parents

Insecurity has become a significant threat to the effective delivery of basic education in Nigeria, particularly in communities affected by banditry, kidnapping, armed attacks, and communal violence. This study examined the influence of insecurity on teaching-learning outcomes in Universal Basic Education primary schools in Kagarko Local Government Area, Kaduna State, Nigeria. Specifically, it investigated the effects of insecurity on pupils’ academic performance and school attendance and identified strategies for reducing its adverse effects. The study adopted a qualitative documentary research design and relied on secondary data obtained from government publications, policy documents, institutional reports, international organisations, and peer-reviewed journal articles. The selected documents were analysed using qualitative content analysis and organised according to the study’s major themes. The findings revealed that insecurity negatively affects pupils’ academic performance by reducing instructional time, disrupting curriculum coverage, weakening concentration, and creating fear within the learning environment. It also reduces school attendance as parents may prevent their children from attending school because of kidnapping, attacks, unsafe travel routes, and instability within surrounding communities. Consequently, insecurity undermines the implementation of Universal Basic Education by limiting regular participation and disrupting stable teaching and learning conditions. The study concludes that ensuring school safety is essential for achieving the objectives of free and compulsory basic education. It recommends strengthening school security, implementing the Minimum Standards for Safe Schools, improving community participation, providing psychosocial support, protecting routes to school, establishing emergency response systems, and adopting flexible learning arrangements during periods of disruption.

This study aims to analyze the role of school principal leadership in shaping students’ character of discipline, responsibility, and independence at SMP Negeri 4 Pekanbaru. This research employed a qualitative phenomenological approach involving 16 participants consisting of one school principal, five teachers, and ten students, selected through purposive sampling based on their involvement and understanding of the research phenomenon. Data were collected through observation, in-depth interviews, and documentation, and analyzed using data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings indicate that school principals play a crucial role in character formation through exemplary leadership, integration of character values into the school vision and mission, habituation programs, routine activities, supervision, and continuous evaluation. The strategies implemented include effective communication, motivation and appreciation, enforcement of school regulations accompanied by guidance, and collaboration with teachers, parents, and the community. Character development is supported by the principal’s commitment, involvement of school members, extracurricular activities, and family and community support. However, several challenges remain, including limited student awareness, insufficient parental supervision, peer influence, and uncontrolled use of technology and social media. This study highlights the importance of transformational and collaborative leadership in creating a school environment that supports sustainable student character development.

This study aims to analyze the learning problems experienced by Grade VIII students at UPTD SMPN 16 Kupang based on students’ experiences and teachers’ perspectives. The study employed a descriptive qualitative approach, using interviews with 16 informants consisting of one homeroom teacher, three subject teachers, and 12 Grade VIII students. The data were analyzed thematically by grouping responses into recurring patterns relevant to the research focus. The findings derived from the available informant accounts revealed several issues, namely students’ limited openness in communicating their difficulties, inconsistent classroom participation, procrastination in completing assignments, and family responsibilities that reduce the time and energy available for learning. Some students reported being distracted by recreational activities, while others experienced fatigue after helping their parents at home. These findings indicate that learning problems need to be understood by considering academic factors, study habits, communication, and family context. Guidance and counseling services can support the identification of students’ needs and the development of effective learning strategies and time management skills.

The objective of this community service initiative is to assist parents and teachers in fostering a "Qur’anic generation" that is ASIK, a generation not only proficient in reciting the holy Qur’an but also skilled in language and logical reasoningthereby enhancing the quality of education in Pangkalpinang City. Based on observations and interviews conducted at the Baitul Ma’ruf Quran Education Center (TPA) in Pangkalpinang, several issues have been identified at the TKA/TPA, specifically concerning the quality of services and comfort, education, health, and social aspects. Students also need to develop an awareness of the importance of becoming critical and innovative individuals, so that they do not fall behind as the flow of information continues to accelerate. This community service initiative was carried out in three stages: preparation, implementation, and evaluation. The activities focused on four key aspects: the installation of an organizational structure board and signage for the TKA/TPA to address quality; literacy and numeracy programs (Smart) and religious outreach (Active) to support education; the preparation of traditional Bangka cuisine (Innovative) to promote health; and social outreach sessions (Critical) to foster social engagement among the participants. The activity was attended by 40 students from the Baitul Ma’ruf TKA/TPA (Islamic kindergarten/elementary Quran education center). The participant satisfaction evaluation yielded an average score of 89.28, falling into the "very satisfied" category. The improvement in participants' numeracy literacy skills is evidenced by the results of numeracy literacy assessments: the average score at the beginning of the program was 46.46, which increased to 73.73 following the numeracy literacy learning activities. The outcomes of the activity also included an improved understanding among participants regarding how to deliver a lecture, how to create calligraphy, and how to select natural ingredients native to the Bangka region that can be used to prepare local delicacies with health benefits

Early Childhood Care and Development (ECCD) serve as a foundational framework for the holistic growth and lifelong learning of young children. In the Philippines, its implementation is mandated by Republic Act No. 10410 and strengthened by Republic Act No. 12199, which emphasize quality early childhood education delivered by competent Child Development Workers (CDWs) and supported by strong institutional systems; however, implementation continues to face challenges related to limited resources, professional development gaps, administrative constraints, and varying levels of community and parental involvement. This study examined the level of readiness and the challenges encountered by CDWs in implementing the ECCD Curriculum in Barangay Child Development Centers in the Municipality of Mabinay, Negros Oriental. A quantitative descriptive-correlational design was employed, using a validated researcher-made Likert-scale questionnaire administered to ten (10) purposively selected CDWs during School Year 2025–2026. Data were analyzed using frequency, percentage, weighted mean, and Pearson product-moment correlation at the 0.05 level of significance. Findings revealed that the respondents were highly ready in their understanding of the ECCD curriculum (WM = 4.28) and in pedagogical skills and instructional practices (WM = 4.28), but only moderately ready in terms of resources and materials (WM = 3.80) and support, supervision, and professional development (WM = 3.84). Challenges were generally moderate, with insufficient toys and learning materials, varied learning needs of children, and heavy workload and administrative tasks emerging as the most notable concerns. ECCD-related training showed a strong, significant positive relationship with readiness (r = 0.795, p = 0.006), whereas age, educational attainment, and years of experience were not significantly related to readiness, no profile variable was significantly related to the challenges encountered, and readiness was not significantly related to challenges (r = 0.081, p = 0.824). The study concludes that while CDWs are generally prepared to implement the ECCD Curriculum, their effectiveness is constrained by largely systemic and environmental challenges. These findings imply the need for continuous professional development combined with improved resource allocation, reduced administrative workload, strengthened institutional support, and stronger collaboration among local government units, parents, and community stakeholders.

Generation Alpha (born 2010-2024) and Generation Beta (born 2025-2039) represent an unprecedented developmental archetype defined by total digital integration and ubiquitous artificial intelligence (AI). This empirical study evaluated specialized psychological adaptation mechanisms, parenting models, and mental health intervention frameworks across these cohorts. Utilizing a mixed-methods design, quantitative data were gathered from $N = 300$ parents (Gen Alpha parents and expectant/early Gen Beta parents) using the Modified Parental Stress Scale (PSS) and Child Behavior Checklist (CBCL), supplemented by qualitative interviews with $N = 20$ pediatric mental health experts. Independent samples $t$-tests confirmed that Gen Alpha/Beta display significantly higher digital dependency anxiety ($M = 38.60, p < .001$) alongside superior visual-spatial intelligence ($M = 44.10, p < .001$) relative to normative baselines. Crucially, a proactive "Digital Integration" co-navigation parenting framework yielded significantly lower parental stress ($M = 29.50$) compared to rigid "Digital Detox" restriction models ($M = 42.80, p < .001$). A preventive clinical framework focusing on Social-Emotional Learning (SEL) and cognitive impulse management is proposed.

Toilet training is an essential developmental process that fosters discipline and independence in early childhood. The acquisition of toileting skills is significantly influenced by parenting approaches. Authoritative (democratic) parenting, characterized by warmth, two-way communication, and clear boundaries, offers supportive guidance during this developmental transition. This study aimed to investigate the effect of an authoritative parenting style on toilet training ability among children aged 3–4 years. A quantitative research design with a correlational approach was employed, involving 206 parents of children aged 3–4 years selected via questionnaire distribution. Data were collected using the adapted Parenting Styles and Dimensions Questionnaire-Short Version (PSDQ-SV) and the Toilet Training Readiness Scale (TTRS), and analyzed using binary logistic regression. The results revealed a statistically significant association between authoritative parenting and toilet training outcome (p = .018, p .05), though accounting for a modest proportion of the overall variance. These findings suggest that while authoritative parenting contributes positively to early toilet training progression, consistent parental guidance and child-centered readiness factors remain vital.

Early childhood is a critical period for emotional development and behavioral regulation. Increasing digital device use among young children has raised concerns about its association with tantrum behavior, although research examining addiction-related use rather than screen duration alone remains limited. This study aimed to examine the relationship between gadget addiction levels and tantrum behavior among children aged 4–6 years at Widya Santhi Buana Kindergarten, West Denpasar District. A quantitative correlational approach with a cross-sectional design was employed, involving 45 parents or guardians recruited through total sampling. Data were collected on April 15, 2026, through online questionnaires administered using Google Forms. The instruments comprised an adapted Digital Addiction Scale for Children with 25 items, which demonstrated high internal consistency during pilot testing (Cronbach’s α = .977), and the 31-item Rating Scale of Angry Emotional Behavior and Temper Tantrum. Univariate analysis summarized the distributions of gadget addiction levels and tantrum behavior, while Spearman’s rank correlation assessed their relationship. The results showed that 48.9% of children were classified as having moderate gadget addiction levels. Regarding tantrum behavior, 53.3% were classified as exhibiting no tantrum behavior, whereas 22.2% were classified as exhibiting severe tantrum behavior. A strong, positive, and statistically significant correlation was identified between gadget addiction levels and tantrum behavior (ρ = .641, p < .001). Higher parent-reported gadget addiction levels were therefore associated with greater tantrum severity within the participating group. The cross-sectional design and reliance on parent-reported measures limit causal interpretation. These findings may inform parent education concerning supervised device use and consistent family rules. Further research should include larger samples, examine parenting styles and other relevant factors, and use longitudinal designs to clarify the direction of the relationship.

This study examined the relationship between innovative and inclusive teaching practices and student motivation and academic performance among Grade 5 and Grade 6 pupils in selected public elementary schools in Lutayan, Sultan Kudarat, Philippines, during the School Year 2025–2026. Specifically, it determined the level of innovative teaching practices in terms of teaching strategies, use of instructional materials and technology, and student engagement activities; assessed inclusive teaching practices in terms of respect for learner diversity, equal participation, and support for diverse learning needs; identified the level of student motivation; and examined the relationships between these variables and academic performance. A descriptive-correlational research design using a quantitative approach was employed. Data were gathered from 97 Grade 5 and Grade 6 pupils through a validated researcher-made questionnaire with a reliability coefficient of 0.892, indicating strong internal consistency. Descriptive statistics and correlational analysis were used to analyze the data. Findings revealed that School administrators should provide sustained professional development to strengthen teachers’ innovative and inclusive instructional approaches and allocate resources to enhance access to technology and learning materials. Teachers should consistently apply differentiated, student-centered strategies and foster welcoming, diversity-affirming classrooms to boost student motivation and equitable achievement further further. Parents and guardians should reinforce school learning at home by encouraging curiosity, effort, and consistent study habits, and maintaining open communication with teachers. Future researchers should conduct experimental or longitudinal studies to examine cause-and-effect relationships and explore additional factors influencing academic performance beyond those investigated in this study. Innovative teaching practices, inclusive teaching practices, and student motivation were rated at a high level, which means teachers effectively practice inclusive teaching by recognizing learner diversity, promoting equal participation, and providing support to students with different learning needs; teachers also frequently use innovative teaching practices, apply engaging teaching strategies, integrate instructional materials and technology, and promote active student engagement in classroom learning activities. Furthermore, significant positive relationships were found between innovative teaching practices and academic performance, inclusive teaching practices and academic performance, and student motivation and academic performance, with a moderate correlation coefficient (r = 0.57). Overall, the findings indicate that these educational variables are positively associated with academic performance among the respondents.

This study aims to examine the impact of parental involvement and socioeconomic status (SES) on academic achievement at public senior high schools in Tangerang Municipality. The study used a cross-sectional survey design. The study population consisted of students from public senior high schools in Tangerang Municipality. We applied Weighted Regression analysis utilizing a sample size of 893 participants. We used a validated questionnaire that was distributed via WhatsApp groups. The findings showed that parents with high SES tended to be more involved in their children's learning; however, high parental SES did not guarantee high academic achievement for their children. The mean difference tests revealed that academic achievement did not differ significantly by parental involvement, whereas it did differ significantly by parental SES. Researchers also found that parents’ involvement in education significantly boosted students' academic achievement. In contrast, parents' SES did not have a significant impact. Intensive discussions, good communication, full attention, giving gifts, and providing learning facilities are effective parental involvement actions that encourage increases in children's academic achievement. Parental involvement matters more than parental SES in improving students’ academic achievement. Therefore, maintaining strong relationships between schools and parents is essential to support students’ educational outcomes. Local governments need to strengthen regulations governing parents' roles at home and at school. Keywords: academic achievement, parental involvement, SES.

The article discusses the concepts of spirituality, morality, and personal qualities of students, reveals the essential characteristics of spiritual and moral education of students, and the importance of cooperation between parents and teachers in educational activities.

This study aimed to analyze the mediating role of parent–school interaction disturbance in the relationship between parental job burnout and children’s academic burnout among workers in the petrochemical industries of Ardabil. A descriptive correlational design using structural equation modeling was employed with a sample of 218 working parents. Standardized instruments were used to assess parental job burnout, parent–school interaction, and children’s academic burnout. The results showed that parental job burnout had a positive and significant effect on parent–school interaction disturbance and children’s academic burnout. Parent–school interaction disturbance also had a positive and significant effect on children’s academic burnout. In addition, the indirect effect of parental job burnout on children’s academic burnout through parent–school interaction disturbance was statistically significant, confirming partial mediation. The findings indicate that the consequences of parental job burnout may extend beyond the occupational domain and affect children’s educational experiences. The study highlights the importance of reducing parental occupational stress and strengthening the relationship between families and schools as relevant strategies for preventing children’s academic burnout.

School – Based violence has been recognized as a major educational challenge (UNESCO, 2019). In Uganda, and particularly in urban centers such as Mbale City, reports of student misconduct, peer influence, and group-related conflicts are becoming more common. These challenges not only affect academic performance but also threaten the safety and well-being of learners. Therefore, this study examined the causes, effects, and prevention strategies of school-based violence and gang activity in Mbale City. This study adopted a mixed-approach design, combining literature review with contextual observations in the community whereby Secondary data was obtained from text-books, reports, academic publications and newspapers. Studies indicated that violence in schools negatively affects learners’ academic performance, psychological well-being, and social development (UNESCO, 2019; UNICEF, 2018). Locally, informal observations and reported cases in Mbale City suggested increasing incidents of bullying, student grouping, fighting among students, Intimidation and harassment, Group-based conflicts and indiscipline. The study identified key contributing factors such as peer pressure, family background, Weak school discipline systems (Gottfredson, 2001), Exposure to violence in media and community influence, Overcrowding in some schools and school environment. This further highlighted that effective prevention requires a combination of school-based interventions, parental involvement, and policy support. In Mbale City, these activities remain significant challenges in education and these issues are increasingly visible which require urgent attention according to media reports (Daily monitor 2026, April 17). The study concludes that a coordinated approach is essential in promoting safe and supportive learning environments by combining global research with local understanding to strengthen discipline systems and supervision, Guidance and counseling services in schools, student behavior monitoring by parents and Government’s support to policies that promote school safety.

The rapid growth of social media has transformed communication and information sharing; however, excessive use can promote procrastination and avoidance of academic tasks, contributing to increased test anxiety among students. This study explores how social media use and procrastination contribute to test anxiety among the said population. A cross-sectional design was employed with sample of 284 university students (M = 110, F = 160) with a mean X age=20.8 years selected through convenience. Social media was measured through Social Media Use Questionnaire (Xanidis and Brignell, 2016), procrastination was assessed using the Lay Procrastination Scale (Lay, 1986) and test anxiety was evaluated by Westside Test Anxiety Scale (Driscoll, 2004). Data was analyzed using correlation and regression analysis. The results revealed significant positive correlation between social media use, procrastination, and test anxiety. Regression analysis showed that both the use of social media and procrastination significantly forecasted test anxiety, indicating that an increased occurrence of problematic digital engagement and reduced self-control leads to academic stress. These findings highlight the fact that university-level interventions encourage healthier digital habits and stronger individual control of students. Also, it emphasizes the need for parents and educators to promote effective study habits and self-regulation, as excessive social media use limits students’ available study time.

The present study aimed to analyze parental grief and coping in response to children’s school failure within high-demand parenting. A qualitative, descriptive approach with a narrative design was used. Case-type sampling was used to select mothers and fathers characterized by exercising parenting centered on high demands and expectations. Information was obtained through interviews and analyzed using Thematic Analysis, allowing the identification of six themes: parental involvement in schoolwork, maternal centrality in parenting and education, idealization of filial success, maternal vicarious success, intolerance of the loss of excellence, and resistance to grief over filial failure. It was concluded that some mothers perceive their children’s performance as their own success or failure and that high expectations were associated with anger, frustration, sadness, and disappointment in response to unexpected results, as well as with difficulties in accepting grief over the loss of the idealized image of the son.

Families raising children with special educational needs (SEN) may experience adversities. However, previous research has focused on individual children, and limited research has examined family polyvictimization (FPV) and SEN correlates from a family-centered perspective. This study analyzed data from a family-based survey conducted in Hong Kong between August 2022 and March 2023, comparing families with and without children with SEN. A total of 1,400 respondents participated (mean age = 39.75 years, SD = 6.99; 75.4% female), each representing one participating family. Of these respondents, 130 reporting children with SEN and 1,270 without. Respondents provided information on sociodemographic characteristics, family violence and FPV experiences, and health outcomes. Multivariable logistic regression identified factors associated with having children with SEN. Lifetime FPV prevalence was higher among families reporting children with SEN than among other families (23.1% vs. 8.2%). After adjustment for sociodemographic, family-context, psychosocial-attitude, and social-support variables, FPV was associated with higher odds of SEN-reporting family status (aOR = 2.630, 95% CI 1.529–4.524). Other adjusted correlates included lower family income, male dominance, violence socialization, lower perceived social support, violence against adult parents, children, and older family members, poorer respondent physical health, and lower child quality of life. These findings underscore the importance of viewing families raising children with SEN as a window for identifying family violence and call for early detection, systematic screening, and family-centered interventions. Future research should examine these associations over time and strengthen family-based support.

Introduction All children have the right to education; however, school attendance problems represent an increasing global concern. The aim of this meta-synthesis is to explore adolescents’ perceptions of their school attendance problems. Methods A meta-synthesis of qualitative primary studies was conducted in accordance with Sandelowski and Barros's guidelines. Seven databases were systematically searched in November 2025. Thematic analysis was used to analyze the findings. Results The adolescentś perceptions of their school attendance problems included mental health challenges, negative peer- and teacher relationships, and a lack of school connectedness. However, positive relationships with teachers, parental support, and appropriate school accommodation supports adolescents’ re-engagement with school. Discussion The findings highlight the complex and multifaceted nature of school attendance problems, and the importance of collaboration between schools and parents to enable early identification and implementation of interventions. There is also a need to strengthen positive relationships between teachers and peers, increase knowledge about school attendance problems, and foster a positive school environment that supports adolescents’ potential. Systematic Review Registration PROSPERO CRD420251245890.

Teachers’ participation in professional development is often high, yet it does not always translate into classroom innovation, a persistent transfer-of-learning gap. This study explores how principals’ assertive communication was associated with teachers’ professional competence development in two junior high schools (one public, one private) in Brebes Regency, Indonesia. An explanatory sequential mixed-methods design was used: baseline teacher competence was descriptively mapped from the Ruang GTK platform and the Education Report (Rapor Pendidikan), followed by a qualitative phase with 22 purposively selected informants (principals, vice-principals, teachers, students, and parents). Data were gathered through surveys, interviews, observations, and document analysis, and analyzed using Miles et al.’s interactive model with triangulation. Baseline data showed high training participation (score 4) but stagnant instructional innovation and classroom management (scores 2–3). Four interactional dimensions of assertive communication emerged: directive transparency, dialogic respect, non-blaming corrective feedback, and facilitative advocacy. These were associated with reduced teacher defensiveness and greater openness to interactive and digital teaching, and varied with institutional readiness. The study frames assertive leadership as a dynamic system of instructional communication rather than a fixed trait. Given its two-school, non-causal design, the findings are context-specific; they suggest that sustaining competence requires structured post-training clinical supervision and a constructive feedback culture.

Aims and background: The sleep-wake cycle and sleep consolidation are essential to children's growth and development.There is a paucity of studies on the sleep characteristics and the effect of electronic media on them in healthy Indian infants and toddlers.The objectives were to assess the sleep characteristics of healthy Indian infants and toddlers and to examine the impact of electronic media on them.Materials and methods: This was a cross-sectional study at a tertiary center in India, among healthy children aged 3-36 months.Those with concurrent illness (e.g., gastroenteritis, respiratory illness) were excluded.A Hindi version of the Revised Brief Infant Sleep Questionnaire (BISQ-R) was used to assess sleep patterns.Results: A total of 100 children were enrolled during the study period; their median (IQR) age was 12.1 (3.5, 18) months, with most of them being males (74%).The median (IQR) total sleep duration was 11 (10.0,13.3) hours.Electronic media exposure was noted in 83 (83%) children.Of them, 27 (32.5%)children were exposed to ≥1 hour/day.There was no significant difference in sleep duration, night awakenings, or wakefulness between media-exposed and media-unexposed groups in children.Similarly, there was no significant effect of media exposure on sleep characteristics.Conclusion: Sleep duration in infants and toddlers was below the international recommendation.A majority of children had exposure to electronic media, and one-third had exposure of at least 1 hour.Approximately three-fourths of parents didn't perceive the child's sleep problems.Clinical significance: There is an urgent need to routinely evaluate sleep characteristics in infants and toddlers and to increase awareness of sleep hygiene and media exposure among parents.

This study examined the contribution of service delivery to students’ enrolment in public secondary schools in Busega District, Tanzania. The study was guided by the need to understand how the quality and responsiveness of educational services influence parents’ decisions to enroll their children and students’ retention in public secondary schools. A mixed-methods approach with a predominantly quantitative orientation and an explanatory research design was employed. The study targeted 655 respondents from 30 public secondary schools, from whom a sample of 104 respondents was selected, comprising 85 teachers, 6 heads of schools, 6 Ward Education Officers, 1 District Education Officer, and 6 school board chairpersons. Data were collected using questionnaires, semi-structured interviews, and observation. Validity was established through expert and supervisor review, while reliability was tested using Cronbach’s Alpha, which yielded a coefficient of 0.916 for 20 questionnaire items. Quantitative data were analysed using frequencies and percentages through SPSS version 26, while qualitative data were analysed thematically. The results showed that service delivery played an important role in contributing to student enrolment. More specifically, the majority of teachers were in agreement or strongly in agreement that effective academic service delivery contributed to increased enrolment. Moreover, they noted that quality teaching and learning contributed to the decision making of parents on enrolment of their children and that educational support services in time contributed to enrolment. Also, teachers noted that effective administrative services attracted many students and that effective service delivery generally contributed to student enrolment and retention. Another finding from open-ended questions showed that effective school-community relations and sufficient learning facilities played an important role in student enrolment. The study concluded that quality, timely, and responsive service delivery strengthened school reputation, parental confidence, students’ retention, and enrolment. The study recommends that Busega District Council and school authorities improve teaching and learning services, strengthen students’ support and administrative systems, enhance school-community partnerships, provide adequate infrastructure, and maintain safe and supportive learning environments to increase students’ enrolment in public secondary schools

The tahfiz juz’i method helps students memorize the Qur’an gradually. However, its implementation in Juz ‘Amma memorization instruction continues to face various challenges, particularly among third-grade students at SDN 07 Lembah Melintang, Pasaman Barat. This study aimed to describe the challenges in implementing the tahfiz juz’i method and teachers’ efforts to address them. The study employed a descriptive qualitative approach. Data were collected through observation, interviews, and documentation and analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing and verification. Data trustworthiness was assessed through source and methodological triangulation. The findings revealed that implementation challenges included differences in students’ Qur’anic reading and memorization abilities, limitations in memory and concentration, varying levels of learning motivation, limited teacher time for individual guidance, and uneven family support for murajaah at home. Teachers’ efforts included assigning memorization tasks gradually, strengthening motivation, adapting memorization targets to students’ abilities, establishing regular murajaah routines, correcting tajwid and letter articulation, and collaborating with parents. These findings provide an empirical account of the challenges in implementing tahfiz juz’i instruction at the elementary school level and teachers’ efforts to address them. The study underscores the importance of guidance tailored to students’ abilities and collaboration between schools and families in supporting Qur’anic memorization instruction. Practical implications include the need to adjust memorization targets and ensure continuity of guidance at school and at home. Future research should include more research sites and longer observation periods to gain a deeper understanding of the implementation of the tahfiz juz’i method.

This study assessed the employability skill readiness of Alternative Learning System (ALS) graduates in Liloan District, Cebu, during School Year 2025–2026 as a basis for developing a skill enhancement plan. Anchored on Human Capital Theory, Career Construction Theory, and Social Cognitive Career Theory, the study employed a quantitative correlational research design involving 70 ALS graduates. Data were collected using an adapted and modified questionnaire and analyzed through percentages, weighted means, standard deviations, Pearson product-moment correlation, and chi-square tests. Findings revealed high employability skill readiness in communication (M = 4.08), teamwork (M = 3.82), problem-solving (M = 3.81), self-management (M = 3.48), and technical or job-specific skills (M = 3.52). Employability readiness was significantly associated with age, parents’ educational attainment, parents’ occupation, and combined monthly family income, while gender showed no significant relationship. Furthermore, challenges encountered exhibited a significant negative relationship with employability readiness (r = −0.46), indicating that greater challenges were associated with lower readiness. Prominent challenges included limited access to training and upskilling opportunities, insufficient career preparation, inadequate hands-on experience, and limited confidence in applying acquired skills. The study recommends implementing the proposed Skill Enhancement Plan through accessible training, career guidance, workplace exposure, and strengthened stakeholder partnerships. The research aligns with Sustainable Development Goal (SDG) 4 (Quality Education) and SDG 8 (Decent Work and Economic Growth) by promoting inclusive skills development and employment readiness. Its potential contribution to educational, socioeconomic, and community sustainability lies in supporting lifelong learning, equitable employment preparation, and improved workforce participation among ALS graduates.

The Tarbiyah Anak Saleh (TRANS) Program is a character and religious development program for students at Al-Bashirah Integrated Islamic Elementary School (SDIT Al-Bashirah). Although the program has been implemented as one of the school’s flagship programs, it has never been systematically evaluated to identify discrepancies between its planning and implementation. This study aims to identify and measure the discrepancies between the planning and implementation of the TRANS Program using the Discrepancy Evaluation Model (DEM), which comprises four evaluation stages: design, installation, process, and product. The study employed an evaluation approach using a mixed-method design and was conducted from February 23 to March 7, 2026. Data were collected through questionnaires, interviews, and documentation. The questionnaires were administered to 132 students in Grades IV, V, and VI, while interviews were conducted with 3 teachers involved in implementing the program. The findings show that the overall discrepancy level of the TRANS Program was categorized as small. At the design stage, the program was supported by competent human resources and adequate facilities and infrastructure, although several activities had not yet been implemented and detailed technical guidelines were not available. At the installation stage, the level of program conformity reached 80%, with a discrepancy of 20%, categorized as small, although internet connectivity and transportation constraints were still encountered. At the process stage, the level of conformity also reached 80%, with a discrepancy of 20%, categorized as small, supported by the involvement of the school, teachers, parents, and students. At the product stage, the level of program achievement reached 84%, with a discrepancy of 16%, categorized as very small, as reflected in positive changes in students’ worship practices, moral character, discipline, and responsibility. These findings indicate that the TRANS Program demonstrates a high level of conformity and achievement; however, stronger technical guidelines and greater consistency in implementation are still needed to ensure that all program components are carried out optimally. ABSTRAK Program Tarbiyah Anak Saleh (TRANS) merupakan program pembinaan karakter dan keagamaan peserta didik di Sekolah Dasar Islam Terpadu (SDIT) Al-Bashirah. Meskipun program ini telah dilaksanakan sebagai salah satu program unggulan sekolah, belum pernah dilakukan evaluasi secara sistematis untuk mengetahui kesenjangan antara perencanaan dan pelaksanaannya. Penelitian ini bertujuan untuk mengidentifikasi dan mengukur kesenjangan antara perencanaan dan pelaksanaan Program TRANS menggunakan Discrepancy Evaluation Model (DEM), yang mencakup empat tahap evaluasi, yaitu desain, instalasi, proses, dan produk. Penelitian menggunakan pendekatan evaluasi dengan metode campuran (mixed method) yang dilaksanakan pada 23 Februari–7 Maret 2026. Data dikumpulkan melalui angket, wawancara, dan dokumentasi. Angket diberikan kepada 132 peserta didik kelas IV, V, dan VI, sedangkan wawancara dilakukan terhadap 3 guru yang terlibat dalam pelaksanaan program. Hasil penelitian menunjukkan bahwa tingkat kesenjangan Program TRANS secara umum berada pada kategori kecil. Pada tahap desain, program telah didukung oleh sumber daya manusia yang kompeten dan sarana prasarana yang memadai, meskipun beberapa kegiatan belum terlaksana dan belum tersedia petunjuk teknis yang rinci. Pada tahap instalasi, tingkat kesesuaian program mencapai 80% dengan kesenjangan 20% dalam kategori kecil, meskipun masih terdapat kendala jaringan dan transportasi. Pada tahap proses, tingkat kesesuaian mencapai 80% dengan kesenjangan 20% dalam kategori kecil, didukung oleh keterlibatan sekolah, guru, orang tua, dan peserta didik. Pada tahap produk, tingkat ketercapaian mencapai 84% dengan kesenjangan 16% dalam kategori sangat kecil, yang ditunjukkan oleh perubahan positif pada aspek ibadah, akhlak, kedisiplinan, dan tanggung jawab peserta didik. Temuan ini menunjukkan bahwa Program TRANS memiliki tingkat kesesuaian dan ketercapaian yang tinggi, tetapi masih memerlukan penguatan petunjuk teknis dan konsistensi pelaksanaan agar seluruh komponen program dapat terlaksana secara optimal.

Background and objectives Health literacy in adulthood plays a major role in an individual’s ability to use health information to benefit their health. Social determinants in early childhood initiate the development of health literacy through newborn brain development and oral language acquisition. Both of these processes are promoted by stimulation from everyday interactions with parents/caregivers at home and in the community. Unequal access to language-learning opportunities during early childhood represents a modifiable developmental and social determinant of later educational and health outcomes. There are inequities in these time-sensitive interactions—specifically language-learning opportunities—across families in the population, which are social determinants of early literacy, achievement in school, and later-life education, health, and economic and social well-being across the life span. This gap is most pronounced among children who grow up in poverty in the United States and internationally. The healthcare system in the United States effectively reaches to nearly all infants; however, language-learning opportunities are not a focus during well-child visits. The term “Language Nutrition” (LN) was coined in prior research to refer to these developmentally rich interactions known to support brain and language growth in children younger than preschool age. We developed Kansas City Brain Builders (KCBB) to address this inequity by promoting LN broadly among families and children in a community so that all children have a more equitable home language environment. The purpose of this study is to report longitudinal empirical findings on families and children related to the implementation of KCBB, a public health approach to community change, over 2 years. Methods The evaluation involved two parallel longitudinal studies: the Community study and the Family study. The Community study assessed the implementation of a KCBB multisectoral community partnership to promote LN-friendly changes in local programs, practices, and policies. The Family study involved longitudinal assessments of a sample of 83 English- and Spanish-speaking families with children younger than 36 months of age, evaluating the KCBB impacts on parental behaviors and child growth in language skills. Results KCBB led to a high level of documented program implementation and substantial LN promotion throughout the community. Repeated parent assessments indicated that participants had received LN messages from multiple community sectors over time, increased their knowledge of the importance of LN, and used LN through storybook reading, verbal responsiveness, and teaching behaviors during interactions with their children. Growth in children’s early language skills was significantly associated with the amount of LN they received. Discussion/Conclusion KCBB is one of the few multisectoral interventions designed to promote community-wide change targeting LN. It is a manualized intervention that can be replicated by other communities. This study employed three levels of measurement such that change could be evaluated in a theoretical framework of influence from community engagement to parental behavior and growth in child language skills. Findings provide preliminary evidence that a multisectoral community approach can achieve broad reach and is associated with changes in caregiver practices and child language growth. Larger, controlled, and replicated studies are needed to establish causal effects and determine whether such approaches reduce disparities in language-learning opportunities.

The relationship between parenting behaviour and children's socio-emotional functioning is well documented in Western samples, yet evidence from primary-school-age children in Andhra Pradesh, India, is limited. This cross-sectional correlational study examined whether parent-reported authoritative, authoritarian, and permissive parenting were related to children's total difficulties and prosocial behaviour. Fifty parents of children aged 6-12 years completed an online 25-item researcher-developed questionnaire. Most parents (86%) reported predominantly authoritative behaviour. Authoritative parenting was unrelated to prosocial behaviour (r = .06) and difficulties (r = -.03), and authoritarian parenting was unrelated to difficulties (r = .13), so the main hypotheses were not supported. Authoritarian parenting was negatively correlated with prosocial behaviour (r = -.37, p = .009), and children from joint families scored higher on prosocial behaviour than children from nuclear families (d = 0.70). Scale reliability was low (α = -.21 to .28), so the findings are tentative. Validated tools and larger samples are needed.

Introduction The rapid expansion of social media has created new opportunities for adolescent connection but has also heightened risks of involvement in online aggression and cyberbullying. This study examined how problematic social media use, social media concealment, and parental media monitoring relate to cyberbullying victimization and perpetration among adolescents. Methods Participants include 686 adolescents ages 12–18 from 12 schools. Logistic generalized linear mixed models were used to account for the nested structure of students within schools. Results Results indicated that both problematic social media use and concealment from parents were significantly associated with greater odds of cyberbullying victimization and perpetration, whereas parental media monitoring was not a significant predictor in either model. Discussion Findings highlight the importance of addressing adolescents’ specific patterns of media use and point to multi-systemic prevention approaches involving families, schools, and technology developers to mitigate cyberbullying risks.

Depression is a leading cause of illness and disability among adolescents worldwide, yet evidence on its burden among school-going adolescents in rural Kenyan counties remains limited. This study determined the prevalence and socio-demographic factors of depression among secondary school students in Bungoma County, Kenya, to provide baseline evidence for mental health planning. The study was guided by Hopelessness Theory of Depression and Ecological Systems Theory. An analytical mixed methods cross-sectional study design was adopted. The target population consisted of secondary school students, with a sample size of 400 respondents determined using Taro Yamane formula. The respondents were selected through multistage stratified and systematic sampling from three sub-counties of Bungoma County (Mt. Elgon, Kimilili and Bungoma South). Quantitative data were collected using the Patient Health Questionnaire (PHQ-9) and a structured questionnaire, and analyzed using descriptive statistics and ordinal logistic regression in SPSS version 28. Qualitative data were obtained through ten Focus group discussions with students and twelve in-depth interviews with class teachers, and analyzed thematically. The overall prevalence of depressive symptoms (PHQ-9 score ≥ 5) was 55.5% (n = 222), 41.5% (n = 166) had mild depression, 9.5% (n = 38) moderate depression, 3.5% (n = 14) moderately severe depression and 1.0% (n = 4) severe depression, while 44.5% (n = 178) were not depressed. Female students were found to be almost twice as likely to experience higher levels of depression compared to the males (AOR= 1.71, P= 0.04). On the other hand, students in mixed day and boarding schools were 78% less likely to experience higher level of depression, (AOR = 0.22, P<0.001), compared to those in girls’ boarding and day schools. Further, students who live with extended family were more than twice as likely as those with both parents to experience higher depression levels (AOR = 2.10, P= 0.04). The qualitative data pointed to gender and family structure as possible associations of depression. Depression is highly prevalent among secondary school students in Bungoma County, with one in seven students experiencing moderate to severe depression. Routine school-based mental health screening using validated tools such as the PHQ-9 is recommended to enable early identification, counselling and referral of affected students.

Background: Individuals with complex trauma may continue to experience emotional distress, rumination, and maladaptive response patterns despite pharmacological treatment. Integrative interventions addressing affective responses, maladaptive patterns, and adaptive functioning warrant further clinical investigation. Case presentation: This report describes a 23-year-old woman diagnosed with complex trauma who her psychiatrist referred because she was not responding adequately to prescribed antidepressant and anti-anxiety medication. She received an eight-session intervention delivered in three phases: one session of Wiring Affect with ReAttach (W.A.R.A.®) on Day 1; one session of Brain-Switch 2.0® on Day 2 to address maladaptive brain patterns; and six subsequent ReAttach® sessions, emphasizing Cognitive Bias Modification (CBM) 3, followed by CBM 1 and CBM 2. Clinical observations: Following the Day 1 W.A.R.A.® session, the client reported a quieter mind, reduced rumination, greater calmness, and sleeping that night without sleeping medication. Brain-Switch 2.0® was administered on Day 2, which further enhanced her self-agency. Subsequent ReAttach® sessions integrated her sense of identity and improved boundary setting with her parents. At one-month post-therapy follow-up, the client reported improved management of rumination, greater emotional regulation, anxiety within normal ranges, preserved cognitive functioning despite ongoing family difficulties, and greater satisfaction with herself. Pre–post quantitative electroencephalography (qEEG) data showed changes in several recorded measures. The qEEG data indicated the absence of previous mental sluggishness, a clinically significant improvement in the trauma-related marker and emotional regulation within the normative range, and the absence of a depression-related marker.

This study assessed the reading comprehension skills and academic performance in English of Grade 3 learners in selected public elementary schools in the Albuera District, Department of Education (DepEd), Schools Division of Leyte, Region VIII, during School Year 2025–2026, as a basis for developing interactive reading activities. A descriptive-quantitative research design was employed, involving six teachers and 90 learners from six public elementary schools. The learners were selected through simple random sampling. Data were gathered using a structured paper-and-pencil questionnaire covering respondents’ profiles, learners’ performance in five reading comprehension strategies, academic performance in reading comprehension, vocabulary, and storytelling, and the issues and concerns encountered in implementing reading comprehension activities. Frequency counts, percentages, and weighted means were used to analyze the data, together with a test of association to examine the relationships between instructional strategies and learners’ academic performance. The findings revealed that the strategies used in reading comprehension obtained an overall average weighted mean of 3.26, interpreted as Highly Effective. Story mapping and the use of photographs received the highest ratings, with weighted means of 3.30 each, followed by activating prior knowledge at 3.23 and monitoring and clarifying at 3.20. In terms of academic performance, learners demonstrated a lack of mastery in noting details (M = 2.20), decoding (M = 2.23), phonics (M = 2.40), vocabulary (M = 2.30), and storytelling (M = 2.40). The findings further revealed that monitoring and clarifying and the use of photographs had statistically significant associations with selected academic competencies, whereas activating prior knowledge and story mapping did not demonstrate significant associations with the measured competencies. The specific association coefficients and p-values were not available in the supplied results. These findings highlight the need to strengthen learners’ foundational reading skills, particularly identifying details, decoding words, applying phonics, developing vocabulary, and organizing narratives. Based on the findings, interactive reading activities are proposed for consideration and implementation by the concerned school officials, in collaboration with teachers, parents, and the DepEd Schools Division of Leyte, to address learners’ literacy needs and improve their reading comprehension and academic performance.

Parenting practices may shape young children's opportunities to develop English-speaking skills in bilingual family environments. This study aimed to explore parenting styles and parental communication practices in relation to children's English-speaking ability in four bilingual families in Indonesia. Using a descriptive qualitative approach, data were collected through online semi-structured interviews with parents, naturalistic observations of parent-child interactions, and children's English-speaking activities, including storytelling and picture description. The findings indicated that three families demonstrated characteristics of authoritative parenting, including emotional warmth, regular language activities, and active parental involvement. These practices were accompanied by children's reported willingness and confidence to speak English. In contrast, one family demonstrated a more permissive approach, with less structured language exposure and less active parental involvement. The findings also highlighted the role of responsive communication, shared educational media activities, and consistent opportunities to use English in everyday interactions. Given the small sample and qualitative design, the findings provide contextual insights rather than evidence of causal effects. This study highlights the potential importance of supportive parenting practices in creating opportunities for young children to use English in bilingual family settings.

This study examined the reading skills of Grade 3 learners and their relationship with academic performance in English in selected public elementary schools in the Bantayan District, Schools Division of Cebu Province, during School Year 2026–2027. Specifically, it assessed learners’ proficiency in phonemic awareness, phonics, text recognition, vocabulary, and comprehension; described the profiles of the teacher and learner respondents; and determined whether a significant relationship existed between reading skills and academic performance in English. The study employed a descriptive-correlational research design involving 100 respondents, comprising 96 Grade 3 learners, with 24 learners from each of four schools, and four teachers from Pooc, Sta. Fe Central, Vito, and Baigad Elementary Schools. Data were gathered through a modified survey questionnaire and informal interviews. Frequency counts, percentages, weighted means, standard deviations, and Pearson’s product-moment correlation coefficient were used to analyze the collected data. The findings revealed that 70 of the 96 Grade 3 learners (72.92%) demonstrated effective foundational reading skills, while the remaining 26 learners (27.08%) were identified as potentially requiring additional reading support, depending on the established assessment criteria. These results underscore the importance of sustaining effective reading instruction while addressing the needs of learners experiencing difficulties in foundational literacy. The study proposes augmented reading skills learning activities designed to strengthen learners’ reading proficiency, improve comprehension, and support the development of essential literacy competencies. The proposed activities may serve as a basis for differentiated instruction, targeted reading interventions, and continuous monitoring of learner progress. Furthermore, the study emphasizes collaboration among teachers, school administrators, and parents in creating supportive learning environments that promote reading development and improved academic performance in English.

The widespread availability of smartphones and internet access has made TikTok part of children’s everyday entertainment. This situation requires parents to guide children not only by limiting screen time but also through communication that helps children understand appropriate content and use. This study aims to describe and analyse parents’ interpersonal communication patterns in controlling TikTok use among children aged 7–12 years in Villa Gading Harapan 5 Housing Estate, Tambun Utara, Bekasi. The study used a descriptive qualitative design. Data were collected from April to June 2026 through semi-structured interviews, non-participant observation, and documentation. Five parents were selected as key informants using purposive sampling, while two children participated as supporting informants. The data were analysed through data reduction, presentation, conclusion drawing, and technique triangulation. The findings show that parents apply the five elements of effective interpersonal communication proposed by Joseph A. DeVito: openness, empathy, supportiveness, positiveness, and equality. Supportiveness is the most visible element, expressed through advice about age-appropriate content, direct supervision, time limits, and diversion to other activities. Openness remains the most vulnerable element because one child tended to restrict parental access to digital activities. The study indicates that controlling TikTok use is more effective when rules are accompanied by warm dialogue, emotional understanding, and opportunities for children to express their views. Parents should therefore maintain consistent, non-judgmental conversations and make digital supervision part of daily family interaction.

This study examined the relationship between pupils’ involvement in school-initiated absenteeism interventions and their academic achievement in Araling Panlipunan in Kadingilan II District, Bukidnon (SY 2019–2020). A descriptive-correlational design was employed involving 101 Grade 4 pupils identified as at risk of dropping out. Data were collected using a validated questionnaire (CVI = 0.89; Cronbach’s α = 0.91) and analyzed using descriptive statistics, independent t-test, one-way ANOVA, and Pearson product–moment correlation. Respondents were predominantly male (65.3%), aged 10–11 years (61.4%), from low-income households (85.1% earning ₱1,000–₱10,999), with parents largely self-employed (92.1%) and with elementary education (80.2%). Pupils reported high involvement in interventions: close-door counseling (M = 4.06), home visits (M = 3.80), CFSS (M = 3.74), and school feeding (M = 4.03), while dormitory involvement was low (M = 1.47). Academic achievement was generally low, with 63% fairly satisfactory (75–79) and 36% satisfactory (80–84). No significant differences were observed across most demographic variables (p > .05), except for dormitory involvement by gender and income (p < .05). Correlation analysis showed no significant relationship between intervention involvement and academic achievement (r = -0.186 to 0.149, p > .05). Findings indicate that while interventions enhance participation, they do not directly predict academic outcomes.

Background: Teacher agency is essential to educational transformation, yet teacher development in Nepal often relies on standardized training approaches that emphasize prescribed methods rather than critical reflection, contextual experimentation, and collaborative learning. Objectives: This study explores how teachers develop and exercise agency through Critical–Creative Pedagogy (CCP) and participatory action research in two Nepali public-school contexts. Methods: Using a participatory action research approach, the study examined two contexts: a cross-school initiative involving 11 teachers from eight public schools in Helambu and a school-based initiative involving 30 teachers at Janata Secondary School in Bardibas. Data were generated over nine months through workshop interactions, teacher reflections, lesson plans, classroom observations, reflective dialogues, and informal conversations with students. The analysis examined how reflection, dialogue, classroom experimentation, and collective professional learning contributed to the development of teacher agency. Results: The findings indicate that teacher agency developed through iterative cycles of reflection, action, observation, dialogue, and re-reflection rather than through standardized training alone. Teachers began questioning textbook-centred and examination-driven practices and experimenting with learning activities grounded in students’ experiences and local contexts. Contextual adaptation and engagement with the wider school community, including school management committees and parents, emerged as important dimensions of pedagogical change. The Bardibas initiative appeared to foster stronger shared reflection, mutual support, and continuity of pedagogical change than the cross-school arrangement in Helambu. Conclusion: Teacher agency is a relational and context-dependent process that develops through critical reflection, pedagogical experimentation, and collaborative learning. Sustaining educational transformation requires professional learning opportunities that connect teachers’ agency with local knowledge, school-level collaboration, and community engagement. Novelty: By examining participatory action research across two distinct school contexts, this study highlights how the institutional setting of teacher collaboration may shape opportunities for collective reflection, mutual support, and sustained pedagogical change. It also foregrounds the importance of connecting teacher learning with school and community contexts in efforts to transform classroom practice.

The transition from early childhood education to kindergarten is a critical developmental period for all children, and one that can be particularly demanding for those with special educational needs (SEN). This article presents findings from a mixed methods case study conducted in two private schools in Abu Dhabi, United Arab Emirates. This study investigates how parental attitudes, teacher preparedness, communication gaps, and structural barriers influence school transitions. Findings reveal a consistent divergence in perspective: parents generally regarded transition difficulties as normal and time-limited, whereas teachers identified sustained, complex challenges related to emotional regulation, large class sizes, limited specialist training, and insufficient information about incoming children. Parental reluctance to accept a formal diagnosis was viewed as a significant barrier in both schools. Given the small and unevenly distributed sample, reported divergences are viewed as illustrative rather than generalisable. The study contributes to a growing body of research evidence on inclusive educational transitions in the United Arab Emirates (UAE) context. Its originality lies in comparing perspectives within an under-researched educational and cultural context, revealing differences in how parents and teachers perceive transition difficulties. This context-specific evidence has implications for educational policy and practice.

General Background Pesantren-based madrasas integrate national curricula with Islamic traditions to build academic and religious competencies simultaneously. Specific Background The increasing enrollment of daily commuting learners creates institutional challenges regarding their limited exposure to intensive religious environments compared to dormitory residents. Knowledge Gap Existing literature primarily compares academic outcomes without comprehensively analyzing the pedagogical administration tailored specifically for commuting learners in their natural setting. Aims This research describes the planning, implementation, and evaluation of religious pedagogy specifically for commuting learners at MTs Unggulan Al-Qodiri 1 Jember. Results Planning involves specialized supplementary programs in Qur'an reading, Fiqh, and Basic English structured around formal schedules. Implementation integrates national and boarding curricula through dual supervision systems involving parents and teachers, alongside strict worship habituation. Evaluation applies authentic multi-aspect assessments focusing on practical mastery and attitude development, though challenges persist in adapting teaching methods and maintaining discipline at home. Novelty The study provides a multidimensional framework focusing exclusively on commuting learners as a single unit within a specialized dual-system ecosystem. Implications Successful character building necessitates robust structural synergy among schools, families, and targeted pedagogical differentiation to bridge the environmental divide. Highlights Dual supervision systems synergize teacher monitoring and parental oversight to maintain religious habituation outside dormitories. Authentic assessments evaluate practical worship competencies alongside cognitive mastery through customized pedagogical targets. Curricular differentiation strategies address environmental exposure limitations by integrating specialized supplementary subjects without disrupting formal academic schedules. Keywords Curriculum Integration; Authentic Assessment; Differentiated Instruction; Dual Supervision; Character Development

Objectives: The coronavirus disease-2019 (COVID-19) infection has affected the lives of all strata of society since its beginning. To control the spread of the disease, a lockdown was imposed. During this time, there was a substantial increase in the usage of gadgets and reduction in outdoor activities because of online studies that resulted in serious the mental health issues, especially in the paediatric population. Material and Methods: To study the effect of the COVID-19 pandemic on screen time, playtime and behaviour of the students, the study was conducted on 153 subjects of 4–18 years age group attending the outpatient department, over a period of 3 months. A questionnaire format of ten questions was framed that was asked from the children or from their parents/guardians. This study included questions such as time spent on online classes, self-study or study with parents and gadgets used for the online classes. Results: Most of the children were students of classes upper kinder garden and I, comprising 19.0% and 18.3%, respectively. Females outnumbered males in the study. Weight gain was observed in 43.8%, and signs of irritability were observed in 68.0% of the children. Weight gain showed a statistically significant correlation with the duration of online classes, indoor and outdoor playtime with p-values of 0.044, <0.005 and 0.005, respectively. There was also a statistically significant correlation between change in behaviour with outdoor playtime and sleep timings with p < 0.005 and 0.019, respectively. Conclusion: This study concluded that there was a significant increase in screen time and a decrease in outdoor play activities during the time of COVID-19 pandemic with a statistically significant correlation with the weight gain and change in behaviour of the children.

Gifted and talented students need well-trained teachers who will challenge and support them in developing their abilities. However, teachers receive no formal professional learning or development focused on teaching academically advanced students, especially those with disabilities. Consequently, gifted and talented students with disabilities are often not given sufficient opportunity to thrive in the classroom. The study assessed the teaching of gifted and talented learners with disabilities. The respondents were 30 parents of Manggahan Elementary School. The researcher utilized a descriptive correlational design. Statistical treatments used were utilized frequency and percentage, weighted mean, t-test and Pearson correlation coefficient. The findings revealed that parent-respondents were mostly in the 50–54 age bracket, predominantly female, and largely composed of parents rather than grandparents or guardians. The results showed that parent-respondents generally viewed the teaching of gifted learners with disabilities positively. The highest rating was given to teachers providing opportunities for enrichment activities, showing that parents particularly noticed efforts that extend the learners’ abilities and interests. The findings also revealed that parent-respondents also assessed the teaching of talented learners with disabilities positively. The highest-rated indicator was teachers’ creativity in addressing both giftedness and disability, which suggests that parents value innovative and flexible teaching approaches. There is a significant difference in the assessment of the parent-respondents on the teaching of gifted and talented learners with disabilities when grouped according to age, sex, and role in the family. Furthermore, there is no significant relationship in the teaching of gifted and talented learners with disabilities based on the computed correlation coefficient and significance value.

This study examines the use of web-based interactive game platforms in the instruction of Islamic Cultural History (Sejarah Kebudayaan Islam/SKI) at MA Safinatul Huda, Jepara. The research employs a qualitative approach with a case study design. Data were collected through interviews, observations, and documentation, and subsequently analyzed thematically. This study involves informants consisting of Islamic Religious Education (PAI) teachers, the school principal, students, and parents/guardians at MA Safinatul Huda Sowan Kidul, Kedung, Jepara. The findings indicate that, based on the informants' experiences and perceptions, the use of web-based interactive game platforms is seen to support student engagement in the learning process, facilitate the understanding of course material, and encourage reflection on religious values. Nevertheless, these findings regarding understanding and attitudes represent the informants' perceptions rather than objective measurements of learning outcomes or behavioral changes. Consequently, this study provides a contextual overview of the informants' experiences with these platforms, without concluding that there has been any measurable improvement in learning outcomes or a definitive causal relationship.

This study analyzes the role of Islamic Religious Education (IRE) teachers' exemplary behavior in shaping students' discipline and compliance with school rules. Previous studies show that teacher modeling supports discipline, but their findings remain scattered across school levels and research designs, and few explain how exemplary behavior works as a mechanism of observational learning that links discipline and rule compliance. This study uses a qualitative literature study in the form of an integrative review. Thirteen empirical studies published between 2019 and 2026, consisting of journal articles and undergraduate theses on IRE teachers and student discipline in Indonesian schools and madrasahs, were selected through explicit inclusion criteria and analyzed thematically through data condensation, data display, and conclusion drawing. The synthesis identifies four forms of exemplary behavior: punctuality, compliance with rules and neat appearance, religious practice, and courteous interaction. Teachers reinforce these forms through habituation, persuasive advice, educative reinforcement, and collaboration with parents and other school staff. School policy, consistent rule enforcement, and parental involvement support exemplary behavior, while weak supervision, peer influence, and diverse family backgrounds hinder it. Read through Bandura's social learning theory, exemplary behavior operates through direct modeling, value internalization through consistency, and classroom social norms. The study concludes that teacher exemplary behavior is a central but not sole factor in student discipline and works best when the whole school applies rules consistently.

این مطالعه نقش رفتار الگویی معلمان آموزش دینی اسلامی (IRE) را در شکل‌دهی به انضباط و تبعیت دانش‌آموزان از قوانین مدرسه تحلیل می‌کند. پژوهش‌های پیشین نشان می‌دهند که الگوگیری از معلم از انضباط حمایت می‌کند، اما یافته‌های آن‌ها در سطوح مختلف مدرسه و طرح‌های پژوهشی پراکنده است و معدودی توضیح می‌دهند که رفتار الگویی چگونه به عنوان سازوکاری از یادگیری مشاهده‌ای، پیونددهنده انضباط و تبعیت از قوانین عمل می‌کند. این مطالعه با استفاده از روش مطالعه کیفی ادبیات به صورت مرور تلفیقی انجام شده است. سیزده مطالعه تجربی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۶، شامل مقالات علمی و پایان‌نامه‌های کارشناسی درباره معلمان IRE و انضباط دانش‌آموزان در مدارس و مدارس دینی اندونزی، از طریق معیارهای ورود صریح انتخاب و به صورت تماتیک از طریق تلخیص داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. سنتز انجام‌شده چهار شکل از رفتار الگویی را شناسایی می‌کند: وقت‌شناسی، تبعیت از قوانین و ظاهر آراسته، عمل به مناسک دینی و تعامل مودبانه. معلمان این اشکال را از طریق عادت‌دهی، توصیه‌های ترغیبی، تقویت آموزشی و همکاری با والدین و سایر کارکنان مدرسه تقویت می‌کنند. سیاست مدرسه، اجرای منسجم قوانین و مشارکت والدین از رفتار الگویی حمایت می‌کند، در حالی که نظارت ضعیف، تأثیر همسالان و پیشینه‌های خانوادگی متنوع مانع آن می‌شود. با خوانش نظریه یادگیری اجتماعی بندورا، رفتار الگویی از طریق الگوگیری مستقیم، درونی‌سازی ارزش‌ها از طریق تداوم و هنجارهای اجتماعی کلاس عمل می‌کند. مطالعه نتیجه می‌گیرد که رفتار الگویی معلم عامل مرکزی اما نه یگانه در انضباط دانش‌آموزان است و زمانی بهترین کارکرد را دارد که کل مدرسه قوانین را به طور منسجم اجرا کند.

This study was motivated by the fact that some students still showed a lack of empathy and social awareness in their daily lives. Therefore, Islamic Religious Education learning is expected not only to focus on knowledge but also to instill empathy values to improve students' social awareness. The purpose of this study was to determine the implementation of Islamic Religious Education learning based on empathy values and the supporting and inhibiting factors in its implementation. This study employed a qualitative approach with a descriptive research design. The research subjects consisted of Islamic Religious Education teachers, the principal, and eleventh-grade students at SMA Muhammadiyah 3 Palembang. Data were collected through observation, interviews, and documentation. Data were analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing, while data validity was ensured through source and technique triangulation. The results showed that the implementation of Islamic Religious Education learning based on empathy values had been carried out well through habituation, teacher role modeling, group work, motivation, social activities, and religious activities involving students directly. The implementation had a positive impact on students' social awareness. Supporting factors included the role of teachers, a conducive school environment, and support from the principal and parents. Inhibiting factors included differences in students' characteristics, lack of consistency in applying empathy values, and the use of gadgets. Efforts to overcome these obstacles were carried out through student guidance and parenting activities for parents.

Benang Merah Bertaut Paku is a dance choreography that addresses psychological violence within the family as one of the main causes of anxiety disorder in children. Psychological violence often leaves no visible physical wounds, yet it has long-term effects on children’s mental health, such as fear, anxiety, pressure, and social isolation. Through the medium of dance, this work seeks to give voice to emotional wounds that are often hidden and rarely discussed openly. The creative process of this work employs dance creation methods consisting of exploration, improvisation, composition, evaluation, and revision. Exploration was conducted to discover movement qualities that represent inner pressure, such as restrained, repetitive, and withdrawn movements. Guided improvisation was used to explore the emotions of children who are ignored and yelled at by their parents. Supporting elements such as tin plates as a symbol of verbal outbursts, white cloth as a symbol of emotional bondage, minimalist music, and dim lighting were used to strengthen the psychological atmosphere of the work. The result of this choreography shows that dance can function not only as entertainment and aesthetic expression, but also as a critical and empathetic language toward social realities. The dancer’s body becomes a medium to convey silence, inner tension, and a child’s fundamental need for love and acceptance from the family. It is hoped that this work will raise public awareness of the importance of children’s mental health and the harmful impact of psychological violence within the family environment

«بنـگ مـرح بـرتـاوت پاکـو» یک رقص‌آرایی است که به خشونت روانی در خانواده به‌عنوان یکی از علل اصلی اختلال اضطراب در کودکان می‌پردازد. خشونت روانی اغلب هیچ زخم فیزیکی قابل مشاهده‌ای بر جای نمی‌گذارد، اما تأثیرات بلندمدتی بر سلامت روان کودکان دارد، از جمله ترس، اضطراب، فشار و انزوای اجتماعی. این اثر از طریق زبان رقص تلاش می‌کند به زخم‌های عاطفی‌ای که اغلب پنهان مانده و به‌ندرت به‌صورت آشکار مورد بحث قرار می‌گیرند، صدا ببخشد. فرآیند خلاقانه این اثر با بهره‌گیری از روش‌های خلق رقص شامل اکتشاف، بداهه‌پردازی، ترکیب، ارزیابی و بازنگری انجام شده است. اکتشاف به‌منظور یافتن کیفیت‌های حرکتی که فشار درونی را نمایان می‌کند، مانند حرکات مهار شده، تکراری و کناره‌گیرانه، صورت گرفته است. بداهه‌پردازی هدایت‌شده برای واکاوی احساسات کودکانی که توسط والدین نادیده گرفته شده و مورد فریاد قرار می‌گیرند، به کار رفته است. عناصری همچون بشقاب‌های حلبی به‌عنوان نماد فوران‌های کلامی، پارچه سفید به‌عنوان نماد اسارت عاطفی، موسیقی مینیمال و نورپردازی کم‌سو برای تقویت فضای روان‌شناختی اثر مورد استفاده قرار گرفته‌اند. نتیجه این رقص‌آرایی نشان می‌دهد که رقص می‌تواند نه‌تنها به‌عنوان سرگرمی و بیان زیبایی‌شناختی، بلکه به‌عنوان زبانی انتقادی و همدلانه نسبت به واقعیت‌های اجتماعی ایفای نقش کند. بدن رقصنده به رسانه‌ای برای انتقال سکوت، تنش درونی و نیاز اساسی کودک به عشق و پذیرش از سوی خانواده تبدیل می‌شود. امید است این اثر آگاهی عمومی نسبت به اهمیت سلامت روان کودکان و پیامدهای زیان‌بار خشونت روانی در محیط خانواده را افزایش دهد.

Abstract Is accurate scientific knowledge of a counterintuitive concept enough to teach it? Coexistence accounts of conceptual change hold that scientific explanations coexist with, rather than replace, intuitive ones, so teaching well may demand not only knowledge but the inhibition of competing intuitions—something reflection can support. We asked three questions: whether parents' accurate knowledge alone is sufficient to teach natural selection, whether the form of reflection shapes how parents teach, and what children take from these conversations. In 2018, we recruited 100 parent–child dyads at a U.S. university laboratory (5- to 9-year-old children, 44 girls; parents 79% women, 94% college-educated, majority White, mixed ethnicities). Parents taught their child either with no preparation (control) or after reflecting on their understanding by answering questions, with or without also hearing an explanatory storybook. Children's understanding improved only when parents not only understood natural selection but had reflected beforehand. Answering questions prompted a more question-asking teaching style and storybook exposure a more expository one; both helped children generate accurate concepts, which predicted mechanistic learning. However, knowledge alone was not enough.

آیا داشتن دانش علمی دقیق دربارهٔ یک مفهوم غیر شهودی برای آموزش آن کافی است؟ نظریه‌های همزیستی تغییر مفهومی بر این باورند که توضیحات علمی در کنار توضیحات شهودی باقی می‌مانند و جایگزین آن‌ها نمی‌شوند؛ بنابراین، آموزش مؤثر ممکن است نه تنها به دانش، بلکه به مهار شهودهای رقیب نیز نیاز داشته باشد؛ امری که تأمل می‌تواند از آن حمایت کند. ما سه پرسش مطرح کردیم: آیا دانش دقیق والدین به‌تنهایی برای آموزش انتخاب طبیعی کافی است؟ آیا نوع تأمل بر نحوه آموزش والدین تأثیر می‌گذارد؟ و کودکان از این گفتگوها چه می‌آموزند؟ در سال ۲۰۱۸، ۱۰۰ زوج والد-کودک در یک آزمایشگاه دانشگاهی در ایالات متحده (کودکان ۵ تا ۹ ساله، ۴۴ دختر؛ والدین ۷۹٪ زن، ۹۴٪ دارای تحصیلات دانشگاهی، عمدتاً سفیدپوست و با قومیت‌های مختلف) شرکت کردند. والدین یا بدون آمادگی (گروه کنترل) یا پس از تأمل دربارهٔ درک خود با پاسخ به پرسش‌ها، با یا بدون شنیدن یک کتاب داستان توضیحی، به کودک خود آموزش دادند. درک کودکان تنها زمانی بهبود یافت که والدین نه تنها انتخاب طبیعی را درک کرده بودند، بلکه پیش‌تر دربارهٔ آن تأمل کرده بودند. پاسخ به پرسش‌ها، سبک آموزشی مبتنی بر پرسش‌گری را برانگیخت و مواجهه با کتاب داستان، سبک توضیحی‌تری را ایجاد کرد؛ هر دو به کودکان در تولید مفاهیم دقیق کمک کردند که یادگیری مکانیکی را پیش‌بینی می‌کرد. با این حال، دانش به‌تنهایی کافی نبود.

BackgroundSleep disruption is common during postoperative hospitalisation and may be influenced by pain, overnight clinical care, and environmental factors.This quality improvement project assessed sleep quality among postoperative paediatric inpatients and identified potentially modifiable contributors to sleep disturbance. MethodologyA clinical audit was conducted on a paediatric inpatient ward between April and June 2026.Children aged 0-18 years admitted following elective or emergency orthopaedic surgery and requiring at least one overnight postoperative stay were eligible.Parents or carers completed a questionnaire after the child's first postoperative night assessing sleep quality, nighttime awakenings, causes of sleep disturbance, ward noise and lighting, clustering of overnight care, assessment of sleep needs, and parent/carer sleep.Responses were analysed descriptively using frequencies and percentages. ResultsIn total, 19 questionnaires were included: 14 from children accommodated in multi-bed bays and five from children in individual cubicles.In bays, eight of 14 (57.1%)children were reported to have fair sleep and six (42.9%) woke more than five times overnight.In cubicles, two of five (40.0%) children were reported to have good sleep and one (20.0%)woke more than five times.Nursing observations were reported as a contributor to sleep disturbance in 10 of 14 (71.4%)children in bays and four of five (80.0%) in cubicles.Pain contributed to sleep disturbance in 10 of 19 (52.6%) children overall.Most respondents reported that the ward was quiet overnight and that lights were kept low.However, only seven of 19 (36.8%) families reported being asked about their child's sleep needs.Parent/carer sleep was also frequently disrupted. ConclusionsPostoperative sleep disruption was common, with nursing observations and pain among the most frequently reported contributors.Despite generally favourable perceptions of overnight noise and lighting, opportunities for improvement were identified in assessment of individual sleep needs, coordination of overnight care where clinically appropriate, and optimisation of pain management.A subsequent audit cycle following implementation of these measures will assess their impact on sleep-related outcomes.

زمینه و هدف: اختلال خواب در دوران بستری پس از عمل جراحی شایع است و ممکن است تحت تأثیر درد، مراقبت‌های بالینی شبانه و عوامل محیطی قرار گیرد. این پروژه بهبود کیفیت، کیفیت خواب بیماران بستری کودکان پس از عمل جراحی را ارزیابی کرده و عوامل قابل اصلاح مؤثر بر اختلال خواب را شناسایی نمود. روش: یک ممیزی بالینی در بخش بستری کودکان بین آوریل تا ژوئن ۲۰۲۶ انجام شد. کودکان ۰ تا ۱۸ سال که پس از جراحی ارتوپدی انتخابی یا اورژانسی بستری شده و حداقل یک شب پس از عمل در بیمارستان مانده بودند، واجد شرایط بودند. والدین یا مراقبان پس از اولین شب پس از عمل کودک، پرسشنامه‌ای را در خصوص کیفیت خواب، بیدار شدن‌های شبانه، علل اختلال خواب، سر و صدای بخش و نورپردازی، تجمع مراقبت‌های شبانه، ارزیابی نیازهای خواب و خواب والدین/مراقبان تکمیل کردند. پاسخ‌ها به صورت توصیفی با استفاده از فراوانی و درصدها تحلیل شد. نتایج: در مجموع ۱۹ پرسشنامه وارد مطالعه شد: ۱۴ مورد مربوط به کودکانی که در بخش‌های چندتخته بستری بودند و پنج مورد مربوط به کودکانی که در اتاق‌های انفرادی قرار داشتند. در بخش‌های چندتخته، خواب هشت نفر از ۱۴ کودک (۵۷/۱٪) متوسط گزارش شد و شش نفر (۴۲/۹٪) بیش از پنج بار در طول شب بیدار شدند. در اتاق‌های انفرادی، خواب دو نفر از پنج کودک (۴۰/۰٪) خوب گزارش شد و یک نفر (۲۰/۰٪) بیش از پنج بار بیدار شد. مشاهدات پرستاری به عنوان یکی از عوامل اختلال خواب در ۱۰ نفر از ۱۴ کودک (۷۱/۴٪) در بخش‌های چندتخته و چهار نفر از پنج کودک (۸۰/۰٪) در اتاق‌های انفرادی گزارش شد. درد در مجموع در ۱۰ نفر از ۱۹ کودک (۵۲/۶٪) به عنوان عامل اختلال خواب نقش داشت. اکثر پاسخ‌دهندگان گزارش کردند که بخش در طول شب آرام بوده و نور کم نگه داشته شده است. با این حال، تنها هفت خانواده از ۱۹ خانواده (۳۶/۸٪) گزارش کردند که در مورد نیازهای خواب کودکشان از آن‌ها سؤال شده است. خواب والدین/مراقبان نیز اغلب مختل شده بود. نتیجه‌گیری: اختلال خواب پس از عمل شایع بود و مشاهدات پرستاری و درد از جمله عوامل گزارش‌شده مهم بودند. علی‌رغم برداشت کلی مثبت از سر و صدای شبانه و نورپردازی، فرصت‌هایی برای بهبود در ارزیابی نیازهای فردی خواب، هماهنگی مراقبت‌های شبانه در صورت امکان بالینی و بهینه‌سازی مدیریت درد شناسایی شد. یک چرخه ممیزی بعدی پس از اجرای این اقدامات، تأثیر آن‌ها را بر پیامدهای مرتبط با خواب ارزیابی خواهد کرد.

This study aims to describe and analyze the role of the Principal in planning, implementing, and analyze obstacles of digital marketing strategies at SDIT Imam Ahmad Perawang Barat, Tualang District, Siak Regency, Riau. This field research applies a qualitative approach with a case study design. Key informants were selected using purposive sampling, consisting of the Principal, coordinator of the creative media team, classroom teachers, foundation administrators, and representatives of new students' parents. Data collection techniques utilized include in-depth interviews, direct and digital observations, and documentation study. The results indicate that the Principal plays a central role as a strategic planner who successfully formulates a unique selling point based on the syar'i curriculum and Sunah manhaj without violating theological boundaries and religious visual ethics. The implementation of the educational services marketing mix (7P) is carried out dynamically and realistically by optimizing WhatsApp Business, websites, and the school's official YouTube channel. The primary obstacles identified include the lack of technical IT skills among public relations staff, limited teacher time allocation, and freeweb infrastructure limitations. Strategic solutions taken by the Principal include simplifying smartphone-based content production, providing budgets for regular IT training, and strengthening public relations partnerships. This study concludes that the prophetic and instructional leadership of the Principal is the main key to increasing competitiveness and trust of parents in semi-rural areas.

این پژوهش با هدف توصیف و تحلیل نقش مدیر مدرسه در برنامه‌ریزی، اجرا و تحلیل موانع راهبردهای بازاریابی دیجیتال در مدرسه SDIT Imam Ahmad Perawang Barat، بخش Tualang، شهرستان Siak، استان Riau انجام شده است. این پژوهش میدانی با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی صورت گرفته است. مطلعان کلیدی با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و شامل مدیر مدرسه، هماهنگ‌کننده تیم رسانه خلاق، معلمان کلاس، مدیران بنیاد و نمایندگان والدین دانش‌آموزان جدید بودند. تکنیک‌های گردآوری داده‌ها شامل مصاحبه‌های عمیق، مشاهدات مستقیم و دیجیتال و مطالعه اسناد است. نتایج نشان می‌دهد که مدیر مدرسه نقش محوری به عنوان برنامه‌ریز راهبردی ایفا می‌کند که موفق به تدوین نقطه فروش منحصر به فرد بر اساس برنامه درسی شرعی و منهج سنت بدون نقض مرزهای الهیاتی و اخلاق بصری دینی شده است. اجرای آمیخته بازاریابی خدمات آموزشی (7P) به صورت پویا و واقع‌بینانه از طریق بهینه‌سازی WhatsApp Business، وب‌سایت و کانال رسمی YouTube مدرسه انجام می‌شود. موانع اصلی شناسایی‌شده شامل کمبود مهارت‌های فنی IT در میان کارکنان روابط عمومی، محدودیت تخصیص زمان معلمان و محدودیت‌های زیرساخت freeweb است. راه‌حل‌های راهبردی اتخاذشده توسط مدیر مدرسه شامل ساده‌سازی تولید محتوا مبتنی بر تلفن هوشمند، تخصیص بودجه برای آموزش‌های منظم IT و تقویت مشارکت‌های روابط عمومی است. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که رهبری نبوی و آموزشی مدیر مدرسه، کلید اصلی افزایش رقابت‌پذیری و اعتماد والدین در مناطق نیمه‌روستایی است.

Schools are important social environments in which elementary school children develop relationships and construct meanings about themselves through everyday interactions. However, social interaction and children’s identity formation are often examined as separate aspects of development. This study aimed to analyze the forms and experiences of children’s social interaction in elementary school and to understand how these experiences contribute to children’s understanding of themselves and their social positions within school groups. This study employed a qualitative approach with a case study design at SDN 30 Kota Baubau, Southeast Sulawesi, Indonesia. Data were collected through observation, semi-structured interviews, and documentation involving 12 elementary school students, five teachers, and three parents or guardians. Data were analyzed interactively through data condensation, coding, categorization, thematic presentation, and conclusion verification. The findings show that children’s social interactions occur actively through classroom learning, group work, and play activities, involving communication, cooperation, role-sharing, mutual assistance, participation, and adjustment. Experiences of acceptance, involvement, friendship, and rejection also provide children with social experiences that are interpreted in understanding themselves and their positions within peer groups. Viewed through Symbolic Interactionism, children’s identities develop dynamically through interaction and interpretation of social responses. Thus, elementary schools function not only as academic learning environments but also as social spaces for children’s identity formation.

مدارس به‌عنوان محیط‌های اجتماعی مهمی شناخته می‌شوند که در آن‌ها کودکان دبستانی از طریق تعاملات روزمره، روابط خود را شکل داده و معانی مربوط به خود را می‌سازند. با این حال، تعامل اجتماعی و شکل‌گیری هویت کودکان اغلب به‌عنوان جنبه‌هایی جداگانه از رشد مورد بررسی قرار گرفته‌اند. هدف این پژوهش تحلیل اشکال و تجارب تعامل اجتماعی کودکان در مدرسه ابتدایی و درک چگونگی تأثیر این تجارب بر فهم کودکان از خود و جایگاه اجتماعی‌شان در گروه‌های مدرسه بود. این مطالعه با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی در مدرسه SDN 30 شهر Baubau، سولاوسی جنوب شرقی، اندونزی انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و اسناد، با مشارکت ۱۲ دانش‌آموز دبستانی، پنج معلم و سه والد یا سرپرست جمع‌آوری شد. داده‌ها به‌صورت تعاملی از طریق تقطیع داده‌ها، کدگذاری، مقوله‌بندی، ارائه‌ی تماتیک و اعتبارسنجی نتایج تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تعاملات اجتماعی کودکان به‌صورت فعال از طریق یادگیری کلاسی، کار گروهی و فعالیت‌های بازی، شامل ارتباط، همکاری، تقسیم نقش، کمک متقابل، مشارکت و سازگاری رخ می‌دهد. تجارب پذیرش، درگیری، دوستی و طرد نیز برای کودکان تجارب اجتماعی فراهم می‌کند که در فهم خود و جایگاه‌شان در گروه همسالان تفسیر می‌شود. از منظر کنش متقابل نمادین، هویت کودکان به‌صورت پویا از طریق تعامل و تفسیر پاسخ‌های اجتماعی شکل می‌گیرد. بنابراین، مدارس ابتدایی نه‌تنها به‌عنوان محیط‌های یادگیری علمی بلکه به‌عنوان فضاهای اجتماعی برای شکل‌گیری هویت کودکان عمل می‌کنند.

This study aims to identify and describe the strategies implemented by Civics Education teachers to enhance legal awareness among students at Gajah Mada Private High School in Medan. The study employs a qualitative approach with a descriptive research design. The informants included Civics Education teachers and students. Data collection was conducted through observation, in-depth interviews, and documentation. Subsequently, the data were analyzed through a process involving data collection, data reduction, data presentation, and conclusion drawing.The research findings indicate that Civics Education teachers employ various strategies to foster student legal awareness, such as linking learning materials to real-life situations faced by students, conducting discussions and case studies, setting an example of rule compliance, and instilling a habit of discipline within the school environment. The implementation of these strategies has positively impacted students' understanding of the importance of the law and their rights and obligations as citizens, while also encouraging adherence to school regulations. These strategies are supported by effective collaboration among teachers, the school administration, and parents. However, certain challenges remain, such as low learning motivation among some students, the influence of peer environments, the impact of social media and technology, and the diverse characteristics of individual students. Based on the results, it can be concluded that the strategies employed by Civics Education teachers play a significant role in fostering and enhancing student legal awareness. The success of these efforts requires sustained support and collaboration among teachers, the school, and families to shape students who possess disciplined, responsible, and law-abiding character.

این پژوهش با هدف شناسایی و توصیف راهبردهای به‌کاررفته توسط دبیران آموزش مدنی برای ارتقای آگاهی حقوقی دانش‌آموزان در دبیرستان خصوصی Gajah Mada شهر مدان انجام شده‌است. این مطالعه با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی صورت گرفته‌است. مشارکت‌کنندگان شامل دبیران آموزش مدنی و دانش‌آموزان بوده‌اند. گردآوری داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی انجام شده‌است. سپس داده‌ها از طریق فرایندی شامل گردآوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل گردید. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که دبیران آموزش مدنی از راهبردهای متنوعی برای تقویت آگاهی حقوقی دانش‌آموزان بهره می‌برند؛ از جمله ارتباط دادن محتوای آموزشی با موقعیت‌های واقعی زندگی دانش‌آموزان، برگزاری بحث و مطالعه موردی، الگوسازی در رعایت قوانین و نهادینه‌سازی عادت انضباط در محیط مدرسه. اجرای این راهبردها تأثیر مثبتی بر درک دانش‌آموزان از اهمیت قانون و حقوق و وظایف خود به‌عنوان شهروند داشته و همچنین موجب تشویق به رعایت مقررات مدرسه شده‌است. این راهبردها با همکاری مؤثر میان دبیران، مدیریت مدرسه و والدین پشتیبانی می‌شود. با این حال، چالش‌هایی همچون پایین بودن انگیزه یادگیری برخی دانش‌آموزان، تأثیر محیط همسالان، تأثیر رسانه‌های اجتماعی و فناوری و ویژگی‌های متنوع فردی دانش‌آموزان همچنان وجود دارد. بر اساس نتایج، می‌توان نتیجه گرفت که راهبردهای به‌کاررفته توسط دبیران آموزش مدنی نقش مهمی در تقویت و ارتقای آگاهی حقوقی دانش‌آموزان ایفا می‌کند. موفقیت این تلاش‌ها نیازمند حمایت و همکاری مستمر میان دبیران، مدرسه و خانواده‌ها برای تربیت دانش‌آموزانی با شخصیت منضبط، مسئولیت‌پذیر و قانون‌مدار است.

The rapid development of digital technology has transformed how elementary school children learn, communicate, and interact, presenting both opportunities and challenges for their education and moral development. From the perspective of Islamic education, children's technology use requires appropriate parental guidance to ensure that digital activities align with Islamic values. This study aims to explore parental mediation strategies, identify challenges in supervising children's digital activities, and examine the integration of Islamic educational values into digital parenting practices at SDN 01 Pontianak Utara. The novelty of this study lies in its examination of digital parenting through the integration of parental mediation, technology-assisted supervision, and Islamic educational values within the elementary school context. This study employed a descriptive qualitative approach with a field research design. Data were collected through participatory observation, in-depth interviews with parents and Islamic Education teachers, and documentation. Data analysis followed the Miles and Huberman interactive model, consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing, while source triangulation was applied to ensure data credibility. The findings identified three major challenges: limited parental digital literacy, inadequate supervision of children's digital activities, and the need for technology-assisted parental mediation through applications such as Google Family Link. Furthermore, the findings indicate that effective digital parenting requires more than technological restrictions, emphasizing collaboration between parents and schools alongside the integration of Islamic moral values. This study contributes to the development of Islamic digital parenting practices by highlighting the importance of combining technological supervision, parental guidance, and Islamic educational values to create a safer and more responsible digital environment for elementary school children.

توسعه سریع فناوری دیجیتال شیوه‌های یادگیری، ارتباط و تعامل کودکان دبستانی را دگرگون کرده است و فرصت‌ها و چالش‌هایی را برای آموزش و رشد اخلاقی آنان به همراه آورده است. از منظر آموزش اسلامی، استفاده کودکان از فناوری نیازمند راهنمایی مناسب والدین است تا فعالیت‌های دیجیتال آنان با ارزش‌های اسلامی همسو باشد. هدف این پژوهش، بررسی راهبردهای میانجی‌گری والدین، شناسایی چالش‌های نظارت بر فعالیت‌های دیجیتال کودکان و بررسی ادغام ارزش‌های تربیت اسلامی در شیوه‌های فرزندپروری دیجیتال در دبستان SDN 01 Pontianak Utara است. نوآوری این پژوهش در بررسی فرزندپروری دیجیتال از طریق ادغام میانجی‌گری والدین، نظارت مبتنی بر فناوری و ارزش‌های تربیت اسلامی در بستر دبستان نهفته است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و طرح پژوهش میدانی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه عمیق با والدین و معلمان آموزش اسلامی و اسناد گردآوری شد. تحلیل داده‌ها بر اساس مدل تعاملی Miles و Huberman شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شد و برای اطمینان از اعتبار داده‌ها از مثلث‌سازی منابع استفاده گردید. یافته‌ها سه چالش عمده را شناسایی کرد: سواد دیجیتال محدود والدین، نظارت ناکافی بر فعالیت‌های دیجیتال کودکان و نیاز به میانجی‌گری والدین با کمک فناوری از طریق برنامه‌هایی مانند Google Family Link. همچنین یافته‌ها نشان می‌دهد که فرزندپروری دیجیتال مؤثر فراتر از محدودیت‌های فناورانه است و بر همکاری والدین و مدرسه در کنار ادغام ارزش‌های اخلاقی اسلامی تأکید دارد. این پژوهش با برجسته‌سازی اهمیت ترکیب نظارت فناورانه، راهنمایی والدین و ارزش‌های تربیت اسلامی، به توسعه شیوه‌های فرزندپروری دیجیتال اسلامی برای ایجاد محیط دیجیتال ایمن‌تر و مسئولانه‌تر برای کودکان دبستانی کمک می‌کند.

INTRODUCTION: Trust becomes an increasingly important relationship provision in adolescent friendships. However, little is known about how relationship processes commonly regarded as positive or negative, such as self-disclosure and conflict, foster trust or give rise to distrust among friends, especially from adolescents' own perspectives. This study explores how adolescents experience their friends' responses within these processes as contributing to trust and distrust. METHODS: We conducted a secondary analysis of data from six focus groups (N = 28; 50% female) with early (aged 11-12), middle (aged 14-15), and late (aged 18-19) Czech adolescents. Participants were asked to think of someone they trusted and someone they distrusted and explain why. The present analysis focused on their accounts concerning friends. The data were analyzed from a critical realist position using an inductive, semantic, and experiential approach to reflexive thematic analysis. RESULTS: We identified four themes: (1) "Figuring it out": Dealing with disagreements, (2) "In it together": Responding to each other's needs, (3) "Things I wouldn't tell anyone else": Handling disclosures, and (4) "No matter what": Demonstrating reliability. CONCLUSIONS: This study sheds light on adolescents' experiences of trust and distrust in friendship. Our findings show that even friends' responses within relationship processes considered negative, such as conflict, and responses that contribute to distrust, may help adolescents learn to self-disclose appropriately and resolve disagreements. Implications for parents, teachers, and counselors in helping adolescents form trusting friendships, draw on them as unique sources of support, and cope with experiences of distrust are discussed.

مقدمه: اعتماد به عنوان یکی از ویژگی‌های مهم روابط در دوستی‌های نوجوانان اهمیت فزاینده‌ای پیدا می‌کند. با این حال، اطلاعات اندکی درباره چگونگی تأثیر فرایندهای رابطه‌ای که معمولاً مثبت یا منفی تلقی می‌شوند، مانند خودافشایی و تعارض، بر شکل‌گیری اعتماد یا ایجاد بی‌اعتمادی میان دوستان، به ویژه از منظر خود نوجوانان، وجود دارد. این پژوهش به بررسی تجارب نوجوانان از واکنش‌های دوستانشان در این فرایندها و نقش آن‌ها در ایجاد اعتماد و بی‌اعتمادی می‌پردازد. روش‌ها: تحلیل ثانویه‌ای بر داده‌های حاصل از شش گروه متمرکز (N = 28؛ ۵۰٪ دختر) با نوجوانان چک در اوایل (۱۱-۱۲ سال)، میانه (۱۴-۱۵ سال) و اواخر (۱۸-۱۹ سال) نوجوانی انجام شد. از شرکت‌کنندگان خواسته شد به کسی که به او اعتماد دارند و کسی که به او بی‌اعتماد هستند فکر کنند و دلایل خود را توضیح دهند. تحلیل حاضر بر روایت‌های مربوط به دوستان متمرکز بود. داده‌ها از منظر واقع‌گرایی انتقادی و با رویکرد استقرایی، معنایی و تجربی به تحلیل تماتیک بازتابی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: چهار مضمون شناسایی شد: (۱) «یافتن راه‌حل»: مواجهه با اختلاف‌نظرها، (۲) «با هم بودن»: پاسخ به نیازهای یکدیگر، (۳) «چیزهایی که به هیچ‌کس دیگری نمی‌گویم»: مدیریت خودافشایی، و (۴) «در هر شرایطی»: نشان دادن پایایی. نتیجه‌گیری: این پژوهش ابعاد تجارب نوجوانان از اعتماد و بی‌اعتمادی در دوستی را روشن می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد حتی واکنش دوستان در فرایندهای رابطه‌ای که منفی تلقی می‌شوند، مانند تعارض، و واکنش‌هایی که به بی‌اعتمادی منجر می‌شوند، می‌تواند به نوجوانان در یادگیری خودافشایی مناسب و حل اختلافات کمک کند. پیامدهای این یافته‌ها برای والدین، معلمان و مشاوران در کمک به نوجوانان برای شکل‌دهی دوستی‌های مبتنی بر اعتماد، بهره‌گیری از آن‌ها به عنوان منابع حمایتی منحصر به فرد و مقابله با تجارب بی‌اعتمادی مورد بحث قرار گرفته است.

Character education is a fundamental aspect of early childhood development because it shapes children's personality, behavior, and moral values from an early age. In Islamic education, character formation is directed toward developing noble character (akhlaq al-karimah) based on the teachings of the Qur’an and Sunnah. This study aims to analyze the strategies of Islamic value internalization employed in Quranic Learning Centers (Rumah Qur’an) and their contribution to early childhood character development. This research employed a qualitative approach using a library research method. Data were collected from books, scientific journals, research articles, and other relevant academic sources published within the last eight years. The collected data were analyzed using content analysis to identify patterns and strategies related to the internalization of Islamic values in early childhood education. The findings indicate that the internalization of Islamic values in Quranic Learning Centers is implemented through several key strategies, including exemplary behavior (uswah hasanah), habituation of Islamic practices, storytelling and moral advice, the establishment of a religious learning environment, and collaboration between educational institutions and parents. These strategies effectively foster religious character, discipline, responsibility, politeness, empathy, and independence among children. The study concludes that Quranic Learning Centers play a significant role in strengthening Islamic character education and can serve as an effective alternative for character development amid contemporary moral and technological challenges.

آموزش شخصیت یکی از جنبه‌های اساسی رشد کودکی است، زیرا شخصیت، رفتار و ارزش‌های اخلاقی کودکان را از سنین پایین شکل می‌دهد. در آموزش اسلامی، شکل‌گیری شخصیت بر پایه توسعه اخلاق نیکو (اخلاق‌الکریمَه) و بر اساس آموزه‌های قرآن و سنت هدایت می‌شود. هدف این پژوهش، تحلیل راهبردهای درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی در مراکز آموزش قرآنی (خانه قرآن) و نقش آن‌ها در پرورش شخصیت کودکان است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از کتاب‌ها، مجلات علمی، مقالات پژوهشی و سایر منابع علمی مرتبط که در هشت سال اخیر منتشر شده‌اند، گردآوری گردید. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از تحلیل محتوا به منظور شناسایی الگوها و راهبردهای مرتبط با درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی در آموزش کودکان تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی در مراکز آموزش قرآنی از طریق چند راهبرد کلیدی از جمله رفتار الگویی (اسوه حسنه)، عادت‌دهی به اعمال اسلامی، قصه‌گویی و اندرز اخلاقی، ایجاد محیط یادگیری دینی و همکاری میان نهادهای آموزشی و والدین اجرا می‌شود. این راهبردها به طور مؤثری موجب پرورش شخصیت دینی، انضباط، مسئولیت‌پذیری، ادب، همدلی و استقلال در کودکان می‌گردد. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که مراکز آموزش قرآنی نقش مهمی در تقویت آموزش شخصیت اسلامی ایفا می‌کنند و می‌توانند به عنوان جایگزینی مؤثر برای پرورش شخصیت در مواجهه با چالش‌های اخلاقی و فناوری معاصر مورد استفاده قرار گیرند.

Islamic education views learners as individuals endowed with innate human nature (fitrah) that should be developed holistically through educational processes integrating intellectual, emotional, moral, social, and spiritual dimensions. Within the context of the Malay Coastal community, local cultural values rooted in Islamic teachings constitute an important social capital for strengthening students' character and spirituality. This article aims to analyze the concepts of fitrah, character, and spirituality from the perspective of Islamic educational psychology based on Malay Coastal culture. This study employs a library research method using a conceptual approach through an extensive review of the Qur'an, Hadith, Islamic educational psychology literature, and relevant scholarly publications. The findings indicate that fitrah serves as the fundamental human potential that underlies the development of character and spirituality. Malay Coastal cultural values including religiosity, mutual cooperation, deliberation, courtesy, respect for parents, and social responsibility strongly support the reinforcement of Islamic character education. The integration of the concept of fitrah with local cultural values produces a contextual, humanistic, and value-oriented educational framework that contributes to the realization of insan kamil (the complete human being). Consequently, Islamic educational psychology grounded in Malay Coastal culture represents a strategic educational approach for strengthening students' character and spirituality amid the challenges posed by globalization and technological advancement. Abstrak Pendidikan Islam memandang peserta didik sebagai individu yang memiliki potensi fitrah yang harus dikembangkan secara utuh melalui proses pendidikan yang memperhatikan dimensi intelektual, emosional, moral, sosial, dan spiritual. Dalam konteks masyarakat Melayu Pesisir, nilai-nilai budaya lokal yang berlandaskan ajaran Islam menjadi modal sosial yang penting dalam membentuk karakter dan spiritualitas peserta didik. Artikel ini bertujuan menganalisis konsep fitrah, karakter, dan spiritualitas peserta didik dalam perspektif psikologi pendidikan Islam berbasis budaya Melayu Pesisir. Penelitian menggunakan metode library research dengan pendekatan konseptual melalui kajian terhadap Al-Qur'an, Hadis, literatur psikologi pendidikan Islam, serta berbagai hasil penelitian ilmiah yang relevan. Hasil kajian menunjukkan bahwa fitrah merupakan potensi dasar manusia yang menjadi landasan perkembangan karakter dan spiritualitas. Nilai-nilai budaya Melayu Pesisir seperti religiusitas, gotong royong, musyawarah, sopan santun, penghormatan kepada orang tua, dan kepedulian sosial memiliki relevansi yang kuat dalam penguatan pendidikan karakter Islami. Integrasi konsep fitrah dengan nilai budaya lokal menghasilkan model pendidikan yang lebih kontekstual, humanistik, dan berorientasi pada pembentukan insan kamil. Oleh karena itu, psikologi pendidikan Islam berbasis budaya Melayu Pesisir menjadi pendekatan strategis dalam memperkuat karakter peserta didik di tengah tantangan globalisasi dan perkembangan teknologi.

آموزش اسلامی، دانش‌آموزان را به عنوان افرادی با فطرت انسانی ذاتی می‌نگرد که باید این فطرت به صورت جامع از طریق فرایندهای آموزشی که ابعاد عقلانی، هیجانی، اخلاقی، اجتماعی و معنوی را دربرمی‌گیرد، پرورش یابد. در بستر جامعه ملایو ساحلی، ارزش‌های فرهنگی محلی که ریشه در تعالیم اسلامی دارند، سرمایه اجتماعی مهمی برای تقویت شخصیت و معنویت دانش‌آموزان محسوب می‌شوند. هدف این مقاله تحلیل مفاهیم فطرت، شخصیت و معنویت از منظر روان‌شناسی تربیتی اسلامی مبتنی بر فرهنگ ملایو ساحلی است. این پژوهش با روش کتابخانه‌ای و رویکرد مفهومی از طریق بررسی گسترده قرآن، حدیث، ادبیات روان‌شناسی تربیتی اسلامی و انتشارات علمی مرتبط انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که فطرت به عنوان ظرفیت بنیادین انسانی، زیرساخت توسعه شخصیت و معنویت است. ارزش‌های فرهنگی ملایو ساحلی از جمله دینداری، همکاری جمعی، مشورت، ادب، احترام به والدین و مسئولیت‌پذیری اجتماعی، نقش مهمی در تقویت آموزش شخصیت اسلامی دارند. ادغام مفهوم فطرت با ارزش‌های فرهنگی محلی، چارچوب آموزشی زمینه‌مند، انسان‌محور و ارزش‌مداری را پدید می‌آورد که به تحقق انسان کامل (انسان کامل) کمک می‌کند. بنابراین، روان‌شناسی تربیتی اسلامی مبتنی بر فرهنگ ملایو ساحلی، رویکردی راهبردی برای تقویت شخصیت و معنویت دانش‌آموزان در مواجهه با چالش‌های جهانی‌شدن و پیشرفت فناوری به شمار می‌رود.

This study aims to analyze the implementation of Deep Learning based on Teaching at the Right Level (TaRL) in creating meaningful learning in elementary schools. The diversity of students’ abilities requires teachers to provide learning experiences that are appropriate to students’ initial competencies, needs, and characteristics. TaRL focuses on identifying students’ actual learning levels through diagnostic assessment, flexible grouping, and appropriate learning interventions, while Deep Learning emphasizes three main principles: mindful, meaningful, and joyful learning. This study uses a literature review method to examine various previous studies on the implementation of Deep Learning based on Teaching at the Right Level (TaRL) in fostering meaningful learning in elementary schools. The findings indicate that the integration of TaRL and Deep Learning can support differentiated learning by aligning learning materials, activities, media, and assistance with students’ ability levels. Previous studies also report improvements in learning outcomes, student engagement, motivation, conceptual understanding, and participation. However, its implementation faces several challenges, including the accuracy of diagnostic assessments, limited instructional time, large class sizes, teacher readiness, preparation of differentiated learning resources, and students’ and parents’ acceptance of ability-based grouping. Therefore, the integration of Deep Learning and TaRL has the potential to create adaptive, active, contextual, and meaningful learning experiences in elementary schools through continuous assessment, flexible grouping, appropriate learning strategies, and strong teacher and school support.

هدف این پژوهش تحلیل اجرای یادگیری عمیق مبتنی بر آموزش در سطح مناسب (Teaching at the Right Level یا TaRL) در ایجاد یادگیری معنادار در مدارس ابتدایی است. تنوع توانایی‌های دانش‌آموزان ایجاب می‌کند که معلمان تجربیات یادگیری متناسب با شایستگی‌های اولیه، نیازها و ویژگی‌های دانش‌آموزان فراهم کنند. TaRL بر شناسایی سطح واقعی یادگیری دانش‌آموزان از طریق ارزیابی تشخیصی، گروه‌بندی انعطاف‌پذیر و مداخلات آموزشی مناسب تمرکز دارد، در حالی که یادگیری عمیق سه اصل اصلی را مورد تأکید قرار می‌دهد: یادگیری آگاهانه، معنادار و لذت‌بخش. این پژوهش با استفاده از روش مرور ادبیات به بررسی مطالعات پیشین درباره اجرای یادگیری عمیق مبتنی بر آموزش در سطح مناسب (TaRL) در تقویت یادگیری معنادار در مدارس ابتدایی می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام TaRL و یادگیری عمیق می‌تواند از یادگیری تفکیکی با همسویی مواد آموزشی، فعالیت‌ها، رسانه‌ها و حمایت‌ها با سطح توانایی دانش‌آموزان حمایت کند. مطالعات پیشین همچنین بهبود در نتایج یادگیری، مشارکت دانش‌آموزان، انگیزش، درک مفهومی و حضور را گزارش کرده‌اند. با این حال، اجرای آن با چالش‌هایی همچون دقت ارزیابی‌های تشخیصی، محدودیت زمان تدریس، تعداد زیاد دانش‌آموزان در کلاس، آمادگی معلمان، تهیه منابع یادگیری تفکیکی و پذیرش گروه‌بندی مبتنی بر توانایی توسط دانش‌آموزان و والدین مواجه است. بنابراین، ادغام یادگیری عمیق و TaRL این پتانسیل را دارد که از طریق ارزیابی مستمر، گروه‌بندی انعطاف‌پذیر، راهبردهای یادگیری مناسب و حمایت قوی معلم و مدرسه، تجربیات یادگیری سازگار، فعال، زمینه‌مند و معنادار را در مدارس ابتدایی ایجاد کند.

This study aims to provide an in depth description of the utilization of Learning Management Systems (LMS), such as Google Classroom, in post-pandemic Early Childhood Education (PAUD) learning, and to examine the functions, negotiations, and challenges encountered in the field. Employing a qualitative approach with a case study design at RA Al Muttaqien, data were collected through semi-structured interviews with the school principal, who also serves as an educator, and were supplemented by observation and institutional document analysis. Data analysis was conducted using an interactive model consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. The main findings indicate that the use of Google Classroom operates in a selective and adaptive manner, primarily functioning as a digital archive for evidence of home-based practical activities to address device memory limitations. In contrast, daily communication and assessment continue to rely on WhatsApp and the Digital Madrasah Report (Raport Digital Madrasah/RDM). This pattern emerged through fluid negotiation processes in navigating constraints related to limited storage quotas and varying levels of parents’ digital literacy readiness, which ranged from 60 to 90 percent. This research contributes to expanding theoretical understanding of the integration of the TPACK framework and school-family partnerships at the early childhood education level. The findings imply the need for sustainable institutional policies in managing digital infrastructure and more contextual guidelines for documenting learning processes. Further research is recommended to involve a broader range of subjects or to compare inclusive and non-inclusive institutions.

این پژوهش با هدف ارائهٔ توصیفی عمیق از بهره‌برداری از سامانه‌های مدیریت یادگیری (LMS) مانند Google Classroom در آموزش پیش‌دبستانی (PAUD) پس از همه‌گیری و بررسی کارکردها، مذاکرات و چالش‌های موجود در این زمینه انجام شده‌است. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی مطالعه موردی در RA Al Muttaqien صورت گرفته و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با مدیر مدرسه که همزمان نقش آموزگار را نیز ایفا می‌کند، جمع‌آوری و با مشاهده و تحلیل اسناد نهادی تکمیل شده‌است. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شده‌است. یافته‌های اصلی نشان می‌دهد که استفاده از Google Classroom به‌صورت گزینشی و انطباقی انجام می‌شود و عمدتاً به‌عنوان آرشیو دیجیتال برای مستندسازی شواهد فعالیت‌های عملی مبتنی بر خانه جهت رفع محدودیت حافظه دستگاه‌ها به کار می‌رود. در مقابل، ارتباطات روزانه و ارزیابی‌ها همچنان بر WhatsApp و گزارش دیجیتال مدرسه (Raport Digital Madrasah/RDM) متکی است. این الگو از طریق فرآیندهای مذاکره سیال در مواجهه با محدودیت‌های مربوط به سهمیه ذخیره‌سازی و سطوح مختلف آمادگی سواد دیجیتال والدین که بین ۶۰ تا ۹۰ درصد متغیر بود، شکل گرفته‌است. این پژوهش به گسترش فهم نظری از ادغام چارچوب TPACK و مشارکت مدرسه و خانواده در سطح آموزش پیش‌دبستانی کمک می‌کند. یافته‌ها بر ضرورت سیاست‌های نهادی پایدار در مدیریت زیرساخت دیجیتال و دستورالعمل‌های زمینه‌ای‌تر برای مستندسازی فرآیندهای یادگیری دلالت دارد. انجام پژوهش‌های بیشتر با مشارکت دامنه وسیع‌تری از آزمودنی‌ها یا مقایسه مؤسسات فراگیر و غیر فراگیر توصیه می‌شود.

This study examined parent assessments of teachers’ practices in preparing study guides and extension menus for learners with special educational needs (LSENs), with the objective of informing tools for independent study. A descriptive survey combining correlational and comparative analyses involved 45 parent-respondents of learners at Manggahan Elementary School, General Trias, Cavite. A researcher-developed and expert-reviewed questionnaire used a four-point response scale. Frequencies, percentages, weighted means, the reported Kendall and chi-square statistics, and Kruskal–Wallis tests were used. Most respondents were female (80%) and identified as parents rather than grandparents or guardians (93%); ages 35–39 and 40–44 each comprised 27%. Parents rated teachers’ preparation of study guides (M = 3.37) and extension menus (M = 3.28) favorably, with an overall mean of 3.34 (SD = 0.47). The reported Kendall statistic was 0.0150 (χ² = 0.6757, p = .4111), indicating no statistically significant association or concordance between the two practice assessments under the stated test. Comparisons by age, sex, and family role were likewise nonsignificant (all p > .05). These findings describe favorable parent perceptions but do not establish improvements in learners’ independent-study outcomes. The study supports coordinated planning of accessible study guides and differentiated extension-menu choices, professional development in inclusive instructional design, and stronger family–school communication.

این پژوهش به ارزیابی والدین از شیوه‌های معلمان در آماده‌سازی راهنماهای مطالعه و منوهای گسترش برای دانش‌آموزان با نیازهای ویژه آموزشی (LSENs) پرداخت، با هدف اطلاع‌رسانی برای ابزارهای مطالعه مستقل. این مطالعه توصیفی با ترکیب تحلیل‌های همبستگی و مقایسه‌ای، شامل ۴۵ والد پاسخ‌دهنده از دانش‌آموزان دبستان Manggahan، شهر General Trias، استان Cavite بود. پرسشنامه‌ای که توسط پژوهشگر تدوین و توسط خبرگان بازبینی شده بود، از مقیاس پاسخ‌دهی چهار درجه‌ای استفاده کرد. فراوانی‌ها، درصدها، میانگین‌های وزنی، آمار گزارش‌شده Kendall و مجذور کای، و آزمون‌های Kruskal–Wallis به کار رفتند. اکثر پاسخ‌دهندگان زن بودند (۸۰٪) و خود را والدین معرفی کردند نه پدربزرگ/مادربزرگ یا سرپرست (۹۳٪)؛ گروه‌های سنی ۳۵–۳۹ و ۴۰–۴۴ هر یک ۲۷٪ را تشکیل دادند. والدین، آماده‌سازی راهنماهای مطالعه توسط معلمان را (M = 3.37) و منوهای گسترش را (M = 3.28) مطلوب ارزیابی کردند، با میانگین کلی 3.34 (SD = 0.47). آماره گزارش‌شده Kendall برابر با 0.0150 (χ² = 0.6757, p = .4111) بود که نشان‌دهنده عدم وجود ارتباط یا توافق معنادار آماری بین دو ارزیابی عملی تحت آزمون مذکور است. مقایسه‌ها بر اساس سن، جنس و نقش خانوادگی نیز معنادار نبودند (همه p > .05). این یافته‌ها برداشت‌های مطلوب والدین را توصیف می‌کند اما بهبود در پیامدهای مطالعه مستقل دانش‌آموزان را اثبات نمی‌کند. این پژوهش از برنامه‌ریزی هماهنگ برای راهنماهای مطالعه قابل دسترس و انتخاب‌های منوی گسترش تفکیک‌شده، توسعه حرفه‌ای در طراحی آموزشی فراگیر و ارتباط قوی‌تر خانواده و مدرسه حمایت می‌کند.

PURPOSE: Research on coping and parental well-being among Asian parents of children with autism spectrum disorders (ASD) remains limited. This study examined parenting stress, coping strategies, and psychological well-being among Chinese parents in Hong Kong raising children with ASD, compared to parents of typically developing (TD) children. METHODS: A total of 92 Chinese parents in Hong Kong participated in the survey, including 42 parents of children with ASD. Standardized measures were used to assess parenting stress, coping, and psychological well-being. RESULTS: Findings revealed that Chinese parents of children with ASD experienced significantly higher levels of parenting stress, anxiety and depression compared to parents of TD children. They reported using a broad range of coping strategies, including problem-focused, emotion-focused and dysfunctional coping. Subgroup analyses based on educational attainment and household income revealed that elevated parenting stress was consistent across all education levels. Notably, parents at both the highest and lowest ends of each category of education and income reported poorer psychological well-being. Differences in coping strategies between ASD and TD groups were generally not significant, except among parents with mid-range levels of household income and education. CONCLUSION: These findings highlight the urgent need to address parenting stress and psychological well-being among Chinese parents in Hong Kong raising children with ASD, irrespective of socioeconomic background. By situating the study within the Hong Kong cultural context, the research underscores the importance of culturally specific support interventions tailored to the diverse challenges faced by families and extends the broader literature.

هدف: پژوهش‌ها درباره مقابله و بهزیستی والدینی در میان والدین آسیایی کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم (ASD) همچنان محدود است. این مطالعه به بررسی استرس والدگری، راهبردهای مقابله‌ای و بهزیستی روان‌شناختی در میان والدین چینی ساکن هنگ‌کنگ که کودکان دارای ASD را پرورش می‌دهند، در مقایسه با والدین کودکان با رشد طبیعی (TD) پرداخت. روش‌ها: در مجموع ۹۲ والد چینی در هنگ‌کنگ در این پیمایش شرکت کردند که شامل ۴۲ والد کودک دارای ASD بود. ابزارهای استاندارد برای سنجش استرس والدگری، مقابله و بهزیستی روان‌شناختی به کار رفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که والدین چینی کودکان دارای ASD به طور معناداری سطوح بالاتری از استرس والدگری، اضطراب و افسردگی را نسبت به والدین کودکان TD تجربه کردند. آن‌ها گزارش دادند که از طیف وسیعی از راهبردهای مقابله‌ای، از جمله مقابله متمرکز بر مسئله، مقابله متمرکز بر هیجان و مقابله ناکارآمد استفاده می‌کنند. تحلیل‌های زیرگروهی بر اساس میزان تحصیلات و درآمد خانوار نشان داد که استرس والدگری بالا در تمامی سطوح تحصیلی ثابت بود. به طور قابل توجهی، والدین در هر دو انتهای بالاترین و پایین‌ترین هر دسته از تحصیلات و درآمد، بهزیستی روان‌شناختی ضعیف‌تری را گزارش کردند. تفاوت‌های راهبردهای مقابله‌ای بین گروه‌های ASD و TD عموماً معنادار نبود، به جز در میان والدین با سطوح متوسط درآمد خانوار و تحصیلات. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها بر ضرورت فوری پرداختن به استرس والدگری و بهزیستی روان‌شناختی در میان والدین چینی ساکن هنگ‌کنگ که کودکان دارای ASD را پرورش می‌دهند، صرف‌نظر از زمینه اجتماعی-اقتصادی، تأکید می‌کند. با قرار دادن مطالعه در بستر فرهنگی هنگ‌کنگ، پژوهش بر اهمیت مداخلات حمایتی خاص فرهنگی متناسب با چالش‌های متنوع خانواده‌ها تأکید می‌کند و ادبیات گسترده‌تر را گسترش می‌دهد.

OBJECTIVE: Increasing numbers of young people (YP) are seeking support for eating disorders, creating a growing unmet need for timely and accessible treatment. While guided self-help (GSH) interventions have demonstrated effectiveness for other youth mental health difficulties, options for eating disorders remain limited. SPICE (Short Psychological Intervention for Children with Eating Disorders), a transdiagnostic CBT-based GSH program, was developed to address this gap. This qualitative study explored participant perspectives on the mechanisms through which SPICE may support recovery. METHOD: SPICE comprises eight weekly modules supported by a 30-min guided therapy session each week. Six female adolescents with eating disorders and their parents who completed SPICE participated in semi-structured post-intervention interviews. Data were analyzed using critical realist thematic analysis. RESULTS: Four key putative mechanisms were identified: (1) Interpersonal support (from the guide and parents) as a catalyst for change and for keeping momentum going. (2) Increased knowledge of eating disorders and associated cognitive and behavioural factors leading to positive changes. (3) In vivo experiential learning as key to implementing specific strategies and taking ownership over change. (4) Context, that is, individual and systemic factors promoting and inhibiting change. DISCUSSION: Interpersonal relationships were perceived to promote engagement and change. Participants reported that psychoeducation empowered them and their families, while experiential learning helped translate strategies into everyday practice. Flexible and tailored approaches were considered important for improving accessibility and effectiveness. Perceived barriers included complex module content, remote delivery, and competing commitments. Findings provide preliminary support for GSH interventions for eating disorders in YP and identify areas for refining future intervention.

هدف: تعداد فزاینده‌ای از افراد جوان (YP) به دنبال حمایت برای اختلالات خوردن هستند که این امر منجر به نیاز فزاینده و برآورده‌نشده برای درمان به‌موقع و قابل دسترس شده است. در حالی که مداخلات خودیاری هدایت‌شده (GSH) اثربخشی خود را برای سایر مشکلات سلامت روان نوجوانان نشان داده‌اند، گزینه‌ها برای اختلالات خوردن همچنان محدود باقی مانده است. برنامه SPICE (مداخله روان‌شناختی کوتاه‌مدت برای کودکان مبتلا به اختلالات خوردن)، یک برنامه خودیاری هدایت‌شده مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT) فراتشخیصی است که برای رفع این خلأ توسعه یافته است. این مطالعه کیفی دیدگاه‌های شرکت‌کنندگان را درباره سازوکارهایی که از طریق آن‌ها SPICE می‌تواند به بهبودی کمک کند، مورد بررسی قرار داد. روش: SPICE شامل هشت ماژول هفتگی است که هر هفته با یک جلسه درمان هدایت‌شده ۳۰ دقیقه‌ای همراه می‌شود. شش نوجوان دختر مبتلا به اختلالات خوردن و والدین آن‌ها که SPICE را به پایان رسانده بودند، در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته پس از مداخله شرکت کردند. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک واقع‌گرای انتقادی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: چهار سازوکار کلیدی فرضی شناسایی شد: (۱) حمایت بین‌فردی (از سوی راهنما و والدین) به عنوان کاتالیزور تغییر و حفظ پویایی. (۲) افزایش دانش درباره اختلالات خوردن و عوامل شناختی و رفتاری مرتبط که منجر به تغییرات مثبت می‌شود. (۳) یادگیری تجربی در موقعیت واقعی به عنوان عامل کلیدی در اجرای راهبردهای خاص و پذیرش مسئولیت تغییر. (۴) زمینه، یعنی عوامل فردی و نظام‌مند که تغییر را تسهیل یا بازدارندگی می‌کنند. بحث: روابط بین‌فردی به عنوان عامل ارتقاء مشارکت و تغییر تلقی شد. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که آموزش روانی به آن‌ها و خانواده‌هایشان قدرت بخشیده است، در حالی که یادگیری تجربی به انتقال راهبردها به عمل روزمره کمک کرده است. رویکردهای انعطاف‌پذیر و متناسب با نیازها برای بهبود دسترسی و اثربخشی مهم تلقی شدند. موانع ادراک‌شده شامل محتوای پیچیده ماژول‌ها، ارائه از راه دور و تعهدات رقابتی بود. یافته‌ها حمایت اولیه‌ای برای مداخلات خودیاری هدایت‌شده برای اختلالات خوردن در افراد جوان ارائه می‌دهد و حوزه‌هایی را برای اصلاح مداخلات آینده شناسایی می‌کند.

Education is a fundamental pillar of human resource development; however, equitable access to supplementary education remains a challenge in rural areas. Children in Tegalan Hamlet, Bolopleret Village, Juwiring District, Klaten Regency, face limited learning assistance outside school hours because their parents work as traders, laborers, and farmers. The Community Service Program (KKN) conducted by students of UIN Raden Mas Said Surakarta designed a tutoring program as a form of educational assistance for children. This community service aims to describe the implementation and impact of tutoring on children's learning motivation and engagement. The method used is descriptive qualitative with a Participatory Action Research (PAR) approach, carried out through the stages of problem identification, planning, implementation, and evaluation. The participants were approximately 15 children from kindergarten to elementary school levels who attended voluntarily. The program was conducted in four sessions held every Saturday on June 27, July 4, July 11, and July 18, 2026, covering Mathematics, Science, English, the effects of gadgets on children, and anti-bullying education through educational films. The results showed an increase in participants' enthusiasm, engagement, confidence in expressing opinions, and discipline, as well as the growth of habits to use leisure time for more productive activities. The main obstacles were the limited duration of the KKN program and the absence of a sustainable program mechanism. Continuous collaboration among village government, schools, parents, and the community is needed so that similar programs can be sustained.

آموزش یکی از ارکان اساسی توسعه منابع انسانی است؛ با این حال، دسترسی عادلانه به آموزش‌های تکمیلی در مناطق روستایی همچنان یک چالش محسوب می‌شود. کودکان محله تگالان، روستای بولوپلرت، بخش جوویرینگ، شهرستان کلاتن، به دلیل اشتغال والدین به شغل‌هایی مانند فروشندگی، کارگری و کشاورزی، از حمایت‌های آموزشی خارج از ساعات مدرسه برخوردار نیستند. برنامه خدمت‌رسانی اجتماعی (KKN) که توسط دانشجویان دانشگاه UIN Raden Mas Said Surakarta اجرا شد، یک برنامه راهنمایی تحصیلی را به عنوان نوعی حمایت آموزشی برای کودکان طراحی کرد. هدف این خدمت‌رسانی اجتماعی، توصیف اجرای برنامه و تأثیر راهنمایی تحصیلی بر انگیزش و مشارکت تحصیلی کودکان است. روش پژوهش، کیفی توصیفی با رویکرد پژوهش مشارکتی عملی (PAR) بوده که از مراحل شناسایی مسئله، برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی تشکیل شده است. شرکت‌کنندگان حدود ۱۵ کودک در مقاطع پیش‌دبستانی تا دبستان بودند که به صورت داوطلبانه حضور یافتند. این برنامه در چهار جلسه که هر شنبه در تاریخ‌های ۲۷ ژوئن، ۴ ژوئیه، ۱۱ ژوئیه و ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۶ برگزار شد، اجرا گردید و موضوعاتی مانند ریاضیات، علوم، زبان انگلیسی، تأثیر ابزارهای دیجیتال بر کودکان و آموزش ضد قلدری از طریق فیلم‌های آموزشی را دربر می‌گرفت. نتایج نشان داد که اشتیاق، مشارکت، اعتماد به نفس در بیان نظرات و انضباط شرکت‌کنندگان افزایش یافته و عادات استفاده از اوقات فراغت برای فعالیت‌های سازنده‌تر در آن‌ها رشد یافته است. مهم‌ترین موانع، محدودیت مدت زمان برنامه KKN و نبود سازوکار برنامه‌ای پایدار بود. همکاری مستمر میان دولت روستا، مدارس، والدین و جامعه برای پایداری چنین برنامه‌هایی ضروری است.

Higher education is widely treated as the preferred outcome for high schoolers in the United States, and parents put considerable effort into encouraging students’ enrollment. Focusing on enrollment alone paints an incomplete picture, however, as the benefits of higher education are largely contingent on earning a degree. To better assess parents’ role in promoting higher education, it is necessary to consider students’ broader educational trajectories. In this article, we explore how parents’ involvement during a critical life course transition—in this case, the transition to high school—continues to matter as students leave high school and make ongoing decisions about their educational futures. Our findings suggest ninth-grade involvement is indeed durable. Parents’ educational attitudes and involvement behaviors at the beginning of high school propel students toward higher education, and for those who enroll, this involvement promotes higher education persistence as well. Furthermore, involvement behaviors compound educational attitudes such that students are most likely to enroll and persist when their parents are involved in multiple different ways. Although ninth graders are still years before the college-going process, parents’ involvement at this critical time may have a long-term influence on students’ educational decision making across the life course.

آموزش عالی در ایالات متحده به طور گسترده به عنوان نتیجه مطلوب برای دانش‌آموزان دبیرستانی تلقی می‌شود و والدین تلاش قابل توجهی برای تشویق ثبت‌نام دانش‌آموزان انجام می‌دهند. با این حال، تمرکز صرف بر ثبت‌نام، تصویر کاملی ارائه نمی‌دهد، زیرا مزایای آموزش عالی عمدتاً به اخذ مدرک وابسته است. برای ارزیابی بهتر نقش والدین در ترویج آموزش عالی، لازم است مسیرهای آموزشی گسترده‌تر دانش‌آموزان مورد توجه قرار گیرد. در این مقاله، بررسی می‌کنیم که چگونه مشارکت والدین در یک گذار مهم در مسیر زندگی—در اینجا، گذار به دبیرستان—همچنان اهمیت دارد، به طوری که با خروج دانش‌آموزان از دبیرستان و اتخاذ تصمیمات مستمر درباره آینده آموزشی خود، این مشارکت تأثیرگذار باقی می‌ماند. یافته‌های ما نشان می‌دهد مشارکت والدین در پایه نهم واقعاً پایدار است. نگرش‌های آموزشی والدین و رفتارهای مشارکتی آنان در آغاز دبیرستان، دانش‌آموزان را به سوی آموزش عالی سوق می‌دهد و برای کسانی که ثبت‌نام می‌کنند، این مشارکت به پایداری در آموزش عالی نیز کمک می‌کند. افزون بر این، رفتارهای مشارکتی والدین، نگرش‌های آموزشی را تقویت می‌کند، به گونه‌ای که دانش‌آموزان زمانی بیشترین احتمال ثبت‌نام و پایداری را دارند که والدین‌شان به شیوه‌های متعددی مشارکت داشته باشند. اگرچه دانش‌آموزان پایه نهم هنوز چند سال تا فرآیند ورود به دانشگاه فاصله دارند، مشارکت والدین در این زمان بحرانی می‌تواند تأثیر بلندمدتی بر تصمیم‌گیری آموزشی دانش‌آموزان در طول مسیر زندگی داشته باشد.

The purpose of the article is to integrate psychoanalytic knowledge on adolescence with the anthropological changes that have occurred in recent decades and that have had significant effects on the process of identity maturation. There is a shift in the mental center of gravity, from identifications with parents to the group of peers, which helps to address this detachment. The group of peers not only fosters ego capacities for collaboration and friendship but also elicits deep unconscious resonances. To illustrate the relationship established between childhood identifications with parents and the group of peers, the psychoanalytic therapy of an adolescent girl Silvia, victim of her classmates is reported.

هدف این مقاله، تلفیق دانش روان‌تحلیلی درباره نوجوانی با تغییرات انسان‌شناختی است که در دهه‌های اخیر رخ داده‌اند و تأثیرات قابل توجهی بر فرایند بلوغ هویت داشته‌اند. در این زمینه، مرکز ثقل ذهنی از همانندسازی با والدین به سوی گروه همسالان تغییر می‌کند که این امر به تسهیل جدایی از والدین کمک می‌کند. گروه همسالان نه تنها ظرفیت‌های ایگو برای همکاری و دوستی را پرورش می‌دهد، بلکه طنین‌های عمیق ناخودآگاه را نیز برمی‌انگیزد. به منظور تبیین رابطه‌ای که میان همانندسازی‌های دوران کودکی با والدین و گروه همسالان برقرار می‌شود، روان‌درمانی تحلیلی یک دختر نوجوان به نام Silvia که قربانی همکلاسی‌های خود بوده است، گزارش می‌شود.

In rural inclusive education, communication between educators and parents transcends logistical necessity; it serves as a transformative catalyst for learners’ literacy advancement. In Foundation Phase classrooms, where learners rely significantly on both home and school contexts, successful communication serves as a conduit for continuous learning support. This article examines the crucial role of communication in promoting literacy among learners with diverse abilities through effective partnerships between educators and parents in inclusive rural schools. Drawing on Epstein's theory, it highlights the importance of trust and mutual respect in fostering collaborative relationships. The study employed a qualitative methodology, including focus group interviews with fifteen Foundation Phase educators and nine parents, to examine the challenges and strategies for effective communication. Findings indicate that consistent, culturally responsive communication has a significant impact on parental involvement and literacy outcomes. The article concludes with recommendations for policy and practice to strengthen teacher−parent partnerships in rural inclusive education. The study enhances the conversation on inclusive education by providing policy and practice recommendations to promote teacher training in culturally responsive communication, adaptable engagement tactics, and collaborative school−community collaborations to enhance literacy in the foundation phase. The study redefines communication as a relational, context-dependent practice, offering a paradigm to enhance literacy through inclusive, collaborative methods in rural education.

در آموزش فراگیر روستایی، ارتباط میان معلمان و والدین فراتر از یک ضرورت لجستیکی است؛ این ارتباط به‌عنوان یک کاتالیزور تحول‌آفرین برای پیشرفت سوادآموزی یادگیرندگان عمل می‌کند. در کلاس‌های دوره پایه، جایی که یادگیرندگان به‌طور قابل توجهی به هر دو بستر خانه و مدرسه متکی هستند، ارتباط موفق به‌عنوان مجرایی برای حمایت مستمر از یادگیری عمل می‌کند. این مقاله نقش حیاتی ارتباط را در ارتقای سوادآموزی در میان یادگیرندگان با توانایی‌های متنوع از طریق مشارکت مؤثر میان معلمان و والدین در مدارس فراگیر روستایی بررسی می‌کند. با بهره‌گیری از نظریه Epstein، اهمیت اعتماد و احترام متقابل در تقویت روابط همکاری‌آمیز برجسته می‌شود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از مصاحبه‌های گروهی متمرکز با پانزده معلم دوره پایه و نه والد، به بررسی چالش‌ها و راهبردهای ارتباط مؤثر پرداخته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ارتباط مستمر و پاسخگو به فرهنگ تأثیر قابل توجهی بر مشارکت والدین و نتایج سوادآموزی دارد. مقاله با ارائه توصیه‌هایی برای سیاست‌گذاری و عمل به‌منظور تقویت مشارکت معلم−والدین در آموزش فراگیر روستایی به پایان می‌رسد. این پژوهش با ارائه توصیه‌هایی برای سیاست‌گذاری و عمل به‌منظور ارتقای آموزش معلمان در زمینه ارتباط پاسخگو به فرهنگ، راهبردهای مشارکت قابل تطبیق و همکاری‌های مدرسه−جامعه، گفتگو درباره آموزش فراگیر را ارتقا می‌بخشد تا سوادآموزی در دوره پایه تقویت شود. این مطالعه ارتباط را به‌عنوان یک کنش رابطه‌ای و وابسته به زمینه بازتعریف می‌کند و الگویی برای ارتقای سوادآموزی از طریق روش‌های فراگیر و مشارکتی در آموزش روستایی ارائه می‌دهد.

This study discusses the character development of students at MTs Negeri 2 Medan through the Living Qur'an approach by making QS. Luqman verses 12–19 as the basis for character education values. This study is motivated by the importance of strengthening students' characters amidst technological developments, social changes, and various moral challenges faced by adolescents. QS. Luqman verses 12–19 contain comprehensive educational principles, ranging from gratitude, monotheism, respect for parents, awareness of Allah's supervision, implementation of worship, amar ma'ruf nahi munkar , patience, humility, to communication ethics. This study uses a qualitative approach with the Living Qur'an method . Data were obtained through observation, interviews, and documentation of religious practices and character development of students at MTs Negeri 2 Medan. Data analysis was carried out through the stages of data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results of the study indicate that the values of QS. Luqman verses 12–19 can be contextualized in the formation of student character through the habit of worship, teacher role models, respect for parents and educators, fostering discipline, social awareness, patience, humility, and the habit of speaking politely. Thus, Living Qur'an not only positions the Qur'an as a text to be read and understood, but as a source of values that are brought to life in students' daily behavior.

این پژوهش به بررسی توسعه شخصیت دانش‌آموزان مدرسه MTs Negeri 2 مدان از طریق رویکرد قرآن زیسته با محوریت آیات ۱۲ تا ۱۹ سوره لقمان به عنوان مبنای ارزش‌های تربیت شخصیتی می‌پردازد. انگیزه این پژوهش، اهمیت تقویت شخصیت دانش‌آموزان در میان تحولات فناوری، تغییرات اجتماعی و چالش‌های اخلاقی متعدد پیش‌روی نوجوانان است. آیات ۱۲ تا ۱۹ سوره لقمان اصول تربیتی جامعی را دربرمی‌گیرد؛ از شکرگزاری، توحید، احترام به والدین، آگاهی از نظارت الهی، اجرای عبادت، امر به معروف و نهی از منکر، صبر، فروتنی تا اخلاق ارتباطی. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش قرآن زیسته انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی فعالیت‌های دینی و توسعه شخصیت دانش‌آموزان مدرسه MTs Negeri 2 مدان گردآوری شد. تحلیل داده‌ها در مراحل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری صورت گرفت. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که ارزش‌های آیات ۱۲ تا ۱۹ سوره لقمان را می‌توان در شکل‌گیری شخصیت دانش‌آموزان از طریق عادت به عبادت، الگوگیری از معلمان، احترام به والدین و مربیان، تقویت انضباط، آگاهی اجتماعی، صبر، فروتنی و عادت به سخن گفتن مؤدبانه، بومی‌سازی کرد. بنابراین، قرآن زیسته نه تنها قرآن را به عنوان متنی برای قرائت و فهم قرار می‌دهد، بلکه آن را به عنوان منبعی از ارزش‌ها که در رفتار روزمره دانش‌آموزان جاری می‌شود، معرفی می‌کند.

BACKGROUND: In residential care for people with intellectual disabilities, support staff take over daily care responsibilities for residents with severe intellectual disabilities. However, parents often remain involved in their support. Yet little is known about the attitudes of support staff towards parental involvement in daily care. METHOD: A vignette-based, qualitatively driven mixed-methods study was conducted, using structured interviews with 33 participants. A qualitative content analysis was used to analyse the data, and descriptive statistics were provided about the participants' responses. RESULTS: The findings showed diverse cognitive, affective and behavioural responses to the vignettes. Staff were mainly sympathetic towards parental involvement but also highlighted moments of friction or uncertainty. CONCLUSIONS: Examining staff's attitudes provided insight into how (past) experiences shaped collaboration with parents. More insight into the coping strategies towards the emotional responses of parents and the impact of negative experiences is needed to sufficiently support staff in collaboration with parents.

زمینه: در مراقبت‌های اقامتی برای افراد دارای ناتوانی ذهنی، کارکنان حمایتی مسئولیت مراقبت‌های روزانه از ساکنان با ناتوانی ذهنی شدید را بر عهده می‌گیرند. با این حال، والدین اغلب همچنان در حمایت از فرزندان خود مشارکت دارند. با این وجود، اطلاعات اندکی درباره نگرش‌های کارکنان حمایتی نسبت به مشارکت والدین در مراقبت‌های روزانه وجود دارد. روش: یک مطالعه ترکیبی با محوریت کیفی مبتنی بر سناریو انجام شد و از مصاحبه‌های ساختاریافته با ۳۳ شرکت‌کننده استفاده گردید. برای تحلیل داده‌ها از تحلیل محتوای کیفی استفاده شد و آمار توصیفی درباره پاسخ‌های شرکت‌کنندگان ارائه شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که پاسخ‌های شناختی، عاطفی و رفتاری متنوعی نسبت به سناریوها وجود دارد. کارکنان عمدتاً نسبت به مشارکت والدین همدل بودند اما همچنین به لحظاتی از اصطکاک یا عدم اطمینان اشاره کردند. نتیجه‌گیری: بررسی نگرش‌های کارکنان، بینشی درباره چگونگی تأثیر تجربیات (گذشته) بر همکاری با والدین فراهم کرد. برای حمایت کافی از کارکنان در همکاری با والدین، نیاز به بینش بیشتر درباره راهبردهای مقابله‌ای نسبت به واکنش‌های عاطفی والدین و تأثیر تجربیات منفی وجود دارد.

Problems associated with mental development during the first years of life remain among the most significant medical and social challenges, since this period is characterized by particularly high neuroplasticity, while timely iden­tification of possible developmental deviations is of crucial importance. The study is aimed at systematizing modern strategies for the early prevention of mental developmental disorders, taking into account clinical, psychological, and social aspects. The major biological, perinatal, family, and social factors that may influence the development of the child’s cognitive, emotional, speech, and behavioral domains are analyzed. Particular emphasis is placed on the early iden­tification of developmental delays, assessment of emotional interaction between parents and the child, as well as detection of unfavorable conditions in the family environment, chronic stress, attachment deficits, and insufficient developmental stimulation. The need for interdisciplinary cooperation among pediatricians, child neurologists, psychiatrists, psycholo­gists, primary healthcare professionals, and social service specialists is emphasized. Contemporary effective preventive measures should focus not only on disorders that have already become clinically apparent, but also on the active identification of high-risk groups, regular monitoring of the child’s devel­opmental status, and the earliest possible initiation of corrective and developmental intervention programs. Such a comprehensive approach can improve the effectiveness of early support, reduce the severity of subsequent cognitive and emotional-behavioral problems, and contribute to better social adaptation of the child and overall well-being of the family.

مسائل مرتبط با رشد روانی در سال‌های نخست زندگی همچنان از مهم‌ترین چالش‌های پزشکی و اجتماعی به‌شمار می‌روند، زیرا این دوره با نوروپلاستیسیتی بسیار بالا مشخص می‌شود و شناسایی به‌موقع انحرافات احتمالی رشد از اهمیت حیاتی برخوردار است. هدف این مطالعه، نظام‌مند ساختن راهبردهای نوین برای پیشگیری زودهنگام از اختلالات رشد روانی با در نظر گرفتن جنبه‌های بالینی، روان‌شناختی و اجتماعی است. عوامل زیستی، پیرامون تولد، خانوادگی و اجتماعی عمده که ممکن است بر رشد حوزه‌های شناختی، هیجانی، گفتاری و رفتاری کودک تأثیرگذار باشند، مورد تحلیل قرار گرفته‌اند. تأکید ویژه‌ای بر شناسایی زودهنگام تأخیرهای رشدی، ارزیابی تعامل هیجانی والدین و کودک، همچنین شناسایی شرایط نامطلوب در محیط خانواده، استرس مزمن، کمبود دلبستگی و تحریک ناکافی رشد صورت گرفته است. ضرورت همکاری میان‌رشته‌ای میان متخصصان کودکان، نورولوژیست‌های کودکان، روان‌پزشکان، روان‌شناسان، کارکنان مراقبت‌های اولیه سلامت و متخصصان خدمات اجتماعی مورد تأکید قرار گرفته است. اقدامات پیشگیرانه مؤثر معاصر باید نه تنها بر اختلالاتی که به‌طور بالینی آشکار شده‌اند متمرکز باشند، بلکه شناسایی فعال گروه‌های پرخطر، پایش منظم وضعیت رشد کودک و آغاز هرچه زودتر برنامه‌های مداخله‌ای اصلاحی و رشدی را نیز دربرگیرند. چنین رویکرد جامعی می‌تواند اثربخشی حمایت زودهنگام را افزایش داده، شدت مشکلات شناختی و هیجانی-رفتاری بعدی را کاهش داده و به سازگاری اجتماعی بهتر کودک و بهزیستی کلی خانواده کمک کند.

Teacher discipline is a fundamental factor in improving the quality of education, as it is directly related to professional responsibility and the effectiveness of learning. In this context, the principal plays a strategic role as a leader, mentor, and key motivator in fostering a culture of discipline within the school environment. This study aims to identify the principal's strategies in enhancing teacher discipline and the factors that influence it at SDN 2 Pancor. The research employs a descriptive qualitative approach, with data collected through observation, in-depth interviews, and documentation. Data analysis was conducted in three stages: data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The validity of the findings was ensured through source triangulation techniques. The results of the study indicate that the principal implements various strategies to promote teacher discipline, including the establishment of duty schedules, role modeling in attendance and behavior, implementation of a reward and punishment system, regular evaluations, the requirement for teachers to prepare lesson plans, and collaboration with the school community, committee, and parents. Factors influencing the success of these strategies include teacher compliance with working hours, consistency of attendance, and preparedness of teaching materials. Therefore, the strategies implemented by the principal at SDN 2 Pancor have proven effective in improving teacher discipline. These strategies not only foster a sense of responsibility and order but also strengthen a professional work culture oriented toward enhancing the quality of education.

انضباط معلمان یکی از عوامل اساسی در ارتقای کیفیت آموزش است، چرا که مستقیماً با مسئولیت حرفه‌ای و اثربخشی فرایند یادگیری مرتبط می‌باشد. در این زمینه، مدیر مدرسه نقش راهبردی به عنوان رهبر، راهنما و انگیزه‌دهنده اصلی در تقویت فرهنگ انضباط در محیط مدرسه ایفا می‌کند. هدف این پژوهش شناسایی استراتژی‌های مدیر مدرسه در افزایش انضباط معلمان و عوامل مؤثر بر آن در دبستان شماره ۲ پانکور است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده و داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها در سه مرحله کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری صورت گرفته است. روایی یافته‌ها از طریق تکنیک‌های مثلث‌سازی منابع تضمین شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که مدیر مدرسه با به‌کارگیری استراتژی‌های متنوعی از جمله تعیین برنامه‌های کاری، الگو بودن در حضور و رفتار، اجرای نظام پاداش و تنبیه، ارزیابی‌های منظم، الزام معلمان به تهیه طرح درس و همکاری با جامعه مدرسه، کمیته و والدین، به ارتقای انضباط معلمان کمک می‌کند. عوامل مؤثر بر موفقیت این استراتژی‌ها شامل پایبندی معلمان به ساعات کاری، تداوم حضور و آمادگی مواد آموزشی است. بنابراین، استراتژی‌های اجراشده توسط مدیر مدرسه در دبستان شماره ۲ پانکور در بهبود انضباط معلمان مؤثر بوده‌اند. این استراتژی‌ها نه تنها حس مسئولیت‌پذیری و نظم را تقویت می‌کنند، بلکه فرهنگ کاری حرفه‌ای مبتنی بر ارتقای کیفیت آموزش را نیز تحکیم می‌بخشند.

The main objective of this study is to analyse the effectiveness of supervision techniques in Islamic educational institutions as a quality assurance mechanism at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi. This research employs a qualitative approach with a case study design to understand the supervision techniques at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi as a quality assurance mechanism. Primary data were obtained through in-depth interviews with the principal, teachers, the school committee, and students, while secondary data were drawn from school documents and reports. Data were collected through semi-structured interviews, participatory observations, and document studies. Data analysis was conducted thematically through coding, categorisation, and interpretation based on administrative and social aspects. Validity was maintained through triangulation and member checking, resulting in a holistic understanding and practical recommendations for quality assurance in Islamic education.The study at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi shows that supervision techniques play a strategic role in assuring the quality of Islamic education. The implementation of structured supervision improves the quality of learning, with teachers planning material more systematically and adjusting instructional methods to students' needs, thereby enhancing students' understanding and participation. Participatory supervision involving teachers, students, and the school committee strengthens the academic culture, encourages teacher motivation, increases creativity in teaching methods, and fosters student discipline and responsibility. The integration of administrative and social aspects produces a holistic and adaptive supervision mechanism, enabling objective performance evaluation, effective communication with parents, and relevant instructional strategies. The findings affirm that supervision functions as an instrument for teacher professional development, improvement of instructional quality, and the establishment of a sustainable academic culture

هدف اصلی این پژوهش، تحلیل اثربخشی تکنیک‌های نظارت در نهادهای آموزشی اسلامی به‌عنوان سازوکار تضمین کیفیت در دبیرستان اسلامی MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طراحی مطالعه موردی به بررسی تکنیک‌های نظارت در MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi به‌عنوان سازوکار تضمین کیفیت می‌پردازد. داده‌های اولیه از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر، معلمان، کمیته مدرسه و دانش‌آموزان گردآوری شده است و داده‌های ثانویه از اسناد و گزارش‌های مدرسه استخراج گردیده است. جمع‌آوری داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهدات مشارکتی و مطالعات اسنادی انجام شده است. تحلیل داده‌ها به‌صورت تماتیک از طریق کدگذاری، دسته‌بندی و تفسیر بر اساس جنبه‌های اداری و اجتماعی صورت گرفته است. روایی پژوهش از طریق مثلث‌سازی و بررسی اعضا حفظ شده است که منجر به درک جامع و ارائه توصیه‌های عملی برای تضمین کیفیت در آموزش اسلامی گردیده است. یافته‌های پژوهش در MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi نشان می‌دهد که تکنیک‌های نظارت نقش راهبردی در تضمین کیفیت آموزش اسلامی ایفا می‌کنند. اجرای نظارت ساختاریافته موجب ارتقای کیفیت یادگیری شده است، به‌گونه‌ای که معلمان برنامه‌ریزی مطالب را به‌صورت نظام‌مندتر انجام داده و روش‌های تدریس را با نیازهای دانش‌آموزان تطبیق می‌دهند و در نتیجه، فهم و مشارکت دانش‌آموزان افزایش می‌یابد. نظارت مشارکتی با درگیر کردن معلمان، دانش‌آموزان و کمیته مدرسه، فرهنگ علمی را تقویت کرده، انگیزه معلمان را افزایش داده، خلاقیت در روش‌های تدریس را ارتقا بخشیده و انضباط و مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان را تقویت می‌کند. ادغام جنبه‌های اداری و اجتماعی، سازوکار نظارتی جامع و سازگاری را ایجاد می‌کند که امکان ارزیابی عینی عملکرد، ارتباط مؤثر با والدین و راهبردهای آموزشی مرتبط را فراهم می‌سازد. یافته‌ها تأیید می‌کند که نظارت به‌عنوان ابزاری برای توسعه حرفه‌ای معلمان، بهبود کیفیت تدریس و استقرار فرهنگ علمی پایدار عمل می‌کند.

Education plays a crucial role in transforming individuals with negative behavior into those with good character, and one of the most important forms of education in this era is moral education. Moral education is not only relevant in addressing the challenges of globalization but also serves as a solution for developing strong personalities amidst the pervasive influence of foreign cultures and other negative aspects. This study aims to examine how moral education is implemented at SMP Muhammadiyah 9 Surabaya, a character-based school with the motto “Achievement with Morality.” The research adopts a qualitative ethnographic approach grounded in the naturalistic or phenomenological paradigm, utilizing observation, interviews, and documentation as data collection techniques. In shaping students' morals, the roles of teachers and parents are essential, particularly in monitoring all student activities. SMP Muhammadiyah 9 Surabaya offers various programs designed to build students' moral character, such as the Nine Superior Programs, extracurricular activities, and daily habituation practices at school."

آموزش نقش حیاتی در تبدیل افراد با رفتار منفی به افرادی با شخصیت نیکو ایفا می‌کند و یکی از مهم‌ترین اشکال آموزش در این عصر، آموزش اخلاق است. آموزش اخلاق نه تنها در مواجهه با چالش‌های جهانی‌شدن اهمیت دارد، بلکه به عنوان راه‌حلی برای پرورش شخصیت‌های قوی در میان تأثیرات فراگیر فرهنگ‌های بیگانه و سایر جنبه‌های منفی عمل می‌کند. هدف این پژوهش بررسی نحوه اجرای آموزش اخلاق در دبیرستان متوسطه اول محمدیه ۹ سورابایا، به عنوان مدرسه‌ای مبتنی بر شخصیت با شعار «موفقیت با اخلاق» است. این پژوهش با رویکرد کیفی قوم‌نگارانه و مبتنی بر پارادایم طبیعی‌گرایانه یا پدیدارشناسانه انجام شده و از مشاهده، مصاحبه و مستندسازی به عنوان فنون گردآوری داده‌ها استفاده شده است. در شکل‌دهی به اخلاق دانش‌آموزان، نقش معلمان و والدین به ویژه در نظارت بر تمامی فعالیت‌های دانش‌آموزان اساسی است. دبیرستان متوسطه اول محمدیه ۹ سورابایا برنامه‌های متنوعی را برای تقویت شخصیت اخلاقی دانش‌آموزان ارائه می‌دهد، از جمله نه برنامه برتر، فعالیت‌های فوق‌برنامه و تمرین‌های روزانه در مدرسه.

The objectives of this study are: to identify the implementation of the principal?s participative leadership style in the context of secondary education, particularly in fostering students? character; to determine the influence of the principal?s participative leadership on work motivation, performance, and innovation within the school environment; and to examine the relationship between the principal?s participative leadership and the development of character-building programs for students in secondary schools. This research is field research (field study) with a qualitative approach. The study was conducted at SMKN 2 Sigli, a public vocational high school established on 9 November 1966 under the original name Sekolah Teknik Menengah (STM) Sigli. The subjects of this study are the principal and educators, consisting of 1 principal, 1 vice principal for student affairs, 1 guidance and counselling (BK) teacher, and 7 teachers. Data were collected through interviews, observation, and documentation, while data analysis employed the criteria of credibility, transferability, dependability, and confirmability. The results show that the implementation of a participative leadership style by the principal of SMKN 2 Sigli demonstrates a high level of effectiveness in creating a healthy and collaborative work environment. Supporting and inhibiting factors in the implementation of participative leadership in fostering students? character include, first, a major supporting factor in the form of the principal?s strong commitment to character development, reflected in exemplary attitudes, openness in communication, and the active involvement of teachers, students, parents, and external parties. The efforts made by the principal to optimise the leadership role in shaping students? character are reflected in the implementation of character-building strategies that embody a visionary, participative, and sustainable leadership approach..

اهداف این پژوهش عبارت‌اند از: شناسایی اجرای سبک رهبری مشارکتی مدیر مدرسه در زمینه آموزش متوسطه، به‌ویژه در تقویت شخصیت دانش‌آموزان؛ تعیین تأثیر رهبری مشارکتی مدیر مدرسه بر انگیزش کاری، عملکرد و نوآوری در محیط مدرسه؛ و بررسی رابطه بین رهبری مشارکتی مدیر مدرسه و توسعه برنامه‌های پرورش شخصیت برای دانش‌آموزان در مدارس متوسطه. این پژوهش از نوع میدانی (مطالعه میدانی) با رویکرد کیفی است. مطالعه در دبیرستان فنی‌وحرفه‌ای SMKN 2 Sigli، یک مدرسه متوسطه دولتی که در ۹ نوامبر ۱۹۶۶ با نام اصلی Sekolah Teknik Menengah (STM) Sigli تأسیس شد، انجام شده است. آزمودنی‌های این پژوهش شامل مدیر مدرسه و کارکنان آموزشی، متشکل از ۱ مدیر، ۱ معاون مدیر در امور دانش‌آموزی، ۱ معلم راهنمایی و مشاوره (BK) و ۷ معلم هستند. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و مستندسازی گردآوری شده‌اند و تحلیل داده‌ها با استفاده از معیارهای اعتبار، انتقال‌پذیری، قابلیت اتکا و تأییدپذیری انجام شده است. نتایج نشان می‌دهد که اجرای سبک رهبری مشارکتی توسط مدیر مدرسه SMKN 2 Sigli سطح بالایی از اثربخشی را در ایجاد محیط کاری سالم و مشارکتی نشان می‌دهد. عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده در اجرای رهبری مشارکتی در تقویت شخصیت دانش‌آموزان شامل، نخست، عامل حمایت‌کننده اصلی به صورت تعهد قوی مدیر به توسعه شخصیت است که در نگرش‌های الگویی، شفافیت در ارتباطات و مشارکت فعال معلمان، دانش‌آموزان، والدین و طرف‌های بیرونی منعکس می‌شود. تلاش‌های مدیر برای بهینه‌سازی نقش رهبری در شکل‌دهی شخصیت دانش‌آموزان در اجرای راهبردهای پرورش شخصیت که رویکردی آینده‌نگر، مشارکتی و پایدار دارند، نمود یافته است.

This study aims to describe the implementation of morning and evening dhikr habituation, the formation of students’ religious morals, supporting and inhibiting factors, and solutions to obstacles at SMAIT Al Ishlah Maros. This research employed a qualitative field approach. Primary data were obtained from the female student coordinator, Islamic Education teacher, and students, while secondary data consisted of school documents and archives. Data were collected through observation, structured interviews, and documentation, then analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing. Data validity was examined through source and technique triangulation. The findings show that morning and evening dhikr is implemented routinely and in a structured manner as part of the school’s religious culture. Morning dhikr starts at 07.15 and is supported by OSIS assistants and teacher supervision, while evening dhikr is arranged according to students’ prayer conditions. The habituation is associated with discipline, responsibility, calmness, politeness, social care, and awareness of worship. Supporting factors include teacher and school support, OSIS involvement, parent cooperation, clear rules, and consistent habituation. Obstacles include lateness, reduced focus, drowsiness, peer distraction, desire to finish quickly, and weather conditions. Solutions include repeated dhikr for late students, strengthened supervision, coordination with parents and transportation providers, moving activities indoors during rain, and educational sanctions such as short religious talks.

هدف این پژوهش توصیف اجرای عادت ذکر صبح و عصر، شکل‌گیری اخلاق دینی دانش‌آموزان، عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده، و راه‌حل‌های موانع در دبیرستان SMAIT Al Ishlah Maros است. این پژوهش با رویکرد میدانی کیفی انجام شده است. داده‌های اولیه از هماهنگ‌کننده دانش‌آموزان دختر، معلم آموزش اسلامی و دانش‌آموزان به‌دست آمد و داده‌های ثانویه شامل اسناد و آرشیوهای مدرسه بود. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه ساختاریافته و مستندسازی جمع‌آوری و سپس از طریق کاهش داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش بررسی شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ذکر صبح و عصر به صورت منظم و ساختاریافته به عنوان بخشی از فرهنگ دینی مدرسه اجرا می‌شود. ذکر صبح از ساعت ۰۷:۱۵ آغاز می‌شود و با حمایت دستیاران OSIS و نظارت معلمان همراه است، در حالی که ذکر عصر بر اساس شرایط نماز دانش‌آموزان تنظیم می‌شود. این عادت با نظم، مسئولیت‌پذیری، آرامش، ادب، مراقبت اجتماعی و آگاهی از عبادت مرتبط است. عوامل حمایت‌کننده شامل حمایت معلمان و مدرسه، مشارکت OSIS، همکاری والدین، قوانین شفاف و استمرار در عادت‌دهی است. موانع شامل تأخیر، کاهش تمرکز، خواب‌آلودگی، حواس‌پرتی توسط همسالان، تمایل به اتمام سریع و شرایط آب‌وهوایی است. راه‌حل‌ها شامل تکرار ذکر برای دانش‌آموزان دیررسیده، تقویت نظارت، هماهنگی با والدین و ارائه‌دهندگان حمل‌ونقل، انتقال فعالیت‌ها به فضای داخلی در هنگام باران و اعمال تنبیهات آموزشی مانند سخنرانی‌های کوتاه دینی است.

This research is motivated by the need for inclusive schools to provide Islamic Religious Education (PAI) learning that accommodates the diverse characteristics of students, including students with autism as children with special needs. PAI learning for autistic students requires strategies tailored to their communication abilities, concentration, behavior, social interaction, and pace of understanding. This study aims to analyze PAI teachers’ learning strategies for autistic students, examine their implications for students’ learning outcomes and development, and identify supporting and inhibiting factors in their implementation at SDN Mentikan 1 Mojokerto City. This study employed a qualitative approach with a case study design. Data were collected through in-depth interviews, observations, and documentation involving the principal, PAI teacher, Special Education Assistant Teacher (GPK), and other parties involved in inclusive education. Data were analyzed using the Miles and Huberman model through data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. Data validity was strengthened through source and technique triangulation. The findings indicate that PAI learning strategies were developed through coordination among the school, PAI teacher, GPK, and parents, supported by curriculum modifications and initial assessments to identify students’ characteristics and needs. The learning process emphasized individualized approaches, verbal stimulation to focus attention, simple and gradual instructions, repetition, hands-on practice, the use of concrete media and videos, and educational games. These strategies had positive implications for students’ engagement in learning, understanding of basic PAI concepts, habituation of prayers, ablution, prayer practices, and moral values, as well as behavioral, emotional, and social interaction development. Supporting factors included teacher competence, the role of the GPK, support from the principal and parents, facilities and infrastructure, and the suitability of methods and media. Inhibiting factors included diverse autism characteristics, communication barriers, unstable concentration and behavior, difficulties in social interaction, limited support personnel, and limited learning time.

این پژوهش با انگیزه نیاز مدارس فراگیر به ارائه آموزش دینی اسلامی (PAI) متناسب با ویژگی‌های متنوع دانش‌آموزان، از جمله دانش‌آموزان مبتلا به اوتیسم به عنوان کودکان با نیازهای ویژه، انجام شده است. آموزش PAI برای دانش‌آموزان اوتیستیک نیازمند راهبردهایی متناسب با توانایی‌های ارتباطی، تمرکز، رفتار، تعامل اجتماعی و سرعت درک آن‌ها است. هدف این مطالعه تحلیل راهبردهای تدریس معلمان PAI برای دانش‌آموزان اوتیستیک، بررسی پیامدهای آن بر نتایج یادگیری و رشد دانش‌آموزان، و شناسایی عوامل حمایتی و بازدارنده در اجرای آن در دبستان دولتی منتیکان ۱ شهر موجوکرتو می‌باشد. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و مستندسازی با مشارکت مدیر مدرسه، معلم PAI، معلم یار آموزش ویژه (GPK) و سایر افراد مرتبط با آموزش فراگیر گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل مایلز و هابرمن از طریق تلخیص داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری و تأیید انجام گرفت. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تقویت شد. یافته‌ها نشان داد که راهبردهای آموزش PAI از طریق هماهنگی میان مدرسه، معلم PAI، GPK و والدین، با حمایت اصلاحات برنامه درسی و ارزیابی اولیه برای شناسایی ویژگی‌ها و نیازهای دانش‌آموزان توسعه یافته است. فرایند یادگیری بر رویکردهای فردی، تحریک کلامی برای تمرکز، دستورالعمل‌های ساده و تدریجی، تکرار، تمرین عملی، استفاده از رسانه‌های عینی و ویدئوها و بازی‌های آموزشی تأکید داشت. این راهبردها پیامدهای مثبتی بر مشارکت دانش‌آموزان در یادگیری، درک مفاهیم پایه PAI، عادت‌دهی به نماز، وضو، تمرینات نماز و ارزش‌های اخلاقی، همچنین رشد رفتاری، عاطفی و تعامل اجتماعی داشت. عوامل حمایتی شامل شایستگی معلم، نقش GPK، حمایت مدیر و والدین، امکانات و زیرساخت‌ها و تناسب روش‌ها و رسانه‌ها بود. عوامل بازدارنده شامل ویژگی‌های متنوع اوتیسم، موانع ارتباطی، تمرکز و رفتار ناپایدار، دشواری در تعامل اجتماعی، محدودیت نیروی پشتیبان و زمان محدود آموزش بود.

ABSTRACT Objective To examine how transnational family life and parent–child co‐agency shape educational decisions among Ukrainian refugee children in Poland. Background Since Russia's full‐scale invasion of Ukraine in 2022, many Ukrainian families have relocated to Poland, where children navigate educational transitions amid legal, emotional, and educational uncertainty. Little is known about how these decisions are negotiated within transnational families whose members may remain dispersed across borders. Methods This qualitative study draws on interviews with 40 refugee children in the final grades of Polish primary school and 40 parents, conducted as part of the EduMAP research project. Results Parent–child co‐agency was dynamic and often asymmetrical, which is shown within two aspects: gendered parental asymmetry and parent–child asymmetry. Conclusions Educational transitions emerged as negotiated processes of agency and co‐agency within transnational family networks, rather than exclusively parental or child‐led decisions. Implications Schools should support refugee children and parents by providing guidance on recruitment procedures and school options. Family‐oriented support may strengthen children's participation while reducing excessive responsibility and helping mitigate educational inequalities.

هدف: بررسی چگونگی تأثیر زندگی خانوادگی فراملی و هم‌عاملی والد–فرزند بر تصمیمات آموزشی کودکان پناهنده اوکراینی در لهستان. پیشینه: از زمان تهاجم تمام‌عیار روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، بسیاری از خانواده‌های اوکراینی به لهستان مهاجرت کرده‌اند و کودکان آن‌ها در شرایطی از عدم قطعیت قانونی، عاطفی و آموزشی با گذارهای آموزشی مواجه هستند. اطلاعات اندکی درباره چگونگی مذاکره این تصمیمات در خانواده‌های فراملی که اعضای آن‌ها ممکن است در کشورهای مختلف پراکنده باشند، وجود دارد. روش‌ها: این مطالعه کیفی بر اساس مصاحبه با ۴۰ کودک پناهنده در سال‌های پایانی دبستان‌های لهستان و ۴۰ والد، که در قالب پروژه پژوهشی EduMAP انجام شده است، صورت گرفته است. یافته‌ها: هم‌عاملی والد–فرزند پویا و اغلب نامتقارن بود که در دو جنبه نامتقارنی جنسیتی والدین و نامتقارنی والد–فرزند مشاهده شد. نتیجه‌گیری: گذارهای آموزشی به عنوان فرایندهای مذاکره‌شده عاملیت و هم‌عاملی در شبکه‌های خانوادگی فراملی ظاهر شدند، نه صرفاً تصمیمات والدمحور یا کودک‌محور. پیامدها: مدارس باید با ارائه راهنمایی درباره فرایندهای ثبت‌نام و گزینه‌های مدرسه، از کودکان پناهنده و والدین حمایت کنند. حمایت خانواده‌محور می‌تواند مشارکت کودکان را تقویت کرده و در عین حال مسئولیت بیش از حد را کاهش داده و به کاهش نابرابری‌های آموزشی کمک کند.

BackgroundIn Nepal, depression is one of the most common mental health conditions among adolescents, but mental health services for this population remain limited.Previous studies have identified barriers to accessing mental health services in Nepal; however, to our knowledge, no study has specifically examined the barriers faced by adolescents with depression. AimsThis study aimed to identify barriers to accessing mental health services for adolescents with depression in Pokhara Metropolitan City, Nepal, from the perspectives of mental healthcare providers, and to identify approaches to overcome these barriers. MethodSemi-structured interviews were conducted with nine healthcare professionals involved in delivering mental healthcare, including counsellors, psychologists, medical officers, and consultant psychiatrists.Participants were selected through purposive sampling according to predefined inclusion and exclusion criteria.Interviews were conducted in May 2023 at the participants' workplaces across Pokhara Metropolitan City.The interviews were audio-recorded and transcribed verbatim.Reflexive thematic analysis was used to develop codes and themes. ResultsBarriers to accessing mental health services included individual factors, primarily related to limited knowledge of mental health and available services; social factors, including stigma, particularly within families and the wider community; and systemic and structural factors, including limited service availability and an insufficient mental health workforce.Suggested strategies to overcome these barriers included raising mental health awareness in schools and through social media, as well as increasing the number of mental health-trained staff providing services within communities. ConclusionsRecommendations for future practice include integrating mental health education into Nepal's national school curriculum and expanding training programs for healthcare workers.Future research could explore perspectives from other regions of Nepal and include additional stakeholder groups, such as adolescents, parents of adolescents, and government staff.

زمینه: در نپال، افسردگی یکی از شایع‌ترین اختلالات سلامت روان در میان نوجوانان است، اما خدمات سلامت روان برای این جمعیت همچنان محدود باقی مانده‌است. پژوهش‌های پیشین موانع دسترسی به خدمات سلامت روان در نپال را شناسایی کرده‌اند؛ با این حال، تا جایی که ما اطلاع داریم، هیچ مطالعه‌ای به طور خاص موانع پیش روی نوجوانان مبتلا به افسردگی را بررسی نکرده‌است. اهداف: این مطالعه با هدف شناسایی موانع دسترسی به خدمات سلامت روان برای نوجوانان مبتلا به افسردگی در شهر متروپولیتن پوخارا، نپال، از دیدگاه ارائه‌دهندگان خدمات سلامت روان و همچنین شناسایی راهکارهایی برای غلبه بر این موانع انجام شد. روش: مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با نه نفر از متخصصان سلامت که در ارائه خدمات سلامت روان نقش داشتند، از جمله مشاوران، روان‌شناسان، پزشکان عمومی و روان‌پزشکان مشاور، انجام شد. شرکت‌کنندگان با نمونه‌گیری هدفمند و بر اساس معیارهای ورود و خروج از پیش تعیین‌شده انتخاب شدند. مصاحبه‌ها در ماه مه ۲۰۲۳ در محل کار شرکت‌کنندگان در سراسر شهر متروپولیتن پوخارا انجام شد. مصاحبه‌ها ضبط صوتی و به صورت کلمه به کلمه رونویسی شدند. برای توسعه کدها و مضامین از تحلیل تماتیک بازتابی استفاده شد. نتایج: موانع دسترسی به خدمات سلامت روان شامل عوامل فردی، عمدتاً مرتبط با دانش محدود درباره سلامت روان و خدمات موجود؛ عوامل اجتماعی، از جمله انگ‌زدایی، به ویژه در خانواده‌ها و جامعه گسترده‌تر؛ و عوامل نظام‌مند و ساختاری، از جمله محدودیت دسترسی به خدمات و کمبود نیروی کار سلامت روان بود. راهکارهای پیشنهادی برای غلبه بر این موانع شامل افزایش آگاهی درباره سلامت روان در مدارس و از طریق رسانه‌های اجتماعی و همچنین افزایش تعداد کارکنان آموزش‌دیده در حوزه سلامت روان برای ارائه خدمات در جوامع بود. نتیجه‌گیری: توصیه‌های عملی برای آینده شامل ادغام آموزش سلامت روان در برنامه درسی ملی مدارس نپال و گسترش برنامه‌های آموزشی برای کارکنان سلامت است. پژوهش‌های آتی می‌تواند دیدگاه‌های سایر مناطق نپال و گروه‌های ذی‌نفع دیگر، مانند نوجوانان، والدین نوجوانان و کارکنان دولت را نیز بررسی کند.

Guided by Belsky’s parenting process model, this pooled cross-sectional study examined a theory-ordered pattern of statistical associations linking marital satisfaction, mindful parenting, parental involvement, and parent-reported emotional competence. Participants were 5,303 married biological parents of kindergarten children in Hubei Province, China, most of whom were mothers. A latent-variable structural equation model adjusted for data-collection batch and relevant demographic characteristics; classroom-cluster-robust re-estimation was used to evaluate the nested recruitment structure. Marital satisfaction was positively associated with mindful parenting and parental involvement; mindful parenting and parental involvement were each positively associated with parent-reported emotional competence. The theory-ordered statistical indirect association through the serially specified parenting constructs was positive (β = 0.038, cluster-robust 95% CI [0.029, 0.046]), whereas the adjusted direct association between marital satisfaction and parent-reported emotional competence was nonsignificant. Covariance-equivalent directional specifications fit identically, indicating that temporal and causal ordering could not be established. Because all constructs were reported by the same parent at one time point, the findings describe theory-consistent statistical associations and do not show that one parenting process preceded another, transmitted an effect, or would improve the child outcome if changed. Longitudinal and multi-informant research is needed.

این مطالعه مقطعی تجمیعی با راهنمایی مدل فرایند فرزندپروری Belsky، الگوی نظری-ترتیبی ارتباطات آماری میان رضایت زناشویی، فرزندپروری آگاهانه، مشارکت والدین و شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین را بررسی کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۵٬۳۰۳ والد زیستی متأهل کودکان مهدکودک در استان هوبئی چین بودند که اکثر آن‌ها مادر بودند. یک مدل معادلات ساختاری متغیر پنهان با تعدیل برای دسته جمع‌آوری داده‌ها و ویژگی‌های جمعیت‌شناختی مرتبط اجرا شد؛ برآورد مجدد مقاوم به خوشه‌بندی کلاسی برای ارزیابی ساختار نمونه‌گیری تو در تو به‌کار رفت. رضایت زناشویی با فرزندپروری آگاهانه و مشارکت والدین رابطه مثبت داشت؛ فرزندپروری آگاهانه و مشارکت والدین هرکدام با شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین رابطه مثبت داشتند. ارتباط غیرمستقیم آماری نظری-ترتیبی از طریق سازه‌های فرزندپروری به صورت زنجیره‌ای مثبت بود (β = ۰٫۰۳۸، فاصله اطمینان ۹۵٪ مقاوم به خوشه [۰٫۰۲۹، ۰٫۰۴۶])، در حالی که ارتباط مستقیم تعدیل‌شده میان رضایت زناشویی و شایستگی هیجانی گزارش‌شده توسط والدین معنادار نبود. مشخصات جهت‌دار معادل کوواریانس به طور یکسان برازش داشتند که نشان می‌دهد ترتیب زمانی و علیت قابل تعیین نبود. از آنجا که همه سازه‌ها توسط یک والد در یک نقطه زمانی گزارش شده‌اند، یافته‌ها صرفاً ارتباطات آماری منطبق با نظریه را توصیف می‌کنند و نشان نمی‌دهند که یک فرایند فرزندپروری مقدم بر دیگری بوده، اثری را منتقل کرده یا در صورت تغییر، پیامد کودک را بهبود می‌بخشد. پژوهش‌های طولی و چند-اطلاع‌دهنده مورد نیاز است.

Social-emotional development is a crucial aspect of early childhood influenced by parenting styles. This study aims to describe parents' parenting styles, children's social-emotional development, and the obstacles encountered in supporting this development at PAUD Bustanul Huda, Pagar Puding Village. This research employed a qualitative approach with a descriptive type. Data were collected through interviews with one class A teacher and five parents, coded as A, B, C, D, and E. Data analysis techniques included data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The results indicated that: 1) Most parents applied democratic parenting by providing explanations, setting rules, and training children's independence, although authoritarian and permissive styles were also found; 2) Children aged 4-5 years have shown good social-emotional development, characterized by sharing ability, adapting without crying when separating from parents, and independence; 3) The main obstacles were unmonitored gadget use, parents' limited time, and inconsistency in parenting between home and school.

رشد اجتماعی‌عاطفی یکی از جنبه‌های اساسی دوران کودکی است که تحت تأثیر سبک‌های فرزندپروری قرار می‌گیرد. هدف این پژوهش توصیف سبک‌های فرزندپروری والدین، رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان و موانع موجود در حمایت از این رشد در مرکز پیش‌دبستانی بوستان‌الهدی، روستای پگار پودینگ است. این پژوهش با رویکرد کیفی و از نوع توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه با یک معلم کلاس الف و پنج نفر از والدین (با کدهای A، B، C، D و E) گردآوری شد. تکنیک‌های تحلیل داده شامل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری بود. نتایج نشان داد: ۱) اکثر والدین از سبک فرزندپروری دموکراتیک با ارائه توضیح، تعیین قوانین و آموزش استقلال به کودکان استفاده می‌کنند، هرچند سبک‌های استبدادی و سهل‌گیرانه نیز مشاهده شد؛ ۲) کودکان ۴ تا ۵ ساله رشد اجتماعی‌عاطفی مطلوبی نشان داده‌اند که با توانایی اشتراک‌گذاری، سازگاری بدون گریه هنگام جدایی از والدین و استقلال مشخص می‌شود؛ ۳) مهم‌ترین موانع، استفاده کنترل‌نشده از ابزارهای دیجیتال، محدودیت زمانی والدین و ناهماهنگی در فرزندپروری بین خانه و مدرسه بود.

This study aims to describe and analyze the management of parental participation in improving school quality in schools with limited student enrollment in Pugung District, Tanggamus Regency. The research focuses on the planning, organizing, actuating, and controlling (POAC) aspects of parental participation, supporting and inhibiting factors, and the school’s efforts to enhance sustainable parental involvement. A qualitative approach with a descriptive design was employed. Research participants included principals, teachers, school committee members, and parents. Data were collected through interviews, observations, and documentation, and analyzed using data reduction, data display, and conclusion drawing techniques. The findings indicate that parental participation management has not been systematically implemented. In the planning stage, parental involvement remains limited to specific activities. The study highlights the necessity of structured and sustainable participation management to support quality improvement in schools with limited student enrollment. Keywords: Parental Participation Management, School Quality, Limited Student Enrollment, Educational Management, Primary School

هدف این پژوهش توصیف و تحلیل مدیریت مشارکت والدین در بهبود کیفیت مدرسه در مدارسی با ثبت‌نام محدود دانش‌آموزان در بخش Pugung، شهرستان Tanggamus است. تمرکز پژوهش بر جنبه‌های برنامه‌ریزی، سازماندهی، هدایت و کنترل (POAC) مشارکت والدین، عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده، و تلاش‌های مدرسه برای ارتقای مشارکت پایدار والدین است. رویکرد کیفی با طرح توصیفی به کار گرفته شد. مشارکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیران، معلمان، اعضای انجمن اولیا و مربیان و والدین بودند. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از تکنیک‌های کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که مدیریت مشارکت والدین به‌صورت نظام‌مند اجرا نشده است. در مرحله برنامه‌ریزی، مشارکت والدین همچنان به فعالیت‌های خاصی محدود می‌شود. این مطالعه بر ضرورت مدیریت ساختارمند و پایدار مشارکت برای حمایت از بهبود کیفیت در مدارسی با ثبت‌نام محدود دانش‌آموزان تأکید دارد.

This study aims to comprehensively describe the use of human doll (mannequin) media and the highly structured instructional strategies implemented by teachers in facilitating the learning activities related to wearing sanitary pads among eighth-grade female students with moderate intellectual disabilities at SLB C Gandasari Jatibarang, Indramayu Regency. This research employed a qualitative approach utilizing a descriptive phenomenological method. Data were systematically collected through continuous participant observation, in-depth interviews with educators and parents, and document analysis, focusing sharply on the process of media utilization, the sequential stages of human doll integration, and the adaptive strategies applied by teachers in facilitating skill acquisition. The findings definitively indicate that human doll media were effectively used as concrete instructional aids to demonstrate the complex steps of wearing sanitary pads in a gradual, highly systematic, and repetitive manner. Keywords: Human Doll Media, Instructional Strategies, Self-Care Learning, Moderate Intellectual Disability Abstrak: Penelitian ini bertujuan untuk mendeskripsikan penggunaan media boneka manusia serta strategi pembelajaran yang diterapkan guru dalam kegiatan pembelajaran mengenakan pembalut pada peserta didik tunagrahita sedang kelas VIII di SLB C Gandasari Jatibarang Kabupaten Indramayu. Penelitian ini menggunakan pendekatan kualitatif dengan metode deskriptif . Data dikumpulkan melalui observasi, wawancara, dan dokumentasi, dengan fokus pada proses pemanfaatan media, tahapan penggunaan media boneka manusia, serta strategi guru dalam memfasilitasi pembelajaran. Hasil penelitian menunjukkan bahwa media boneka manusia digunakan sebagai alat peraga konkret untuk mendemonstrasikan langkah-langkah mengenakan pembalut secara bertahap, sistematis, dan berulang. Kata Kunci: Media Boneka Manusia, Strategi Pembelajaran, Pembelajaran Bina Diri, Tunagrahita Sedang

این مطالعه با هدف توصیف جامع کاربرد رسانه عروسک انسانی (مانکن) و راهبردهای آموزشی بسیار ساختاریافته‌ای که توسط معلمان در تسهیل فعالیت‌های یادگیری مرتبط با پوشیدن نوار بهداشتی در میان دانش‌آموزان دختر پایه هشتم با ناتوانی ذهنی متوسط در مدرسه SLB C Gandasari Jatibarang شهرستان ایندرامایو انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پدیدارشناسی توصیفی انجام شده است. داده‌ها به صورت نظام‌مند از طریق مشاهده مستمر مشارکتی، مصاحبه‌های عمیق با معلمان و والدین و تحلیل اسناد گردآوری شده‌اند و تمرکز اصلی بر فرایند استفاده از رسانه، مراحل متوالی ادغام مانکن انسانی و راهبردهای انطباقی معلمان در تسهیل کسب مهارت بوده است. یافته‌ها به طور قطعی نشان می‌دهند که رسانه مانکن انسانی به عنوان ابزار آموزشی عینی و مؤثر برای نمایش مراحل پیچیده پوشیدن نوار بهداشتی به صورت تدریجی، بسیار نظام‌مند و تکراری مورد استفاده قرار گرفته است.

This study aims to analyze the phenomenon of high school dropout rates among adolescents in the Rambak area, Jelitik Village, Sungailiat District, which coincides with their low religious awareness. Adolescents who drop out of school are often involved in negative behaviors such as unemployment, promiscuity, and a lack of religious practice. Although various religious activities are held in the community, the participation of adolescents in these activities remains limited. The purpose of this study is to describe the religious condition of school dropouts and to identify the factors that contribute to their decision to not continue their education. Using a qualitative descriptive approach, this study involved 8 school dropouts, their parents, religious leaders, and community members as informants. Data were collected through observation, interviews, and documentation, and analyzed using data reduction, presentation, and conclusion techniques. The results of the study revealed that the religious dimensions of the school dropouts in Rambak consist of five aspects: ideological, ritualistic, experiential, intellectual, and consequential. Although they acknowledge religious teachings, their religious practices and knowledge remain low, and their religiosity does not significantly influence their behavior. The factors contributing to their decision to drop out of school include economic problems, lack of parental attention, low interest in education, and environmental influences.

هدف این پژوهش تحلیل پدیده نرخ بالای ترک تحصیل در میان نوجوانان منطقه رامبک، روستای جلیتیک، بخش سونگایلیات است که همزمان با آگاهی دینی پایین آنان مشاهده می‌شود. نوجوانانی که ترک تحصیل می‌کنند، اغلب در رفتارهای منفی مانند بیکاری، روابط آزاد و فقدان عمل به مناسک دینی درگیر هستند. اگرچه فعالیت‌های دینی متعددی در جامعه برگزار می‌شود، مشارکت نوجوانان در این فعالیت‌ها همچنان محدود است. هدف این پژوهش توصیف وضعیت دینی نوجوانان ترک‌تحصیل‌کرده و شناسایی عواملی است که به تصمیم آنان برای ادامه ندادن تحصیل منجر می‌شود. این پژوهش با رویکرد توصیفی-کیفی انجام شده و ۸ نوجوان ترک‌تحصیل‌کرده، والدین آنان، رهبران دینی و اعضای جامعه به عنوان مطلعان در آن مشارکت داشته‌اند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از تکنیک‌های کاهش داده، ارائه و نتیجه‌گیری تحلیل شده‌اند. نتایج پژوهش نشان داد که ابعاد دینی نوجوانان ترک‌تحصیل‌کرده در رامبک شامل پنج جنبه ایدئولوژیک، مناسکی، تجربی، عقلانی و پیامدی است. اگرچه آنان به آموزه‌های دینی اذعان دارند، اما عمل و دانش دینی آنان پایین بوده و دینداری‌شان تأثیر معناداری بر رفتارشان ندارد. عوامل مؤثر بر تصمیم آنان برای ترک تحصیل شامل مشکلات اقتصادی، کمبود توجه والدین، علاقه پایین به تحصیل و تأثیرات محیطی است.

Child abuse is recognized as a global health issue, but there are vast differences in parenting practices across cultures. Parenting behaviors and discipline strategies acceptable in some countries may be considered abusive in the U.S. This study sought to develop the Parenting Practices and Discipline Scale (PPDS) to assess parental practices that may be culturally acceptable but potentially harmful to children. Two related studies were conducted: the first established the initial psychometric properties of the PPDS using exploratory factor analysis (EFA), which supported a two-factor structure reflecting culturally acceptable vs. abusive discipline practices, and the second utilized regression analyses with a diverse sample of 1,089 college students to test the PPDS. Findings indicated that gender and parental status were the strongest predictors, with women and parents more likely to classify behaviors as abusive. Among Hispanic participants, those not born in the U.S. were more likely to view certain behaviors (e.g., spanking) as abusive compared to U.S.-born Hispanics. Across racial/ethnic groups, Hispanic participants were more likely than Black participants to classify culturally acceptable practices as abusive. These results underscore that demographic factors can shape perceptions of what practices are considered abusive. Furthermore, the intersectionality of different identities can create further differences. The PPDS represents a novel measure that captures culturally situated discipline practices not assessed in existing tools. Although findings offer preliminary support for validity, future research should evaluate the scale through confirmatory factor analysis and measurement invariance testing across cultural groups. This study aimed to develop and validate the Parenting Practices and Discipline Scale (PPDS), a tool designed to assess attitudes toward parental behaviors and discipline techniques. Findings suggest that gender and parental status are significant influences in perception of abusive acts. Analysis revealed significant differences in perceptions across racial and ethnic identities. The findings suggest a need for development of parenting programs targeting potentially abusive parenting behaviors among minority groups.

کودک‌آزاری به عنوان یک مسئله سلامت جهانی شناخته می‌شود، اما تفاوت‌های گسترده‌ای در شیوه‌های فرزندپروری میان فرهنگ‌ها وجود دارد. رفتارهای فرزندپروری و راهبردهای تنبیهی که در برخی کشورها قابل قبول تلقی می‌شوند، ممکن است در ایالات متحده آمریکا به عنوان کودک‌آزاری شناخته شوند. این پژوهش با هدف تدوین مقیاس شیوه‌های فرزندپروری و تنبیه (PPDS) برای ارزیابی شیوه‌های والدینی که ممکن است از نظر فرهنگی پذیرفته شده اما بالقوه آسیب‌زا برای کودکان باشند، انجام شد. دو مطالعه مرتبط صورت گرفت: نخستین مطالعه ویژگی‌های روان‌سنجی اولیه مقیاس PPDS را با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) بررسی کرد که ساختار دو عاملی منعکس‌کننده شیوه‌های تنبیهی قابل قبول فرهنگی در مقابل شیوه‌های کودک‌آزاری را تأیید نمود؛ مطالعه دوم با استفاده از تحلیل رگرسیون و نمونه‌ای متنوع شامل ۱۰۸۹ دانشجوی دانشگاه، مقیاس PPDS را آزمود. یافته‌ها نشان داد که جنسیت و وضعیت والد بودن قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌ها بودند؛ زنان و والدین بیشتر احتمال داشت رفتارها را به عنوان کودک‌آزاری طبقه‌بندی کنند. در میان شرکت‌کنندگان Hispanic، افرادی که در ایالات متحده متولد نشده بودند، بیشتر احتمال داشت برخی رفتارها (مانند تنبیه بدنی) را نسبت به Hispanicهای متولد آمریکا کودک‌آزاری تلقی کنند. در میان گروه‌های نژادی/قومی، شرکت‌کنندگان Hispanic بیشتر از شرکت‌کنندگان Black رفتارهای قابل قبول فرهنگی را کودک‌آزاری تلقی کردند. این نتایج بر نقش عوامل جمعیت‌شناختی در شکل‌دهی ادراک از رفتارهای کودک‌آزاری تأکید دارد. همچنین، تلاقی هویت‌های مختلف می‌تواند تفاوت‌های بیشتری ایجاد کند. مقیاس PPDS ابزاری نوین است که شیوه‌های تنبیهی مبتنی بر فرهنگ را که در ابزارهای موجود ارزیابی نمی‌شوند، پوشش می‌دهد. اگرچه یافته‌ها حمایت مقدماتی از روایی ارائه می‌دهند، پژوهش‌های آتی باید روایی مقیاس را از طریق تحلیل عاملی تأییدی و آزمون ناهمسانی اندازه‌گیری در گروه‌های فرهنگی مختلف بررسی کنند. هدف این مطالعه تدوین و روایی‌یابی مقیاس شیوه‌های فرزندپروری و تنبیه (PPDS) به عنوان ابزاری برای سنجش نگرش نسبت به رفتارهای والدینی و تکنیک‌های تنبیهی بود. یافته‌ها نشان داد که جنسیت و وضعیت والد بودن تأثیر معناداری بر ادراک رفتارهای کودک‌آزاری دارند. تحلیل‌ها تفاوت‌های معناداری را در ادراکات میان هویت‌های نژادی و قومی نشان دادند. این یافته‌ها بر ضرورت تدوین برنامه‌های فرزندپروری با هدف کاهش رفتارهای بالقوه کودک‌آزاری در میان گروه‌های اقلیت تأکید دارد.

Inclusive education aims to offer equitable learning opportunities, meaningful participation, and a sense of belonging to students with special needs within regular school environments. This study examined teachers lived experiences in implementing inclusive education and the support strategies they employed to address the diverse needs of learners. Utilizing a phenomenological qualitative design, the study involved eight regular classroom teachers from Van Lang School and Doan Thi Diem Halong School in Halong City, Quang Ninh Province, Vietnam, who were selected through purposive sampling. Data were gathered through semi-structured individual interviews and analyzed using a thematic analysis. The findings identified eight themes: inclusive education as equality and belonging, flexible and differentiated teaching strategies, peer support and meaningful participation, emotional and behavioral management, limited formal training and experiential learning, collaboration with parents and school personnel, challenges in resources, time, and classroom management, and positive experiences of student success and inclusion. Teachers noted that inclusive education requires patience, adaptability, collaboration, continuous learning, and meaningful opportunities for students to participate. The findings further suggest that effective inclusion requires more than individual teacher efforts; it relies on professional development, adequate resources, collaborative support, systematic monitoring, and a supportive classroom culture. Based on the findings, an Inclusive Classroom Support and Development (ICSD) Framework was proposed to enhance teacher capacity, stakeholder collaboration, classroom resources, student-centered engagement, monitoring and evaluation, and inclusive classroom culture. This study highlights the importance of coordinated school-level support to strengthen inclusive education practices and improve the experiences of students with special needs in regular school settings.

آموزش فراگیر با هدف ارائه فرصت‌های یادگیری برابر، مشارکت معنادار و احساس تعلق به دانش‌آموزان با نیازهای ویژه در محیط‌های مدارس عادی طراحی شده است. این پژوهش به بررسی تجارب زیسته معلمان در اجرای آموزش فراگیر و راهبردهای حمایتی مورد استفاده آنان برای پاسخ‌گویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان پرداخت. با بهره‌گیری از طرح کیفی پدیدارشناسانه، هشت معلم کلاس عادی از مدارس Van Lang و Doan Thi Diem Halong در شهر Halong، استان Quang Ninh، ویتنام، که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده بودند، در این مطالعه شرکت کردند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی گردآوری و با استفاده از تحلیل تماتیک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها هشت تم را شناسایی کردند: آموزش فراگیر به‌مثابه برابری و تعلق، راهبردهای تدریس انعطاف‌پذیر و تمایز یافته، حمایت همسالان و مشارکت معنادار، مدیریت هیجانی و رفتاری، آموزش رسمی محدود و یادگیری تجربی، همکاری با والدین و کارکنان مدرسه، چالش‌های منابع، زمان و مدیریت کلاس، و تجارب مثبت موفقیت و فراگیری دانش‌آموزان. معلمان اشاره کردند که آموزش فراگیر مستلزم صبر، سازگاری، همکاری، یادگیری مستمر و فرصت‌های معنادار برای مشارکت دانش‌آموزان است. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که فراگیری مؤثر فراتر از تلاش‌های فردی معلمان بوده و به توسعه حرفه‌ای، منابع کافی، حمایت‌های مشارکتی، پایش نظام‌مند و فرهنگ حمایتی کلاس نیازمند است. بر اساس یافته‌ها، چارچوب حمایت و توسعه کلاس فراگیر (ICSD) برای ارتقای ظرفیت معلمان، همکاری ذی‌نفعان، منابع کلاسی، مشارکت دانش‌آموزمحور، پایش و ارزیابی و فرهنگ کلاس فراگیر پیشنهاد شد. این پژوهش بر اهمیت حمایت هماهنگ در سطح مدرسه برای تقویت شیوه‌های آموزش فراگیر و بهبود تجارب دانش‌آموزان با نیازهای ویژه در محیط‌های مدارس عادی تأکید می‌کند.

This research is part of a larger goal to capture the heritage, lived experiences, and scientific and cultural capital of Black people in the United States in the science curricula. This research examines the impact of a Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) physics curriculum created for the K-12 classroom, which began with the lived experiences and narratives of an African American engineer. Multimedia and other curriculum products were developed and implemented using best practices in science education pedagogy. Participants were Black homeschoolers ages 3 to 14 and their parents located in the Mid-Atlantic region of the United States. Implementation was virtual, with Black homeschooled children meeting weekly on Zoom for 1 hour for a total of 8 weeks. This study used a pragmatic approach that combined the disciplinary expertise of multiple researchers to identify the best frameworks for capturing the emergent themes and essence of the interactions from video recordings and transcripts. Schema theory and Funds of Knowledge served as frameworks to explore and explain the large volume of video dialogues and transcripts emerging from this implementation. The study revealed themes and patterns which support best practices in content creation that centers Black narratives and lived experiences in the science curricula. The research has important implications for creating curricula that center cultural and heritage knowledge in meaningful ways in the science and STEM curricula using interdisciplinary and multidisciplinary approaches.

این پژوهش بخشی از هدفی گسترده‌تر برای ثبت میراث، تجارب زیسته و سرمایه علمی و فرهنگی سیاه‌پوستان ایالات متحده در برنامه‌های درسی علوم است. این پژوهش به بررسی تأثیر یک برنامه درسی فیزیک علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) که برای کلاس‌های K-12 طراحی شده و با تجارب زیسته و روایت‌های یک مهندس آفریقایی‌آمریکایی آغاز شده است، می‌پردازد. محصولات چندرسانه‌ای و سایر مواد آموزشی با بهره‌گیری از بهترین شیوه‌های آموزش علوم توسعه یافته و اجرا شدند. شرکت‌کنندگان، دانش‌آموزان سیاه‌پوست آموزش‌دیده در خانه با سنین ۳ تا ۱۴ سال و والدین آن‌ها بودند که در منطقه Mid-Atlantic ایالات متحده ساکن بودند. اجرای برنامه به صورت مجازی انجام شد و کودکان سیاه‌پوست آموزش‌دیده در خانه به مدت ۸ هفته، هر هفته یک ساعت در Zoom گرد هم آمدند. این مطالعه از رویکردی عمل‌گرایانه بهره برد که تخصص میان‌رشته‌ای چند پژوهشگر را برای شناسایی بهترین چارچوب‌ها جهت ثبت مضامین نوظهور و ماهیت تعاملات از ضبط‌های ویدیویی و رونوشت‌ها ترکیب کرد. نظریه طرح‌واره و سرمایه‌های دانشی به عنوان چارچوب‌هایی برای بررسی و تبیین حجم بالای گفتگوهای ویدیویی و رونوشت‌های حاصل از این اجرا مورد استفاده قرار گرفتند. مطالعه حاضر مضامین و الگوهایی را آشکار ساخت که از بهترین شیوه‌ها در تولید محتوا با محوریت روایت‌ها و تجارب زیسته سیاه‌پوستان در برنامه‌های درسی علوم حمایت می‌کند. این پژوهش پیامدهای مهمی برای طراحی برنامه‌های درسی دارد که دانش فرهنگی و میراث را به شیوه‌ای معنادار در برنامه‌های درسی علوم و STEM با رویکردهای میان‌رشته‌ای و چندرشته‌ای محوریت می‌بخشد.

This study examined the relationship between home learning support, parenting style, and academic achievement among Grade 1 learners at Hinatuan North Central Elementary School, Schools Division of Surigao del Sur, during School Year 2025–2026. Employing a quantitative descriptive-correlational research design, the study involved 74 parents or guardians whose responses were analyzed alongside learners’ academic achievement obtained from official school records. Data were gathered using structured questionnaires and analyzed through weighted mean, standard deviation, ranking, and Pearson product-moment correlation. Findings revealed that home learning support was very high (M = 3.4500, SD = 0.6051), with learning resources and study conditions receiving the highest rating, while homework guidance and feedback ranked lowest. Parenting style was generally high (M = 2.5240, SD = 0.5900), with authoritative parenting obtaining the highest mean and permissive parenting the lowest. Learners demonstrated high academic achievement (M = 90.1351, SD = 3.2993), with 63.5% classified as Outstanding. However, correlation analysis revealed no statistically significant relationship between home learning support and academic achievement (r = 0.0707, p = 0.5496) or between parenting style and academic achievement (r = 0.0968, p = 0.4118). Both relationships were very weak and positive. The study concluded that although parents reported substantial learning support and structured parenting practices, these factors were not significantly associated with learners’ recorded academic performance. The findings highlight the importance of strengthening home-school collaboration, improving parental guidance practices, and considering additional learner-related and school-related factors when developing educational support programs for early-grade learners.

این پژوهش به بررسی رابطه بین حمایت یادگیری در منزل، سبک فرزندپروری و موفقیت تحصیلی در میان دانش‌آموزان پایه اول دبستان Hinatuan North Central، منطقه مدارس Surigao del Sur، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. با به‌کارگیری طرح پژوهش کمی توصیفی-همبستگی، تعداد ۷۴ نفر از والدین یا سرپرستان شرکت‌کننده بودند که پاسخ‌های آنان همراه با داده‌های موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان که از سوابق رسمی مدرسه استخراج شد، مورد تحلیل قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های ساختاریافته گردآوری و از طریق میانگین وزنی، انحراف معیار، رتبه‌بندی و همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که حمایت یادگیری در منزل در سطح بسیار بالا قرار داشت (M = 3.4500، SD = 0.6051)، به‌طوری‌که منابع یادگیری و شرایط مطالعه بالاترین امتیاز را کسب کردند و راهنمایی و بازخورد تکالیف پایین‌ترین رتبه را داشتند. سبک فرزندپروری به‌طور کلی در سطح بالا ارزیابی شد (M = 2.5240، SD = 0.5900)، به‌طوری‌که سبک فرزندپروری مقتدرانه بالاترین میانگین و سبک فرزندپروری سهل‌گیرانه پایین‌ترین را به دست آورد. دانش‌آموزان موفقیت تحصیلی بالایی را نشان دادند (M = 90.1351، SD = 3.2993)، به‌طوری‌که ۶۳.۵٪ در طبقه «برجسته» قرار گرفتند. با این حال، تحلیل همبستگی نشان داد که بین حمایت یادگیری در منزل و موفقیت تحصیلی (r = 0.0707، p = 0.5496) و همچنین بین سبک فرزندپروری و موفقیت تحصیلی (r = 0.0968، p = 0.4118) رابطه معناداری وجود ندارد. هر دو رابطه بسیار ضعیف و مثبت بودند. پژوهش نتیجه گرفت که اگرچه والدین حمایت یادگیری قابل توجه و شیوه‌های فرزندپروری ساختاریافته‌ای را گزارش کردند، این عوامل با عملکرد تحصیلی ثبت‌شده دانش‌آموزان ارتباط معناداری نداشتند. یافته‌ها بر اهمیت تقویت همکاری خانه و مدرسه، بهبود شیوه‌های راهنمایی والدین و توجه به سایر عوامل مرتبط با دانش‌آموز و مدرسه در تدوین برنامه‌های حمایت آموزشی برای دانش‌آموزان پایه‌های ابتدایی تأکید می‌کند.

This large-scale study provides evidence on pedagogical quality contributing to students’ science performance when examined alongside teacher, classroom, student, family, school, and regional factors. The sample included 286 science teachers and 15,287 students from 153 public and private schools across six regions of Pakistan. Using validated classroom observation scales and achievement tests for Grades 5, 6, and 8, the study found that pedagogical quality is a significant predictor of science achievement. Girls, younger students, those in Punjab, private-school students, and students with more educated parents performed better. Professional qualifications showed a negative association, while consistent language use across textbooks, instruction, and assessment predicted higher outcomes. Implications for improving science teaching in the Global South are discussed.

این مطالعه وسیع شواهدی درباره نقش کیفیت آموزشی در عملکرد علمی دانش‌آموزان ارائه می‌دهد، زمانی که این عامل در کنار عوامل معلم، کلاس، دانش‌آموز، خانواده، مدرسه و منطقه مورد بررسی قرار می‌گیرد. نمونه شامل ۲۸۶ معلم علوم و ۱۵٬۲۸۷ دانش‌آموز از ۱۵۳ مدرسه دولتی و غیردولتی در شش منطقه پاکستان بود. با استفاده از مقیاس‌های مشاهده کلاسی معتبر و آزمون‌های پیشرفت تحصیلی برای پایه‌های پنجم، ششم و هشتم، مطالعه نشان داد که کیفیت آموزشی پیش‌بینی‌کننده معناداری برای موفقیت علمی است. دختران، دانش‌آموزان جوان‌تر، دانش‌آموزان ایالت پنجاب، دانش‌آموزان مدارس غیردولتی و دانش‌آموزانی که والدین تحصیل‌کرده‌تری داشتند عملکرد بهتری داشتند. مدارک حرفه‌ای رابطه منفی نشان داد، در حالی که استفاده مداوم از زبان در کتاب‌های درسی، تدریس و ارزیابی، نتایج بالاتری را پیش‌بینی کرد. پیامدهای این یافته‌ها برای بهبود آموزش علوم در کشورهای جنوب جهانی مورد بحث قرار گرفته است.

This study examined the level of parental support during home-based instruction for children with intellectual disabilities. Specifically, it determined the demographic profile of the parent-respondents in terms of age, sex, educational attainment, and monthly family income; assessed the level of parental support in terms of instructional support, emotional and motivational support, management of routines and structure, and collaboration with educators or therapists; and determined whether significant differences existed in the level of parental support when respondents were grouped according to their demographic characteristics. The study employed a quantitative descriptive-comparative research design. The respondents consisted of fifty (50) parents or legal guardians of children with intellectual disabilities from selected public schools in the Division of Tacloban City, who were selected through purposive sampling. Data were collected using a researcher-made questionnaire that underwent content validation and reliability testing. The data were analyzed using frequency count, percentage, weighted mean, standard deviation, independent samples t-test, and one-way Analysis of Variance (ANOVA). The findings revealed that most respondents were female, aged 31–40 years, high school graduates, and had a monthly family income above ₱30,000. In terms of parental support, emotional and motivational support (M = 2.51) and collaboration with educators or therapists (M = 2.50) were rated High, while instructional support (M = 2.42) and management of routines and structure (M = 2.47) were rated Moderate. The overall level of parental support during home-based instruction was Moderate (M = 2.47). Furthermore, the results indicated no significant differences in the level of parental support when respondents were grouped according to their demographic characteristics. Based on the findings, a Parent Support Intervention Program was developed to strengthen parental support during home-based instruction. The study recommends strengthening parent education programs, enhancing collaboration among parents, teachers, and therapists, and providing parent-friendly instructional resources to improve support for children with intellectual disabilities.

این پژوهش به بررسی میزان حمایت والدین در آموزش مبتنی بر خانه برای کودکان با ناتوانی ذهنی پرداخت. به طور مشخص، نمایه جمعیت‌شناختی والدین پاسخ‌دهنده از نظر سن، جنس، میزان تحصیلات و درآمد ماهانه خانواده تعیین شد؛ میزان حمایت والدین در ابعاد حمایت آموزشی، حمایت عاطفی و انگیزشی، مدیریت روال‌ها و ساختار، و همکاری با آموزگاران یا درمانگران ارزیابی گردید؛ و مشخص شد که آیا تفاوت معناداری در میزان حمایت والدین زمانی که پاسخ‌دهندگان بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی گروه‌بندی شدند، وجود دارد یا خیر. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی-مقایسه‌ای کمی بهره برد. پاسخ‌دهندگان شامل پنجاه (50) نفر از والدین یا سرپرستان قانونی کودکان با ناتوانی ذهنی از مدارس دولتی منتخب در منطقه Tacloban City بودند که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته که اعتبار محتوایی و پایایی آن بررسی شده بود، گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از شمارش فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، آزمون t مستقل و تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA) تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان زن، در بازه سنی 31 تا 40 سال، فارغ‌التحصیل دبیرستان و دارای درآمد ماهانه خانوادگی بالاتر از ₱30,000 بودند. از نظر حمایت والدین، حمایت عاطفی و انگیزشی (M = 2.51) و همکاری با آموزگاران یا درمانگران (M = 2.50) در سطح بالا ارزیابی شد، در حالی که حمایت آموزشی (M = 2.42) و مدیریت روال‌ها و ساختار (M = 2.47) در سطح متوسط قرار داشت. سطح کلی حمایت والدین در آموزش مبتنی بر خانه در سطح متوسط (M = 2.47) بود. افزون بر این، نتایج نشان داد که تفاوت معناداری در میزان حمایت والدین زمانی که پاسخ‌دهندگان بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی گروه‌بندی شدند، وجود ندارد. بر اساس یافته‌ها، برنامه مداخله حمایت والدین برای تقویت حمایت والدین در آموزش مبتنی بر خانه تدوین شد. پژوهش پیشنهاد می‌کند که برنامه‌های آموزش والدین تقویت شود، همکاری میان والدین، معلمان و درمانگران ارتقاء یابد و منابع آموزشی مناسب والدین برای بهبود حمایت از کودکان با ناتوانی ذهنی فراهم گردد.

Objective: The study was conducted to determine the level of internet addiction in parents' lives and to determine the relationship between this situation and children's tendency to be addicted to digital games. Materials and Methods: The study was descriptive, cross-sectional, and correlational. The sample of the study consisted of 146 children aged 4-6 years and their parents between December 2023-May 2024. The research data were collected using the Personal Information Form, Young Internet Addiction Scale and Digital Game Addiction Tendency Scale for Preschool Children. Results: It was determined that 95.2% of the children used the internet and 76.0% of them used the internet for gaming purposes. In the study, it was determined that boys' digital game addiction was significantly higher (p

هدف: این پژوهش با هدف تعیین میزان اعتیاد اینترنتی در زندگی والدین و بررسی رابطه این وضعیت با گرایش کودکان به اعتیاد به بازی‌های دیجیتال انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه توصیفی، مقطعی و همبستگی بود. نمونه پژوهش شامل ۱۴۶ کودک ۴ تا ۶ ساله و والدین آن‌ها در بازه زمانی دسامبر ۲۰۲۳ تا مه ۲۰۲۴ بود. داده‌های پژوهش با استفاده از فرم اطلاعات فردی، مقیاس اعتیاد اینترنتی Young و مقیاس گرایش به اعتیاد به بازی دیجیتال برای کودکان پیش‌دبستانی جمع‌آوری شد. نتایج: مشخص شد که ۹۵.۲٪ از کودکان از اینترنت استفاده می‌کنند و ۷۶.۰٪ از آن‌ها به منظور بازی از اینترنت استفاده می‌کنند. در این مطالعه مشخص شد که اعتیاد به بازی دیجیتال در پسران به طور معناداری بیشتر بود (p

OBJECTIVE: Evaluate test-retest reliability, internal consistency, and construct validity of the Norwegian version of the Pediatric Family Needs Questionnaire (FNQ-P). DESIGN: Test-retest reliability, internal consistency, and construct validity. Subject/patients: Parents/caregivers of children (6-17 years) with ABI in the chronic phase who participated in the Child in Context Intervention (CICI) study. METHODS: Internal consistency was assessed with Cronbach's alpha, while test-retest reliability was explored with intraclass correlation coefficients (ICC), t-tests, and coefficients of variation. Standard error of measurement and minimal detectable change were also assessed. Construct validity in relation to Matrices and Similarities from WISC-V, Health and Behavior Inventory (HBI), Behavior Rating Inventory of Executive Function-2 (BRIEF-2), Pediatric Quality of Life Inventory (PedsQL), Tool to Measure Parenting Self-Efficacy (TOPSE), Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9), and Generalized Anxiety Disorder Scale-7(GAD-7) was explored with correlation coefficients. RESULTS: Test-retest reliability of the total mean FNQ-P score was good (ICC = 0.84). Internal consistency was excellent with a Cronbach's alpha of 0.98. Construct validity was confirmed. The only significant correlations were weak correlations with parent anxiety (GAD-7) and child's emotional functioning (PedsQL). CONCLUSION: The Norwegian FNQ-P has good psychometric properties and can be used to obtain reliable and valid data regarding family needs.

هدف: ارزیابی پایایی آزمون-بازآزمون، انسجام درونی و روایی سازه نسخه نروژی پرسشنامه نیازهای خانواده کودکان (FNQ-P). طرح: پایایی آزمون-بازآزمون، انسجام درونی و روایی سازه. آزمودنی‌ها/بیماران: والدین/مراقبان کودکان (۶ تا ۱۷ سال) با آسیب مغزی اکتسابی (ABI) در مرحله مزمن که در مطالعه مداخله کودک در زمینه (CICI) شرکت کردند. روش‌ها: انسجام درونی با آلفای کرونباخ ارزیابی شد، در حالی که پایایی آزمون-بازآزمون با ضرایب همبستگی درون‌کلاسی (ICC)، آزمون t و ضرایب تغییرپذیری بررسی گردید. خطای استاندارد اندازه‌گیری و حداقل تغییر قابل تشخیص نیز ارزیابی شد. روایی سازه در ارتباط با ماتریس‌ها و شباهت‌ها از WISC-V، فهرست سلامت و رفتار (HBI)، فهرست رتبه‌بندی رفتار اجرایی-۲ (BRIEF-2)، پرسشنامه کیفیت زندگی کودکان (PedsQL)، ابزار سنجش خودکارآمدی والدگری (TOPSE)، پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) و مقیاس اختلال اضطراب فراگیر-۷ (GAD-7) با ضرایب همبستگی بررسی شد. نتایج: پایایی آزمون-بازآزمون نمره میانگین کل FNQ-P خوب بود (ICC = 0.84). انسجام درونی با آلفای کرونباخ 0.98 عالی بود. روایی سازه تأیید شد. تنها همبستگی‌های معنادار، همبستگی‌های ضعیف با اضطراب والدین (GAD-7) و عملکرد هیجانی کودک (PedsQL) بود. نتیجه‌گیری: نسخه نروژی FNQ-P دارای ویژگی‌های روان‌سنجی خوبی است و می‌تواند برای به‌دست‌آوردن داده‌های پایا و روا در مورد نیازهای خانواده مورد استفاده قرار گیرد.

The aim of this study is to examine how burnout is correlated with caregiver burden among parents of physically disabled children. This study was conducted with cross-sectional and descriptive design. The study included 112 parents of physically disabled children who attended special education and rehabilitation centers. Data were collected using a Personal Information Form, the Maslach Burnout Inventory (MBI), and the Zarit Burden Interview (ZBI). The participants’ mean scores were 17.38±7.917 for the Emotional Exhaustion Subscale of the MBI, 21.03±4.505 for the Personal Accomplishment Subscale of the MBI, and 32.32±13.475 for the ZBI. A weak, positive, and significant correlation was found between the parents’ age and ZBI score (r = 0.216, p = 0.023). There was a moderate, positive, and significant correlation between the scores of the MBI Emotional Exhaustion Subscale and the ZBI (r=0.472, p

هدف این مطالعه بررسی چگونگی ارتباط فرسودگی شغلی با بار مراقبتی در والدین کودکان دارای ناتوانی جسمی است. این پژوهش با طرح مقطعی و توصیفی انجام شد. مطالعه حاضر شامل ۱۱۲ نفر از والدین کودکان دارای ناتوانی جسمی بود که به مراکز آموزش و توانبخشی ویژه مراجعه کرده بودند. داده‌ها با استفاده از فرم اطلاعات فردی، پرسشنامه فرسودگی شغلی ماسلاچ (MBI) و مصاحبه بار زاریت (ZBI) جمع‌آوری شد. میانگین نمرات شرکت‌کنندگان برای زیرمقیاس خستگی هیجانی پرسشنامه MBI برابر با ۱۷٫۳۸±۷٫۹۱۷، برای زیرمقیاس موفقیت فردی پرسشنامه MBI برابر با ۲۱٫۰۳±۴٫۵۰۵ و برای پرسشنامه ZBI برابر با ۳۲٫۳۲±۱۳٫۴۷۵ بود. بین سن والدین و نمره ZBI یک همبستگی ضعیف، مثبت و معنادار مشاهده شد (r = 0.216, p = 0.023). همچنین بین نمرات زیرمقیاس خستگی هیجانی پرسشنامه MBI و ZBI یک همبستگی متوسط، مثبت و معنادار وجود داشت (r=0.472, p

This study examines the integration of the Panca Cinta values in developing religious attitudes among early childhood learners at RA Mirqotush Shibyan in the 2026/2027 academic year. Using a descriptive qualitative approach, data were drawn from observation notes and institutional information concerning curriculum implementation, daily and weekly religious habituation, memorization activities, and teacher practices. The findings indicate that the Panca Cinta orientation is embedded as a spirit of learning through loving, safe, enjoyable, exemplary, and habituation-based interactions rather than coercive instruction. The five operational dimensions observed in the institution are love for Allah and His Messenger, love for parents and teachers, love for others, love for the homeland, and love for nature. These values are concretized through Duha prayer, daily prayers, Qur'an recitation, salawat, hadith and surah memorization, prophetic stories, greetings and hand-kissing, sharing, apologizing, queuing, caring for sick friends, simple flag ceremonies, singing the national anthem and local songs, watering plants, sorting waste, and avoiding damage to plants. The study suggests that the integration of Panca Cinta becomes meaningful when religious values are repeatedly experienced through routines, teacher modeling, and child-friendly activities. The contribution of the study lies in showing how the national Panca Cinta framework is contextualized into concrete religious-character practices appropriate to early childhood.

این پژوهش به بررسی ادغام ارزش‌های پنج‌گانه عشق (Panca Cinta) در توسعه نگرش دینی کودکان پیش‌دبستانی در مؤسسه RA Mirqotush Shibyan در سال تحصیلی ۲۰۲۶/۲۰۲۷ می‌پردازد. با استفاده از رویکرد کیفی توصیفی، داده‌ها از یادداشت‌های مشاهده و اطلاعات نهادی مربوط به اجرای برنامه درسی، عادت‌دهی‌های دینی روزانه و هفتگی، فعالیت‌های حفظ و عملکرد معلمان گردآوری شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که جهت‌گیری Panca Cinta به عنوان روح یادگیری از طریق تعاملات محبت‌آمیز، ایمن، لذت‌بخش، الگویی و مبتنی بر عادت، و نه آموزش اجباری، در این مؤسسه نهادینه شده است. پنج بُعد عملیاتی مشاهده‌شده در این مؤسسه عبارت‌اند از: عشق به خدا و پیامبرش، عشق به والدین و معلمان، عشق به دیگران، عشق به میهن و عشق به طبیعت. این ارزش‌ها از طریق نماز ضحی، نمازهای روزانه، تلاوت قرآن، صلوات، حفظ احادیث و سوره‌ها، داستان‌های پیامبران، سلام و بوسیدن دست، تقسیم کردن، عذرخواهی، صف کشیدن، مراقبت از دوستان بیمار، برگزاری مراسم ساده پرچم، سرود ملی و سرودهای محلی، آبیاری گیاهان، تفکیک زباله و جلوگیری از آسیب به گیاهان عینیت می‌یابد. پژوهش نشان می‌دهد که ادغام Panca Cinta زمانی معنادار می‌شود که ارزش‌های دینی از طریق تکرار در روال‌ها، الگو بودن معلم و فعالیت‌های دوستدار کودک تجربه شوند. سهم این پژوهش در نشان دادن چگونگی بومی‌سازی چارچوب ملی Panca Cinta در قالب رفتارهای عینی و مناسب با سن کودکان پیش‌دبستانی است.

This study examines parents’ roles and responsibilities as the primary educational institution for children in the context of Islamic Religious Education (PAI) within modern families. Using a qualitative field research approach, data were collected through observation, interviews, and documentation to explore parents’ perceptions, efforts, and contributions to children's religious development. The findings reveal that parental involvement is influenced by religious awareness, habitus, and cultural capital rather than merely by work-related busyness. Parents who perceive religious education as a family responsibility remain actively engaged through supervision, religious habituation, educational support, and exemplary conduct. These efforts contribute to the development of children's self-control, religious commitment, moral character, and life orientation. The study highlights the importance of collaboration between families and educational institutions in strengthening the internalization of Islamic values. Its originality lies in integrating Bourdieu’s theory of habitus and cultural capital with Abdullah Nashih Ulwan’s Islamic educational perspective.

این پژوهش به بررسی نقش‌ها و مسئولیت‌های والدین به‌عنوان نهاد آموزشی اصلی برای کودکان در زمینه آموزش دینی اسلامی (PAI) در خانواده‌های مدرن می‌پردازد. با استفاده از رویکرد پژوهش میدانی کیفی، داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شده‌اند تا ادراکات، تلاش‌ها و مشارکت‌های والدین در رشد دینی کودکان مورد بررسی قرار گیرد. یافته‌ها نشان می‌دهد که مشارکت والدین بیش از آنکه صرفاً تحت تأثیر اشتغال باشد، تحت تأثیر آگاهی دینی، هابیتوس و سرمایه فرهنگی قرار دارد. والدینی که آموزش دینی را مسئولیت خانواده تلقی می‌کنند، از طریق نظارت، عادت‌دهی دینی، حمایت آموزشی و رفتار الگویی به‌طور فعال مشارکت دارند. این تلاش‌ها به رشد خودکنترلی، تعهد دینی، منش اخلاقی و جهت‌گیری زندگی کودکان کمک می‌کند. پژوهش بر اهمیت همکاری میان خانواده و نهادهای آموزشی در تقویت درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی تأکید می‌کند. نوآوری این مطالعه در ادغام نظریه هابیتوس و سرمایه فرهنگی بوردیو با دیدگاه تربیتی اسلامی عبدالله ناصح علوان نهفته است.

INTRODUCTION: Extensive evidence demonstrates that early life adversity (ELA) has enduring contributions to psychological and physical problems, yet little research has examined how ELA may potentially influence positive adaptation. In this longitudinal, multi-method study, we explored prospective relations from childhood ELA subtypes (i.e., relational, environmental, biological) to adolescents' observed prosocial behavior (i.e., resource allocation to benefit others) via parent reports of childhood cognitive and affective empathy. METHODS: Participants were 250 youth (50% assigned female at birth; 46% Latine, 18% Black, 11.2% White, 0.4% Asian, and 24.4% multiracial) and parents who completed laboratory assessments at ages 4, 8, or 17. ELA across the first 4 years of life and childhood empathy (age 8) were assessed via parent reports, whereas prosocial behavior was measured using teacher reports (age 8) and a computer-based behavioral assessment (age 17). RESULTS: Controlling for youth's assigned sex, ethnicity-race, and prior prosocial behavior, path analyses revealed distinct pathways across ELA subtypes. A significant path from relational ELA to decreased prosocial behavior was mediated by lower affective empathy, aligning with deficit-based frameworks of adversity. However, consistent with strength-based perspectives, a significant path from biological ELA to increased prosocial behavior was mediated by higher affective empathy. Neither environmental ELA nor cognitive empathy was associated with prosocial behavior. CONCLUSIONS: Future research should explore socialization factors and interventions that enhance affective empathy among adolescents with biological and relational ELA, while considering multiple forms of prosocial behavior (e.g., helping vs. comforting) and additional mechanisms that may underlie these observed pathways (e.g., sensitive parenting, motivation).

مقدمه: شواهد گسترده‌ای نشان می‌دهد که سختی‌های اوایل زندگی (ELA) تأثیرات پایداری بر مشکلات روان‌شناختی و جسمانی دارند، اما پژوهش‌های اندکی بررسی کرده‌اند که چگونه ELA ممکن است بر سازگاری مثبت تأثیر بگذارد. در این مطالعه طولی و چند روشی، روابط آینده‌نگر بین زیرگونه‌های ELA دوران کودکی (یعنی، رابطه‌ای، محیطی، زیستی) و رفتار نوع‌دوستانه مشاهده‌شده نوجوانان (یعنی، تخصیص منابع به نفع دیگران) از طریق گزارش‌های والدین درباره همدلی شناختی و عاطفی دوران کودکی بررسی شد. روش‌ها: شرکت‌کنندگان شامل ۲۵۰ نوجوان (۵۰٪ جنسیت مؤنث در بدو تولد؛ ۴۶٪ لاتین، ۱۸٪ سیاه‌پوست، ۱۱/۲٪ سفیدپوست، ۰/۴٪ آسیایی و ۲۴/۴٪ چندنژادی) و والدین آن‌ها بودند که ارزیابی‌های آزمایشگاهی را در سنین ۴، ۸ یا ۱۷ سالگی تکمیل کردند. ELA در چهار سال اول زندگی و همدلی دوران کودکی (۸ سالگی) از طریق گزارش والدین ارزیابی شد، در حالی که رفتار نوع‌دوستانه با استفاده از گزارش معلمان (۸ سالگی) و یک ارزیابی رفتاری مبتنی بر رایانه (۱۷ سالگی) سنجیده شد. نتایج: با کنترل جنسیت اختصاص‌یافته نوجوان، قومیت-نژاد و رفتار نوع‌دوستانه قبلی، تحلیل مسیرها نشان داد که مسیرهای متمایزی در زیرگونه‌های ELA وجود دارد. یک مسیر معنادار از ELA رابطه‌ای به کاهش رفتار نوع‌دوستانه از طریق همدلی عاطفی پایین‌تر میانجی‌گری شد که با چارچوب‌های مبتنی بر نقص در مواجهه با سختی‌ها همسو است. با این حال، مطابق با دیدگاه‌های مبتنی بر قوت، یک مسیر معنادار از ELA زیستی به افزایش رفتار نوع‌دوستانه از طریق همدلی عاطفی بالاتر میانجی‌گری شد. نه ELA محیطی و نه همدلی شناختی با رفتار نوع‌دوستانه ارتباطی نداشتند. نتیجه‌گیری: پژوهش‌های آینده باید عوامل اجتماعی‌سازی و مداخلاتی را که همدلی عاطفی را در میان نوجوانان دارای ELA زیستی و رابطه‌ای افزایش می‌دهند بررسی کنند، در حالی که اشکال مختلف رفتار نوع‌دوستانه (مانند کمک کردن در مقابل دلداری دادن) و سازوکارهای اضافی که ممکن است زیربنای این مسیرهای مشاهده‌شده باشند (مانند فرزندپروری حساس، انگیزش) را نیز مد نظر قرار دهند.

Abstract This study examined how adolescent and parent emotional reactivity to daily parent–adolescent conflict is associated with adolescent psychopathology over time. A community sample of 237 Taiwanese parent–adolescent dyads (adolescents: M age = 14.80, SD age = 2.08; 58% female; parents: M age = 42.36, SD age = 8.57; 68% female) completed 10 days of daily reports on parent–adolescent conflict and emotions, and adolescents reported depressive symptoms, anxiety symptoms, and externalizing problems at baseline and six-month follow-up. The results showed that greater adolescent negative emotional (NE) reactivity predicted higher depressive ( β = .17) and anxiety symptoms ( β = .21), and adolescent positive emotional (PE) reactivity predicted higher depressive symptoms ( β = .13), anxiety symptoms ( β = .19), and externalizing problems ( β = .17). Parent NE reactivity predicted higher adolescent depressive symptoms ( β = .29) and externalizing problems ( β = .15). Age moderated the associations between parent reactivity and anxiety symptoms, such that higher parent NE and PE reactivity were associated with greater anxiety only among younger adolescents. Findings highlight that daily emotional reactivity to parent–adolescent conflict is associated with adolescent psychopathology and underscore that parent reactivity represents a distinct risk process, especially consequential for anxiety in early adolescence.

چکیده این مطالعه به بررسی چگونگی ارتباط واکنش‌پذیری هیجانی نوجوانان و والدین نسبت به تعارض روزانه والد–نوجوان با آسیب‌شناسی روانی نوجوانان در طول زمان پرداخت. یک نمونه جامعه‌محور متشکل از ۲۳۷ زوج والد–نوجوان تایوانی (نوجوانان: میانگین سن = ۱۴٫۸۰، انحراف معیار سن = ۲٫۰۸؛ ۵۸٪ دختر؛ والدین: میانگین سن = ۴۲٫۳۶، انحراف معیار سن = ۸٫۵۷؛ ۶۸٪ زن) به مدت ۱۰ روز گزارش‌های روزانه‌ای از تعارض والد–نوجوان و هیجانات تکمیل کردند و نوجوانان علائم افسردگی، علائم اضطراب و مشکلات برونی‌سازی را در آغاز و پیگیری شش‌ماهه گزارش دادند. نتایج نشان داد که واکنش‌پذیری هیجانی منفی (NE) بیشتر نوجوانان، پیش‌بینی‌کننده علائم افسردگی بالاتر (β = ۰٫۱۷) و علائم اضطراب بالاتر (β = ۰٫۲۱) بود و واکنش‌پذیری هیجانی مثبت (PE) نوجوانان، پیش‌بینی‌کننده علائم افسردگی بالاتر (β = ۰٫۱۳)، علائم اضطراب بالاتر (β = ۰٫۱۹) و مشکلات برونی‌سازی بالاتر (β = ۰٫۱۷) بود. واکنش‌پذیری هیجانی منفی والدین، پیش‌بینی‌کننده علائم افسردگی بالاتر نوجوانان (β = ۰٫۲۹) و مشکلات برونی‌سازی بالاتر (β = ۰٫۱۵) بود. سن، ارتباط میان واکنش‌پذیری والدین و علائم اضطراب را تعدیل کرد، به‌طوری‌که واکنش‌پذیری هیجانی منفی و مثبت بالاتر والدین تنها در میان نوجوانان جوان‌تر با اضطراب بیشتر همراه بود. یافته‌ها تأکید می‌کنند که واکنش‌پذیری هیجانی روزانه نسبت به تعارض والد–نوجوان با آسیب‌شناسی روانی نوجوانان مرتبط است و نشان می‌دهد که واکنش‌پذیری والدین یک فرایند خطر متمایز را نمایان می‌کند که به‌ویژه برای اضطراب در اوایل نوجوانی اهمیت دارد.

Background Autistic children commonly experience internalising disorders, such as depression and anxiety disorders, that significantly impact child and parent quality of life. Parents play an important role in supporting their child’s mental health and reducing their risk of internalising disorders. Parental self-efficacy (PSE), that is parent’s confidence to engage in preventive parenting practices, is a key factor in this role. To measure domain-specific PSE to reduce internalising problems in autistic children, we developed and initially assessed the psychometric properties of the 14-item Parental Self-Efficacy Scale - Autism version (PSES-Autism) and identified parent-reported contributing factors to PSE. Methods A sample of 123 parents of autistic children aged 5–12 completed the PSES-Autism, as well as measures of parenting practices, parent mental health, child psychosocial functioning, and general PSE. Results The PSES-Autism demonstrated good internal consistency reliability, construct validity, and test-retest reliability. Higher PSES-Autism total scores were associated with increased preventive parenting practices and better parent mental health and general PSE in parents of autistic children, but were not associated with child psychosocial functioning. Contributors to PSE, as reported by parents, included support from family and friends, parental mental health, and the child’s care team. Conclusions The PSES-Autism has clinical and research utility as a measure of PSE to reduce internalising problems in autistic children. The present study provides insight into the factors related to PSE in parents of autistic children, highlighting potential targets for interventions to better support parents.

زمینه: کودکان مبتلا به اوتیسم معمولاً دچار اختلالات درونی‌سازی مانند افسردگی و اضطراب می‌شوند که تأثیر قابل توجهی بر کیفیت زندگی کودک و والدین دارند. والدین نقش مهمی در حمایت از سلامت روان کودک خود و کاهش خطر ابتلا به اختلالات درونی‌سازی ایفا می‌کنند. خودکارآمدی والدین (PSE)، یعنی اعتماد والدین به انجام اقدامات پیشگیرانه فرزندپروری، عامل کلیدی در این نقش است. به منظور سنجش خودکارآمدی والدین خاص حوزه برای کاهش مشکلات درونی‌سازی در کودکان مبتلا به اوتیسم، ما ویژگی‌های روان‌سنجی نسخه اوتیسم مقیاس خودکارآمدی والدین (PSES-Autism) با ۱۴ گویه را توسعه داده و به طور اولیه ارزیابی کردیم و عوامل مؤثر بر خودکارآمدی والدین از دید والدین را شناسایی نمودیم. روش‌ها: نمونه‌ای متشکل از ۱۲۳ والد کودک مبتلا به اوتیسم در بازه سنی ۵ تا ۱۲ سال، مقیاس PSES-Autism و همچنین ابزارهای سنجش شیوه‌های فرزندپروری، سلامت روان والدین، عملکرد روانی‌اجتماعی کودک و خودکارآمدی عمومی را تکمیل کردند. یافته‌ها: مقیاس PSES-Autism پایایی همسانی درونی، روایی سازه و پایایی بازآزمایی مطلوبی را نشان داد. نمرات کل بالاتر در PSES-Autism با افزایش اقدامات پیشگیرانه فرزندپروری و سلامت روان بهتر والدین و خودکارآمدی عمومی در والدین کودکان مبتلا به اوتیسم همراه بود، اما با عملکرد روانی‌اجتماعی کودک ارتباطی نداشت. عوامل مؤثر بر خودکارآمدی والدین از دید والدین شامل حمایت خانواده و دوستان، سلامت روان والدین و تیم مراقبتی کودک بود. نتیجه‌گیری: مقیاس PSES-Autism به عنوان ابزاری برای سنجش خودکارآمدی والدین جهت کاهش مشکلات درونی‌سازی در کودکان مبتلا به اوتیسم، کاربرد بالینی و پژوهشی دارد. مطالعه حاضر بینش‌هایی درباره عوامل مرتبط با خودکارآمدی والدین در والدین کودکان مبتلا به اوتیسم ارائه می‌دهد و اهداف بالقوه‌ای را برای مداخلات جهت حمایت بهتر از والدین برجسته می‌کند.

To be effective, adolescents' parents must have basic knowledge about what their children do, who they spend their time with, and what they care about. There is broad consensus that parental monitoring facilitates adolescent information sharing and that information sharing is the most important factor predicting parents' knowledge of their adolescents' lives (Liu et al. 2020). Nonetheless, under some circumstances, vicious cycles can develop in which adolescents react to parents' attempts to gain information by becoming more secretive and parents, in turn, respond to adolescents' secrecy by becoming more intrusive (Hawk et al. 2013, 2016). Despite developmentalists' fundamental interest in the study of change, most current conceptual models of monitoring are static. Specifically, theories have little to say about what would initiate change in stable family systems. This paper integrates what we have learned about parental monitoring, adolescent information sharing, and parents' knowledge in the last decades (e.g., Gingo 2024; Liu et al. 2020) with older models of parenting practice, style, and adolescents' willingness to be socialized (Cumsille et al. 2010; Darling and Steinberg 1993). It then incorporates insights from a model of monitoring borrowed from criminology (Hardie 2021a, 2022, 2024). This integrated model focuses attention on parents' goals and their ability to assess the success of their efforts as a mechanism driving change. A series of deterministic dynamic systems models illustrates predictions from this model about how parental monitoring and knowledge, adolescent information sharing, and outcomes unfold over time under different circumstances.

برای اثربخشی، والدین نوجوانان باید دانش پایه‌ای دربارهٔ فعالیت‌های فرزندان خود، افرادی که با آن‌ها وقت می‌گذرانند و علایق آن‌ها داشته باشند. اجماع گسترده‌ای وجود دارد که نظارت والدین موجب تسهیل به اشتراک‌گذاری اطلاعات توسط نوجوانان می‌شود و به اشتراک‌گذاری اطلاعات مهم‌ترین عامل پیش‌بینی‌کننده دانش والدین از زندگی نوجوانان است (Liu و همکاران، 2020). با این حال، در برخی شرایط، چرخه‌های معیوبی شکل می‌گیرد که در آن نوجوانان در واکنش به تلاش والدین برای کسب اطلاعات، رفتار پنهان‌کارانه‌تری اتخاذ می‌کنند و والدین نیز در پاسخ به پنهان‌کاری نوجوانان، مداخله‌گرتر می‌شوند (Hawk و همکاران، 2013، 2016). با وجود علاقه بنیادی پژوهشگران رشد به مطالعه تغییر، اغلب مدل‌های مفهومی فعلی درباره نظارت، ایستا هستند. به طور خاص، نظریه‌ها توضیح چندانی درباره عوامل آغازگر تغییر در نظام‌های خانوادگی پایدار ارائه نمی‌دهند. این مقاله، یافته‌های چند دهه اخیر درباره نظارت والدین، به اشتراک‌گذاری اطلاعات توسط نوجوانان و دانش والدین (برای مثال، Gingo، 2024؛ Liu و همکاران، 2020) را با مدل‌های قدیمی‌تر درباره شیوه‌های فرزندپروری، سبک‌های والدگری و تمایل نوجوانان به اجتماعی شدن (Cumsille و همکاران، 2010؛ Darling و Steinberg، 1993) تلفیق می‌کند. سپس، بینش‌هایی از یک مدل نظارت برگرفته از جرم‌شناسی (Hardie، 2021a، 2022، 2024) را نیز وارد بحث می‌کند. این مدل تلفیقی، توجه را به اهداف والدین و توانایی آن‌ها در ارزیابی موفقیت تلاش‌هایشان به عنوان سازوکاری برای ایجاد تغییر معطوف می‌سازد. مجموعه‌ای از مدل‌های سیستم‌های پویا و قطعی، پیش‌بینی‌های این مدل را درباره چگونگی تحول نظارت و دانش والدین، به اشتراک‌گذاری اطلاعات توسط نوجوانان و پیامدها در طول زمان و تحت شرایط مختلف نشان می‌دهد.

Background The pervasive use of social media and recreational internet platforms among students has become increasingly evident. The proper use of devices for students is critical; excessive use leads to a negative impact on students in many areas of their lives. This study aimed to explore the challenges parents face when their children engage in excessive use of electronic digital screens. Additionally, it sought to capture parents, teachers, and student’s,’ recommendations for the best use of digital devices among students. Methods An exploratory qualitative study design was employed to understand parental experience in regulating screen use and strategies adopted to manage its duration and quality. Data was collected between January and April 2024. Students aged between 12 and 14 who attend class six to ten English and Bangla medium schools in Dhaka, and their parents and teachers, were the participants in this study. Data were collected through focus group discussions and in-depth interviews, which were conducted with parents, teachers, and students to capture the perspectives of each stakeholder group. A thematic analysis was conducted in which themes were initially identified inductively from the data and subsequently organized and interpreted using the socio-ecological model as an analytical framework. Results We included 25 students who attended classes six and ten, of whom 56% were male. The key parental challenges identified in this study, including monitoring children’s screen viewing, supervising age appropriate online content, balancing educational and recreational device use, promoting alternative offline activities and lack of digital literacy among parents. Participants’ recommendations included school-based awareness. interventions, national-level guidelines regarding the use of digital devices, development of self-regulatory behavior in students, provision of secure recreational infrastructures, creating scope for outdoor recreational activities among students, enhancing the parent-child bond, and offering interesting options to divert the students from screens. Conclusions The study findings provide a better understanding of the parental challenges of the overuse of devices and recommendations among the population. Effective guidelines for managing students’ screen use require participation from schools, parents, legislators, and students themselves. Further research is required to determine the most effective interventions.

زمینه: استفاده فراگیر از شبکه‌های اجتماعی و پلتفرم‌های اینترنتی تفریحی در میان دانش‌آموزان به‌طور فزاینده‌ای مشهود شده‌است. استفاده صحیح از دستگاه‌ها برای دانش‌آموزان اهمیت حیاتی دارد؛ استفاده بیش از حد منجر به تأثیرات منفی در بسیاری از جنبه‌های زندگی دانش‌آموزان می‌شود. هدف این مطالعه، بررسی چالش‌هایی بود که والدین هنگام مواجهه با استفاده بیش از حد فرزندانشان از صفحه‌نمایش‌های دیجیتال با آن روبه‌رو هستند. همچنین، این مطالعه تلاش کرد تا توصیه‌های والدین، معلمان و دانش‌آموزان را برای بهترین شیوه استفاده از دستگاه‌های دیجیتال در میان دانش‌آموزان جمع‌آوری کند. روش‌ها: این مطالعه کیفی اکتشافی به‌منظور درک تجربه والدین در تنظیم استفاده از صفحه‌نمایش و راهبردهای اتخاذشده برای مدیریت مدت و کیفیت آن انجام شد. داده‌ها بین ژانویه تا آوریل ۲۰۲۴ گردآوری شد. شرکت‌کنندگان این مطالعه شامل دانش‌آموزان ۱۲ تا ۱۴ ساله که در کلاس‌های شش تا ده مدارس انگلیسی و بنگلا زبان داکا تحصیل می‌کردند و والدین و معلمان آن‌ها بودند. داده‌ها از طریق بحث‌های گروهی متمرکز و مصاحبه‌های عمیق با والدین، معلمان و دانش‌آموزان به‌منظور دریافت دیدگاه هر گروه ذینفع جمع‌آوری شد. تحلیل تماتیک انجام شد که در آن، تم‌ها ابتدا به‌صورت استقرایی از داده‌ها استخراج و سپس با استفاده از مدل اجتماعی-بوم‌شناختی به‌عنوان چارچوب تحلیلی سازمان‌دهی و تفسیر شدند. یافته‌ها: ۲۵ دانش‌آموز که در کلاس‌های شش تا ده حضور داشتند وارد مطالعه شدند که ۵۶٪ آن‌ها پسر بودند. چالش‌های اصلی والدین شناسایی‌شده در این مطالعه شامل نظارت بر مشاهده صفحه‌نمایش توسط کودکان، نظارت بر محتوای آنلاین متناسب با سن، ایجاد تعادل بین استفاده آموزشی و تفریحی از دستگاه‌ها، ترویج فعالیت‌های جایگزین آفلاین و کمبود سواد دیجیتال در میان والدین بود. توصیه‌های شرکت‌کنندگان شامل مداخلات آگاهی‌بخشی مبتنی بر مدرسه، دستورالعمل‌های سطح ملی در خصوص استفاده از دستگاه‌های دیجیتال، توسعه رفتار خودتنظیمی در دانش‌آموزان، فراهم‌سازی زیرساخت‌های تفریحی ایمن، ایجاد فرصت برای فعالیت‌های تفریحی بیرونی در میان دانش‌آموزان، تقویت پیوند والد-فرزند و ارائه گزینه‌های جذاب برای منحرف کردن دانش‌آموزان از صفحه‌نمایش بود. نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه درک بهتری از چالش‌های والدین در خصوص استفاده بیش از حد از دستگاه‌ها و توصیه‌های مرتبط در این جمعیت ارائه می‌دهد. تدوین دستورالعمل‌های مؤثر برای مدیریت استفاده از صفحه‌نمایش دانش‌آموزان نیازمند مشارکت مدارس، والدین، قانون‌گذاران و خود دانش‌آموزان است. پژوهش‌های بیشتری برای تعیین مؤثرترین مداخلات مورد نیاز است.

Background: Post-traumatic stress disorder (PTSD) is prevalent among children and adolescents, with cognitive behavioral therapy (CBT) and eye movement desensitization and reprocessing (EMDR) widely used treatment options. This study compared the effects of CBT and EMDR in children and adolescents using a meta-analysis approach.Methods: PubMed, EMBASE, CENTRAL, CINAHL, ProQuest Dissertations & Theses, and PsycInfo were searched in March 2025. Randomized controlled trials that compared the effectiveness of CBT and EMDR on PTSD symptoms in children and adolescents aged 6–18 years who had been exposed to traumatic events were included. The Cochrane Risk of Bias version 2 was used to assess the methodological quality of the included studies. A random-effects model was applied to calculate the standardized mean difference (SMD) along with 95% confidence interval (CI), and the I2 statistic was used to quantify statistical heterogeneity.Results: Five trials (248 participants) were included. There was no statistically significant difference in PTSD symptoms between the CBT and EMDR groups, whether reported by children (SMD: 0.18; 95% CI: –0.07–0.43; I2 = 0%) or by parents (SMD: 0.23; 95% CI: –0.02–0.48; I2 = 0%). For anxiety, the pooled estimate did not reach statistical significance (SMD: 0.44; 95% CI: –0.19–1.07; I2 = 69%). Depression symptoms were higher in the CBT group than in the EMDR group (SMD: 0.44; 95% CI: 0.13–0.76; I2 = 0%).Conclusion: The comparative effects of CBT and EMDR in reducing PTSD and anxiety symptoms remain inconclusive. Although CBT was associated with higher depression symptoms compared with EMDR, the current evidence is based on a small number of trials, and the pooled estimates should be interpreted with caution.

زمینه: اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) در میان کودکان و نوجوانان شیوع بالایی دارد و درمان شناختی-رفتاری (CBT) و حساسیت‌زدایی و بازپردازش از طریق حرکات چشم (EMDR) از گزینه‌های درمانی رایج هستند. این مطالعه با رویکرد فراتحلیل، اثرات CBT و EMDR را در کودکان و نوجوانان مقایسه کرد. روش‌ها: پایگاه‌های PubMed، EMBASE، CENTRAL، CINAHL، ProQuest Dissertations & Theses و PsycInfo در مارس 2025 جست‌وجو شدند. کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی شده کنترل‌شده که اثربخشی CBT و EMDR را بر علائم PTSD در کودکان و نوجوانان ۶ تا ۱۸ ساله که در معرض رویدادهای آسیب‌زا قرار گرفته بودند، مقایسه کرده بودند، وارد مطالعه شدند. برای ارزیابی کیفیت روش‌شناختی مطالعات وارد شده، نسخه دوم ابزار خطر سوگیری کوکران به کار رفت. مدل اثرات تصادفی برای محاسبه تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) همراه با فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) استفاده شد و آماره I2 برای سنجش ناهمگنی آماری به کار رفت. یافته‌ها: پنج مطالعه (۲۴۸ شرکت‌کننده) وارد شدند. تفاوت معنادار آماری در علائم PTSD بین گروه‌های CBT و EMDR، چه بر اساس گزارش کودکان (SMD: 0.18؛ 95% CI: –0.07–0.43؛ I2 = 0%) و چه والدین (SMD: 0.23؛ 95% CI: –0.02–0.48؛ I2 = 0%) مشاهده نشد. در مورد اضطراب، برآورد تجمیعی به معناداری آماری نرسید (SMD: 0.44؛ 95% CI: –0.19–1.07؛ I2 = 69%). علائم افسردگی در گروه CBT بیشتر از گروه EMDR بود (SMD: 0.44؛ 95% CI: 0.13–0.76؛ I2 = 0%). نتیجه‌گیری: اثرات مقایسه‌ای CBT و EMDR در کاهش علائم PTSD و اضطراب همچنان نامشخص است. اگرچه CBT با علائم افسردگی بالاتری نسبت به EMDR همراه بود، اما شواهد موجود بر اساس تعداد محدودی مطالعه است و برآوردهای تجمیعی باید با احتیاط تفسیر شوند.

This study aims to explore how parents play a role in helping adolescents develop emotional and spiritual intelligence. Adolescence is a crucial stage in the formation of identity, where the ability to manage emotions and understand spiritual values is essential. This research uses a qualitative approach with a case study method, involving ten families in Karangligar Village who have teenage children. Data were collected through interviews, observation, and documentation, and analyzed descriptively using data reduction, data display, and conclusion drawing.The findings show that parents play a significant role in guiding adolescents through emotional challenges by applying open communication, emotional support, and positive role modeling. Meanwhile, spiritual intelligence is nurtured through regular religious practices, reflective discussions, and everyday moral teaching. The authoritative parenting style which balances warmth and firmness proves to be the most supportive approach in this process.This study is expected to provide insights for developing a more holistic model of family-based education that is aligned with the needs of adolescents today, and serve as a foundation for further research in broader social and cultural contexts.

این پژوهش با هدف بررسی نقش والدین در کمک به نوجوانان برای توسعه هوش هیجانی و معنوی انجام شده‌است. نوجوانی مرحله‌ای حیاتی در شکل‌گیری هویت است که در آن توانایی مدیریت هیجان‌ها و درک ارزش‌های معنوی اهمیت ویژه‌ای دارد. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش مطالعه موردی انجام شده و ده خانواده در روستای Karangligar که فرزند نوجوان دارند را دربر می‌گیرد. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و مستندسازی گردآوری و به صورت توصیفی با استفاده از کاهش داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که والدین نقش قابل توجهی در هدایت نوجوانان از طریق چالش‌های هیجانی با به‌کارگیری ارتباط باز، حمایت هیجانی و الگوسازی مثبت ایفا می‌کنند. در عین حال، هوش معنوی از طریق انجام منظم مناسک دینی، بحث‌های تأملی و آموزش اخلاقی روزمره پرورش می‌یابد. سبک فرزندپروری مقتدرانه که تعادل میان گرمی و قاطعیت را برقرار می‌کند، به عنوان حمایت‌کننده‌ترین رویکرد در این فرایند اثبات شده‌است. انتظار می‌رود این پژوهش بینش‌هایی برای توسعه یک الگوی جامع‌تر آموزش مبتنی بر خانواده که با نیازهای نوجوانان امروزی همسو باشد ارائه دهد و به عنوان مبنایی برای پژوهش‌های بعدی در زمینه‌های اجتماعی و فرهنگی گسترده‌تر قرار گیرد.

This qualitative case study examined how selected coaches, parents, adolescent athletes, and local sport-organization representatives described restrictions on concurrent participation in football and futsal in Blitar City. The core sample comprised two coaches, four parents, and four athletes aged 14–15 years; the archived manuscript did not retain the exact number of federation representatives, so the total sample requires verification. Data sources included semi-structured interviews, observations, and selected organizational documents collected mainly from late February to April 2026. A Miles–Huberman–Saldaña data-management cycle supported thematic comparison of purposively selected contrasting cases. Participants described two broad orientations: restriction justified by perceived injury, workload, schedule, and technical concerns; and conditional support based on coordinated schedules and perceived complementary practice. Restricted athletes described reduced autonomy, secrecy, anxiety, exhaustion, and diminished accomplishment, whereas permitted athletes described more open communication and perceived technical benefits. These are participant-reported experiences, not clinical burnout diagnoses or objective evidence of skill transfer. Calendar overlap was identified as a perceived institutional pressure, but the underlying event-level schedule evidence was not retained in the manuscript. The contrasting-case sampling may have amplified the two-orientation pattern. Ethics approval, parental permission, adolescent assent, and the number of organizational informants must be confirmed from original records before publication.

این مطالعه موردی کیفی به بررسی توصیفات مربیان منتخب، والدین، ورزشکاران نوجوان و نمایندگان سازمان‌های ورزشی محلی درباره محدودیت‌های مشارکت همزمان در فوتبال و فوتسال در شهر بلیتر پرداخت. نمونه اصلی شامل دو مربی، چهار والد و چهار ورزشکار ۱۴ تا ۱۵ ساله بود؛ نسخه بایگانی‌شده مقاله تعداد دقیق نمایندگان فدراسیون را حفظ نکرده است، بنابراین مجموع نمونه نیازمند تأیید است. منابع داده شامل مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهدات و اسناد منتخب سازمانی بود که عمدتاً از اواخر فوریه تا آوریل ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. چرخه مدیریت داده Miles–Huberman–Saldaña برای مقایسه موضوعی موارد متضاد انتخاب‌شده به صورت هدفمند به کار رفت. مشارکت‌کنندگان دو رویکرد کلی را توصیف کردند: محدودیت با توجیه نگرانی‌های ادراک‌شده درباره آسیب، بارکاری، برنامه زمانی و مسائل فنی؛ و حمایت مشروط بر اساس هماهنگی برنامه‌ها و تمرین مکمل ادراک‌شده. ورزشکاران محدودشده کاهش خودمختاری، پنهان‌کاری، اضطراب، خستگی و کاهش احساس موفقیت را گزارش کردند، در حالی که ورزشکاران مجاز به مشارکت، ارتباط بازتر و منافع فنی ادراک‌شده را بیان نمودند. این‌ها تجارب گزارش‌شده توسط مشارکت‌کنندگان هستند و نه تشخیص بالینی فرسودگی شغلی یا شواهد عینی انتقال مهارت. همپوشانی تقویمی به عنوان فشار نهادی ادراک‌شده شناسایی شد، اما شواهد برنامه‌ریزی رویدادها در سطح زیرین در مقاله حفظ نشده است. نمونه‌گیری موارد متضاد ممکن است الگوی دو رویکرد را تقویت کرده باشد. تأییدیه اخلاقی، اجازه والدین، رضایت نوجوانان و تعداد مطلعان سازمانی باید پیش از انتشار از سوابق اصلی تأیید شود.

ABSTRACT Objective This study aimed to broaden the understanding of how parental exhaustion evolves during war, and how war exposure and social support are associated with these changes within individuals and between partners. Background Wars exert strain on parents. The Balance Between Risks and Resources Model posits that without sufficient resources, parents may experience parental exhaustion. The Conservation of Resources theory further suggests that fluctuations in stress and resources can trigger changes to one's own and one's partner's parental exhaustion. Method A longitudinal study followed 106 Israeli parent pairs, starting two and a half weeks after the onset of the Israel‐Hamas war. Self‐report measures were collected five times across 10 weeks and analyzed via a longitudinal actor‐partner interdependence model. Results The parental exhaustion of both parents declined during the war. Temporal increases in mothers' war exposure were associated with both parents' concurrent increase in parental exhaustion. Overall and temporal perceived social support were associated with lower parental exhaustion in mothers. Moreover, temporal increases in social support perceived by either parent were associated with reduced concurrent parental exhaustion in the other parent. Conclusion Parental exhaustion during war is a dynamic and relational process, associated with fluctuating stress and social support within and between partners. Implications The findings emphasize the need for systemic interventions designed to strengthen sustained social support, with particular attention to mothers' needs during war.

چکیده هدف: این مطالعه با هدف گسترش درک چگونگی تحول فرسودگی والدینی در طول جنگ و بررسی ارتباط مواجهه با جنگ و حمایت اجتماعی با این تغییرات درون افراد و بین زوجین انجام شده است. پیش‌زمینه: جنگ‌ها فشار زیادی بر والدین وارد می‌کنند. مدل تعادل بین خطرات و منابع بیان می‌کند که در صورت نبود منابع کافی، والدین ممکن است دچار فرسودگی والدینی شوند. نظریه حفظ منابع نیز پیشنهاد می‌کند که نوسانات استرس و منابع می‌تواند موجب تغییر در فرسودگی والدینی فرد و شریک او شود. روش: یک مطالعه طولی ۱۰۶ زوج والد اسرائیلی را از دو هفته و نیم پس از آغاز جنگ اسرائیل و حماس دنبال کرد. داده‌های خودگزارشی در پنج نوبت طی ۱۰ هفته جمع‌آوری و با استفاده از مدل طولی وابستگی بازیگر-شریک تحلیل شد. نتایج: فرسودگی والدینی هر دو والد در طول جنگ کاهش یافت. افزایش مواجهه مادران با جنگ به طور همزمان با افزایش فرسودگی والدینی هر دو والد همراه بود. حمایت اجتماعی ادراک‌شده کلی و مقطعی با فرسودگی والدینی کمتر در مادران مرتبط بود. همچنین، افزایش مقطعی حمایت اجتماعی ادراک‌شده توسط هر یک از والدین با کاهش همزمان فرسودگی والدینی در والد دیگر همراه بود. نتیجه‌گیری: فرسودگی والدینی در طول جنگ فرایندی پویا و رابطه‌ای است که با نوسانات استرس و حمایت اجتماعی درون و بین زوجین مرتبط است. پیامدها: یافته‌ها بر ضرورت مداخلات نظام‌مند برای تقویت حمایت اجتماعی پایدار، با توجه ویژه به نیازهای مادران در دوران جنگ تأکید می‌کند.

This study aims to explore in-depth how peer pressure on social media influences the digital behavior of senior high school students, as well as the extent to which self-control and spiritual autonomy play a role in responding to such conformity pressure. Employing a qualitative approach with a phenomenological design, data were collected through in-depth interviews with six students categorized into three typologies: failed mediation, resilience, and congruent/ideal. The results reveal a fundamental finding that conformity pressure in the digital space does not deterministically lead to delinquency or deviant behavior. The trajectory of behavior relies entirely on the strength of the individual's self-control. For students with a weak foundation of faith and self-regulation, peer pressure triggers engagement in toxic behaviors such as cyberbullying, driven by a desire for validation and the Fear of Missing Out (FOMO). Conversely, for students possessing robust self-control and spiritual awareness (muraqabah), this social pressure transforms into an opportunity to demonstrate integrity. They exhibit the mental courage to go against the tide and independently uphold moral principles. Practically, these findings imply the necessity of reconstructing the educational approaches utilized by parents and educators. Delivering religious values that are reduced to mere rigid prohibitions without room for dialogue has proven to be less effective; these fundamental religious doctrines must instead be maintained and contextualized with real, everyday case studies. This dialogical approach is essential to connect religious teachings with the critical logic of adolescents in order to strengthen their faith, thereby fostering a solid stance to navigate toxic social environments. Abstrak Penelitian ini bertujuan untuk mengeksplorasi secara mendalam bagaimana tekanan teman sebaya di media sosial memengaruhi perilaku digital siswa Sekolah Menengah Atas (SMA), serta sejauh mana peran kontrol diri dan otonomi spiritual dalam merespons tekanan konformitas tersebut. Melalui pendekatan kualitatif dengan desain fenomenologis, data dikumpulkan menggunakan teknik wawancara mendalam terhadap enam siswa yang diklasifikasikan ke dalam tiga tipologi: mediasi gagal, resiliensi, dan kongruen/ideal. Hasil penelitian mengungkap sebuah temuan fundamental bahwa tekanan konformitas di ruang digital tidak secara deterministik menghasilkan kenakalan atau perilaku menyimpang. Arah perilaku sepenuhnya bergantung pada kekuatan kontrol diri masing-masing individu. Pada siswa dengan landasan iman dan regulasi diri yang lemah, tekanan kelompok memicu keterlibatan dalam perilaku toksik seperti perundungan siber, yang didorong oleh hasrat validasi dan kecemasan tertinggal tren (Fear of Missing Out/FOMO). Sebaliknya, bagi siswa yang memiliki kontrol diri dan kesadaran spiritual yang kuat (muraqabah), tekanan sosial tersebut justru bertransformasi menjadi momentum pembuktian integritas. Mereka mendemonstrasikan keberanian mental untuk melawan arus dan menegakkan aturan secara mandiri. Temuan ini secara praktis mengimplikasikan perlunya rekonstruksi metode edukasi dari orang tua dan pendidik. Penyampaian nilai agama yang direduksi menjadi sekadar larangan kaku tanpa ruang dialog terbukti kurang efektif; nilai-nilai fundamental keagamaan tersebut justru harus dipertahankan dan dikontekstualisasikan dengan studi kasus nyata sehari-hari. Pendekatan dialogis ini esensial agar ajaran agama terhubung dengan logika kritis remaja guna memperkuat akidah, sehingga mampu membentuk pendirian yang kokoh dalam menghadapi lingkungan pergaulan yang toksik.

هدف این پژوهش، بررسی عمیق تأثیر فشار همسالان در شبکه‌های اجتماعی بر رفتار دیجیتال دانش‌آموزان دبیرستانی و همچنین میزان نقش کنترل خود و خودمختاری معنوی در پاسخ به این فشار همرنگی است. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی پدیدارشناختی انجام شده و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با شش دانش‌آموز که در سه گونه‌شناسی «میانجی‌گری ناموفق»، «تاب‌آوری» و «همخوان/ایده‌آل» طبقه‌بندی شده‌اند، گردآوری شده است. نتایج نشان می‌دهد که فشار همرنگی در فضای دیجیتال به طور جبری منجر به بزهکاری یا رفتارهای انحرافی نمی‌شود. مسیر رفتار کاملاً به قدرت کنترل خود فرد بستگی دارد. در دانش‌آموزانی که بنیان ایمان و تنظیم خود ضعیف است، فشار گروهی موجب درگیر شدن در رفتارهای سمی مانند زورگویی سایبری می‌شود که ناشی از میل به تأیید اجتماعی و اضطراب عقب ماندن از روندها (FOMO) است. در مقابل، دانش‌آموزانی که کنترل خود و آگاهی معنوی (مراقبه) قوی دارند، این فشار اجتماعی را به فرصتی برای اثبات یکپارچگی تبدیل می‌کنند. آن‌ها شجاعت ذهنی برای مقابله با جریان غالب و پایبندی مستقل به اصول اخلاقی را نشان می‌دهند. یافته‌های عملی این پژوهش، ضرورت بازسازی رویکردهای آموزشی والدین و مربیان را نشان می‌دهد. انتقال ارزش‌های دینی به صورت صرفاً ممنوعیت‌های خشک و بدون فضای گفت‌وگو، کارایی کمتری دارد؛ بلکه این آموزه‌های بنیادین دینی باید حفظ و با مطالعات موردی واقعی و روزمره زمینه‌مند شوند. این رویکرد گفت‌وگومحور برای پیوند دادن آموزه‌های دینی با منطق انتقادی نوجوانان و تقویت ایمان آن‌ها ضروری است تا بتوانند در مواجهه با محیط‌های اجتماعی سمی، موضعی استوار اتخاذ کنند.

This study is based on by the importance of parental involvement in supporting students’ educational success. In the learning process, some parents do not fully understand the importance of academic support, provide limited supervision of their children’s learning activities. This study aimed to examine parents’ responses to their children’s learning achievement, describe the forms of academic support provided by parents to support learning activities, and determine the impact of parental attention and support on students’ learning achievement in PPKn. The findings showed that parental responses were manifested through attention to learning activities, monitoring academic development, providing motivation, assisting children when they experienced learning difficulties, and communicating with the school. Academic support was provided through learning facilities, educational needs, study assistance, guidance, moral support, and appreciation of children’s efforts and achievements. Such attention and support had positive impacts on students’ motivation, self-confidence, learning enthusiasm, discipline, and academic achievement. Conversely, limited parental attention and support could reduce students’ motivation and enthusiasm for learning. Therefore, parental responses and academic support are important factors contributing to students’ learning success in Pancasila and Civic Education

این پژوهش بر اهمیت مشارکت والدین در حمایت از موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان مبتنی است. در فرایند یادگیری، برخی والدین به طور کامل اهمیت حمایت تحصیلی را درک نمی‌کنند و نظارت محدودی بر فعالیت‌های یادگیری فرزندان خود دارند. هدف این پژوهش بررسی پاسخ والدین به پیشرفت تحصیلی فرزندان، توصیف اشکال حمایت تحصیلی ارائه‌شده توسط والدین برای حمایت از فعالیت‌های یادگیری و تعیین تأثیر توجه و حمایت والدین بر پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان در درس آموزش شهروندی (PPKn) بود. یافته‌ها نشان داد که پاسخ والدین از طریق توجه به فعالیت‌های یادگیری، پایش پیشرفت تحصیلی، ارائه انگیزه، کمک به فرزندان هنگام مواجهه با مشکلات یادگیری و ارتباط با مدرسه نمود می‌یابد. حمایت تحصیلی از طریق فراهم‌سازی امکانات یادگیری، نیازهای آموزشی، کمک در مطالعه، راهنمایی، حمایت اخلاقی و قدردانی از تلاش‌ها و دستاوردهای فرزندان ارائه می‌شود. چنین توجه و حمایتی تأثیرات مثبتی بر انگیزه، اعتماد به نفس، اشتیاق به یادگیری، انضباط و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان داشت. در مقابل، توجه و حمایت محدود والدین می‌تواند انگیزه و اشتیاق دانش‌آموزان به یادگیری را کاهش دهد. بنابراین، پاسخ والدین و حمایت تحصیلی از عوامل مهم مؤثر بر موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان در درس آموزش شهروندی (Pancasila and Civic Education) است.

This study aims to analyze the strategies of Islamic Religious Education (PAI) teachers in motivating students to enjoy reading the Qur'an using the Iqro' method at SD Negeri 196 Palembang. The research is motivated by the phenomenon of students' low interest and ability in reading the Qur'an, necessitating effective and sustainable learning strategies from PAI teachers. Using a qualitative descriptive approach with a phenomenological design, data were collected through observation, in-depth interviews, and documentation involving PAI teachers, principals, students, and parents. The findings reveal three main results. First, six strategies are implemented: habituation of reading Iqro' every morning, providing rewards (praise, stickers, small gifts), peer tutoring, integrating Iqro' with religious activities (tadarus, congregational prayers), using varied learning media (letter cards, audio recordings), and establishing collaboration with parents. Second, supporting factors include teacher competence, a religious school environment, parental involvement, and religious habituation programs. Third, inhibiting factors include limited facilities, limited learning time, students' varying abilities, lack of parental support, and unsupportive social environment. This study implies that a combination of consistent habituation, reward systems, peer tutoring, and parental collaboration is an effective strategy for building students' motivation to read the Qur'an in elementary schools. Abstrak Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis strategi guru Pendidikan Agama Islam (PAI) dalam memotivasi siswa agar gemar membaca Al-Qur'an melalui metode Iqro' di SD Negeri 196 Palembang. Penelitian dilatarbelakangi oleh masih rendahnya minat dan kemampuan siswa sekolah dasar dalam membaca Al-Qur'an. Menggunakan pendekatan kualitatif deskriptif dengan desain fenomenologi, data dikumpulkan melalui observasi, wawancara mendalam, dan dokumentasi terhadap guru PAI, kepala sekolah, siswa, dan orang tua. Hasil penelitian mengungkap tiga temuan utama. Pertama, terdapat enam strategi yang diterapkan guru PAI: pembiasaan membaca Iqro' setiap pagi, pemberian penghargaan (pujian, stiker, hadiah), tutor sebaya, integrasi dengan kegiatan keagamaan sekolah, penggunaan media pembelajaran variatif, serta kerja sama dengan orang tua. Kedua, faktor pendukung meliputi kompetensi guru, lingkungan sekolah religius, peran orang tua, dan program pembiasaan religius. Ketiga, faktor penghambat meliputi keterbatasan sarana, waktu terbatas, perbedaan kemampuan siswa, kurangnya dukungan orang tua, dan lingkungan sosial kurang mendukung. Penelitian ini menyimpulkan bahwa kombinasi pembiasaan konsisten, pemberian reward, tutor sebaya, dan kolaborasi orang tua merupakan strategi efektif membangun motivasi membaca Al-Qur'an siswa di sekolah dasar.

هدف این پژوهش، تحلیل راهبردهای معلمان آموزش دینی اسلامی (PAI) در انگیزش دانش‌آموزان برای علاقه‌مندی به قرائت قرآن کریم با استفاده از روش اقراء در دبستان دولتی ۱۹۶ پالمبانگ است. این پژوهش با توجه به پدیده پایین بودن علاقه و توانایی دانش‌آموزان در قرائت قرآن کریم، ضرورت اتخاذ راهبردهای آموزشی مؤثر و پایدار توسط معلمان PAI را مطرح می‌کند. با بهره‌گیری از رویکرد کیفی توصیفی و طراحی پدیدارشناختی، داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی با مشارکت معلمان PAI، مدیر مدرسه، دانش‌آموزان و والدین گردآوری شد. یافته‌ها سه نتیجه اصلی را نشان می‌دهد: نخست، شش راهبرد به کار گرفته می‌شود: عادت‌سازی قرائت اقراء هر صبح، اعطای پاداش (تشویق، برچسب، هدیه‌های کوچک)، آموزش همسالان، ادغام اقراء با فعالیت‌های مذهبی (تلاوت گروهی، نماز جماعت)، استفاده از رسانه‌های آموزشی متنوع (کارت حروف، فایل‌های صوتی) و ایجاد همکاری با والدین. دوم، عوامل حمایتی شامل شایستگی معلم، محیط مدرسه مذهبی، مشارکت والدین و برنامه‌های عادت‌سازی مذهبی است. سوم، عوامل بازدارنده شامل محدودیت امکانات، زمان محدود آموزش، تفاوت توانایی دانش‌آموزان، کمبود حمایت والدین و محیط اجتماعی نامناسب است. این پژوهش دلالت دارد که ترکیب عادت‌سازی مستمر، نظام پاداش، آموزش همسالان و همکاری والدین راهبردی مؤثر برای تقویت انگیزش دانش‌آموزان دبستانی جهت قرائت قرآن کریم است.