted interventions and policy responses to cultivate the impact of PPIs on health issues. Systematic review registration: PROSPERO CRD42024595381.

زمینه: مداخلات روان‌شناسی مثبت (PPIs) به طور فزاینده‌ای به دلیل پتانسیل خود در ارتقای پیامدهای سلامت روانی‌اجتماعی نوجوانان مورد توجه قرار گرفته‌اند. این مداخلات با هدف تقویت بهزیستی و کاهش پریشانی روان‌شناختی از طریق ترویج ویژگی‌های مثبت انسانی طراحی شده‌اند. این مرور نظام‌مند و فراتحلیل با هدف ارائه شواهدی درباره اثربخشی مداخلات روان‌شناسی مثبت (PPIs) در محیط‌های آموزشی و برجسته‌سازی تأثیر آن‌ها بر پیامدهای سلامت روانی‌اجتماعی نوجوانان انجام می‌شود. روش‌ها: جستجوی نظام‌مند منابع الکترونیکی شامل PubMed (MEDLINE)، Scopus، CINAHL، Embase، PsycINFO و Google Scholar مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA برای بازیابی مطالعات مداخله‌ای منتشرشده به زبان انگلیسی تا سال 2025 جهت ارزیابی اثربخشی PPIs بر پیامدهای سلامت روانی‌اجتماعی در نوجوانان سنین مدرسه انجام خواهد شد. مطالعات مداخله‌ای/آزمایشی در صورتی واجد شرایط خواهند بود که اثربخشی PPIs را در مقایسه با گروه کنترل در نوجوانان سنین مدرسه گزارش کرده باشند. مطالعاتی که تعاریف نامشخصی از PPIs دارند، فاقد گروه کنترل هستند یا بر داده‌های مقالات روزنامه‌ای یا داده‌های Google تکیه دارند نیز حذف خواهند شد. مطالعات منتشرشده به زبان‌هایی غیر از انگلیسی و مطالعات با داده‌های نامشخص، گزارش‌های موردی، خلاصه مقالات همایش‌ها، مرورها و نامه‌ها نیز برای ورود واجد شرایط نخواهند بود. کیفیت مطالعات مداخله‌ای واردشده با استفاده از ابزار مؤسسه Joanna Briggs (JBI) برای مطالعات مداخله‌ای ارزیابی خواهد شد. اندازه اثرات تجمیعی با استفاده از مدل اثرات تصادفی برای ناهمگنی برآورد می‌شود. ناهمگنی و سوگیری انتشار به ترتیب با شاخص I-squared و آزمون Egger ارزیابی خواهند شد. بحث: این مرور با سنتز نظام‌مند شواهد درباره تأثیر برنامه‌های روان‌شناسی مثبت در مدارس بر سلامت روانی و اجتماعی نوجوانان، خلأهای کلیدی را پر می‌کند. با وجود برخی محدودیت‌ها، این مطالعه با بهره‌گیری از منابع داده‌ای متنوع، تصویری دقیق و جامع ارائه می‌دهد. یافته‌ها به مداخلات هدفمند و سیاست‌گذاری‌های مرتبط با ارتقای تأثیر PPIs بر مسائل سلامت کمک خواهد کرد. ثبت مرور نظام‌مند: PROSPERO CRD42024595381.

Mental health is a growing global concern, prompting interest in AI-driven solutions to expand access to psychosocial support. Peer support , grounded in lived experience, offers a valuable complement to professional care. However, variability in training, effectiveness, and definitions raises concerns about quality, consistency, and safety. Large Language Models (LLMs) present new opportunities to enhance peer support interactions, particularly in real-time, text-based interactions. We present and evaluate an AI-supported system with an LLM-simulated distressed client ( SimClient ), context-sensitive LLM-generated suggestions ( Suggestions ), and real-time emotion visualisations. 2 mixed-methods studies with 12 peer supporters and 6 mental health professionals (i.e., experts) examined the system’s effectiveness and implications for practice. Both groups recognised its potential to enhance training and improve interaction quality. However, we found a key tension emerged: while peer supporters engaged meaningfully, experts consistently flagged critical issues in peer supporter responses, such as missed distress cues and premature advice-giving. This misalignment highlights potential limitations in current peer support training, especially in emotionally charged contexts where safety and fidelity to best practices are essential. Our findings underscore the need for standardised, psychologically grounded training, especially as peer support scales globally. They also demonstrate how LLM-supported systems can scaffold this development–if designed with care and guided by expert oversight. This work contributes to emerging conversations on responsible AI integration in mental health and the evolving role of LLMs in augmenting peer-delivered care.

سلامت روان به عنوان یک نگرانی جهانی رو به رشد، موجب افزایش علاقه به راه‌حل‌های مبتنی بر هوش مصنوعی برای گسترش دسترسی به حمایت‌های روانی‌اجتماعی شده‌است. همیاری، که مبتنی بر تجربه زیسته است، مکمل ارزشمندی برای مراقبت حرفه‌ای به‌شمار می‌رود. با این حال، تنوع در آموزش، اثربخشی و تعاریف، نگرانی‌هایی را در خصوص کیفیت، یکنواختی و ایمنی ایجاد می‌کند. مدل‌های زبانی بزرگ (LLM) فرصت‌های جدیدی را برای ارتقای تعاملات همیاری، به‌ویژه در تعاملات متنی و بلادرنگ، فراهم می‌کنند. ما یک سامانه پشتیبانی‌شده با هوش مصنوعی را معرفی و ارزیابی می‌کنیم که شامل یک مراجع مضطرب شبیه‌سازی‌شده با LLM (SimClient)، پیشنهادهای تولیدشده توسط LLM متناسب با زمینه (Suggestions) و بصری‌سازی بلادرنگ هیجانات است. دو مطالعه آمیخته با مشارکت ۱۲ همیار و ۶ متخصص سلامت روان (یعنی کارشناسان) اثربخشی سامانه و پیامدهای آن برای عمل را بررسی کردند. هر دو گروه به پتانسیل سامانه برای ارتقای آموزش و بهبود کیفیت تعامل اذعان داشتند. با این حال، یک تنش کلیدی آشکار شد: در حالی که همیاران به‌طور معناداری مشارکت داشتند، کارشناسان به‌طور پیوسته مسائل انتقادی را در پاسخ‌های همیاران شناسایی کردند، مانند نادیده‌گرفتن نشانه‌های اضطراب و ارائه زودهنگام توصیه. این ناهماهنگی، محدودیت‌های احتمالی آموزش فعلی همیاران را، به‌ویژه در زمینه‌های هیجانی که ایمنی و پایبندی به بهترین شیوه‌ها ضروری است، برجسته می‌کند. یافته‌های ما بر ضرورت آموزش استاندارد و مبتنی بر اصول روان‌شناختی، به‌ویژه با گسترش جهانی همیاری، تأکید دارد. همچنین نشان می‌دهد که سامانه‌های پشتیبانی‌شده با LLM می‌توانند این توسعه را تسهیل کنند—مشروط بر آنکه با دقت طراحی و با نظارت کارشناسان هدایت شوند. این پژوهش به بحث‌های نوظهور درباره ادغام مسئولانه هوش مصنوعی در سلامت روان و نقش در حال تحول LLMها در تقویت مراقبت‌های ارائه‌شده توسط همیاران، کمک می‌کند.

Objective: Earthquakes are associated with substantial psychological consequences, including depression, anxiety, stress, and post-traumatic stress disorder. Fathers may be particularly vulnerable because of their central role in maintaining family functioning. Therefore, this study aimed to compare depression, anxiety, stress, post-traumatic stress disorder, and psychological resilience between fathers exposed and not exposed to the 2023 Kahramanmaraş earthquakes.Methods: This cross-sectional and descriptive study included 118 fathers living in the Kahramanmaraş region during the earthquake and 87 fathers residing in unaffected regions. The study sample was established using a convenience sampling strategy. Information for the study was obtained through the Sociodemographic and Earthquake Impact Questionnaire, the Depression Anxiety Stress Scale-21 (DASS-21), the PTSD Short Scale, and the Brief Psychological Resilience Scale (BPRS). Data were analyzed to compare symptom levels and psychological resilience across the two groups.Results: Fathers exposed to the earthquake had significantly higher stress, anxiety, depression, total DASS-21, and PTSD scores than fathers residing in unaffected regions (all p < 0.001). No significant difference was observed in psychological resilience between the two groups (p = 0.078). DASS-21 total and subscale scores were positively correlated with PTSD and negatively correlated with psychological resilience in both groups.Conclusion: Fathers exposed to the earthquake reported higher levels of PTSD, depression, anxiety, and stress than fathers living in unaffected regions. These findings highlight the need to expand father-focused psychosocial services after disasters to support family functioning and promote the emotional well-being of family members.

هدف: زمین‌لرزه‌ها با پیامدهای روان‌شناختی قابل توجهی از جمله افسردگی، اضطراب، استرس و اختلال استرس پس از سانحه همراه هستند. پدران ممکن است به دلیل نقش محوری خود در حفظ کارکرد خانواده، به‌ویژه آسیب‌پذیر باشند. بنابراین، این پژوهش با هدف مقایسه افسردگی، اضطراب، استرس، اختلال استرس پس از سانحه و تاب‌آوری روان‌شناختی میان پدران مواجه‌شده و مواجه‌نشده با زمین‌لرزه‌های ۲۰۲۳ قهرمان‌مرعش انجام شد. روش‌ها: این مطالعه مقطعی و توصیفی شامل ۱۱۸ پدر ساکن منطقه قهرمان‌مرعش در زمان وقوع زمین‌لرزه و ۸۷ پدر ساکن مناطق غیرمتأثر بود. نمونه پژوهش با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شد. اطلاعات پژوهش از طریق پرسشنامه جمعیت‌شناختی و تأثیر زمین‌لرزه، مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس-۲۱ (DASS-21)، مقیاس کوتاه اختلال استرس پس از سانحه و مقیاس کوتاه تاب‌آوری روان‌شناختی (BPRS) گردآوری شد. داده‌ها به منظور مقایسه سطوح علائم و تاب‌آوری روان‌شناختی در دو گروه تحلیل شدند. یافته‌ها: پدران مواجه‌شده با زمین‌لرزه به طور معناداری نمرات استرس، اضطراب، افسردگی، نمره کل DASS-21 و PTSD بالاتری نسبت به پدران ساکن مناطق غیرمتأثر داشتند (همه p < 0.001). تفاوت معناداری در تاب‌آوری روان‌شناختی میان دو گروه مشاهده نشد (p = 0.078). نمرات کل و زیرمقیاس‌های DASS-21 در هر دو گروه با PTSD همبستگی مثبت و با تاب‌آوری روان‌شناختی همبستگی منفی داشتند. نتیجه‌گیری: پدران مواجه‌شده با زمین‌لرزه سطوح بالاتری از PTSD، افسردگی، اضطراب و استرس را نسبت به پدران ساکن مناطق غیرمتأثر گزارش کردند. این یافته‌ها بر ضرورت گسترش خدمات روان‌اجتماعی متمرکز بر پدران پس از بلایا به منظور حمایت از کارکرد خانواده و ارتقاء بهزیستی عاطفی اعضای خانواده تأکید می‌کند.

This study examined the relationship between perceived parenting style, filial piety, and life satisfaction among Chinese young adults. A survey was administered to 395 university students in Hong Kong on their perceptions about their parents' parenting practices, filial piety beliefs, and life satisfaction. The results suggest that perceived authoritative parenting is associated with reciprocal filial piety and contributes positively to the young adults' life satisfaction. Both perceived authoritative and authoritarian parenting were associated with authoritarian filial piety, but authoritarian filial piety was not associated with young adults' life satisfaction. Due to the familial interdependence emphasized in the Chinese cultural context, Chinese adolescents' filial beliefs are related to the parenting they have experienced, and these beliefs may be associated with their psychosocial outcomes.

این مطالعه به بررسی رابطه بین سبک فرزندپروری ادراک‌شده، تقوای فرزندی و رضایت از زندگی در میان بزرگسالان جوان چینی پرداخت. یک پرسشنامه بین ۳۹۵ دانشجوی دانشگاه در هنگ‌کنگ توزیع شد تا ادراک آن‌ها از شیوه‌های فرزندپروری والدین، باورهای تقوای فرزندی و رضایت از زندگی‌شان سنجیده شود. نتایج نشان داد که فرزندپروری مقتدرانه ادراک‌شده با تقوای فرزندی متقابل مرتبط است و به طور مثبت به رضایت از زندگی بزرگسالان جوان کمک می‌کند. هر دو سبک فرزندپروری مقتدرانه و استبدادی ادراک‌شده با تقوای فرزندی استبدادی مرتبط بودند، اما تقوای فرزندی استبدادی با رضایت از زندگی بزرگسالان جوان ارتباطی نداشت. با توجه به تأکید بر وابستگی خانوادگی در زمینه فرهنگی چینی، باورهای تقوای فرزندی نوجوانان چینی با نوع فرزندپروری که تجربه کرده‌اند مرتبط است و این باورها ممکن است با پیامدهای روانی‌اجتماعی آن‌ها ارتباط داشته باشد.