Insomnia

Background: Insomnia is an important public health concern and may be particularly relevant among security personnel because of irregular work schedules, occupational demands, sustained vigilance, and inadequate rest. This study was conducted to determine the prevalence of insomnia and its association with selected sociodemographic and health-related factors among security personnel in a tertiary care government hospital in south India. Methods: A cross-sectional study was conducted among 100 security personnel. Sociodemographic characteristics, including age, gender, income, education, and marital status, and health-related characteristics, including body mass index, diabetes, and hypertension, were assessed using a structured questionnaire. Insomnia was assessed using the Insomnia Severity Index (ISI). Associations between insomnia and selected variables were examined using the chi-square test. Results: Sub-threshold insomnia was present in 32% of participants, while no cases of moderate or severe insomnia were identified. Significant associations were observed between insomnia and gender (p=0.019) and income level (p=0.020). No significant associations were observed with age, education, marital status, or metabolic health status. Self-reported Diabetes and Hypertension were present in 10% and 4% of participants, respectively, while 74% were classified as obese. Conclusions: Although moderate or severe insomnia was not observed, nearly one-third of security personnel had sub-threshold insomnia. Workplace-based sleep hygiene interventions may be beneficial, particularly among women and lower-income employees. Further studies incorporating objective sleep assessments and detailed evaluation of shift schedules are warranted.

Background Insomnia and poor sleep are highly prevalent among university students and are linked to impaired mental and physical health, reduced cognitive functioning, and lower academic performance. Existing interventions for insomnia include cognitive behavioural therapy for insomnia (CBT-I), mindfulness, and sleep hygiene. CBT-I is widely recognised as effective but remains difficult to access for the general population and lack scalability, long-term follow-up, and feasibility in non-clinical settings. Pragmatic, group-based approaches that can be delivered within the university and are tailored to help students develop self-endorsed routines and competencies for better sleep, creating sustainable changes that extend beyond the program period, is needed. Methods This study is a pragmatic, two-arm randomised controlled trial evaluating the effectiveness of a group-based sleep program for university students with insomnia symptoms. A total of 118 full-time students aged 18–30 meeting diagnostic criteria for chronic insomnia disorder will be randomized (1:1) to either the intervention or a wait-list control group. The intervention comprises 12 weekly 90-minute group sessions followed by nine monthly follow-up meetings, facilitated by trained coaches. The program integrates core elements of CBT-I with motivational and coping strategies, delivered in an interactive and peer-supported format. The primary outcome is change in insomnia severity measured by the Bergen Insomnia Scale. Secondary outcomes include subjective and objective sleep measures, mental health, cognitive performance, academic attainment, health behaviours, physical fitness, and biological markers. Assessments will be conducted at baseline, post-program (12 weeks), and 12 months. A mixed methods process evaluation will assess fidelity, acceptability, mechanisms of impact, and contextual influences. Discussion This trial will be among the first pragmatic evaluations of a structured, group-based sleep intervention tailored to university students with insomnia. Key strengths include the randomised controlled design, comprehensive outcome assessment, 12-month follow-up, and embedded process evaluation. If effective, the program could provide a feasible, scalable, and cost-effective model to improve sleep and therein health, and academic performance in young adults in higher education.

Aim and background: Sleep is a biological necessity essential for physical and mental well-being, yet many young adults, particularly college students, experience sleep disruptions due to major life changes and poor sleep hygiene.This study aimed to identify the determinants of insomnia among undergraduate female students in a rural area of Haryana.Materials and methods: A mixed-method study was conducted between May 2024 and May 2025 involving 340 undergraduate female students.Quantitative data were collected using a semi-structured socio-demographic questionnaire and the insomnia severity index (ISI).Qualitative insights were gathered through in-depth interviews (IDI) with 15 students identified with clinically significant insomnia.Statistical analysis was performed using SPSS software version 26, with significance set at p < 0.05.Results: The prevalence of clinically significant insomnia in the cohort was 5.6% (n = 19).Quantitative analysis revealed that the participant's state of origin was the only statistically significant socio-demographic determinant (p = 0.031).Students from states other than Haryana reported a significantly higher insomnia prevalence (12.5%) compared to those from Haryana (4.2%).Factors such as age, socio-economic status, and type of occupancy showed no significant correlation.Qualitative themes highlighted academic performance, overuse of electronic devices, social environment, and psycho-social stress as primary triggers.Conclusion: While the prevalence of insomnia is relatively low, it is significantly driven by academic transitions, excessive screen time, and communal living challenges.A notable awareness-action gap exists, as students recognize the importance of sleep but prefer self-management or mindfulness over professional clinical help.

Abstract Objectives We hypothesized that benzodiazepine/z-drug (BZRA) dose, insomnia symptoms, and obstructive sleep apnea (OSA) risk are associated with cognitive performance above and beyond other modifiable dementia risk factors. Methods In this cross-sectional study, we used baseline data from recruited patients without dementia from one VA site and one academic site to analyze regression models based on previously published risk factors for cognitive impairment, adapted to include sleep and benzodiazepine usage interactions. Changes in R 2 and model fit (F-tests) were examined for four nested regression models predicting Mini-Mental State Examination (MMSE), Trail Making Test (TMT)-A, TMT-B, and Digit Symbol Substitution Test (DSST). Base Models included common dementia risk factors. Model-2 = Base + Insomnia Severity Index; Model-3 = Model-2 + dose; Model-4 = Model-3 + OSA risk; and Model-5 = Model-4 + OSA-BZRA. Results R 2 for the base model predicting MMSE was 0.139 (n = 313), 0.241 for TMT-A (n = 298), 0.229 for TMT-B (n = 287), and 0.189 for DSST (n = 285). Model-5 R 2 was 0.142 for MMSE, 0.246 for TMT-A, 0.238 for TMT-B, and 0.190 for DSST, with all F-test p-values >.145. Conclusions Sleep disorder variables did not significantly explain additional variation in cognition performance. Studies with a wider range of cognitive performance are needed.

Sleep and circadian disturbances in Alzheimer’s disease (AD) affect patients and caregivers, but clinical action depends on the syndrome, measurement, and outcome under consideration. This narrative review links sleep assessment to indication-based care while distinguishing symptomatic benefit, physiological target engagement, and disease modification. A purposive literature search was supplemented by targeted checks of PubMed-indexed and original publisher records through 4 October 2026. Selected studies are described by population, AD ascertainment, comparator, and measured endpoint rather than assigned formal evidence-certainty grades. Actigraphy characterizes behavioral rest–activity patterns; melatonin timing and temperature rhythms address endogenous circadian physiology under controlled conditions. Polysomnography and quantitative electroencephalography characterize respiratory events, sleep architecture, and oscillatory activity. These measurements inform different questions and do not independently assign AD etiology or cognitive-functional stage. Clinical priorities include confirmed obstructive sleep apnea, cognition-adapted insomnia care, irregular sleep timing, medication-related effects, parasomnias, limb symptoms, and excessive daytime sleepiness. Interpretation incorporates hypoxemia, treatment exposure, comorbidity, caregiver support, and competing diagnoses. Randomized sleep benefits remain distinct from observational cognitive associations or exploratory imaging and cerebrospinal fluid changes. Human and animal studies of arousal circuits, protein dynamics, inflammation, and fluid transport provide mechanistic context, with conflicting results interpreted according to the actual experimental endpoint. The review provides a clinically organized account of selected evidence, not a comprehensive treatment ranking. Sleep care and cognitive-etiologic assessment should proceed in parallel, with follow-up matched to patient function, safety, and the specific treatment goal.

Background Sleep disturbances and oral health problems are both prevalent public health concerns with substantial impacts on quality of life and systemic health. However, population-based evidence examining the independent associations between multiple dimensions of oral health and multiple sleep outcomes remains limited. This study investigated the associations between oral health indicators and sleep disturbances among Canadian adults using nationally representative survey data. Methods We utilized data from adults aged 18 years and older who completed the 2017–2018 Canadian Community Health Survey (CCHS). Four oral health indicators were assessed: self-reported oral health, oral pain, bleeding gums, and dry mouth. Four sleep outcomes were examined: short sleep duration, insomnia symptoms, unrefreshing sleep, and difficulty staying awake. Multivariable logistic regression models were used, with progressive adjustment for sociodemographic factors, health status, and health behaviors. Results All four oral health indicators were significantly associated with most sleep outcomes in the full adjusted model. For short sleep duration, the strongest association was observed for poor oral health (AOR: 1.623). For insomnia symptoms, dry mouth (AOR: 1.904) and oral pain (AOR: 1.826) exhibited the strongest associations. For unrefreshing sleep, oral pain (AOR: 1.937) and dry mouth (AOR: 1.808) were associated with higher odds of reporting unrefreshing sleep. For difficulty staying awake, dry mouth (AOR: 1.720) and oral pain (AOR: 1.701) showed the strongest associations. Conclusion Oral health problems are associated with multiple dimensions of sleep disturbance. These findings highlight the need for integrated care and complementary screening between dental and sleep medicine.

زمینه: اختلالات خواب و مشکلات سلامت دهان هر دو از نگرانی‌های شایع بهداشت عمومی هستند که تأثیرات قابل توجهی بر کیفیت زندگی و سلامت سیستمیک دارند. با این حال، شواهد مبتنی بر جمعیت که به بررسی ارتباطات مستقل میان ابعاد مختلف سلامت دهان و پیامدهای مختلف خواب می‌پردازد، محدود است. این مطالعه ارتباط میان شاخص‌های سلامت دهان و اختلالات خواب را در میان بزرگسالان کانادایی با استفاده از داده‌های نظرسنجی ملی نماینده بررسی کرد. روش‌ها: داده‌های بزرگسالان ۱۸ سال و بالاتر که در نظرسنجی سلامت جامعه کانادا (CCHS) در سال‌های ۲۰۱۷–۲۰۱۸ شرکت کرده بودند، مورد استفاده قرار گرفت. چهار شاخص سلامت دهان ارزیابی شد: سلامت دهان خودگزارش‌شده، درد دهان، خونریزی لثه و خشکی دهان. چهار پیامد خواب بررسی شد: مدت خواب کوتاه، علائم بی‌خوابی، خواب غیرطراوت‌بخش و دشواری در بیدار ماندن. مدل‌های رگرسیون لجستیک چندمتغیره با تعدیل تدریجی برای عوامل جمعیت‌شناختی، وضعیت سلامت و رفتارهای سلامت به کار رفت. نتایج: هر چهار شاخص سلامت دهان در مدل کاملاً تعدیل‌شده با اکثر پیامدهای خواب ارتباط معناداری داشتند. برای مدت خواب کوتاه، قوی‌ترین ارتباط برای سلامت دهان ضعیف مشاهده شد (AOR: 1.623). برای علائم بی‌خوابی، خشکی دهان (AOR: 1.904) و درد دهان (AOR: 1.826) قوی‌ترین ارتباط را نشان دادند. برای خواب غیرطراوت‌بخش، درد دهان (AOR: 1.937) و خشکی دهان (AOR: 1.808) با احتمال بالاتر گزارش خواب غیرطراوت‌بخش همراه بودند. برای دشواری در بیدار ماندن، خشکی دهان (AOR: 1.720) و درد دهان (AOR: 1.701) قوی‌ترین ارتباط را نشان دادند. نتیجه‌گیری: مشکلات سلامت دهان با ابعاد مختلف اختلال خواب مرتبط هستند. این یافته‌ها بر ضرورت مراقبت یکپارچه و غربالگری مکمل میان دندان‌پزشکی و پزشکی خواب تأکید می‌کند.

This study aimed to investigate the association between insomnia severity and systemic inflammatory indices, specifically neutrophil-to-lymphocyte ratio (NLR), platelet-to-lymphocyte ratio (PLR), and systemic immune-inflammation index (SII), in geriatric individuals aged 80 years and older, a subgroup for whom evidence on this relationship remains scarce. This cross-sectional study included 384 patients aged ≥ 80 years attending a geriatric outpatient clinic. Insomnia severity was assessed using the Insomnia Severity Index (ISI). Inflammatory markers, namely the NLR, PLR, and SII were derived from routine hematological parameters and analyzed via correlation analyses and multivariable linear regression. Insomnia was identified in 38.5% of participants. ISI scores showed significant positive correlations with NLR, PLR, SII, chronic disease burden, and medication count (all p < 0.001). Inflammatory marker levels were significantly elevated in those with insomnia ( p < 0.001). After full covariate adjustment, SII (β = 0.07, p < 0.001) and NLR (β = 0.666, p = 0.004) remained independent predictors of insomnia severity, whereas PLR lost significance. Insomnia is highly prevalent in the oldest-old and independently associated with systemic inflammatory burden. SII and NLR, as accessible and non-invasive parameters, may serve as pragmatic biomarkers for stratifying insomnia severity in geriatric practice. Longitudinal studies are warranted to establish causality and evaluate anti-inflammatory interventions.

این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین شدت بی‌خوابی و شاخص‌های التهابی سیستمیک، به‌ویژه نسبت نوتروفیل به لنفوسیت (NLR)، نسبت پلاکت به لنفوسیت (PLR) و شاخص ایمنی-التهاب سیستمیک (SII)، در افراد سالمند با سن ۸۰ سال و بالاتر انجام شد؛ زیرگروهی که شواهد مربوط به این رابطه در آن‌ها همچنان محدود است. این مطالعه مقطعی شامل ۳۸۴ بیمار با سن ≥ ۸۰ سال بود که به درمانگاه سرپایی سالمندان مراجعه کرده بودند. شدت بی‌خوابی با استفاده از شاخص شدت بی‌خوابی (ISI) ارزیابی شد. شاخص‌های التهابی شامل NLR، PLR و SII از پارامترهای هماتولوژیک روتین استخراج و از طریق تحلیل همبستگی و رگرسیون خطی چندمتغیره مورد بررسی قرار گرفتند. بی‌خوابی در ۳۸/۵٪ از شرکت‌کنندگان شناسایی شد. نمرات ISI همبستگی مثبت معناداری با NLR، PLR، SII، بار بیماری مزمن و تعداد داروها نشان دادند (همگی p < 0.001). سطوح شاخص‌های التهابی در افراد مبتلا به بی‌خوابی به طور معناداری بالاتر بود (p < 0.001). پس از تعدیل کامل کووارییت‌ها، SII (β = 0.07, p < 0.001) و NLR (β = 0.666, p = 0.004) به عنوان پیش‌بینی‌کننده‌های مستقل شدت بی‌خوابی باقی ماندند، در حالی که PLR معناداری خود را از دست داد. بی‌خوابی در سالمندان بسیار شایع است و به طور مستقل با بار التهابی سیستمیک ارتباط دارد. SII و NLR به عنوان پارامترهایی در دسترس و غیرتهاجمی، می‌توانند به عنوان نشانگرهای زیستی عملی برای طبقه‌بندی شدت بی‌خوابی در عمل بالینی سالمندان مورد استفاده قرار گیرند. انجام مطالعات طولی برای تعیین رابطه علی و ارزیابی مداخلات ضدالتهابی ضروری است.

Population ageing is increasing the number of older adults who experience overlapping depressive symptoms, anxiety, insomnia, loneliness, and cognitive vulnerability, often alongside multimorbidity, pain, frailty, and functional limitation. This structured narrative review evaluates Tai Chi as a scalable, low-intensity mind–body exercise for these interconnected problems. We synthesised 171 publications identified through PubMed and citation chaining, including Tai Chi-specific clinical studies, broader mind–body evidence, guidelines, and implementation literature. Evidence is most consistent for reducing depressive symptoms, improving sleep, and improving balance, with possible benefits for selected cognitive outcomes. Evidence is weaker for diagnosed depressive or anxiety disorders, loneliness as a primary outcome, long-term cognitive trajectories, and dementia incidence. Tai Chi should therefore be positioned as an adjunct to established care, not as a replacement for pharmacotherapy, psychotherapy, cognitive behavioral therapy for insomnia (CBT-I), or multidomain dementia-risk reduction. Proposed pathways include autonomic regulation, sleep stabilisation, behavioral activation, balance confidence, cognitive–motor integration, and group participation; however, most mechanism evidence is indirect or exploratory. Translation requires clearly specified protocols, active comparators, blinded outcome assessments where feasible, long-term follow-up, systematic adverse-event reporting, cost-effectiveness analyses, and equity-focused implementation. Tai Chi is the most credible as an adaptable component of stepped or integrated care for older adults, provided that programmes are standardised, safely delivered, and evaluated against clinically significant outcomes.

افزایش سالمندی جمعیت موجب افزایش تعداد سالمندانی می‌شود که علائم افسردگی، اضطراب، بی‌خوابی، احساس تنهایی و آسیب‌پذیری شناختی را به طور همزمان تجربه می‌کنند و اغلب این مشکلات با چندبیماری، درد، ناتوانی و محدودیت عملکردی همراه است. این مرور روایتی ساختاریافته، تای‌چی را به عنوان یک ورزش ذهنی-بدنی با شدت پایین و مقیاس‌پذیر برای این مشکلات درهم‌تنیده ارزیابی می‌کند. ما ۱۷۱ مقاله شناسایی‌شده از طریق PubMed و زنجیره‌سازی ارجاعات را شامل مطالعات بالینی اختصاصی تای‌چی، شواهد گسترده‌تر ورزش‌های ذهنی-بدنی، راهنماها و متون اجرایی مرور کردیم. شواهد بیشترین ثبات را در کاهش علائم افسردگی، بهبود خواب و بهبود تعادل نشان می‌دهند و احتمالاً برای برخی پیامدهای شناختی نیز مفید است. شواهد برای اختلالات افسردگی یا اضطراب تشخیص‌داده‌شده، احساس تنهایی به عنوان پیامد اصلی، روندهای شناختی بلندمدت و بروز زوال عقل ضعیف‌تر است. بنابراین، تای‌چی باید به عنوان مکمل مراقبت‌های تثبیت‌شده و نه جایگزین دارودرمانی، روان‌درمانی، درمان شناختی-رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I) یا کاهش چندبعدی خطر زوال عقل مطرح شود. مسیرهای پیشنهادی شامل تنظیم خودکار، تثبیت خواب، فعال‌سازی رفتاری، اعتماد به تعادل، یکپارچگی شناختی-حرکتی و مشارکت گروهی است؛ با این حال، بیشتر شواهد مربوط به مکانیسم‌ها غیرمستقیم یا اکتشافی هستند. انتقال به عمل مستلزم پروتکل‌های مشخص، مقایسه‌گرهای فعال، ارزیابی پیامدها به صورت کور در صورت امکان، پیگیری بلندمدت، گزارش‌دهی نظام‌مند عوارض، تحلیل‌های هزینه-اثربخشی و اجرای مبتنی بر عدالت است. تای‌چی در صورتی که برنامه‌ها استاندارد، ایمن و بر اساس پیامدهای بالینی معنادار ارزیابی شوند، معتبرترین گزینه به عنوان جزء قابل انطباق مراقبت پله‌ای یا یکپارچه برای سالمندان است.

This study aimed to develop a Japanese version of the Sleep Problem Acceptance Questionnaire (SPAQ-J) and assess its reliability and validity. The SPAQ-J was developed through a forward-backward translation procedure with permission from the original authors. The sample included 861 adults with insomnia who completed questionnaires on experiential avoidance, insomnia symptoms, dysfunctional beliefs about sleep, sleep-related safety behaviors, insomnia catastrophizing, and pre-sleep arousal. Confirmatory factor analysis confirmed that the SPAQ-J retained the two-factor structure of the original version (CFI = 0.972, TLI = 0.958, RMSEA = 0.082, SRMR = 0.059): Activity Engagement and Willingness. Although internal consistency was adequate (Activity Engagement: α = 0.868, ω = 0.870; Willingness: α = 0.895, ω = 0.895), test-retest reliability was below the recommended threshold (Activity Engagement: ICC = 0.586, Willingness: ICC = 0.589). In terms of construct validity, Willingness moderately correlated with all scales, whereas Activity Engagement showed moderate-to-weak correlations. Hierarchical multiple regression analysis revealed that adding the SPAQ-J subscales significantly enhanced the explanatory power. Measurement invariance analysis across sex and age groups showed no significant changes in the fit indices, indicating stability. These findings suggest that the SPAQ-J is a valid and partially reliable measure of psychological flexibility related to sleep problems in the Japanese population.

این مطالعه با هدف توسعه نسخه ژاپنی پرسشنامه پذیرش مشکلات خواب (SPAQ-J) و ارزیابی پایایی و روایی آن انجام شد. SPAQ-J از طریق فرایند ترجمه پیشرو-پسرو و با کسب اجازه از نویسندگان اصلی تهیه گردید. نمونه شامل ۸۶۱ بزرگسال مبتلا به بی‌خوابی بود که پرسشنامه‌هایی درباره اجتناب تجربی، علائم بی‌خوابی، باورهای ناکارآمد درباره خواب، رفتارهای ایمنی مرتبط با خواب، فاجعه‌سازی بی‌خوابی و برانگیختگی پیش از خواب را تکمیل کردند. تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که SPAQ-J ساختار دو عاملی نسخه اصلی (CFI = 0.972، TLI = 0.958، RMSEA = 0.082، SRMR = 0.059) را حفظ کرده است: درگیری در فعالیت و تمایل. اگرچه انسجام درونی مناسب بود (درگیری در فعالیت: α = 0.868، ω = 0.870؛ تمایل: α = 0.895، ω = 0.895)، پایایی آزمون-بازآزمون کمتر از آستانه توصیه‌شده بود (درگیری در فعالیت: ICC = 0.586، تمایل: ICC = 0.589). از نظر روایی سازه، تمایل با همه مقیاس‌ها همبستگی متوسط داشت، در حالی که درگیری در فعالیت همبستگی متوسط تا ضعیف نشان داد. تحلیل رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی نشان داد افزودن زیرمقیاس‌های SPAQ-J به طور معناداری قدرت تبیین را افزایش داد. تحلیل ناوری سنجش در گروه‌های جنسی و سنی تغییر معناداری در شاخص‌های برازش نشان نداد که بیانگر پایداری است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که SPAQ-J ابزاری روا و تا حدی پایا برای سنجش انعطاف‌پذیری روان‌شناختی مرتبط با مشکلات خواب در جمعیت ژاپنی است.

Insomnia is a prevalent sleep disorder with growing evidence implicating immune and inflammatory processes. Elevated C-reactive protein (CRP), a marker of systemic inflammation, is frequently observed in individuals with poor sleep, yet the genetic basis of this relationship remains unclear. This study aims to characterize the shared genetic architecture between insomnia and CRP using large-scale genomic data. CRP levels were significantly elevated in 130 611 individuals with insomnia compared with 327 375 controls in the UK Biobank. Genome-wide genetic correlation, pleiotropic analysis, colocalization, Mendelian randomization (MR), and functional annotation were used to characterize shared genetic architecture and biological pathways. Insomnia and CRP showed a significant positive genetic correlation. We identified 125 pleiotropic loci jointly associated with insomnia and CRP. Functional annotation implicated chromatin organization and nucleosome assembly, while pathway analyses highlighted immune signaling, cellular senescence, and programmed cell death. Colocalization analysis provided support for shared causal variants at six loci in or near APOE, HLA-B, NLGN1, AK5/DNAJB4, FAM114A2/GRIA1, and SATB1. Bidirectional MR provided stronger evidence for a directional relationship from insomnia liability to elevated CRP than in the reverse direction. This study uncovers shared genetic mechanisms linking insomnia and systemic inflammation. The directional genetic relationship from insomnia liability to elevated CRP suggests that sleep dysfunction may contribute to inflammatory processes.

بی‌خوابی یکی از اختلالات شایع خواب است که شواهد فزاینده‌ای نقش فرایندهای ایمنی و التهابی را در آن نشان می‌دهد. سطوح بالای پروتئین واکنشی C (CRP) که نشانگر التهاب سیستمیک است، اغلب در افراد دارای خواب ضعیف مشاهده می‌شود، اما مبنای ژنتیکی این رابطه همچنان نامشخص باقی مانده است. هدف این مطالعه، توصیف معماری ژنتیکی مشترک بین بی‌خوابی و CRP با استفاده از داده‌های ژنومی در مقیاس بزرگ است. سطوح CRP در ۱۳۰٬۶۱۱ فرد مبتلا به بی‌خوابی نسبت به ۳۲۷٬۳۷۵ فرد کنترل در بانک زیستی بریتانیا به طور معناداری بالاتر بود. برای توصیف معماری ژنتیکی مشترک و مسیرهای زیستی، از همبستگی ژنتیکی در سراسر ژنوم، تحلیل پلئوتروپیک، هم‌مکانی، رندوم‌سازی مندلی (MR) و حاشیه‌نویسی عملکردی استفاده شد. بی‌خوابی و CRP همبستگی ژنتیکی مثبت و معناداری نشان دادند. ما ۱۲۵ جایگاه پلئوتروپیک شناسایی کردیم که به طور مشترک با بی‌خوابی و CRP مرتبط بودند. حاشیه‌نویسی عملکردی به سازماندهی کروماتین و مونتاژ نوکلئوزوم اشاره داشت، در حالی که تحلیل مسیرها بر سیگنالینگ ایمنی، پیری سلولی و مرگ برنامه‌ریزی‌شده سلول تأکید کرد. تحلیل هم‌مکانی از وجود واریانت‌های علّی مشترک در شش جایگاه در یا نزدیک APOE، HLA-B، NLGN1، AK5/DNAJB4، FAM114A2/GRIA1 و SATB1 حمایت کرد. رندوم‌سازی مندلی دوسویه شواهد قوی‌تری برای رابطه جهت‌دار از استعداد بی‌خوابی به افزایش CRP نسبت به جهت معکوس ارائه داد. این مطالعه سازوکارهای ژنتیکی مشترک مرتبط‌کننده بی‌خوابی و التهاب سیستمیک را آشکار می‌کند. رابطه ژنتیکی جهت‌دار از استعداد بی‌خوابی به افزایش CRP نشان می‌دهد که اختلال خواب ممکن است به فرایندهای التهابی کمک کند.

Insomnia disorder (ID) is a common sleep-wake disorder marked by persistent dissatisfaction with sleep quality or quantity. Previous studies have shown that sleep plays a critical role in emotion regulation, particularly in fear extinction. This study aims to characterize ID using estimates of the sympathetic arousal state derived from skin conductance (SC)-based observations, and to compare two observation models: the marked point process (MPP) model and the MPP coupled with continuous (MPP+Cont) model. We utilize SC data from a fear conditioning and extinction procedure involving 24 individuals with ID and 24 good sleepers (GS). The SC measurements are deconvolved to extract autonomic nervous system (ANS) activations and the tonic component. The MPP observation model uses only the extracted ANS activations, while the MPP+Cont model incorporates both ANS activations and the tonic component. Both models are employed to estimate the underlying arousal state over time and compute a high arousal index (HAI). We compare the estimated arousal states and HAI between the ID and GS groups to assess alterations in arousal associated with ID. Our results reveal that ID may be associated with impaired fear extinction learning and recall. Notably, the distinction between ID and GS emerges only under the MPP+Cont model, indicating the critical role of the tonic component in arousal estimation. Overall, this study highlights the potential of arousal state estimation for understanding autonomic dysregulation in ID, thereby supporting interventions for fear-centered comorbidities and improving quality of life.

اختلال بی‌خوابی (ID) یکی از اختلالات شایع خواب-بیداری است که با نارضایتی مداوم از کیفیت یا کمیت خواب مشخص می‌شود. پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که خواب نقش حیاتی در تنظیم هیجان، به‌ویژه در خاموشی ترس ایفا می‌کند. هدف این مطالعه، توصیف اختلال بی‌خوابی با استفاده از برآوردهای وضعیت برانگیختگی سمپاتیک مبتنی بر مشاهدات هدایت پوست (SC) و مقایسه دو مدل مشاهده است: مدل فرآیند نقطه‌ای نشاندار (MPP) و مدل MPP همراه با جزء پیوسته (MPP+Cont). داده‌های SC از یک فرایند شرطی‌سازی و خاموشی ترس شامل ۲۴ فرد مبتلا به اختلال بی‌خوابی و ۲۴ فرد خواب خوب (GS) جمع‌آوری شد. اندازه‌گیری‌های SC به منظور استخراج فعال‌سازی‌های دستگاه عصبی خودمختار (ANS) و جزء تونیک، دیکانولوشن شدند. مدل مشاهده MPP تنها از فعال‌سازی‌های استخراج‌شده ANS استفاده می‌کند، در حالی که مدل MPP+Cont هر دو فعال‌سازی ANS و جزء تونیک را در بر می‌گیرد. هر دو مدل برای برآورد وضعیت برانگیختگی زمینه‌ای در طول زمان و محاسبه شاخص برانگیختگی بالا (HAI) به کار گرفته شدند. وضعیت‌های برانگیختگی برآوردشده و HAI بین گروه‌های ID و GS مقایسه شد تا تغییرات برانگیختگی مرتبط با اختلال بی‌خوابی ارزیابی شود. نتایج ما نشان می‌دهد که اختلال بی‌خوابی ممکن است با اختلال در یادگیری و یادآوری خاموشی ترس همراه باشد. به طور قابل توجهی، تمایز بین ID و GS تنها تحت مدل MPP+Cont آشکار می‌شود که نشان‌دهنده نقش حیاتی جزء تونیک در برآورد برانگیختگی است. به طور کلی، این مطالعه بر پتانسیل برآورد وضعیت برانگیختگی برای درک اختلال تنظیم خودمختار در اختلال بی‌خوابی تأکید می‌کند و از مداخلات برای همبودی‌های متمرکز بر ترس و بهبود کیفیت زندگی حمایت می‌کند.

CDigital therapeutics (DTx) are software-based medical devices that deliver evidence-based therapeutic interventions directly to patients. While the clinical use of DTx is expanding rapidly, regulatory fragmentation and the absence of harmonized legal definitions hinder their assessment and reimbursement policies, as well as their integration into healthcare systems. There is currently a lack of comprehensive overviews of DTx clinical development, which are essential for informing policy, research and regulatory priorities. This paper provides an updated overview of randomised clinical trials involving DTx. 254 eligible trials on DTx, (defined according to ISO/TR 11147:2023) registered through January 2025 were identified through a search on C linicalTrials.gov . Mobile applications represent the most prevalent technology (65%), followed by web-based tools and virtual reality (20%). Psychiatric disorders are the primary therapeutic target (52% of the studies) with insomnia, depression, and anxiety being the most addressed conditions. Trials were primarily conducted in North America (41%) and Europe (32%), where Germany, Spain, and Italy represent the most active countries. The analysis of clinical trials registrations on ClinicalTrials.gov reveals a heterogenous geographical distribution of DTx development but also a clear direction in the type of conditions for which they are mostly indicated, namely psychiatric and nervous system disorders. The fragmented policies on DTx reimbursement, even among EU countries, and the different capacity of governments to fund DTx research and development emerge as key factors, along with cultural and ethical issues, in determining the willingness of the industry to invest in these devices.

درمان‌های دیجیتال (DTx) ابزارهای پزشکی مبتنی بر نرم‌افزار هستند که مداخلات درمانی مبتنی بر شواهد را مستقیماً به بیماران ارائه می‌دهند. اگرچه استفاده بالینی از DTx به سرعت در حال گسترش است، اما پراکندگی مقررات و فقدان تعاریف قانونی هماهنگ، ارزیابی و سیاست‌های بازپرداخت آن‌ها و همچنین ادغام آن‌ها در نظام‌های سلامت را با مشکل مواجه کرده است. در حال حاضر، مرورهای جامعی از توسعه بالینی DTx وجود ندارد که برای اطلاع‌رسانی به سیاست‌گذاری، پژوهش و اولویت‌های مقرراتی ضروری است. این مقاله مروری به‌روز از کارآزمایی‌های بالینی تصادفی‌سازی‌شده مرتبط با DTx ارائه می‌دهد. تعداد ۲۵۴ کارآزمایی واجد شرایط در زمینه DTx (مطابق تعریف ISO/TR 11147:2023) که تا ژانویه ۲۰۲۵ در ClinicalTrials.gov ثبت شده‌اند، شناسایی شدند. برنامه‌های تلفن همراه رایج‌ترین فناوری را تشکیل می‌دهند (۶۵٪)، و پس از آن ابزارهای مبتنی بر وب و واقعیت مجازی (۲۰٪) قرار دارند. اختلالات روان‌پزشکی هدف اصلی درمانی هستند (۵۲٪ مطالعات) و بی‌خوابی، افسردگی و اضطراب بیشترین شرایط مورد بررسی را تشکیل می‌دهند. کارآزمایی‌ها عمدتاً در آمریکای شمالی (۴۱٪) و اروپا (۳۲٪) انجام شده‌اند که در میان کشورهای اروپایی، آلمان، اسپانیا و ایتالیا فعال‌ترین کشورها هستند. تحلیل ثبت کارآزمایی‌های بالینی در ClinicalTrials.gov توزیع جغرافیایی ناهمگونی از توسعه DTx را نشان می‌دهد، اما همچنین جهت‌گیری روشنی در نوع شرایطی که عمدتاً برای آن‌ها تجویز می‌شوند، یعنی اختلالات روان‌پزشکی و سیستم عصبی، مشاهده می‌شود. سیاست‌های پراکنده در زمینه بازپرداخت DTx، حتی در میان کشورهای اتحادیه اروپا، و ظرفیت متفاوت دولت‌ها برای تأمین مالی پژوهش و توسعه DTx، همراه با مسائل فرهنگی و اخلاقی، به عنوان عوامل کلیدی در تعیین تمایل صنعت برای سرمایه‌گذاری در این ابزارها مطرح می‌شوند.

Cognitive behavioral therapy for insomnia (CBTI) is a first-line treatment, but the quality and engagement of CBTI information on short-video platforms remain uncertain. We evaluated 293 videos from Douyin, Kwai, RedNote, and Bilibili using the Global Quality Scale, modified DISCERN, Video Information Quality Instrument, Journal of the American Medical Association (JAMA) benchmarks, and a Composite Quality Index (CQI). The primary outcome was ln(1 + weighted engagement per publication day). Multivariable models adjusted for publication days, follower count, video length, and author identity using HC3 robust inference. Bilibili had the highest mean JAMA and Global Quality Scale scores, whereas Douyin had the highest median weighted engagement per day. A 10-point CQI increase was positively associated with engagement on Douyin (β = 0.469, 95% CI [0.107,0.831], P = 0.011). However, the global CQI-by-platform interaction was nonsignificant ( P = 0.067), providing insufficient evidence that the association differed across platforms. JAMA slopes and the global interaction were nonsignificant. Alternative score weightings produced similar secondary unadjusted findings, and view-normalized CQI associations were nonsignificant in Kwai and Bilibili. The platforms differed in information transparency, quality, and engagement, but no platform performed best across all dimensions. Popularity should not be considered a proxy for CBTI information quality.

درمان شناختی-رفتاری برای بی‌خوابی (CBTI) درمان خط اول محسوب می‌شود، اما کیفیت و میزان مشارکت اطلاعات مربوط به CBTI در پلتفرم‌های ویدئویی کوتاه هنوز نامشخص است. ما ۲۹۳ ویدئو از Douyin، Kwai، RedNote و Bilibili را با استفاده از مقیاس کیفیت جهانی (Global Quality Scale)، نسخه اصلاح‌شده DISCERN، ابزار کیفیت اطلاعات ویدئویی (Video Information Quality Instrument)، معیارهای انجمن پزشکی آمریکا (Journal of the American Medical Association - JAMA) و شاخص کیفیت ترکیبی (Composite Quality Index - CQI) ارزیابی کردیم. پیامد اصلی، لگاریتم طبیعی (ln) (۱ + میزان مشارکت وزنی به ازای هر روز انتشار) بود. مدل‌های چندمتغیره برای روزهای انتشار، تعداد دنبال‌کنندگان، طول ویدئو و هویت نویسنده با استفاده از استنتاج مقاوم HC3 تعدیل شدند. Bilibili بالاترین میانگین امتیازات JAMA و مقیاس کیفیت جهانی را داشت، در حالی که Douyin بالاترین میانه مشارکت وزنی به ازای هر روز را نشان داد. افزایش ۱۰ واحدی CQI با میزان مشارکت در Douyin ارتباط مثبت داشت (β = ۰.۴۶۹، ۹۵٪ CI [۰.۱۰۷، ۰.۸۳۱]، P = ۰.۰۱۱). با این حال، تعامل کلی CQI بر اساس پلتفرم معنادار نبود (P = ۰.۰۶۷) و شواهد کافی برای تفاوت این ارتباط در میان پلتفرم‌ها وجود نداشت. شیب‌های JAMA و تعامل کلی نیز معنادار نبودند. وزن‌دهی‌های جایگزین امتیازات، یافته‌های ثانویه مشابهی را بدون تعدیل نشان داد و ارتباطات CQI نرمال‌شده بر اساس بازدید در Kwai و Bilibili معنادار نبود. پلتفرم‌ها از نظر شفافیت اطلاعات، کیفیت و میزان مشارکت تفاوت داشتند، اما هیچ پلتفرمی در همه ابعاد بهترین عملکرد را نداشت. محبوبیت نباید به عنوان شاخصی برای کیفیت اطلاعات CBTI در نظر گرفته شود.

AIMS AND METHOD: Daridorexant is a dual orexin receptor antagonist recently licensed for chronic insomnia disorder. Guidelines recommend it as a second-line treatment for insomnia, after cognitive-behavioural therapy. Initial trials excluded common comorbidities despite comorbid insomnia being the norm, not the exception. The long-term benefit from daridorexant remains unclear, with few long-term trials. We aimed to assess long-term outcomes in those with comorbid insomnia.This was a retrospective analysis of 38 patients with insomnia who commenced daridorexant. Mental health disorders were common in those referred. Adverse events and a range of insomnia outcomes were assessed. RESULTS: The mean follow-up period was 10.5 months. Of the 38 patients in the study, 95% had comorbid insomnia; 55% experienced benefit from the daridorexant, but 24% discontinued because of side-effects, including vivid dreams, fatigue and worsening anxiety. Three patients experienced worsening mood, one of which included suicidality. CLINICAL IMPLICATIONS: Daridorexant can be effective for those with comorbid insomnia, but side-effects may be more common than previously reported.

اهداف و روش: داریدورکسنت یک آنتاگونیست دوگانه گیرنده اورکسین است که اخیراً برای اختلال بی‌خوابی مزمن مجوز گرفته است. راهنماهای بالینی آن را به عنوان درمان خط دوم بی‌خوابی، پس از درمان شناختی-رفتاری، توصیه می‌کنند. کارآزمایی‌های اولیه، بیماری‌های همبود شایع را مستثنی کردند، در حالی که بی‌خوابی همراه با بیماری‌های همبود قاعده است نه استثنا. سودمندی بلندمدت داریدورکسنت همچنان نامشخص است و کارآزمایی‌های بلندمدت اندکی وجود دارد. هدف ما ارزیابی پیامدهای بلندمدت در افراد مبتلا به بی‌خوابی همراه با بیماری‌های همبود بود. این مطالعه یک تحلیل گذشته‌نگر از ۳۸ بیمار مبتلا به بی‌خوابی بود که داریدورکسنت را آغاز کردند. اختلالات سلامت روان در افراد ارجاع‌شده شایع بود. عوارض جانبی و طیفی از پیامدهای بی‌خوابی ارزیابی شد. نتایج: میانگین دوره پیگیری ۱۰٫۵ ماه بود. از میان ۳۸ بیمار حاضر در مطالعه، ۹۵٪ بی‌خوابی همراه با بیماری‌های همبود داشتند؛ ۵۵٪ از داریدورکسنت سود بردند، اما ۲۴٪ به دلیل عوارض جانبی از جمله رؤیاهای واضح، خستگی و تشدید اضطراب، درمان را قطع کردند. سه بیمار دچار تشدید خلق، از جمله یک مورد با افکار خودکشی، شدند. پیامدهای بالینی: داریدورکسنت می‌تواند برای افراد مبتلا به بی‌خوابی همراه با بیماری‌های همبود مؤثر باشد، اما عوارض جانبی ممکن است بیش از آنچه پیش‌تر گزارش شده بود، شایع باشد.

Sleep has been linked to brain waste clearance and glymphatic/perivascular transport, yet whether insomnia shares genetic architecture with perivascular diffusivity remains unclear. Here we show that insomnia liability and diffusion tensor imaging measures along the perivascular space have little genome-wide genetic correlation but converge locally at chromosome 17q21.31. Polygenic enrichment, conjunctional false discovery rate, and Bayesian colocalization analyses support shared statistical signals in this region, which contains the MAPT inversion locus. Transcriptome-wide, gene-level fine-mapping, and summary-data Mendelian randomization analyses prioritize HEXIM1, ACBD4, EFTUD2, and MAPT. Tissue, cell-type, spatial transcriptomic, and sleep-perturbation analyses place these candidates in neuronal, glial, immune, vascular, and perivascular contexts, with effects varying by brain region and imaging phenotype. Together, these findings support localized genetic convergence rather than a genome-wide shared architecture and provide biological context for future studies of perivascular imaging phenotypes and neurodegeneration-related processes. Insomnia and MRI-derived perivascular diffusivity show little genome-wide genetic correlation but converge locally at 17q21.31, highlighting HEXIM1, ACBD4, EFTUD2 and MAPT.

خواب با پاک‌سازی ضایعات مغزی و انتقال گلیمفاتیک/پری‌عروقی مرتبط است، اما اینکه آیا بی‌خوابی معماری ژنتیکی مشترکی با نفوذپذیری پری‌عروقی دارد یا خیر، همچنان نامشخص است. در این پژوهش نشان داده‌ایم که استعداد ابتلا به بی‌خوابی و سنجش‌های تصویربرداری تنسور انتشار در امتداد فضای پری‌عروقی، همبستگی ژنتیکی گسترده‌ای در سراسر ژنوم ندارند اما به طور موضعی در کروموزوم 17q21.31 همگرا می‌شوند. تحلیل‌های غنی‌سازی چندژنی، نرخ کشف کاذب مشترک و هم‌موضعی‌سازی بیزی از سیگنال‌های آماری مشترک در این ناحیه که جایگاه وارونگی MAPT را در بر می‌گیرد، حمایت می‌کنند. تحلیل‌های ترنسکریپتومیک در سراسر ژنوم، ریزنگاری در سطح ژن و رندومیزاسیون مندلی با داده‌های خلاصه، ژن‌های HEXIM1، ACBD4، EFTUD2 و MAPT را اولویت‌بندی می‌کنند. تحلیل‌های بافتی، نوع سلولی، ترنسکریپتومیک فضایی و اختلال خواب این ژن‌های کاندید را در زمینه‌های نورونی، گلیال، ایمنی، عروقی و پری‌عروقی قرار می‌دهند و اثرات آن‌ها بسته به ناحیه مغزی و فنوتیپ تصویربرداری متفاوت است. این یافته‌ها از همگرایی ژنتیکی موضعی به جای معماری مشترک ژنتیکی در سراسر ژنوم حمایت می‌کند و زمینه زیستی لازم را برای مطالعات آینده در زمینه فنوتیپ‌های تصویربرداری پری‌عروقی و فرایندهای مرتبط با نورودژنراسیون فراهم می‌سازد. بی‌خوابی و نفوذپذیری پری‌عروقی مشتق‌شده از MRI همبستگی ژنتیکی گسترده‌ای ندارند اما به طور موضعی در 17q21.31 همگرا می‌شوند و ژن‌های HEXIM1، ACBD4، EFTUD2 و MAPT را برجسته می‌سازند.

BACKGROUND: Poor sleep quality is a global health concern among nurses, particularly in high-intensity settings. Unpredictable workloads, extended shifts and high patient acuity compromise sleep quality, negatively affecting nurses' well-being and patient outcomes. AIM: To describe the perceived sleep quality of nurses working in high-intensity settings. STUDY DESIGN: A qualitative descriptive design was used. Purposive sampling was used to select participants who met the inclusion criteria. Data were collected through three semi-structured focus group discussions with 21 nurses working in high-intensity units of an academic hospital in Gauteng, South Africa. Thematic analysis was used to analyse data manually, and the COREQ guidelines were followed. FINDINGS: Three major themes emerged: barriers to quality sleep, consequences of poor sleep and coping mechanisms. Participants described environmental, occupational, organisational and domestic barriers to quality sleep, including community noise, long working hours, staff shortages, inadequate resources and family responsibilities. Poor sleep was associated with emotional exhaustion, impaired concentration and perceived patient safety risks. Participants reported using pharmacological and non-pharmacological strategies to manage fatigue and sleep difficulties. CONCLUSIONS: This study highlights that sleep disruption among nurses working in high-intensity settings is shaped by environmental, occupational, organisational, community and family-related factors. Poor sleep was perceived to be associated with emotional exhaustion, impaired concentration, patient safety concerns and reliance on adaptive and maladaptive coping strategies to manage fatigue and insomnia. These findings suggest that sleep disruption is a systemic issue requiring organisational and context-sensitive interventions to improve nurses' well-being and patient care outcomes. RELEVANCE TO CLINICAL PRACTICE: Improving nurses' well-being and patient safety requires interventions that address the organisational, environmental and social contributors to sleep disruption. Supportive practice environments, adequate staffing, fatigue management initiatives and psychosocial support may improve sleep quality, reduce emotional exhaustion and clinical errors and enhance nurse well-being and patient care outcomes.

زمینه: کیفیت پایین خواب یکی از نگرانی‌های جهانی سلامت در میان پرستاران، به‌ویژه در محیط‌های با شدت بالا است. حجم کار غیرقابل پیش‌بینی، شیفت‌های طولانی و شدت بالای وضعیت بیماران، کیفیت خواب را به خطر می‌اندازد و بهزیستی پرستاران و پیامدهای بیماران را به طور منفی تحت تأثیر قرار می‌دهد. هدف: توصیف کیفیت خواب ادراک‌شده پرستاران شاغل در محیط‌های با شدت بالا. طرح مطالعه: از طرح توصیفی کیفی استفاده شد. نمونه‌گیری هدفمند برای انتخاب شرکت‌کنندگانی که معیارهای ورود را داشتند، به کار رفت. داده‌ها از طریق سه جلسه بحث گروهی نیمه‌ساختاریافته با ۲۱ پرستار شاغل در واحدهای با شدت بالای یک بیمارستان دانشگاهی در Gauteng، آفریقای جنوبی جمع‌آوری شد. تحلیل داده‌ها به صورت دستی و با استفاده از تحلیل تماتیک انجام شد و دستورالعمل‌های COREQ رعایت گردید. یافته‌ها: سه تم اصلی استخراج شد: موانع کیفیت خواب، پیامدهای خواب ضعیف و راهبردهای مقابله‌ای. شرکت‌کنندگان موانع محیطی، شغلی، سازمانی و خانوادگی کیفیت خواب را توصیف کردند، از جمله سر و صدای محیطی، ساعات کاری طولانی، کمبود نیرو، منابع ناکافی و مسئولیت‌های خانوادگی. خواب ضعیف با فرسودگی هیجانی، اختلال در تمرکز و خطرات ادراک‌شده برای ایمنی بیمار مرتبط بود. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که برای مدیریت خستگی و مشکلات خواب، از راهبردهای دارویی و غیردارویی استفاده می‌کنند. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که اختلال خواب در میان پرستاران شاغل در محیط‌های با شدت بالا تحت تأثیر عوامل محیطی، شغلی، سازمانی، اجتماعی و خانوادگی قرار دارد. خواب ضعیف با فرسودگی هیجانی، اختلال تمرکز، نگرانی‌های ایمنی بیمار و اتکاء به راهبردهای مقابله‌ای سازگار و ناسازگار برای مدیریت خستگی و بی‌خوابی ادراک می‌شود. این یافته‌ها حاکی از آن است که اختلال خواب یک مسئله نظام‌مند است که نیازمند مداخلات سازمانی و حساس به زمینه برای ارتقاء بهزیستی پرستاران و پیامدهای مراقبت از بیمار است. اهمیت برای عمل بالینی: ارتقاء بهزیستی پرستاران و ایمنی بیمار مستلزم مداخلاتی است که به عوامل سازمانی، محیطی و اجتماعی مؤثر بر اختلال خواب می‌پردازد. محیط‌های کاری حمایتی، تأمین نیروی انسانی کافی، ابتکارات مدیریت خستگی و حمایت روانی-اجتماعی می‌تواند کیفیت خواب را بهبود بخشد، فرسودگی هیجانی و خطاهای بالینی را کاهش دهد و بهزیستی پرستار و پیامدهای مراقبت از بیمار را ارتقاء بخشد.

Chronic insomnia frequently co-exists with nocturia, contributing to impaired sleep quality and reduced health-related quality of life. A recent randomized cross‑over study found that daridorexant improved sleep duration, insomnia severity, daytime functioning, and nocturnal voiding in patients with chronic insomnia and nocturia. To complement these quantitative outcomes, the study incorporated qualitative free‑text surveys capturing patients’ lived experiences, addressing an existing gap in patient‑reported insights for this multifaceted condition. Here, we report these qualitative findings assessed at baseline and post‑treatment. This double-blind, placebo-controlled, two-way crossover trial of patients with insomnia disorder and comorbid nocturia included 60 adults ≥ 55 years with ≥ 3 months of insomnia symptoms, an Insomnia Severity Index ≥ 13, and ≥ 3 nocturnal voids per night. Patients were randomized to daridorexant 50 mg or placebo for 4 weeks, followed by crossover after a washout period. Free‑text surveys at baseline and after each treatment period captured patient‑reported impacts of their conditions on daily life and perceived changes during treatment. At baseline, patients reported broad negative impacts across physical, emotional, cognitive, and daily functioning domains. During treatment, more patients reported improvements in sleep (87% vs. 50%) and nocturia (79% vs. 32%) on daridorexant than on placebo, and improvements in functioning, particularly physical, cognitive, emotional, and daily activities. Patients reported meaningful improvements with daridorexant 50 mg, including better sleep, reduced nocturia, and enhanced physical, cognitive, and emotional functioning. Daridorexant consistently elicited more positive patient‑reported changes than placebo. These findings highlight the value of free‑text surveys for capturing patient‑centered outcomes. NCT05597020.

بی‌خوابی مزمن اغلب با شب‌ادراری همراه است و این هم‌زمانی منجر به کاهش کیفیت خواب و کاهش کیفیت زندگی مرتبط با سلامت می‌شود. یک مطالعه متقاطع تصادفی‌شده اخیر نشان داد که داریدورکسنت مدت خواب، شدت بی‌خوابی، عملکرد روزانه و دفعات ادرار شبانه را در بیماران مبتلا به بی‌خوابی مزمن و شب‌ادراری بهبود می‌بخشد. به منظور تکمیل این نتایج کمی، مطالعه حاضر نظرسنجی‌های کیفی با پاسخ آزاد را برای دریافت تجارب زیسته بیماران به کار گرفت و به این ترتیب، خلأ موجود در بینش‌های گزارش‌شده توسط بیماران برای این وضعیت چندوجهی را مورد توجه قرار داد. در اینجا، یافته‌های کیفی ارزیابی‌شده در ابتدای مطالعه و پس از درمان گزارش می‌شود. این کارآزمایی دوسوکور، کنترل‌شده با دارونما و متقاطع دوطرفه بر روی بیماران مبتلا به اختلال بی‌خوابی و شب‌ادراری همراه، شامل ۶۰ بزرگسال با سن ≥ ۵۵ سال، با علائم بی‌خوابی به مدت ≥ ۳ ماه، شاخص شدت بی‌خوابی ≥ ۱۳ و ≥ ۳ بار ادرار شبانه در هر شب بود. بیماران به طور تصادفی به دریافت داریدورکسنت ۵۰ میلی‌گرم یا دارونما به مدت ۴ هفته تخصیص یافتند و پس از یک دوره شستشو، درمان‌ها جابجا شد. نظرسنجی‌های پاسخ آزاد در ابتدای مطالعه و پس از هر دوره درمان، تأثیرات گزارش‌شده توسط بیماران از وضعیت خود بر زندگی روزمره و تغییرات ادراک‌شده در طول درمان را ثبت کردند. در ابتدای مطالعه، بیماران تأثیرات منفی گسترده‌ای را در حوزه‌های جسمی، هیجانی، شناختی و عملکرد روزانه گزارش کردند. در طول درمان، تعداد بیشتری از بیماران بهبود در خواب (۸۷٪ در مقابل ۵۰٪) و شب‌ادراری (۷۹٪ در مقابل ۳۲٪) را با داریدورکسنت نسبت به دارونما گزارش کردند و همچنین بهبودهایی در عملکرد، به ویژه در حوزه‌های جسمی، شناختی، هیجانی و فعالیت‌های روزانه مشاهده شد. بیماران بهبودهای معناداری را با داریدورکسنت ۵۰ میلی‌گرم گزارش کردند، از جمله خواب بهتر، کاهش شب‌ادراری و ارتقاء عملکرد جسمی، شناختی و هیجانی. داریدورکسنت به طور مداوم تغییرات مثبت بیشتری را نسبت به دارونما از دیدگاه بیماران ایجاد کرد. این یافته‌ها بر ارزش نظرسنجی‌های پاسخ آزاد برای دریافت پیامدهای مبتنی بر بیمار تأکید می‌کند. NCT05597020.

Primary insomnia is a common sleep–wake disorder characterized by impaired sleep initiation and maintenance with associated daytime dysfunction, while current pharmacological treatments are often limited by safety and tolerability concerns. This study examined the independent and combined effects of a sensory-mediated non-pharmacological intervention using Viola odorata L. and an oral botanical preparation derived from Papaver somniferum L. seeds in adults with primary insomnia. This exploratory, prospective, randomized, three-arm, component-based integrative trial enrolled 90 participants aged 18–65 years, randomized equally to Viola odorata –based Natūl therapy, Papaver somniferum seed powder, or combination therapy and treated for four weeks. Sleep outcomes—including Insomnia Severity Index (ISI), Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), daytime dysfunction (VAS), and number of nocturnal awakenings—were assessed at baseline and post-intervention and analysed using a per-protocol framework with non-parametric methods. Recurrence rate has been assessed after three months of treatment. All three interventions were associated with significant improvements across all sleep parameters (all p < 0.001), with large within-group effect sizes (r ≈ 0.86 – 0.89). Between-group comparisons of change scores demonstrated significantly greater improvements with combination therapy compared with either monotherapy (η 2 ≈ 0.21–0.26). Viola odorata –based Natūl monotherapy produced improvements comparable to oral Papaver somniferum therapy for most outcomes. No clinically meaningful safety concerns were observed. Sensory-mediated therapy using Viola odorata L. and oral administration of Papaver somniferum L. seeds are effective in the management of primary insomnia, with combination therapy providing additive sustained with less recurrence rate and supporting a graded, personalized integrative treatment approach.

بی‌خوابی اولیه یکی از اختلالات شایع چرخه خواب–بیداری است که با اختلال در شروع و تداوم خواب و همچنین اختلال عملکرد روزانه همراه است، در حالی که درمان‌های دارویی فعلی اغلب به دلیل نگرانی‌های ایمنی و تحمل‌پذیری محدودیت دارند. این مطالعه اثرات مستقل و ترکیبی یک مداخله غیر دارویی مبتنی بر تحریک حسی با استفاده از Viola odorata L. و یک فرآورده گیاهی خوراکی مشتق از دانه‌های Papaver somniferum L. را در بزرگسالان مبتلا به بی‌خوابی اولیه بررسی کرد. این کارآزمایی اکتشافی، آینده‌نگر، تصادفی‌سازی‌شده، سه‌گروهی و مبتنی بر مؤلفه، ۹۰ شرکت‌کننده ۱۸ تا ۶۵ ساله را به طور مساوی به درمان Natūl مبتنی بر Viola odorata، پودر دانه Papaver somniferum یا درمان ترکیبی تخصیص داد و به مدت چهار هفته درمان شدند. پیامدهای خواب شامل شاخص شدت بی‌خوابی (ISI)، شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI)، اختلال عملکرد روزانه (VAS) و تعداد بیداری‌های شبانه در ابتدا و پس از مداخله ارزیابی و با استفاده از چارچوب per-protocol و روش‌های ناپارامتریک تحلیل شد. نرخ عود سه ماه پس از درمان ارزیابی گردید. هر سه مداخله با بهبود معنادار در تمامی شاخص‌های خواب همراه بودند (همه p < ۰٫۰۰۱)، با اندازه اثر بزرگ درون‌گروهی (r ≈ ۰٫۸۶ – ۰٫۸۹). مقایسه بین‌گروهی تغییر نمرات نشان داد که درمان ترکیبی نسبت به هر یک از مونوتراپی‌ها بهبود معنادار بیشتری ایجاد کرد (η۲ ≈ ۰٫۲۱–۰٫۲۶). مونوتراپی Natūl مبتنی بر Viola odorata بهبودی مشابه با درمان خوراکی Papaver somniferum را در اکثر پیامدها ایجاد کرد. هیچ نگرانی بالینی قابل توجهی از نظر ایمنی مشاهده نشد. درمان مبتنی بر تحریک حسی با Viola odorata L. و مصرف خوراکی دانه‌های Papaver somniferum L. در مدیریت بی‌خوابی اولیه مؤثر است و درمان ترکیبی با کاهش نرخ عود، اثربخشی افزاینده و پایدار را فراهم می‌کند و از رویکرد درمانی یکپارچه، تدریجی و شخصی‌سازی‌شده حمایت می‌کند.

Postpartum women constitute a vulnerable population in whom insomnia comorbid with emotional disorders such as anxiety and depression is disproportionately prevalent, attributable to hormonal fluctuations, environmental changes, and social role transitions. This comorbidity significantly increases their long-term risk of mental health disorders. Given the safety concerns of sedative-hypnotic medications, non-pharmacological therapies are the first-line treatment for this population. We report the case of a 34-year-old woman with chronic postpartum insomnia comorbid with emotional disorders, who provided written informed consent for the publication of her de-identified clinical data and received 4 weeks of combined acupuncture and transcutaneous auricular vagus nerve stimulation (taVNS) treatment. Clinical assessments were performed at baseline, week 2, week 4 (end of treatment), and week 8 (4-week post-treatment follow-up) using validated scales including the PSQI, ISI, and HAMA, among others. After 4 weeks of treatment, the patient demonstrated significant improvements in objective sleep quality and anxiety symptoms, while subjective insomnia perception and depressive symptoms remained partially unresolved. Notably, all clinical outcomes continued to improve to near-normal levels during the follow-up period without any additional intervention, and no adverse events were recorded. This case demonstrates that combined acupuncture and taVNS is a safe and effective intervention for chronic postpartum insomnia comorbid with emotional disorders, with a favorable sustained therapeutic effect after treatment cessation, offering a valuable alternative for non-pharmacological management in this population.

زنان پس از زایمان جمعیت آسیب‌پذیری را تشکیل می‌دهند که در آن‌ها بی‌خوابی همراه با اختلالات هیجانی مانند اضطراب و افسردگی به طور نامتناسبی شایع است که این امر به نوسانات هورمونی، تغییرات محیطی و انتقال نقش‌های اجتماعی نسبت داده می‌شود. این هم‌ابتلایی به طور قابل توجهی خطر ابتلا به اختلالات سلامت روان در بلندمدت را افزایش می‌دهد. با توجه به نگرانی‌های ایمنی داروهای آرام‌بخش-خواب‌آور، درمان‌های غیر دارویی به عنوان خط اول درمان برای این جمعیت توصیه می‌شود. ما مورد یک زن ۳۴ ساله با بی‌خوابی مزمن پس از زایمان همراه با اختلالات هیجانی را گزارش می‌کنیم که رضایت‌نامه آگاهانه کتبی برای انتشار داده‌های بالینی بدون هویت خود ارائه داد و به مدت ۴ هفته تحت درمان ترکیبی طب سوزنی و تحریک عصب واگ گوش از طریق پوست (taVNS) قرار گرفت. ارزیابی‌های بالینی در ابتدا، هفته دوم، هفته چهارم (پایان درمان) و هفته هشتم (پیگیری ۴ هفته پس از درمان) با استفاده از مقیاس‌های معتبر از جمله PSQI، ISI و HAMA و سایر ابزارها انجام شد. پس از ۴ هفته درمان، بیمار بهبود قابل توجهی در کیفیت خواب عینی و علائم اضطراب نشان داد، در حالی که ادراک ذهنی بی‌خوابی و علائم افسردگی تا حدی حل‌نشده باقی ماند. شایان ذکر است که همه پیامدهای بالینی در دوره پیگیری بدون هیچ مداخله اضافی به بهبود تا سطوح نزدیک به طبیعی ادامه یافتند و هیچ عارضه جانبی ثبت نشد. این مورد نشان می‌دهد که ترکیب طب سوزنی و taVNS مداخله‌ای ایمن و مؤثر برای بی‌خوابی مزمن پس از زایمان همراه با اختلالات هیجانی است که اثر درمانی پایدار و مطلوبی پس از قطع درمان دارد و گزینه‌ای ارزشمند برای مدیریت غیر دارویی در این جمعیت ارائه می‌دهد.

Background Adolescent suicide attempt is a major public health concern linked to psychosocial distress, school environment, health-risk behaviors, and physical activity patterns. This study aimed to develop an explainable XGBoost model for adolescent suicide-attempt status and to determine whether physical inactivity and low physical education (PE) participation could serve as informative school-based indicators. Methods Data were obtained from the Global School-based Student Health Survey conducted in Argentina in 2018, Anguilla in 2016, and Jamaica in 2017. The Argentina dataset was used for model training, while Anguilla and Jamaica were combined as an independent validation cohort. The outcome was self-reported suicide attempt during the past 12 months. Candidate predictors included demographic, anthropometric, dietary, psychosocial, violence- and injury-related, tobacco-related, sexual behavior, physical activity, and PE-related variables. An XGBoost model was developed using nested cross-validation, staged hyperparameter tuning, and Bayesian fine-tuning. Model performance was evaluated by the area under the receiver operating characteristic curve (AUC). SHAP and partial dependence plots were used for interpretation. Results A total of 27,710 adolescents were included; 5,165 (18.6%) reported at least one suicide attempt. The final model achieved an independent validation AUC of 0.7928 (95% CI: 0.7790–0.8066). The top 18 SHAP-ranked predictors retained a cumulative 10-fold cross-validated AUC of 0.7865. Loneliness was the most influential predictor, followed by sex, insomnia, early cigarette use, PE days, physical attack, school peer kindness, and physical activity. Physical inactivity and low PE participation showed nonlinear associations with predicted suicide-attempt risk. Conclusions Loneliness and insomnia represented the psychosocial vulnerability profile, while physical inactivity and limited PE participation emerged as potentially informative school-based indicators requiring further longitudinal investigation. These findings support risk-stratified prevention strategies integrating early psychological identification with inclusive, socially supportive physical activity and PE programs.

زمینه و هدف: اقدام به خودکشی در نوجوانان یکی از نگرانی‌های عمده سلامت عمومی است که با پریشانی روانی‌اجتماعی، محیط مدرسه، رفتارهای پرخطر سلامت و الگوهای فعالیت بدنی مرتبط است. هدف این مطالعه، توسعه یک مدل XGBoost توضیح‌پذیر برای وضعیت اقدام به خودکشی در نوجوانان و تعیین این بود که آیا بی‌تحرکی بدنی و مشارکت پایین در آموزش تربیت بدنی (PE) می‌تواند به عنوان شاخص‌های مدرسه‌محور اطلاعاتی عمل کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها از پیمایش جهانی سلامت دانش‌آموزان مدرسه‌ای که در آرژانتین در سال ۲۰۱۸، آنگویلا در سال ۲۰۱۶ و جامائیکا در سال ۲۰۱۷ انجام شد، به دست آمد. داده‌های آرژانتین برای آموزش مدل استفاده شد و داده‌های آنگویلا و جامائیکا به عنوان گروه اعتبارسنجی مستقل ترکیب شدند. متغیر پیامد، اقدام به خودکشی خوداظهاری‌شده در ۱۲ ماه گذشته بود. پیش‌بین‌های کاندید شامل متغیرهای جمعیت‌شناختی، انسان‌سنجی، تغذیه‌ای، روانی‌اجتماعی، مرتبط با خشونت و آسیب، مرتبط با دخانیات، رفتار جنسی، فعالیت بدنی و متغیرهای مرتبط با PE بود. یک مدل XGBoost با استفاده از اعتبارسنجی متقاطع تو در تو، تنظیم مرحله‌ای ابرپارامترها و تنظیم دقیق بیزی توسعه یافت. عملکرد مدل با مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) ارزیابی شد. برای تفسیر مدل از نمودارهای SHAP و وابستگی جزئی استفاده شد. نتایج: در مجموع ۲۷٬۷۱۰ نوجوان وارد مطالعه شدند؛ ۵٬۱۶۵ نفر (۱۸٫۶٪) حداقل یک بار اقدام به خودکشی را گزارش کردند. مدل نهایی به AUC اعتبارسنجی مستقل ۰٫۷۹۲۸ (۹۵٪ CI: ۰٫۷۷۹۰–۰٫۸۰۶۶) دست یافت. ۱۸ پیش‌بین برتر بر اساس رتبه‌بندی SHAP، AUC اعتبارسنجی متقاطع ۱۰-تایی تجمعی ۰٫۷۸۶۵ را حفظ کردند. احساس تنهایی تأثیرگذارترین پیش‌بین بود و پس از آن جنسیت، بی‌خوابی، مصرف زودهنگام سیگار، روزهای PE، حمله فیزیکی، مهربانی همسالان مدرسه و فعالیت بدنی قرار داشتند. بی‌تحرکی بدنی و مشارکت پایین در PE ارتباطات غیرخطی با خطر پیش‌بینی‌شده اقدام به خودکشی نشان دادند. نتیجه‌گیری: احساس تنهایی و بی‌خوابی نمایانگر پروفایل آسیب‌پذیری روانی‌اجتماعی بودند، در حالی که بی‌تحرکی بدنی و مشارکت محدود در PE به عنوان شاخص‌های مدرسه‌محور بالقوه اطلاعاتی ظاهر شدند که نیازمند بررسی طولی بیشتر هستند. این یافته‌ها از راهبردهای پیشگیری مبتنی بر طبقه‌بندی خطر که شناسایی روان‌شناختی زودهنگام را با برنامه‌های فعالیت بدنی و تربیت بدنی فراگیر و حمایت‌گر اجتماعی ادغام می‌کنند، حمایت می‌نماید.

Background Adolescents globally exhibit growing engagement with discretionary screen time, but its association with depressive symptoms remains unclear in developing economies. Objective To examine the relationship between discretionary screen time and depressive symptoms among Chinese adolescents. Methods A cross-sectional study of 4,706 adolescents in Maoming City, Guangdong Province, China. Participants were stratified into four discretionary screen time categories: <1 h ( n = 1,372), 1–2 h ( n = 1,277), 2–4 h ( n = 1,032), and ≥4 h ( n = 1,025). Depressive symptoms were assessed using the validated CESD-9, with a cutoff score of ≥10. The primary analysis was a multilevel logistic regression model with random intercepts for school and class, adjusted for all measured covariates except BMI, anxiety and insomnia; a model additionally adjusted for BMI, anxiety and insomnia served as a sensitivity analysis. Subgroup analyses evaluated potential effect modification. Results The prevalence of depressive symptoms was 29.7% (1,398/4,706). In the primary multilevel model (random intercepts for school and class; adjusted for sociodemographic, socioeconomic and lifestyle factors, without BMI, anxiety and insomnia), compared with the <1 h reference group, the odds ratios were 1.21 (95% CI: 0.98–1.49; p = 0.082) for 1–2 h, 1.88 (95% CI: 1.52–2.33; p < 0.001) for 2–4 h, and 2.54 (95% CI: 2.04–3.16; p < 0.001) for ≥4 h; each screen-time category increment was associated with 39% higher odds of depressive symptoms (OR = 1.39, 95% CI: 1.29–1.49; p < 0.001). When additionally adjusted for BMI, anxiety and insomnia (sensitivity analysis, Model 4), the associations were attenuated but remained statistically significant for the higher categories (≥4 h: OR = 1.69, 95% CI: 1.28–2.22; per-category OR = 1.19, 95% CI: 1.09–1.29). Subgroup analyses revealed no statistically significant evidence of effect modification (all p -interaction >0.05). Conclusion Prolonged discretionary screen time is significantly associated with higher odds of depressive symptoms among Chinese adolescents, indicating a graded association that strengthens with increasing screen time. These findings are relevant to public-health monitoring of discretionary screen use in adolescents.

زمینه: نوجوانان در سراسر جهان مشارکت فزاینده‌ای در زمان استفاده اختیاری از صفحه‌نمایش دارند، اما ارتباط آن با نشانه‌های افسردگی در اقتصادهای در حال توسعه همچنان نامشخص است. هدف: بررسی رابطه بین زمان استفاده اختیاری از صفحه‌نمایش و نشانه‌های افسردگی در میان نوجوانان چینی. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی بر روی ۴٬۷۰۶ نوجوان در شهر Maoming، استان Guangdong، چین انجام شد. شرکت‌کنندگان به چهار دسته زمان استفاده اختیاری از صفحه‌نمایش تقسیم شدند: کمتر از ۱ ساعت (n = 1,372)، ۱ تا ۲ ساعت (n = 1,277)، ۲ تا ۴ ساعت (n = 1,032) و ۴ ساعت یا بیشتر (n = 1,025). نشانه‌های افسردگی با استفاده از ابزار معتبر CESD-9 و با نقطه برش نمره ۱۰ یا بیشتر ارزیابی شد. تحلیل اصلی، مدل رگرسیون لجستیک چندسطحی با تقاطع تصادفی برای مدرسه و کلاس بود که برای تمامی متغیرهای اندازه‌گیری‌شده به جز BMI، اضطراب و بی‌خوابی تعدیل شد؛ مدلی که به طور اضافی برای BMI، اضطراب و بی‌خوابی تعدیل شد، به عنوان تحلیل حساسیت مورد استفاده قرار گرفت. تحلیل‌های زیرگروهی به ارزیابی احتمال تعدیل اثر پرداختند. نتایج: شیوع نشانه‌های افسردگی ۲۹/۷٪ (۱٬۳۹۸ از ۴٬۷۰۶) بود. در مدل چندسطحی اصلی (تقاطع تصادفی برای مدرسه و کلاس؛ تعدیل‌شده بر اساس عوامل جمعیت‌شناختی، اجتماعی‌اقتصادی و سبک زندگی، بدون BMI، اضطراب و بی‌خوابی)، در مقایسه با گروه مرجع کمتر از ۱ ساعت، نسبت شانس‌ها به ترتیب برای گروه‌های ۱ تا ۲ ساعت ۱/۲۱ (۹۵٪ CI: ۰/۹۸–۱/۴۹؛ p = 0.082)، ۲ تا ۴ ساعت ۱/۸۸ (۹۵٪ CI: ۱/۵۲–۲/۳۳؛ p < 0.001) و ۴ ساعت یا بیشتر ۲/۵۴ (۹۵٪ CI: ۲/۰۴–۳/۱۶؛ p < 0.001) بود؛ هر افزایش در دسته زمان استفاده از صفحه‌نمایش با ۳۹٪ افزایش شانس نشانه‌های افسردگی همراه بود (OR = 1.39، ۹۵٪ CI: ۱/۲۹–۱/۴۹؛ p < 0.001). زمانی که به طور اضافی برای BMI، اضطراب و بی‌خوابی تعدیل شد (تحلیل حساسیت، مدل ۴)، ارتباطات کاهش یافت اما برای دسته‌های بالاتر همچنان از نظر آماری معنادار باقی ماند (۴ ساعت یا بیشتر: OR = 1.69، ۹۵٪ CI: ۱/۲۸–۲/۲۲؛ به ازای هر دسته OR = 1.19، ۹۵٪ CI: ۱/۰۹–۱/۲۹). تحلیل‌های زیرگروهی شواهد معنادار آماری برای تعدیل اثر نشان ندادند (همه p-تعامل > ۰/۰۵). نتیجه‌گیری: زمان استفاده اختیاری طولانی‌تر از صفحه‌نمایش به طور معناداری با افزایش شانس نشانه‌های افسردگی در نوجوانان چینی مرتبط است و این ارتباط به صورت تدریجی با افزایش زمان استفاده تقویت می‌شود. این یافته‌ها برای پایش سلامت عمومی در زمینه استفاده اختیاری از صفحه‌نمایش در نوجوانان اهمیت دارد.

Background and Objective The baseline sleep phenotype of early Alzheimer’s disease (AD) patients entering lecanemab therapy is poorly characterized.Methods Forty-four consecutive early AD patients (mild cognitive impairment or mild dementia) awaiting lecanemab underwent attended polysomnography, the Epworth Sleepiness Scale, Insomnia Severity Index (ISI), Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), and Beck Depression Inventory (BDI). Forty-four controls without documented cognitive disorder, referred for polysomnography by the study’s sleep specialist over the same period, were balanced on sex, age and apnea–hypopnea index. Comparisons used independent-samples tests with Benjamini–Hochberg false discovery rate correction within pre-specified families.Results Obstructive sleep apnea was prevalent (61.4% moderate-to-severe) despite a body mass index of 22.5 kg/m2; groups were balanced (all p>0.15). Early AD patients showed greater wake after sleep onset (114.0 min vs. 78.7 min; q=0.006), lower sleep efficiency (67.7% vs. 77.2%; q=0.006) and shorter total sleep time (284.0 min vs. 321.1 min; q=0.039) with comparable recording time, and lower REM arousal index (13.9/h vs. 21.3/h; q=0.012). Differences were moderate (|g| 0.49–0.72); sleep-stage distribution and total arousal index did not differ. ISI (3.8 vs. 13.8) and PSQI (4.1 vs. 10.0) were nonetheless lower in AD (both q<0.001; |g| 1.52–1.86); BDI did not differ.Conclusions Early AD patients awaiting lecanemab therapy had a high prevalence of sleep apnea and reduced objective sleep continuity despite reporting fewer subjective sleep complaints than controls, a contrast that may partly reflect the symptomatic sleep-clinic comparator. Objective sleep assessment before initiating lecanemab therapy may therefore be considered.

زمینه و هدف: فنوتیپ خواب پایه در بیماران آلزایمر اولیه (AD) که وارد درمان با lecanemab می‌شوند، به‌خوبی توصیف نشده است. روش‌ها: چهل‌وچهار بیمار متوالی با آلزایمر اولیه (اختلال شناختی خفیف یا دمانس خفیف) که در انتظار lecanemab بودند، تحت پلی‌سومنوگرافی حضوری، مقیاس خواب‌آلودگی Epworth، شاخص شدت بی‌خوابی (ISI)، شاخص کیفیت خواب Pittsburgh (PSQI) و پرسشنامه افسردگی Beck (BDI) قرار گرفتند. چهل‌وچهار فرد کنترل بدون اختلال شناختی مستند که در همان بازه زمانی توسط متخصص خواب پژوهش برای پلی‌سومنوگرافی ارجاع شده بودند، از نظر جنس، سن و شاخص آپنه–هیپوآپنه متعادل شدند. مقایسه‌ها با استفاده از آزمون‌های نمونه‌های مستقل و تصحیح نرخ کشف کاذب Benjamini–Hochberg در خانواده‌های از پیش تعیین‌شده انجام شد. نتایج: آپنه انسدادی خواب شایع بود (۶۱.۴٪ متوسط تا شدید) علیرغم شاخص توده بدنی ۲۲.۵ کیلوگرم/متر مربع؛ گروه‌ها متعادل بودند (همه p>۰.۱۵). بیماران آلزایمر اولیه بیداری پس از شروع خواب بیشتری داشتند (۱۱۴.۰ دقیقه در مقابل ۷۸.۷ دقیقه؛ q=۰.۰۰۶)، کارایی خواب پایین‌تری (۶۷.۷٪ در مقابل ۷۷.۲٪؛ q=۰.۰۰۶) و زمان کل خواب کوتاه‌تری (۲۸۴.۰ دقیقه در مقابل ۳۲۱.۱ دقیقه؛ q=۰.۰۳۹) با زمان ضبط مشابه و شاخص برانگیختگی REM پایین‌تر (۱۳.۹/ساعت در مقابل ۲۱.۳/ساعت؛ q=۰.۰۱۲) نشان دادند. تفاوت‌ها متوسط بود (|g| ۰.۴۹–۰.۷۲)؛ توزیع مراحل خواب و شاخص کل برانگیختگی تفاوتی نداشت. با این حال، ISI (۳.۸ در مقابل ۱۳.۸) و PSQI (۴.۱ در مقابل ۱۰.۰) در گروه AD پایین‌تر بود (هر دو q<۰.۰۰۱؛ |g| ۱.۵۲–۱.۸۶)؛ BDI تفاوتی نداشت. نتیجه‌گیری: بیماران آلزایمر اولیه در انتظار درمان با lecanemab شیوع بالای آپنه خواب و کاهش تداوم عینی خواب داشتند، اگرچه شکایات ذهنی خواب کمتری نسبت به گروه کنترل گزارش کردند که این تضاد ممکن است تا حدی بازتاب مقایسه با گروه مراجعه‌کننده به کلینیک خواب باشد. بنابراین، ارزیابی عینی خواب پیش از شروع درمان با lecanemab می‌تواند مدنظر قرار گیرد.

Background and Objective Sleep disorders are common and frequently under-recognized in clinical practice. Existing screening instruments are often disorder-specific or require lengthy assessments. This study aimed to develop and validate the Seoul Sleep Questionnaire (SSQ), a brief screening instrument for common sleep disorders.Methods We retrospectively reviewed data from 1,726 adults who underwent polysomnography at a tertiary sleep clinic between November 2018 and February 2020. Participants completed the SSQ and established sleep questionnaires. Item reduction, exploratory factor analysis (EFA), reliability testing, validity analyses, and receiver operating characteristic (ROC) analyses were performed. To address diagnostic imbalance, sensitivity analyses were conducted using a diagnosis-balanced subsample.Results Item reduction yielded a final 7-item questionnaire. EFA supported a three-factor structure representing obstructive sleep apnea (OSA), insomnia, and parasomnia domains, with good model fit (comparative fit index=0.999, Tucker–Lewis index=0.997, root mean square error of approximation=0.013). Internal consistency was acceptable (McDonald’s ω=0.83). SSQ scores showed significant correlations with subjective and polysomnography-derived sleep measures. The OSA subscale was associated with apnea-hypopnea index (r=0.429, p<0.01), while the insomnia subscale correlated with sleep onset latency and wake after sleep onset. ROC analyses demonstrated acceptable diagnostic performance for OSA (area under the curve [AUC]=0.787) and insomnia (AUC=0.741), and high discriminative ability for parasomnia (AUC=0.919). Comparable results were observed in the diagnosis-balanced subsample.Conclusions The SSQ demonstrated acceptable psychometric properties and diagnostic performance as a brief screening questionnaire in an OSA-dominant tertiary sleep clinic population. Further validation in primary care, community-based, and independent external populations is warranted before broader implementation.

زمینه و هدف: اختلالات خواب شایع بوده و اغلب در عمل بالینی کمتر شناسایی می‌شوند. ابزارهای غربالگری موجود معمولاً ویژه یک اختلال خاص هستند یا به ارزیابی‌های طولانی نیاز دارند. هدف این مطالعه، تدوین و اعتبارسنجی پرسشنامه خواب سئول (SSQ) به عنوان یک ابزار غربالگری کوتاه برای اختلالات شایع خواب بود. روش‌ها: داده‌های ۱۷۲۶ بزرگسال که بین نوامبر ۲۰۱۸ تا فوریه ۲۰۲۰ در یک درمانگاه تخصصی خواب تحت پلی‌سومنوگرافی قرار گرفتند، به صورت گذشته‌نگر مرور شد. شرکت‌کنندگان SSQ و پرسشنامه‌های معتبر خواب را تکمیل کردند. کاهش گویه‌ها، تحلیل عاملی اکتشافی (EFA)، آزمون پایایی، تحلیل‌های روایی و تحلیل‌های منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (ROC) انجام شد. برای رفع عدم توازن تشخیصی، تحلیل حساسیت با استفاده از زیرنمونه‌ای با توازن تشخیصی صورت گرفت. نتایج: کاهش گویه‌ها به پرسشنامه نهایی ۷ گویه‌ای منجر شد. EFA ساختار سه‌عاملی شامل حوزه‌های آپنه انسدادی خواب (OSA)، بی‌خوابی و پاراسومنیا را با برازش مناسب مدل (شاخص برازش تطبیقی=۰.۹۹۹، شاخص تاکر-لوییس=۰.۹۹۷، ریشه میانگین مربعات خطای تقریب=۰.۰۱۳) تأیید کرد. انسجام درونی قابل قبول بود (ω مک‌دونالد=۰.۸۳). نمرات SSQ با شاخص‌های خواب ذهنی و مبتنی بر پلی‌سومنوگرافی همبستگی معنادار داشتند. زیرمقیاس OSA با شاخص آپنه-هیپوپنه (r=۰.۴۲۹، p<۰.۰۱) و زیرمقیاس بی‌خوابی با تأخیر شروع خواب و بیداری پس از شروع خواب همبستگی نشان داد. تحلیل‌های ROC عملکرد تشخیصی قابل قبول برای OSA (سطح زیر منحنی [AUC]=۰.۷۸۷) و بی‌خوابی (AUC=۰.۷۴۱) و توان تمایز بالا برای پاراسومنیا (AUC=۰.۹۱۹) را نشان داد. نتایج مشابهی در زیرنمونه با توازن تشخیصی مشاهده شد. نتیجه‌گیری: SSQ ویژگی‌های روان‌سنجی و عملکرد تشخیصی قابل قبولی به عنوان یک پرسشنامه غربالگری کوتاه در جمعیت درمانگاه تخصصی خواب با غلبه OSA نشان داد. اعتبارسنجی بیشتر در مراقبت‌های اولیه، جمعیت‌های مبتنی بر جامعه و نمونه‌های مستقل خارجی پیش از اجرای گسترده‌تر توصیه می‌شود.

Background and Objective The Adaptive Cognition and Behaviors about Sleep-6 (ACBS-6) comprises two factors, adaptive sleep-related cognitions (Items 1–4) and behaviors (Items 5 and 6). We aimed to develop a shortened version.Methods Four anonymous online surveys of Korean adults were analyzed. In a general-population derivation sample (n=600), items most relevant to adaptive sleep cognition and most strongly correlated with the Insomnia Severity Index (ISI) were selected. Their reliability and validity were checked among three independent validation samples such as the general population (n=600), respondents reporting insomnia (n=600), and respondents reporting insomnia and taking hypnotics (n=500). Internal consistency was estimated with the Spearman–Brown-corrected split-half coefficient. Mediation analyses explored whether adaptive cognition mediates the association between insomnia severity and the two-item questionnaire version of the discrepancy between desired time in bed and desired total sleep time (DBSTq-2).Results ACBS-6 Items 2 and 4 were selected as the Adaptive Cognition about Sleep-2 (ACS-2). The split-half coefficient ranged from 0.59 to 0.75. The ACS-2 score was inversely correlated with the ISI in all four samples (r=-0.14 to -0.23, all p<0.01), and its correlation with the Dysfunctional Beliefs and Attitudes about Sleep-6 items ranged from -0.11 to 0.08. The ACS-2 did not mediate the association between the DBSTq-2 and the ISI.Conclusions The ACS-2 is a feasible brief rating scale measuring adaptive cognition about sleep. Adaptive cognition appears to be distinct from dysfunctional beliefs about sleep, and not the opposite pole of the same dimension.

زمینه و هدف: مقیاس شناخت و رفتارهای سازگارانه درباره خواب-۶ (ACBS-6) شامل دو عامل است: شناخت‌های سازگارانه مرتبط با خواب (گویه‌های ۱ تا ۴) و رفتارها (گویه‌های ۵ و ۶). هدف ما توسعه یک نسخه کوتاه‌تر بود. روش‌ها: چهار پیمایش آنلاین ناشناس از بزرگسالان کره‌ای تحلیل شد. در نمونه استخراج‌شده از جمعیت عمومی (n=600)، گویه‌هایی که بیشترین ارتباط را با شناخت سازگارانه درباره خواب داشتند و بیشترین همبستگی را با شاخص شدت بی‌خوابی (ISI) نشان دادند، انتخاب شدند. پایایی و روایی آن‌ها در میان سه نمونه مستقل اعتبارسنجی شامل جمعیت عمومی (n=600)، پاسخ‌دهندگان گزارش‌دهنده بی‌خوابی (n=600)، و پاسخ‌دهندگان گزارش‌دهنده بی‌خوابی و مصرف‌کننده داروهای خواب‌آور (n=500) بررسی شد. انسجام درونی با ضریب اسپیرمن-براون تصحیح‌شده برای دو نیمه برآورد شد. تحلیل‌های میانجی‌گری بررسی کردند که آیا شناخت سازگارانه رابطه بین شدت بی‌خوابی و نسخه دو گویه‌ای پرسشنامه اختلاف بین زمان مطلوب در بستر و زمان مطلوب کل خواب (DBSTq-2) را میانجی‌گری می‌کند یا خیر. یافته‌ها: گویه‌های ۲ و ۴ مقیاس ACBS-6 به عنوان نسخه شناخت سازگارانه درباره خواب-۲ (ACS-2) انتخاب شدند. ضریب دو نیمه بین ۰.۵۹ تا ۰.۷۵ بود. نمره ACS-2 در هر چهار نمونه با ISI همبستگی معکوس داشت (r=-0.14 تا -0.23، همه p<0.01) و همبستگی آن با گویه‌های باورها و نگرش‌های ناکارآمد درباره خواب-۶ بین -0.11 تا 0.08 بود. ACS-2 رابطه بین DBSTq-2 و ISI را میانجی‌گری نکرد. نتیجه‌گیری: ACS-2 یک مقیاس کوتاه و مناسب برای سنجش شناخت سازگارانه درباره خواب است. به نظر می‌رسد شناخت سازگارانه با باورهای ناکارآمد درباره خواب متمایز است و قطب مخالف یک بعد واحد نیست.

Background: Zolpidem is widely prescribed for insomnia due to its rapid onset of action.However, concerns persist regarding its potential for misuse and serious adverse effects, such as complex sleep behaviors.This study aimed to evaluate the current status of zolpidem medication counseling in community pharmacies and identify perception gaps between pharmacists and patients.Methods: A cross-sectional survey was conducted from August to September 2025, involving 133 patients and 111 pharmacists.Questionnaire items included zolpidem usage/dispensing experience, status of medication counseling, and perceived barriers.Quantitative analysis was performed to compare perceptions of counseling topics and assess patients' objective knowledge.Results: A high proportion of patients (62.4%) had been taking zolpidem for more than six months.A notable discrepancy in perception was observed between the two groups regarding medication counseling.While pharmacists frequently reported emphasizing "misuse/dependence potential" (60.4%) and "complex sleep behaviors" (45.0%), a significantly lower proportion of patients (35.3 and 23.3%, respectively) recalled receiving such information.Patients showed the lowest objective knowledge regarding the "recommended maximum treatment duration" (40.2% correct), which was also identified as a major area of information deficiency.Pharmacists identified "patients' negative reactions" (52.3%) as the primary barrier to effective counseling.Conclusions: There is a substantial gap between the information provided by pharmacists and the information retained by patients regarding zolpidem safety.To ensure the safe use of zolpidem in community settings, systematic and patient-centered counseling strategies focusing on long-term safety, misuse risks, and standardized core messages are essential.

زمینه: زولپیدم به دلیل شروع اثر سریع، به طور گسترده‌ای برای درمان بی‌خوابی تجویز می‌شود. با این حال، نگرانی‌هایی در مورد پتانسیل سوءمصرف و عوارض جانبی جدی آن، مانند رفتارهای پیچیده در خواب، وجود دارد. این مطالعه با هدف ارزیابی وضعیت فعلی مشاوره دارویی زولپیدم در داروخانه‌های جامعه و شناسایی شکاف‌های ادراکی بین داروسازان و بیماران انجام شد. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی از اوت تا سپتامبر ۲۰۲۵ با مشارکت ۱۳۳ بیمار و ۱۱۱ داروساز انجام شد. موارد پرسشنامه شامل تجربه مصرف/توزیع زولپیدم، وضعیت مشاوره دارویی و موانع ادراک‌شده بود. تحلیل کمی برای مقایسه ادراک موضوعات مشاوره و ارزیابی دانش عینی بیماران انجام شد. نتایج: درصد بالایی از بیماران (۶۲.۴٪) بیش از شش ماه زولپیدم مصرف کرده بودند. اختلاف قابل توجهی در ادراک بین دو گروه در خصوص مشاوره دارویی مشاهده شد. در حالی که داروسازان اغلب بر «پتانسیل سوءمصرف/وابستگی» (۶۰.۴٪) و «رفتارهای پیچیده در خواب» (۴۵.۰٪) تأکید می‌کردند، درصد به‌مراتب کمتری از بیماران (۳۵.۳ و ۲۳.۳٪ به ترتیب) به یاد داشتند که چنین اطلاعاتی دریافت کرده‌اند. بیماران پایین‌ترین میزان دانش عینی را در مورد «حداکثر مدت درمان توصیه‌شده» (۴۰.۲٪ پاسخ صحیح) نشان دادند که به عنوان یکی از حوزه‌های اصلی کمبود اطلاعات نیز شناسایی شد. داروسازان «واکنش منفی بیماران» (۵۲.۳٪) را به عنوان مانع اصلی مشاوره مؤثر شناسایی کردند. نتیجه‌گیری: شکاف قابل توجهی بین اطلاعات ارائه‌شده توسط داروسازان و اطلاعاتی که بیماران در خصوص ایمنی زولپیدم به خاطر می‌سپارند وجود دارد. برای تضمین مصرف ایمن زولپیدم در محیط‌های جامعه، راهبردهای نظام‌مند و بیمارمحور مشاوره با تمرکز بر ایمنی بلندمدت، خطرات سوءمصرف و پیام‌های اصلی استاندارد ضروری است.

Objective Insomnia causes daytime impairment and reduced quality of life. We evaluated the comparative efficacy and safety of Traditional Chinese Medicine (TCM) treatment strategies for insomnia. Methods Nine databases (PubMed, Embase, Web of Science, Cochrane CENTRAL, ClinicalTrials.gov , CNKI, Wanfang, VIP, SinoMed) were searched through January 2026 for randomized controlled trials (RCTs). Primary outcomes were ISI and PSQI scores; secondary outcomes included clinical efficacy and adverse events (AEs). Data were synthesized using frequentist network meta-analysis. Results Twelve RCTs involving 1,260 participants were included, evaluating five strategy nodes: TCM alone, TCM plus Western medicine (WM), WM alone, placebo, and CBT-I. For ISI, TCM plus WM ranked highest (SUCRA 89.7%) and significantly improved scores versus placebo (OR 2.84, 95% CI 1.42–5.68) and WM (OR 1.96, 95% CI 1.08–3.56). For PSQI, TCM plus WM showed the highest probability of improvement (SUCRA 71.9%) with greater reduction versus placebo (MD −2.31, 95% CI −3.65 to −0.97). For clinical efficacy, SUCRA values were 86.6% for TCM plus WM, 77.2% for TCM, 20.9% for WM, and 15.3% for placebo. For AEs (higher SUCRA indicating better safety), SUCRA values were 94.8% for WM, 43.9% for TCM plus WM, 31.1% for placebo, and 30.2% for TCM. Sensitivity analysis excluding secondary insomnia confirmed robust findings. Conclusion Integrated TCM-WM and TCM therapies demonstrate clinical efficacy and acceptable safety for insomnia management. Systematic review registration The review protocol was prospectively registered in the International Platform of Registered Systematic Review and Meta-analysis Protocols (INPLASY) (Registration number: INPLASY202680041; DOI: 10.37766/inplasy2026.8.0041 ).

هدف: بی‌خوابی موجب اختلال در عملکرد روزانه و کاهش کیفیت زندگی می‌شود. ما اثربخشی و ایمنی نسبی راهبردهای درمانی طب سنتی چینی (TCM) را برای بی‌خوابی ارزیابی کردیم. روش‌ها: نه پایگاه داده (PubMed، Embase، Web of Science، Cochrane CENTRAL، ClinicalTrials.gov، CNKI، Wanfang، VIP، SinoMed) تا ژانویه ۲۰۲۶ برای کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده کنترل‌شده (RCT) جست‌وجو شدند. پیامدهای اولیه، نمرات ISI و PSQI بودند؛ پیامدهای ثانویه شامل اثربخشی بالینی و عوارض جانبی (AEs) بود. داده‌ها با استفاده از فراتحلیل شبکه‌ای فریکوئنسیستی ترکیب شدند. نتایج: دوازده RCT با مشارکت ۱۲۶۰ نفر وارد مطالعه شدند که پنج گره راهبردی را ارزیابی کردند: TCM به‌تنهایی، TCM به‌علاوه داروی غربی (WM)، WM به‌تنهایی، دارونما و درمان شناختی-رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I). برای ISI، TCM به‌علاوه WM بالاترین رتبه را داشت (SUCRA ۸۹.۷٪) و به طور معناداری نسبت به دارونما (OR ۲.۸۴، ۹۵٪ CI ۱.۴۲–۵.۶۸) و WM (OR ۱.۹۶، ۹۵٪ CI ۱.۰۸–۳.۵۶) نمرات را بهبود داد. برای PSQI، TCM به‌علاوه WM بالاترین احتمال بهبود را نشان داد (SUCRA ۷۱.۹٪) با کاهش بیشتر نسبت به دارونما (MD ‎−۲.۳۱، ۹۵٪ CI ‎−۳.۶۵ تا ‎−۰.۹۷). برای اثربخشی بالینی، مقادیر SUCRA به ترتیب ۸۶.۶٪ برای TCM به‌علاوه WM، ۷۷.۲٪ برای TCM، ۲۰.۹٪ برای WM و ۱۵.۳٪ برای دارونما بود. برای عوارض جانبی (SUCRA بالاتر نشان‌دهنده ایمنی بیشتر)، مقادیر SUCRA به ترتیب ۹۴.۸٪ برای WM، ۴۳.۹٪ برای TCM به‌علاوه WM، ۳۱.۱٪ برای دارونما و ۳۰.۲٪ برای TCM بود. تحلیل حساسیت با حذف بی‌خوابی ثانویه، یافته‌های قوی را تأیید کرد. نتیجه‌گیری: درمان‌های ترکیبی TCM-WM و TCM اثربخشی بالینی و ایمنی قابل قبولی برای مدیریت بی‌خوابی نشان می‌دهند. ثبت مرور نظام‌مند: پروتکل این مرور به طور پیش‌نگر در پلتفرم بین‌المللی ثبت پروتکل‌های مرور نظام‌مند و فراتحلیل (INPLASY) ثبت شده است (شماره ثبت: INPLASY202680041؛ DOI: 10.37766/inplasy2026.8.0041).

Nicole Lovato, Robert Adams; Insomnia with objective short sleep duration: A biomarker for mortality risk, not yet a mandate for practice, Sleep, , zsag255

نیکول لوواتو، رابرت آدامز؛ بی‌خوابی با مدت خواب کوتاه عینی: یک زیست‌نشانگر برای خطر مرگ‌ومیر، اما هنوز ضرورتی برای عمل بالینی نیست، Sleep، zsag255

Objectives This study aimed to describe shift work patterns in Europe using a data-driven approach and evaluate their impact on adverse sleep outcomes. Methods We analyzed 6245 participants from the SHIFT2HEALTH survey across eight European countries, who provided information on work schedules, shift work metrics, sleep quality and timing (MCTQshift) across different shifts, and chronic insomnia (Insomnia Severity Index). We used mixtures of von Mises-Fisher models to identify shift clusters based on shift start and end times and evaluated differences in shift-specific sleep duration and quality using Bayesian multilevel models. Associations of shift metrics with short average sleep duration and chronic insomnia, adjusting for confounders, were evaluated using Bayesian logistic regression. Results We identified five shift clusters: day, evening and night (mean shift lengths: 7.8, 7.9 and 9.5 hours, respectively), long day and long evening (mean lengths: 10.5 and 12.8 hours, respectively). Sleep duration and quality varied between clusters, with the shortest duration [mean 6.00, 95% credible interval (CI) 5.95–6.06 hours] and poorest quality (29.3% “poor”/“very poor”) sleep reported between night shifts. Compared to day workers, greater chronic insomnia odd ratios (OR) were observed among participants with >90% night shifts (OR 1.26, 95% CI 1.01–1.58), rotating shifts (OR 1.42, 95% CI 1.22–1.65) and with longer night work history (OR ≥16 years 1.28, 95% CI 1.08–1.52). These variables and longer weekly working hours [OR 6.10h increase 1.13, 95% CI 1.04–1.22) were associated with short sleep. Conclusions Data-driven analyses of work schedules may provide a more comprehensive evaluation of the impact of real-world shift work patterns on sleep.

اهداف: این مطالعه با هدف توصیف الگوهای شیفت کاری در اروپا با رویکرد مبتنی بر داده و ارزیابی تأثیر آن‌ها بر پیامدهای نامطلوب خواب انجام شد. روش‌ها: ما داده‌های ۶۲۴۵ شرکت‌کننده از پیمایش SHIFT2HEALTH در هشت کشور اروپایی را که اطلاعاتی درباره برنامه‌های کاری، شاخص‌های شیفت کاری، کیفیت و زمان‌بندی خواب (MCTQshift) در شیفت‌های مختلف و بی‌خوابی مزمن (شاخص شدت بی‌خوابی) ارائه داده بودند، تحلیل کردیم. برای شناسایی خوشه‌های شیفت بر اساس زمان شروع و پایان شیفت‌ها، از مدل‌های ترکیبی von Mises-Fisher استفاده شد و تفاوت‌های مدت و کیفیت خواب مختص هر شیفت با استفاده از مدل‌های چندسطحی بیزی ارزیابی گردید. ارتباط شاخص‌های شیفت با مدت خواب کوتاه متوسط و بی‌خوابی مزمن، با کنترل متغیرهای مخدوش‌کننده، با استفاده از رگرسیون لجستیک بیزی بررسی شد. نتایج: پنج خوشه شیفت شناسایی شد: روز، عصر و شب (میانگین طول شیفت‌ها: به‌ترتیب ۷.۸، ۷.۹ و ۹.۵ ساعت)، روز طولانی و عصر طولانی (میانگین طول: به‌ترتیب ۱۰.۵ و ۱۲.۸ ساعت). مدت و کیفیت خواب بین خوشه‌ها متفاوت بود، به‌طوری که کوتاه‌ترین مدت خواب [میانگین ۶.۰۰، بازه اطمینان ۹۵٪ (CI) ۵.۹۵–۶.۰۶ ساعت] و پایین‌ترین کیفیت خواب (۲۹.۳٪ «ضعیف»/«بسیار ضعیف») بین شیفت‌های شب گزارش شد. در مقایسه با کارکنان روزکار، نسبت شانس (OR) بی‌خوابی مزمن در شرکت‌کنندگانی با بیش از ۹۰٪ شیفت شب (OR 1.26، CI 1.01–1.58)، شیفت‌های چرخشی (OR 1.42، CI 1.22–1.65) و سابقه طولانی‌تر کار شبانه (OR ≥16 سال 1.28، CI 1.08–1.52) بیشتر بود. این متغیرها و ساعات کاری هفتگی طولانی‌تر [OR افزایش ۶.۱۰ ساعت 1.13، CI 1.04–1.22] با خواب کوتاه مرتبط بودند. نتیجه‌گیری: تحلیل‌های مبتنی بر داده از برنامه‌های کاری می‌تواند ارزیابی جامع‌تری از تأثیر الگوهای واقعی شیفت کاری بر خواب ارائه دهد.