Yayasan Cahaya Ilmu is a social and religious institution in Lawang Kuta Hamlet, Lembar Village, West Lombok Regency, that fosters 11 adolescent and young adult beneficiaries aged 13–18 years with orphan, double-orphan, and underprivileged family backgrounds. Prior to this program, the beneficiaries had not received structured mentoring in Al-Islam and Kemuhammadiyahan (AIK), consistent with national data indicating high school dropout rates in West Nusa Tenggara. This community service program aimed to improve participants' understanding of Islamic values, cultivate knowledge of Muhammadiyah's ideology, and build noble character and independence. The method adapted a Participatory Action Research approach, implemented over one month through eight scheduled visits (twice weekly), combined with independent daily worship habituation supervised by the foundation's mentor. Results showed improvement across all indicators: the average AIK comprehension score increased from 50.5 to 80.6 (scale of 100); 91% of participants were able to perform prayer according to fiqh standards; 91% showed improvement in Qur'anic recitation quality using the tahsin method and 100% of participants successfully memorized five short surahs. Outputs produced include a two-volume AIK module, Qur'anic storyboards, daily worship monitoring tables, and the establishment of an independent study circle (halaqah mandiri) as a form of program sustainability.
Graduate employability Outcomes (GEO) is a crucial issue in emerging countries, where skill gaps and unemployment among university graduates are consistently rising. In this context, higher education institutions (HEIs) play a pivotal role in developing a strategic approach to fill the gap through collaboration between academia and industry. Nowadays, every higher education institution in emerging countries has an internal quality assurance cell (IQAC), and they play a critical role in ensuring continuous improvement, stakeholder engagement, and curriculum development. However, despite the growing relevance of this issue, limited empirical studies have been conducted on the mediating role of IQAC in the relationship between industry and academia for confirming graduate employability in an emerging economy, like Bangladesh. The purpose of this study is to examine the mediating role of IQAC, including university curriculum (UC), job scholars’ opportunities (JSO), on the association between university-industry collaboration (UIC), and university GEO in Bangladesh, using partial least squares structural equation modelling (PLS-SEM) under the quantitative research approach. Data were collected using a structured questionnaire from university graduates, faculty members, and administrative staff. The empirical evidence reveals that UIC significantly contributes to GEO; moreover, IQAC plays a substantial mediating role, including UC and JSO. The findings of the study offer practical contributions for higher educational institutions (HEIs), policymakers, and industry experts to continuously improve graduate employability outcomes, such as practical competencies, skills development, and job readiness.
This study investigates the internalization of moral education values through traditional games in an Islamic early childhood education institution, focusing on the implementation of play-based activities, teacher facilitation, and children's emerging moral behaviors. Adopting a qualitative field research approach, the study was conducted at RA Athfalul Huda GUPPI, Qurnia Village, Mataram, Indonesia. Research participants were purposively selected and included the school principal, teachers, and children involved in traditional game-based learning. Data were collected through observation, interviews, and documentation, and analyzed using the Miles and Huberman interactive model, comprising data reduction, data display, and conclusion drawing and verification. Data credibility was supported through source and methodological triangulation and sustained observation. The findings identify four traditional games Cublak-Cublak Suweng, Gobak Sodor, Petak Umpet, and Dakon—as learning activities that provide opportunities for children to experience and practice moral values through shared rules, peer interactions, turn-taking, and collaborative participation. Teacher facilitation, particularly through behavioural modelling, rule reinforcement, guidance, and post-activity reflection, emerged as an important component of the moral learning process. The values addressed through these activities included honesty, trustworthiness, responsibility, patience, cooperation, sportsmanship, tolerance, humility, and social awareness. Furthermore, parent-reported observations indicated that some positive behavioral practices were also reflected in children's interactions at home. These findings highlight the pedagogical potential of culturally embedded traditional games as a context for experiential moral education. The study contributes a contextually grounded understanding of how traditional play and teacher mediation can support the development of moral awareness and emerging behavioral practices in Islamic early childhood education.
This study examined sustainability-oriented school leadership, environmental management practices, and climate resilience among selected school heads in Sapa-Sapa I District, Tawi-Tawi, as a basis for developing a Sustainable School Governance Framework. Anchored in the Whole-Institution Approach to Education for Sustainable Development, Sustainable Educational Leadership, and Organizational Climate Resilience, the study employed a descriptive-correlational design using a structured five-point Likert-scale questionnaire. Descriptive statistics and Kendall's tau-b correlation were applied to 12 school-head response profiles. The illustrative results indicated High levels of sustainability-oriented leadership (M = 3.55) and environmental management practices (M = 3.43), while climate resilience was rated Moderate (M = 3.33). Limited financial resources (66.67%), insufficient training (58.33%), inadequate infrastructure (50.00%), and limited technological support (41.67%) emerged as major challenges. A significant positive relationship was observed between leadership and environmental management (τ = 0.467, p = 0.048), while relationships involving climate resilience were not statistically significant. A preliminary Sustainable School Governance Framework was proposed, emphasizing strategic leadership, environmental resource management, disaster preparedness, stakeholder engagement, and continuous improvement. The study recommends strengthening institutional monitoring, resource conservation, capacity-building initiatives, and learning continuity mechanisms, subject to validation using actual survey data. The study aligns with SDG 4 (Quality Education), SDG 12 (Responsible Consumption and Production), and SDG 13 (Climate Action). Its potential sustainability impact involves strengthening environmental responsibility, institutional resilience, collaborative governance, and climate-responsive educational management in island-based school communities.
Introduction: Suicidal behaviors among adolescents are increasing globally, yet the differences between educational levels remain unclear, which hinders the design of specific prevention strategies. Objective: To compare suicidal behaviors (ideation, risk factors, and depression) between middle school and high school students in Pachuca and San Agustín Tlaxiaca, Hidalgo, Mexico. Methodology: A quantitative, cross-sectional, comparative, non-experimental study was conducted with 38 students (20 middle school students, 18 high school students) aged 14 to 18 years. Three instruments were applied: a test to assess the risk level of suicidal ideation and behavior, a risk factor guide, and the PHQ-9 depression questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics and the Mann-Whitney U test. Results: Middle school students had a higher proportion of high risk for suicidal behaviors (30.00%) compared to high school students (5.56%). A high level of depression was found only in high school seniors (11.11%). Both groups showed similar proportions of high risk based on risk factors (25.00% in middle school and 22.22% in high school). A significant positive correlation (ρ = 0.52) was found between suicidal thoughts and risk factors (p < 0.05). The Mann-Whitney U test revealed no significant differences between groups. (U = 145.5; p = 0.312). Conclusions: Although no statistically significant differences were found between educational levels and the groups were confounded by institution, municipality, and age, a trend toward a higher proportion of high risk for suicidal behaviors was observed in middle school students and of high depression in high school students. These findings should be interpreted with caution and support the need for prevention programs tailored to each educational level, to be confirmed in studies with greater statistical power and adjustment for confounders.
Student retention, graduation, and employment are major outcomes in higher education. They reflect the effectiveness of the institution in shaping the future workforce. Thus, this study examined undergraduate retention, graduation, and employment in 2020-2024. The Divisions of Academic Affairs, Registration, and Planning provided secondary data on 9 issues: admission plans, enrolment reporting, course registration, leave of absence, academic results, loss of student status, retention, graduation, and employment status. The study found that most students who lost status were from large northeastern institutions and were reported for portfolio round enrolment. They had low entrance academic performance. Most students in this cohort had GPAXs between 0.00 and 0.99 in 2024, with the lowest being 1.19. The Faculty of Environment and Resource Studies lost the most students. Mahasarakham Business School had the most, mostly first-year students. Many retained students came from big northeastern schools and reported for enrolment in the Portfolio round, followed by the Quota round. The mean entrance GPAX was 3.27, and the mean current GPAX was 2.34. The Faculty of Nursing had the greatest retention rates in the second and third years. Pharmacy and veterinary sciences had the highest retention rates in the fifth year and above. Most students who graduated within the curriculum's timeframe came from major northeastern schools and reported for portfolio round enrolment. Most students graduated on schedule, usually in the second semester. Large-school graduates worked largely in the northeast. The Faculty of Environment and Resource Studies had the greatest employment rate, whereas Mahasarakham Business School had the most employed graduates. Overall, 94.92% of graduates found work within a year. At 100.00%, the Faculty of Medicine achieved the greatest employment rate in its field.
This study examines the role of the Ittihadul Muballighin Institute (LIM) of Lirboyo Islamic Boarding School in designing ulama cadre education through the Ramadhan Safari program. LIM is an internal da’wah institution of the pesantren that prepares senior students (santri) to become preachers who master Islamic knowledge and are able to apply it contextually in society. Using a descriptive qualitative approach, data were collected through observation, interviews, and documentation involving LIM administrators, field coordinators, trainers, program participants, and community members, and were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman with source and method triangulation. The findings show that LIM plays an active role through participant selection, intensive pre-departure training, field mentoring, and post-activity evaluation; that cadres participate in ritual, socio-religious, educational, and socio-cultural activities; and that LIM plays a passive role by providing facilities, institutional legitimacy, administrative support, and social networks. The program strengthens participants’ da’wah communication competence, resilience, and sincerity, and is consistent with the principles of experiential learning. The study concludes that the Ramadhan Safari is an integrative, contextual, and sustainable ulama cadre education design within the traditional pesantren framework.
The Trump administration is using all the levers of executive power to intervene in universities, including multimillion-dollar cuts, investigations into federal regulation violations, visa withdrawals for international students, and ideological pressures. The outcome of this fight over the purpose of higher education could shape the sector for decades. This reflection essay argues that these attacks have been facilitated by a decade-long loss of public trust in higher education. It addresses two main questions: Why have colleges and universities lost the support of society, and what should they do to restore public trust? The essay argues that this loss of support is driven primarily by rising costs, perceived ideological bias, and questions about degree value. By situating these discussions within scholarship on polarization, populist backlash, and the “diploma divide,” this essay moves beyond causes to explore sector-specific solutions. These include improving educational access, redefining political messaging, demonstrating nonpartisanship, supporting their communities, redefining diversity to include social class, and bridging the cultural divide to protect the university as a democratic institution.
Pesantren-based madrasahs may organize religious and general learning through two configurations, separated and integrated, yet students' experiences under the two configurations are rarely compared sequentially within one institution. Prior studies mostly address the epistemological and curricular dimensions of knowledge integration, while students' experiences under both configurations have not been compared directly. This study compares academic achievement, religious understanding, and student well-being between the cohort of students who studied under the separated system and the cohort who later studied under the integrated system at MA Khozinatul Ulum Blora, as reported by teachers and students. It uses an embedded case study with two units of analysis. Thirteen informants took part: five students from each cohort, one madrasah diniyah teacher, one general subject teacher, and one deputy head for curriculum. Data came from semi-structured interviews for both cohorts, along with observation and document analysis for the currently running integrated system, analyzed thematically with triangulation. Three differences emerged. Separated-system students described more structured learning, whereas integrated-system students described difficulty keeping focus as the scope of material widened. Broader religious understanding across subjects was described by integrated-system students, while separated-system students tied it to religion class hours. Fatigue was reported more often in the integrated group. The study contributes a comparison of two periods of learning systems within one institution.
In South Africa, the persistent issue of graduates being ill-prepared for the job market highlights the deep-seated inequalities within the country's higher education system. Often, employability is attributed to student motivation or individual “skills gaps,” but these explanations overlook the structural mismatches that affect the transition from university to employment. This paper explores how curriculum design, Work-Integrated Learning (WIL), and the digital divide interact to contribute to career unpreparedness among students at a Historically Disadvantaged Institution (HDI) that serves many rural and low-income communities. This study addresses that gap by foregrounding the perspectives of institutional actors, lecturers, WIL coordinators, and academic advisors at a single HDI. Through an interpretivist qualitative study using semi-structured interviews with lecturers, WIL coordinators, and academic advisors, the paper examines how these institutional figures perceive the relationship among academic programmes, labour market demands, and students' real-life circumstances. The findings reveal that curriculum updates often lag behind the fast-evolving job sectors, particularly in Information and Communication Technology (ICT); that WIL systems are fragile due to limited placement opportunities, inconsistent employer engagement, and brief placement periods; and that students from rural and economically disadvantaged backgrounds face compounded challenges, including transport costs, weak professional networks, barriers to digital access, and limited knowledge of recruitment platforms. Additionally, the study highlights that the digital divide extends beyond mere connectivity issues to encompass disparities in access to devices and data, digital confidence, and digitally facilitated career opportunities. Amidst the discourse on the Fourth Industrial Revolution (4IR), globalisation, sustainability, and equity in African higher education, this paper calls for a transformation of the curriculum to be more collaborative, data-informed, and attuned to social needs. It proposes strengthening partnerships with advisory boards, co-creating curricula with industry, employing AI tools to align curricula, and coordinating policies among universities, employers, the Department of Higher Education and Training (DHET), and technology developers. The paper concludes that improving graduate employability in South Africa requires more than technical reforms alone; it necessitates addressing the structural inequalities that shape who can transition from higher education to meaningful employment. The paper contributes a structural-misalignment framework, a clear distinction among empirically grounded, analytically derived, and forward-looking implications, and a methodologically transparent account of qualitative analysis in a sensitive institutional setting.
This study assessed the timeliness and delays in the payment of tuition fees among college students at Mallig Plains Colleges, Inc. (MPCI) during the academic year 2026 as the foundational basis for crafting a responsive financial monitoring plan. Employing a quantitative descriptive-correlational research design, the study gathered data from 60 randomly selected college students across six academic programs. Statistical analysis including frequencies, means, t-tests, Pearson correlation, and Analysis of Variance (ANOVA) revealed that gender, course, year level, primary sponsor, and parental occupation exhibited no significant relationship with payment timeliness. Instead, punctuality was strongly tied to situational and behavioral dynamics. The findings demonstrated that timely tuition fee payments exert a very high positive impact on students’ academic and administrative fluidity and psychosocial stability, effectively removing administrative barriers and mitigating social stigmas. Conversely, delayed payments generated severe ramifications, acting as a direct catalyst for significant institutional bottlenecks and profound socio-economic and emotional barriers, including heightened exam-week anxiety and dropout tendencies. Income volatility due to seasonal agricultural livelihoods and emergency health expenses were identified as the primary economic triggers of payment friction. Alongside, clear institutional communication, accessible payment infrastructure, and strict policy enforcement acted as crucial external determinants of student compliance. While payment timeliness remained uniform across demographics, a significant difference emerged between genders regarding their financial responsibility styles and administrative engagement methods. Based on these insights, a comprehensive Monitoring Plan is proposed to transition the institution from a reactive to a proactive financial framework, optimizing collections while safeguarding student well-being.
The University of South Africa (UNISA) is the largest higher education institution (HEI) in Africa. In fact, UNISA is one of the largest and leading open-distance e-learning (ODeL) institutions in the world and is reputable for its commitment to providing increased access to quality education and flexible teaching. Therefore, UNISA presents a unique context for exploring teacher education through flexible learning. To this end, the current research was conducted between February and May of 2025 and explored the role of flexible learning in teacher education at an influential model in the Global South. The rationale for this research was grounded in the need to address educational challenges in Africa through innovative teaching methods. Employing systematic document analysis and governed by the principles of grounded theory in the collection and analysis of data, this study aimed to explore UNISA’s provision of flexible teacher education. The findings revealed that flexible teacher education in Africa is a necessity and a complex undertaking. It is shaped by demographic pressures, economic constraints, historical inequalities, and crisis events such as the COVID-19 pandemic. Flexible learning expands access, reduces costs, and offers opportunities for curriculum transformation. Its effectiveness, however, is constrained by systemic challenges, including digital inequalities, resistance to pedagogical change, and limitations in institutional capacity. A key contribution of this research is the development of an emerging theory that reveals that flexible education is a balancing act between expanding access and maintaining quality.
Creative competence, defined as the knowledge, skills, and dispositions required both to act creatively and to cultivate creativity in learners, is increasingly framed as a core professional capability for teachers, yet initial teacher education rarely addresses it systematically. This brief research report examines whether a game-based instructional module embedded in a standard pedagogy course can strengthen pre-service teachers' creative competence. Using a quasi-experimental, nonequivalent-groups pre-test/post-test design, two intact cohorts of undergraduate pre-service teachers ( N = 118) completed either a 12-week game-based module (“Creative Pedagogy Lab”; n = 61) or a conventional seminar covering the same syllabus ( n = 57). Outcomes included creative self-efficacy and creative personal identity (Short Scale of Creative Self), teaching-for-creativity competence, divergent thinking (Alternative Uses Task), and blind consensual ratings of an authentic lesson-design product; reflective journals and focus groups captured participants’ experiences. Covariate-adjusted analyses showed significant advantages for the game-based condition in creative self-efficacy ( η p² = .10), teaching-for-creativity competence ( η p² = .12), originality of ideas ( η p² = .06), and rated creativity of lesson designs (d = 0.82). No significant effect emerged for ideational fluency, and the effect on creative personal identity was small and did not survive correction for multiple comparisons. Qualitative findings offer contextual insight into these patterns rather than independent evidence of causal mechanism: participants described the games as low-stakes “safe-fail” spaces that granted permission to experiment, while time pressure and coverage anxiety constrained engagement. The results provide preliminary evidence that game-based approaches can be integrated into professional preparation without displacing core content, and they point to organizational conditions—curricular space, facilitator development, and assessment alignment—needed to sustain such approaches in teacher-education organizations. As a single-institution study with a predominantly female, elementary-track sample, these findings are preliminary and may not generalize to other subject areas, institutions, or more gender-balanced cohorts.
Background: Strategic vocabulary acquisition is a significant factor in the development of reading comprehension during secondary education, as it facilitates meaning construction, access to academic vocabulary, and the effective interpretation of increasingly complex texts. Objective: To determine the relationship between vocabulary acquisition strategies and reading comprehension among first-year secondary school students at an educational institution in Lima, Peru. Methodology: A quantitative approach was employed using a non-experimental, correlational, and cross-sectional design to analyze the relationship between vocabulary acquisition strategies and reading comprehension in secondary school students. The sample consisted of 50 students. Results: Vocabulary acquisition strategies were the dimension most closely associated with reading comprehension (ρ = .693; p < .001), surpassing the relationship observed for overall vocabulary development (ρ = .630; p < .001). Furthermore, vocabulary mastery and functional vocabulary use showed moderate positive correlations (ρ = .401; p = .004), demonstrating the contribution of various lexical dimensions to reading comprehension performance. Conclusion: Vocabulary acquisition strategies play a significant role in reading comprehension; therefore, strengthening these strategies in secondary education represents a relevant pedagogical approach to fostering meaning construction and the development of reading competencies.
Background/Aim: Ageism can influence the quality of geriatric dental care, yet evidence among dental students remains inconsistent across cohorts. This study compares ageism between students at two institutions within the same district sharing identical training requirements and evaluated the questionnaire's internal consistency. Methods: In this cross-sectional study, the 15-item, six-component ageism questionnaire was administered online to 100 undergraduate dental students (65 from Institution 1; 35 from Institution 2). Internal consistency was measured using Cronbach's alpha; Welch's t-tests compared institutions, with a Bonferroni-adjusted significance level ≤ 0.008 for the six component comparisons. Results: The mean total score was 48.81 (SD 5.83). Overall internal consistency was weak (α = 0.521). The total score did not differ significantly between institutions (48.58 vs. 49.23; t (54.12) = 0.48, p = 0.634), and no component difference was observed with Bonferroni adjustment. Conclusions: Ageist attitudes did not differ between institutions, but the questionnaire's weak overall reliability limits interpretation. Larger samples, confirmatory factor analysis, and testing of measurement invariance are warranted.
Aim: to analyze teachers’ educational communication in the teaching and learning processes of students in upper secondary education and the baccalaureate. Methodology: a qualitative study was carried out involving 230 students from a private educational institution in Riobamba, Ecuador, during the 2022–2023 academic year. Data were collected through observation and interviews, and subsequently organized into categories relating to interaction, participation, feedback and classroom dynamics. Results: Difficulties in communication between teachers and pupils were identified, as were few opportunities to ask questions and a predominance of activities focused on theoretical content. In contrast, group dynamics, educational games and other participatory activities were accompanied by closer interaction and greater opportunities for exchange. Conclusion: educational communication was closely related to student participation and to the way in which teaching and learning activities were carried out, although the results do not allow causal relationships to be established.
Purpose: This study examines the role of individual management educators in implementing Responsible Management Education (RME). It addresses a critical gap in the literature, which has disproportionately focused on institutional adoption and programme-level commitments rather than the agency, practices, and development of academics who translate these principles into reality. Methodology: Following PRISMA guidelines, this systematic literature review identified 42 peer-reviewed articles from Google Scholar (2000–2025). The data were analyzed using the inductive Gioia methodology to capture educators' actions and mapped against the UN’s seven Principles for Responsible Management Education (PRME). Findings: The review synthesizes individual academic action into four interconnected, mutually reinforcing themes: curriculum revisions, enhanced external engagement, embodiment of pedagogical changes, and academic development in teaching, learning, and researching (TLR). Crucially, academic development serves as the foundational connective thread, empowering educators with the research capability, credibility, and peer support required to drive the other three dimensions. Implications: For academics, the study demonstrates that RME is enacted through everyday choices in classroom pedagogy and collaborative research. For business school leadership, it highlights that institutional change requires actively supporting educators through protected time, mentoring, and revised workload and promotion incentives that reward responsible scholarship. Originality: By shifting the unit of analysis from the institution to the individual academic, this paper addresses why top-level PRME commitments often decouple into symbolic rhetoric. It contributes to a dynamic conceptual framework that models the individual educator as the central change agent orchestrating curriculum revision, pedagogical innovation, external collaboration, and scholarship. Limitations and directions for future research: This review primarily draws literature from Google Scholar and provides an interpretive thematic synthesis. Future research should empirically validate the framework through surveys and interviews across diverse geographic and developing-economy contexts, while further exploring the under-researched PRME Practice principle. Keywords: Responsible Management Education; PRME; Business Academics; Business Schools; Higher Education
Despite the growing literature on first-generation students, limited research has examined how intersecting socioeconomic, cultural, linguistic, and institutional barriers shape the higher education experiences of first-generation Sama Indigenous students in Tawi-Tawi, Philippines. Thus, this study investigated the socioeconomic challenges encountered by first-generation Indigenous Sama students pursuing higher education in Tawi-Tawi and examined how these challenges affect their academic performance and overall well-being. A qualitative case study design was employed. Seven fourth-year first-generation Sama undergraduate students enrolled in higher education institution in Tawi-Tawi were selected through purposive sampling based on ethnicity, first-generation status, final-year enrollment, and residency. Data were gathered through semi-structured interviews lasting 45–58 minutes, audio-recorded with consent, transcribed, cleaned, and analyzed using a four-stage thematic coding process: initial coding, frequency count, categorization, and theme development. Addressing this gap, the study found four major challenges : financial and economic struggles, including poverty, job anxiety, and lack of scholarship support; academic and institutional challenges, such as heavy workloads, teacher-centered instruction, and literacy gaps; social and cultural factors, including language barriers, discrimination, and social comparison; and family and socioeconomic conditions, such as parental loss, limited income, and unstable housing. Impacts included spiritual and emotional strength as the primary coping mechanism, time-management struggles, career aspirations, health decline, and mental health strain. The findings underscore the need for targeted financial assistance, culturally responsive academic support, inclusive teacher training, and stronger collaboration among educational institutions, government agencies, and community leaders to improve retention, academic success, and well-being among first-generation Indigenous students in marginalized island communities.
با وجود افزایش پژوهشها درباره دانشجویان نسل اول، تحقیقات محدودی به بررسی چگونگی تأثیر تلاقی موانع اقتصادی، فرهنگی، زبانی و نهادی بر تجارب آموزش عالی دانشجویان بومی ساما نسل اول در تاوی-تاوی، فیلیپین پرداختهاند. بنابراین، این مطالعه به بررسی چالشهای اقتصادی-اجتماعی پیشروی دانشجویان بومی ساما نسل اول که در تاوی-تاوی به تحصیلات عالی میپردازند، و تأثیر این چالشها بر عملکرد تحصیلی و بهزیستی کلی آنان پرداخت. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی انجام شد. هفت دانشجوی کارشناسی سال چهارم نسل اول ساما که در یک مؤسسه آموزش عالی در تاوی-تاوی ثبتنام کرده بودند، با نمونهگیری هدفمند بر اساس قومیت، وضعیت نسل اول، ثبتنام در سال پایانی و محل سکونت انتخاب شدند. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته به مدت ۴۵ تا ۵۸ دقیقه جمعآوری شد که با رضایت شرکتکنندگان ضبط صوتی، رونویسی، پاکسازی و با استفاده از فرایند کدگذاری چهار مرحلهای شامل کدگذاری اولیه، شمارش فراوانی، دستهبندی و توسعه تمها تحلیل گردید. این مطالعه با پرداختن به این خلأ، چهار چالش عمده را شناسایی کرد: مشکلات مالی و اقتصادی از جمله فقر، اضطراب شغلی و فقدان حمایت بورسیه؛ چالشهای تحصیلی و نهادی مانند حجم بالای کار، آموزش معلممحور و شکافهای سواد؛ عوامل اجتماعی و فرهنگی شامل موانع زبانی، تبعیض و مقایسه اجتماعی؛ و شرایط خانوادگی و اقتصادی-اجتماعی مانند فقدان والدین، درآمد محدود و مسکن ناپایدار. پیامدها شامل قدرت معنوی و عاطفی به عنوان راهبرد اصلی مقابله، مشکلات مدیریت زمان، آرزوهای شغلی، افت سلامت و فشار روانی بود. یافتهها بر ضرورت حمایت مالی هدفمند، پشتیبانی تحصیلی متناسب با فرهنگ، آموزش فراگیر معلمان و همکاری قویتر میان مؤسسات آموزشی، نهادهای دولتی و رهبران جامعه برای بهبود ماندگاری، موفقیت تحصیلی و بهزیستی دانشجویان بومی نسل اول در جوامع جزیرهای محروم تأکید دارد.
The article analyses the emergence of competition between schools and the new demands it places on the work of school principals. Drawing on international and national sources, the concept of “competition management competence” is defined. Five components of this competence are substantiated: cognitive, analytical-strategic, marketing-communicative, innovative-organisational and reflective-ethical. Ways of developing this competence of principals within the in-service training system are proposed.
این مقاله به تحلیل ظهور رقابت میان مدارس و الزامات جدیدی که این رقابت بر کار مدیران مدارس تحمیل میکند، میپردازد. با بهرهگیری از منابع بینالمللی و ملی، مفهوم «شایستگی مدیریت رقابت» تعریف میشود. پنج مؤلفه این شایستگی تبیین شدهاند: شناختی، تحلیلی-راهبردی، بازاریابی-ارتباطی، نوآورانه-سازمانی و بازتابی-اخلاقی. همچنین، راههایی برای توسعه این شایستگی مدیران در چارچوب نظام آموزش ضمن خدمت پیشنهاد میشود.
Student advising is gaining prominence with senior university staff in UK Higher Education, driven by the need to retain students and support successful outcomes across diverse groups. Drawing on initial findings from a cross-institutional experiential project, the paper explores institutional enhancement activities related to student advising through a data-people-theory model. Using purposive sampling, participants were invited to join the research because the first and second authors were aware that their institutions were in the process of or about to undergo, institution-wide projects to enhance advising. The project initially sought to explore whether McVitty and Maxwell’s (2024) data-people-theory model could provide a consistent framework for better understanding varied approaches to advising activity. An in-depth overview of the model and its constituent parts is provided, enabling readers to consider how they might use this same lens at their own institutions. Typical use cases include benchmarking existing advising systems and practices to better understand how their input components interact. Gaps in provision can be surfaced through an intentional consideration of the components and their interplay. The model can also be used to articulate a future desired state for advising that enhances student success. Project findings offer institutions a flexible framework for reviewing and enhancing student advising, drawing conclusions that can help other institutions consider how to proceed. A revised version of the data-people-theory model is also presented.
مشاوره دانشجویی در میان مدیران ارشد دانشگاهها در آموزش عالی بریتانیا اهمیت فزایندهای یافته است؛ این امر ناشی از نیاز به حفظ دانشجویان و حمایت از نتایج موفقیتآمیز در میان گروههای متنوع است. این مقاله با بهرهگیری از یافتههای اولیه یک پروژه تجربی بیندانشگاهی، به بررسی فعالیتهای ارتقای نهادی مرتبط با مشاوره دانشجویی از طریق مدل داده-افراد-نظریه میپردازد. با استفاده از نمونهگیری هدفمند، شرکتکنندگان به این دلیل به پژوهش دعوت شدند که نویسندگان اول و دوم آگاه بودند که مؤسسات آنها در حال اجرای پروژههای سراسری برای ارتقای مشاوره هستند یا به زودی این کار را انجام خواهند داد. هدف اولیه پروژه، بررسی این موضوع بود که آیا مدل داده-افراد-نظریه مکویتی و مکسول (2024) میتواند چارچوبی منسجم برای درک بهتر رویکردهای متنوع به فعالیتهای مشاورهای فراهم کند یا خیر. مروری جامع بر این مدل و اجزای تشکیلدهنده آن ارائه میشود تا خوانندگان بتوانند بررسی کنند که چگونه میتوانند از این دیدگاه در مؤسسه خود بهره ببرند. کاربردهای معمول شامل ارزیابی تطبیقی نظامها و رویههای موجود مشاوره برای درک بهتر نحوه تعامل اجزای ورودی آنها است. با توجه عمدی به اجزا و تعامل آنها، میتوان خلأهای موجود در ارائه خدمات را شناسایی کرد. همچنین این مدل میتواند برای تبیین وضعیت مطلوب آینده مشاوره که موفقیت دانشجویان را ارتقا میدهد، مورد استفاده قرار گیرد. یافتههای پروژه، چارچوبی انعطافپذیر برای بازنگری و ارتقای مشاوره دانشجویی در اختیار مؤسسات قرار میدهد و نتایجی ارائه میکند که میتواند به سایر مؤسسات در تصمیمگیری کمک کند. نسخهای بازنگریشده از مدل داده-افراد-نظریه نیز ارائه شده است.
این مقاله پژوهشی به بررسی نقش زبانها، ادبیات و سنتهای عامیانه هندی در ترویج و تقویت آموزش ارزشها در جامعه معاصر هند میپردازد. نویسنده، Mr. Ganesh Shrirang Satarkar، دانشجوی سال اول کارشناسی ارشد مدیریت هتلداری و فناوری پذیرایی، گروه مدیریت گردشگری و هتلداری (DTHM)، دانشگاه مرکزی Haryana، هند، به بررسی این موضوع میپردازد که چگونه تنوع زبانی، سنتهای ادبی، روایتهای شفاهی، ترانههای عامیانه، ضربالمثلها، تئاتر سنتی، جشنوارهها و دانش فرهنگی بومی به آگاهی اخلاقی، رشد شخصیت، هویت فرهنگی و مسئولیت اجتماعی کمک میکنند. این مطالعه با رویکرد کیفی، توصیفی و تحلیلی و مبتنی بر منابع ثانویه از جمله کتابها، مقالات علمی، سیاستهای آموزشی، گزارشها و متون دانشگاهی انجام شده است. در این مقاله به نقش زبانها و ادبیات منطقهای هند در تقویت همدلی، تفکر انتقادی، برابری، مدارا، همکاری، مسئولیتپذیری زیستمحیطی و همبستگی اجتماعی پرداخته میشود. همچنین اهمیت ادغام میراث فرهنگی با شیوههای آموزشی معاصر و ارزشهای قانون اساسی مورد توجه قرار گرفته است. مقاله تأکید میکند که نهادهای آموزشی باید سنتهای مثبت فرهنگی را حفظ کرده و همزمان به صورت انتقادی با رویههای مرتبط با تبعیض، نابرابری، طرد و نقض کرامت انسانی برخورد کنند. نتیجهگیری پژوهش بیان میکند که ادغام معنادار زبانها، ادبیات و سنتهای عامیانه هندی در آموزش میتواند به توسعه همهجانبه و شکلگیری شهروندانی اخلاقمدار، مسئول، آگاه به فرهنگ و متعهد به اجتماع کمک کند.
The aim of the study was to determine the effectiveness of the integrated teaching approach regarding the formation of students’ knowledge of quantum biophysics and socio-adaptive skills. For that purpose, three methods were used: analysis of scientific literature to confirm the concept of SAC, and an experimental study involving 60 students to confirm the effectiveness of the integrated teaching method combining the study of quantum biophysical and psychosomatic aspects of education. The theoretical analysis established that the concept of socio-adaptive competence includes three main components – cognitive, emotional, and motivational – and clarified their interrelationship in the process of forming socio-adaptive competence. Furthermore, specific psychodidactic principles and forms of applying the concept within academic courses were identified, ensuring the integration of theoretical knowledge and practical skills. Active engagement with complex quantum biophysical concepts stimulates students’ cognitive processes, increases attentional focus by 28-41%, and fosters self-control skills, while concurrently reducing stress responses (r=-0.31 to -0.42) and enhancing emotional stability (r=0.28-0.38) and cognitive concentration (r=0.33-0.41). It was determined that the integration of psychodidactic principles with practical tasks ensures an optimal interaction between the psyche and physiology, which contributes to an increase in socio-adaptive competence and material retention by 62-68% in the experimental group. The author’s exercises develop cognitive, emotional, and motivational competencies, promote critical thinking, self-regulation, and socio-adaptive behaviour in students. The results can be utilised by educators, educational institution administrators, curriculum developers, and researchers for the implementation and assessment of the development of socio-emotional competence in teachers, with the aim of improving the quality of education, the effectiveness of the learning process, and the psychological well-being of participants in the educational environment.
هدف این پژوهش تعیین اثربخشی رویکرد آموزش تلفیقی در شکلگیری دانش دانشجویان درباره زیستفیزیک کوانتومی و مهارتهای سازگاری اجتماعی بود. بدین منظور، سه روش مورد استفاده قرار گرفت: تحلیل ادبیات علمی به منظور تأیید مفهوم SAC و یک مطالعه تجربی با مشارکت ۶۰ دانشجو برای اثبات اثربخشی روش آموزش تلفیقی که جنبههای زیستفیزیکی کوانتومی و روانتنی آموزش را ترکیب میکند. تحلیل نظری نشان داد که مفهوم شایستگی سازگاری اجتماعی شامل سه مؤلفه اصلی — شناختی، هیجانی و انگیزشی — است و ارتباط متقابل آنها در فرآیند شکلگیری شایستگی سازگاری اجتماعی تبیین شد. افزون بر این، اصول و اشکال رواندیداکتیکی خاصی برای بهکارگیری این مفهوم در دروس دانشگاهی شناسایی گردید که ادغام دانش نظری و مهارتهای عملی را تضمین میکند. مشارکت فعال با مفاهیم پیچیده زیستفیزیکی کوانتومی، فرآیندهای شناختی دانشجویان را تحریک میکند، تمرکز توجه را بین ۲۸ تا ۴۱ درصد افزایش میدهد و مهارتهای خودکنترلی را تقویت میکند، در حالی که همزمان واکنشهای استرسی را کاهش میدهد (r=-0.31 تا -0.42) و پایداری هیجانی (r=0.28-0.38) و تمرکز شناختی (r=0.33-0.41) را افزایش میدهد. مشخص شد که ادغام اصول رواندیداکتیکی با تکالیف عملی، تعامل بهینه بین روان و فیزیولوژی را تضمین میکند که این امر به افزایش شایستگی سازگاری اجتماعی و حفظ مطالب تا ۶۲ تا ۶۸ درصد در گروه آزمایش منجر میشود. تمرینات نویسنده، شایستگیهای شناختی، هیجانی و انگیزشی را پرورش داده، تفکر انتقادی، خودتنظیمی و رفتار سازگاری اجتماعی را در دانشجویان ترویج میکند. نتایج میتواند توسط مدرسان، مدیران مؤسسات آموزشی، برنامهریزان درسی و پژوهشگران برای اجرای توسعه شایستگی هیجانی-اجتماعی معلمان و ارزیابی آن مورد استفاده قرار گیرد، با هدف ارتقای کیفیت آموزش، اثربخشی فرآیند یادگیری و بهزیستی روانشناختی مشارکتکنندگان در محیط آموزشی.
This study focused on the development and acceptability of a Physics Activity Manual for Grade 9 students in a laboratory school implementing an institution-based curriculum in Batangas Province. It aimed to identify priority Physics learning areas and associated competencies based on students’ assessment results, determine the level of acceptability of the developed manual, examine differences in acceptability ratings when respondents were grouped according to profile variables, and propose enrichments based on the findings. The study employed a descriptive-developmental research design. Assessment results of 75 Grade 9 students from School Year 2024–2025 were analyzed to identify the lowest-performing Physics learning areas and the competencies associated with them, which served as the basis for developing the manual. The developed material underwent preliminary review by qualified validators and was subsequently evaluated by 30 Science Teachers and 5 Science Experts using an adapted Learning Resource Management and Development System (LRMDS) Evaluation Tool for Printed Resources. Data were analyzed using descriptive and inferential statistics. The manual was rated Highly Acceptable by both groups across Content, Format, Presentation and Organization, and Accuracy and Up-to-Datedness. Overall mean ratings were 3.82 for Science Teachers and 3.70 for Science Experts. Differences were not significant for most profile variables; however, Science Teachers’ ratings differed significantly by educational attainment. The findings support the manual’s acceptability as a curriculum-aligned supplementary instructional resource, while classroom implementation and effectiveness remain subjects for future research.
این مطالعه بر تدوین و پذیرشپذیری راهنمای فعالیتهای فیزیک برای دانشآموزان پایه نهم در یک مدرسه آزمایشگاهی که برنامه درسی مبتنی بر مؤسسه را در استان باتانگاس اجرا میکند، متمرکز بود. هدف پژوهش شناسایی حوزههای اولویتدار یادگیری فیزیک و شایستگیهای مرتبط بر اساس نتایج ارزیابی دانشآموزان، تعیین سطح پذیرشپذیری راهنمای تدوینشده، بررسی تفاوت در امتیازات پذیرشپذیری هنگام گروهبندی پاسخدهندگان بر اساس متغیرهای پروفایل و پیشنهاد غنیسازیها بر اساس یافتهها بود. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی-توسعهای استفاده کرد. نتایج ارزیابی ۷۵ دانشآموز پایه نهم در سال تحصیلی ۲۰۲۴–۲۰۲۵ برای شناسایی حوزههای یادگیری فیزیک با پایینترین عملکرد و شایستگیهای مرتبط با آنها تحلیل شد که مبنای تدوین راهنما قرار گرفت. ماده تدوینشده توسط ارزیابان واجد شرایط مورد بازبینی اولیه قرار گرفت و سپس توسط ۳۰ معلم علوم و ۵ کارشناس علوم با استفاده از ابزار ارزیابی منابع چاپی سیستم مدیریت و توسعه منابع یادگیری (LRMDS) ارزیابی شد. دادهها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. راهنما از سوی هر دو گروه در ابعاد محتوا، قالب، ارائه و سازماندهی، و صحت و بهروز بودن، بسیار قابل پذیرش ارزیابی شد. میانگین کلی امتیازات برای معلمان علوم ۳٫۸۲ و برای کارشناسان علوم ۳٫۷۰ بود. تفاوت معناداری در بیشتر متغیرهای پروفایل مشاهده نشد؛ با این حال، امتیازات معلمان علوم بر اساس سطح تحصیلات تفاوت معناداری داشت. یافتهها از پذیرشپذیری راهنما به عنوان منبع آموزشی مکمل همسو با برنامه درسی حمایت میکند، در حالی که اجرای کلاسی و اثربخشی آن موضوع پژوهشهای آتی باقی میماند.
چارچوب یادگیری مبتنی بر مسئله با تمرکز بر شبیهسازی و ادغام محاسباتی برای دینامیک مهندسی: طراحی، اجرا و ارزیابی آمیختهروشی در یک دوره کارشناسی همسو با آموزش مبتنی بر خروجی
Engineering dynamics courses demand simultaneous development of mathematical modelling, computational implementation, and communication competencies, yet conventional instruction rarely provides authentic contexts for their integration. The primary objective of this study was to design, implement, and empirically evaluate a Simulation-Focused Problem-Based Learning (SF-PBL) framework that integrates first-principles Newtonian and Lagrangian mechanics with Python-based numerical simulation within an Outcome-Based Education (OBE)-aligned curriculum. The framework was embedded within a 15-week undergraduate Dynamic System Modeling (DSM) course ( N = 53, B.Tech Mechatronics Engineering, Semester IV, January–April 2026) at a single NBA-accredited institution in India. It operationalises a four-phase computational pipeline—System Identification, Mathematical Modelling, Computational Simulation, Validation & Communication—scaffolded through an Explain-Try-Challenge (E-T-C) model and assessed via a six-judge external expert panel. A pre–post mixed-methods design measured self-efficacy (10-item Likert scale), conceptual knowledge (5-item MCQ), PBL satisfaction, AI tool usage, and qualitative breakthrough reflections. Self-efficacy improved significantly (pre: M = 2.92, SD = 0.21; post: M = 3.80, SD = 0.40; t (52) = 13.91, p < .001 , Cohen’s d = 2.72, pooled SD). Knowledge gains were large ( t (52) = 11.32, p < .001 , d = 1.20; Hake’s g = 0.50, medium interactive-engagement band). All ten self-efficacy items improved significantly ( p < .001 ). PBL satisfaction was high ( M = 3.74 , SD = 0.30). Eighty-five percent of students used AI tools, primarily for computational coding, while mathematical derivation remained predominantly human-led. Qualitative themes identified simulation validation, PID tuning, and linking derivation to computation as commonly reported breakthrough moments. Exhibition rubric scores from 17 student projects evaluated by the six-judge panel ( M = 82.62 / 100 , SD = 9.98 ) confirmed strong authentic performance. The SF-PBL framework offers a replicable, empirically-evaluated model for computationally-integrated dynamics pedagogy in OBE-aligned STEM programmes.
دروس دینامیک مهندسی نیازمند توسعه همزمان مدلسازی ریاضی، پیادهسازی محاسباتی و شایستگیهای ارتباطی هستند، اما آموزشهای متداول به ندرت زمینههای اصیل برای ادغام این مهارتها فراهم میکنند. هدف اصلی این پژوهش، طراحی، اجرا و ارزیابی تجربی چارچوب یادگیری مبتنی بر مسئله با تمرکز بر شبیهسازی (SF-PBL) بود که مکانیک نیوتنی و لاگرانژی مبتنی بر اصول اولیه را با شبیهسازی عددی مبتنی بر Python در قالب یک برنامه درسی همسو با آموزش مبتنی بر خروجی (OBE) ادغام میکند. این چارچوب در یک دوره کارشناسی مدلسازی سیستمهای دینامیکی (DSM) به مدت ۱۵ هفته (N = 53، مهندسی مکاترونیک، ترم چهارم، ژانویه تا آوریل ۲۰۲۶) در یک مؤسسه دارای اعتبار NBA در هند اجرا شد. این چارچوب یک خط لوله محاسباتی چهار مرحلهای—شناسایی سیستم، مدلسازی ریاضی، شبیهسازی محاسباتی، اعتبارسنجی و ارتباط—را عملیاتی میکند که از طریق مدل توضیح-آزمایش-چالش (E-T-C) ساختاربندی شده و توسط هیئت داوران متشکل از شش متخصص خارجی ارزیابی گردید. طرح پژوهش آمیخته پیشآزمون-پسآزمون، خودکارآمدی (مقیاس لیکرت ۱۰ مادهای)، دانش مفهومی (۵ سؤال چندگزینهای)، رضایت از PBL، میزان استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی و بازتابهای کیفی از لحظات جهشی را اندازهگیری کرد. خودکارآمدی به طور معناداری افزایش یافت (پیشآزمون: M = 2.92، SD = 0.21؛ پسآزمون: M = 3.80، SD = 0.40؛ t (52) = 13.91، p < .001، d کوهن = 2.72، SD تجمیعی). افزایش دانش نیز قابل توجه بود (t (52) = 11.32، p < .001، d = 1.20؛ g هاک = 0.50، باند تعامل متوسط). هر ده ماده خودکارآمدی به طور معناداری بهبود یافتند (p < .001). رضایت از PBL بالا بود (M = 3.74، SD = 0.30). هشتاد و پنج درصد دانشجویان از ابزارهای هوش مصنوعی عمدتاً برای کدنویسی محاسباتی استفاده کردند، در حالی که استنتاج ریاضی عمدتاً توسط انسان انجام شد. مضامین کیفی، اعتبارسنجی شبیهسازی، تنظیم PID و پیوند استنتاج به محاسبه را به عنوان لحظات جهشی رایج شناسایی کردند. نمرات روبریک ارائه پروژههای ۱۷ دانشجو که توسط هیئت شش نفره ارزیابی شد (M = 82.62 از ۱۰۰، SD = 9.98) عملکرد اصیل قوی را تأیید کرد. چارچوب SF-PBL یک الگوی قابل تکرار و ارزیابیشده تجربی برای آموزش دینامیک با ادغام محاسباتی در برنامههای STEM همسو با OBE ارائه میدهد.
Background: The digital era presents unprecedented opportunities and challenges for establishing learning societies that support lifelong learning, digital literacy, and sustainable human capital development. Educational and community leaders play pivotal roles in this transformation, yet their integrated contributions remain underexplored in emerging regional contexts. Objective: This study aims to develop an integrated understanding of how educational and community leaders contribute to the creation of a learning society in the digital era, with specific focus on lifelong learning mechanisms, digital literacy initiatives, and human capital development pathways. Method: A qualitative descriptive multi-stakeholder inquiry was conducted with 28 participants including school principals, university leaders, community organization leaders, government representatives, and NGO officials from Banten Province, Indonesia. Data were collected through semi-structured interviews (n=18), focus group discussions (n=3), document analysis, and observation protocols. Thematic analysis with source, method, and theory triangulation was employed. Findings: Educational and community leaders jointly establish learning societies through five interconnected mechanisms: institutional learning infrastructure development, digital literacy ecosystems, collaborative knowledge-sharing platforms, civic engagement frameworks, and capability development initiatives. Leaders emphasized the necessity of integrating formal and informal learning, bridging digital divides, and fostering social capital through community engagement. An Integrated Learning Society Development Framework emerged, highlighting the synergistic relationship between educational institutions, community organizations, and government agencies in facilitating sustainable human capital growth. Novelty: This research uniquely positions learning society development as an educational-community collaborative endeavor within the digital era context of emerging regional economies, departing from institution-centric approaches that dominate current literature. Implications: Findings provide strategic guidance for policymakers and institutional leaders in designing integrated learning society frameworks that harness digital technologies while maintaining social cohesion and equitable access to learning opportunities.
زمینه: عصر دیجیتال فرصتها و چالشهای بیسابقهای را برای ایجاد جوامع یادگیرنده که از یادگیری مادامالعمر، سواد دیجیتال و توسعه پایدار سرمایه انسانی حمایت میکنند، فراهم آورده است. رهبران آموزشی و اجتماعی نقشهای محوری در این تحول ایفا میکنند، اما مشارکتهای یکپارچه آنها در زمینههای منطقهای نوظهور کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: این مطالعه با هدف توسعه درک یکپارچهای از نحوه مشارکت رهبران آموزشی و اجتماعی در ایجاد جامعه یادگیرنده در عصر دیجیتال، با تمرکز ویژه بر سازوکارهای یادگیری مادامالعمر، ابتکارات سواد دیجیتال و مسیرهای توسعه سرمایه انسانی انجام شده است. روش: یک پژوهش کیفی توصیفی با رویکرد چند ذینفعی با مشارکت ۲۸ نفر شامل مدیران مدارس، رهبران دانشگاهی، رهبران سازمانهای اجتماعی، نمایندگان دولت و مسئولان سازمانهای غیردولتی از استان بانتن اندونزی انجام شد. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته (n=18)، بحثهای گروهی متمرکز (n=3)، تحلیل اسناد و پروتکلهای مشاهده گردآوری شد. تحلیل تماتیک با مثلثسازی منبع، روش و نظریه به کار گرفته شد. یافتهها: رهبران آموزشی و اجتماعی به طور مشترک از طریق پنج سازوکار به هم پیوسته شامل توسعه زیرساختهای یادگیری نهادی، اکوسیستمهای سواد دیجیتال، بسترهای اشتراک دانش مشارکتی، چارچوبهای مشارکت مدنی و ابتکارات توسعه قابلیتها، جوامع یادگیرنده را ایجاد میکنند. رهبران بر ضرورت ادغام یادگیری رسمی و غیررسمی، پر کردن شکاف دیجیتال و تقویت سرمایه اجتماعی از طریق مشارکت اجتماعی تأکید کردند. چارچوب یکپارچه توسعه جامعه یادگیرنده استخراج شد که بر رابطه همافزا میان نهادهای آموزشی، سازمانهای اجتماعی و نهادهای دولتی در تسهیل رشد پایدار سرمایه انسانی تأکید دارد. نوآوری: این پژوهش توسعه جامعه یادگیرنده را به عنوان یک تلاش مشترک آموزشی-اجتماعی در زمینه عصر دیجیتال اقتصادهای منطقهای نوظهور مطرح میکند و از رویکردهای نهاد-محور غالب در ادبیات فعلی فاصله میگیرد. پیامدها: یافتهها راهنمایی راهبردی برای سیاستگذاران و رهبران نهادی در طراحی چارچوبهای یکپارچه جامعه یادگیرنده که از فناوریهای دیجیتال بهره میگیرند و در عین حال انسجام اجتماعی و دسترسی عادلانه به فرصتهای یادگیری را حفظ میکنند، ارائه میدهد.
Significant investment into school building across the Eurocentric world in the 21st century attests to the assumed transformative potential of school architecture. A new generation of school buildings intends to support emerging pedagogies by shifting from teacher-led school environments to student-centred learning environments. The flexible and adaptable architecture aims to foster student agency, self-directed learning and freedom of movement by providing spaces beyond constant conventional surveillance. However, existing research suggests that transforming school buildings doesn’t eliminate the element of control within schools but merely changes its forms. This article offers additional insight into various mechanisms of control emerging within institutionally structured environments. In an ethnographically grounded approach in Finland, we explore how the new school architecture, the conventional school institution, and the children at school shape and transform one another (with)in practices of control. We argue that these three elements become both actors and sites of control though a complex dynamic of producing each other relationally. We propose that the new school spaces – intended to move away from traditional forms of direct control – intersect with the sedimented structures of institutional authority. These dynamics manifest within children’s bodies, which in turn become sites where control is enacted and maintained.
سرمایهگذاری قابل توجه در ساخت مدارس در سراسر جهان اروپامحور در قرن بیستویکم، گویای فرضیه ظرفیت تحولآفرین معماری مدرسه است. نسل جدیدی از ساختمانهای مدارس با هدف حمایت از پداگوژیهای نوظهور، در پی گذار از محیطهای مدرسهمحور معلم به محیطهای یادگیری دانشآموزمحور است. معماری انعطافپذیر و قابل تطبیق، با فراهم آوردن فضاهایی فراتر از نظارت دائمی و متعارف، در پی تقویت عاملیت دانشآموز، یادگیری خودراهبر و آزادی حرکت است. با این حال، پژوهشهای موجود نشان میدهد که دگرگونی ساختمانهای مدارس، عنصر کنترل را در مدارس حذف نمیکند، بلکه صرفاً اشکال آن را تغییر میدهد. این مقاله، بینش بیشتری درباره سازوکارهای مختلف کنترل که در محیطهای ساختاریافته نهادی پدید میآیند، ارائه میدهد. با رویکردی مبتنی بر قومنگاری در فنلاند، بررسی میکنیم که چگونه معماری جدید مدرسه، نهاد مدرسه متعارف و کودکان در مدرسه، یکدیگر را در بستر کنشهای کنترل شکل میدهند و دگرگون میکنند. استدلال میکنیم که این سه عنصر، از طریق پویایی پیچیده تولید رابطهای یکدیگر، هم کنشگر و هم بستر کنترل میشوند. پیشنهاد میکنیم که فضاهای جدید مدرسه – که با هدف فاصله گرفتن از اشکال سنتی کنترل مستقیم طراحی شدهاند – با ساختارهای رسوبیافته اقتدار نهادی تلاقی میکنند. این پویاییها در بدن کودکان متجلی میشود، که خود به بسترهایی برای اِعمال و حفظ کنترل بدل میگردد.
This investigation evaluated the employability, professional competencies, and internship experiences of the Bachelor of Elementary Education (BEED) graduates of the Polytechnic University of the Philippines – Cabiao Campus for the academic years 2024–2025. The study objectives were to obtain the demographic characteristics of the graduates and the employment profile, how the graduates have matched their jobs with their degrees, their practical abilities and skills learned from the institution, and their practicum and internship experience’s effect. A descriptive quantitative research design was used in the study. Respondents were 170 BEED graduates of 2024 and 2025 who were identified through total enumeration and purposive sampling strategies. A researcher-made questionnaire was used as the main data instrument and was shared online using Google Forms, email, Messenger, and other social media platforms. Frequency, percentage, and weighted mean were used to analyze the observations made in the data. The findings showed that a high proportion of graduates were employed in the local area; however, many were working in fields not directly related to their degree. The findings also showed that the respondents strongly agreed that the BEED program effectively strengthened their communication skills, critical thinking, teaching competencies, leadership skills, and ICT skills that pertain to professional practice. Moreover, the graduates self-reported very high ratings regarding practicum and internship experiences, which showed that they ready them for managing a classroom, teaching in-person, and carrying out teaching duties in real life. This research can guide curricula improvement, support programs, and a continuous improvement process of the BEED program to strengthen graduate employability and professional readiness.
این پژوهش به ارزیابی قابلیت اشتغال، شایستگیهای حرفهای و تجارب کارآموزی فارغالتحصیلان رشته کارشناسی آموزش ابتدایی (BEED) دانشگاه پلیتکنیک فیلیپین – پردیس کابیاو در سالهای تحصیلی ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ پرداخت. اهداف پژوهش شامل بهدستآوردن ویژگیهای جمعیتشناختی فارغالتحصیلان و نمایه اشتغال آنان، میزان تطابق شغل فارغالتحصیلان با رشته تحصیلی، تواناییها و مهارتهای عملی کسبشده از مؤسسه، و تأثیر تجربه کارورزی و کارآموزی بود. در این مطالعه از طرح پژوهش توصیفی-کمی استفاده شد. پاسخدهندگان شامل ۱۷۰ نفر از فارغالتحصیلان BEED سالهای ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ بودند که از طریق سرشماری کامل و نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار اصلی گردآوری دادهها پرسشنامه محققساخته بود که به صورت آنلاین از طریق Google Forms، ایمیل، Messenger و سایر شبکههای اجتماعی توزیع شد. برای تحلیل دادهها از فراوانی، درصد و میانگین وزنی استفاده گردید. یافتهها نشان داد که نسبت بالایی از فارغالتحصیلان در منطقه محلی مشغول به کار هستند؛ با این حال، بسیاری از آنان در حوزههایی مشغول به کارند که ارتباط مستقیمی با رشته تحصیلیشان ندارد. همچنین نتایج نشان داد که پاسخدهندگان به شدت موافق بودند که برنامه BEED به طور مؤثری مهارتهای ارتباطی، تفکر انتقادی، شایستگیهای تدریس، مهارتهای رهبری و مهارتهای ICT مرتبط با عمل حرفهای را در آنان تقویت کرده است. افزون بر این، فارغالتحصیلان به صورت خودگزارشدهی، نمرات بسیار بالایی به تجارب کارورزی و کارآموزی خود دادند که نشان میدهد این تجارب آنان را برای مدیریت کلاس، تدریس حضوری و انجام وظایف آموزشی در دنیای واقعی آماده کرده است. این پژوهش میتواند راهنمایی برای بهبود برنامه درسی، برنامههای حمایتی و فرایند بهبود مستمر برنامه BEED به منظور تقویت قابلیت اشتغال و آمادگی حرفهای فارغالتحصیلان باشد.
This study aims to examine and compare the curriculum structures and content across four types of educational institutions: Public Elementary Schools (SD), Integrated Islamic Elementary Schools (SDIT), Islamic Elementary Schools (MI), and Islamic Junior High Schools (MTs). The study is motivated by the distinct educational objectives, subject matter, instructional time allocations, and unique characteristics associated with each institution. A literature review method was employed, gathering information from relevant books, scholarly journal articles, and official government documents. Data were analyzed using a descriptive-comparative technique to elucidate curriculum similarities and differences regarding subject structures, content, time allocation, and institutional characteristics. The findings indicate that SDs emphasize the development of foundational skills and general knowledge; SDITs integrate the national curriculum with a strong emphasis on Islamic values; and MIs combine general subjects with specialized Islamic religious instruction. Meanwhile, MTs provide lower secondary education featuring a blend of general and religious subjects tailored to the developmental stage of the students. These curricular variations are shaped by educational goals, government policies, institutional identities, and student needs. This study is expected to enhance understanding of the curriculum characteristics across various educational institutions in Indonesia.
هدف این مطالعه بررسی و مقایسه ساختار و محتوای برنامههای درسی در چهار نوع نهاد آموزشی شامل دبستانهای دولتی (SD)، دبستانهای اسلامی تلفیقی (SDIT)، مدارس ابتدایی اسلامی (MI) و مدارس راهنمایی اسلامی (MTs) است. انگیزه این پژوهش ناشی از اهداف آموزشی متفاوت، موضوعات درسی، تخصیص زمان آموزشی و ویژگیهای منحصربهفرد هر یک از این نهادها است. روش مطالعه مروری بهکار گرفته شد و اطلاعات از کتابهای مرتبط، مقالات علمی و اسناد رسمی دولتی گردآوری گردید. دادهها با استفاده از تکنیک توصیفی-مقایسهای تحلیل شدند تا شباهتها و تفاوتهای برنامههای درسی از نظر ساختار دروس، محتوا، تخصیص زمان و ویژگیهای نهادی تبیین شود. یافتهها نشان میدهد که دبستانهای دولتی بر توسعه مهارتهای پایه و دانش عمومی تأکید دارند؛ دبستانهای اسلامی تلفیقی برنامه درسی ملی را با تأکید قوی بر ارزشهای اسلامی ادغام میکنند؛ و مدارس ابتدایی اسلامی ترکیبی از دروس عمومی و آموزش تخصصی دینی اسلامی ارائه میدهند. در عین حال، مدارس راهنمایی اسلامی آموزش متوسطه اول را با ترکیبی از دروس عمومی و دینی متناسب با مرحله رشدی دانشآموزان فراهم میکنند. این تفاوتهای برنامه درسی تحت تأثیر اهداف آموزشی، سیاستهای دولتی، هویتهای نهادی و نیازهای دانشآموزان شکل میگیرد. انتظار میرود این مطالعه به درک بهتر ویژگیهای برنامه درسی در نهادهای مختلف آموزشی در اندونزی کمک کند.
This article analyzes the role and possibilities of introducing a dual education system in pedagogical higher education institutions in the formation of professional competencies of future teachers from a scientific and pedagogical perspective. Dual education is aimed at combining theoretical knowledge in an educational institution and practical training in the environment of real educational activities, that is, in general secondary educational institutions, preschool educational institutions and other educational institutions, and serves the development of the student's professional knowledge, skills, qualifications, reflective thinking and professional and spiritual values.
این مقاله نقش و امکانات معرفی نظام آموزش دوگانه در مؤسسات آموزش عالی تربیتی را در شکلگیری شایستگیهای حرفهای معلمان آینده از منظر علمی و تربیتی تحلیل میکند. آموزش دوگانه با هدف ترکیب دانش نظری در یک مؤسسه آموزشی و آموزش عملی در محیط فعالیتهای واقعی آموزشی، یعنی در مؤسسات آموزش متوسطه عمومی، مؤسسات آموزش پیشدبستانی و سایر مؤسسات آموزشی، طراحی شده است و به توسعه دانش حرفهای، مهارتها، صلاحیتها، تفکر تأملی و ارزشهای حرفهای و معنوی دانشجو خدمت میکند.
This investigation primarily explores the pedagogical implications of integrating instructional artifacts manufactured via three-dimensional (3D) printing technologies within fifth-grade social studies education, specifically monitoring shifts in student motivation, subject-directed attitudes, and academic outcomes. Using a quasi-experimental approach, the study employed pre-test and post-test non-equivalent control group design. The research cohort involved 52 fifth-grade learners from a public secondary institution in Kütahya province, divided into an experimental group (N = 26) and a control group (N = 26). The instructional interventions spanned a four-week timeline (comprising 10 lesson hours) focused on the ‘Journey to the Past’ unit within the ‘Culture and Heritage’ thematic strand. Data acquisition relied on a subject-matter academic achievement test, alongside standardized metrics capturing course motivation and attitudinal orientations. Quantitative analyses were conducted via the non-parametric Mann-Whitney U technique. The diagnostic outcomes revealed that the 3D-printing supported paradigm produced a highly significant, large-scale positive shift in students’ post-test academic achievement (U = 0.00, Z = -6.19, p < .001, r = .86) and a substantial moderate-to-large expansion in course motivation (U = 143.5, Z = -3.528, p < .001, r = .49). Conversely, no statistically significant divergence was recorded regarding students’ post-test attitudes toward the course (p > .05), mirroring baseline trends. Ultimately, these findings indicate that while tangible 3D physical models serve as powerful cognitive catalysts that markedly accelerate academic mastery and motivational drive, structural attitudinal shifts require more prolonged exposure.
این پژوهش عمدتاً به بررسی پیامدهای آموزشی ادغام ابزارهای آموزشی ساختهشده با فناوریهای چاپ سهبعدی در آموزش مطالعات اجتماعی پایه پنجم میپردازد و به طور خاص تغییرات در انگیزش دانشآموزان، نگرشهای مرتبط با موضوع و نتایج تحصیلی را مورد پایش قرار میدهد. این مطالعه با رویکرد شبهآزمایشی و طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروه کنترل غیرمعادل انجام شده است. جامعه پژوهش شامل ۵۲ دانشآموز پایه پنجم از یک مدرسه دولتی در استان کوتاهیا بود که به دو گروه آزمایش (N = 26) و کنترل (N = 26) تقسیم شدند. مداخلات آموزشی طی بازه زمانی چهار هفتهای (شامل ۱۰ ساعت درسی) و با محوریت واحد «سفر به گذشته» در بخش موضوعی «فرهنگ و میراث» اجرا گردید. جمعآوری دادهها با استفاده از آزمون پیشرفت تحصیلی موضوعی و همچنین مقیاسهای استاندارد سنجش انگیزش درسی و نگرش انجام شد. تحلیلهای کمی با استفاده از آزمون غیرپارامتریک Mann-Whitney U صورت گرفت. نتایج تشخیصی نشان داد که الگوی مبتنی بر چاپ سهبعدی موجب افزایش بسیار معنادار و گستردهای در پیشرفت تحصیلی دانشآموزان در پسآزمون شد (U = 0.00, Z = -6.19, p < .001, r = .86) و همچنین افزایش متوسط تا زیاد در انگیزش درسی (U = 143.5, Z = -3.528, p < .001, r = .49) را به همراه داشت. در مقابل، در خصوص نگرش دانشآموزان نسبت به درس در پسآزمون تفاوت معناداری مشاهده نشد (p > .05) که با روندهای پایهای مطابقت داشت. در نهایت، این یافتهها نشان میدهد که مدلهای فیزیکی سهبعدی به عنوان محرکهای شناختی مؤثر، به طور چشمگیری موجب تسریع در تسلط تحصیلی و افزایش انگیزش میشوند، اما تغییرات ساختاری در نگرش نیازمند مواجهه طولانیمدتتر است.
Strategic management in Islamic education has become a crucial aspect in facing global dynamics that demand educational institutions to excel and be competitive. This study aims to examine the concepts and practices of strategic management as an effort to improve the quality of Islamic education that is adaptive and responsive to contemporary challenges. The research method employs a literature study approach with a descriptive-analytical type, utilizing scientific literature, journals, and related documents on strategic management and Islamic education. The main findings indicate that integrating Islamic principles with modern strategic management theories can produce an effective management model in administering Islamic educational institutions. The study identifies key factors for success, such as clear planning vision, involvement of all stakeholders, and technology-based educational innovation. The conclusion emphasizes the urgency of strategic management as a foundation for the development of Islamic education that is not only academically oriented but also grounded in spiritual and character values. This study strengthens both the theoretical and practical basis for the development of excellent and competitive Islamic education management, while also opening avenues for further studies on real-world implementation.
مدیریت استراتژیک در آموزش اسلامی به عنوان یکی از جنبههای حیاتی در مواجهه با پویاییهای جهانی که از نهادهای آموزشی انتظار برتری و رقابتپذیری دارند، مطرح میشود. هدف این پژوهش بررسی مفاهیم و رویههای مدیریت استراتژیک به عنوان تلاشی برای ارتقای کیفیت آموزش اسلامی است که نسبت به چالشهای معاصر سازگار و پاسخگو باشد. روش پژوهش مبتنی بر رویکرد مطالعه اسنادی با ماهیت توصیفی-تحلیلی است و از منابع علمی، مجلات و اسناد مرتبط با مدیریت استراتژیک و آموزش اسلامی بهره میگیرد. یافتههای اصلی نشان میدهد که تلفیق اصول اسلامی با نظریههای نوین مدیریت استراتژیک میتواند به ارائه یک الگوی مدیریتی مؤثر در اداره نهادهای آموزشی اسلامی منجر شود. پژوهش عوامل کلیدی موفقیت همچون چشمانداز برنامهریزی شفاف، مشارکت تمامی ذینفعان و نوآوری آموزشی مبتنی بر فناوری را شناسایی میکند. نتیجهگیری بر ضرورت مدیریت استراتژیک به عنوان زیربنای توسعه آموزش اسلامی تأکید دارد؛ توسعهای که نه تنها بر جنبههای علمی بلکه بر ارزشهای معنوی و شخصیتی نیز استوار است. این پژوهش همزمان مبانی نظری و عملی مدیریت آموزش اسلامی عالی و رقابتپذیر را تقویت میکند و زمینه را برای مطالعات بیشتر در خصوص اجرای واقعی آن فراهم میآورد.
The revitalization of Qur’anic education has become increasingly important in responding to the broader educational needs of contemporary society. This study examines how Rumah Qur’an Al-Azhar Al-Syarif in Indonesia revitalizes Qur’anic education through BARAKAT (Bimbingan Ragam Kreativitas dan Asah Talenta), a program designed to develop students’ interests and talents beyond conventional Qur’anic learning. The program encompasses six areas: Qur’anic recitation (tilawah), Islamic devotional performance (habsyi), calligraphy, Arabic grammar and morphology (nahwu-sharaf), archery, and karate. Using a qualitative case study approach, this research explores the program’s educational contributions based on participants’ experiences and reported changes in learning behavior and social engagement. The findings indicate that BARAKAT is perceived to support students’ learning motivation, reflected in more consistent attendance, greater discipline, increased enthusiasm for practice, and reported improvements in Qur’anic memorization. The program is also associated with enhanced social readiness, particularly confidence in public performance, teamwork, empathy, solidarity, and respect for differences. These findings suggest that integrating interest- and talent-based activities into Qur’anic education may broaden its educational role beyond religious knowledge acquisition to include personal development and social competencies. This study contributes to discussions on the revitalization of non-formal Islamic education by highlighting the potential of structured extracurricular programs to connect Qur’anic learning with students’ broader developmental needs.
احیای آموزش قرآنی در پاسخ به نیازهای گستردهتر آموزشی جامعه معاصر اهمیت فزایندهای یافته است. این پژوهش بررسی میکند که چگونه Rumah Qur’an Al-Azhar Al-Syarif در اندونزی آموزش قرآنی را از طریق برنامه BARAKAT (راهنمایی تنوع خلاقیت و پرورش استعداد)، که با هدف توسعه علاقهها و استعدادهای دانشآموزان فراتر از آموزش قرآنی متعارف طراحی شده است، احیا میکند. این برنامه شش حوزه را در بر میگیرد: تلاوت قرآن (تلاوه)، اجرای عبادی اسلامی (حبشی)، خوشنویسی، دستور و صرف و نحو عربی (نحو-صرف)، تیراندازی با کمان و کاراته. با استفاده از رویکرد مطالعه موردی کیفی، این پژوهش به بررسی مشارکتهای آموزشی این برنامه بر اساس تجارب شرکتکنندگان و تغییرات گزارششده در رفتار یادگیری و تعاملات اجتماعی میپردازد. یافتهها نشان میدهد که BARAKAT به عنوان عاملی در حمایت از انگیزه یادگیری دانشآموزان تلقی میشود که این امر در حضور منظمتر، انضباط بیشتر، اشتیاق افزونتر برای تمرین و بهبود گزارششده در حفظ قرآن منعکس شده است. همچنین این برنامه با آمادگی اجتماعی بیشتر، بهویژه اعتماد به نفس در اجراهای عمومی، کار گروهی، همدلی، همبستگی و احترام به تفاوتها مرتبط است. این یافتهها حاکی از آن است که ادغام فعالیتهای مبتنی بر علاقه و استعداد در آموزش قرآنی میتواند نقش آموزشی آن را فراتر از کسب دانش دینی به توسعه فردی و شایستگیهای اجتماعی گسترش دهد. این پژوهش با برجستهکردن ظرفیت برنامههای فوقبرنامه ساختاریافته برای پیوند آموزش قرآنی با نیازهای توسعهای گستردهتر دانشآموزان، به بحثهای مربوط به احیای آموزش اسلامی غیررسمی کمک میکند.
This study determined the challenges encountered, coping mechanisms adopted, and work performance of security guards at Naga College Foundation, Inc., City of Naga, during School Year 2024-2025 and used the findings as the basis for intervention strategies. A descriptive-correlational design was employed with all 33 eligible security guards deployed in the academic campuses of the institution. Data were gathered through a validated researcher-made questionnaire and unstructured interviews; the questionnaire obtained a Cronbach alpha reliability coefficient of .86 and a reported validity coefficient of .93. Weighted means, Pearson product-moment correlation, and coefficients of determination were used for analysis. Results showed that the guards generally experienced moderately low challenges in physical and mental demands, work environment and operations, and job satisfaction and corporation. Coping mechanisms were reported as often practiced in the emotional and social domains and sometimes practiced in the physical domain, while performance was rated very good in personality and personal behavior, work behavior, and productivity. Significant associations were reported between the challenge domains and emotional coping (r = .93, p = .022), while job satisfaction and corporation was significantly associated with personality and personal behavior (r = .98, p = .003), work behavior (r = .91, p = .035), and productivity (r = .92, p = .027). Coefficients of determination further indicated very strong influence on emotional coping and on the three performance dimensions. The study concluded that, although challenges were generally manageable, structured interventions remain important for sustaining guards’ coping capacity and performance. Intervention strategies organized through the Analyze, Design, and Develop components of the modified ADDIE model were therefore proposed for implementation, monitoring, and evaluation.
این پژوهش به تعیین چالشهای مواجهشده، راهبردهای مقابلهای اتخاذشده و عملکرد شغلی نگهبانان امنیتی بنیاد کالج ناگا، شهر ناگا، در سال تحصیلی ۲۰۲۴-۲۰۲۵ پرداخته و یافتهها را بهعنوان مبنایی برای تدوین راهبردهای مداخلهای مورد استفاده قرار داده است. طرح پژوهش توصیفی-همبستگی بوده و کلیه ۳۳ نگهبان امنیتی واجد شرایط که در پردیسهای آموزشی این مؤسسه مستقر بودند، در مطالعه شرکت داشتند. دادهها از طریق پرسشنامه محققساخته با روایی گزارششده ۰٫۹۳ و ضریب پایایی آلفای کرونباخ ۰٫۸۶ و همچنین مصاحبههای بدون ساختار گردآوری شد. برای تحلیل دادهها از میانگینهای وزنی، همبستگی حاصلضرب لحظهای پیرسون و ضرایب تعیین استفاده گردید. نتایج نشان داد که نگهبانان به طور کلی با چالشهای نسبتاً پایینی در حوزههای الزامات جسمی و روانی، محیط و عملیات کاری و رضایت شغلی و همکاری مواجه بودند. راهبردهای مقابلهای در حوزههای هیجانی و اجتماعی غالباً و در حوزه جسمانی گاهی اوقات به کار گرفته میشدند و عملکرد در ابعاد شخصیت و رفتار فردی، رفتار کاری و بهرهوری بسیار خوب ارزیابی شد. بین حوزههای چالش و مقابله هیجانی (r = .93, p = .022) ارتباط معناداری مشاهده شد و همچنین رضایت شغلی و همکاری با شخصیت و رفتار فردی (r = .98, p = .003)، رفتار کاری (r = .91, p = .035) و بهرهوری (r = .92, p = .027) ارتباط معناداری داشت. ضرایب تعیین نیز نشاندهنده تأثیر بسیار قوی بر مقابله هیجانی و سه بعد عملکرد بودند. پژوهش نتیجه گرفت که اگرچه چالشها عموماً قابل مدیریت بودند، اما مداخلات ساختاریافته برای حفظ ظرفیت مقابلهای و عملکرد نگهبانان اهمیت دارد. بر این اساس، راهبردهای مداخلهای مبتنی بر اجزای تحلیل، طراحی و توسعه مدل تعدیلشده ADDIE برای اجرا، پایش و ارزیابی پیشنهاد شد.
Abstract Collegiate student-athletes manage simultaneous academic, athletic, psychological, and social demands, yet institution-specific evidence remains limited in Northwestern Mindanao. This descriptive quantitative study examined academic-athletic role strain, psychological need satisfaction, perceived mental health stigma, perceived social support, and self-reported mental health challenges among 150 student-athletes from an estimated institutional population of approximately 400. A 48-item researcher-developed questionnaire was informed by established theories and measures, reviewed by three subject-matter validators, and pilot tested with 50 student-athletes from other universities. Pilot-test Cronbach’s alpha coefficients ranged from .76 to .85. Descriptive statistics showed moderate academic-athletic role strain (M = 2.92, SD = 0.70), with institutional expectations receiving the highest dimension mean; moderate psychological need satisfaction (M = 3.12, SD = 0.72), with relatedness highest and autonomy lowest; moderate perceived mental health stigma (M = 2.68, SD = 0.83); and high perceived social support (M = 3.26, SD = 0.64), led by teammate and coach support. Self-reported mental health challenges were moderate overall (M = 2.91, SD = 0.75), with stress and anxiety having the highest numerical means. The findings portray a setting in which strong athletic social networks coexist with moderate role strain, stigma, psychological-need satisfaction, and mental health challenges. Because the instrument was researcher-developed, the sample came from one institution, and the analysis was descriptive, the results should not be interpreted as clinical diagnoses, population prevalence estimates, or evidence of relationships or causation. The study provides baseline evidence for reviewing academic-athletic coordination, autonomy-supportive practices, mental health communication, counseling access, and referral pathways.
دانشجویان ورزشکار همزمان با تقاضاهای تحصیلی، ورزشی، روانشناختی و اجتماعی مواجه هستند، اما شواهد مبتنی بر نهاد در شمالغرب میندانائو محدود باقی مانده است. این مطالعه توصیفی کمی به بررسی فشار نقش تحصیلی-ورزشی، ارضای نیازهای روانشناختی، انگ ادراکشده سلامت روان، حمایت اجتماعی ادراکشده و چالشهای سلامت روان خودگزارشدهی شده در میان ۱۵۰ دانشجوی ورزشکار از جمعیت نهادی تقریبی ۴۰۰ نفر پرداخت. پرسشنامهای ۴۸ مادهای که توسط پژوهشگر تدوین شده بود، بر اساس نظریهها و ابزارهای معتبر تهیه شد، توسط سه داور موضوعی مورد بازبینی قرار گرفت و با ۵۰ دانشجوی ورزشکار از دانشگاههای دیگر به صورت آزمایشی اجرا شد. ضرایب آلفای کرونباخ در آزمون آزمایشی بین ۰٫۷۶ تا ۰٫۸۵ بود. آمار توصیفی نشان داد فشار نقش تحصیلی-ورزشی در سطح متوسط (میانگین = ۲٫۹۲، انحراف معیار = ۰٫۷۰) است که انتظارات نهادی بالاترین میانگین بعد را داشت؛ ارضای نیازهای روانشناختی در سطح متوسط (میانگین = ۳٫۱۲، انحراف معیار = ۰٫۷۲) بود که ارتباط بالاترین و خودمختاری پایینترین مقدار را داشت؛ انگ ادراکشده سلامت روان در سطح متوسط (میانگین = ۲٫۶۸، انحراف معیار = ۰٫۸۳)؛ و حمایت اجتماعی ادراکشده در سطح بالا (میانگین = ۳٫۲۶، انحراف معیار = ۰٫۶۴) بود که حمایت همتیمی و مربی پیشتاز بودند. چالشهای سلامت روان خودگزارشدهی شده در کل در سطح متوسط (میانگین = ۲٫۹۱، انحراف معیار = ۰٫۷۵) قرار داشت که استرس و اضطراب بالاترین میانگین عددی را داشتند. یافتهها محیطی را ترسیم میکند که در آن شبکههای اجتماعی ورزشی قوی در کنار فشار نقش متوسط، انگ، ارضای نیازهای روانشناختی و چالشهای سلامت روانی قرار دارند. با توجه به اینکه ابزار پژوهشگرساخته بود، نمونه از یک نهاد انتخاب شده و تحلیل توصیفی بود، نتایج نباید به عنوان تشخیص بالینی، برآورد شیوع جمعیتی یا شواهدی از روابط یا علیت تفسیر شود. این مطالعه شواهد پایهای برای بازنگری در هماهنگی تحصیلی-ورزشی، شیوههای حمایت از خودمختاری، ارتباطات سلامت روان، دسترسی به مشاوره و مسیرهای ارجاع فراهم میکند.
Background: Although project-based learning (PBL) is well-established in advanced medical curricula, evidence supporting its implementation in first-year undergraduate programs remains limited.Early research exposure may enhance student engagement.Objective: This study evaluated whether structured PBL in muscle physiology was associated with improvements in subject knowledge acquisition among first-year MBBS students.Methods: An observational study was conducted at a single medical institution in Tamil Nadu, India, from July to August 2023.Formal institutional ethics approval was obtained prior to participant recruitment.Of 250 eligible first-year MBBS students, 40 consented to participate; five subsequently withdrew citing curriculum workload concerns, yielding 35 participants (30 females, five males; mean age 18.35 years).Students underwent pre-assessment comprising 10 short-answer questions on muscle physiology (maximum score 20) and were randomized to 10 project groups via lottery.Students conducted investigations on exercise physiology over three to four hours weekly for one month.Post-assessment utilized identical questions.Thirty-two students completed a structured feedback questionnaire (six Likertscale items, 1-5 scale) and provided open-ended commentary.Assessment scores were compared via paired t-testing and Shapiro-Wilk testing.Pearson correlation assessed satisfaction-knowledge associations.Qualitative analysis employed thematic coding by two independent raters using predefined and emergent themes with inter-rater agreement assessment.Results: Post-assessment scores (12.588 ± 2.943) significantly exceeded pre-assessment scores (5.265 ± 2.89), yielding a mean improvement of 7.324 ± 2.446 points (t(34) = -17.952,p < 0.001, Cohen's d = -3.034;95% CI (-3.821, -2.239)).This large effect size must be interpreted cautiously given the observational design, self-selected sample, identical assessment questions, and potential testing-practice effects.Post-hoc power analysis confirmed an achieved power of 0.99.The mean satisfaction score was 22.563 ± 3.519 out of 30.No statistically significant association existed between satisfaction and knowledge improvement (r = 0.082, p = 0.657).Qualitative analysis demonstrated predominantly favorable responses, with 26 of 35 students (74.3%) expressing interest in future research participation.Conclusion: Structured PBL was associated with substantial knowledge improvement and positive student perception among participating students.However, the single-group observational design, self-selected sample, and identical assessments preclude causal inference regarding PBL's effectiveness.Larger comparative randomized trials are necessary to establish whether PBL produces educational benefits relative to standard instruction and whether effects persist over time.
زمینه: اگرچه یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL) در برنامههای درسی پیشرفته پزشکی به خوبی تثبیت شده است، اما شواهدی که از اجرای آن در برنامههای کارشناسی سال اول حمایت کند، محدود است. مواجهه زودهنگام با پژوهش ممکن است مشارکت دانشجویان را افزایش دهد. هدف: این مطالعه بررسی کرد که آیا PBL ساختاریافته در فیزیولوژی عضله با بهبود در کسب دانش موضوعی در میان دانشجویان سال اول MBBS همراه است یا خیر. روشها: یک مطالعه مشاهدهای در یک مؤسسه پزشکی در تامیل نادو، هند، از ژوئیه تا اوت 2023 انجام شد. تأییدیه اخلاقی رسمی مؤسسه پیش از جذب شرکتکنندگان اخذ شد. از میان 250 دانشجوی واجد شرایط سال اول MBBS، 40 نفر رضایت به شرکت دادند؛ پنج نفر بعداً به دلیل نگرانی از بار درسی برنامه درسی انصراف دادند و در نهایت 35 شرکتکننده (30 زن، پنج مرد؛ میانگین سنی 18.35 سال) باقی ماندند. دانشجویان پیشآزمونی شامل 10 سؤال کوتاهپاسخ درباره فیزیولوژی عضله (حداکثر نمره 20) را گذراندند و به صورت تصادفی از طریق قرعهکشی به 10 گروه پروژه تقسیم شدند. دانشجویان به مدت یک ماه، هفتهای سه تا چهار ساعت به بررسیهای فیزیولوژی ورزش پرداختند. پسآزمون با استفاده از سؤالات یکسان انجام شد. سیودو دانشجو پرسشنامه بازخورد ساختاریافته (شش آیتم لیکرت، مقیاس 1 تا 5) را تکمیل کردند و نظرات باز ارائه دادند. نمرات ارزیابی با استفاده از آزمون t زوجی و آزمون Shapiro-Wilk مقایسه شد. همبستگی پیرسون برای بررسی ارتباط رضایت و بهبود دانش به کار رفت. تحلیل کیفی با کدگذاری موضوعی توسط دو ارزیاب مستقل با استفاده از تمهای از پیش تعیینشده و نوظهور و ارزیابی توافق بین ارزیابان انجام شد. نتایج: نمرات پسآزمون (12.588 ± 2.943) به طور معناداری بالاتر از نمرات پیشآزمون (5.265 ± 2.89) بود و بهبود میانگین 7.324 ± 2.446 امتیاز را نشان داد (t(34) = -17.952, p < 0.001, Cohen's d = -3.034؛ 95% CI (-3.821, -2.239)). این اندازهی اثر بزرگ باید با احتیاط تفسیر شود، با توجه به طراحی مشاهدهای، نمونه خودانتخابی، سؤالات ارزیابی یکسان و احتمال اثرات تمرین آزمون. تحلیل توان پس از واقعه، توان بهدستآمده 0.99 را تأیید کرد. میانگین نمره رضایت 22.563 ± 3.519 از 30 بود. هیچ ارتباط معنادار آماری بین رضایت و بهبود دانش وجود نداشت (r = 0.082, p = 0.657). تحلیل کیفی عمدتاً پاسخهای مطلوب را نشان داد، به طوری که 26 نفر از 35 دانشجو (74.3%) علاقه به مشارکت در پژوهشهای آینده را ابراز کردند. نتیجهگیری: PBL ساختاریافته با بهبود قابل توجه دانش و ادراک مثبت دانشجویان شرکتکننده همراه بود. با این حال، طراحی مشاهدهای تکگروهی، نمونه خودانتخابی و ارزیابیهای یکسان، استنتاج علی درباره اثربخشی PBL را غیرممکن میسازد. مطالعات تصادفیسازیشده مقایسهای بزرگتر برای تعیین اینکه آیا PBL نسبت به آموزش استاندارد مزایای آموزشی ایجاد میکند و آیا این اثرات در طول زمان پایدار میمانند، ضروری است.
This study examined the use of Project-Based Learning (PBL) in undergraduate STEM courses at a Hispanic-Serving Institution, focusing on the development of problem-solving, critical thinking, and teamwork skills. The sample included a high proportion of Hispanic students. Across four semesters, students (n = 332) completed self-report retrospective pretest and posttest surveys; results indicated significant gains in all three skill areas, with effect sizes in the small to moderate range (Cohen’s d = 0.23–0.30). Findings indicate that participation in PBL was associated with measurable, though incremental, improvements in skills central to STEM learning. Future work should incorporate longitudinal designs, cross-institutional comparisons, and performance-based assessments.
این مطالعه به بررسی استفاده از یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL) در دورههای کارشناسی STEM در یک مؤسسه خدمترسان به دانشجویان اسپانیاییتبار پرداخته است و بر توسعه مهارتهای حل مسئله، تفکر انتقادی و کار تیمی تمرکز دارد. نمونه شامل نسبت بالایی از دانشجویان اسپانیاییتبار بود. در طول چهار نیمسال تحصیلی، دانشجویان (n = 332) پرسشنامههای خودگزارشی پیشآزمون و پسآزمون بازنگریشده را تکمیل کردند؛ نتایج نشان داد که در هر سه حوزه مهارتی، افزایش معناداری مشاهده شد و اندازه اثر در دامنه کوچک تا متوسط قرار داشت (Cohen’s d = 0.23–0.30). یافتهها نشان میدهد که مشارکت در PBL با بهبودهای قابل اندازهگیری، هرچند تدریجی، در مهارتهای محوری یادگیری STEM همراه بوده است. پژوهشهای آتی باید از طرحهای طولی، مقایسههای بینمؤسسهای و ارزیابیهای مبتنی بر عملکرد بهره گیرند.
Technical and vocational education and training (TVET) has the potential to contribute to environmental sustainability and economic diversification through the incorporation of skills and capacities for sustainability in curricula, teaching, governance, and institutional practice. The present study provides a mixed methods institutional analysis of the perceived sustainability and integration of environmental economics in one anonymised public technical education institution in Saudi Arabia. After receiving the appropriate ethics approvals, a survey was conducted to 100 staff (82 trainers and 18 administrators) from 18 April to 31 May 2024. To explain and contextualise the quantitative patterns, semi-structured interviews, open-ended responses, and institutional documents were used. 40% responded “moderate integration”, 35% responded “limited integration”, 15% responded “full embedded”, and 10% responded “not integrated”. The positive associations were found for curriculum integration, the effectiveness of digital tools, governance and leadership, and entrepreneurship-oriented training, whereas resource and trainer-preparation barriers were negatively associated with sustainability-education outcomes. The qualitative evidence converged on three implementation needs: the need for explicit sustainability learning outcomes, systematic monitoring, and targeted trainer development. The results are not to be interpreted as evidence of cause and effect or as nationally representative staff perceptions. The study provides a tentative implementation framework based on indicators, 12 measurable indicators, identified data sources, review cycles, and institutional owners. The framework provides a sensible foundation for local auditing and improvement and needs to be validated both institutionally and over time.
آموزش و پرورش فنی و حرفهای (TVET) این ظرفیت را دارد که از طریق گنجاندن مهارتها و توانمندیهای مرتبط با پایداری در برنامههای درسی، آموزش، حکمرانی و رویههای نهادی، به پایداری زیستمحیطی و تنوعبخشی اقتصادی کمک کند. مطالعه حاضر، تحلیل نهادی با رویکرد آمیختهای از ادراک پایداری و ادغام اقتصاد زیستمحیطی در یک مؤسسه آموزش فنی دولتی ناشناس در عربستان سعودی ارائه میدهد. پس از اخذ مجوزهای اخلاقی لازم، از تاریخ ۱۸ آوریل تا ۳۱ مه ۲۰۲۴، پرسشنامهای از ۱۰۰ نفر از کارکنان (۸۲ مربی و ۱۸ مدیر) جمعآوری شد. به منظور تبیین و زمینهیابی الگوهای کمی، از مصاحبههای نیمهساختاریافته، پاسخهای باز و اسناد نهادی استفاده گردید. ۴۰٪ پاسخدهندگان «ادغام متوسط»، ۳۵٪ «ادغام محدود»، ۱۵٪ «ادغام کامل» و ۱۰٪ «عدم ادغام» را گزارش کردند. ارتباط مثبت برای ادغام برنامه درسی، اثربخشی ابزارهای دیجیتال، حکمرانی و رهبری، و آموزش مبتنی بر کارآفرینی مشاهده شد، در حالی که موانع منابع و آمادگی مربیان با پیامدهای آموزش پایداری ارتباط منفی داشتند. شواهد کیفی بر سه نیاز اجرایی همگرا شد: نیاز به نتایج یادگیری صریح در حوزه پایداری، پایش نظاممند و توسعه هدفمند مربیان. نتایج نباید به عنوان شواهدی از رابطه علت و معلولی یا به عنوان بازتاب ادراک کارکنان در سطح ملی تفسیر شود. این مطالعه چارچوبی مقدماتی برای اجرا بر اساس شاخصها، ۱۲ شاخص قابل اندازهگیری، منابع دادهای شناساییشده، چرخههای بازبینی و مسئولان نهادی ارائه میدهد. این چارچوب، مبنایی معقول برای ارزیابی و بهبود محلی فراهم میکند و نیازمند اعتبارسنجی نهادی و زمانی است.
This study examines the integration of the Panca Cinta values in developing religious attitudes among early childhood learners at RA Mirqotush Shibyan in the 2026/2027 academic year. Using a descriptive qualitative approach, data were drawn from observation notes and institutional information concerning curriculum implementation, daily and weekly religious habituation, memorization activities, and teacher practices. The findings indicate that the Panca Cinta orientation is embedded as a spirit of learning through loving, safe, enjoyable, exemplary, and habituation-based interactions rather than coercive instruction. The five operational dimensions observed in the institution are love for Allah and His Messenger, love for parents and teachers, love for others, love for the homeland, and love for nature. These values are concretized through Duha prayer, daily prayers, Qur'an recitation, salawat, hadith and surah memorization, prophetic stories, greetings and hand-kissing, sharing, apologizing, queuing, caring for sick friends, simple flag ceremonies, singing the national anthem and local songs, watering plants, sorting waste, and avoiding damage to plants. The study suggests that the integration of Panca Cinta becomes meaningful when religious values are repeatedly experienced through routines, teacher modeling, and child-friendly activities. The contribution of the study lies in showing how the national Panca Cinta framework is contextualized into concrete religious-character practices appropriate to early childhood.
این پژوهش به بررسی ادغام ارزشهای پنجگانه عشق (Panca Cinta) در توسعه نگرش دینی کودکان پیشدبستانی در مؤسسه RA Mirqotush Shibyan در سال تحصیلی ۲۰۲۶/۲۰۲۷ میپردازد. با استفاده از رویکرد کیفی توصیفی، دادهها از یادداشتهای مشاهده و اطلاعات نهادی مربوط به اجرای برنامه درسی، عادتدهیهای دینی روزانه و هفتگی، فعالیتهای حفظ و عملکرد معلمان گردآوری شده است. یافتهها نشان میدهد که جهتگیری Panca Cinta به عنوان روح یادگیری از طریق تعاملات محبتآمیز، ایمن، لذتبخش، الگویی و مبتنی بر عادت، و نه آموزش اجباری، در این مؤسسه نهادینه شده است. پنج بُعد عملیاتی مشاهدهشده در این مؤسسه عبارتاند از: عشق به خدا و پیامبرش، عشق به والدین و معلمان، عشق به دیگران، عشق به میهن و عشق به طبیعت. این ارزشها از طریق نماز ضحی، نمازهای روزانه، تلاوت قرآن، صلوات، حفظ احادیث و سورهها، داستانهای پیامبران، سلام و بوسیدن دست، تقسیم کردن، عذرخواهی، صف کشیدن، مراقبت از دوستان بیمار، برگزاری مراسم ساده پرچم، سرود ملی و سرودهای محلی، آبیاری گیاهان، تفکیک زباله و جلوگیری از آسیب به گیاهان عینیت مییابد. پژوهش نشان میدهد که ادغام Panca Cinta زمانی معنادار میشود که ارزشهای دینی از طریق تکرار در روالها، الگو بودن معلم و فعالیتهای دوستدار کودک تجربه شوند. سهم این پژوهش در نشان دادن چگونگی بومیسازی چارچوب ملی Panca Cinta در قالب رفتارهای عینی و مناسب با سن کودکان پیشدبستانی است.
This study examines parents’ roles and responsibilities as the primary educational institution for children in the context of Islamic Religious Education (PAI) within modern families. Using a qualitative field research approach, data were collected through observation, interviews, and documentation to explore parents’ perceptions, efforts, and contributions to children's religious development. The findings reveal that parental involvement is influenced by religious awareness, habitus, and cultural capital rather than merely by work-related busyness. Parents who perceive religious education as a family responsibility remain actively engaged through supervision, religious habituation, educational support, and exemplary conduct. These efforts contribute to the development of children's self-control, religious commitment, moral character, and life orientation. The study highlights the importance of collaboration between families and educational institutions in strengthening the internalization of Islamic values. Its originality lies in integrating Bourdieu’s theory of habitus and cultural capital with Abdullah Nashih Ulwan’s Islamic educational perspective.
این پژوهش به بررسی نقشها و مسئولیتهای والدین بهعنوان نهاد آموزشی اصلی برای کودکان در زمینه آموزش دینی اسلامی (PAI) در خانوادههای مدرن میپردازد. با استفاده از رویکرد پژوهش میدانی کیفی، دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شدهاند تا ادراکات، تلاشها و مشارکتهای والدین در رشد دینی کودکان مورد بررسی قرار گیرد. یافتهها نشان میدهد که مشارکت والدین بیش از آنکه صرفاً تحت تأثیر اشتغال باشد، تحت تأثیر آگاهی دینی، هابیتوس و سرمایه فرهنگی قرار دارد. والدینی که آموزش دینی را مسئولیت خانواده تلقی میکنند، از طریق نظارت، عادتدهی دینی، حمایت آموزشی و رفتار الگویی بهطور فعال مشارکت دارند. این تلاشها به رشد خودکنترلی، تعهد دینی، منش اخلاقی و جهتگیری زندگی کودکان کمک میکند. پژوهش بر اهمیت همکاری میان خانواده و نهادهای آموزشی در تقویت درونیسازی ارزشهای اسلامی تأکید میکند. نوآوری این مطالعه در ادغام نظریه هابیتوس و سرمایه فرهنگی بوردیو با دیدگاه تربیتی اسلامی عبدالله ناصح علوان نهفته است.
Organizational behavior is one of the important aspects that influences the effectiveness of educational management in schools. The success of an educational institution is not only determined by the availability of facilities and infrastructure but also by how individuals and groups interact in achieving organizational goals. This article discusses the influence of individual and group behavior interactions on the dynamics of educational organizations, the role of job satisfaction in shaping organizational commitment, the significance of work discipline in strengthening professionalism, the importance of individual development in enhancing human resource capacity, and the interrelationship of all elements of organizational behavior in achieving the effectiveness of educational organizations. The discussion indicates that harmonious interactions between individuals and groups can create a positive organizational culture and support the establishment of a conducive work environment. Job satisfaction contributes to the enhancement of organizational commitment, while work discipline serves as an essential foundation for building the professionalism of educators. In addition, individual development plays a strategic role in improving the competence and capacity of educational human resources. All these elements are interconnected and form a system that supports the creation of educational organizations that are effective, productive, and adaptive to the challenges of changing times
رفتار سازمانی یکی از جنبههای مهمی است که بر اثربخشی مدیریت آموزشی در مدارس تأثیر میگذارد. موفقیت یک نهاد آموزشی تنها به وجود امکانات و زیرساختها محدود نمیشود، بلکه به نحوه تعامل افراد و گروهها در دستیابی به اهداف سازمانی نیز بستگی دارد. این مقاله به بررسی تأثیر تعامل رفتار فردی و گروهی بر پویایی سازمانهای آموزشی، نقش رضایت شغلی در شکلدهی تعهد سازمانی، اهمیت انضباط کاری در تقویت حرفهایگری، اهمیت توسعه فردی در ارتقای ظرفیت منابع انسانی و ارتباط متقابل تمامی عناصر رفتار سازمانی در تحقق اثربخشی سازمانهای آموزشی میپردازد. بحثها نشان میدهد که تعاملات هماهنگ میان افراد و گروهها میتواند فرهنگ سازمانی مثبتی ایجاد کند و به شکلگیری محیط کاری مطلوب کمک نماید. رضایت شغلی به افزایش تعهد سازمانی کمک میکند، در حالی که انضباط کاری به عنوان پایهای اساسی برای ساخت حرفهایگری معلمان محسوب میشود. علاوه بر این، توسعه فردی نقش راهبردی در بهبود شایستگی و ظرفیت منابع انسانی آموزشی ایفا میکند. تمامی این عناصر به هم پیوستهاند و سیستمی را تشکیل میدهند که از ایجاد سازمانهای آموزشی اثربخش، مولد و سازگار با چالشهای زمانه حمایت میکند.
Leadership is an essential factor in determining the success of educational organizations in achieving their goals. Educational leaders play a significant role in directing, influencing, and motivating all organizational members to work effectively and efficiently. This paper aims to examine the concept of classical leadership theory in educational organizations, including the definition of leadership, the concept of classical leadership theory, its main types, as well as its strengths and weaknesses. The study employs a library research method by reviewing various relevant literature sources. The findings indicate that classical leadership theory consists of Trait Theory, Behavioral Theory, and leadership styles such as autocratic, democratic, and laissez-faire leadership. These theories provide a fundamental understanding of the characteristics, behaviors, and leadership styles that influence leadership effectiveness. Although classical leadership theory offers advantages in terms of simplicity and practical application, it also has limitations due to its lack of attention to situational factors and the dynamics of modern organizations. Therefore, classical leadership theory remains relevant as a foundation for understanding leadership, but it should be integrated with more contextual leadership approaches to meet the demands of contemporary educational organizations
رهبری عامل اساسی در تعیین موفقیت سازمانهای آموزشی در دستیابی به اهداف آنها است. رهبران آموزشی نقش مهمی در هدایت، تأثیرگذاری و انگیزش تمامی اعضای سازمان برای کارآمدی و اثربخشی ایفا میکنند. هدف این مقاله بررسی مفهوم نظریه رهبری کلاسیک در سازمانهای آموزشی، شامل تعریف رهبری، مفهوم نظریه رهبری کلاسیک، انواع اصلی آن و همچنین نقاط قوت و ضعف آن است. این مطالعه با استفاده از روش پژوهش کتابخانهای و مرور منابع مختلف مرتبط انجام شده است. یافتهها نشان میدهد که نظریه رهبری کلاسیک شامل نظریه ویژگیها (Trait Theory)، نظریه رفتاری (Behavioral Theory) و سبکهای رهبری مانند رهبری خودکامه، دموکراتیک و عدم مداخله (laissez-faire) است. این نظریهها درک بنیادی از ویژگیها، رفتارها و سبکهای رهبری که بر اثربخشی رهبری تأثیرگذارند، ارائه میدهند. اگرچه نظریه رهبری کلاسیک از نظر سادگی و کاربرد عملی مزایایی دارد، اما به دلیل عدم توجه به عوامل موقعیتی و پویاییهای سازمانهای مدرن، محدودیتهایی نیز دارد. بنابراین، نظریه رهبری کلاسیک همچنان به عنوان مبنایی برای درک رهبری مرتبط است، اما باید با رویکردهای رهبری زمینهایتر برای پاسخگویی به نیازهای سازمانهای آموزشی معاصر تلفیق شود.
The present pilot study examined the feasibility and preliminary effects of a 30-day daily gratitude practice on gratitude, well-being, anxiety, and resilience among college athletes at a Division I National Collegiate Athletic Association (NCAA) institution. Participants (n = 27 completers) were assigned to gratitude (n = 12), mindfulness (n = 9), or control (n = 6) conditions. Pre- and post-intervention surveys assessed gratitude (GQ-6), well-being (WHO-5), resilience (BRS), and competitive state anxiety and self-confidence (CSAI-2). Across conditions, significant time effects were observed for gratitude, well-being, resilience, cognitive anxiety, and self-confidence. Significant Time × Condition interactions were observed for gratitude and cognitive anxiety; no significant main effects of condition were found. As a small pilot with substantial attrition, these findings should be interpreted as preliminary and are useful for refining recruitment, adherence procedures, and outcome assessment before a larger trial. The intervention’s brief format also suggests that gratitude practice may be feasible to integrate into collegiate athletic settings.
مطالعه مقدماتی حاضر، امکانسنجی و اثرات اولیه یک تمرین روزانه قدردانی به مدت ۳۰ روز را بر قدردانی، بهزیستی، اضطراب و تابآوری در میان ورزشکاران دانشگاهی در یک مؤسسه بخش یک انجمن ملی ورزش دانشگاهی (NCAA) مورد بررسی قرار داد. شرکتکنندگان (n = ۲۷ تکمیلکننده) به شرایط قدردانی (n = ۱۲)، ذهنآگاهی (n = ۹) یا کنترل (n = ۶) اختصاص یافتند. پرسشنامههای پیش و پس از مداخله، قدردانی (GQ-6)، بهزیستی (WHO-5)، تابآوری (BRS) و اضطراب رقابتی و اعتماد به نفس (CSAI-2) را ارزیابی کردند. در میان شرایط مختلف، اثرات زمانی معناداری برای قدردانی، بهزیستی، تابآوری، اضطراب شناختی و اعتماد به نفس مشاهده شد. تعاملات معنادار زمان × شرایط برای قدردانی و اضطراب شناختی مشاهده گردید؛ هیچ اثر اصلی معناداری از شرایط یافت نشد. با توجه به اینکه این مطالعه مقدماتی کوچک با ریزش نمونه قابل توجهی همراه بود، یافتهها باید به صورت مقدماتی تفسیر شوند و برای اصلاح فرآیندهای جذب، پایبندی و ارزیابی پیامدها پیش از یک کارآزمایی بزرگتر مفید هستند. همچنین، قالب کوتاه این مداخله نشان میدهد که تمرین قدردانی ممکن است قابلیت ادغام در محیطهای ورزشی دانشگاهی را داشته باشد.
This study aims to analyze and measure the impact of the Islamic boarding school economic strengthening program on the financial independence indicators of active students and alumni, evaluate the usefulness of entrepreneurship training, and identify challenges in supporting facilities for the business ecosystem at Al-Khoirot Islamic Boarding School in Malang. This is motivated by the importance of Islamic boarding schools integrating religious education with life skills to address the challenges of global economic disruption. Using descriptive quantitative methods through questionnaires and observations, this study involved 40 respondents selected by purposive sampling, divided into 20 alumni and 20 active students. The results showed that the majority of alumni (85%) felt the real impact of this program, where 75% of them have successfully owned their own businesses, and 70% acknowledged the usefulness of the entrepreneurship training received. In the active student cluster, 75% felt ready to be economically independent after graduation, with 65% planning to start a business, although only 60% considered the current availability of facilities adequate. This study concludes that the economic ecosystem of the Al-Khoirot Islamic Boarding School has proven effective in producing financially independent students and alumni, but the institution's management needs to immediately modernize production equipment and expand business space to maintain the long-term sustainability of the program.
این پژوهش با هدف تحلیل و سنجش تأثیر برنامه تقویت اقتصاد مدرسه علمیه بر شاخصهای استقلال مالی دانشآموزان فعال و فارغالتحصیلان، ارزیابی میزان سودمندی آموزشهای کارآفرینی و شناسایی چالشهای موجود در زمینه امکانات حمایتی برای زیستبوم کسبوکار در مدرسه علمیه الخیرات مالانگ انجام شده است. انگیزه این پژوهش اهمیت ادغام آموزش دینی با مهارتهای زندگی در مدارس علمیه به منظور مواجهه با چالشهای اختلالات اقتصادی جهانی است. این مطالعه با استفاده از روش توصیفی-کمّی از طریق پرسشنامه و مشاهده، با مشارکت ۴۰ نفر از پاسخدهندگان که به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند (۲۰ نفر فارغالتحصیل و ۲۰ نفر دانشآموز فعال) انجام شد. نتایج نشان داد که اکثریت فارغالتحصیلان (۸۵٪) تأثیر واقعی این برنامه را احساس کردهاند، بهطوریکه ۷۵٪ از آنان موفق به راهاندازی کسبوکار شخصی شدهاند و ۷۰٪ سودمندی آموزشهای کارآفرینی دریافتی را تأیید کردند. در گروه دانشآموزان فعال، ۷۵٪ احساس آمادگی برای استقلال اقتصادی پس از فارغالتحصیلی داشتند و ۶۵٪ برنامهریزی برای شروع کسبوکار داشتند، هرچند تنها ۶۰٪ امکانات موجود را کافی ارزیابی کردند. این پژوهش نتیجه میگیرد که زیستبوم اقتصادی مدرسه علمیه الخیرات در تربیت دانشآموزان و فارغالتحصیلان مستقل از نظر مالی مؤثر بوده است، اما مدیریت این مؤسسه باید فوراً نسبت به نوسازی تجهیزات تولید و گسترش فضای کسبوکار اقدام کند تا پایداری بلندمدت برنامه حفظ شود.
Pesantren (Islamic boarding schools) have been recognized for centuries for consistently producing graduates with strong discipline, despite operating on schedules that begin before dawn and end close to midnight. This paradox becomes particularly relevant against the backdrop of the growing documentation of academic burnout among Indonesian students: the institution with the most densely scheduled daily routines appears to produce graduates who are comparatively resilient against chronic exhaustion. This study analyzes how the mechanism of structured pesantren activities works in forming santri discipline and time management through habituation. A PRISMA-based systematic literature review was conducted on thirteen primary articles published between 2019 and 2025, supplemented by three foundational theoretical frameworks. Thematic analysis rests on three complementary pillars, Pierre Bourdieu's habitus concept, Thomas Lickona's character habituation theory, and Deci and Ryan's Self-Determination Theory. The study identifies four simultaneously operating mechanisms: (1) temporal regularity as an identity framework, (2) value internalization through repeated religious rituals, progressing through three stages from coercion to internalization, (3) an educative and graduated reward-punishment feedback system and (4) authority figures' exemplary conduct as the source of value legitimacy. The study further reveals that pesantren time management practices share structural parallels with principles later theorized in contemporary time management literature. These findings call for a reconceptualization of habituation program design in formal Islamic educational institutions.
مدارس شبانهروزی اسلامی (پسانترن) قرنهاست که به طور مستمر به عنوان نهادهایی شناخته میشوند که فارغالتحصیلانی با انضباط قوی تربیت میکنند، اگرچه برنامههای روزانه آنها از پیش از طلوع آفتاب آغاز شده و تا نزدیک نیمهشب ادامه مییابد. این پارادوکس بهویژه در زمینه افزایش مستندسازی فرسودگی شغلی تحصیلی در میان دانشآموزان اندونزیایی اهمیت مییابد: نهادی که فشردهترین برنامههای روزانه را دارد، ظاهراً فارغالتحصیلانی مقاومتر در برابر خستگی مزمن تربیت میکند. این پژوهش به تحلیل سازوکار فعالیتهای ساختاریافته پسانترن در شکلدهی به انضباط و مدیریت زمان سنتریها از طریق عادتپذیری میپردازد. مرور نظاممند مبتنی بر PRISMA بر روی سیزده مقاله اصلی منتشرشده بین سالهای ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ انجام شد و با سه چارچوب نظری بنیادی تکمیل گردید. تحلیل تماتیک بر سه رکن مکمل استوار است: مفهوم هابیتوس پیر بوردیو، نظریه عادتپذیری شخصیت توماس لیکونا و نظریه خودتعیینگری دسی و رایان. پژوهش چهار سازوکار همزمان را شناسایی میکند: (۱) نظم زمانی به عنوان چارچوب هویتی، (۲) درونیسازی ارزشها از طریق تکرار مناسک دینی که در سه مرحله از اجبار تا درونیسازی پیش میرود، (۳) نظام بازخورد پاداش-تنبیه آموزشی و تدریجی و (۴) رفتار الگویی صاحبان اقتدار به عنوان منبع مشروعیت ارزشها. همچنین پژوهش نشان میدهد که شیوههای مدیریت زمان در پسانترن از نظر ساختاری با اصولی که بعدها در ادبیات معاصر مدیریت زمان نظریهپردازی شدهاند، مشابهت دارند. این یافتهها ضرورت بازنگری در طراحی برنامههای عادتپذیری در نهادهای رسمی آموزش اسلامی را برجسته میسازد.
Introduction The rapid digitalization of services for migrant populations has transformed the ways in which information, guidance, and social support are delivered. However, existing research has primarily focused on clinical digital mental health interventions or on migrants' own uses of digital technologies, paying considerably less attention to digital devices developed by public institutions and community organizations. This study comparatively analyzes four digital intervention devices implemented in Spain and Argentina, two public and two community-based, to examine how they may contribute to psychosocial well-being from a social determinants of health perspective. Methods and Results Using a qualitative design based on digital ethnography and comparative thematic content analysis, the study explores the characteristics, functions, and intervention strategies of these digital resources, with particular attention to their roles in information provision, guidance, psychosocial support, and community participation. The findings show that these digital resources function as hybrid intervention ecosystems that integrate technological tools, professional support, and community networks rather than merely providing information. Four predominant intervention models were identified: administrative-information, institutional guidance and service access, rights-based community, and community guidance, accompaniment, and referral. Discussion Together, these models offer a novel analytical framework for understanding the diverse roles of digital interventions in migration contexts. Rather than providing direct therapeutic care, these devices contribute to psychosocial well-being by reducing barriers to access, strengthening social support networks, promoting rights, and facilitating connections with specialized services. By shifting the focus from clinical digital health to digital social intervention ecosystems, this study expands current debates on digital interventions for migrant populations and provides practical implications for the development of more inclusive, accessible, and culturally responsive digital resources aimed at promoting psychosocial well-being.
مقدمه: دیجیتالی شدن سریع خدمات برای جمعیتهای مهاجر، شیوههای ارائه اطلاعات، راهنمایی و حمایت اجتماعی را دگرگون کرده است. با این حال، پژوهشهای موجود عمدتاً بر مداخلات بالینی سلامت روان دیجیتال یا بر استفاده مهاجران از فناوریهای دیجیتال تمرکز داشتهاند و به ابزارهای دیجیتالی که توسط نهادهای عمومی و سازمانهای اجتماعی توسعه یافتهاند، توجه بسیار کمتری شده است. این مطالعه به صورت مقایسهای چهار ابزار مداخله دیجیتال اجرا شده در اسپانیا و آرژانتین، دو مورد عمومی و دو مورد مبتنی بر جامعه را تحلیل میکند تا بررسی نماید که چگونه این ابزارها میتوانند از منظر عوامل اجتماعی تعیینکننده سلامت به بهزیستی روانیاجتماعی کمک کنند. روشها و نتایج: با استفاده از طراحی کیفی مبتنی بر قومنگاری دیجیتال و تحلیل محتوای مقایسهای تماتیک، این پژوهش ویژگیها، کارکردها و راهبردهای مداخلهای این منابع دیجیتال را با تمرکز ویژه بر نقش آنها در ارائه اطلاعات، راهنمایی، حمایت روانیاجتماعی و مشارکت اجتماعی بررسی میکند. یافتهها نشان میدهد که این منابع دیجیتال به عنوان اکوسیستمهای مداخلهای ترکیبی عمل میکنند که ابزارهای فناورانه، حمایت حرفهای و شبکههای اجتماعی را ادغام مینمایند و صرفاً به ارائه اطلاعات محدود نمیشوند. چهار الگوی غالب مداخله شناسایی شد: اطلاعات اداری، راهنمایی نهادی و دسترسی به خدمات، جامعهمحور مبتنی بر حقوق، و راهنمایی، همراهی و ارجاع اجتماعی. بحث: این الگوها در مجموع چارچوب تحلیلی نوینی برای درک نقشهای متنوع مداخلات دیجیتال در زمینه مهاجرت ارائه میدهند. این ابزارها به جای ارائه مراقبت درمانی مستقیم، با کاهش موانع دسترسی، تقویت شبکههای حمایت اجتماعی، ترویج حقوق و تسهیل ارتباط با خدمات تخصصی، به بهزیستی روانیاجتماعی کمک میکنند. با تغییر تمرکز از سلامت دیجیتال بالینی به اکوسیستمهای مداخله اجتماعی دیجیتال، این مطالعه مباحث جاری درباره مداخلات دیجیتال برای جمعیتهای مهاجر را گسترش داده و پیامدهای عملی برای توسعه منابع دیجیتال فراگیرتر، قابل دسترستر و پاسخگوتر به فرهنگ با هدف ارتقای بهزیستی روانیاجتماعی ارائه میدهد.
Many adolescents in Colombia grow up in contexts of socioeconomic vulnerability, in a society marked by profound and painful experiences resulting from political violence, and with a fast‐paced daily life that places them in the paradoxical situation of being forgotten and neglected. In other words, the pace of contemporary life and the expectations of their social environment regarding how they should behave and what they should be like, leaves adolescents with no opportunity, or few opportunities, to get to know themselves, recognise what is happening in their lives, and, in turn, take action to care for themselves and ensure their well‐being. Within this context, the Conversations in the Garden programme was integrated into a public school as a laboratory for creative artistic expression, allowing adolescents to talk about and create from their emotions, bodies, identities, future projects, and opinions as citizens. This article presents the methodologies, results, and conclusions from four years of collaborative work, conducted in accordance with the principles of arts‐based, narrative, and collaborative research. Among the results, this programme has promoted adolescents’ socio‐emotional well‐being through art and dialogue, grounded in emotional recognition and management, and by addressing relational and interpersonal issues to cultivate empathy, interdependence, and mutual responsibility. Likewise, art‐mediated conversations have promoted greater self‐awareness, resilience, and life skills in adolescents. In short, the process, grounded in dialogue among stakeholders within the educational institution, has been slow; however, progress has been made in recognising the need to create spaces for shared care and to pursue compassionate futures.
بسیاری از نوجوانان در کلمبیا در زمینههایی با آسیبپذیری اجتماعی-اقتصادی رشد میکنند، در جامعهای که با تجربیات عمیق و دردناک ناشی از خشونت سیاسی مشخص میشود و با زندگی روزمرهای پرشتاب که آنها را در موقعیتی متناقض از فراموششدگی و بیتوجهی قرار میدهد. به عبارت دیگر، سرعت زندگی معاصر و انتظارات محیط اجتماعی نسبت به اینکه آنها چگونه باید رفتار کنند و چگونه باید باشند، فرصت یا فرصتهای اندکی برای نوجوانان باقی میگذارد تا خود را بشناسند، آنچه در زندگیشان میگذرد را تشخیص دهند و در نتیجه، برای مراقبت از خود و تضمین رفاه خود اقدام کنند. در این زمینه، برنامه «گفتوگوها در باغ» به عنوان آزمایشگاهی برای بیان خلاقانه هنری در یک مدرسه دولتی ادغام شد و به نوجوانان این امکان را داد تا درباره احساسات، بدنها، هویتها، پروژههای آینده و نظرات خود به عنوان شهروند گفتوگو و خلق کنند. این مقاله به ارائه روششناسیها، نتایج و نتیجهگیریهای حاصل از چهار سال کار مشارکتی میپردازد که مطابق با اصول پژوهش مبتنی بر هنر، روایت و همکاری انجام شده است. در میان نتایج، این برنامه با تکیه بر شناخت و مدیریت هیجانی و پرداختن به مسائل ارتباطی و بینفردی، به ارتقای رفاه اجتماعی-هیجانی نوجوانان از طریق هنر و گفتوگو کمک کرده و به پرورش همدلی، وابستگی متقابل و مسئولیتپذیری مشترک انجامیده است. همچنین، گفتوگوهای میانجیگریشده با هنر موجب افزایش خودآگاهی، تابآوری و مهارتهای زندگی در نوجوانان شده است. به طور خلاصه، این فرایند که مبتنی بر گفتوگو میان ذینفعان درون نهاد آموزشی بوده، کند پیش رفته است؛ با این حال، پیشرفتهایی در شناسایی نیاز به ایجاد فضاهایی برای مراقبت مشترک و پیگیری آیندههای همراه با شفقت حاصل شده است.
Literature as a school subject is included in the Philology subject area. It constitutes its conceptual and substantive foundation, as reflected in the current Federal State Educational Standards for Basic General Education and Secondary (Complete) General Education. The relationship between literature and philology has been interpreted differently at different stages in the history of literature education in Russia. Thus, from the late eighteenth century onward, the concept of “philology” was replaced by the concept of slovesnost’ (verbal arts). From the second half of the nineteenth century, the concept of slovesnost’ began to be displaced from scholarly usage and replaced by the terms “philology,” “literature,” and “linguistics.” Likhachev offered the most comprehensive definition of philology, calling it the highest form of education in the humanities. The author argues for the fundamental role of literature in humanities education – worldview-shaping, moral, aesthetic, and cultural – a role that is insufficiently reflected in the current Federal State Educational Standards, and considers literature’s synthesizing role in the school curriculum and the meta-subject nature of philology. The meta-subject nature of Literature as a school subject presupposes the use of key literary and cultural images, codes, concepts, and ideas in the educational process. Through them, a living dialogue within culture is organized, one that addresses students’ hearts and minds and establishes connections between the present and other historical periods, cultures, and their characters. Particular attention in the study is given to the cultural and educational environment, which is created not only by an educational institution but also by the online environment, formed by various websites and blogs, that extends the boundaries of the contemporary lesson and enables dialogic communication between teachers and students beyond the classroom. Literary classics occupy a special place in philological education, since reading them offers multiple possibilities for interpretation and understanding. Such reading entails reflection on perennial, existential questions, even when these multivalent subtexts are not immediately recognized or seem self-evident to every reader. The article examines the life of classical works in the “great time” and the organization of dialogue within culture and across cultures. The article’s main conclusion is that, from the standpoint of contemporary philological scholarship, literature education entails educating a competent reader, cultivating aesthetic taste, developing creative abilities and a culture grounded in the humanities, as well as introducing students, through literary works, to the world of culture and fostering a culturally developed personality. For Likhachev, philology does not lead us away from life itself; it always reflects its deeper essence, constitutes the self-consciousness of culture, and shapes models of speech, intellectual, and social behavior. Школьный предмет «Литература» включен в предметную область «Филология» и является его концептуальной и содержательной основой, что отражено в современных ФГОС ООО и ФГОС ПОО. Соотношение литературы и филологии в разные периоды российского литературного образования истолковывалось по-разному. Так, с конца XVIII в. вместо понятия «филология» использовалось понятие «словесность». Со второй половины XIX в. началось вытеснение понятия «словесность» из научного обихода и замена его понятием «филология», «литература», «лингвистика». Наиболее емкое определение филологии дал Д.С. Лихачев, который назвал ее высшей формой гуманитарного образования. Автор статьи отстаивает высокую миссию литературы в гуманитарном образовании: мировоззренческую, нравственную эстетическую, культурологическую, которая недостаточно отражена в современных ФГОСах, и размышляет о синтезирующей роли литературы в школьном учебном плане, метапредметности филологии. Метапредметность предмета «Литература» предполагает оперирование в учебном процессе ключевыми литературными и культурными образами, кодами, концептами, идеями. Посредством их организуется живой диалог в культуре, обращенный к сердцам и умам обучающихся и, конечно, диалог современности с другими эпохами и культурами и их персонажами. Особая роль в исследовании отводится культурно-образовательной среде, которая создается не только образовательным учреждением, но интернет-средой, которая создается различными сайтами и блогами, которые раздвигают рамки современного урока для внешкольного диалогического общения учителя со своими учащимися. В филологическом образовании особая роль отводится литературной классике, прочтение которой содержит множество возможностей прочтения и осмысления. Оно включает размышления о вечных, экзистенциальных проблемах, даже если эти многозначные подтексты не выявляются сразу и не кажутся очевидными для каждого читателя. В статье рассматривается жизнь классических произведений в «большом времени» и организация диалога в культуре и диалога культур. Основной вывод статьи: литературное образование с позиций современной филологической науки предполагает воспитание квалифицированного читателя, формирование эстетического вкуса, развитие творческих способностей, гуманитарной культуры, а также вхождение учащихся посредством литературных произведений в мир культуры, формирование культурного типа личности. В понимании Д.С. Лихачева филология не уводит от живой жизни, она всегда отражает ее глубинную сущность, является самосознанием культуры, формирует модели речевого, интеллектуального, социального поведения.
درس ادبیات در مدرسه در حوزه موضوعی زبانشناسی قرار میگیرد و بنیان مفهومی و محتوایی آن را تشکیل میدهد؛ امری که در استانداردهای آموزشی دولتی فدرال برای آموزش عمومی پایه و آموزش عمومی متوسطه (کامل) منعکس شده است. نسبت میان ادبیات و زبانشناسی در دورههای مختلف تاریخ آموزش ادبیات در روسیه به گونههای متفاوتی تفسیر شده است. از اواخر قرن هجدهم، مفهوم «زبانشناسی» جای خود را به مفهوم «ادبیات شفاهی» (slovesnost’) داد. از نیمه دوم قرن نوزدهم، مفهوم «ادبیات شفاهی» به تدریج از کاربرد علمی کنار گذاشته شد و جای خود را به مفاهیم «زبانشناسی»، «ادبیات» و «زبانشناسی» داد. Likhachev جامعترین تعریف از زبانشناسی را ارائه داد و آن را عالیترین شکل آموزش علوم انسانی نامید. نویسنده بر نقش بنیادین ادبیات در آموزش علوم انسانی – نقش جهانبینیساز، اخلاقی، زیباییشناختی و فرهنگی – تأکید میکند؛ نقشی که به اندازه کافی در استانداردهای آموزشی دولتی فدرال کنونی منعکس نشده است و به نقش ترکیبی ادبیات در برنامه درسی مدرسه و ماهیت فراموضوعی زبانشناسی میپردازد. ماهیت فراموضوعی درس ادبیات مستلزم بهکارگیری تصاویر، کدها، مفاهیم و ایدههای کلیدی ادبی و فرهنگی در فرایند آموزشی است. از طریق این عناصر، گفتوگویی زنده در فرهنگ سازماندهی میشود که به دل و ذهن دانشآموزان خطاب میکند و ارتباط میان زمان حال و دورهها، فرهنگها و شخصیتهای تاریخی دیگر را برقرار میسازد. در این پژوهش، توجه ویژهای به محیط فرهنگی و آموزشی شده است؛ محیطی که نه تنها توسط نهاد آموزشی، بلکه توسط محیط آنلاین، شامل وبسایتها و وبلاگهای مختلف، ایجاد میشود و مرزهای درس معاصر را گسترش داده و امکان ارتباط گفتوگویی معلم و دانشآموزان را فراتر از کلاس فراهم میکند. آثار کلاسیک ادبی جایگاه ویژهای در آموزش زبانشناسی دارند، زیرا خواندن آنها فرصتهای متعددی برای تفسیر و فهم فراهم میآورد. چنین خواندنی مستلزم تأمل در مسائل جاودان و اگزیستانسیال است، حتی اگر این لایههای معنایی چندگانه بلافاصله آشکار نشوند یا برای هر خوانندهای بدیهی به نظر نرسند. مقاله به بررسی حیات آثار کلاسیک در «زمان بزرگ» و سازماندهی گفتوگو درون فرهنگ و میان فرهنگها میپردازد. نتیجه اصلی مقاله این است که آموزش ادبیات از منظر پژوهشهای زبانشناختی معاصر، تربیت خوانندهای شایسته، پرورش ذوق زیباییشناختی، توسعه تواناییهای خلاقانه و فرهنگ مبتنی بر علوم انسانی و همچنین آشنایی دانشآموزان با جهان فرهنگ از طریق آثار ادبی و شکلگیری شخصیت فرهنگی را ایجاب میکند. از دیدگاه Likhachev، زبانشناسی انسان را از زندگی واقعی دور نمیکند؛ همواره بازتابدهنده ژرفای آن است، خودآگاهی فرهنگ را شکل میدهد و الگوهای رفتار گفتاری، فکری و اجتماعی را میسازد.
Introduction Generative artificial intelligence (GenAI) is increasingly used by students to obtain explanations, generate ideas, improve written responses and prepare assessment tasks. However, limited evidence exists on how students in open-distance alternative-access programmes experience GenAI in mathematics assessment. Methods This qualitative study examined how 27 Higher Certificate students at a South African open and distance learning institution described the role, benefits and limitations of GenAI while preparing fraction-related portfolio activities. Data were collected via a single open-ended questionnaire item, completed voluntarily after all assessment activities had been submitted. The responses were analysed using reflexive thematic analysis. Results Four overlapping themes were identified: support for understanding and approaching tasks, support for constructing written responses, conditional trust and evaluative engagement, and non-use, resistance and ambiguous engagement. Students reported that GenAI assisted with clarification, examples, organisation, and language, but they also described outputs they perceived as inaccurate, overly general, or insufficiently explained. Ten participants expressed concerns about reliability or described checking, adapting, limiting or rejecting GenAI use, although the study did not verify the quality of these practices. Discussion The findings suggest that the educational value of GenAI is shaped by students' capacity to exercise judgement and retain responsibility for the reasoning represented in their work. Verification is therefore positioned as a potentially important epistemic practice in GenAI-supported mathematics assessment. The study recommends explicit discipline-specific guidance and assessment designs that make students' mathematical reasoning visible.
مقدمه: هوش مصنوعی مولد (GenAI) به طور فزایندهای توسط دانشجویان برای دریافت توضیحات، تولید ایدهها، بهبود پاسخهای نوشتاری و آمادهسازی وظایف ارزیابی مورد استفاده قرار میگیرد. با این حال، شواهد محدودی درباره تجربه دانشجویان در برنامههای دسترسی جایگزین آموزش باز و از راه دور در زمینه استفاده از GenAI در ارزیابی ریاضی وجود دارد. روشها: این مطالعه کیفی به بررسی نحوه توصیف نقش، مزایا و محدودیتهای GenAI توسط ۲۷ دانشجوی Higher Certificate در یک مؤسسه آموزش باز و از راه دور در آفریقای جنوبی هنگام آمادهسازی فعالیتهای پرتفوی مرتبط با کسرها پرداخت. دادهها از طریق یک سؤال بازپاسخ در پرسشنامه که به صورت داوطلبانه پس از اتمام تمامی فعالیتهای ارزیابی تکمیل شد، جمعآوری گردید. پاسخها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج: چهار تم همپوشان شناسایی شد: حمایت برای درک و رویکرد به وظایف، حمایت در ساخت پاسخهای نوشتاری، اعتماد مشروط و مشارکت ارزیابانه، و عدم استفاده، مقاومت و مشارکت مبهم. دانشجویان گزارش دادند که GenAI در زمینه شفافسازی، ارائه مثال، سازماندهی و زبان کمککننده بوده است، اما همچنین خروجیهایی را توصیف کردند که آنها را نادرست، بیش از حد کلی یا فاقد توضیح کافی میدانستند. ده نفر از شرکتکنندگان نگرانیهایی درباره پایایی ابراز کردند یا به بررسی، تطبیق، محدودسازی یا رد استفاده از GenAI اشاره نمودند، اگرچه این مطالعه کیفیت این اقدامات را تأیید نکرد. بحث: یافتهها نشان میدهد که ارزش آموزشی GenAI توسط توانایی دانشجویان در اعمال قضاوت و حفظ مسئولیت نسبت به استدلال ارائهشده در کارشان شکل میگیرد. بنابراین، راستیآزمایی به عنوان یک عمل معرفتی بالقوه مهم در ارزیابی ریاضی با حمایت GenAI مطرح میشود. مطالعه حاضر راهنمایی صریح و خاص رشته و طراحی ارزیابیهایی که استدلال ریاضی دانشجویان را آشکار میسازد، توصیه میکند.
Introduction Digital transformation in higher education has increased the demand for instructional approaches that promote learner engagement, inclusivity, information literacy, and self-directed learning. Although microlearning, Universal Design for Learning (UDL), and constructive alignment have individually demonstrated educational benefits, limited research has explored their integration within a unified pedagogical framework. This study designed and evaluated a novel digital teaching and learning process that integrates microlearning, connective alignment, and the principles of UDL to enhance teaching and learning in higher education. Methods To evaluate the impact of the novel digital teaching and learning process, a case study was conducted in the “Evidence-Based Practice in Physiotherapy” course in the BSc in Physiotherapy curriculum. A mixed-methods proof-of-concept study employing a randomized crossover design was conducted to evaluate the academic effectiveness, the students’ perceptions of the teaching, and the students’ satisfaction. Quantitative data were collected using assessments of academic performance, information literacy, and perception of the educational environment. Paired and independent t -tests were used to compare learning outcomes between intervention conditions. Linear mixed-effects modeling was used to account for repeated measures. Qualitative data from focus group discussions were analyzed using thematic analysis to explore the students’ experiences of the novel educational process. Results Students demonstrated higher academic performance when learning through the proposed digital educational process compared with conventional instruction, with an estimated mean difference of approximately 18 points on a 100-point assessment scale. Participants also reported more positive perceptions of the learning environment and high levels of satisfaction with the digital learning experience. Qualitative findings revealed enhanced learner engagement, flexibility, accessibility, peer interaction, and opportunities for self-directed learning. Students particularly valued the microlearning structure, social learning features, and learner-centered design of the intervention. Discussion The findings provide preliminary evidence that integrating microlearning, connective alignment, and UDL principles within a digital learning environment may support improved learning outcomes and positive learner experiences in higher education. However, the study was conducted within a single institution and in a single discipline and employed adapted instruments without formal psychometric validation. Therefore, further multi-institutional, multi-disciplinary research with longer implementation periods and rigorous validation procedures is required to confirm the effectiveness and generalizability of the proposed digital teaching and learning process.
مقدمه: تحول دیجیتال در آموزش عالی، تقاضا برای رویکردهای آموزشی که موجب افزایش مشارکت یادگیرندگان، شمولپذیری، سواد اطلاعاتی و یادگیری خودراهبر میشوند را افزایش داده است. اگرچه ریزآموزی (microlearning)، طراحی جهانی برای یادگیری (Universal Design for Learning یا UDL) و همترازی سازنده (constructive alignment) هر یک به طور جداگانه مزایای آموزشی را نشان دادهاند، پژوهشهای محدودی به بررسی ادغام آنها در یک چارچوب آموزشی یکپارچه پرداختهاند. این مطالعه به طراحی و ارزیابی یک فرایند نوین آموزش و یادگیری دیجیتال که ریزآموزی، همترازی ارتباطی (connective alignment) و اصول UDL را برای ارتقای آموزش و یادگیری در آموزش عالی تلفیق میکند، پرداخته است. روشها: به منظور ارزیابی تأثیر فرایند نوین آموزش و یادگیری دیجیتال، یک مطالعه موردی در درس «شواهد مبتنی بر عمل در فیزیوتراپی» در برنامه کارشناسی فیزیوتراپی انجام شد. یک مطالعه اثبات مفهوم با روش ترکیبی و طراحی تصادفی متقاطع جهت ارزیابی اثربخشی آموزشی، ادراک دانشجویان از آموزش و میزان رضایت آنها اجرا گردید. دادههای کمی با استفاده از ارزیابی عملکرد تحصیلی، سواد اطلاعاتی و ادراک محیط آموزشی جمعآوری شد. برای مقایسه نتایج یادگیری بین شرایط مداخله، از آزمون t زوجی و مستقل استفاده شد. مدلسازی اثرات مختلط خطی برای لحاظ کردن اندازهگیریهای تکراری به کار رفت. دادههای کیفی حاصل از بحثهای گروهی متمرکز با تحلیل تماتیک به منظور بررسی تجارب دانشجویان از فرایند آموزشی نوین تحلیل شد. نتایج: دانشجویان هنگام یادگیری از طریق فرایند آموزشی دیجیتال پیشنهادی در مقایسه با آموزش سنتی، عملکرد تحصیلی بالاتری نشان دادند و تفاوت میانگین برآورد شده حدود ۱۸ امتیاز در مقیاس ارزیابی ۱۰۰ امتیازی بود. شرکتکنندگان همچنین ادراک مثبتتری از محیط یادگیری و سطوح بالای رضایت از تجربه یادگیری دیجیتال گزارش کردند. یافتههای کیفی نشاندهنده افزایش مشارکت یادگیرندگان، انعطافپذیری، دسترسیپذیری، تعامل همتایان و فرصتهای یادگیری خودراهبر بود. دانشجویان به ویژه ساختار ریزآموزی، ویژگیهای یادگیری اجتماعی و طراحی یادگیرندهمحور مداخله را ارزشمند دانستند. بحث: یافتهها شواهد اولیهای ارائه میدهد که ادغام ریزآموزی، همترازی ارتباطی و اصول UDL در یک محیط یادگیری دیجیتال میتواند به بهبود نتایج یادگیری و تجارب مثبت یادگیرندگان در آموزش عالی کمک کند. با این حال، مطالعه حاضر در یک مؤسسه و یک رشته انجام شده و از ابزارهای اقتباسشده بدون اعتبارسنجی روانسنجی رسمی استفاده کرده است. بنابراین، پژوهشهای چندمؤسسهای و چندرشتهای با دورههای اجرای طولانیتر و رویههای اعتبارسنجی دقیقتر برای تأیید اثربخشی و قابلیت تعمیم فرایند پیشنهادی آموزش و یادگیری دیجیتال مورد نیاز است.
Dermatology education faces limited curriculum time, a visually demanding specialty, and the need to develop both clinical reasoning and procedural competence. The flipped classroom (FC) delivers didactic content before class and reserves class time for active learning. This mini review synthesizes evidence on FC in dermatology education, distinguishes true FC from broader blended or active-learning approaches, and examines how newer image-based technologies such as teledermatology, gamified education, and artificial intelligence (AI)-assisted tools can complement FC. PubMed, Scopus, ERIC, and Google Scholar were searched through August 2026 for studies on FC, blended learning, or technology-enhanced learning in dermatology. Across the reviewed studies, FC and closely related blended approaches were associated with short-term gains in knowledge and satisfaction relative to traditional teaching, with particular promise when combined with case-based or problem-based learning. COVID-19 accelerated adoption and demonstrated adaptability to remote formats. However, most dermatology studies are single-institution, quasi-experimental, small, and short-term, and only two dermatology-specific studies used randomized designs. Evidence on long-term retention, patient-related outcomes, and clinical competence remains lacking, and gains in satisfaction or confidence should not be equated with objective gains in knowledge or skills. Based on the currently limited evidence, FC appears at least comparable to, and sometimes better than, traditional teaching for short-term knowledge and skills. Educators can reasonably adopt FC as part of blended curricula, while researchers should prioritize multicenter randomized trials with standardized objective outcomes, longer follow-up, and patient-level endpoints.
آموزش پوست با محدودیت زمان در برنامه درسی، ماهیت بصری بالا و نیاز به توسعه استدلال بالینی و شایستگیهای عملی مواجه است. کلاس معکوس (FC) محتوای آموزشی را پیش از کلاس ارائه میدهد و زمان کلاس را به یادگیری فعال اختصاص میدهد. این مرور کوتاه، شواهد مربوط به FC در آموزش پوست را جمعبندی کرده، تمایز میان FC واقعی و رویکردهای گستردهتر یادگیری ترکیبی یا فعال را بررسی میکند و به بررسی این موضوع میپردازد که چگونه فناوریهای تصویری نوین مانند تلهدرماتولوژی، آموزش بازیمحور و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) میتوانند مکمل FC باشند. پایگاههای PubMed، Scopus، ERIC و Google Scholar تا اوت ۲۰۲۶ برای مطالعات مربوط به FC، یادگیری ترکیبی یا یادگیری تقویتشده با فناوری در پوست جستوجو شدند. در مطالعات مرور شده، FC و رویکردهای ترکیبی نزدیک به آن با افزایش کوتاهمدت دانش و رضایت نسبت به آموزش سنتی همراه بودند و بهویژه زمانی که با یادگیری مبتنی بر مورد یا مبتنی بر مسئله ترکیب میشدند، امیدبخش بودند. همهگیری COVID-19 پذیرش این رویکردها را تسریع کرد و سازگاری آنها با قالبهای از راه دور را نشان داد. با این حال، اکثر مطالعات پوست تکمرکزی، شبهآزمایشی، کوچک و کوتاهمدت هستند و تنها دو مطالعه اختصاصی پوست از طرحهای تصادفیشده استفاده کردهاند. شواهدی درباره نگهداری بلندمدت، پیامدهای مرتبط با بیمار و شایستگی بالینی همچنان وجود ندارد و افزایش رضایت یا اعتماد به نفس نباید معادل با افزایش عینی دانش یا مهارت تلقی شود. بر اساس شواهد محدود فعلی، FC دستکم همتراز و گاه بهتر از آموزش سنتی برای دانش و مهارتهای کوتاهمدت به نظر میرسد. مدرسان میتوانند بهطور معقول FC را به عنوان بخشی از برنامههای ترکیبی به کار گیرند، در حالی که پژوهشگران باید مطالعات تصادفیشده چندمرکزی با پیامدهای عینی استانداردشده، پیگیری طولانیتر و نقاط پایانی در سطح بیمار را در اولویت قرار دهند.
The teacher forms the link between the intended curriculum and the intended learners experience. This is nowhere more evident than in Community Service Learning (CSL), where value formation depends on deliberate planning, modelling and assessment rather than content transmission. Kenya's Competency-Based Curriculum places core values such as unity, responsibility, integrity and patriotism at the heart of early years education, yet the extent to which teachers are prepared to cultivate these values through CSL has received little empirical attention. This study sought to determine the degree of teacher preparedness in community service learning and its relationship with the acquisition of core values among learners in early years education in Murang'a County, Kenya. The study was guided by Bandura's social learning theory and Kolb's experiential learning theory; the study employed a mixed research design. From a target population of 10,882 and an accessible population of 7,395. A purposive random sampling was used to obtain a sample of 46 respondents from four sub-counties. This consisted of 28 Grade Three teachers and 18 heads of institutions. Data were collected using a five-point Likert questionnaire (Cronbach's alpha =.842) and structured interview for head of institution. Quantitative data were analyzed through descriptive statistics and Pearson Product Moment Correlation at the 5% significance level using SPSS Version 30, while qualitative responses were analyzed thematically. The findings showed uniformly high self-reported preparedness, with role modelling drawing the strongest endorsement (96.6% strong agreement). Correlation analysis returned a positive, moderate and statistically significant relationship between teacher preparedness and acquisition of core values (r = .452, p = .014). The study concluded that teacher preparedness in CSL significantly influences value acquisition among early years learners and recommends sustained, value-specific continuous professional development so that what teachers know is matched by what they practice daily in the classroom.
معلم پیوند میان برنامهٔ درسی مورد نظر و تجربهٔ مورد انتظار فراگیران را شکل میدهد. این امر بهویژه در یادگیری خدمترسانی اجتماعی (CSL) آشکار است، جایی که شکلگیری ارزشها به برنامهریزی هدفمند، الگوسازی و ارزیابی وابسته است و نه صرفاً انتقال محتوا. برنامهٔ درسی مبتنی بر شایستگی کنیا، ارزشهای بنیادی همچون وحدت، مسئولیتپذیری، صداقت و میهندوستی را در مرکز آموزش سالهای ابتدایی قرار داده است، اما میزان آمادگی معلمان برای پرورش این ارزشها از طریق CSL کمتر مورد توجه تجربی قرار گرفته است. این پژوهش با هدف تعیین میزان آمادگی معلمان در یادگیری خدمترسانی اجتماعی و رابطهٔ آن با کسب ارزشهای بنیادی در میان فراگیران آموزش سالهای ابتدایی در شهرستان مورانگا، کنیا انجام شد. پژوهش حاضر با بهرهگیری از نظریهٔ یادگیری اجتماعی بندورا و نظریهٔ یادگیری تجربی کلب و با استفاده از طرح پژوهش ترکیبی انجام شد. از جمعیت هدف ۱۰٬۸۸۲ نفر و جمعیت در دسترس ۷٬۳۹۵ نفر، نمونهای به روش نمونهگیری تصادفی هدفمند شامل ۴۶ نفر از چهار بخش شهرستان انتخاب شد که شامل ۲۸ معلم پایه سوم و ۱۸ مدیر مؤسسه بود. دادهها با استفاده از پرسشنامه لیکرت پنجدرجهای (آلفای کرونباخ = ۰٫۸۴۲) و مصاحبه ساختاریافته با مدیران جمعآوری شد. دادههای کمی با استفاده از آمار توصیفی و ضریب همبستگی حاصلضرب لحظهای پیرسون در سطح معناداری ۵٪ و با نرمافزار SPSS نسخه ۳۰ تحلیل شد و پاسخهای کیفی به شیوهٔ تحلیل تماتیک بررسی گردید. یافتهها نشان داد که آمادگی خودگزارشدهیشدهٔ معلمان به طور یکنواخت بالا بوده و الگوسازی بیشترین تأیید را داشته است (۹۶٫۶٪ موافقت قوی). تحلیل همبستگی رابطهای مثبت، متوسط و معنادار آماری میان آمادگی معلمان و کسب ارزشهای بنیادی را نشان داد (r = ۰٫۴۵۲، p = ۰٫۰۱۴). پژوهش نتیجهگیری میکند که آمادگی معلمان در CSL به طور معناداری بر کسب ارزشها در میان فراگیران سالهای ابتدایی تأثیرگذار است و توسعهٔ حرفهای مستمر و ارزشمحور را توصیه میکند تا دانش معلمان با عملکرد روزانهٔ آنان در کلاس درس همسو شود.
Currently, inclusive education represents one of the main challenges at all educational levels. The increasing diversity of students and the complexity of their needs do not fit the traditional model that still exists in some educational institutions. In this regard, educational centers are called upon to develop interventions that provide equitable access, retention, and educational conditions appropriate to the needs of each student. The purpose of this research was to identify the factors that impact the autonomous learning of students with disabilities at CAED Tulancingo. The study employed a quantitative, non-experimental, correlational approach with a cross-sectional design. A total census of 45 students was considered. The findings will make it possible to formulate strategies to support improved organizational performance in the institution under study.
در حال حاضر، آموزش فراگیر یکی از چالشهای اصلی در تمامی سطوح آموزشی بهشمار میرود. افزایش تنوع دانشجویان و پیچیدگی نیازهای آنان با مدل سنتی که هنوز در برخی مؤسسات آموزشی وجود دارد، سازگار نیست. در این راستا، مراکز آموزشی موظف هستند مداخلاتی را توسعه دهند که دسترسی عادلانه، ماندگاری و شرایط آموزشی متناسب با نیازهای هر دانشجو را فراهم آورد. هدف این پژوهش شناسایی عوامل مؤثر بر یادگیری خودمختار دانشجویان دارای معلولیت در CAED Tulancingo بود. این مطالعه با رویکرد کمی، غیرآزمایشی، همبستگی و با طرح مقطعی انجام شد. کل جامعه آماری شامل ۴۵ دانشجو در نظر گرفته شد. یافتههای این پژوهش امکان تدوین راهبردهایی برای حمایت از بهبود عملکرد سازمانی در مؤسسه مورد مطالعه را فراهم میکند.
Currently, inclusive education represents one of the main challenges at all educational levels. The increasing diversity of students and the complexity of their needs do not fit the traditional model that still exists in some educational institutions. In this regard, educational centers are called upon to develop interventions that provide equitable access, retention, and educational conditions appropriate to the needs of each student. The purpose of this research was to identify the factors that impact the autonomous learning of students with disabilities at CAED Tulancingo. The study employed a quantitative, non-experimental, correlational approach with a cross-sectional design. A total census of 45 students was considered. The findings will make it possible to formulate strategies to support improved organizational performance in the institution under study.
در حال حاضر، آموزش فراگیر یکی از چالشهای اصلی در تمامی سطوح آموزشی بهشمار میرود. افزایش تنوع دانشجویان و پیچیدگی نیازهای آنان با مدل سنتی که هنوز در برخی مؤسسات آموزشی وجود دارد، سازگار نیست. در این راستا، مراکز آموزشی موظف هستند مداخلاتی را توسعه دهند که دسترسی عادلانه، ماندگاری و شرایط آموزشی متناسب با نیازهای هر دانشجو را فراهم آورد. هدف این پژوهش شناسایی عوامل مؤثر بر یادگیری خودمختار دانشجویان دارای معلولیت در CAED Tulancingo بود. این مطالعه با رویکرد کمی، غیرآزمایشی، همبستگی و با طرح مقطعی انجام شد. کل جامعه آماری شامل ۴۵ دانشجو در نظر گرفته شد. یافتههای این پژوهش امکان تدوین راهبردهایی برای حمایت از بهبود عملکرد سازمانی در مؤسسه مورد مطالعه را فراهم میکند.
Background Against the backdrop of digital empowerment, generative artificial intelligence has been widely applied in school-age children’s reading education, and digital reading has become one of the primary types of environmental exposure for school-age children. However, school-age children face challenges such as insufficient age-appropriate content and uncontrollable physical and mental strain. There is an urgent demand for a public health intervention model that balances reading-related health benefits, prevents and controls digital exposure risks, avoids physical and mental health impairments, and adapts to school-age children from diverse socioeconomic backgrounds. Methods A retrospective control study design was used in this study. A total of 100 cases of school-age children aged 6–12 were collected from the standardized intervention archive of our institution from September 2025 to December 2025. According to the intervention plan actually accepted in the archive records, they were divided into the collaborative intervention group and the AI-only reading group with 50 cases in each group. In the AI-only reading group, the recorded intervention is purely generative AI independent reading intervention (college students are only responsible for equipment operation and maintenance, and do not participate in reading guidance and emotional intervention), while in the collaborative intervention group, the recorded intervention is the structured auxiliary collaborative intervention of the whole process of generative AI voice multi-round interactive reading combined with standardized training for college students. The intervention period is 12 weeks, three times a week, and each time is 20–25 min. Retrospective analysis of longitudinal data at baseline, 6 weeks of intervention, 12 weeks of follow-up and 4 weeks of follow-up, with the comprehensive score of early reading as the only preset main outcome index, repeated measurement analysis of variance, independent sample t -test and chi-square test were used to analyze the inter-group and time effects, Cohen’s d was used to evaluate the effect, and the test level was α = 0.05. Results Retrospective archive data shows that, after intervention, the collaborative intervention group achieved significantly higher composite early reading scores, phonological awareness, vocabulary comprehension accuracy, reading attention duration and reading interest scores than the AI-only reading group ( p < 0.05). The main effects of group, time and the group-time interaction were all highly statistically significant ( p < 0.01), with an effect size of Cohen’s d = 0.50 representing a moderate intervention effect. The collaborative intervention group also showed significantly higher intervention adherence rate, AI interaction completion rate, reading task completion rate and frequency of active participation than the AI-only reading group ( p < 0.05). In terms of digital health-related outcomes, the collaborative intervention group had significantly lower incidence of adverse psychological states, incidence of prodromal signs of visual fatigue and digital eye strain symptoms, and study dropout rate ( p < 0.05). Among the digital health-related safety indicators, the incidence of negative emotions, visual fatigue and research dropout rate were significantly lower than those of the AI-only reading group ( p < 0.05). The archived records showed that the whole screen duration was strictly in compliance, and there was no privacy leakage and serious adverse events. The 10% lost visit rate was controllable, and the complete rate of informed consent and the qualified rate of implementation were all 100%, and there was no privacy leakage and serious adverse events. Conclusion The generative AI interaction mode paired with college student auxiliary support is associated with sustained improvement school-age children’s core early reading ability via cumulative short-term follow-up effects. Meanwhile, this collaborative model enables effective management of digital environmental exposure risks and may reduce risks related to visual and psychological health among school-age children. The intergroup differences remained stable with reliable effect sizes. This intervention model can be may provide a reference for future implementation as a digital public health intervention targeting school-age children’s early reading, and provides preliminary empirical evidence for the standardized application of AI-supported education for school-age children. This retrospective study only reflects the differences between groups of compound intervention programs in archived cases, and cannot establish strong causal inference.
زمینه: در بستر توانمندسازی دیجیتال، هوش مصنوعی مولد به طور گستردهای در آموزش خواندن کودکان سن مدرسه به کار گرفته شده است و خواندن دیجیتال به یکی از انواع اصلی مواجههی محیطی برای کودکان سن مدرسه تبدیل شده است. با این حال، کودکان سن مدرسه با چالشهایی مانند کمبود محتوای متناسب با سن و فشارهای جسمی و روانی غیرقابل کنترل مواجه هستند. نیاز فوری به یک الگوی مداخلهی سلامت عمومی وجود دارد که منافع سلامت مرتبط با خواندن را متعادل کند، خطرات مواجههی دیجیتال را پیشگیری و کنترل نماید، از آسیبهای سلامت جسمی و روانی جلوگیری کند و با کودکان سن مدرسه از زمینههای اجتماعی-اقتصادی متنوع سازگار باشد. روشها: در این مطالعه از طرح کنترل گذشتهنگر استفاده شد. در مجموع ۱۰۰ مورد از کودکان سن مدرسه ۶ تا ۱۲ ساله از آرشیو مداخلهی استانداردشدهی مؤسسهی ما از سپتامبر ۲۰۲۵ تا دسامبر ۲۰۲۵ جمعآوری شد. بر اساس برنامهی مداخلهای که واقعاً در سوابق آرشیو پذیرفته شده بود، آنها به دو گروه مداخلهی مشارکتی و گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی تقسیم شدند که هر گروه شامل ۵۰ نفر بود. در گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی، مداخلهی ثبتشده صرفاً مداخلهی خواندن مستقل با هوش مصنوعی مولد بود (دانشجویان دانشگاه فقط مسئول راهاندازی و نگهداری تجهیزات بودند و در راهنمایی خواندن و مداخلهی عاطفی شرکت نداشتند)، در حالی که در گروه مداخلهی مشارکتی، مداخلهی ثبتشده، مداخلهی ساختاریافتهی کمکی مشارکتی در کل فرایند خواندن تعاملی چندمرحلهای صوتی با هوش مصنوعی مولد همراه با آموزش استانداردشده برای دانشجویان دانشگاه بود. دورهی مداخله ۱۲ هفته، سه بار در هفته و هر بار ۲۰ تا ۲۵ دقیقه بود. تحلیل گذشتهنگر دادههای طولی در خط پایه، ۶ هفته مداخله، ۱۲ هفته پیگیری و ۴ هفته پیگیری انجام شد و امتیاز جامع خواندن اولیه به عنوان تنها شاخص اصلی از پیش تعیینشده در نظر گرفته شد. برای تحلیل اثرات بینگروهی و زمانی از تحلیل واریانس اندازهگیری مکرر، آزمون t مستقل و آزمون کای-دو استفاده شد، اندازهی اثر با Cohen’s d ارزیابی شد و سطح آزمون α = ۰٫۰۵ بود. نتایج: دادههای آرشیوی گذشتهنگر نشان داد که پس از مداخله، گروه مداخلهی مشارکتی در امتیاز ترکیبی خواندن اولیه، آگاهی واجی، دقت درک واژگان، مدت زمان توجه به خواندن و امتیاز علاقه به خواندن به طور معناداری بالاتر از گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی بود (p < 0.05). اثرات اصلی گروه، زمان و تعامل گروه-زمان همگی از نظر آماری بسیار معنادار بودند (p < 0.01) و اندازهی اثر Cohen’s d = 0.50 نشاندهندهی اثر مداخلهای متوسط بود. گروه مداخلهی مشارکتی همچنین نرخ پایبندی به مداخله، نرخ تکمیل تعامل با هوش مصنوعی، نرخ تکمیل وظیفهی خواندن و فراوانی مشارکت فعال به طور معناداری بالاتری نسبت به گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی نشان داد (p < 0.05). از نظر پیامدهای مرتبط با سلامت دیجیتال، گروه مداخلهی مشارکتی شیوع معناداری کمتری از وضعیتهای روانی نامطلوب، نشانههای پیشدرآمد خستگی بینایی و علائم خستگی چشمی دیجیتال و نرخ ترک تحصیل داشت (p < 0.05). در میان شاخصهای ایمنی مرتبط با سلامت دیجیتال، شیوع هیجانات منفی، خستگی بینایی و نرخ ترک پژوهش به طور معناداری کمتر از گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی بود (p < 0.05). سوابق آرشیوی نشان داد که مدت زمان کل استفاده از صفحه نمایش کاملاً مطابق با مقررات بوده و هیچ نشتی حریم خصوصی و رویداد نامطلوب جدی وجود نداشته است. نرخ مراجعهی از دست رفته ۱۰٪ قابل کنترل بود و نرخ کامل بودن رضایت آگاهانه و نرخ اجرای واجد شرایط هر دو ۱۰۰٪ بود و هیچ نشتی حریم خصوصی و رویداد نامطلوب جدی وجود نداشت. نتیجهگیری: شیوهی تعاملی هوش مصنوعی مولد همراه با حمایت کمکی دانشجویان دانشگاه با بهبود پایدار توانایی خواندن اولیهی هستهای کودکان سن مدرسه از طریق اثرات تجمعی پیگیری کوتاهمدت مرتبط است. در عین حال، این مدل مشارکتی امکان مدیریت مؤثر خطرات مواجهه با محیط دیجیتال را فراهم میکند و ممکن است خطرات مرتبط با سلامت بینایی و روانی کودکان سن مدرسه را کاهش دهد. تفاوتهای بینگروهی با اندازههای اثر قابل اعتماد پایدار باقی ماندند. این مدل مداخله میتواند به عنوان مرجعی برای اجرای آینده به عنوان یک مداخلهی سلامت عمومی دیجیتال با هدف خواندن اولیهی کودکان سن مدرسه مورد استفاده قرار گیرد و شواهد تجربی مقدماتی برای کاربرد استاندارد آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی برای کودکان سن مدرسه فراهم میکند. این مطالعهی گذشتهنگر فقط تفاوتهای بین گروههای برنامههای مداخلهی ترکیبی در موارد آرشیوی را منعکس میکند و نمیتواند استنباط علّی قوی ایجاد کند.
This article applies Syed Farid Alatas’s two-part framework for decolonisation, critique and construction, and considers what it entails for research training and methods pedagogy in the contemporary university. We argue that the first part, critique, must consider diverse epistemic traditions and the material and conceptual conditions through which research reproduces inequalities. The second part, construction, consisting of reconstruction and original construction, requires a discrete set of pedagogical practices, including problem-genealogy and concept-mining tasks for trainee researchers. Reconstruction deals with already established subject-matter, problem statements, theories, concepts and methods, while original construction, demands, among other things, theoretical and conceptual innovation and methodological pluralism in argumentation, including arts-based research and indigenous storywork. We argue that reconstruction and original construction in the curriculum are inseparable from the reconstruction of the institution itself. Moreover, to have impact for teaching, decolonising commitments must be explicitly written into university partnerships, internationalisation policies, and transnational teaching agreements.
این مقاله چارچوب دو بخشی استعمارزدایی سید فرید العطاس، یعنی نقد و ساخت، را به کار میگیرد و بررسی میکند که این چارچوب برای آموزش پژوهش و روششناسی در دانشگاه معاصر چه پیامدهایی دارد. ما استدلال میکنیم که بخش نخست، یعنی نقد، باید سنتهای معرفتی متنوع و شرایط مادی و مفهومیای را که پژوهش از طریق آنها نابرابریها را بازتولید میکند، مد نظر قرار دهد. بخش دوم، یعنی ساخت، که شامل بازسازی و ساخت اصیل است، مستلزم مجموعهای مجزا از شیوههای آموزشی، از جمله وظایف تبارشناسی مسئله و استخراج مفهومی برای پژوهشگران در حال آموزش است. بازسازی به موضوعات، بیانیههای مسئله، نظریهها، مفاهیم و روشهای از پیش تثبیتشده میپردازد، در حالی که ساخت اصیل، در کنار سایر موارد، نیازمند نوآوری نظری و مفهومی و کثرتگرایی روششناختی در استدلال، از جمله پژوهش مبتنی بر هنر و داستانپردازی بومی است. ما استدلال میکنیم که بازسازی و ساخت اصیل در برنامه درسی از بازسازی خود نهاد دانشگاه جداییناپذیر است. افزون بر این، برای تأثیرگذاری بر آموزش، تعهدات استعمارزدایانه باید به طور صریح در مشارکتهای دانشگاهی، سیاستهای بینالمللیسازی و توافقنامههای آموزشی فراملی نوشته شود.
Feedback has been reframed in the literature as a dialogic process that aims to develop student self-regulation and improve learning. Institutional and disciplinary cultures can impact how feedback processes are designed and enacted. We investigated the role of institutional and disciplinary cultures in shaping feedback practices adopted by teaching fellows on a medical biosciences programme at a UK institution. Data generated by five individual interviews were analysed by reflexive thematic analysis, and our main findings reveal an institutional culture that values the educational development of staff through pedagogical training. This training seemed to be associated with greater awareness of the institutional learning and teaching strategy, and the development of teacher feedback literacy. Participants’ accounts also suggested that the disciplinary feedback culture on this course reflects the institutional strategy. These findings illustrate how disciplinary and institutional cultures can influence feedback practices and highlight the impact of pedagogical training on teaching.
در ادبیات پژوهش، بازخورد به عنوان فرایندی گفتوگومحور بازتعریف شده است که هدف آن توسعه خودتنظیمی دانشجویان و بهبود یادگیری میباشد. فرهنگهای نهادی و رشتهای میتوانند بر نحوه طراحی و اجرای فرایندهای بازخورد تأثیرگذار باشند. در این پژوهش، نقش فرهنگهای نهادی و رشتهای در شکلدهی به شیوههای بازخورد مورد استفاده توسط اعضای هیئت علمی در برنامه علوم زیستی پزشکی در یک مؤسسه بریتانیایی مورد بررسی قرار گرفت. دادههای حاصل از پنج مصاحبه فردی با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند و یافتههای اصلی ما نشاندهنده فرهنگی نهادی است که به توسعه آموزشی کارکنان از طریق آموزشهای پداگوژیک ارزش میدهد. به نظر میرسد این آموزشها با آگاهی بیشتر از راهبرد یادگیری و آموزش نهادی و توسعه سواد بازخوردی معلمان مرتبط است. همچنین، روایتهای شرکتکنندگان حاکی از آن بود که فرهنگ بازخورد رشتهای در این دوره بازتابدهنده راهبرد نهادی است. این یافتهها نشان میدهد که چگونه فرهنگهای رشتهای و نهادی میتوانند بر شیوههای بازخورد تأثیر بگذارند و نقش آموزشهای پداگوژیک بر تدریس را برجسته میکنند.
Career planning may be relevant not only to students' future career development but also to their current engagement in university learning. Using cross-sectional questionnaire data from 2100 students at one university in Shandong Province, China, this study examined the associations between career planning and learning engagement using multiple linear regression and a parallel intermediary-variable model with bootstrap estimation of indirect associations. Higher career-planning scores were positively associated with overall learning engagement and with cognitive, behavioral, and practical engagement. Among the three career-planning dimensions, planning execution showed the largest estimated coefficient for overall learning engagement. Professional identity and academic self-efficacy accounted for significant statistical indirect associations between career planning and learning engagement, and the estimated indirect association through academic self-efficacy was numerically larger. The interaction between career planning and undergraduate type was not statistically significant, providing no evidence of moderation in this sample. These findings extend research on career development by linking students' career-planning activities with their current learning engagement in vocational and applied undergraduate education. They also identify structured career-planning modules, goal-monitoring activities, individualized feedback, mentoring, and support for academic confidence as potential approaches warranting future evaluation in student-support programs. The cross-sectional, single-institution design precludes causal conclusions and limits generalization beyond the study context.
برنامهریزی شغلی ممکن است نه تنها با توسعه شغلی آینده دانشجویان، بلکه با میزان مشارکت فعلی آنها در یادگیری دانشگاهی مرتبط باشد. با استفاده از دادههای پرسشنامهای مقطعی از ۲۱۰۰ دانشجو در یک دانشگاه در استان شاندونگ چین، این مطالعه ارتباط بین برنامهریزی شغلی و مشارکت در یادگیری را با استفاده از رگرسیون خطی چندگانه و مدل متغیر میانجی موازی با برآورد بوتاسترپ برای ارتباطات غیرمستقیم بررسی کرد. امتیازهای بالاتر برنامهریزی شغلی با مشارکت کلی در یادگیری و همچنین با مشارکت شناختی، رفتاری و عملی رابطه مثبت داشت. در میان سه بعد برنامهریزی شغلی، اجرای برنامهریزی بیشترین ضریب برآوردشده را برای مشارکت کلی در یادگیری نشان داد. هویت حرفهای و خودکارآمدی تحصیلی سهم معناداری در ارتباطات غیرمستقیم آماری بین برنامهریزی شغلی و مشارکت در یادگیری داشتند و ارتباط غیرمستقیم برآوردشده از طریق خودکارآمدی تحصیلی از نظر عددی بزرگتر بود. تعامل بین برنامهریزی شغلی و نوع مقطع کارشناسی از نظر آماری معنادار نبود و شواهدی از تعدیلگری در این نمونه ارائه نشد. این یافتهها پژوهشهای مربوط به توسعه شغلی را با پیوند دادن فعالیتهای برنامهریزی شغلی دانشجویان به مشارکت فعلی آنها در یادگیری در آموزش کارشناسی فنی و کاربردی گسترش میدهد. همچنین، ماژولهای ساختاریافته برنامهریزی شغلی، فعالیتهای پایش هدف، بازخورد فردی، مشاوره و حمایت از اعتماد به نفس تحصیلی را به عنوان رویکردهای بالقوهای که نیازمند ارزیابی آینده در برنامههای حمایت از دانشجو هستند، شناسایی میکند. طراحی مقطعی و تکدانشگاهی مطالعه، نتیجهگیری علی را منتفی و تعمیمپذیری فراتر از بستر پژوهش را محدود میکند.
The rapid expansion of the biopharmaceutical industry, driven by monoclonal antibodies, cell and gene therapies, and mRNA vaccines, demands a workforce equipped with interdisciplinary knowledge, practical competence, and critical thinking. Traditional lecture-based instruction in Biotechnology Pharmaceutics usually falls short in cultivating these attributes. This narrative review, drawing on a structured synthesis of recent literature (2015–2026) and the authors’ 10 years of front-line teaching experience, addresses the following research question: What pedagogical innovations hold the greatest promise for transforming biopharmaceutics education, and what are their respective evidence bases, implementation challenges, and pathways to scalability? It examines problem-based and case-based learning, flipped classrooms, virtual simulation, industry-academia integration, and curriculum ideological and ethical education. The review evaluates the strengths, implementation challenges, and evidence of effectiveness for each innovation, identifying three key dimensions of analysis: pedagogical effectiveness, implementation feasibility, and scalability. The findings indicate that while short-term cognitive and motivational gains are well-documented across all five strategies, longitudinal evidence and systemic adoption frameworks remain critically underdeveloped. The review is limited by the predominantly short-term, single-institution nature of the available evidence base and the scarcity of studies examining implementation fidelity across diverse institutional contexts. Accordingly, the paper highlights areas requiring further faculty development, institutional support, and proposes a concrete five-component framework for future longitudinal research to address these evidence gaps. It concludes that an integrated and student-centered ecosystem combining multiple active pedagogies, authentic experiential learning, and robust digital tools represents the most promising path forward, contingent on sustained institutional commitment and systematic scaling strategies.
گسترش سریع صنعت زیستدارویی که با آنتیبادیهای مونوکلونال، درمانهای سلولی و ژنی، و واکسنهای mRNA هدایت میشود، نیازمند نیروی کاری با دانش میانرشتهای، شایستگی عملی و تفکر انتقادی است. آموزش سنتی مبتنی بر سخنرانی در داروسازی زیستفناوری معمولاً در پرورش این ویژگیها ناکام میماند. این مرور روایتی با بهرهگیری از ترکیب ساختاریافته ادبیات اخیر (۲۰۱۵–۲۰۲۶) و ده سال تجربه تدریس خط مقدم نویسندگان، به پرسش پژوهشی زیر میپردازد: کدام نوآوریهای آموزشی بیشترین پتانسیل را برای تحول آموزش زیستدارویی دارند و شواهد، چالشهای اجرایی و مسیرهای مقیاسپذیری هر یک چیست؟ این مقاله به بررسی یادگیری مبتنی بر مسئله و مورد، کلاسهای معکوس، شبیهسازی مجازی، ادغام صنعت و دانشگاه، و آموزش ایدئولوژیک و اخلاقی در برنامه درسی میپردازد. مرور حاضر نقاط قوت، چالشهای اجرایی و شواهد اثربخشی هر نوآوری را ارزیابی کرده و سه بعد کلیدی تحلیل را شناسایی میکند: اثربخشی آموزشی، امکانپذیری اجرا و مقیاسپذیری. یافتهها نشان میدهد که اگرچه دستاوردهای شناختی و انگیزشی کوتاهمدت در هر پنج راهبرد به خوبی مستند شدهاند، اما شواهد طولی و چارچوبهای پذیرش نظاممند به طور جدی توسعه نیافتهاند. این مرور به دلیل ماهیت عمدتاً کوتاهمدت و تکمؤسسهای شواهد موجود و کمبود مطالعات بررسی وفاداری اجرا در بسترهای نهادی متنوع، محدودیت دارد. بر این اساس، مقاله حوزههایی را که نیازمند توسعه بیشتر اعضای هیئت علمی و حمایت نهادی هستند، برجسته کرده و چارچوبی پنججزئی برای پژوهشهای طولی آینده جهت رفع این خلأهای شواهدی پیشنهاد میکند. نتیجهگیری مقاله آن است که یک اکوسیستم یکپارچه و دانشجو-محور که ترکیبی از چندین روش فعال آموزشی، یادگیری تجربی اصیل و ابزارهای دیجیتال قوی باشد، امیدوارکنندهترین مسیر پیش رو است، مشروط بر تعهد پایدار نهادی و راهبردهای نظاممند مقیاسپذیری.
This study sought to examine the essence of quality teacher training in implementing inclusive education at a higher education institution in South Africa.Inclusive education in the South African education context is a reformatory tool to welcome diversity amongst learners in one classroom.Drawing on a multi-method South African policy discourse and teacher education for inclusion, the study interrogates how pre-service and in-service training prepare teachers to teach diverse students in higher education contexts.Inclusive education policy, as stated in Education White Paper 6, establishes teachers as the primary implementers of inclusion.Yet, systematic evidence points to gaps between policy ideals and actual teacher preparation, practice, and support within higher education settings.Qualitative data for this study was drawn from student teachers and lecturers from a selected university.All participants in the study were members of the faculty of education.Data was collected through semi-structured interviews.In this study, semi-structured interviews served as a well-established qualitative data collection method suited to exploring complex stakeholder perspectives.Semi-structured interviews offered the flexibility to elicit in-depth insights from diverse participants while preserving comparability across interviews.The purposive sampling technique was selected because it enables the identification and selection of participants who are particularly knowledgeable and experienced with the phenomenon of interest.Thematic analysis was used to analyse data.The findings of this study revealed that student teachers are not being prepared to meet the needs of diverse learners that they will teach at school.Respondents frequently reported gaps in knowledge, practical competencies, and confidence to implement inclusive strategies in diverse classrooms.The study concludes that both the theory and the practical implementation of inclusive education for student teachers are paramount to transforming the educational landscape in South Africa.This points to the need for strengthened teacher education for inclusion within South Africa's higher education programs.
این پژوهش با هدف بررسی ماهیت کیفیت آموزش معلمان در اجرای آموزش فراگیر در یک مؤسسه آموزش عالی در آفریقای جنوبی انجام شده است. آموزش فراگیر در زمینه آموزش و پرورش آفریقای جنوبی ابزاری اصلاحگرانه برای استقبال از تنوع در میان دانشآموزان در یک کلاس درس بهشمار میرود. با بهرهگیری از رویکرد چندروشی در تحلیل گفتمان سیاستهای آفریقای جنوبی و آموزش معلمان برای فراگیری، این پژوهش به بررسی این موضوع میپردازد که چگونه آموزشهای پیشخدمت و ضمن خدمت معلمان را برای تدریس به دانشجویان متنوع در بستر آموزش عالی آماده میکند. سیاست آموزش فراگیر، همانگونه که در سند «کتاب سفید آموزش ۶» بیان شده است، معلمان را بهعنوان مجریان اصلی فراگیری معرفی میکند. با این حال، شواهد نظاممند به وجود شکافهایی میان آرمانهای سیاستی و آمادگی، عمل و حمایت واقعی از معلمان در محیطهای آموزش عالی اشاره دارد. دادههای کیفی این پژوهش از دانشجومعلمان و اعضای هیئت علمی یک دانشگاه منتخب گردآوری شده است. تمامی شرکتکنندگان عضو دانشکده آموزش و پرورش بودند. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته جمعآوری شد. در این پژوهش، مصاحبههای نیمهساختاریافته بهعنوان روشی کیفی و معتبر برای گردآوری دادهها جهت بررسی دیدگاههای پیچیده ذینفعان به کار گرفته شد. این مصاحبهها انعطافپذیری لازم برای استخراج بینشهای عمیق از شرکتکنندگان متنوع را در عین حفظ قابلیت مقایسه میان مصاحبهها فراهم آورد. روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شد زیرا امکان شناسایی و انتخاب شرکتکنندگانی را فراهم میکند که دانش و تجربه ویژهای نسبت به پدیده مورد نظر دارند. تحلیل تماتیک برای تجزیه و تحلیل دادهها به کار رفت. یافتههای این پژوهش نشان داد که دانشجومعلمان برای پاسخگویی به نیازهای یادگیرندگان متنوعی که قرار است در مدارس تدریس کنند، آماده نمیشوند. پاسخدهندگان بهطور مکرر به وجود شکافهایی در دانش، شایستگیهای عملی و اعتمادبهنفس برای اجرای راهبردهای فراگیر در کلاسهای متنوع اشاره کردند. این پژوهش نتیجه میگیرد که هر دو جنبه نظری و عملی اجرای آموزش فراگیر برای دانشجومعلمان، برای تحول چشمانداز آموزشی در آفریقای جنوبی اهمیت اساسی دارد. این امر بر ضرورت تقویت آموزش معلمان برای فراگیری در برنامههای آموزش عالی آفریقای جنوبی تأکید میکند.
