Discipline

This study aims to analyze the role of school principal leadership in shaping students’ character of discipline, responsibility, and independence at SMP Negeri 4 Pekanbaru. This research employed a qualitative phenomenological approach involving 16 participants consisting of one school principal, five teachers, and ten students, selected through purposive sampling based on their involvement and understanding of the research phenomenon. Data were collected through observation, in-depth interviews, and documentation, and analyzed using data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings indicate that school principals play a crucial role in character formation through exemplary leadership, integration of character values into the school vision and mission, habituation programs, routine activities, supervision, and continuous evaluation. The strategies implemented include effective communication, motivation and appreciation, enforcement of school regulations accompanied by guidance, and collaboration with teachers, parents, and the community. Character development is supported by the principal’s commitment, involvement of school members, extracurricular activities, and family and community support. However, several challenges remain, including limited student awareness, insufficient parental supervision, peer influence, and uncontrolled use of technology and social media. This study highlights the importance of transformational and collaborative leadership in creating a school environment that supports sustainable student character development.

The professional reintegration of veterans is a major challenge for Ukraine’s post-war recovery and requires vocational education aligned with labour market needs. The tourism and hospitality industry offers employment opportunities, but transition to civilian work requires sector-specific knowledge, digital competence, communication, teamwork, decision-making and adaptability. The study aims to develop and theoretically substantiate a conceptual model for integrating interactive digital learning technologies into veterans’ vocational education for employment in the tourism and hospitality industry. The methodology combines secondary analysis of a sociological survey conducted by the Ukrainian Veterans Fund and the Rating Sociological Group in December 2025 among 240 respondents, competency mapping and a systematic literature review. The analysis identified transferable military competencies, including discipline, teamwork under pressure, logistical planning and decision-making in dynamic situations. It also revealed gaps in customer orientation, digital literacy and personalised service. The proposed model links veterans’ competencies and educational needs with labour market requirements through interactive technologies, including problem-based, case-based, simulation-based and scenario-based learning, microlearning, the flipped classroom, Learning Management Systems, Virtual Reality, Augmented Reality and Geographic Information Systems. The model provides a framework for translating military experience into civilian professional competencies and supports vocational programmes for veterans seeking employment in the tourism and hospitality industry. Its application may strengthen employability, facilitate social reintegration and contribute to Ukraine’s post-war recovery. Further research should validate the model through implementation and evaluation.

Short-term field trips enable learners to bridge the pedagogical gap between academic knowledge (theory) and the practicalities of their discipline in a real-world setting. In Ireland, there has been a dearth of empirical research into the essence of short-term field trips as a teaching and learning strategy for criminal justice students. The purpose of this article is to bridge that pedagogical gap through thematic analysis of qualitative data of student learning experiences in the context of a short-term field trip to an operational prison. Research findings based on semi-structured interviews with students who participated in the active learning experience show evidence of the essence of experiential learning activities which could not be achieved to the same level in academic seminars alone. In essence, students contextualise their academic (theory) knowledge, which is a catalyst for gaining a deep and flexible understanding. In consequence of the sensitive nature of the operational prison, and compliance with security protocols, some limitations were also reported by participants, notably the short-term duration of the field trip and the use of conventional methods of documenting active learning experiences was not possible. Keywords: higher education, participatory action research, experiential learning, short-term field trip, operational prison, reflection in action, reflection on action, thematic analysis of qualitative data

Toilet training is an essential developmental process that fosters discipline and independence in early childhood. The acquisition of toileting skills is significantly influenced by parenting approaches. Authoritative (democratic) parenting, characterized by warmth, two-way communication, and clear boundaries, offers supportive guidance during this developmental transition. This study aimed to investigate the effect of an authoritative parenting style on toilet training ability among children aged 3–4 years. A quantitative research design with a correlational approach was employed, involving 206 parents of children aged 3–4 years selected via questionnaire distribution. Data were collected using the adapted Parenting Styles and Dimensions Questionnaire-Short Version (PSDQ-SV) and the Toilet Training Readiness Scale (TTRS), and analyzed using binary logistic regression. The results revealed a statistically significant association between authoritative parenting and toilet training outcome (p = .018, p .05), though accounting for a modest proportion of the overall variance. These findings suggest that while authoritative parenting contributes positively to early toilet training progression, consistent parental guidance and child-centered readiness factors remain vital.

This paper presents a practice‑driven software engineering course model that centers the curriculum on multi‑term, client‑partnered projects to cultivate real‑world design, teamwork, and delivery skills at undergraduate scale. The approach combines a shared web application stack, agile project management with iterative demos and retrospectives, and remote mentorship from industry alumni to provide authentic exposure to legacy code, stakeholder communication, and production‑like workflows. Operational experiences (“war stories”) surface recurring risks credential leakage, privacy missteps, shifting stakeholder expectations, and deployment hurdles and translate them into actionable process controls such as time‑boxing, version‑control discipline, and early environment planning. Reported outcomes highlight growth in technical execution and soft skills, increased student ownership through community impact, and a repeatable structure that decouples principles from practicum to support continuity across semesters. The paper concludes with adoption guidance on partner selection, mentor recruitment, and technology standardization to help programs embed authentic, sustainable project work as a centerpiece of software engineering education.

ABSTRACT Character development at the elementary school level plays an important role in shaping students’ attitudes and behaviors in accordance with educational values. This study aims to describe the role of teachers in fostering discipline, responsibility, compliance with norms, and fulfillment of obligations through Pancasila Education among fourth-grade students at UPTD SD Negeri 077272 Lolofaoso Tabaloho. This study employed a qualitative approach with a descriptive design. Data were collected through interviews, observations, and documentation, involving the school principal as the key informant, the fourth-grade teacher as the main informant, and three students selected through purposive sampling as additional informants. Data analysis consisted of data collection, data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The findings indicate that teachers foster character development by integrating character values into classroom instruction and daily school routines. These efforts are implemented through role modeling, guidance, appreciation, motivation, assignments, and the enforcement of school rules to cultivate discipline, responsibility, compliance with norms, and fulfillment of obligations. Thus, Pancasila Education serves as a means of character development through role modeling and habituation, encouraging students to apply these values in their daily lives. ABSTRAK Pembinaan karakter pada jenjang sekolah dasar berperan dalam membentuk sikap dan perilaku siswa sesuai nilai-nilai pendidikan. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan peran guru dalam membina karakter disiplin, tanggung jawab, kepatuhan terhadap norma, dan pelaksanaan kewajiban melalui pembelajaran Pendidikan Pancasila pada siswa kelas IV UPTD SD Negeri 077272 Lolofaoso Tabaloho. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan jenis deskriptif. Data dikumpulkan melalui wawancara, observasi, dan dokumentasi dengan kepala sekolah sebagai informan kunci, guru kelas IV sebagai informan utama, serta tiga siswa yang dipilih melalui purposive sampling sebagai informan tambahan. Analisis data meliputi pengumpulan data, reduksi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa guru membina karakter melalui integrasi nilai-nilai karakter dalam pembelajaran dan pembiasaan di sekolah. Upaya tersebut diwujudkan melalui keteladanan, bimbingan, apresiasi, motivasi, pemberian tugas, serta penerapan tata tertib untuk melatih kedisiplinan, tanggung jawab, kepatuhan terhadap norma, dan pelaksanaan kewajiban. Dengan demikian, pembelajaran Pendidikan Pancasila menjadi sarana pembinaan karakter melalui keteladanan dan pembiasaan yang mendorong siswa menerapkan nilai-nilai tersebut dalam kehidupan sehari-hari.

Transitioning out of professional sport can present challenges for athletes and their wider environments, frequently necessitating coordinated physical, psychological, and economic support. Although these concerns have been documented in elite cycling, the extent to which structured transition programmes exist within the sport remains insufficiently understood, particularly in Europe, the historical centre of professional cycling. We conducted a cross-sectional qualitative documentary analysis, distributing a standardised inquiry to all European Cycling Federations (ECFs; N = 51) between December 2024-March 2025. Federations were asked whether they had formal strategies, policies, or resources related to athlete retirement. Responses were categorised as “ECF-level literature or initiative”, “No ECF-level provision”, or “No response” and relevant materials were descriptively synthesised. Amongst the 21 federations that responded, the majority (n = 17; ≈81%) reported no ECF-level retirement initiatives. Common reasons included limited resources, low perceived demand, or reliance on national or international bodies (i.e., Olympic Committees or sport-specific unions). Four ECFs (~19%) described transition-related structures, though these varied considerably in scope, definition, and delivery. Despite well-documented needs, structured retirement support for professional cyclists remains uncommon across European national federations, and existing programmes appear heterogeneously applied. As cycling expands globally, effective transition planning becomes increasingly important for athlete wellbeing and the long-term sustainability of the sport. Holistic, international collaborations led by cycling’s major governance bodies could strengthen career-long support systems, reinforce the public image of cycling as a health-promoting discipline, and create responsible, athlete-centered ecosystems.

In this paper, we present findings from an interactive workshop at the 2024 International Society for the Scholarship of Teaching and Learning (ISSOTL) conference that aimed to develop a global roadmap to advance the awareness and appreciation of the scholarship of teaching and learning (SoTL). While some institutions have successfully embedded SoTL into their cultural fabric, challenges persist in many academic contexts where SoTL remains misunderstood as a cross-discipline field of scholarship and research as well as undervalued as a change-making enterprise. Through collaborative activities, workshop participants explored systemic barriers, misunderstandings, and effective strategies from diverse institutional perspectives. The findings highlight actionable steps for institutions, administrators, and faculty to align their efforts, bridge knowledge gaps, and further elevate SoTL as a recognized scholarly pursuit. We also propose practical suggestions to support SoTL initiatives, enhance institutional commitment, and foster cross-institutional collaborations.

در این مقاله، یافته‌های حاصل از کارگاه تعاملی در کنفرانس بین‌المللی انجمن دانش‌پژوهی تدریس و یادگیری (ISSOTL) سال ۲۰۲۴ را ارائه می‌دهیم که با هدف تدوین یک نقشه راه جهانی برای ارتقای آگاهی و قدردانی از دانش‌پژوهی تدریس و یادگیری (SoTL) برگزار شد. اگرچه برخی نهادهای آموزشی موفق به نهادینه‌سازی SoTL در بافت فرهنگی خود شده‌اند، چالش‌هایی در بسیاری از زمینه‌های آکادمیک همچنان پابرجاست که در آن‌ها SoTL به‌عنوان یک حوزه دانش‌پژوهی و پژوهش میان‌رشته‌ای درک نادرستی شده و به‌عنوان یک کوشش تغییرآفرین نیز دست‌کم گرفته می‌شود. شرکت‌کنندگان کارگاه از طریق فعالیت‌های مشارکتی، موانع سیستمی، برداشت‌های نادرست و راهبردهای مؤثر را از دیدگاه‌های نهادی متنوع بررسی کردند. یافته‌ها گام‌های عملیاتی را برای نهادهای آموزشی، مدیران و اعضای هیئت علمی جهت همسوسازی تلاش‌ها، پر کردن شکاف‌های دانشی و ارتقای بیشتر جایگاه SoTL به‌عنوان یک پیگیری علمی شناخته‌شده برجسته می‌سازند. ما همچنین پیشنهادهای کاربردی را برای حمایت از ابتکارات SoTL، تقویت تعهد نهادی و ترویج همکاری‌های میان‌نهادی ارائه می‌دهیم.

Digital transformation in madrasahs is commonly understood as administrative efficiency, although any device that regulates students' daily routines can serve as a medium of value education. Disciplinary problems, such as lateness, neglecting attendance, and weak responsibility for presence, persist at MTs Syafiiyah Darussalam even after the madrasah adopted barcode-based attendance. This study analyses the implementation of barcode attendance, the internalisation of disciplinary values it generates, and its supporting factors, obstacles, and implications for Islamic character education. A descriptive qualitative case study design was employed. Data were collected through in-depth interviews with the head of the madrasah, the vice heads for student affairs and curriculum, and teachers, supported by participant observation and attendance documentation. Data were analysed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña and validated through source and technique triangulation. Thomas Lickona's character education theory served as the analytical lens. The findings show that barcode attendance accelerates recording and provides transparent time traces, fosters habits of punctuality and orderly attendance, and nurtures an emerging sense of responsibility. Barcode attendance is therefore effective as an instrument for habituating discipline when it is integrated with teacher modelling, supervision, and the articulation of Islamic values

تحول دیجیتال در مدارس دینی (مدrasah) معمولاً به‌عنوان کارآمدی اداری درک می‌شود، اگرچه هر دستگاهی که روال‌های روزانه دانش‌آموزان را تنظیم کند می‌تواند به‌عنوان رسانه‌ای برای آموزش ارزش‌ها عمل کند. مشکلات انضباطی، مانند تأخیر، غفلت از حضور و مسئولیت‌پذیری ضعیف نسبت به حضور، در مدرسه دینی MTs Syafiiyah Darussalam حتی پس از اتخاذ سیستم حضور و غیاب مبتنی بر بارکد همچنان پابرجاست. این پژوهش به تحلیل اجرای حضور و غیاب مبتنی بر بارکد، درونی‌سازی ارزش‌های انضباطی ناشی از آن، و عوامل حمایت‌کننده، موانع و پیامدهای آن برای آموزش شخصیت اسلامی می‌پردازد. از طرح مطالعه موردی توصیفی-کیفی استفاده شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر مدرسه، معاونین امور دانش‌آموزان و برنامه درسی، و معلمان، همراه با مشاهده مشارکتی و مستندات حضور و غیاب جمع‌آوری شدند. داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña تحلیل و از طریق مثلث‌سازی منبع و تکنیک اعتبارسنجی شدند. نظریه آموزش شخصیت Thomas Lickona به‌عنوان لنز تحلیلی مورد استفاده قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که حضور و غیاب مبتنی بر بارکد ثبت را تسریع کرده و ردپای زمانی شفاف ارائه می‌دهد، عادت‌های به‌موقع بودن و حضور منظم را پرورش می‌دهد و حس مسئولیت‌پذیری در حال ظهور را تقویت می‌کند. بنابراین، حضور و غیاب مبتنی بر بارکند زمانی که با الگوسازی معلمان، نظارت و تبیین ارزش‌های اسلامی ادغام شود، به‌عنوان ابزاری برای نهادینه‌سازی انضباط مؤثر است.

This research aims to analyze and compare the effectiveness of authoritarian and democratic leadership styles in improving student discipline in schools. The method employed is a Systematic Literature Review (SLR) using content analysis of ten reputable scientific articles published within the last decade. The results demonstrate that authoritarian leadership tends to produce only instant and fragile compliance based on fear of punishment. Conversely, democratic leadership is proven to be significantly more effective in fostering sustainable discipline by building students' intrinsic awareness through persuasive communication, dialogue, and role modeling. This democratic-transformative pattern successfully cultivates independent, responsible, and emotionally mature student characters. Therefore, democratic leadership is recommended as the primary paradigm in modern educational management to create a conducive school ecosystem.

این پژوهش با هدف تحلیل و مقایسه اثربخشی سبک‌های رهبری استبدادی و دموکراتیک در بهبود نظم دانش‌آموزان در مدارس انجام شده است. روش مورد استفاده، مرور نظامند ادبیات (SLR) با تحلیل محتوای ده مقاله علمی معتبر منتشر شده در دهه اخیر است. نتایج نشان می‌دهد که رهبری استبدادی تمایل دارد تنها اطاعتی لحظه‌ای و شکننده مبتنی بر ترس از تنبیه ایجاد کند. در مقابل، رهبری دموکراتیک در پرورش نظم پایدار از طریق ایجاد آگاهی درونی دانش‌آموزان با استفاده از ارتباطات اقناعی، گفت‌وگو و الگوسازی، به‌طور قابل‌توجهی مؤثرتر ثابت شده است. این الگوی دموکراتیک-تبدیلی موفق به پرورش شخصیت دانش‌آموزانی مستقل، مسئول و از نظر عاطفی بالغ شده است. بنابراین، رهبری دموکراتیک به‌عنوان پارادایم اصلی در مدیریت آموزشی مدرن برای ایجاد اکوسیستم مطلوب مدرسه توصیه می‌شود.

This article reviews the evidence base for a range of contemporary, student-centred curriculum design methodologies, including inquiry-based learning (IBL), problem-based learning (PBL), project-based learning (PjBL), challenge-based learning (CBL), place-based learning and competency-based education (CBE), and considers their applicability to the design of a contemporary undergraduate criminology degree. Drawing on systematic reviews, meta-analyses and recent empirical literature, the article evaluates the theoretical underpinnings, andragogical benefits and structural limitations of each approach. It situates these findings within the requirements of the Quality Assurance Agency for Higher Education Subject Benchmark Statement for Criminology (QAA, 2022), which explicitly positions research and critical enquiry as foundational to the discipline and calls for curriculum designs that embed equality, diversity and inclusion, education for sustainable development, and professional partnership. The article argues that no single methodology is sufficient on its own and that a principled hybrid model, drawing selectively on the strengths of each approach, offers the most coherent and evidence-informed basis for criminology curriculum design. Implications for degree revalidation, staff development, assessment design and partnership are discussed.

School – Based violence has been recognized as a major educational challenge (UNESCO, 2019). In Uganda, and particularly in urban centers such as Mbale City, reports of student misconduct, peer influence, and group-related conflicts are becoming more common. These challenges not only affect academic performance but also threaten the safety and well-being of learners. Therefore, this study examined the causes, effects, and prevention strategies of school-based violence and gang activity in Mbale City. This study adopted a mixed-approach design, combining literature review with contextual observations in the community whereby Secondary data was obtained from text-books, reports, academic publications and newspapers. Studies indicated that violence in schools negatively affects learners’ academic performance, psychological well-being, and social development (UNESCO, 2019; UNICEF, 2018). Locally, informal observations and reported cases in Mbale City suggested increasing incidents of bullying, student grouping, fighting among students, Intimidation and harassment, Group-based conflicts and indiscipline. The study identified key contributing factors such as peer pressure, family background, Weak school discipline systems (Gottfredson, 2001), Exposure to violence in media and community influence, Overcrowding in some schools and school environment. This further highlighted that effective prevention requires a combination of school-based interventions, parental involvement, and policy support. In Mbale City, these activities remain significant challenges in education and these issues are increasingly visible which require urgent attention according to media reports (Daily monitor 2026, April 17). The study concludes that a coordinated approach is essential in promoting safe and supportive learning environments by combining global research with local understanding to strengthen discipline systems and supervision, Guidance and counseling services in schools, student behavior monitoring by parents and Government’s support to policies that promote school safety.

Mothers often manage everyday discipline while also carrying the strain and worry that come with raising a child, yet these experiences are rarely studied together in Indian samples. This study examined the relationship between parenting attitude, parental stress, and anxiety in mothers. A quantitative, cross-sectional correlational design was used with 59 mothers selected through convenience sampling. Participants completed a 30-item questionnaire rated on a five-point Likert scale, in which parenting attitude was assessed through three dimensions (laxness, over-reactivity, and verbosity), and parental stress and anxiety were each assessed with ten study-developed items. Data were analysed using descriptive statistics, Cronbach's alpha, and Pearson's correlation, with Spearman's rank correlation as an additional check. Mean scores were 3.30 (SD = 0.54) for parenting attitude, 3.06 (SD = 0.89) for parental stress, and 3.16 (SD = 0.72) for anxiety. Significant positive correlations were found between parenting attitude and parental stress (r = .52, p < .001), parenting attitude and anxiety (r = .44, p < .001), and parental stress and anxiety (r = .51, p < .001), and all three remained significant in a sensitivity analysis. Over-reactivity and verbosity were more strongly related to stress than laxness was. The findings suggest that difficulties in discipline, parenting strain, and worry tend to occur together, and that support for mothers could address emotional strain alongside parenting skills.

Mothers handle everyday discipline while also carrying the strain and worry of the parenting role, yet these experiences are often studied separately. This study examined the relationships between parenting attitude, parental stress, and anxiety among mothers. A quantitative, cross-sectional correlational design was used with a convenience sample of 59 mothers, who completed a 30-item questionnaire rated on a five-point Likert scale. Parenting attitude was assessed through three discipline dimensions based on the Parenting Scale (laxness, over-reactivity, and verbosity), and parental stress and anxiety were each assessed with ten statements developed for the study. Data were analysed using descriptive statistics, Cronbach's alpha, and Pearson and Spearman correlations. Mean scores were 3.30 (SD = 0.54) for parenting attitude, 3.06 (SD = 0.89) for parental stress, and 3.16 (SD = 0.72) for anxiety. Parenting attitude correlated positively with parental stress (r = .52, p < .001) and anxiety (r = .44, p < .001), and parental stress correlated with anxiety (r = .51, p < .001). Over-reactivity and verbosity were more closely related to stress than laxness was. Internal consistency was high for the stress (α = .91) and anxiety (α = .88) scales. The findings suggest that discipline difficulties, stress, and worry tend to occur together in mothers, although the design does not permit causal conclusions. Support programmes for mothers may benefit from addressing stress and worry alongside parenting skills.

This community service initiative aims to provide a platform for students to actualize their religious potential and to strengthen their religious literacy and character through an Islamic Religious Education (PAI) Performance. The activity employed a Participatory Action Research (PAR) approach, encompassing planning, action, and reflection (evaluation). It was held from September 10–16, 2026, at the Ki Hajar Dewantara Building in Aikmel District, East Lombok, involving 32 elementary schools and 143 students comprising 65 speech contestants, 44 Quran recitation participants, and 34 PAI Olympiad competitors. The results indicate that the three competition categories provided avenues for demonstrating religious capabilities through communication, Quranic recitation skills, and mastery of PAI knowledge. The event also fostered traits such as discipline, responsibility, self-confidence, perseverance, adherence to rules, and sportsmanship through the experience of competition. Future initiatives should focus on sustained guidance and systematic evaluation to measure the development of students' religious literacy and character in a more targeted and continuous manner.

Discipline assessment in elementary schools is essential for systematically monitoring students’ character development and providing a basis for continuous guidance. However, effective assessment depends not only on the availability of instruments but also on consistent implementation and the appropriate use of assessment results. This study aimed to describe the implementation of discipline attitude assessment instruments and the disciplinary behavior of students at SD Negeri 071206 Taluzusua. The study employed a qualitative approach with a descriptive method. The informants consisted of two homeroom teachers and one subject teacher selected purposively based on their direct involvement in teaching and attitude assessment. Data were collected through in-depth interviews, observations, and documentation, then analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing. Data credibility was strengthened through source, technique, and time triangulation. The findings indicated that instrument implementation involved three stages: planning, assessment, and utilization of results. Teachers used observation sheets and attitude assessment journals to assess punctuality, compliance with rules, and responsibility for completing assignments. Students generally demonstrated fairly good discipline, although their behavior was not yet consistent across all indicators. Assessment results were used to provide reminders, guidance, reinforcement, and continuous character development. These findings highlight the importance of systematic assessment and appropriate follow-up in fostering discipline in elementary schools. ABSTRAK Penilaian sikap kedisiplinan penting dilakukan di sekolah dasar untuk memantau perkembangan karakter peserta didik secara sistematis dan menjadi dasar pembinaan yang berkelanjutan. Namun, keberhasilan penilaian tidak hanya ditentukan oleh ketersediaan instrumen, tetapi juga oleh konsistensi penggunaannya dan pemanfaatan hasilnya. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan implementasi instrumen penilaian sikap kedisiplinan dan gambaran kedisiplinan peserta didik di SD Negeri 071206 Taluzusua. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan metode deskriptif. Informan terdiri atas dua wali kelas dan satu guru mata pelajaran yang dipilih secara purposive. Data dikumpulkan melalui wawancara mendalam, observasi, dan dokumentasi, kemudian dianalisis melalui reduksi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Keabsahan data diperkuat melalui triangulasi sumber, teknik, dan waktu. Hasil penelitian menunjukkan bahwa implementasi instrumen meliputi perencanaan, pelaksanaan penilaian, dan pemanfaatan hasil. Guru menggunakan lembar observasi dan jurnal penilaian untuk menilai ketepatan waktu, kepatuhan terhadap aturan, dan tanggung jawab dalam menyelesaikan tugas. Kedisiplinan peserta didik secara umum cukup baik, tetapi belum konsisten. Hasil penilaian dimanfaatkan untuk memberikan pengingat, arahan, penguatan, dan pembinaan karakter secara berkelanjutan.

The study determined the level of work immersion readiness and career plan preparedness among Senior High School learners and examined their relationship as a basis for developing a Career Readiness Enhancement Program (CREP). A descriptive-correlational research design was used, with 509 Senior High School learners in the Technical-Vocational-Livelihood (TVL) track as respondents; most were 17 years old or below (77%), in Grade 12 (95%), and from the Home Economics strand (92%). Data were gathered through a structured questionnaire measuring work immersion readiness in terms of communication skills, technical and vocational skills, work attitude and discipline, and adaptability and problem-solving skills, and career plan preparedness in terms of self-awareness and interest alignment, career exploration and knowledge, decision-making and goal-setting, and understanding of career pathways. The findings showed high levels of work immersion readiness (general assessment means of 3.52 to 3.61) and career plan preparedness (general assessment means of 3.48 to 3.52), all interpreted as Strongly Agree. Significant positive relationships were found between all dimensions of work immersion readiness and all dimensions of career plan preparedness (r = 0.345 to 0.858, p < .001), including communication skills and self-awareness and interest alignment (r = 0.697), technical and vocational skills and career exploration and knowledge (r = 0.817), work attitude and discipline and self-awareness and interest alignment (r = 0.777), and adaptability and problem-solving skills and self-awareness and interest alignment (r = 0.858). The strongest relationship was between adaptability and problem-solving skills and self-awareness and interest alignment, while the weakest was between communication skills and decision-making and goal-setting (r = 0.345). Decision-making and goal-setting showed the weakest correlations with all four dimensions of work immersion readiness. The findings indicate that workplace-related competencies are significantly associated with career planning preparedness, while decision-making and goal-setting and awareness of certification and training requirements require further strengthening. Based on the findings, a proposed Career Readiness Enhancement Program (CREP) was developed focusing on workplace competencies, career exploration, decision-making, pathway awareness, work immersion preparation, and career portfolio development and monitoring.

Blended learning (BL) has become increasingly established in higher education, yet research has focused more on effectiveness, engagement, and learning regulation than on how face-to-face and online learning jointly facilitate value internalization. In Pancasila Education, this issue matters because learning outcomes extend beyond knowledge of values to students’ decision-making and relationships. This exploratory qualitative study analyzed open-ended questionnaire responses from 67 Universitas Pendidikan Indonesia students using directed qualitative content analysis, complemented by a contextual review of learning materials and activities available through SPOT UPI. The findings reveal four patterns. First, students perceived face-to-face learning primarily as a relational space for dialogue, clarification, deliberation, and collaboration. At the same time, online learning served mainly as a regulatory space for flexibility, access to materials, time management, and independence. These functions complemented each other but were not exclusive. Second, value internalization became visible when Pancasila shifted from content to be understood into a basis for decision-making, respect for differences, rule compliance, and responsibility. Third, good character was associated with relational pathways toward justice and collaboration and self-regulatory pathways toward discipline, responsibility, and work ethic. Social support, digital culture, and LMS reliability influenced these processes. Fourth, discrepancies between ideal values and reality triggered moral reflection for some students, described as productive moral dissonance. The study interprets BL as an architecture of relational-regulatory functions and suggests connecting social interaction, self-regulation, authentic cases, reflection, process assessment, and reliable digital infrastructure in Pancasila Education. Keywords: Pancasila education, Value internalization, Blended learning; Good character; Higher education

Instruction of prayer fiqh in pesantren goes beyond merely teaching the procedures and regulations of worship, it also plays a role in shaping the religious attitudes and habits of the students. Therefore, it is necessary to examine how the material regarding the fiqh of prayer is understood and instilled, so that Islamic values can be applied in daily life. This research aims to analyze the internalization of Islamic education values in the prayer worship material in the book Fathul Qorib by Ibn Qasim al-Ghazi at Al Huda Kunduran Islamic Boarding School. The research uses a qualitative approach with a descriptive type. Data were obtained through observations of the Fathul Qorib learning process and interviews with the pesantren caretaker, ustadz, and santri. Data analysis was conducted through data condensation, data presentation, and drawing conclusions by comparing information from various sources. The research results show that the prayer material in Fathul Qorib includes obligatory conditions, valid conditions, pillars, Sunnah, things that invalidate prayer, the number of prayer units, congregational prayer, qashar and jama’, as well as several special prayers. The material serves as the foundation for instilling values of faith, discipline, responsibility, and morality. The internalization of values is carried out through classical learning, sorogan, habituation of congregational prayers, supervision, advice, and the exemplary behavior of caregivers and teachers. The process is supported by the pesantren environment, direct interaction with teachers, and a culture of collective learning. Meanwhile, the obstacles include differences in the ability to read religious texts, limited references, fatigue, and inconsistency among some students. The novelty of the research lies in revealing the connection between the fiqh of prayer material, the study of the Yellow Book, and the internalization of values until they are manifested in the religious habits of the students. The research results show that the study of Fathul Qorib not only strengthens the understanding of fiqh but also internalizes the values of faith, discipline, responsibility, and morality through learning, habituation, supervision, and exemplary behavior.

The Tarbiyah Anak Saleh (TRANS) Program is a character and religious development program for students at Al-Bashirah Integrated Islamic Elementary School (SDIT Al-Bashirah). Although the program has been implemented as one of the school’s flagship programs, it has never been systematically evaluated to identify discrepancies between its planning and implementation. This study aims to identify and measure the discrepancies between the planning and implementation of the TRANS Program using the Discrepancy Evaluation Model (DEM), which comprises four evaluation stages: design, installation, process, and product. The study employed an evaluation approach using a mixed-method design and was conducted from February 23 to March 7, 2026. Data were collected through questionnaires, interviews, and documentation. The questionnaires were administered to 132 students in Grades IV, V, and VI, while interviews were conducted with 3 teachers involved in implementing the program. The findings show that the overall discrepancy level of the TRANS Program was categorized as small. At the design stage, the program was supported by competent human resources and adequate facilities and infrastructure, although several activities had not yet been implemented and detailed technical guidelines were not available. At the installation stage, the level of program conformity reached 80%, with a discrepancy of 20%, categorized as small, although internet connectivity and transportation constraints were still encountered. At the process stage, the level of conformity also reached 80%, with a discrepancy of 20%, categorized as small, supported by the involvement of the school, teachers, parents, and students. At the product stage, the level of program achievement reached 84%, with a discrepancy of 16%, categorized as very small, as reflected in positive changes in students’ worship practices, moral character, discipline, and responsibility. These findings indicate that the TRANS Program demonstrates a high level of conformity and achievement; however, stronger technical guidelines and greater consistency in implementation are still needed to ensure that all program components are carried out optimally. ABSTRAK Program Tarbiyah Anak Saleh (TRANS) merupakan program pembinaan karakter dan keagamaan peserta didik di Sekolah Dasar Islam Terpadu (SDIT) Al-Bashirah. Meskipun program ini telah dilaksanakan sebagai salah satu program unggulan sekolah, belum pernah dilakukan evaluasi secara sistematis untuk mengetahui kesenjangan antara perencanaan dan pelaksanaannya. Penelitian ini bertujuan untuk mengidentifikasi dan mengukur kesenjangan antara perencanaan dan pelaksanaan Program TRANS menggunakan Discrepancy Evaluation Model (DEM), yang mencakup empat tahap evaluasi, yaitu desain, instalasi, proses, dan produk. Penelitian menggunakan pendekatan evaluasi dengan metode campuran (mixed method) yang dilaksanakan pada 23 Februari–7 Maret 2026. Data dikumpulkan melalui angket, wawancara, dan dokumentasi. Angket diberikan kepada 132 peserta didik kelas IV, V, dan VI, sedangkan wawancara dilakukan terhadap 3 guru yang terlibat dalam pelaksanaan program. Hasil penelitian menunjukkan bahwa tingkat kesenjangan Program TRANS secara umum berada pada kategori kecil. Pada tahap desain, program telah didukung oleh sumber daya manusia yang kompeten dan sarana prasarana yang memadai, meskipun beberapa kegiatan belum terlaksana dan belum tersedia petunjuk teknis yang rinci. Pada tahap instalasi, tingkat kesesuaian program mencapai 80% dengan kesenjangan 20% dalam kategori kecil, meskipun masih terdapat kendala jaringan dan transportasi. Pada tahap proses, tingkat kesesuaian mencapai 80% dengan kesenjangan 20% dalam kategori kecil, didukung oleh keterlibatan sekolah, guru, orang tua, dan peserta didik. Pada tahap produk, tingkat ketercapaian mencapai 84% dengan kesenjangan 16% dalam kategori sangat kecil, yang ditunjukkan oleh perubahan positif pada aspek ibadah, akhlak, kedisiplinan, dan tanggung jawab peserta didik. Temuan ini menunjukkan bahwa Program TRANS memiliki tingkat kesesuaian dan ketercapaian yang tinggi, tetapi masih memerlukan penguatan petunjuk teknis dan konsistensi pelaksanaan agar seluruh komponen program dapat terlaksana secara optimal.

Student learning outcomes are often suboptimal due to inadequate internal factors, such as learning motivation, learning discipline, and critical thinking skills. Students can achieve optimal learning outcomes when these internal factors are consciously, systematically, and intentionally developed as part of their efforts to improve their learning achievement. This study aims to examine the factors that influence student learning outcomes, namely learning motivation, learning discipline, and critical thinking skills, among students at Al-Amin Islamic Senior High School, Sukodono, Sidoarjo. This study employed a quantitative approach, with data collected through questionnaire distribution, documentation of relevant documents, and direct observation at the research site. A total of 97 students constituted both the population and the sample, selected using the total sampling technique. The collected data were assessed for validity and reliability before being analyzed using multiple linear regression. Accordingly, classical assumption tests were conducted as prerequisites for the analysis. The results showed that two independent variables, namely learning motivation and critical thinking skills, had a positive and significant effect on student learning outcomes. In contrast, learning discipline did not show a significant effect on student learning outcomes.

Character education in Vocational High Schools (SMK) faces challenges in aligning technical skill development with student work ethics. This study aims to analyze the role of the Intra-School Student Organization (OSIS) in supporting character education at SMK Puspita Bangsa, South Tangerang City. This study used a descriptive qualitative approach with a case study design. Data collection was carried out through in-depth interviews, participatory observation, and documentation studies, with data validity tested using source and technique triangulation. Data analysis followed the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña. The results show that OSIS plays a crucial role through three main aspects: (1) acting as a peer role model for discipline; (2) executing structured work programs encompassing religious, disciplinary, leadership, and social care dimensions; and (3) internalizing industrial work culture values. The main obstacles encountered include the dynamics of Field Work Practice (PKL) schedules and fluctuations in member participation, which are mitigated through flexible coordination and school management support. This study concludes that OSIS is effectively a strategic vehicle for student character development in vocational schools.

General Background Pesantren-based madrasas integrate national curricula with Islamic traditions to build academic and religious competencies simultaneously. Specific Background The increasing enrollment of daily commuting learners creates institutional challenges regarding their limited exposure to intensive religious environments compared to dormitory residents. Knowledge Gap Existing literature primarily compares academic outcomes without comprehensively analyzing the pedagogical administration tailored specifically for commuting learners in their natural setting. Aims This research describes the planning, implementation, and evaluation of religious pedagogy specifically for commuting learners at MTs Unggulan Al-Qodiri 1 Jember. Results Planning involves specialized supplementary programs in Qur'an reading, Fiqh, and Basic English structured around formal schedules. Implementation integrates national and boarding curricula through dual supervision systems involving parents and teachers, alongside strict worship habituation. Evaluation applies authentic multi-aspect assessments focusing on practical mastery and attitude development, though challenges persist in adapting teaching methods and maintaining discipline at home. Novelty The study provides a multidimensional framework focusing exclusively on commuting learners as a single unit within a specialized dual-system ecosystem. Implications Successful character building necessitates robust structural synergy among schools, families, and targeted pedagogical differentiation to bridge the environmental divide. Highlights Dual supervision systems synergize teacher monitoring and parental oversight to maintain religious habituation outside dormitories. Authentic assessments evaluate practical worship competencies alongside cognitive mastery through customized pedagogical targets. Curricular differentiation strategies address environmental exposure limitations by integrating specialized supplementary subjects without disrupting formal academic schedules. Keywords Curriculum Integration; Authentic Assessment; Differentiated Instruction; Dual Supervision; Character Development

Introduction This study treats adolescent athletes' self-efficacy as a dynamic process rather than a fixed quantity, asking how its fluctuations arise in online social settings and how that volatility shapes training engagement. Methods We recruited a stratified sample of 320 youth athletes across sport discipline, competitive tier, and sex, and combined ecological momentary assessment with weekly follow-up over 8 consecutive weeks, using instruments released under open licenses and open-source software throughout. Two dispersion indices, the intraindividual standard deviation and the root mean square of successive differences, summarized fluctuation at the person level, while absolute occasion-to-occasion change indexed momentary instability at the event level. We fitted multilevel linear models, a two-level dynamic structural equation model, latent growth curve models, and multilevel structural equation models, with each path labeled by its level of analysis. Results Momentary self-efficacy showed genuine within-person temporal dependence rather than independent scatter, and its trajectory was phase-linked to the competitive calendar and unevenly distributed across individuals. Between persons, fluctuation amplitude tracked the intensity of negatively valenced comparison rather than the sheer volume of feedback, and comparison orientation amplified that association on the negative arm alone. Within persons, negative comparison enlarged momentary instability both immediately and at a one-occasion lag, whereas positive signals steadied confidence only briefly. Amplitude was negatively associated with all three engagement facets beyond mean efficacy, most strongly for absorption, although a formal equality test separated absorption from dedication but not vigor. The direct reach of negative comparison into engagement proved facet-specific: vigor and absorption were affected, dedication was not, so the facet-by-facet hypothesis holds only in part. Sensitivity analyses adding competitive-calendar phase, splitting the series by season phase, partialling the person mean and the person-specific autoregression out of the amplitude index, entering competitive tier as a covariate, and checking participant-coded valence against automated sentiment scoring left the pattern intact. Discussion The findings extend social cognitive theory's vicarious and persuasive sources into a temporally dense digital regime and point toward protective coaching and self-regulation strategies.

Discipline in memorizing the Qur’an is an important aspect of the tahfiz program because students are required to be consistent in memorizing, reviewing, and maintaining their memorization. In its implementation, students have different levels of motivation, memorization ability, and readiness to submit their memorization. Some students are still reluctant to submit their memorization, lack focus during learning activities, or experience difficulties in maintaining consistency. Therefore, teacher strategies are needed to support students in developing discipline in memorizing the Qur’an. This study aims to describe the strategies applied by teachers to improve discipline in Qur’an memorization among eighth-grade students in the tahfiz program at MTs Assa’adah II Bungah Gresik, the impact of these strategies, and the supporting and inhibiting factors in their implementation. This research employed a qualitative approach with a descriptive research design. Data were collected through observation, interviews, and documentation. The data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman through data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. The findings indicate that teachers applied strategies including setting memorization targets according to students’ abilities, habituating muroja’ah, providing examples, and giving motivation and guidance to students. The strategies had an impact on students’ discipline in maintaining memorization, conducting muroja’ah, managing their time, and achieving memorization targets. Supporting factors included a conducive learning environment, students’ intrinsic motivation, parental support, and teacher guidance and motivation. Inhibiting factors included fluctuating student motivation, differences in memorization abilities, lack of readiness for memorization submission, and distractions during learning activities. These findings indicate that teacher strategies play a role in supporting the development of students’ discipline and consistency in Qur’an memorization.

انضباط در حفظ قرآن یکی از جنبه‌های مهم برنامهٔ تحفیظ است، زیرا از دانش‌آموزان انتظار می‌رود در حفظ، مرور و نگهداری محفوظات خود استمرار داشته باشند. در اجرای این برنامه، دانش‌آموزان دارای سطوح مختلفی از انگیزه، توانایی حفظ و آمادگی برای ارائهٔ محفوظات خود هستند. برخی دانش‌آموزان همچنان در ارائهٔ محفوظات خود تردید دارند، در فعالیت‌های یادگیری تمرکز کافی ندارند یا در حفظ استمرار با دشواری مواجه می‌شوند. بنابراین، به کارگیری راهبردهای معلمان برای حمایت از دانش‌آموزان در توسعهٔ انضباط در حفظ قرآن ضروری است. هدف این پژوهش توصیف راهبردهای به‌کاررفته توسط معلمان برای ارتقای انضباط در حفظ قرآن در میان دانش‌آموزان پایه هشتم برنامهٔ تحفیظ در مدرسهٔ MTs Assa’adah II Bungah Gresik، تأثیر این راهبردها و عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده در اجرای آن‌ها است. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman از طریق تقطیع داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری و تأیید انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که معلمان راهبردهایی از جمله تعیین اهداف حفظ متناسب با توانایی دانش‌آموزان، عادت‌دهی به مرور (مراجعه)، ارائهٔ الگو و انگیزش و راهنمایی به دانش‌آموزان را به کار گرفته‌اند. این راهبردها بر انضباط دانش‌آموزان در نگهداری محفوظات، انجام مرور، مدیریت زمان و دستیابی به اهداف حفظ تأثیرگذار بوده است. عوامل تسهیل‌کننده شامل محیط یادگیری مناسب، انگیزهٔ درونی دانش‌آموزان، حمایت والدین و راهنمایی و انگیزش معلمان بوده است. عوامل بازدارنده شامل نوسان انگیزهٔ دانش‌آموزان، تفاوت در توانایی حفظ، کمبود آمادگی برای ارائهٔ محفوظات و عوامل حواس‌پرتی در فعالیت‌های یادگیری بوده است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که راهبردهای معلمان نقش مهمی در حمایت از توسعهٔ انضباط و استمرار دانش‌آموزان در حفظ قرآن ایفا می‌کند.

This study explores the impact of On-the-Job Training (OJT) on the readiness of Aircraft Maintenance Technology students at Indiana Aerospace University for actual line maintenance operations. Serving as a bridge between classroom learning and real-world application, OJT allows students to develop technical skills, professional discipline, and familiarity with industry standards. Using a mixed-methods approach, the study gathered data from 100 randomly selected BSAMT students through five-point Likert scale surveys and structured interviews. Quantitative data were analyzed using weighted mean, percentage, and rank, while qualitative responses were thematically coded. Results show that students generally strongly disagreed with negative statements about their OJT experience, indicating that the training effectively enhanced their technical, practical, and professional competencies. However, challenges such as teamwork issues, adapting to workplace culture, and managing work pressures were commonly reported. The study concludes that OJT significantly contributes to students’ preparedness for line maintenance work and recommends improved teamwork exercises, workplace orientation, and simulation-based learning to strengthen both technical and soft skills.

این پژوهش به بررسی تأثیر آموزش حین کار (OJT) بر آمادگی دانشجویان رشته فناوری نگهداری هواپیما در دانشگاه هوافضای ایندیانا برای عملیات واقعی نگهداری خط می‌پردازد. آموزش حین کار به عنوان پلی میان یادگیری کلاسی و کاربرد عملی در دنیای واقعی، به دانشجویان امکان می‌دهد تا مهارت‌های فنی، انضباط حرفه‌ای و آشنایی با استانداردهای صنعت را توسعه دهند. با استفاده از رویکرد روش‌های ترکیبی، داده‌ها از ۱۰۰ دانشجوی BSAMT که به طور تصادفی انتخاب شده بودند، از طریق پرسشنامه‌های لیکرت پنج‌درجه‌ای و مصاحبه‌های ساختاریافته گردآوری شد. داده‌های کمی با استفاده از میانگین وزنی، درصد و رتبه تحلیل شدند و پاسخ‌های کیفی به صورت موضوعی کدگذاری گردید. نتایج نشان داد که دانشجویان عموماً با گزاره‌های منفی درباره تجربه OJT خود به شدت مخالفت کردند که این امر نشان‌دهنده اثربخشی این آموزش در ارتقای شایستگی‌های فنی، عملی و حرفه‌ای آنان است. با این حال، چالش‌هایی مانند مشکلات کار گروهی، سازگاری با فرهنگ محیط کار و مدیریت فشارهای شغلی به طور رایج گزارش شد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که OJT به طور معناداری در آمادگی دانشجویان برای کار نگهداری خط مؤثر است و پیشنهاد می‌کند تمرینات کار گروهی، آشنایی با محیط کار و یادگیری مبتنی بر شبیه‌سازی برای تقویت مهارت‌های فنی و نرم بهبود یابد.

This study analyzes the role of Islamic Religious Education (IRE) teachers' exemplary behavior in shaping students' discipline and compliance with school rules. Previous studies show that teacher modeling supports discipline, but their findings remain scattered across school levels and research designs, and few explain how exemplary behavior works as a mechanism of observational learning that links discipline and rule compliance. This study uses a qualitative literature study in the form of an integrative review. Thirteen empirical studies published between 2019 and 2026, consisting of journal articles and undergraduate theses on IRE teachers and student discipline in Indonesian schools and madrasahs, were selected through explicit inclusion criteria and analyzed thematically through data condensation, data display, and conclusion drawing. The synthesis identifies four forms of exemplary behavior: punctuality, compliance with rules and neat appearance, religious practice, and courteous interaction. Teachers reinforce these forms through habituation, persuasive advice, educative reinforcement, and collaboration with parents and other school staff. School policy, consistent rule enforcement, and parental involvement support exemplary behavior, while weak supervision, peer influence, and diverse family backgrounds hinder it. Read through Bandura's social learning theory, exemplary behavior operates through direct modeling, value internalization through consistency, and classroom social norms. The study concludes that teacher exemplary behavior is a central but not sole factor in student discipline and works best when the whole school applies rules consistently.

این مطالعه نقش رفتار الگویی معلمان آموزش دینی اسلامی (IRE) را در شکل‌دهی به انضباط و تبعیت دانش‌آموزان از قوانین مدرسه تحلیل می‌کند. پژوهش‌های پیشین نشان می‌دهند که الگوگیری از معلم از انضباط حمایت می‌کند، اما یافته‌های آن‌ها در سطوح مختلف مدرسه و طرح‌های پژوهشی پراکنده است و معدودی توضیح می‌دهند که رفتار الگویی چگونه به عنوان سازوکاری از یادگیری مشاهده‌ای، پیونددهنده انضباط و تبعیت از قوانین عمل می‌کند. این مطالعه با استفاده از روش مطالعه کیفی ادبیات به صورت مرور تلفیقی انجام شده است. سیزده مطالعه تجربی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۶، شامل مقالات علمی و پایان‌نامه‌های کارشناسی درباره معلمان IRE و انضباط دانش‌آموزان در مدارس و مدارس دینی اندونزی، از طریق معیارهای ورود صریح انتخاب و به صورت تماتیک از طریق تلخیص داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. سنتز انجام‌شده چهار شکل از رفتار الگویی را شناسایی می‌کند: وقت‌شناسی، تبعیت از قوانین و ظاهر آراسته، عمل به مناسک دینی و تعامل مودبانه. معلمان این اشکال را از طریق عادت‌دهی، توصیه‌های ترغیبی، تقویت آموزشی و همکاری با والدین و سایر کارکنان مدرسه تقویت می‌کنند. سیاست مدرسه، اجرای منسجم قوانین و مشارکت والدین از رفتار الگویی حمایت می‌کند، در حالی که نظارت ضعیف، تأثیر همسالان و پیشینه‌های خانوادگی متنوع مانع آن می‌شود. با خوانش نظریه یادگیری اجتماعی بندورا، رفتار الگویی از طریق الگوگیری مستقیم، درونی‌سازی ارزش‌ها از طریق تداوم و هنجارهای اجتماعی کلاس عمل می‌کند. مطالعه نتیجه می‌گیرد که رفتار الگویی معلم عامل مرکزی اما نه یگانه در انضباط دانش‌آموزان است و زمانی بهترین کارکرد را دارد که کل مدرسه قوانین را به طور منسجم اجرا کند.

This study examines the factors associated with Professional Maritime Character among vocational maritime students by investigating the effects of Islamic Work Ethic, Religious Commitment, and Spiritual Intelligence, while considering Self-Discipline as a mediating mechanism and Moral Awareness as a moderating factor. A quantitative cross-sectional design was employed involving 525 students from Batch VIII, X, and XI at Politeknik Pelayaran Sumatera Barat, Indonesia, using a total sampling technique. Data were collected through structured questionnaires and analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling with the PLS Algorithm and Bootstrapping Calculation. The measurement model demonstrated adequate indicator reliability, internal consistency, and convergent validity across all constructs. The structural results show that Islamic Work Ethic, Religious Commitment, and Spiritual Intelligence have significant positive effects on Professional Maritime Character, while Religious Commitment significantly predicts Self-Discipline; however, Islamic Work Ethic and Spiritual Intelligence do not significantly predict Self-Discipline. Moral Awareness has a significant negative direct association with Professional Maritime Character, but its interactions with Islamic Work Ethic, Religious Commitment, and Spiritual Intelligence are not significant. These findings indicate that professional maritime character is more strongly associated with the direct internalization of religious and spiritual values than with conditional effects of moral awareness, providing practical implications for integrated character development in maritime vocational education.

This study aims to describe the implementation of the Pasambahan Dance extracurricular activity at SMP Negeri 27 Padang. The type of research used is qualitative research with a descriptive method. The research object is the dance extracurricular activities, while the research subjects consist of the coach and 25 female students who are members of the dance extracurricular in grades VII and VIII at SMP Negeri 27 Padang. Data collection was carried out through observation, interviews, documentation, and literature studies. The data were analyzed through stages of data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results of the study show that the implementation of the Pasambahan Dance extracurricular at SMP Negeri 27 Padang has been carried out well through the stages of planning, implementation, and evaluation conducted systematically. The planning includes setting the training schedule, the content for the Pasambahan Kreasi Dance, learning methods, as well as supporting facilities and infrastructure. The activities are carried out once a week for five sessions using lectures, demonstrations, and peer tutoring methods. Evaluation is done by observing the students’ ability to master movement techniques, coordination, timing with the music, and the overall dance performance. This extracurricular activity has a positive impact on improving dance skills, discipline, responsibility, teamwork, as well as students’ appreciation of Minangkabau culture. Although there are still challenges such as limited facilities and infrastructure and not all students attend regularly, the activities can still run well thanks to the support from the school, coaches, and the students' enthusiasm.

هدف این پژوهش توصیف اجرای فعالیت فوق‌برنامه رقص پاسامباهان در دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ است. نوع پژوهش به‌کاررفته، پژوهش کیفی با روش توصیفی می‌باشد. موضوع پژوهش، فعالیت‌های فوق‌برنامه رقص است و آزمودنی‌های پژوهش شامل مربی و ۲۵ دانش‌آموز دختر عضو فوق‌برنامه رقص در پایه‌های هفتم و هشتم دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ هستند. گردآوری داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه، اسناد و مطالعات کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از طریق مراحل گردآوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اجرای فوق‌برنامه رقص پاسامباهان در دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ به‌خوبی و از طریق مراحل برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی به‌صورت نظام‌مند انجام می‌شود. برنامه‌ریزی شامل تعیین زمان‌بندی تمرین، محتوای رقص پاسامباهان کریاسی، روش‌های یادگیری و همچنین امکانات و زیرساخت‌های پشتیبان است. فعالیت‌ها هفته‌ای یک بار در پنج جلسه با استفاده از روش‌های سخنرانی، نمایش و آموزش همسالان برگزار می‌شود. ارزیابی از طریق مشاهده توانایی دانش‌آموزان در تسلط بر تکنیک‌های حرکتی، هماهنگی، زمان‌بندی با موسیقی و اجرای کلی رقص انجام می‌شود. این فعالیت فوق‌برنامه تأثیر مثبتی بر بهبود مهارت‌های رقص، انضباط، مسئولیت‌پذیری، کار گروهی و همچنین افزایش قدردانی دانش‌آموزان از فرهنگ میننگکاباو دارد. اگرچه چالش‌هایی مانند محدودیت امکانات و زیرساخت‌ها و عدم حضور منظم همه دانش‌آموزان وجود دارد، اما این فعالیت‌ها به‌واسطه حمایت مدرسه، مربیان و اشتیاق دانش‌آموزان همچنان به‌خوبی اجرا می‌شود.

STEM-focused higher education systems worldwide face increasing pressure to prepare learners for complex, ill-structured challenges, from climate resilience to AI ethics, that demand adaptive expertise and integrative thinking. Yet most higher education environments remain oriented toward near transfer, emphasizing the application of knowledge within familiar boundaries more consistently than flexible reasoning across diverse contexts. This essay advances the Fractal Systems Model (FSM), an equity-centered conceptual framework that integrates cognitive, sociocultural, and systems-theoretical perspectives to examine how higher education systems might be designed to support adaptive expertise. FSM reconceptualizes far transfer as a potentially designable system property shaped by recursively aligned learning processes across educational scales. Drawing on research in cognitive science, situated learning, equity studies, and Discipline-Based Education Research, the model specifies how opportunities for abstraction, integration, and recontextualization can recur across the micro, meso, and macro levels of higher education. FSM further proposes that alignment across these levels may strengthen opportunities for far transfer and adaptive expertise while reducing reliance on isolated courses or selective enrichment experiences. The model offers researchers, practitioners, and policymakers an empirically testable systems framework for examining how equitable learning ecosystems can be designed to support adaptive expertise for the complex challenges of the twenty-first century.

سیستم‌های آموزش عالی با تمرکز بر STEM در سراسر جهان با فشار فزاینده‌ای برای آماده‌سازی یادگیرندگان جهت مواجهه با چالش‌های پیچیده و ساختارنیافته، از تاب‌آوری اقلیمی تا اخلاق هوش مصنوعی، که نیازمند تخصص انطباقی و تفکر تلفیقی هستند، روبه‌رو می‌باشند. با این حال، اغلب محیط‌های آموزش عالی همچنان بر انتقال نزدیک متمرکز هستند و کاربرد دانش در چارچوب‌های آشنا را بیش از استدلال انعطاف‌پذیر در زمینه‌های متنوع مورد تأکید قرار می‌دهند. این مقاله مدل سیستم‌های فراکتال (FSM) را به عنوان یک چارچوب مفهومی با محوریت عدالت معرفی می‌کند که دیدگاه‌های شناختی، جامعه‌فرهنگی و نظریه سیستم‌ها را برای بررسی چگونگی طراحی سیستم‌های آموزش عالی به منظور حمایت از تخصص انطباقی ادغام می‌کند. مدل FSM، انتقال دور را به عنوان یک ویژگی بالقوه قابل طراحی سیستم بازتعریف می‌کند که توسط فرآیندهای یادگیری هم‌تراز و بازگشتی در مقیاس‌های مختلف آموزشی شکل می‌گیرد. با بهره‌گیری از پژوهش‌ها در علوم شناختی، یادگیری موقعیتی، مطالعات عدالت و پژوهش آموزش مبتنی بر رشته، این مدل مشخص می‌کند که چگونه فرصت‌های انتزاع، ادغام و بازمتن‌سازی می‌توانند در سطوح خرد، میانه و کلان آموزش عالی تکرار شوند. مدل FSM همچنین پیشنهاد می‌کند که هم‌ترازی در این سطوح می‌تواند فرصت‌های انتقال دور و تخصص انطباقی را تقویت کند و در عین حال اتکا به دوره‌های منفرد یا تجارب غنی‌سازی گزینشی را کاهش دهد. این مدل چارچوبی نظام‌مند و قابل آزمون تجربی برای پژوهشگران، متخصصان و سیاست‌گذاران فراهم می‌آورد تا بررسی کنند چگونه زیست‌بوم‌های یادگیری عادلانه می‌توانند برای حمایت از تخصص انطباقی در مواجهه با چالش‌های پیچیده قرن بیست‌ویکم طراحی شوند.

Learning discipline is a fundamental factor that determines the academic success of junior high school students, yet many schools still report low levels of discipline among their learners. This study aims to describe the condition of students learning discipline at SMP Negeri 3 Talang as the empirical basis for developing a classical guidance service based on Google Sites media. A quantitative descriptive approach was employed, involving 32 eighth-grade students of class VIII B who were selected through purposive sampling. Data were collected through a Likert-scale questionnaire, classroom observation, interviews with the guidance and counseling (BK) teacher, and documentation, then analyzed using percentage descriptive analysis. The results show that the overall learning discipline of students falls into the less disciplined category, with an average score of 54.7%. The most problematic indicators were punctuality in submitting assignments (48.4%), classroom attentiveness (51.6%), and compliance with study rules (53.9%), while attendance punctuality showed a relatively better result (63.3%). Interviews and observations confirmed that classroom guidance services were still delivered through conventional lecture methods, which students perceived as monotonous and less engaging. These findings indicate an urgent need for an interactive, technology-based classical guidance medium, and provide the empirical foundation for the development of a Google Sites-based learning discipline guidance service for eighth-grade students

انضباط یادگیری یکی از عوامل اساسی تعیین‌کننده موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان دوره متوسطه اول است، با این حال بسیاری از مدارس همچنان سطوح پایینی از انضباط را در میان فراگیران خود گزارش می‌کنند. هدف این پژوهش توصیف وضعیت انضباط یادگیری دانش‌آموزان در مدرسه SMP Negeri 3 Talang به عنوان مبنای تجربی برای توسعه خدمات راهنمایی گروهی مبتنی بر رسانه Google Sites است. این مطالعه با رویکرد توصیفی-کمی و با مشارکت ۳۲ دانش‌آموز پایه هشتم کلاس VIII B که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند، انجام شد. داده‌ها از طریق پرسشنامه لیکرت، مشاهده کلاسی، مصاحبه با معلم راهنمایی و مشاوره (BK) و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از تحلیل توصیفی درصدی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که انضباط یادگیری دانش‌آموزان به طور کلی در دسته کمتر منضبط قرار می‌گیرد و میانگین نمره ۵۴٫۷٪ به دست آمد. شاخص‌های مشکل‌ساز شامل وقت‌شناسی در تحویل تکالیف (۴۸٫۴٪)، توجه در کلاس (۵۱٫۶٪) و رعایت قوانین مطالعه (۵۳٫۹٪) بودند، در حالی که وقت‌شناسی در حضور و غیاب نتیجه نسبتاً بهتری نشان داد (۶۳٫۳٪). مصاحبه‌ها و مشاهدات تأیید کردند که خدمات راهنمایی کلاسی همچنان از طریق روش‌های سنتی سخنرانی ارائه می‌شود که از دیدگاه دانش‌آموزان یکنواخت و کم‌جذابیت تلقی می‌شود. این یافته‌ها نشان‌دهنده نیاز فوری به یک رسانه راهنمایی گروهی تعاملی و مبتنی بر فناوری است و مبنای تجربی لازم برای توسعه خدمات راهنمایی انضباط یادگیری مبتنی بر Google Sites برای دانش‌آموزان پایه هشتم را فراهم می‌کند.

Community service through the university’s fieldwork program (Kuliah Kerja Nyata/KKN) provides students with an opportunity to integrate academic knowledge with community needs at the village level. This article describes the 2026 KKN program of Universitas Islam Negeri Sultan Syarif Kasim Riau in Meranti Village, Pangkalan Kuras District, Pelalawan Regency, under the theme “Strengthening Communities Based on Local Wisdom”. The activities were conducted from late July to late August 2026 through observation, mapping, discussion, implementation, and continuous communication. Activity data were obtained through field observation, communication with village officials and residents, activity documentation, and reflection on program outputs. The core programs consisted of producing cemetery and hamlet direction signs, establishing QRIS-based digital payment access, and installing road reflectors. Discipline-based programs included bullying awareness, Maghrib Qur’an learning, MDA teaching, education on unhealthy social relationships, public speaking education, and saving education. Supporting activities included creative and basic learning activities at TK Pertiwi, participation in the DEWI (Tourism Village) event, Independence Day activities, volleyball, and futsal competitions. The results indicate that the programs produced practical outputs in the form of village information facilities, digital payment access, road visibility markers, educational activities for children and adolescents, and spaces for social interaction and preservation of local practices. The implementation also strengthened communication among students, village government, educational institutions, and residents. The experience demonstrates that needs-based community service can integrate practical interventions, education, and community participation within a village development context.

خدمت‌رسانی به جامعه از طریق برنامه کار میدانی دانشگاه (Kuliah Kerja Nyata/KKN) فرصتی را برای دانشجویان فراهم می‌کند تا دانش آکادمیک خود را با نیازهای جامعه در سطح روستا ادغام کنند. این مقاله به توصیف برنامه KKN سال ۲۰۲۶ دانشگاه اسلامی دولتی سلطان شریف قاسم ریائو در روستای مرانتی، بخش پانگکالان کوراس، شهرستان پلاوان با محوریت «تقویت جوامع مبتنی بر حکمت محلی» می‌پردازد. فعالیت‌ها از اواخر ژوئیه تا اواخر اوت ۲۰۲۶ از طریق مشاهده، نقشه‌برداری، بحث، اجرا و ارتباط مستمر انجام شد. داده‌های فعالیت‌ها از طریق مشاهده میدانی، ارتباط با مسئولان و ساکنان روستا، مستندسازی فعالیت‌ها و بازتاب نتایج برنامه جمع‌آوری گردید. برنامه‌های اصلی شامل تولید تابلوهای راهنمای قبرستان و محله، ایجاد دسترسی به پرداخت دیجیتال مبتنی بر QRIS و نصب رفلکتورهای جاده‌ای بود. برنامه‌های مبتنی بر رشته شامل آگاهی‌بخشی درباره قلدری، آموزش قرآن مغرب، تدریس در MDA، آموزش درباره روابط اجتماعی ناسالم، آموزش سخنرانی عمومی و آموزش پس‌انداز بود. فعالیت‌های پشتیبان شامل فعالیت‌های خلاقانه و آموزشی پایه در مهدکودک Pertiwi، مشارکت در رویداد DEWI (روستای گردشگری)، فعالیت‌های روز استقلال، مسابقات والیبال و فوتسال بود. نتایج نشان می‌دهد که برنامه‌ها خروجی‌های عملی به شکل امکانات اطلاع‌رسانی روستا، دسترسی به پرداخت دیجیتال، نشانگرهای دید جاده، فعالیت‌های آموزشی برای کودکان و نوجوانان و فضاهایی برای تعامل اجتماعی و حفظ سنت‌های محلی ایجاد کردند. اجرای برنامه همچنین ارتباط میان دانشجویان، دولت روستا، نهادهای آموزشی و ساکنان را تقویت نمود. این تجربه نشان می‌دهد که خدمت‌رسانی به جامعه مبتنی بر نیاز می‌تواند مداخلات عملی، آموزش و مشارکت اجتماعی را در بستر توسعه روستا ادغام کند.

This study aims to identify and describe the strategies implemented by Civics Education teachers to enhance legal awareness among students at Gajah Mada Private High School in Medan. The study employs a qualitative approach with a descriptive research design. The informants included Civics Education teachers and students. Data collection was conducted through observation, in-depth interviews, and documentation. Subsequently, the data were analyzed through a process involving data collection, data reduction, data presentation, and conclusion drawing.The research findings indicate that Civics Education teachers employ various strategies to foster student legal awareness, such as linking learning materials to real-life situations faced by students, conducting discussions and case studies, setting an example of rule compliance, and instilling a habit of discipline within the school environment. The implementation of these strategies has positively impacted students' understanding of the importance of the law and their rights and obligations as citizens, while also encouraging adherence to school regulations. These strategies are supported by effective collaboration among teachers, the school administration, and parents. However, certain challenges remain, such as low learning motivation among some students, the influence of peer environments, the impact of social media and technology, and the diverse characteristics of individual students. Based on the results, it can be concluded that the strategies employed by Civics Education teachers play a significant role in fostering and enhancing student legal awareness. The success of these efforts requires sustained support and collaboration among teachers, the school, and families to shape students who possess disciplined, responsible, and law-abiding character.

این پژوهش با هدف شناسایی و توصیف راهبردهای به‌کاررفته توسط دبیران آموزش مدنی برای ارتقای آگاهی حقوقی دانش‌آموزان در دبیرستان خصوصی Gajah Mada شهر مدان انجام شده‌است. این مطالعه با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی صورت گرفته‌است. مشارکت‌کنندگان شامل دبیران آموزش مدنی و دانش‌آموزان بوده‌اند. گردآوری داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی انجام شده‌است. سپس داده‌ها از طریق فرایندی شامل گردآوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل گردید. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که دبیران آموزش مدنی از راهبردهای متنوعی برای تقویت آگاهی حقوقی دانش‌آموزان بهره می‌برند؛ از جمله ارتباط دادن محتوای آموزشی با موقعیت‌های واقعی زندگی دانش‌آموزان، برگزاری بحث و مطالعه موردی، الگوسازی در رعایت قوانین و نهادینه‌سازی عادت انضباط در محیط مدرسه. اجرای این راهبردها تأثیر مثبتی بر درک دانش‌آموزان از اهمیت قانون و حقوق و وظایف خود به‌عنوان شهروند داشته و همچنین موجب تشویق به رعایت مقررات مدرسه شده‌است. این راهبردها با همکاری مؤثر میان دبیران، مدیریت مدرسه و والدین پشتیبانی می‌شود. با این حال، چالش‌هایی همچون پایین بودن انگیزه یادگیری برخی دانش‌آموزان، تأثیر محیط همسالان، تأثیر رسانه‌های اجتماعی و فناوری و ویژگی‌های متنوع فردی دانش‌آموزان همچنان وجود دارد. بر اساس نتایج، می‌توان نتیجه گرفت که راهبردهای به‌کاررفته توسط دبیران آموزش مدنی نقش مهمی در تقویت و ارتقای آگاهی حقوقی دانش‌آموزان ایفا می‌کند. موفقیت این تلاش‌ها نیازمند حمایت و همکاری مستمر میان دبیران، مدرسه و خانواده‌ها برای تربیت دانش‌آموزانی با شخصیت منضبط، مسئولیت‌پذیر و قانون‌مدار است.

Learning responsibility is an essential character that needs to be instilled in students from elementary school. However, based on preliminary observations at SD Negeri Sawahlega, students were still found to lack discipline in completing assignments, not optimally utilize study time, and not consistently demonstrate learning responsibility. This study aims to analyze the influence of reflective-based smartboard media on the formation of students' learning responsibility character in Islamic Religious Education subjects. This research uses a quantitative approach with a correlational method. The research population was 34 fifth-grade students, with the sampling technique using total sampling. Data collection techniques were carried out through questionnaires, observation, and documentation. Data analysis used descriptive statistics and Spearman's Rank Correlation. The results showed that the use of reflective-based smartboard media was in the high category (67.6%), while students' learning responsibility character was in the moderate to high category (64.7% moderate, 32.4% high). The Spearman correlation test results showed a correlation coefficient of 0.312 with a significance value of 0.073 (> 0.05), indicating a low positive relationship but not statistically significant. The conclusion of this study indicates that although there is a positive relationship between the use of reflective-based smartboard media and students' learning responsibility character, this relationship is not statistically significant. The implication of this research is that the use of reflective-based smartboard media has not been proven to provide a significant influence on the formation of students' learning responsibility character, so other factors such as habituation, teacher example, and family support also need to be considered in strengthening student character.

مسئولیت‌پذیری در یادگیری یکی از ویژگی‌های اساسی است که باید از دوره ابتدایی در دانش‌آموزان نهادینه شود. با این حال، بر اساس مشاهدات اولیه در دبستان دولتی Sawahlega، مشاهده شد که دانش‌آموزان هنوز در انجام تکالیف خود نظم کافی ندارند، از زمان مطالعه به طور بهینه استفاده نمی‌کنند و به طور مستمر مسئولیت‌پذیری در یادگیری را نشان نمی‌دهند. هدف این پژوهش تحلیل تأثیر رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب بر شکل‌گیری ویژگی مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان در درس آموزش دینی اسلامی است. این پژوهش با رویکرد کمی و روش همبستگی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش شامل ۳۴ دانش‌آموز پایه پنجم بوده و روش نمونه‌گیری به صورت سرشماری کل انجام شده است. داده‌ها از طریق پرسشنامه، مشاهده و مستندسازی گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و همبستگی رتبه‌ای اسپیرمن انجام شد. نتایج نشان داد که میزان استفاده از رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب در سطح بالا (۶۷/۶٪) قرار دارد، در حالی که ویژگی مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان در یادگیری در سطح متوسط تا بالا (۶۴/۷٪ متوسط، ۳۲/۴٪ بالا) قرار داشت. نتایج آزمون همبستگی اسپیرمن ضریب همبستگی ۰/۳۱۲ با مقدار معناداری ۰/۰۷۳ (> ۰/۰۵) را نشان داد که بیانگر رابطه مثبت ضعیف اما از نظر آماری غیرمعنادار است. نتیجه این پژوهش نشان می‌دهد که اگرچه بین استفاده از رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب و ویژگی مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان در یادگیری رابطه مثبت وجود دارد، اما این رابطه از نظر آماری معنادار نیست. دلالت این پژوهش آن است که استفاده از رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب تأثیر معناداری بر شکل‌گیری ویژگی مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان در یادگیری نداشته و بنابراین عوامل دیگری همچون عادت‌دهی، الگو بودن معلم و حمایت خانواده نیز باید در تقویت ویژگی‌های شخصیتی دانش‌آموزان مورد توجه قرار گیرند.

This study describes the implementation of the Ummi method in improving students’ Qur’an-reading skills at MI Plus Al-Hamid Banjarmasin and identifies the factors that support or hinder its implementation. It uses a qualitative field-research design, drawing on observation, interviews, and documentation as reported in the underlying thesis. The findings indicate that instruction follows seven stages: opening, apperception or muroja’ah, concept introduction, concept understanding, skills practice, evaluation, and closing. Teachers use Ummi books and visual teaching aids, model correct recitation, provide repeated practice, listen to students individually, and record progress. The process is associated in the reported field findings with better fluency, more careful recitation, increased confidence, and learning discipline, although the study does not provide standardized pre- and post-test scores from which a numerical effect can be calculated. Supporting factors include trained teachers, an integrated learning system, learning resources, student motivation, peer encouragement, and parental support. The main constraints are differences in students’ initial abilities and student absence. The study’s contribution is a context-specific account of how standardized instructional stages, formative correction, and school–family cooperation work together in an Islamic elementary-school setting

این پژوهش به توصیف اجرای روش اُمّی در بهبود مهارت‌های قرائت قرآن دانش‌آموزان در مدرسه MI Plus Al-Hamid Banjarmasin می‌پردازد و عوامل مؤثر یا بازدارنده در اجرای آن را شناسایی می‌کند. این مطالعه با رویکرد کیفی و مبتنی بر پژوهش میدانی انجام شده و از مشاهده، مصاحبه و اسناد، مطابق با گزارش پایان‌نامه مربوطه، بهره گرفته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش بر اساس هفت مرحله شامل: آغاز، ادراک یا مُراجعه، معرفی مفهوم، درک مفهوم، تمرین مهارتی، ارزشیابی و پایان‌بندی صورت می‌گیرد. معلمان از کتاب‌های اُمّی و وسایل کمک‌آموزشی بصری استفاده می‌کنند، قرائت صحیح را الگو قرار می‌دهند، تمرین‌های تکراری ارائه می‌دهند، به صورت فردی به قرائت دانش‌آموزان گوش می‌دهند و پیشرفت آن‌ها را ثبت می‌کنند. بر اساس یافته‌های میدانی گزارش‌شده، این فرایند با روان‌خوانی بهتر، دقت بیشتر در قرائت، افزایش اعتماد به نفس و انضباط یادگیری همراه است، هرچند مطالعه حاضر نمرات استاندارد پیش‌آزمون و پس‌آزمون جهت محاسبه اثر عددی ارائه نمی‌دهد. عوامل حمایتی شامل معلمان آموزش‌دیده، نظام یادگیری یکپارچه، منابع یادگیری، انگیزه دانش‌آموزان، تشویق همسالان و حمایت والدین است. مهم‌ترین محدودیت‌ها تفاوت در توانایی اولیه دانش‌آموزان و غیبت آن‌ها می‌باشد. سهم این پژوهش ارائه گزارشی زمینه‌محور از نحوه تعامل مراحل استاندارد آموزش، اصلاحات تکوینی و همکاری مدرسه و خانواده در محیط مدرسه ابتدایی اسلامی است.

Character education is a fundamental aspect of early childhood development because it shapes children's personality, behavior, and moral values from an early age. In Islamic education, character formation is directed toward developing noble character (akhlaq al-karimah) based on the teachings of the Qur’an and Sunnah. This study aims to analyze the strategies of Islamic value internalization employed in Quranic Learning Centers (Rumah Qur’an) and their contribution to early childhood character development. This research employed a qualitative approach using a library research method. Data were collected from books, scientific journals, research articles, and other relevant academic sources published within the last eight years. The collected data were analyzed using content analysis to identify patterns and strategies related to the internalization of Islamic values in early childhood education. The findings indicate that the internalization of Islamic values in Quranic Learning Centers is implemented through several key strategies, including exemplary behavior (uswah hasanah), habituation of Islamic practices, storytelling and moral advice, the establishment of a religious learning environment, and collaboration between educational institutions and parents. These strategies effectively foster religious character, discipline, responsibility, politeness, empathy, and independence among children. The study concludes that Quranic Learning Centers play a significant role in strengthening Islamic character education and can serve as an effective alternative for character development amid contemporary moral and technological challenges.

آموزش شخصیت یکی از جنبه‌های اساسی رشد کودکی است، زیرا شخصیت، رفتار و ارزش‌های اخلاقی کودکان را از سنین پایین شکل می‌دهد. در آموزش اسلامی، شکل‌گیری شخصیت بر پایه توسعه اخلاق نیکو (اخلاق‌الکریمَه) و بر اساس آموزه‌های قرآن و سنت هدایت می‌شود. هدف این پژوهش، تحلیل راهبردهای درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی در مراکز آموزش قرآنی (خانه قرآن) و نقش آن‌ها در پرورش شخصیت کودکان است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از کتاب‌ها، مجلات علمی، مقالات پژوهشی و سایر منابع علمی مرتبط که در هشت سال اخیر منتشر شده‌اند، گردآوری گردید. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از تحلیل محتوا به منظور شناسایی الگوها و راهبردهای مرتبط با درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی در آموزش کودکان تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی در مراکز آموزش قرآنی از طریق چند راهبرد کلیدی از جمله رفتار الگویی (اسوه حسنه)، عادت‌دهی به اعمال اسلامی، قصه‌گویی و اندرز اخلاقی، ایجاد محیط یادگیری دینی و همکاری میان نهادهای آموزشی و والدین اجرا می‌شود. این راهبردها به طور مؤثری موجب پرورش شخصیت دینی، انضباط، مسئولیت‌پذیری، ادب، همدلی و استقلال در کودکان می‌گردد. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که مراکز آموزش قرآنی نقش مهمی در تقویت آموزش شخصیت اسلامی ایفا می‌کنند و می‌توانند به عنوان جایگزینی مؤثر برای پرورش شخصیت در مواجهه با چالش‌های اخلاقی و فناوری معاصر مورد استفاده قرار گیرند.

Islamic Religious Education (PAI) teachers hold a significant function in fostering and improving students’ character through an instructional process that emphasizes not solely on religious understanding but additionally on the development of attitudes and behaviors in accordance with Islamic values. The objective of this article is to investigate the contribution of PAI teachers to the enhancement of students' moral characters through exemplary behavior, habituation, and advice. A literature review serves as the methodology for this article, analyzing multiple relevant sources related to Islamic education, teacher roles, character building, exemplary behavior, habituation, and advice. The results of the discussion demonstrate that PAI teachers act as instructors, guides, and exemplary figures for their students. Exemplary behavior is demonstrated through concrete examples in attitudes, speech, and daily actions, such as honesty, discipline, responsibility, and politeness. Habituation is implemented repeatedly, consistently, and systematically by means of religious programs and constructive actions within the school setting to ensure that ethical values can be applied in students’ daily lives. Meanwhile, advice serves to provide guidance and understanding to students regarding appropriate behavior in accordance with Islamic teachings. Therefore, exemplary behavior, habituation, and advice can serve as complementary strategies in supporting the development of students’ character.

معلمان آموزش دینی اسلامی (PAI) نقش مهمی در پرورش و ارتقای شخصیت دانش‌آموزان از طریق فرایند آموزشی ایفا می‌کنند که نه تنها بر فهم دینی بلکه بر توسعه نگرش‌ها و رفتارها مطابق با ارزش‌های اسلامی تأکید دارد. هدف این مقاله بررسی سهم معلمان PAI در بهبود ویژگی‌های اخلاقی دانش‌آموزان از طریق رفتار الگویی، عادت‌دهی و نصیحت است. روش این مقاله مرور ادبیات بوده و منابع مرتبط متعددی در زمینه آموزش اسلامی، نقش معلم، تربیت شخصیت، رفتار الگویی، عادت‌دهی و نصیحت را تحلیل می‌کند. نتایج بحث نشان می‌دهد که معلمان PAI به عنوان آموزگار، راهنما و الگو برای دانش‌آموزان خود عمل می‌کنند. رفتار الگویی از طریق نمونه‌های عینی در نگرش، گفتار و اعمال روزمره مانند صداقت، انضباط، مسئولیت‌پذیری و ادب نشان داده می‌شود. عادت‌دهی به صورت تکراری، مستمر و نظام‌مند از طریق برنامه‌های دینی و اقدامات سازنده در محیط مدرسه اجرا می‌شود تا ارزش‌های اخلاقی در زندگی روزمره دانش‌آموزان به کار گرفته شود. در همین حال، نصیحت به منظور ارائه راهنمایی و فهم به دانش‌آموزان درباره رفتار مناسب مطابق با آموزه‌های اسلامی به کار می‌رود. بنابراین، رفتار الگویی، عادت‌دهی و نصیحت می‌توانند به عنوان راهبردهای مکمل در حمایت از توسعه شخصیت دانش‌آموزان مورد استفاده قرار گیرند.

This study examines how teachers enact and adjust their professional roles in the everyday spaces of school life. The study was framed through Goffman’s dramaturgical perspective and related literature on teacher professionalism, school space, and emotional labour. An interpretive qualitative design informed by constructivist grounded theory coding procedures was adopted. Data were collected through semi-structured interviews with 20 teachers working in one public primary school and one public Anatolian high school in Ankara. The analysis showed that teacher performance extended beyond classroom instruction and was continually reshaped in classrooms, corridors, staff rooms, schoolyards, subject rooms, and digital communication spaces. Teachers moved between front-stage visibility and backstage role distance while maintaining credibility through dramaturgical loyalty, discipline, and circumspection. The findings also indicated that teachers in the primary-school case experienced a more continuous and affectively charged visibility, while teachers in the high-school case described clearer moments of role distance. Based on these findings, the study offers a dramaturgical account of teacher professionalism as an interactional, emotional, and spatial practice shaped between institutional continuity and subjective disruption.

این مطالعه به بررسی چگونگی ایفای نقش و تعدیل نقش‌های حرفه‌ای معلمان در فضاهای روزمره زندگی مدرسه‌ای می‌پردازد. چارچوب نظری پژوهش مبتنی بر دیدگاه نمایش‌شناختی Goffman و ادبیات مرتبط با حرفه‌ای‌گرایی معلمان، فضای مدرسه و کار عاطفی است. طرح پژوهش از نوع کیفی تفسیری و مبتنی بر رویه‌های کدگذاری نظریه زمینه‌ای سازه‌گرایانه بود. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۰ معلم شاغل در یک مدرسه ابتدایی دولتی و یک دبیرستان آناتولی دولتی در آنکارا گردآوری شد. تحلیل داده‌ها نشان داد که عملکرد معلمان فراتر از تدریس در کلاس بوده و به طور مستمر در کلاس‌ها، راهروها، اتاق‌های معلمان، حیاط مدرسه، اتاق‌های موضوعی و فضاهای ارتباط دیجیتال بازآفرینی می‌شود. معلمان در حالی که اعتبار خود را از طریق وفاداری، انضباط و احتیاط نمایش‌شناختی حفظ می‌کنند، میان مرئیّت صحنه جلو و فاصله‌گذاری نقش در پشت صحنه جابه‌جا می‌شوند. یافته‌ها همچنین نشان داد که معلمان در مدرسه ابتدایی تجربه مرئیّت پیوسته‌تر و عاطفی‌تری داشتند، در حالی که معلمان دبیرستان لحظات مشخص‌تری از فاصله‌گذاری نقش را توصیف کردند. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش روایتی نمایش‌شناختی از حرفه‌ای‌گرایی معلمان به عنوان کنشی تعاملی، عاطفی و فضایی ارائه می‌دهد که میان تداوم نهادی و گسست ذهنی شکل می‌گیرد.

This study aims to analyze the relationships of visionary leadership, emotional intelligence, and self-efficacy with teachers’ work discipline in private Islamic elementary schools in Pagedangan District. The study employed a quantitative approach using a survey method and an associative research design. The sample consisted of 100 respondents selected through stratified random sampling. Data were collected using questionnaires and analyzed through descriptive and inferential statistics with the assistance of SPSS software. Hypothesis testing employed Pearson correlation to examine the relationship between each independent variable and work discipline, as well as multiple correlation to assess their simultaneous relationship. The results showed that visionary leadership had a very weak, positive, and statistically insignificant relationship with work discipline, with a correlation coefficient of 0.053 and a significance value of 0.601. Emotional intelligence demonstrated a positive and significant relationship with work discipline, with a correlation coefficient of 0.242 and a significance value of 0.015. Self-efficacy also had a positive and significant relationship with work discipline, with a correlation coefficient of 0.348 and a significance value of 0.000. Simultaneously, visionary leadership, emotional intelligence, and self-efficacy had a positive and significant relationship with work discipline, with a multiple correlation coefficient of 0.381, a significance value of 0.002, and a coefficient of determination of 0.145. These findings indicate that the three variables were jointly associated with 14.5% of the variation in teachers’ work discipline, while the remaining 85.5% was associated with other factors outside the research model. In conclusion, emotional intelligence and self-efficacy had positive and significant partial relationships with teachers’ work discipline, whereas visionary leadership did not demonstrate a statistically significant partial relationship. These findings are expected to inform efforts to improve teachers’ work discipline through the development of emotional intelligence, self-efficacy, and effective educational management

هدف این پژوهش تحلیل روابط رهبری آینده‌نگر، هوش هیجانی و خودکارآمدی با انضباط کاری معلمان در مدارس ابتدایی اسلامی غیردولتی منطقه پاگدانگان است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از روش پیمایشی و طرح پژوهش همبستگی انجام شده است. نمونه شامل ۱۰۰ نفر از پاسخ‌دهندگان بود که با روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه جمع‌آوری و با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی و با کمک نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. برای آزمون فرضیه‌ها از همبستگی پیرسون جهت بررسی رابطه هر متغیر مستقل با انضباط کاری و از همبستگی چندگانه برای ارزیابی رابطه همزمان آن‌ها استفاده شد. نتایج نشان داد که رهبری آینده‌نگر با ضریب همبستگی ۰.۰۵۳ و مقدار معناداری ۰.۶۰۱، رابطه‌ای بسیار ضعیف، مثبت و از نظر آماری غیرمعنادار با انضباط کاری دارد. هوش هیجانی با ضریب همبستگی ۰.۲۴۲ و مقدار معناداری ۰.۰۱۵، رابطه‌ای مثبت و معنادار با انضباط کاری نشان داد. خودکارآمدی نیز با ضریب همبستگی ۰.۳۴۸ و مقدار معناداری ۰.۰۰۰، رابطه‌ای مثبت و معنادار با انضباط کاری داشت. به طور همزمان، رهبری آینده‌نگر، هوش هیجانی و خودکارآمدی با ضریب همبستگی چندگانه ۰.۳۸۱، مقدار معناداری ۰.۰۰۲ و ضریب تعیین ۰.۱۴۵، رابطه‌ای مثبت و معنادار با انضباط کاری داشتند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که سه متغیر مذکور به طور مشترک با ۱۴.۵٪ از تغییرات انضباط کاری معلمان مرتبط بودند و ۸۵.۵٪ باقی‌مانده به عوامل دیگری خارج از مدل پژوهش مربوط می‌شود. در نتیجه، هوش هیجانی و خودکارآمدی دارای روابط جزئی مثبت و معنادار با انضباط کاری معلمان بودند، در حالی که رهبری آینده‌نگر رابطه جزئی معناداری از نظر آماری نشان نداد. انتظار می‌رود این یافته‌ها در جهت بهبود انضباط کاری معلمان از طریق توسعه هوش هیجانی، خودکارآمدی و مدیریت آموزشی مؤثر مورد استفاده قرار گیرد.

Organic chemistry occupies a contested place in pre-health education: required of nearly all premedical students, experienced as difficult, and justified on grounds that it “teaches you to think”, a claim too vague to evaluate or teach toward deliberately. Existing frameworks do not resolve this tension. This paper adopts a conceptual analysis approach, drawing on Ausubel's rote/meaningful learning distinction and the traditional transfer-of-learning literature, to propose impactful learning as a third pedagogical stage following rote and meaningful learning. Impactful learning is defined as the stage where procedural and reasoning skills exercised in mastering a discipline's content become generalizable cognitive tools deployable outside that discipline. Three key concepts are examined: the unit of transfer (the cognitive procedure, not the content), the extraction dimension (detachment of a practiced operation from the content that trained it), and the conditions under which such transfer becomes pedagogically achievable. These concepts are developed through three organic chemistry tasks as worked examples—resonance structures as constraint-satisfaction reasoning, reaction mechanisms as iterative-hypothesis testing, and stereochemistry as symbolic-to-spatial translation—each mapped onto a corresponding form of clinical reasoning. We further propose a four-step explicit transfer scaffolding model (Name, Perform, Bridge, Generate) as a testable methodological companion, grounded in Gick and Holyoak's analogical transfer research and Detterman's critique of spontaneous far transfer. The paper argues that naming impactful learning as a distinct pedagogical target, rather than assuming it as an automatic byproduct of meaningful understanding, has direct implications for instructional design and assessment in service courses across STEM disciplines.

شیمی آلی جایگاهی مناقشه‌برانگیز در آموزش پیش‌سلامت دارد: تقریباً برای همه دانشجویان پیش‌پزشکی الزامی است، به‌عنوان درسی دشوار تجربه می‌شود و با این توجیه که «به شما یاد می‌دهد چگونه فکر کنید» توجیه می‌شود؛ ادعایی که بیش از حد مبهم است تا بتوان آن را ارزیابی یا به‌طور هدفمند تدریس کرد. چارچوب‌های موجود این تنش را حل نمی‌کنند. این مقاله با اتخاذ رویکرد تحلیل مفهومی و با بهره‌گیری از تمایز یادگیری طوطی‌وار/معنادار آوسوبل و ادبیات سنتی انتقال یادگیری، یادگیری تأثیرگذار را به‌عنوان مرحله سوم آموزشی پس از یادگیری طوطی‌وار و معنادار پیشنهاد می‌کند. یادگیری تأثیرگذار به‌عنوان مرحله‌ای تعریف می‌شود که در آن مهارت‌های رویه‌ای و استدلالی که در تسلط بر محتوای یک رشته تمرین شده‌اند، به ابزارهای شناختی قابل تعمیم تبدیل می‌شوند که می‌توان آن‌ها را خارج از آن رشته به کار برد. سه مفهوم کلیدی بررسی می‌شوند: واحد انتقال (فرآیند شناختی، نه محتوا)، بُعد استخراج (جدا شدن یک عملیات تمرین‌شده از محتوایی که آن را آموزش داده است) و شرایطی که تحت آن چنین انتقالی از نظر آموزشی قابل تحقق می‌شود. این مفاهیم از طریق سه تکلیف شیمی آلی به‌عنوان مثال‌های حل‌شده توسعه می‌یابند—ساختارهای رزونانسی به‌عنوان استدلال ارضای محدودیت، مکانیسم‌های واکنش به‌عنوان آزمون فرضیه تکرارشونده و استریوشیمی به‌عنوان ترجمه نمادین به فضایی—که هر یک بر نوعی استدلال بالینی متناظر نگاشته می‌شوند. همچنین، یک مدل چهارمرحله‌ای صریح برای پشتیبانی انتقال (Name, Perform, Bridge, Generate) به‌عنوان یک همراه روش‌شناختی قابل آزمون، مبتنی بر پژوهش انتقال قیاسی Gick و Holyoak و نقد Detterman بر انتقال دور خودانگیخته، پیشنهاد می‌شود. مقاله استدلال می‌کند که نام‌گذاری یادگیری تأثیرگذار به‌عنوان هدف آموزشی متمایز، به‌جای فرض گرفتن آن به‌عنوان محصول جانبی خودکار فهم معنادار، پیامدهای مستقیمی برای طراحی آموزشی و ارزشیابی در دروس خدماتی در سراسر رشته‌های STEM دارد.

The development of students' spiritual intelligence has become an important concern in Islamic education, particularly in Islamic boarding schools (pesantren) that emphasize character formation and spiritual cultivation. One of the spiritual practices implemented in pesantren is riyadhoh amaliah, including the practice of performing 100 rak'ahs of voluntary prayer as a means of self-purification (tazkiyatun nafs). This study aims to analyze the implementation of the 100-rak'ah prayer practice and to construct a tazkiyatun nafs-based model for developing students' spiritual intelligence at Al-Lathifiyah 1 Female Islamic Boarding School, Tambakberas Jombang. This research employed a qualitative case study approach. Data were collected through in-depth interviews, participant observation, and document analysis involving caregivers, teachers, and students. The data were analyzed using the interactive model of data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings reveal that the practice of the 100-rak'ah prayer serves not only as a ritual worship activity but also as a structured process of spiritual formation encompassing self-discipline, self-control, sincerity, patience, humility, and spiritual awareness. The study identified a tazkiyatun nafs-based spiritual development model consisting of four interconnected stages: self-purification (takhalli), character internalization (tahalli), spiritual awareness enhancement (tajalli), and spiritual habituation through continuous riyadhoh amaliah. These stages contribute significantly to the development of students' spiritual intelligence, reflected in stronger religious commitment, emotional stability, moral behavior, and self-awareness. The study concludes that the 100-rak'ah prayer practice represents an effective spiritual education model that strengthens students' spiritual intelligence through a systematic process of tazkiyatun nafs within the pesantren environment

توسعه هوش معنوی دانش‌آموزان به یکی از دغدغه‌های مهم در آموزش اسلامی، به‌ویژه در مدارس شبانه‌روزی اسلامی (پسانترن) که بر شکل‌گیری شخصیت و پرورش معنوی تأکید دارند، تبدیل شده‌است. یکی از تمرینات معنوی اجراشده در پسانترن، ریاضت عملی است که شامل انجام ۱۰۰ رکعت نماز مستحبی به‌عنوان وسیله‌ای برای خودپالایی (تزکیه نفس) می‌باشد. هدف این پژوهش تحلیل اجرای تمرین ۱۰۰ رکعت نماز و ساخت مدل مبتنی بر تزکیه نفس برای توسعه هوش معنوی دانش‌آموزان در مدرسه شبانه‌روزی اسلامی دخترانه Al-Lathifiyah 1، تمبکبراس جومبانگ است. این پژوهش با رویکرد کیفی و مطالعه موردی انجام شده‌است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده مشارکتی و تحلیل اسناد با مشارکت مراقبان، معلمان و دانش‌آموزان گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری تحلیل گردید. یافته‌ها نشان می‌دهد که تمرین ۱۰۰ رکعت نماز نه‌تنها به‌عنوان یک فعالیت عبادی آیینی، بلکه به‌عنوان فرایندی ساختاریافته برای شکل‌گیری معنوی شامل خودانضباطی، خودکنترلی، اخلاص، صبر، فروتنی و آگاهی معنوی عمل می‌کند. این مطالعه مدل توسعه معنوی مبتنی بر تزکیه نفس را شناسایی کرد که شامل چهار مرحله به‌هم‌پیوسته است: خودپالایی (تخلی)، درونی‌سازی صفات (تحلی)، ارتقای آگاهی معنوی (تجلی) و عادت‌سازی معنوی از طریق استمرار ریاضت عملی. این مراحل نقش مهمی در توسعه هوش معنوی دانش‌آموزان ایفا می‌کنند که در تعهد دینی قوی‌تر، ثبات هیجانی، رفتار اخلاقی و خودآگاهی منعکس می‌شود. نتیجه پژوهش آن است که تمرین ۱۰۰ رکعت نماز، مدلی مؤثر برای آموزش معنوی است که هوش معنوی دانش‌آموزان را از طریق فرایند نظام‌مند تزکیه نفس در محیط پسانترن تقویت می‌کند.

This article argues against the assumption that formal absence—narrative gaps in prose, withheld images, and acoustic restraint in film—is inherently ethical in Holocaust representation. Silence, withholding, and restraint do not possess ethical value in themselves; their force depends on historically specific conditions of authority, referential discipline, mediation, and reception. A silence that blocks spectacle and interpretive mastery in one context may, in another, risk aestheticization, political evasion, or appropriation. Bringing together Anna Langfus's Les Bagages de sable [1962; The Lost Shore] and Le Sel et le soufre [1960; The Whole Land Brimstone] with Claude Lanzmann's Shoah (1985), László Nemes's Son of Saul (2015), and Paweł Pawlikowski's Ida (2013), the paper reads “silence” across media not as a shared language of testimony but as a set of medium-specific practices for registering violence without converting it into spectacle or interpretive mastery. The article does not treat these works as parallel case studies. It uses them asymmetrically to trace a genealogy of mediation: Langfus marks survivor-era proximity, when fictional form registers the instability of postwar testimonial address; Shoah codifies refusal as a methodological and ethical doctrine; Son of Saul functions as a transitional bridge, showing how that doctrine is inherited within postmemory cinema and festival cultures of seriousness; and Ida becomes the limit case in which formal absence enters a contested national public sphere and becomes available for competing political uses and explicit institutional intervention.

این مقاله با این فرض که غیاب صوری—شکاف‌های روایی در نثر، تصاویر بازداشته و خویشتنداری صوتی در فیلم—ذاتاً در بازنمایی هولوکاست اخلاقی است، مخالفت می‌کند. سکوت، بازداشتن و خویشتنداری به خودی خود دارای ارزش اخلاقی نیستند؛ تأثیر آن‌ها وابسته به شرایط تاریخی خاصی از اقتدار، انضباط ارجاعی، میانجی‌گری و دریافت است. سکوتی که در یک زمینه مانع نمایش و تسلط تفسیری می‌شود، ممکن است در زمینه‌ای دیگر، خطر زیبایی‌شناسی، گریز سیاسی یا مصادره را به همراه داشته باشد. با گردآوری Les Bagages de sable [۱۹۶۲؛ The Lost Shore] و Le Sel et le soufre [۱۹۶۰؛ The Whole Land Brimstone] اثر Anna Langfus با Shoah (۱۹۸۵) ساخته Claude Lanzmann، Son of Saul (۲۰۱۵) ساخته László Nemes و Ida (۲۰۱۳) ساخته Paweł Pawlikowski، این مقاله «سکوت» را در رسانه‌های مختلف نه به عنوان زبان مشترک شهادت، بلکه به عنوان مجموعه‌ای از رویه‌های خاص رسانه برای ثبت خشونت بدون تبدیل آن به نمایش یا تسلط تفسیری می‌خواند. مقاله حاضر این آثار را به عنوان مطالعات موردی موازی بررسی نمی‌کند، بلکه آن‌ها را به صورت نامتقارن برای ترسیم تبارشناسی میانجی‌گری به کار می‌گیرد: Langfus نزدیکی دوران بازماندگان را نشان می‌دهد، زمانی که فرم داستانی بی‌ثباتی خطاب پساجنگی را ثبت می‌کند؛ Shoah امتناع را به عنوان آموزه‌ای روشی و اخلاقی کدگذاری می‌کند؛ Son of Saul به عنوان پلی انتقالی عمل می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه آن آموزه در سینمای پساحافظه و فرهنگ‌های جشنواره‌ای جدیت به ارث می‌رسد؛ و Ida به عنوان مورد حدی مطرح می‌شود که در آن غیاب صوری وارد عرصه عمومی ملی مناقشه‌برانگیز شده و برای استفاده‌های سیاسی رقیب و مداخله نهادی صریح در دسترس قرار می‌گیرد.

Introduction Faculty development (FD) is an established feature of Higher Education, yet its impact on what teachers actually do in their teaching has been studied less often than outcomes such as satisfaction, learning and attitudes. This behavioural level is the third of the four outcome levels in the adaptation of Kirkpatrick's model developed for FD in Higher Education. No prior review has mapped it across disciplinary fields outside health professions education, and the present scoping review addresses that gap. Methods Following the PRISMA Extension for Scoping Reviews, we included empirical and theoretical sources published in English between 2005 and 2025 that reported a change in the teaching practices of university teachers following structured FD, in any discipline other than health professions education. Scopus and Web of Science were searched, with the last search on 25 April 2026. Three reviewers charted the data independently, coding the evaluation framework, the assessment method and type of evidence, and the indicator and direction of effect. Empirical studies were appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT). Results The search yielded 491 deduplicated records, of which 69 met the inclusion criteria. The evidence is recent and concentrated in the United States and in science, technology, engineering and mathematics (STEM) fields. Fifty-three of the 69 sources name no evaluation model. Of the 64 empirical studies appraised, 29 used non-randomised or descriptive quantitative designs and only one used random assignment. Qualitative studies largely met their criteria, whereas quantitative and mixed methods studies recurrently showed incomplete outcome data, unaccounted confounding, undocumented intervention fidelity and unexamined divergence between strands. Of 217 behavioural effects, 150 rest on teacher self-report and 66 on evidence external to the teacher, with one effect not classifiable. The direction of effect depended on how the change was established. Positive effects accounted for 65% of the self-reported behavioural effects but for 42% of the externally documented ones, and for 65% of those measured without a baseline against 49% of those measured with one. Discussion The literature makes its central claim, that development changes what teachers do, largely on the teachers' own testimony. Where that claim is tested against external evidence, it holds less often. Systematic Review Registration https://doi.org/10.17605/OSF.IO/SAERU .

مقدمه: توسعه اعضای هیئت علمی (FD) یکی از ویژگی‌های تثبیت‌شده آموزش عالی است، اما تأثیر آن بر آنچه که مدرسان عملاً در تدریس خود انجام می‌دهند، کمتر از پیامدهایی مانند رضایت، یادگیری و نگرش‌ها مورد مطالعه قرار گرفته است. این سطح رفتاری، سومین سطح از چهار سطح پیامدها در اقتباس مدل Kirkpatrick است که برای FD در آموزش عالی توسعه یافته است. تاکنون هیچ مرور پیشینی این سطح را در حوزه‌های علمی خارج از آموزش حرفه‌های سلامت ترسیم نکرده است و مرور محدوده‌ای حاضر به این خلأ می‌پردازد. روش‌ها: با پیروی از PRISMA Extension for Scoping Reviews، منابع تجربی و نظری منتشرشده به زبان انگلیسی بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۵ که گزارشی از تغییر در شیوه‌های تدریس مدرسان دانشگاهی پس از FD ساختاریافته در هر رشته‌ای به جز آموزش حرفه‌های سلامت ارائه داده بودند، وارد شدند. پایگاه‌های Scopus و Web of Science جست‌وجو شدند و آخرین جست‌وجو در ۲۵ آوریل ۲۰۲۶ انجام شد. سه ارزیاب به طور مستقل داده‌ها را استخراج کردند و چارچوب ارزیابی، روش سنجش و نوع شواهد، و شاخص و جهت اثر را کدگذاری نمودند. مطالعات تجربی با ابزار Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT) ارزیابی شدند. نتایج: جست‌وجو منجر به ۴۹۱ رکورد بدون تکرار شد که از این میان ۶۹ مورد معیارهای ورود را داشتند. شواهد به‌دست‌آمده جدید و عمدتاً متمرکز بر ایالات متحده و حوزه‌های علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) است. پنجاه‌وسه منبع از ۶۹ منبع هیچ مدل ارزیابی را ذکر نکرده‌اند. از میان ۶۴ مطالعه تجربی ارزیابی‌شده، ۲۹ مطالعه از طرح‌های کمی توصیفی یا غیرتصادفی استفاده کرده‌اند و تنها یک مطالعه تخصیص تصادفی داشته است. مطالعات کیفی عمدتاً معیارهای خود را برآورده کرده‌اند، در حالی که مطالعات کمی و روش‌های ترکیبی به طور مکرر داده‌های پیامدی ناقص، عوامل مخدوش‌کننده کنترل‌نشده، وفاداری مداخله مستندسازی‌نشده و عدم بررسی واگرایی بین رشته‌ها را نشان داده‌اند. از میان ۲۱۷ اثر رفتاری، ۱۵۰ مورد مبتنی بر خودگزارشی مدرس و ۶۶ مورد مبتنی بر شواهد بیرونی نسبت به مدرس بوده است و یک اثر قابل طبقه‌بندی نبوده است. جهت اثر به نحوه تعیین تغییر بستگی داشته است. آثار مثبت ۶۵٪ از آثار رفتاری خودگزارشی و ۴۲٪ از آثار مستندسازی‌شده بیرونی را تشکیل می‌دهند و ۶۵٪ از آثاری که بدون خط پایه سنجیده شده‌اند در مقابل ۴۹٪ از آثاری که با خط پایه سنجیده شده‌اند، مثبت بوده‌اند. بحث: ادبیات پژوهش ادعای مرکزی خود مبنی بر اینکه توسعه، رفتار مدرسان را تغییر می‌دهد، عمدتاً بر اساس اظهارات خود مدرسان مطرح می‌کند. در مواردی که این ادعا با شواهد بیرونی آزمون می‌شود، کمتر تأیید می‌گردد. ثبت مرور نظام‌مند: https://doi.org/10.17605/OSF.IO/SAERU .

Kwame Nkrumah recognised academic freedom as an enabler of knowledge production in Africa. At the same time, he sought to sidestep academic freedom to safeguard the “national interest” of the ex-colony he governed. His approach brought him into direct conflict with the hegemonic forces of “universal knowledge” both locally and internationally. His critics often argue that Nkrumah’s pursuit of decolonisation and Africanisation in Ghana’s higher education is necessarily antithetical to academic freedom. But is decolonisation a threat to academic freedom and, by extension, a drawback to knowledge production in Africa? To address this problem, I unpack the structural layers and negotiate what I call “Kwame Nkrumah’s dilemma”. I do this by deploying the hermeneutic-narrative method, a key approach to doing African philosophy. This methodological orientation undergirds my contextual examination of excerpts from three speeches delivered by Nkrumah and an editorial piece from his party’s newspapers between 1959 and 1964. In line with the hermeneutic approach, I utilise a historical literature review, drawing on secondary sources to examine the evolution of theories/concepts and past events, to demonstrate that Nkrumah’s formidable dilemma persists, as evidenced by the trajectory of African Studies after his departure and the enduring influence of his thought and actions on the discipline. I follow Nkrumah to argue that academic freedom in postcolonial Africa ought to go hand in hand with academic sovereignty and what Sabelo Ndlovu-Gatsheni would call epistemic freedom.

Kwame Nkrumah آزادی دانشگاهی را به‌عنوان عامل تسهیل‌کننده تولید دانش در آفریقا به رسمیت می‌شناخت. در عین حال، او تلاش می‌کرد آزادی دانشگاهی را برای حفظ «منافع ملی» مستعمره سابقی که اداره می‌کرد، دور بزند. رویکرد او باعث شد که مستقیماً با نیروهای هژمونیک «دانش جهانی» هم در سطح محلی و هم بین‌المللی وارد تعارض شود. منتقدان او اغلب استدلال می‌کنند که پیگیری استعمارزدایی و آفریقایی‌سازی در آموزش عالی غنا توسط Nkrumah ذاتاً در تضاد با آزادی دانشگاهی است. اما آیا استعمارزدایی تهدیدی برای آزادی دانشگاهی و در نتیجه مانعی برای تولید دانش در آفریقا است؟ برای پرداختن به این مسئله، لایه‌های ساختاری را باز می‌کنم و آنچه را که «معضل Kwame Nkrumah» می‌نامم، مورد مذاکره قرار می‌دهم. این کار را با به‌کارگیری روش هرمنوتیک-روایت‌محور، که رویکردی کلیدی در فلسفه آفریقایی است، انجام می‌دهم. این جهت‌گیری روش‌شناختی، بررسی زمینه‌ای من از گزیده‌هایی از سه سخنرانی Nkrumah و یک سرمقاله از روزنامه‌های حزبی او بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۴ را پشتیبانی می‌کند. مطابق با رویکرد هرمنوتیکی، از مرور ادبیات تاریخی بهره می‌برم و با استفاده از منابع ثانویه، تحول نظریه‌ها/مفاهیم و رویدادهای گذشته را بررسی می‌کنم تا نشان دهم معضل بزرگ Nkrumah همچنان پابرجاست؛ همان‌طور که مسیر مطالعات آفریقایی پس از دوران او و تأثیر ماندگار اندیشه و اقداماتش بر این رشته گواهی می‌دهد. با پیروی از Nkrumah استدلال می‌کنم که آزادی دانشگاهی در آفریقای پسااستعماری باید همگام با حاکمیت دانشگاهی و آنچه Sabelo Ndlovu-Gatsheni آزادی معرفتی می‌نامد، پیش برود.

Education is a fundamental pillar of human resource development; however, equitable access to supplementary education remains a challenge in rural areas. Children in Tegalan Hamlet, Bolopleret Village, Juwiring District, Klaten Regency, face limited learning assistance outside school hours because their parents work as traders, laborers, and farmers. The Community Service Program (KKN) conducted by students of UIN Raden Mas Said Surakarta designed a tutoring program as a form of educational assistance for children. This community service aims to describe the implementation and impact of tutoring on children's learning motivation and engagement. The method used is descriptive qualitative with a Participatory Action Research (PAR) approach, carried out through the stages of problem identification, planning, implementation, and evaluation. The participants were approximately 15 children from kindergarten to elementary school levels who attended voluntarily. The program was conducted in four sessions held every Saturday on June 27, July 4, July 11, and July 18, 2026, covering Mathematics, Science, English, the effects of gadgets on children, and anti-bullying education through educational films. The results showed an increase in participants' enthusiasm, engagement, confidence in expressing opinions, and discipline, as well as the growth of habits to use leisure time for more productive activities. The main obstacles were the limited duration of the KKN program and the absence of a sustainable program mechanism. Continuous collaboration among village government, schools, parents, and the community is needed so that similar programs can be sustained.

آموزش یکی از ارکان اساسی توسعه منابع انسانی است؛ با این حال، دسترسی عادلانه به آموزش‌های تکمیلی در مناطق روستایی همچنان یک چالش محسوب می‌شود. کودکان محله تگالان، روستای بولوپلرت، بخش جوویرینگ، شهرستان کلاتن، به دلیل اشتغال والدین به شغل‌هایی مانند فروشندگی، کارگری و کشاورزی، از حمایت‌های آموزشی خارج از ساعات مدرسه برخوردار نیستند. برنامه خدمت‌رسانی اجتماعی (KKN) که توسط دانشجویان دانشگاه UIN Raden Mas Said Surakarta اجرا شد، یک برنامه راهنمایی تحصیلی را به عنوان نوعی حمایت آموزشی برای کودکان طراحی کرد. هدف این خدمت‌رسانی اجتماعی، توصیف اجرای برنامه و تأثیر راهنمایی تحصیلی بر انگیزش و مشارکت تحصیلی کودکان است. روش پژوهش، کیفی توصیفی با رویکرد پژوهش مشارکتی عملی (PAR) بوده که از مراحل شناسایی مسئله، برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی تشکیل شده است. شرکت‌کنندگان حدود ۱۵ کودک در مقاطع پیش‌دبستانی تا دبستان بودند که به صورت داوطلبانه حضور یافتند. این برنامه در چهار جلسه که هر شنبه در تاریخ‌های ۲۷ ژوئن، ۴ ژوئیه، ۱۱ ژوئیه و ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۶ برگزار شد، اجرا گردید و موضوعاتی مانند ریاضیات، علوم، زبان انگلیسی، تأثیر ابزارهای دیجیتال بر کودکان و آموزش ضد قلدری از طریق فیلم‌های آموزشی را دربر می‌گرفت. نتایج نشان داد که اشتیاق، مشارکت، اعتماد به نفس در بیان نظرات و انضباط شرکت‌کنندگان افزایش یافته و عادات استفاده از اوقات فراغت برای فعالیت‌های سازنده‌تر در آن‌ها رشد یافته است. مهم‌ترین موانع، محدودیت مدت زمان برنامه KKN و نبود سازوکار برنامه‌ای پایدار بود. همکاری مستمر میان دولت روستا، مدارس، والدین و جامعه برای پایداری چنین برنامه‌هایی ضروری است.

This study examines the status of science identity of physics among middle school students, adopting a mixed-methods approach combining survey data and qualitative interviews, thereby addressing a gap in research on science identity in physics within the transitional context from integrated to discipline-specific curricula in early middle school. Quantitative analyses, including descriptive statistics, cluster analysis, correlation analysis, t-tests, and MANOVA, examined students’ science identity status, patterns, and gender differences. Qualitative interviews were analyzed using reflexive thematic analysis to explore underlying factors. The findings indicate that students’ science identity is moderately positive overall but characterized by an internal imbalance. While interest in science classes emerges as the strongest dimension, science role recognition remains notably weak, revealing an interest–recognition gap. A substantial proportion of students cluster within a neutral identity category, suggesting that the transition from integrated science to subject-based curricula represents a critical and malleable stage in identity development. Gender differences are significant across all dimensions of science identity and become more pronounced at higher grade levels, particularly in learning competence, practical performance, and career interest. Qualitative evidence suggests that these patterns may be associated with increasing academic demands following the transition to discipline-specific curricula, shifts in evaluation approaches, and internalized gender stereotypes. Additionally, limited peer discourse, low perceived proximity to the scientist role, and insufficient exposure to authentic scientific practices further constrain identity formation. Teacher recognition is a critical factor, with female students showing heightened sensitivity to it.

این پژوهش به بررسی وضعیت هویت علمی در فیزیک در میان دانش‌آموزان دوره متوسطه اول می‌پردازد و با اتخاذ رویکردی ترکیبی که داده‌های پیمایشی و مصاحبه‌های کیفی را تلفیق می‌کند، به خلأ پژوهشی در زمینه هویت علمی در فیزیک در بستر گذار از برنامه درسی تلفیقی به برنامه درسی مبتنی بر رشته‌های مجزا در اوایل دوره متوسطه پاسخ می‌دهد. تحلیل‌های کمی، شامل آمار توصیفی، تحلیل خوشه‌ای، تحلیل همبستگی، آزمون t و تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA)، وضعیت، الگوها و تفاوت‌های جنسیتی هویت علمی دانش‌آموزان را بررسی کردند. مصاحبه‌های کیفی با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی برای شناسایی عوامل زمینه‌ای تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که هویت علمی دانش‌آموزان به طور کلی در سطحی نسبتاً مثبت قرار دارد اما با عدم تعادل درونی همراه است. در حالی که علاقه به کلاس‌های علوم قوی‌ترین بُعد هویت است، شناسایی نقش علمی به طور قابل توجهی ضعیف باقی می‌ماند و شکاف علاقه ـ شناسایی را آشکار می‌سازد. بخش قابل توجهی از دانش‌آموزان در دسته هویت خنثی قرار می‌گیرند که نشان می‌دهد گذار از علوم تلفیقی به برنامه درسی مبتنی بر رشته، مرحله‌ای بحرانی و انعطاف‌پذیر در رشد هویت به شمار می‌رود. تفاوت‌های جنسیتی در همه ابعاد هویت علمی معنادار است و در پایه‌های بالاتر، به ویژه در شایستگی یادگیری، عملکرد عملی و علاقه شغلی، برجسته‌تر می‌شود. شواهد کیفی حاکی از آن است که این الگوها ممکن است با افزایش انتظارات تحصیلی پس از گذار به برنامه درسی مبتنی بر رشته، تغییر رویکردهای ارزشیابی و درونی‌سازی کلیشه‌های جنسیتی مرتبط باشد. همچنین، محدودیت در گفت‌وگوی همسالان، ادراک پایین از نزدیکی به نقش دانشمند و مواجهه ناکافی با تجارب اصیل علمی، شکل‌گیری هویت را بیشتر محدود می‌کند. شناسایی معلم به عنوان عاملی کلیدی مطرح است و دانش‌آموزان دختر حساسیت بیشتری نسبت به آن نشان می‌دهند.

This study discusses the character development of students at MTs Negeri 2 Medan through the Living Qur'an approach by making QS. Luqman verses 12–19 as the basis for character education values. This study is motivated by the importance of strengthening students' characters amidst technological developments, social changes, and various moral challenges faced by adolescents. QS. Luqman verses 12–19 contain comprehensive educational principles, ranging from gratitude, monotheism, respect for parents, awareness of Allah's supervision, implementation of worship, amar ma'ruf nahi munkar , patience, humility, to communication ethics. This study uses a qualitative approach with the Living Qur'an method . Data were obtained through observation, interviews, and documentation of religious practices and character development of students at MTs Negeri 2 Medan. Data analysis was carried out through the stages of data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results of the study indicate that the values of QS. Luqman verses 12–19 can be contextualized in the formation of student character through the habit of worship, teacher role models, respect for parents and educators, fostering discipline, social awareness, patience, humility, and the habit of speaking politely. Thus, Living Qur'an not only positions the Qur'an as a text to be read and understood, but as a source of values that are brought to life in students' daily behavior.

این پژوهش به بررسی توسعه شخصیت دانش‌آموزان مدرسه MTs Negeri 2 مدان از طریق رویکرد قرآن زیسته با محوریت آیات ۱۲ تا ۱۹ سوره لقمان به عنوان مبنای ارزش‌های تربیت شخصیتی می‌پردازد. انگیزه این پژوهش، اهمیت تقویت شخصیت دانش‌آموزان در میان تحولات فناوری، تغییرات اجتماعی و چالش‌های اخلاقی متعدد پیش‌روی نوجوانان است. آیات ۱۲ تا ۱۹ سوره لقمان اصول تربیتی جامعی را دربرمی‌گیرد؛ از شکرگزاری، توحید، احترام به والدین، آگاهی از نظارت الهی، اجرای عبادت، امر به معروف و نهی از منکر، صبر، فروتنی تا اخلاق ارتباطی. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش قرآن زیسته انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی فعالیت‌های دینی و توسعه شخصیت دانش‌آموزان مدرسه MTs Negeri 2 مدان گردآوری شد. تحلیل داده‌ها در مراحل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری صورت گرفت. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که ارزش‌های آیات ۱۲ تا ۱۹ سوره لقمان را می‌توان در شکل‌گیری شخصیت دانش‌آموزان از طریق عادت به عبادت، الگوگیری از معلمان، احترام به والدین و مربیان، تقویت انضباط، آگاهی اجتماعی، صبر، فروتنی و عادت به سخن گفتن مؤدبانه، بومی‌سازی کرد. بنابراین، قرآن زیسته نه تنها قرآن را به عنوان متنی برای قرائت و فهم قرار می‌دهد، بلکه آن را به عنوان منبعی از ارزش‌ها که در رفتار روزمره دانش‌آموزان جاری می‌شود، معرفی می‌کند.

This study aims to explore the principal's efforts in fostering organizational culture at MTs Darunnajah Jakarta, particularly in creating an educational climate that supports character development, discipline, and quality of learning. This study uses a qualitative approach with a case study type. Data were collected through in-depth interviews with the principal, teachers, administrative staff, and students, participant observation of madrasah activities, and documentation analysis. The data obtained were analyzed using the Miles and Huberman model which includes data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The results show that organizational culture at MTs Darunnajah Jakarta is characterized by the existence of behavioral rules, norms, and dominant values that emphasize respect, politeness, discipline, and kinship. The principal plays a central role in fostering this culture through structural strategies, such as religious programs and routine activities, as well as non-structural strategies such as role models, moral development, and democratic communication. Supporting factors for fostering organizational culture include parental involvement, teacher loyalty, and the existence of character-building programs, while inhibiting factors include limited resources and the inactivity of some teachers and students. These findings emphasize the importance of visionary, transformational, and participatory leadership in building a productive and competitive organizational culture in madrasas.

هدف این پژوهش بررسی تلاش‌های مدیر مدرسه در تقویت فرهنگ سازمانی در مدرسه MTs Darunnajah جاکارتا، به‌ویژه در ایجاد فضای آموزشی که از پرورش شخصیت، انضباط و کیفیت یادگیری حمایت می‌کند، می‌باشد. این پژوهش با رویکرد کیفی و به روش مطالعه موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر مدرسه، معلمان، کارکنان اداری و دانش‌آموزان، مشاهده مشارکتی فعالیت‌های مدرسه و تحلیل اسناد گردآوری شده‌اند. داده‌های به‌دست‌آمده با استفاده از مدل Miles و Huberman شامل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که فرهنگ سازمانی در مدرسه MTs Darunnajah جاکارتا با وجود قواعد رفتاری، هنجارها و ارزش‌های غالب که بر احترام، ادب، انضباط و خویشاوندی تأکید دارند، مشخص می‌شود. مدیر مدرسه نقش محوری در تقویت این فرهنگ از طریق راهبردهای ساختاری مانند برنامه‌های مذهبی و فعالیت‌های روتین و همچنین راهبردهای غیرساختاری مانند الگو بودن، پرورش اخلاقی و ارتباط دموکراتیک ایفا می‌کند. عوامل حمایت‌کننده در تقویت فرهنگ سازمانی شامل مشارکت والدین، وفاداری معلمان و وجود برنامه‌های پرورش شخصیت است و عوامل بازدارنده شامل محدودیت منابع و غیرفعال بودن برخی معلمان و دانش‌آموزان می‌باشد. این یافته‌ها بر اهمیت رهبری آینده‌نگر، تحول‌آفرین و مشارکتی در ساخت فرهنگ سازمانی مولد و رقابتی در مدارس تأکید می‌کند.

This study aims to reveal the strategies used by Al-Qur'an Hadith teachers in improving the Qur'an reading ability of tenth-grade students at MA NWDI Pringgasela. The ability to read the Qur'an is a fundamental aspect of Islamic education, as it serves as the foundation for students to correctly understand the content and message of the Qur'an. Al-Qur'an Hadith teachers play a crucial role in shaping this ability through a structured and systematic learning process. This research employs a qualitative descriptive approach using field research, focusing on the objective depiction of real conditions in the field. Data collection techniques include observation, interviews, and documentation to obtain in-depth insights into the teaching strategies applied by the teachers. The results of the study show that the main strategy used by Al-Qur'an Hadith teachers at MA NWDI Pringgasela is the expository strategy, which emphasizes direct delivery of material from teacher to students. This strategy is implemented through two main methods: the lecture method and the talaqqi method. Through lectures, teachers explain the rules of tajwid, makharijul huruf (points of articulation), and the ethics of reading the Qur'an. Meanwhile, the talaqqi method is used to train students' reading skills by listening to and imitating the teacher's recitation to correct pronunciation errors. The application of these methods has proven effective in improving students' ability to read the Qur'an accurately while fostering discipline and love for the Qur'an.

هدف این پژوهش، آشکار ساختن راهبردهای مورد استفاده معلمان قرآن و حدیث در بهبود توانایی قرائت قرآن دانش‌آموزان پایه دهم در مدرسه MA NWDI Pringgasela است. توانایی قرائت قرآن یکی از جنبه‌های بنیادی آموزش اسلامی به‌شمار می‌رود، چرا که مبنایی برای درک صحیح محتوای قرآن و پیام آن توسط دانش‌آموزان فراهم می‌کند. معلمان قرآن و حدیث نقش بسیار مهمی در شکل‌دهی به این توانایی از طریق فرایند یاددهی-یادگیری ساختارمند و نظام‌مند ایفا می‌کنند. این پژوهش با رویکرد توصیفی-کیفی و با بهره‌گیری از پژوهش میدانی انجام شده است و تمرکز آن بر توصیف عینی شرایط واقعی در میدان پژوهش است. تکنیک‌های گردآوری داده‌ها شامل مشاهده، مصاحبه و مستندسازی به‌منظور دستیابی به بینش‌های عمیق درباره راهبردهای تدریس به‌کاررفته توسط معلمان است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که راهبرد اصلی مورد استفاده معلمان قرآن و حدیث در مدرسه MA NWDI Pringgasela، راهبرد اکتشافی (expository) است که بر انتقال مستقیم مطالب از معلم به دانش‌آموزان تأکید دارد. این راهبرد از طریق دو روش اصلی اجرا می‌شود: روش سخنرانی (lecture method) و روش تلقی (talaqqi method). در روش سخنرانی، معلمان قواعد تجوید، مخارج الحروف و آداب قرائت قرآن را توضیح می‌دهند. در حالی که روش تلقی برای تمرین مهارت قرائت دانش‌آموزان از طریق شنیدن و تقلید قرائت معلم به‌منظور تصحیح اشتباهات تلفظی به‌کار می‌رود. اجرای این روش‌ها در بهبود توانایی قرائت صحیح قرآن دانش‌آموزان و همچنین تقویت نظم و علاقه به قرآن مؤثر بوده است.

This study aims to describe the implementation of Islamic thought in strategic management and to formulate a strategic management model based on Islamic values at Pesantren Al-Hamidy Banyuanyar. This research employs a descriptive qualitative approach, using in-depth interviews, observations, and documentation as data collection techniques. The research informants include the pesantren caregivers, institutional leaders, teachers (asatidz), and managers of educational units. Data analysis follows the Miles and Huberman model, consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings show that the application of strategic management at Pesantren Al-Hamidy is grounded in Islamic principles such as shūra, amanah, itqan, and maqasid al-shari‘ah. The strategic planning process is carried out through structured deliberation, strengthening of the vision and mission, and determining program priorities based on the needs of students and the community. At the implementation stage, the values of amanah and discipline serve as the main foundation for human resource management and program execution. Strategy evaluation is conducted periodically through weekly deliberation forums and quarterly evaluation meetings. This study produces a strategic management model grounded in Islamic thought consisting of four main components: Islamic value foundation, strategy formulation, strategy implementation, and continuous evaluation. This model is expected to serve as a reference for Islamic educational institutions in developing effective and spiritually oriented strategic management

هدف این پژوهش توصیف اجرای اندیشه اسلامی در مدیریت استراتژیک و تدوین مدل مدیریت استراتژیک مبتنی بر ارزش‌های اسلامی در مدرسه علمیه Al-Hamidy Banyuanyar است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده و از مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و اسناد به عنوان روش‌های گردآوری داده‌ها استفاده شده است. مشارکت‌کنندگان پژوهش شامل متولیان مدرسه علمیه، مدیران مؤسسات، معلمان (اساتید) و مدیران واحدهای آموزشی هستند. تحلیل داده‌ها بر اساس مدل Miles و Huberman شامل کاهش داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری انجام می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای مدیریت استراتژیک در مدرسه علمیه Al-Hamidy مبتنی بر اصول اسلامی مانند شورا، امانت، اتقان و مقاصد الشریعه است. فرایند برنامه‌ریزی استراتژیک از طریق مشورت ساختاریافته، تقویت چشم‌انداز و مأموریت و تعیین اولویت‌های برنامه بر اساس نیازهای دانش‌آموزان و جامعه صورت می‌گیرد. در مرحله اجرا، ارزش‌های امانت و انضباط به عنوان پایه اصلی مدیریت منابع انسانی و اجرای برنامه‌ها عمل می‌کنند. ارزیابی راهبرد به صورت دوره‌ای از طریق جلسات مشورت هفتگی و نشست‌های ارزیابی فصلی انجام می‌شود. این پژوهش مدلی از مدیریت استراتژیک مبتنی بر اندیشه اسلامی ارائه می‌دهد که شامل چهار مؤلفه اصلی است: بنیان ارزشی اسلامی، تدوین راهبرد، اجرای راهبرد و ارزیابی مستمر. انتظار می‌رود این مدل به عنوان مرجعی برای مؤسسات آموزشی اسلامی در توسعه مدیریت استراتژیک مؤثر و معنویت‌محور مورد استفاده قرار گیرد.

Teacher discipline is a fundamental factor in improving the quality of education, as it is directly related to professional responsibility and the effectiveness of learning. In this context, the principal plays a strategic role as a leader, mentor, and key motivator in fostering a culture of discipline within the school environment. This study aims to identify the principal's strategies in enhancing teacher discipline and the factors that influence it at SDN 2 Pancor. The research employs a descriptive qualitative approach, with data collected through observation, in-depth interviews, and documentation. Data analysis was conducted in three stages: data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The validity of the findings was ensured through source triangulation techniques. The results of the study indicate that the principal implements various strategies to promote teacher discipline, including the establishment of duty schedules, role modeling in attendance and behavior, implementation of a reward and punishment system, regular evaluations, the requirement for teachers to prepare lesson plans, and collaboration with the school community, committee, and parents. Factors influencing the success of these strategies include teacher compliance with working hours, consistency of attendance, and preparedness of teaching materials. Therefore, the strategies implemented by the principal at SDN 2 Pancor have proven effective in improving teacher discipline. These strategies not only foster a sense of responsibility and order but also strengthen a professional work culture oriented toward enhancing the quality of education.

انضباط معلمان یکی از عوامل اساسی در ارتقای کیفیت آموزش است، چرا که مستقیماً با مسئولیت حرفه‌ای و اثربخشی فرایند یادگیری مرتبط می‌باشد. در این زمینه، مدیر مدرسه نقش راهبردی به عنوان رهبر، راهنما و انگیزه‌دهنده اصلی در تقویت فرهنگ انضباط در محیط مدرسه ایفا می‌کند. هدف این پژوهش شناسایی استراتژی‌های مدیر مدرسه در افزایش انضباط معلمان و عوامل مؤثر بر آن در دبستان شماره ۲ پانکور است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده و داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها در سه مرحله کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری صورت گرفته است. روایی یافته‌ها از طریق تکنیک‌های مثلث‌سازی منابع تضمین شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که مدیر مدرسه با به‌کارگیری استراتژی‌های متنوعی از جمله تعیین برنامه‌های کاری، الگو بودن در حضور و رفتار، اجرای نظام پاداش و تنبیه، ارزیابی‌های منظم، الزام معلمان به تهیه طرح درس و همکاری با جامعه مدرسه، کمیته و والدین، به ارتقای انضباط معلمان کمک می‌کند. عوامل مؤثر بر موفقیت این استراتژی‌ها شامل پایبندی معلمان به ساعات کاری، تداوم حضور و آمادگی مواد آموزشی است. بنابراین، استراتژی‌های اجراشده توسط مدیر مدرسه در دبستان شماره ۲ پانکور در بهبود انضباط معلمان مؤثر بوده‌اند. این استراتژی‌ها نه تنها حس مسئولیت‌پذیری و نظم را تقویت می‌کنند، بلکه فرهنگ کاری حرفه‌ای مبتنی بر ارتقای کیفیت آموزش را نیز تحکیم می‌بخشند.

The main objective of this study is to analyse the effectiveness of supervision techniques in Islamic educational institutions as a quality assurance mechanism at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi. This research employs a qualitative approach with a case study design to understand the supervision techniques at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi as a quality assurance mechanism. Primary data were obtained through in-depth interviews with the principal, teachers, the school committee, and students, while secondary data were drawn from school documents and reports. Data were collected through semi-structured interviews, participatory observations, and document studies. Data analysis was conducted thematically through coding, categorisation, and interpretation based on administrative and social aspects. Validity was maintained through triangulation and member checking, resulting in a holistic understanding and practical recommendations for quality assurance in Islamic education.The study at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi shows that supervision techniques play a strategic role in assuring the quality of Islamic education. The implementation of structured supervision improves the quality of learning, with teachers planning material more systematically and adjusting instructional methods to students' needs, thereby enhancing students' understanding and participation. Participatory supervision involving teachers, students, and the school committee strengthens the academic culture, encourages teacher motivation, increases creativity in teaching methods, and fosters student discipline and responsibility. The integration of administrative and social aspects produces a holistic and adaptive supervision mechanism, enabling objective performance evaluation, effective communication with parents, and relevant instructional strategies. The findings affirm that supervision functions as an instrument for teacher professional development, improvement of instructional quality, and the establishment of a sustainable academic culture

هدف اصلی این پژوهش، تحلیل اثربخشی تکنیک‌های نظارت در نهادهای آموزشی اسلامی به‌عنوان سازوکار تضمین کیفیت در دبیرستان اسلامی MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طراحی مطالعه موردی به بررسی تکنیک‌های نظارت در MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi به‌عنوان سازوکار تضمین کیفیت می‌پردازد. داده‌های اولیه از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر، معلمان، کمیته مدرسه و دانش‌آموزان گردآوری شده است و داده‌های ثانویه از اسناد و گزارش‌های مدرسه استخراج گردیده است. جمع‌آوری داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهدات مشارکتی و مطالعات اسنادی انجام شده است. تحلیل داده‌ها به‌صورت تماتیک از طریق کدگذاری، دسته‌بندی و تفسیر بر اساس جنبه‌های اداری و اجتماعی صورت گرفته است. روایی پژوهش از طریق مثلث‌سازی و بررسی اعضا حفظ شده است که منجر به درک جامع و ارائه توصیه‌های عملی برای تضمین کیفیت در آموزش اسلامی گردیده است. یافته‌های پژوهش در MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi نشان می‌دهد که تکنیک‌های نظارت نقش راهبردی در تضمین کیفیت آموزش اسلامی ایفا می‌کنند. اجرای نظارت ساختاریافته موجب ارتقای کیفیت یادگیری شده است، به‌گونه‌ای که معلمان برنامه‌ریزی مطالب را به‌صورت نظام‌مندتر انجام داده و روش‌های تدریس را با نیازهای دانش‌آموزان تطبیق می‌دهند و در نتیجه، فهم و مشارکت دانش‌آموزان افزایش می‌یابد. نظارت مشارکتی با درگیر کردن معلمان، دانش‌آموزان و کمیته مدرسه، فرهنگ علمی را تقویت کرده، انگیزه معلمان را افزایش داده، خلاقیت در روش‌های تدریس را ارتقا بخشیده و انضباط و مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان را تقویت می‌کند. ادغام جنبه‌های اداری و اجتماعی، سازوکار نظارتی جامع و سازگاری را ایجاد می‌کند که امکان ارزیابی عینی عملکرد، ارتباط مؤثر با والدین و راهبردهای آموزشی مرتبط را فراهم می‌سازد. یافته‌ها تأیید می‌کند که نظارت به‌عنوان ابزاری برای توسعه حرفه‌ای معلمان، بهبود کیفیت تدریس و استقرار فرهنگ علمی پایدار عمل می‌کند.

This study aims to analyze (1) technical skills, (2) interpersonal skills, and (3) conceptual skills of principals based on the local wisdom of Tamiang Traditional Culture (Adat Budaya Tamiang/ABT) in improving teacher performance in elementary schools of Aceh Tamiang Regency. This research employed a qualitative method with a case study approach. The research subjects consisted of principals, teachers, and representatives of the Aceh Tamiang Traditional Council (MAA) from two schools, namely SD Negeri 1 Sungai Liput and SD Negeri 1 Sriwijaya. Data were collected through observation, interviews, and documentation, and analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings reveal that: (1) The principals technical skills were reflected in their ability to formulate and manage RKS and RKAS through deliberation, integrate ABT into the curriculum, utilize internet-based learning media, provide cultural literacy resources such as the Tamiang language dictionary, and manage school facilities through the spirit of gotong royong (collective work). These programs contributed to improving teacher performance through clear planning, facility support, and work guidelines rooted in local wisdom. (2) Interpersonal skills were demonstrated through polite and ethical communication based on Tamiang customs, conflict resolution using a familial and consensus approach, teacher empowerment through kelompok belajar (teacher learning groups), participatory practices, and the creation of a collaborative work climate. This approach enhanced teacher motivation, commitment, and discipline. (3) Conceptual skills were evident in the principals' ability to formulate a vision and mission grounded in Tamiang cultural values, adapt national education policies to the local context, build solid teamwork, conduct data-based evaluations (including school performance reports, BOS Kinerja achievements, and “Beautiful Classroom” assessments), and involve communities and traditional institutions in school programs, including traditions such as pesejuk and the use of Malay Tamiang traditional attire. This study concludes that the managerial abilities of school principals based on the local wisdom of Tamiang cultural values significantly contribute to improving teacher performance through the application of technical, interpersonal, and conceptual skills rooted in local traditions. Principals are able to plan programs through deliberation, build harmonious working relationships, and interpret educational policies in accordance with the Tamiang cultural context. The integration of values such as togetherness, mutual cooperation, and social responsibility strengthens teachers' professionalism while fostering students' character and cultural identity.

هدف این پژوهش تحلیل (۱) مهارت‌های فنی، (۲) مهارت‌های بین‌فردی و (۳) مهارت‌های مفهومی مدیران مدارس مبتنی بر خرد بومی فرهنگ سنتی تامیانگ (Adat Budaya Tamiang/ABT) در بهبود عملکرد معلمان در مدارس ابتدایی شهرستان آچه تامیانگ است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد مطالعه موردی انجام شده است. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیران مدارس، معلمان و نمایندگان شورای سنتی آچه تامیانگ (MAA) از دو مدرسه، یعنی SD Negeri 1 Sungai Liput و SD Negeri 1 Sriwijaya بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از کاهش داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. یافته‌ها نشان دادند که: (۱) مهارت‌های فنی مدیران مدارس در توانایی آن‌ها برای تدوین و مدیریت RKS و RKAS از طریق مشورت، ادغام ABT در برنامه درسی، بهره‌گیری از رسانه‌های آموزشی مبتنی بر اینترنت، فراهم‌سازی منابع سواد فرهنگی مانند فرهنگ لغت زبان تامیانگ و مدیریت امکانات مدرسه با روحیه گوتونگ رویونگ (کار جمعی) منعکس می‌شود. این برنامه‌ها از طریق برنامه‌ریزی شفاف، حمایت از امکانات و دستورالعمل‌های کاری مبتنی بر خرد بومی به بهبود عملکرد معلمان کمک کردند. (۲) مهارت‌های بین‌فردی از طریق ارتباط مؤدبانه و اخلاقی مبتنی بر آداب تامیانگ، حل تعارض با رویکرد خانوادگی و اجماعی، توانمندسازی معلمان از طریق گروه‌های یادگیری معلمان (kelompok belajar)، شیوه‌های مشارکتی و ایجاد فضای کاری مشارکتی نشان داده شد. این رویکرد انگیزه، تعهد و انضباط معلمان را افزایش داد. (۳) مهارت‌های مفهومی در توانایی مدیران برای تدوین چشم‌انداز و رسالتی مبتنی بر ارزش‌های فرهنگی تامیانگ، تطبیق سیاست‌های ملی آموزشی با زمینه محلی، ایجاد کار تیمی مستحکم، انجام ارزیابی‌های مبتنی بر داده (از جمله گزارش عملکرد مدرسه، دستاوردهای BOS Kinerja و ارزیابی‌های «کلاس زیبا») و مشارکت جامعه و نهادهای سنتی در برنامه‌های مدرسه، از جمله سنت‌هایی مانند پِسِجوک و استفاده از لباس سنتی مالایو تامیانگ مشهود بود. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که توانمندی‌های مدیریتی مدیران مدارس مبتنی بر خرد بومی ارزش‌های فرهنگی تامیانگ، از طریق به‌کارگیری مهارت‌های فنی، بین‌فردی و مفهومی ریشه‌دار در سنت‌های محلی، به طور معناداری به بهبود عملکرد معلمان کمک می‌کند. مدیران قادرند برنامه‌ها را از طریق مشورت برنامه‌ریزی کنند، روابط کاری هماهنگ ایجاد نمایند و سیاست‌های آموزشی را متناسب با زمینه فرهنگی تامیانگ تفسیر کنند. ادغام ارزش‌هایی چون همبستگی، همکاری متقابل و مسئولیت اجتماعی، حرفه‌ای‌گری معلمان را تقویت کرده و در عین حال به پرورش شخصیت و هویت فرهنگی دانش‌آموزان می‌انجامد.

Contemporary Islamic education faces the challenge of a dichotomy between classical scholarly traditions (naqliyah) and modern science (aqliyah). This study aims to analyse curriculum management at Pesantren Raudhatut Tholabah Setail, which uniquely integrates the study of classical Islamic texts (kitab kuning) by Imam al-Ghazali, formal education, and students' economic self-reliance practices. The research employs a qualitative approach with a case study design to understand curriculum management at Pesantren Raudhatut Tholabah Setail, particularly the integration of Islamic epistemology (Bayani, Burhani, Amali) with formal education and students' economic activities. Data were collected through participatory observation, documentation, and semi-structured interviews with the caregivers (pengasuh), teachers, and students. The data were analysed thematically to identify patterns, themes, and categories, with validity maintained through source triangulation and member checking. This method enables an in-depth understanding of holistic educational practices that unify theory, practice, and moral values. The study shows that curriculum management at Pesantren Raudhatut Tholabah Setail successfully integrates the three dimensions of Islamic epistemology-Bayani (classical texts), Burhani (reason), and Amali (practice)-within a holistic educational system. Students' economic activities, such as selling getuk, function as a phronesis laboratory for transforming theoretical knowledge into real-life experience, fostering independence, discipline, and moral values. The integration of formal education and classical scholarly traditions enables balanced academic and spiritual development. The roles of teachers and caregivers as facilitators and adaptive leaders are crucial in ensuring the harmonisation of all curriculum components. This model produces graduates who are intellectually capable, spiritually mature, and equipped with adaptive life skills, making education relevant, holistic, and character-oriented

آموزش اسلامی معاصر با چالش دوگانگی میان سنت‌های علمی کلاسیک (نقلیه) و علوم مدرن (عقلیه) مواجه است. این پژوهش با هدف تحلیل مدیریت برنامه درسی در مدرسه علمیه رَوضَةُ‌الطُّلَبة ستایل انجام شده است؛ مدرسه‌ای که به‌طور منحصربه‌فرد به ادغام مطالعه متون کلاسیک اسلامی (کتب زرد) امام الغزالی، آموزش رسمی و تمرین‌های خوداتکایی اقتصادی دانش‌آموزان می‌پردازد. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طراحی مطالعه موردی به بررسی مدیریت برنامه درسی در مدرسه علمیه رَوضَةُ‌الطُّلَبة ستایل، به‌ویژه ادغام معرفت‌شناسی اسلامی (بیانی، برهانی، عملی) با آموزش رسمی و فعالیت‌های اقتصادی دانش‌آموزان می‌پردازد. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، اسناد و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با مربیان (پنگاسو)، معلمان و دانش‌آموزان گردآوری شده‌اند. داده‌ها به‌صورت تماتیک برای شناسایی الگوها، مضامین و مقوله‌ها تحلیل شدند و روایی از طریق مثلث‌سازی منابع و بازبینی اعضا حفظ گردید. این روش امکان درک عمیق از شیوه‌های آموزشی کل‌نگر که نظریه، عمل و ارزش‌های اخلاقی را یکپارچه می‌کند، فراهم می‌آورد. یافته‌ها نشان می‌دهد مدیریت برنامه درسی در مدرسه علمیه رَوضَةُ‌الطُّلَبة ستایل موفق به ادغام سه بُعد معرفت‌شناسی اسلامی—بیانی (متون کلاسیک)، برهانی (عقل)، و عملی (عمل)—در یک نظام آموزشی کل‌نگر شده است. فعالیت‌های اقتصادی دانش‌آموزان، مانند فروش گتوک، به‌عنوان آزمایشگاه فرونسیس برای تبدیل دانش نظری به تجربه واقعی عمل می‌کند و استقلال، انضباط و ارزش‌های اخلاقی را تقویت می‌نماید. ادغام آموزش رسمی و سنت‌های علمی کلاسیک، رشد متوازن علمی و معنوی را ممکن می‌سازد. نقش معلمان و مربیان به‌عنوان تسهیل‌گر و رهبران تطبیقی در تضمین همسویی همه اجزای برنامه درسی حیاتی است. این مدل فارغ‌التحصیلانی توانمند از نظر فکری، بالغ از نظر معنوی و مجهز به مهارت‌های زندگی تطبیقی تربیت می‌کند که آموزش را معنادار، کل‌نگر و مبتنی بر شخصیت می‌سازد.

This study aims to analyse in depth how the implementation of an integrated habituation strategy can strengthen students' religious character and social awareness at SDN 01 Sidoharjo Jati Agung, South Lampung, as a systematic effort to respond to the challenge of character value degradation at the primary education level. The research employs a qualitative approach with a case study design to understand the implementation of the integrated habituation strategy in reinforcing students' religious character and social awareness at SDN 01 Sidoharjo Jati Agung, South Lampung. The research subjects include the principal, teachers, and students directly involved. Data were collected through participatory observation, in-depth interviews, and documentation of school programs. The analysis was carried out thematically through data reduction, data display, and conclusion drawing. Data credibility was maintained through triangulation and member checking. This method produced an in-depth picture of the effectiveness of the integrated habituation strategy in shaping students' character. The findings show that the implementation of the integrated habituation strategy at SDN 01 Sidoharjo Jati Agung is carried out consistently and has become part of the school culture, supporting the strengthening of students' religious character and social awareness. Structured and repetitive religious habituation contributes to the internalisation of values such as faith, discipline, honesty, and responsibility, which are reflected in students' daily behaviour. In addition, social activities such as group work, joint cleaning, and peer interaction enhance students' empathy, concern for others, and social compliance. This strategy forms whole, ethical, and socially sensitive character, affirming that integrated habituation is an effective mechanism for comprehensive character education in elementary schools.

هدف این پژوهش، تحلیل عمیق چگونگی اجرای راهبرد عادت‌دهی یکپارچه به منظور تقویت منش دینی و آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان در دبستان دولتی شماره ۰۱ سیدوهارجو جتی آگونگ، لامپونگ جنوبی است؛ تلاشی نظام‌مند برای پاسخ به چالش افت ارزش‌های منش در سطح آموزش ابتدایی. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی به بررسی اجرای راهبرد عادت‌دهی یکپارچه در تقویت منش دینی و آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان در این مدرسه می‌پردازد. مشارکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیر، معلمان و دانش‌آموزان به طور مستقیم درگیر هستند. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی برنامه‌های مدرسه گردآوری شد. تحلیل داده‌ها به صورت تماتیک و از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام گرفت. اعتبار داده‌ها از طریق مثلث‌سازی و بررسی اعضا حفظ شد. این روش تصویری عمیق از اثربخشی راهبرد عادت‌دهی یکپارچه در شکل‌دهی منش دانش‌آموزان ارائه داد. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای راهبرد عادت‌دهی یکپارچه در این مدرسه به صورت مستمر انجام می‌شود و به بخشی از فرهنگ مدرسه تبدیل شده است و از تقویت منش دینی و آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان حمایت می‌کند. عادت‌دهی دینی ساختارمند و تکرارشونده به درونی‌سازی ارزش‌هایی چون ایمان، انضباط، صداقت و مسئولیت‌پذیری کمک می‌کند که در رفتار روزمره دانش‌آموزان منعکس می‌شود. همچنین، فعالیت‌های اجتماعی مانند کار گروهی، نظافت جمعی و تعامل با همسالان، همدلی، توجه به دیگران و انطباق اجتماعی دانش‌آموزان را افزایش می‌دهد. این راهبرد منش کامل، اخلاقی و حساس به اجتماع را شکل می‌دهد و تأکید می‌کند که عادت‌دهی یکپارچه، سازوکاری مؤثر برای آموزش جامع منش در مدارس ابتدایی است.

Islamization in the context of education is a systematic process aimed at instilling Islamic values into all aspects of students' lives. This study aims to analyze the influence of Islamization on the formation of students' lifestyle in order to create a young generation that is of good character, competitive, and morally upright. The approach used is a qualitative approach with a library research method, namely by reviewing various relevant literature on the concept of Islamization, character education, and the formation of an Islamic lifestyle in the school environment. The results of the study show that Islamization plays an important role in shaping students' personality and behavior through the integration of Islamic values in the curriculum, habituation of worship practices, and teachers' role modeling. Values such as honesty, responsibility, discipline, hard work, and social awareness become the foundation for the formation of an Islamic lifestyle that is able to balance spiritual, intellectual, and social aspects. In addition, Islamization contributes to strengthening students' moral resilience amid the currents of globalization and modernization that often carry materialistic and secular values. With the consistent implementation of Islamization, schools can become centers for shaping a young generation that is faithful, knowledgeable, ethical, and broad-minded. This generation is expected to be able to adapt to the times without losing their Islamic identity, and to become agents of change who bring progress to the nation and the ummah.

اسلامی‌سازی در بستر آموزش، فرایندی نظام‌مند است که با هدف نهادینه‌سازی ارزش‌های اسلامی در تمامی ابعاد زندگی دانش‌آموزان صورت می‌گیرد. هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر اسلامی‌سازی بر شکل‌گیری سبک زندگی دانش‌آموزان به منظور تربیت نسلی جوان با شخصیت نیکو، رقابت‌پذیر و دارای اخلاق استوار است. رویکرد مورد استفاده، رویکرد کیفی با روش پژوهش کتابخانه‌ای است؛ بدین صورت که با بررسی متون مرتبط با مفهوم اسلامی‌سازی، تربیت اخلاقی و شکل‌گیری سبک زندگی اسلامی در محیط مدرسه انجام شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اسلامی‌سازی از طریق ادغام ارزش‌های اسلامی در برنامه درسی، عادت‌دهی به انجام عبادات و الگو بودن معلمان، نقش مهمی در شکل‌دهی شخصیت و رفتار دانش‌آموزان ایفا می‌کند. ارزش‌هایی همچون صداقت، مسئولیت‌پذیری، انضباط، سخت‌کوشی و آگاهی اجتماعی، بنیان شکل‌گیری سبک زندگی اسلامی را فراهم می‌سازند که قادر است ابعاد معنوی، فکری و اجتماعی را متعادل سازد. افزون بر این، اسلامی‌سازی به تقویت تاب‌آوری اخلاقی دانش‌آموزان در برابر امواج جهانی‌شدن و مدرن‌سازی که اغلب حامل ارزش‌های مادی‌گرایانه و سکولار هستند، کمک می‌کند. با اجرای مستمر اسلامی‌سازی، مدارس می‌توانند به مراکز تربیت نسلی جوان، مؤمن، دانا، اخلاق‌مدار و دارای افق فکری وسیع تبدیل شوند. انتظار می‌رود این نسل بتواند بدون از دست دادن هویت اسلامی خود با تحولات زمانه سازگار شود و به عنوان عاملان تغییر، موجب پیشرفت ملت و امت گردد.

This study aims to describe the implementation of morning and evening dhikr habituation, the formation of students’ religious morals, supporting and inhibiting factors, and solutions to obstacles at SMAIT Al Ishlah Maros. This research employed a qualitative field approach. Primary data were obtained from the female student coordinator, Islamic Education teacher, and students, while secondary data consisted of school documents and archives. Data were collected through observation, structured interviews, and documentation, then analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing. Data validity was examined through source and technique triangulation. The findings show that morning and evening dhikr is implemented routinely and in a structured manner as part of the school’s religious culture. Morning dhikr starts at 07.15 and is supported by OSIS assistants and teacher supervision, while evening dhikr is arranged according to students’ prayer conditions. The habituation is associated with discipline, responsibility, calmness, politeness, social care, and awareness of worship. Supporting factors include teacher and school support, OSIS involvement, parent cooperation, clear rules, and consistent habituation. Obstacles include lateness, reduced focus, drowsiness, peer distraction, desire to finish quickly, and weather conditions. Solutions include repeated dhikr for late students, strengthened supervision, coordination with parents and transportation providers, moving activities indoors during rain, and educational sanctions such as short religious talks.

هدف این پژوهش توصیف اجرای عادت ذکر صبح و عصر، شکل‌گیری اخلاق دینی دانش‌آموزان، عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده، و راه‌حل‌های موانع در دبیرستان SMAIT Al Ishlah Maros است. این پژوهش با رویکرد میدانی کیفی انجام شده است. داده‌های اولیه از هماهنگ‌کننده دانش‌آموزان دختر، معلم آموزش اسلامی و دانش‌آموزان به‌دست آمد و داده‌های ثانویه شامل اسناد و آرشیوهای مدرسه بود. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه ساختاریافته و مستندسازی جمع‌آوری و سپس از طریق کاهش داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش بررسی شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ذکر صبح و عصر به صورت منظم و ساختاریافته به عنوان بخشی از فرهنگ دینی مدرسه اجرا می‌شود. ذکر صبح از ساعت ۰۷:۱۵ آغاز می‌شود و با حمایت دستیاران OSIS و نظارت معلمان همراه است، در حالی که ذکر عصر بر اساس شرایط نماز دانش‌آموزان تنظیم می‌شود. این عادت با نظم، مسئولیت‌پذیری، آرامش، ادب، مراقبت اجتماعی و آگاهی از عبادت مرتبط است. عوامل حمایت‌کننده شامل حمایت معلمان و مدرسه، مشارکت OSIS، همکاری والدین، قوانین شفاف و استمرار در عادت‌دهی است. موانع شامل تأخیر، کاهش تمرکز، خواب‌آلودگی، حواس‌پرتی توسط همسالان، تمایل به اتمام سریع و شرایط آب‌وهوایی است. راه‌حل‌ها شامل تکرار ذکر برای دانش‌آموزان دیررسیده، تقویت نظارت، هماهنگی با والدین و ارائه‌دهندگان حمل‌ونقل، انتقال فعالیت‌ها به فضای داخلی در هنگام باران و اعمال تنبیهات آموزشی مانند سخنرانی‌های کوتاه دینی است.

The revitalization of Qur’anic education has become increasingly important in responding to the broader educational needs of contemporary society. This study examines how Rumah Qur’an Al-Azhar Al-Syarif in Indonesia revitalizes Qur’anic education through BARAKAT (Bimbingan Ragam Kreativitas dan Asah Talenta), a program designed to develop students’ interests and talents beyond conventional Qur’anic learning. The program encompasses six areas: Qur’anic recitation (tilawah), Islamic devotional performance (habsyi), calligraphy, Arabic grammar and morphology (nahwu-sharaf), archery, and karate. Using a qualitative case study approach, this research explores the program’s educational contributions based on participants’ experiences and reported changes in learning behavior and social engagement. The findings indicate that BARAKAT is perceived to support students’ learning motivation, reflected in more consistent attendance, greater discipline, increased enthusiasm for practice, and reported improvements in Qur’anic memorization. The program is also associated with enhanced social readiness, particularly confidence in public performance, teamwork, empathy, solidarity, and respect for differences. These findings suggest that integrating interest- and talent-based activities into Qur’anic education may broaden its educational role beyond religious knowledge acquisition to include personal development and social competencies. This study contributes to discussions on the revitalization of non-formal Islamic education by highlighting the potential of structured extracurricular programs to connect Qur’anic learning with students’ broader developmental needs.

احیای آموزش قرآنی در پاسخ به نیازهای گسترده‌تر آموزشی جامعه معاصر اهمیت فزاینده‌ای یافته است. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه Rumah Qur’an Al-Azhar Al-Syarif در اندونزی آموزش قرآنی را از طریق برنامه BARAKAT (راهنمایی تنوع خلاقیت و پرورش استعداد)، که با هدف توسعه علاقه‌ها و استعدادهای دانش‌آموزان فراتر از آموزش قرآنی متعارف طراحی شده است، احیا می‌کند. این برنامه شش حوزه را در بر می‌گیرد: تلاوت قرآن (تلاوه)، اجرای عبادی اسلامی (حبشی)، خوشنویسی، دستور و صرف و نحو عربی (نحو-صرف)، تیراندازی با کمان و کاراته. با استفاده از رویکرد مطالعه موردی کیفی، این پژوهش به بررسی مشارکت‌های آموزشی این برنامه بر اساس تجارب شرکت‌کنندگان و تغییرات گزارش‌شده در رفتار یادگیری و تعاملات اجتماعی می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که BARAKAT به عنوان عاملی در حمایت از انگیزه یادگیری دانش‌آموزان تلقی می‌شود که این امر در حضور منظم‌تر، انضباط بیشتر، اشتیاق افزون‌تر برای تمرین و بهبود گزارش‌شده در حفظ قرآن منعکس شده است. همچنین این برنامه با آمادگی اجتماعی بیشتر، به‌ویژه اعتماد به نفس در اجراهای عمومی، کار گروهی، همدلی، همبستگی و احترام به تفاوت‌ها مرتبط است. این یافته‌ها حاکی از آن است که ادغام فعالیت‌های مبتنی بر علاقه و استعداد در آموزش قرآنی می‌تواند نقش آموزشی آن را فراتر از کسب دانش دینی به توسعه فردی و شایستگی‌های اجتماعی گسترش دهد. این پژوهش با برجسته‌کردن ظرفیت برنامه‌های فوق‌برنامه ساختاریافته برای پیوند آموزش قرآنی با نیازهای توسعه‌ای گسترده‌تر دانش‌آموزان، به بحث‌های مربوط به احیای آموزش اسلامی غیررسمی کمک می‌کند.

This study aims to describe the management of santri (Islamic boarding school students), identify the obstacles faced by the caretakers, and describe the efforts made to overcome these obstacles in order to increase the interest of prospective students in enrolling at Pondok Pesantren Darul Fikri Muaro Jambi. This research employs a qualitative approach using a descriptive method. Data collection techniques included in-depth interviews, observation, and documentation. Data analysis utilized the Miles, Huberman, and Saldana model, comprising data reduction, data display, and verification/conclusion drawing. Data validity was ensured through triangulation of sources, techniques, and time. The research results indicate that: (1) Santri management is implemented through the POAC (Planning, Organizing, Actuating, Controlling) management functions. Planning focuses on character building, discipline, mental strengthening, and the study of kitab kuning (traditional Islamic texts). Organizing involves the boarding school head, ustadz (religious teachers), administrators, and public relations staff. Implementation encompasses character guidance, organizational discipline, community engagement jam'iyyah, role modeling, and livestock farming skills. Supervision is conducted through monitoring behavior and adherence to rules, as well as the imposition of educational sanctions. (2) Obstacles faced include difficulties in instilling discipline, a limited number of administrators, new students' adaptation issues, student behavioral problems, and limited facilities and infrastructure. (3) Efforts undertaken include continuous character and discipline guidance, the application of educational sanctions, the strengthening of religious programs, the provision of free schooling, the development of livestock farming skills, and the creation of a comfortable environment. Effective management has been proven to increase the interest of prospective students through positive student experiences and programs that align with community needs.

هدف این پژوهش توصیف مدیریت دانش‌آموزان (طلاب مدارس اسلامی)، شناسایی موانع پیش‌روی متولیان، و تبیین تلاش‌های صورت‌گرفته برای غلبه بر این موانع به منظور افزایش علاقه‌مندی داوطلبان ثبت‌نام در مدرسه علمیه دارالفکر معارو جامبی است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی انجام شده است. تکنیک‌های گردآوری داده شامل مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و مستندسازی بوده است. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل Miles، Huberman و Saldana شامل کاهش داده، نمایش داده و تأیید/استخراج نتیجه انجام شده است. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منابع، تکنیک‌ها و زمان تضمین شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد: (۱) مدیریت دانش‌آموزان از طریق کارکردهای مدیریتی POAC (برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا، کنترل) اجرا می‌شود. برنامه‌ریزی بر پرورش شخصیت، انضباط، تقویت روحیه و مطالعه کتاب‌های سنتی اسلامی (کتاب کُنینگ) متمرکز است. سازماندهی شامل رئیس مدرسه، اساتید (استادان دینی)، مدیران و کارکنان روابط عمومی است. اجرا شامل هدایت شخصیتی، انضباط سازمانی، مشارکت اجتماعی جمعیه، الگوسازی و مهارت‌آموزی دامپروری است. نظارت از طریق پایش رفتار و رعایت قوانین و همچنین اعمال تنبیهات آموزشی صورت می‌گیرد. (۲) موانع موجود شامل دشواری در نهادینه‌سازی انضباط، تعداد محدود مدیران، مشکلات سازگاری دانش‌آموزان جدید، مشکلات رفتاری دانش‌آموزان و کمبود امکانات و زیرساخت‌ها است. (۳) تلاش‌های صورت‌گرفته شامل هدایت مستمر شخصیت و انضباط، اعمال تنبیهات آموزشی، تقویت برنامه‌های مذهبی، ارائه تحصیل رایگان، توسعه مهارت‌های دامپروری و ایجاد محیطی راحت می‌باشد. مدیریت مؤثر به اثبات رسیده است که علاقه‌مندی داوطلبان را از طریق تجارب مثبت دانش‌آموزان و برنامه‌هایی که با نیازهای جامعه هم‌راستا هستند، افزایش می‌دهد.

This study aims to: (1) describe the form of leadership transformation of the Principal of SDN 1 Rempek; (2) describe the strategies of the Principal of SDN 1 Rempek in building synergy among school members; and (3) describe the innovation strategies of the Principal of SDN 1 Rempek in improving teacher performance. This study employed a qualitative approach with a case study design. Data were collected through in-depth interviews with the principal and three teachers, observations, and documentation studies. Data were analyzed using Miles and Huberman's interactive model. The results showed that: (1) the principal had implemented all four dimensions of transformational leadership including idealized influence through discipline modeling, inspirational motivation through teacher involvement in curriculum development, intellectual stimulation through training facilitation, and individualized consideration through personal mentoring; (2) synergy was built through regular evaluation meetings, internal teacher working groups, and informal interactions with the principal acting as facilitator and mediator; and (3) innovation focused on strengthening literacy and numeracy through collaborative learning, reading corners, and project-based learning. Keywords: Transformational Leadership, Synergy, Innovation, Teacher Performance, Primary School Abstrak: Penelitian ini bertujuan untuk: (1) mendeskripsikan bentuk transformasi kepemimpinan Kepala SDN 1 Rempek; (2) mendeskripsikan strategi Kepala SDN 1 Rempek dalam membangun sinergi warga sekolah; dan (3) mendeskripsikan strategi inovasi Kepala SDN 1 Rempek dalam meningkatkan kinerja guru. Penelitian ini menggunakan pendekatan kualitatif dengan rancangan studi kasus. Pengumpulan data dilakukan melalui wawancara mendalam dengan kepala sekolah dan tiga guru, observasi, serta studi dokumentasi. Data dianalisis menggunakan model interaktif Miles dan Huberman. Hasil penelitian menunjukkan bahwa: (1) kepala sekolah telah menerapkan keempat dimensi kepemimpinan transformasional yang meliputi pengaruh ideal melalui keteladanan disiplin, motivasi inspirasional melalui pelibatan guru dalam penyusunan kurikulum, stimulasi intelektual melalui fasilitasi pelatihan, dan pertimbangan individual melalui pendampingan personal; (2) sinergi dibangun melalui rapat evaluasi rutin, MGMP internal, dan interaksi informal dengan kepala sekolah berperan sebagai fasilitator dan mediator; serta (3) inovasi difokuskan pada penguatan literasi dan numerasi melalui pembelajaran kolaboratif, pojok baca, dan pembelajaran berbasis proyek. Kata Kunci: Sekolah Ramah Anak, Iklim Sekolah, Implementasi Program, Sekolah Menengah Pertama

این پژوهش با اهداف زیر انجام شده‌است: (۱) توصیف شکل تحول رهبری مدیر مدرسه SDN 1 Rempek؛ (۲) توصیف راهبردهای مدیر مدرسه SDN 1 Rempek در ایجاد هم‌افزایی میان اعضای مدرسه؛ و (۳) توصیف راهبردهای نوآورانه مدیر مدرسه SDN 1 Rempek در بهبود عملکرد معلمان. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی انجام شده‌است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر مدرسه و سه معلم، مشاهده و مطالعات اسنادی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman صورت گرفت. نتایج نشان داد: (۱) مدیر مدرسه هر چهار بُعد رهبری تحول‌آفرین را اجرا کرده‌است که شامل نفوذ آرمانی از طریق الگوسازی انضباط، انگیزش الهام‌بخش از طریق مشارکت معلمان در توسعه برنامه درسی، تحریک فکری از طریق تسهیل آموزش‌ها و توجه فردی از طریق مشاوره شخصی می‌باشد؛ (۲) هم‌افزایی از طریق جلسات ارزیابی منظم، گروه‌های کاری داخلی معلمان و تعاملات غیررسمی با نقش مدیر به عنوان تسهیل‌گر و میانجی ایجاد شده‌است؛ و (۳) نوآوری بر تقویت سواد خواندن و ریاضی از طریق یادگیری مشارکتی، گوشه‌های مطالعه و یادگیری مبتنی بر پروژه متمرکز بوده‌است.

This study aims to describe the implementation strategy of the Indonesian National Work Competency Standards (SKKNI) through the Plan-Do-Check-Act (PDCA) cycle and its contribution to enhancing the hard skills, soft skills, and employability of graduates at LPK Kanira. Using a qualitative approach with a descriptive single case study, data were collected through in-depth interviews, participatory observation, and documentation studies, then analyzed using the Miles and Huberman model and validated through triangulation. The results indicate that the internalization of SKKNI based on PDCA effectively aligns competencies through procedural discipline and remedial programs, and significantly increases employability by reducing the job-waiting period to less than three months, thanks to BNSP certification serving as a credibility signal for the industry. This research formulates adaptive best practices for small-scale vocational training centers in rural areas to overcome skill mismatches and strengthen the competitiveness of the digital vocational workforce. Keywords: SKKNI, PDCA, Employability, LPK Kanira, Digital Vocational Abstrak: Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan strategi implementasi Standar Kompetensi Kerja Nasional Indonesia (SKKNI) melalui siklus Plan-Do-Check-Act (PDCA) serta kontribusinya terhadap peningkatan hard skill, soft skill, dan employability lulusan di lembaga LPK Karina. Menggunakan pendekatan kualitatif dengan studi kasus tunggal deskriptif, data diperoleh melalui wawancara mendalam, observasi partisipatif, dan studi dokumentasi, kemudian dianalisis dengan model Miles dan Huberman serta divalidasi melalui triangulasi. Hasil menunjukkan bahwa internalisasi SKKNI berbasis PDCA efektif menyelaraskan kompetensi melalui disiplin prosedur dan program remedial, serta meningkatkan employability secara signifikan dengan memangkas waktu tunggu kerja menjadi kurang dari tiga bulan berkat sertifikasi BNSP sebagai sinyal kredibilitas bagi industri. Penelitian ini merumuskan praktik terbaik adaptif bagi LPK skala kecil di wilayah pedesaan guna mengatasi skill mismatch dan memperkuat daya saing tenaga kerja vokasi digital. Kata Kunci: SKKNI, PDCA, Employability, LPK Kanira, Vokasi Digital

هدف این پژوهش توصیف راهبرد اجرای استاندارد صلاحیت شغلی ملی اندونزی (SKKNI) از طریق چرخه برنامه‌ریزی-اجرا-بازبینی-اقدام (PDCA) و نقش آن در ارتقاء مهارت‌های فنی، مهارت‌های نرم و قابلیت اشتغال فارغ‌التحصیلان در LPK Kanira است. این مطالعه با رویکرد کیفی و با استفاده از مطالعه موردی تک‌موردی توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده مشارکتی و مطالعات اسنادی گردآوری و با مدل Miles و Huberman تحلیل و از طریق مثلث‌سازی اعتبارسنجی شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که درونی‌سازی SKKNI مبتنی بر PDCA به طور مؤثری موجب همسویی صلاحیت‌ها از طریق انضباط رویه‌ای و برنامه‌های جبرانی می‌شود و به طور معناداری قابلیت اشتغال را با کاهش مدت انتظار برای اشتغال به کمتر از سه ماه افزایش می‌دهد؛ این امر به دلیل نقش گواهینامه BNSP به عنوان سیگنال اعتبار برای صنعت است. این پژوهش، شیوه‌های برتر تطبیقی برای مراکز آموزش فنی‌وحرفه‌ای کوچک‌مقیاس در مناطق روستایی به منظور رفع ناهماهنگی مهارتی و تقویت رقابت‌پذیری نیروی کار فنی‌وحرفه‌ای دیجیتال ارائه می‌دهد.

This study determined the organizational climate of Rizal High School and the leadership styles manifested by its administrators during School Year 2017-2018 as a basis for a transformational leadership training program. The thesis characterized the inquiry as a mixed quantitative-qualitative study and operationalized it primarily through a descriptive-correlational survey design. The entire population of 170 Junior High School student-leaders served as respondents. Leadership style was assessed using the 37-item Multifactor Leadership Questionnaire 5X-Short, while school climate was measured using the 42-item Student Development Program-School Climate Survey for High School-Revised Edition. Weighted mean was used to describe leadership styles and school climate; Pearson product-moment correlation and a t-test of the correlation coefficient were used to test relationships. Administrators were perceived to always manifest idealized influence-attributed (M = 3.24) and inspirational motivation (M = 3.26), often manifest idealized influence-behavior, intellectual stimulation, individual consideration, contingent reward, and active management-by-exception, and sometimes exhibit passive management-by-exception and avoidance. Student-leaders described sharing of resources (M = 3.14) and student-teacher relations (M = 3.32) as positive, while order and discipline, school building, student interpersonal relations, and parent involvement were somewhat positive. Significant relationships were reported between transformational leadership and physical climate (r = .98, p < .05), transactional leadership and academic climate (r = 1.00, p < .05), and laissez-faire leadership and social climate (r = 1.00, p < .05). The findings supported the development of a transformational leadership training program for administrators, teachers, and student-leaders to strengthen the school’s physical, social, and academic climate.

این پژوهش به تعیین اقلیم سازمانی دبیرستان Rizal و سبک‌های رهبری بروز یافته توسط مدیران آن در سال تحصیلی ۲۰۱۷-۲۰۱۸ به‌عنوان مبنایی برای برنامه آموزشی رهبری تحول‌آفرین پرداخت. این پایان‌نامه پژوهش را به‌عنوان مطالعه‌ای ترکیبی (کمی-کیفی) توصیف کرده و عمدتاً از طریق طرح پژوهش توصیفی-همبستگی عملیاتی شده است. کل جامعه آماری شامل ۱۷۰ نفر از دانش‌آموزان رهبر مقطع متوسطه اول به‌عنوان پاسخ‌دهندگان انتخاب شدند. سبک رهبری با استفاده از پرسشنامه ۳۷ ماده‌ای Multifactor Leadership Questionnaire 5X-Short ارزیابی شد و اقلیم مدرسه با پرسشنامه ۴۲ ماده‌ای Student Development Program-School Climate Survey for High School-Revised Edition سنجیده شد. برای توصیف سبک‌های رهبری و اقلیم مدرسه از میانگین وزنی استفاده شد؛ برای آزمون روابط از همبستگی پیرسون و آزمون t ضریب همبستگی بهره گرفته شد. مدیران از دیدگاه پاسخ‌دهندگان همواره نفوذ ایده‌آل-منتسب (M = 3.24) و انگیزش الهام‌بخش (M = 3.26) را نشان می‌دهند، غالباً نفوذ ایده‌آل-رفتاری، تحریک فکری، ملاحظه فردی، پاداش مشروط و مدیریت فعال بر اساس استثنا را بروز می‌دهند و گاهی مدیریت منفعل بر اساس استثنا و اجتناب را نشان می‌دهند. دانش‌آموزان رهبر، اشتراک منابع (M = 3.14) و روابط دانش‌آموز-معلم (M = 3.32) را مثبت توصیف کردند، در حالی که نظم و انضباط، ساختمان مدرسه، روابط بین‌فردی دانش‌آموزان و مشارکت والدین تا حدی مثبت ارزیابی شد. روابط معناداری بین رهبری تحول‌آفرین و اقلیم فیزیکی (r = .98, p < .05)، رهبری تبادلی و اقلیم آموزشی (r = 1.00, p < .05)، و رهبری عدم مداخله و اقلیم اجتماعی (r = 1.00, p < .05) گزارش شد. یافته‌ها از توسعه برنامه آموزشی رهبری تحول‌آفرین برای مدیران، معلمان و دانش‌آموزان رهبر به‌منظور تقویت اقلیم فیزیکی، اجتماعی و آموزشی مدرسه حمایت می‌کند.

This study aims to analyze the application of rewards and punishments on the motivation of students in memorizing the Qur'an at TPQ Nurul Islam, Payabenua village, using a Qur'anic values approach. The research method used is descriptive qualitative through observation, interviews, and documentation. The results of the study show that rewards, both non-material (praise, appreciation, recognition, and trust from teachers) and material (gifts, certificates, or incentives), are effective in increasing the intrinsic and extrinsic motivation of students. Non-material rewards foster self-confidence, inner satisfaction, and love for the Qur'an, while material rewards serve as an initial trigger for motivation with certain limitations so as not to diminish sincerity. Meanwhile, punishment in memorizing the Qur'an is applied in an educational and constructive manner, such as verbal reprimands, repetition of memorization, additional targets, and measured restrictions on rest time. Proportional application that takes into account the psychological condition of students has been proven to increase discipline, responsibility, and awareness in maintaining memorization, while inappropriate punishment can cause fear and decrease motivation. Meanwhile, the application of rewards and punishments is based on the principles of targhib and tarhib, as well as Qur'anic values such as justice, patience, compassion, exemplary behavior, education, and sincerity. Thus, these two approaches not only function as tools for controlling behavior, but also as means of shaping the Qur'anic character and spirituality of students, thereby significantly increasing their motivation to memorize the Qur'an

هدف این پژوهش تحلیل کاربرد پاداش و تنبیه بر انگیزش دانش‌آموزان در حفظ قرآن در مؤسسه TPQ Nurul Islam، روستای Payabenua با رویکرد ارزش‌های قرآنی است. روش پژوهش مورد استفاده، کیفی توصیفی از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی می‌باشد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که پاداش‌ها، چه غیرمادی (تشویق، قدردانی، به رسمیت شناختن و اعتماد معلمان) و چه مادی (هدایا، گواهینامه‌ها یا مشوق‌ها)، در افزایش انگیزش درونی و بیرونی دانش‌آموزان مؤثر هستند. پاداش‌های غیرمادی موجب تقویت اعتماد به نفس، رضایت درونی و عشق به قرآن می‌شوند، در حالی که پاداش‌های مادی به عنوان محرک اولیه انگیزش با محدودیت‌هایی خاص به کار می‌روند تا از کاهش اخلاص جلوگیری شود. از سوی دیگر، تنبیه در حفظ قرآن به شیوه‌ای آموزشی و سازنده اعمال می‌شود؛ مانند تذکر شفاهی، تکرار حفظیات، تعیین اهداف اضافی و محدودیت‌های سنجیده در زمان استراحت. کاربرد متناسب که شرایط روان‌شناختی دانش‌آموزان را در نظر می‌گیرد، به اثبات رسیده که موجب افزایش نظم، مسئولیت‌پذیری و آگاهی در حفظ محفوظات می‌شود، در حالی که تنبیه نامناسب می‌تواند باعث ترس و کاهش انگیزش گردد. همچنین، کاربرد پاداش و تنبیه مبتنی بر اصول ترغیب و ترهیب و ارزش‌های قرآنی همچون عدالت، صبر، شفقت، رفتار الگویی، تربیت و اخلاص است. بنابراین، این دو رویکرد نه تنها به عنوان ابزار کنترل رفتار، بلکه به عنوان وسیله‌ای برای شکل‌دهی شخصیت و معنویت قرآنی دانش‌آموزان عمل می‌کنند و به طور معناداری انگیزش آنان را برای حفظ قرآن افزایش می‌دهند.

Child abuse is recognized as a global health issue, but there are vast differences in parenting practices across cultures. Parenting behaviors and discipline strategies acceptable in some countries may be considered abusive in the U.S. This study sought to develop the Parenting Practices and Discipline Scale (PPDS) to assess parental practices that may be culturally acceptable but potentially harmful to children. Two related studies were conducted: the first established the initial psychometric properties of the PPDS using exploratory factor analysis (EFA), which supported a two-factor structure reflecting culturally acceptable vs. abusive discipline practices, and the second utilized regression analyses with a diverse sample of 1,089 college students to test the PPDS. Findings indicated that gender and parental status were the strongest predictors, with women and parents more likely to classify behaviors as abusive. Among Hispanic participants, those not born in the U.S. were more likely to view certain behaviors (e.g., spanking) as abusive compared to U.S.-born Hispanics. Across racial/ethnic groups, Hispanic participants were more likely than Black participants to classify culturally acceptable practices as abusive. These results underscore that demographic factors can shape perceptions of what practices are considered abusive. Furthermore, the intersectionality of different identities can create further differences. The PPDS represents a novel measure that captures culturally situated discipline practices not assessed in existing tools. Although findings offer preliminary support for validity, future research should evaluate the scale through confirmatory factor analysis and measurement invariance testing across cultural groups. This study aimed to develop and validate the Parenting Practices and Discipline Scale (PPDS), a tool designed to assess attitudes toward parental behaviors and discipline techniques. Findings suggest that gender and parental status are significant influences in perception of abusive acts. Analysis revealed significant differences in perceptions across racial and ethnic identities. The findings suggest a need for development of parenting programs targeting potentially abusive parenting behaviors among minority groups.

کودک‌آزاری به عنوان یک مسئله سلامت جهانی شناخته می‌شود، اما تفاوت‌های گسترده‌ای در شیوه‌های فرزندپروری میان فرهنگ‌ها وجود دارد. رفتارهای فرزندپروری و راهبردهای تنبیهی که در برخی کشورها قابل قبول تلقی می‌شوند، ممکن است در ایالات متحده آمریکا به عنوان کودک‌آزاری شناخته شوند. این پژوهش با هدف تدوین مقیاس شیوه‌های فرزندپروری و تنبیه (PPDS) برای ارزیابی شیوه‌های والدینی که ممکن است از نظر فرهنگی پذیرفته شده اما بالقوه آسیب‌زا برای کودکان باشند، انجام شد. دو مطالعه مرتبط صورت گرفت: نخستین مطالعه ویژگی‌های روان‌سنجی اولیه مقیاس PPDS را با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) بررسی کرد که ساختار دو عاملی منعکس‌کننده شیوه‌های تنبیهی قابل قبول فرهنگی در مقابل شیوه‌های کودک‌آزاری را تأیید نمود؛ مطالعه دوم با استفاده از تحلیل رگرسیون و نمونه‌ای متنوع شامل ۱۰۸۹ دانشجوی دانشگاه، مقیاس PPDS را آزمود. یافته‌ها نشان داد که جنسیت و وضعیت والد بودن قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌ها بودند؛ زنان و والدین بیشتر احتمال داشت رفتارها را به عنوان کودک‌آزاری طبقه‌بندی کنند. در میان شرکت‌کنندگان Hispanic، افرادی که در ایالات متحده متولد نشده بودند، بیشتر احتمال داشت برخی رفتارها (مانند تنبیه بدنی) را نسبت به Hispanicهای متولد آمریکا کودک‌آزاری تلقی کنند. در میان گروه‌های نژادی/قومی، شرکت‌کنندگان Hispanic بیشتر از شرکت‌کنندگان Black رفتارهای قابل قبول فرهنگی را کودک‌آزاری تلقی کردند. این نتایج بر نقش عوامل جمعیت‌شناختی در شکل‌دهی ادراک از رفتارهای کودک‌آزاری تأکید دارد. همچنین، تلاقی هویت‌های مختلف می‌تواند تفاوت‌های بیشتری ایجاد کند. مقیاس PPDS ابزاری نوین است که شیوه‌های تنبیهی مبتنی بر فرهنگ را که در ابزارهای موجود ارزیابی نمی‌شوند، پوشش می‌دهد. اگرچه یافته‌ها حمایت مقدماتی از روایی ارائه می‌دهند، پژوهش‌های آتی باید روایی مقیاس را از طریق تحلیل عاملی تأییدی و آزمون ناهمسانی اندازه‌گیری در گروه‌های فرهنگی مختلف بررسی کنند. هدف این مطالعه تدوین و روایی‌یابی مقیاس شیوه‌های فرزندپروری و تنبیه (PPDS) به عنوان ابزاری برای سنجش نگرش نسبت به رفتارهای والدینی و تکنیک‌های تنبیهی بود. یافته‌ها نشان داد که جنسیت و وضعیت والد بودن تأثیر معناداری بر ادراک رفتارهای کودک‌آزاری دارند. تحلیل‌ها تفاوت‌های معناداری را در ادراکات میان هویت‌های نژادی و قومی نشان دادند. این یافته‌ها بر ضرورت تدوین برنامه‌های فرزندپروری با هدف کاهش رفتارهای بالقوه کودک‌آزاری در میان گروه‌های اقلیت تأکید دارد.

This study aims to describe the psychological well-being of university students undertaking an internship in the Public Relations unit at Solo Technopark. A descriptive qualitative approach was employed to explore participants’ experiences during the transition from an academic environment to a professional workplace. Data were collected through semi-structured interviews, observation, and documentation involving six student interns and one field supervisor. Data were analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing, while credibility was strengthened through source and technique triangulation. The findings indicate that psychological well-being developed gradually throughout the internship. In the self-acceptance dimension, students became more aware of their strengths and limitations and learned to use feedback as a basis for improvement. Positive relations were reflected in open communication, teamwork, and support from supervisors and colleagues. Autonomy appeared through increasing ability to complete tasks, prioritize work, and make simple decisions. Environmental mastery developed through adaptation to workplace rules, routines, targets, and time demands. Purpose in life was reflected in students’ efforts to gain practical experience and prepare for future careers. Personal growth emerged through improvements in communication, responsibility, discipline, time management, problem solving, and professional skills. Overall, internship experience provided a meaningful context for strengthening students’ psychological well-being, although several competencies still require continued development. Keywords: psychological well-being, university students, internship, public relations, Solo Technopark

هدف این پژوهش توصیف بهزیستی روان‌شناختی دانشجویانی است که دوره کارآموزی خود را در واحد روابط عمومی Solo Technopark می‌گذرانند. رویکرد کیفی توصیفی به منظور بررسی تجارب شرکت‌کنندگان در گذار از محیط دانشگاهی به محیط حرفه‌ای به کار گرفته شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده و مستندسازی با مشارکت شش دانشجوی کارآموز و یک سرپرست میدانی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام گرفت و اعتبار نتایج با استفاده از مثلث‌سازی منابع و روش‌ها تقویت شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که بهزیستی روان‌شناختی به تدریج در طول دوره کارآموزی توسعه یافته است. در بعد پذیرش خود، دانشجویان نسبت به نقاط قوت و محدودیت‌های خود آگاهی بیشتری پیدا کردند و یاد گرفتند بازخوردها را به عنوان مبنایی برای بهبود به کار گیرند. روابط مثبت در قالب ارتباط باز، کار تیمی و حمایت سرپرستان و همکاران منعکس شد. خودمختاری از طریق افزایش توانایی در انجام وظایف، اولویت‌بندی کارها و اتخاذ تصمیمات ساده ظاهر شد. تسلط بر محیط از طریق سازگاری با قوانین، روال‌ها، اهداف و الزامات زمانی محیط کار شکل گرفت. هدفمندی در زندگی در تلاش دانشجویان برای کسب تجربه عملی و آمادگی برای مشاغل آینده نمود یافت. رشد فردی از طریق بهبود مهارت‌های ارتباطی، مسئولیت‌پذیری، انضباط، مدیریت زمان، حل مسئله و مهارت‌های حرفه‌ای پدیدار شد. به طور کلی، تجربه کارآموزی زمینه معناداری برای تقویت بهزیستی روان‌شناختی دانشجویان فراهم کرد، هرچند برخی شایستگی‌ها همچنان نیازمند توسعه بیشتر هستند.

This study aims to analyze the role, implementation, challenges, and solutions regarding the "Seven BK Strategies" program (specifically the pillars of Maintaining Consistency, Managing Situations, and Managing Emotions) in fostering discipline, preventing bullying, and improving emotional control among students at SMA Negeri 3 Selong. The study employs a qualitative approach with a descriptive method. Data sources included the School Principal, Guidance and Counseling (BK) teachers, homeroom teachers, subject teachers, and students. Structured interviews served as the primary data collection technique. Data validity was verified through source triangulation. The results indicate that: (1) The "Maintaining Consistency" strategy acts as an anchor for discipline through the habituation of the "3S" culture (Smile, Greet, and Salute) and the enforcement of educational sanctions; (2) The "Managing Situations" strategy effectively mitigates bullying through the engineering of physical and social environments, optimization of CCTV and "problem boxes," and the provision of a child-friendly counseling room; (3) The "Managing Emotions" strategy enhances student self-regulation through breathing relaxation techniques and individual counseling. The primary institutional challenge is the imbalance in the BK teacher ratio (two teachers serving approximately 800 students). Strategic solutions implemented include optimizing peer counseling, tightening supervision during class transition periods, and conducting home visit programs (door-to-door). Keywords: Seven Great BK Strategies, Character Building, Discipline.

هدف این پژوهش تحلیل نقش، اجرا، چالش‌ها و راه‌حل‌های مربوط به برنامه «هفت راهبرد بزرگ مشاوره و راهنمایی» (به‌ویژه ارکان حفظ ثبات، مدیریت موقعیت‌ها و مدیریت هیجان‌ها) در تقویت انضباط، پیشگیری از زورگویی و بهبود کنترل هیجانی در میان دانش‌آموزان دبیرستان دولتی شماره ۳ سلونگ است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی انجام شده است. منابع داده شامل مدیر مدرسه، معلمان مشاوره و راهنمایی (BK)، معلمان راهنما، معلمان دروس و دانش‌آموزان بوده‌اند. مصاحبه‌های ساختاریافته به عنوان تکنیک اصلی گردآوری داده‌ها به کار رفته است. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منابع مورد تأیید قرار گرفته است. نتایج نشان می‌دهد: (۱) راهبرد «حفظ ثبات» از طریق نهادینه‌سازی فرهنگ «۳S» (لبخند، سلام و احترام) و اعمال تنبیهات آموزشی به عنوان لنگر انضباط عمل می‌کند؛ (۲) راهبرد «مدیریت موقعیت‌ها» با مهندسی محیط‌های فیزیکی و اجتماعی، بهینه‌سازی دوربین‌های مداربسته (CCTV) و «جعبه‌های مشکل» و فراهم‌سازی اتاق مشاوره دوستدار کودک، به طور مؤثری از زورگویی پیشگیری می‌کند؛ (۳) راهبرد «مدیریت هیجان‌ها» با استفاده از تکنیک‌های آرام‌سازی تنفسی و مشاوره فردی، خودتنظیمی دانش‌آموزان را ارتقا می‌بخشد. چالش اصلی نهادی، عدم توازن نسبت معلمان BK (دو معلم برای حدود ۸۰۰ دانش‌آموز) است. راه‌حل‌های راهبردی اجراشده شامل بهینه‌سازی مشاوره همسالان، تشدید نظارت در زمان‌های جابه‌جایی کلاس و اجرای برنامه بازدید منزل (خانه به خانه) می‌باشد.

This paper presents an innovative interdisciplinary teaching model based on the integration of acoustic phonetics into STEAM education (Science, Technology, Engineering, Arts, Mathematics). This study is based on the premise that the interdisciplinary nature of acoustic phonetics, connecting language with physics, mathematics, and digital technologies, provides a suitable basis for designing STEAM-oriented educational activities that engage students in scientific inquiry, acoustic measurement, data analysis and programming. The paper presents a pilot classroom implementation in English language instruction in which students used Praat-based acoustic analysis together with a Python-based supervised machine-learning classifier to investigate whether speakers could be differentiated on the basis of measurable acoustic characteristics. The computational component employed a Random Forest classifier based on selected acoustic features, while supplementary manual analysis of the F3–F2 distance was used to examine/r/ realizations in cases of acoustic overlap. The classroom implementation involved 30 seventh-grade students, while the acoustic speaker dataset consisted of recordings from six students selected for the speaker-differentiation component of the project. A special section of the paper is devoted to the development of educational projects combining phonetic analysis, physical models of the vocal tract, and artificial intelligence algorithms, with the aim of bringing the scientific method closer to students and enabling active learning through research. The paper demonstrates that phonetic research can serve not only as a component of language teaching but also as a powerful instrument of interdisciplinary education. The conclusion emphasizes that phonetics represents an authentic STEAM discipline in miniature and that its systematic implementation in teaching contributes to the development of functional knowledge, an investigative mindset, and students' digital competencies.

این مقاله الگویی نوآورانه برای آموزش میان‌رشته‌ای مبتنی بر ادغام آواشناسی آکوستیکی در آموزش STEAM (علوم، فناوری، مهندسی، هنر، ریاضیات) ارائه می‌دهد. این مطالعه بر این فرض استوار است که ماهیت میان‌رشته‌ای آواشناسی آکوستیکی که زبان را با فیزیک، ریاضیات و فناوری‌های دیجیتال پیوند می‌دهد، بستر مناسبی برای طراحی فعالیت‌های آموزشی مبتنی بر STEAM فراهم می‌کند که دانش‌آموزان را درگیر پژوهش علمی، اندازه‌گیری آکوستیکی، تحلیل داده‌ها و برنامه‌نویسی می‌سازد. مقاله حاضر اجرای آزمایشی این مدل را در کلاس زبان انگلیسی ارائه می‌کند که در آن دانش‌آموزان با استفاده از تحلیل آکوستیکی مبتنی بر Praat و یک طبقه‌بند یادگیری ماشین نظارت‌شده مبتنی بر Python بررسی کردند که آیا می‌توان گویندگان را بر اساس ویژگی‌های آکوستیکی قابل اندازه‌گیری از یکدیگر تمییز داد یا خیر. بخش محاسباتی از طبقه‌بند Random Forest مبتنی بر ویژگی‌های آکوستیکی منتخب بهره برد، در حالی که تحلیل دستی مکمل فاصله F3–F2 برای بررسی تحقق /r/ در موارد همپوشانی آکوستیکی به کار رفت. اجرای کلاسی با حضور ۳۰ دانش‌آموز پایه هفتم انجام شد و مجموعه داده‌های آکوستیکی گویندگان شامل ضبط‌های شش دانش‌آموز منتخب برای مؤلفه تمییز گوینده پروژه بود. بخشی ویژه از مقاله به توسعه پروژه‌های آموزشی ترکیبی از تحلیل آوایی، مدل‌های فیزیکی مجرای صوتی و الگوریتم‌های هوش مصنوعی اختصاص یافته است تا روش علمی را به دانش‌آموزان نزدیک‌تر کند و یادگیری فعال از طریق پژوهش را ممکن سازد. مقاله نشان می‌دهد که پژوهش آوایی نه‌تنها می‌تواند به‌عنوان بخشی از آموزش زبان بلکه به‌عنوان ابزاری قدرتمند برای آموزش میان‌رشته‌ای عمل کند. نتیجه‌گیری تأکید می‌کند که آواشناسی به‌مثابه یک رشته اصیل STEAM در مقیاس کوچک است و اجرای نظام‌مند آن در آموزش به توسعه دانش کاربردی، ذهنیت پژوهشگرانه و شایستگی‌های دیجیتال دانش‌آموزان کمک می‌کند.

Even though there is a lot of research that examines the types of student misbehavior at school, there seems to be little research that discusses the causes of student misbehavior during English classes in the high school context. Considering various previous studies conducted by many researchers from different contexts and backgrounds, in this study, the researcher conducted this research with the aim of identifying types of student misbehavior and the causes of misbehavior carried out by students through classroom observations during learning and conducting activities. interviews with teachers at high schools. This research uses naturalistic observation and semi-structured interviews at a state high school in Yogyakarta. Apart from that, descriptive qualitative methods were used to know at the types of student delinquency and the causes of this delinquency in senior high school. The data was analyzed by referring to the categories developed by Debreli & Ishanova (2019), namely: playing handphone, lacking motivation, talking too much, using mother tongue, and asking irrelevant questions. The finding of this research found that the types of misbehavior that students most often engage in are playing with mobile phones during the learning process, secondly the lack of motivation and enthusiasm for student learning which makes students not focus on class. Apart from that, the causes of this behavior were explained by the class teacher, namely that students were easily provoked if someone asked them to chat and students were inconsistent with the rules made by the teacher in using cellphones in class, and there was misbehavior outside the categories that had been developed in previous research, namely students who likes to skip class during class hours. Therefore, the causes of students' misbehavior in English class are interrelated.

اگرچه پژوهش‌های بسیاری به بررسی انواع رفتارهای ناهنجار دانش‌آموزان در مدرسه پرداخته‌اند، به نظر می‌رسد تحقیقات اندکی به علل رفتارهای ناهنجار دانش‌آموزان در کلاس‌های زبان انگلیسی در بستر دبیرستان پرداخته‌اند. با توجه به مطالعات پیشین متعددی که توسط پژوهشگران مختلف از زمینه‌ها و پیشینه‌های متفاوت انجام شده است، پژوهشگر در این مطالعه با هدف شناسایی انواع رفتارهای ناهنجار دانش‌آموزان و علل بروز این رفتارها از طریق مشاهده کلاسی در حین یادگیری و انجام مصاحبه با معلمان دبیرستان‌ها، این پژوهش را انجام داده است. این پژوهش از مشاهده طبیعی و مصاحبه نیمه‌ساختاریافته در یک دبیرستان دولتی در یوگیاکارتا بهره برده است. افزون بر این، روش کیفی توصیفی برای شناسایی انواع بزهکاری دانش‌آموزان و علل این بزهکاری در دبیرستان به کار رفته است. داده‌ها با ارجاع به دسته‌بندی‌های ارائه‌شده توسط Debreli & Ishanova (2019) شامل: بازی با تلفن همراه، کمبود انگیزه، پرحرفی، استفاده از زبان مادری و پرسیدن سؤالات نامرتبط تحلیل شدند. یافته‌های این پژوهش نشان داد که شایع‌ترین نوع رفتار ناهنجار دانش‌آموزان، بازی با تلفن همراه در طول فرایند یادگیری است و در مرتبه دوم، کمبود انگیزه و اشتیاق به یادگیری که موجب عدم تمرکز دانش‌آموزان در کلاس می‌شود قرار دارد. همچنین، علل این رفتارها توسط معلم کلاس توضیح داده شد؛ از جمله اینکه دانش‌آموزان به‌راحتی تحریک می‌شوند اگر کسی آن‌ها را به صحبت دعوت کند و دانش‌آموزان در رعایت قوانین استفاده از تلفن همراه که توسط معلم تعیین شده، ثبات ندارند. افزون بر این، رفتار ناهنجاری خارج از دسته‌بندی‌های پژوهش‌های پیشین نیز مشاهده شد، از جمله دانش‌آموزانی که تمایل به ترک کلاس در ساعات درس دارند. بنابراین، علل رفتارهای ناهنجار دانش‌آموزان در کلاس زبان انگلیسی به هم مرتبط هستند.

The erosion of work-related character among Vocational High School (SMK) students—marked by weak discipline, honesty, and work ethic—calls for a character education model that specifically synchronizes religious values with industrial work-culture standards. The aim of this study identifies the integration of the Qur'anic values of Surah Luqman verses 12, 13, 17, 18, and 19 into industrial work culture as a model of character education within the Automotive Engineering Program of SMKs in Bogor Regency. The methods of this study is a qualitative approach with a comparative case study design was employed at SMKN 1 Cibinong and SMKN 1 Ciomas. Data were collected through observation, in-depth interviews, documentation, and a preliminary questionnaire, then analyzed descriptively-interpretively with triangulation. Results: The findings of the study confirm that the values of gratitude, tauhid, patience, humility, and courteous communication in Surah Luqman are systematically integrated into the curriculum and workshop culture. This integration manifests in industrial work-culture practices such as SOP compliance, the 5R culture, occupational health and safety (K3), and service excellence. This integrative model effectively enhances students' work readiness and religious character, although behavioral consistency and the character-assessment system still require strengthening. The conclusions of the study state that the integration of the Qur'anic values of Surah Luqman into industrial work culture proves to be a relevant character education model for producing SMK graduates who are technically competent and morally upright

فرسایش منش مرتبط با کار در میان دانش‌آموزان هنرستان‌های فنی (SMK) که با ضعف در انضباط، صداقت و اخلاق کاری مشخص می‌شود، نیازمند الگویی از آموزش منش است که به طور خاص ارزش‌های دینی را با استانداردهای فرهنگ کاری صنعتی هم‌ساز کند. هدف این پژوهش شناسایی ادغام ارزش‌های قرآنی سوره لقمان (آیات ۱۲، ۱۳، ۱۷، ۱۸ و ۱۹) در فرهنگ کاری صنعتی به عنوان الگویی برای آموزش منش در رشته مهندسی خودرو هنرستان‌های فنی شهرستان بوگور است. روش این پژوهش رویکرد کیفی با طرح مطالعه موردی مقایسه‌ای است که در SMKN 1 Cibinong و SMKN 1 Ciomas اجرا شد. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های عمیق، اسناد و پرسشنامه مقدماتی گردآوری و سپس به صورت توصیفی-تفسیری با استفاده از مثلث‌سازی تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج پژوهش تأیید می‌کند که ارزش‌های شکرگزاری، توحید، صبر، فروتنی و ارتباط مؤدبانه در سوره لقمان به طور نظام‌مند در برنامه درسی و فرهنگ کارگاه ادغام شده‌اند. این ادغام در شیوه‌های فرهنگ کاری صنعتی مانند رعایت دستورالعمل‌های استاندارد (SOP)، فرهنگ ۵S، ایمنی و بهداشت حرفه‌ای (K3) و تعالی در ارائه خدمات تجلی می‌یابد. این مدل تلفیقی به طور مؤثری آمادگی شغلی و منش دینی دانش‌آموزان را ارتقا می‌بخشد، اگرچه ثبات رفتاری و نظام ارزیابی منش همچنان نیازمند تقویت است. نتیجه‌گیری پژوهش بیان می‌کند که ادغام ارزش‌های قرآنی سوره لقمان در فرهنگ کاری صنعتی، الگویی مناسب برای آموزش منش جهت تربیت فارغ‌التحصیلان هنرستان‌های فنی با شایستگی فنی و سلامت اخلاقی است.

Organizational behavior is one of the important aspects that influences the effectiveness of educational management in schools. The success of an educational institution is not only determined by the availability of facilities and infrastructure but also by how individuals and groups interact in achieving organizational goals. This article discusses the influence of individual and group behavior interactions on the dynamics of educational organizations, the role of job satisfaction in shaping organizational commitment, the significance of work discipline in strengthening professionalism, the importance of individual development in enhancing human resource capacity, and the interrelationship of all elements of organizational behavior in achieving the effectiveness of educational organizations. The discussion indicates that harmonious interactions between individuals and groups can create a positive organizational culture and support the establishment of a conducive work environment. Job satisfaction contributes to the enhancement of organizational commitment, while work discipline serves as an essential foundation for building the professionalism of educators. In addition, individual development plays a strategic role in improving the competence and capacity of educational human resources. All these elements are interconnected and form a system that supports the creation of educational organizations that are effective, productive, and adaptive to the challenges of changing times

رفتار سازمانی یکی از جنبه‌های مهمی است که بر اثربخشی مدیریت آموزشی در مدارس تأثیر می‌گذارد. موفقیت یک نهاد آموزشی تنها به وجود امکانات و زیرساخت‌ها محدود نمی‌شود، بلکه به نحوه تعامل افراد و گروه‌ها در دستیابی به اهداف سازمانی نیز بستگی دارد. این مقاله به بررسی تأثیر تعامل رفتار فردی و گروهی بر پویایی سازمان‌های آموزشی، نقش رضایت شغلی در شکل‌دهی تعهد سازمانی، اهمیت انضباط کاری در تقویت حرفه‌ای‌گری، اهمیت توسعه فردی در ارتقای ظرفیت منابع انسانی و ارتباط متقابل تمامی عناصر رفتار سازمانی در تحقق اثربخشی سازمان‌های آموزشی می‌پردازد. بحث‌ها نشان می‌دهد که تعاملات هماهنگ میان افراد و گروه‌ها می‌تواند فرهنگ سازمانی مثبتی ایجاد کند و به شکل‌گیری محیط کاری مطلوب کمک نماید. رضایت شغلی به افزایش تعهد سازمانی کمک می‌کند، در حالی که انضباط کاری به عنوان پایه‌ای اساسی برای ساخت حرفه‌ای‌گری معلمان محسوب می‌شود. علاوه بر این، توسعه فردی نقش راهبردی در بهبود شایستگی و ظرفیت منابع انسانی آموزشی ایفا می‌کند. تمامی این عناصر به هم پیوسته‌اند و سیستمی را تشکیل می‌دهند که از ایجاد سازمان‌های آموزشی اثربخش، مولد و سازگار با چالش‌های زمانه حمایت می‌کند.

This study aims to analyze the effectiveness of the talaqqi method in shaping the character of students at MIN 4 Tanjung Balai, viewed from the perspective of Tafsir Al-Misbah on QS. Al-Alaq verses 1–5 and QS. Al-Qiyamah verses 16–19. This research uses a descriptive qualitative approach, with primary data obtained through in-depth interviews with Al-Quran teachers and secondary data from a literature study of Tafsir Al-Misbah. The data were analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing, combined with a simple thematic interpretation approach. The results show that the talaqqi method, through the stages of modeling, listening, imitating, and repetition, contributes to the development of discipline, patience, responsibility, religiosity, and attentiveness among students, although it still faces challenges related to individual differences in ability and limited instructional time. The study of Tafsir Al-Misbah reinforces these findings, in which the meaning of iqra in QS. Al-Alaq is understood as a process of learning as well as teaching, while the principle of listening before reading without haste in QS. Al-Qiyamah is consistent with the talaqqi procedure. Thus, the talaqqi method has a relevant theological foundation as an effective means of developing students' religious character based on Qur'anic values.

هدف این پژوهش، تحلیل اثربخشی روش تلقی در شکل‌دهی به شخصیت دانش‌آموزان مدرسه MIN 4 تانجونگ بالای از منظر تفسیر المیزان بر سوره علق آیات ۱ تا ۵ و سوره قیامه آیات ۱۶ تا ۱۹ است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است و داده‌های اولیه از طریق مصاحبه‌های عمیق با معلمان قرآن و داده‌های ثانویه از طریق مطالعه کتابخانه‌ای تفسیر المیزان گردآوری شده‌اند. داده‌ها با استفاده از کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری، همراه با رویکرد تفسیر موضوعی ساده، تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که روش تلقی از طریق مراحل الگوسازی، شنیدن، تقلید و تکرار، در رشد نظم، صبر، مسئولیت‌پذیری، دینداری و توجه دانش‌آموزان مؤثر است، هرچند با چالش‌هایی مانند تفاوت‌های فردی در توانایی و محدودیت زمان آموزش مواجه است. مطالعه تفسیر المیزان این یافته‌ها را تقویت می‌کند؛ به‌گونه‌ای که معنای «اقرأ» در سوره علق به عنوان فرایند یادگیری و آموزش درک می‌شود و اصل شنیدن پیش از خواندن و پرهیز از شتابزدگی در سوره قیامه با رویه تلقی هم‌راستا است. بنابراین، روش تلقی دارای مبنای الهیاتی مرتبط و ابزاری مؤثر برای پرورش شخصیت دینی دانش‌آموزان بر اساس ارزش‌های قرآنی است.

This study determined the effectiveness of the leadership styles employed by the school heads in addressing school management challenges in the public elementary schools in the Division of City Schools, Iriga City during the School Year 2025–2026. Specifically, it examined the extent to which leadership styles such as autocratic, democratic, laissez faire, transformational, transactional, and servant leadership were manifested by school heads in managing school operations. It also determined the extent to which these leadership styles were effective in addressing school management challenges in terms of teacher motivation and performance, resource management, learners’ discipline and behavioral concerns, parental and community involvement, implementation of educational reforms and innovations, and communication and collaboration within the school. Furthermore, the study determined the level of agreement among the respondents regarding the ranking of the leadership styles and their effectiveness in addressing school management challenges in the public elementary schools within the Division of City Schools, Iriga City. In this study, a total of ninety-four (94) Elementary Teachers and School Heads from the Thirty-three (33) public elementary schools in the Division of Iriga City who served as respondents who participated in the study. The statistical tools used were weighted mean, verbal interpretation, frequency count, Kendall Coefficient of Concordance W and its corresponding Chi-Square. The level of significance was set 0.05.

این پژوهش اثربخشی سبک‌های رهبری به‌کاررفته توسط مدیران مدارس در مواجهه با چالش‌های مدیریت مدرسه در مدارس ابتدایی دولتی منطقه آموزشی شهر Iriga در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ را تعیین می‌کند. به طور مشخص، میزان بروز سبک‌های رهبری از جمله رهبری اقتدارگرا، دموکراتیک، رهاسازی (laissez faire)، تحول‌آفرین (transformational)، مبادله‌ای (transactional) و خدمتگزار (servant leadership) توسط مدیران مدارس در مدیریت عملیات مدرسه مورد بررسی قرار گرفت. همچنین، میزان اثربخشی این سبک‌های رهبری در مواجهه با چالش‌های مدیریت مدرسه از نظر انگیزش و عملکرد معلمان، مدیریت منابع، انضباط و مسائل رفتاری دانش‌آموزان، مشارکت والدین و جامعه، اجرای اصلاحات و نوآوری‌های آموزشی و ارتباط و همکاری درون مدرسه‌ای تعیین شد. افزون بر این، سطح توافق میان پاسخ‌دهندگان درباره رتبه‌بندی سبک‌های رهبری و اثربخشی آن‌ها در مواجهه با چالش‌های مدیریت مدرسه در مدارس ابتدایی دولتی منطقه آموزشی شهر Iriga بررسی شد. در این پژوهش، مجموعاً نود و چهار (۹۴) معلم و مدیر مدرسه از سی و سه (۳۳) مدرسه ابتدایی دولتی منطقه Iriga که به عنوان پاسخ‌دهنده شرکت کردند، مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزارهای آماری مورد استفاده شامل میانگین وزنی، تفسیر لفظی، شمارش فراوانی، ضریب توافق Kendall (W) و آزمون مربع کای مربوطه بود. سطح معناداری ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد.

This research is motivated by the importance of character education in Islamic boarding schools (pesantren) and the limited studies that view the sorogan method not merely as a technique for learning to read classical texts (kitab), but as a medium for internalizing character values. In contrast to previous studies that focused more on academic improvement and learning motivation, this research positions sorogan as a vehicle for religious character formation in learning the kitab Aqidatul Awam. This qualitative case study was conducted at Manbaul Falah Islamic Boarding School, focusing on first-grade female students (kelas 1 Ula Putri). Data were collected through in-depth interviews, participant observation, and documentation, then analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldana. The main findings indicate that the character values internalized through the sorogan method include awareness of duty and responsibility, discipline, respect (adab/tawadhu’) toward teachers, independence, and perseverance. The internalization process occurs through direct practice (learning by doing), continuous habituation, integration with creed-based material that shapes spiritual intuition (dzauq), and the emotional relationship between teacher and student. The main obstacle is students’ initial misconception about literal memorization demands. This research contributes to enriching the literature on the affective dimension of the sorogan method in pesantren-based character education.

این پژوهش با توجه به اهمیت تربیت اخلاقی در مدارس علمیه (پاندران) و کمبود مطالعاتی که به روش سُروگان نه صرفاً به عنوان تکنیکی برای آموزش قرائت متون کلاسیک (کتاب)، بلکه به عنوان ابزاری برای درونی‌سازی ارزش‌های اخلاقی می‌نگرند، انجام شده‌است. برخلاف پژوهش‌های پیشین که بیشتر بر بهبود تحصیلی و انگیزش یادگیری تمرکز داشتند، این پژوهش روش سُروگان را به عنوان وسیله‌ای برای شکل‌دهی شخصیت دینی در آموزش کتاب عقیدةالعوام مطرح می‌کند. این مطالعه موردی کیفی در مدرسه علمیه منبع‌الفلاح انجام شده و بر دانش‌آموزان دختر کلاس اول عُلا تمرکز دارد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده مشارکتی و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldana تحلیل شدند. یافته‌های اصلی نشان می‌دهد ارزش‌های اخلاقی که از طریق روش سُروگان درونی می‌شوند شامل آگاهی از وظیفه و مسئولیت، انضباط، احترام (ادب/تواضع) نسبت به معلم، استقلال و پشتکار است. فرایند درونی‌سازی از طریق تمرین مستقیم (یادگیری از طریق عمل)، عادت‌دهی مستمر، ادغام با محتوای مبتنی بر عقیده که شهود معنوی (ذوق) را شکل می‌دهد و رابطه عاطفی میان معلم و شاگرد رخ می‌دهد. مهم‌ترین مانع، برداشت اولیه نادرست دانش‌آموزان درباره الزامات حفظ لفظی است. این پژوهش به غنای ادبیات بُعد عاطفی روش سُروگان در تربیت اخلاقی مبتنی بر پاندران کمک می‌کند.

This institutional alumni tracer study examined employability, work transition, competency preparation, and institutional contribution among graduates of a participating local college in the Philippines. A descriptive, cross-sectional design was used. Available responses were consolidated, deduplicated, and analyzed as a single institutional tracer dataset comprising 1,264 unique alumni records from eligible cohorts prior to 2026. Participation was voluntary, and valid responses varied across analytical modules. Of 1,258 respondents with classifiable work status, 538 were employed, 81 were self-employed or business owners, and 21 reported both, yielding a combined share of working or enterprise status of 50.9%. This figure should not be interpreted as a conventional employment or unemployment rate. Employment outcomes varied across programs and graduation cohorts, but these differences cannot be attributed to elapsed time since graduation because the design was cross-sectional. Among employed respondents with valid job-relatedness data, 72.9% reported work directly or somewhat related to their degree, while 73.7% of graduates with applicable first-job timing data obtained employment before graduation or within six months afterward. Internship or on-the-job training emerged as the leading reported job source and the highest-rated college component. Common barriers included lack of experience, transportation or location constraints, limited vacancies, low offered pay, skills mismatch, and licensing or certification requirements. A paired analysis of 16 competency items among 300 respondents identified small Holm-adjusted differences in digital literacy and responsible technology or AI use, discipline-specific and licensure readiness, and critical thinking. Findings support strengthening integrated career-development and alumni-monitoring systems and triangulating competency results with employer and course-level evidence for future institutional planning.

این مطالعه ردیابی فارغ‌التحصیلان نهادی به بررسی اشتغال‌پذیری، گذار شغلی، آمادگی شایستگی و نقش مؤسسه در میان فارغ‌التحصیلان یک کالج محلی شرکت‌کننده در فیلیپین پرداخت. طرح پژوهش توصیفی و مقطعی بود. پاسخ‌های در دسترس تجمیع، حذف موارد تکراری و به‌صورت یک مجموعه داده ردیابی نهادی شامل ۱٬۲۶۴ رکورد منحصر به فرد فارغ‌التحصیلان از گروه‌های واجد شرایط پیش از سال ۲۰۲۶ تحلیل شد. مشارکت داوطلبانه بود و پاسخ‌های معتبر در ماژول‌های تحلیلی مختلف متفاوت بود. از میان ۱٬۲۵۸ پاسخ‌دهنده با وضعیت شغلی قابل طبقه‌بندی، ۵۳۸ نفر شاغل، ۸۱ نفر خوداشتغال یا صاحب کسب‌وکار و ۲۱ نفر هر دو را گزارش کردند که سهم ترکیبی وضعیت شغلی یا کارآفرینی را به ۵۰٫۹٪ رساند. این رقم نباید به‌عنوان نرخ متعارف اشتغال یا بیکاری تفسیر شود. پیامدهای اشتغال در میان برنامه‌ها و گروه‌های فارغ‌التحصیلی متفاوت بود، اما این تفاوت‌ها را نمی‌توان به مدت زمان سپری‌شده از زمان فارغ‌التحصیلی نسبت داد، زیرا طرح پژوهش مقطعی بود. در میان پاسخ‌دهندگان شاغل با داده‌های معتبر مرتبط بودن شغل، ۷۲٫۹٪ شغلی مستقیم یا تا حدی مرتبط با مدرک خود گزارش کردند و ۷۳٫۷٪ از فارغ‌التحصیلان با داده‌های زمان اولین شغل، پیش از فارغ‌التحصیلی یا ظرف شش ماه پس از آن شاغل شدند. کارآموزی یا آموزش حین کار به‌عنوان منبع اصلی شغل و بالاترین مؤلفه ارزیابی‌شده کالج مطرح شد. موانع رایج شامل کمبود تجربه، محدودیت‌های حمل‌ونقل یا مکانی، کمبود فرصت‌های شغلی، پایین بودن دستمزد پیشنهادی، عدم تطابق مهارت‌ها و الزامات مجوز یا گواهینامه بود. تحلیل زوجی ۱۶ مؤلفه شایستگی در میان ۳۰۰ پاسخ‌دهنده تفاوت‌های کوچک تعدیل‌شده با روش Holm را در سواد دیجیتال و استفاده مسئولانه از فناوری یا هوش مصنوعی، آمادگی تخصصی و اخذ مجوز و تفکر انتقادی نشان داد. یافته‌ها بر تقویت نظام‌های یکپارچه توسعه شغلی و پایش فارغ‌التحصیلان و مثلث‌بندی نتایج شایستگی با شواهد کارفرمایان و سطح درسی برای برنامه‌ریزی نهادی آینده تأکید می‌کند.

This research examines how student affairs management is applied to foster Islamic character among learners at MTs Matsaratul Huda Panempan Pamekasan, while also exploring the conditions that facilitate or constrain its implementation. A qualitative research design was adopted, with empirical information gathered through interviews, field observations, and document analysis. The findings reveal that student affairs management encompasses several interconnected processes, including program preparation, role allocation, activity implementation, and continuous monitoring. These managerial practices extend beyond the administrative regulation of students and are directed toward nurturing discipline, accountability, respectful conduct, religious awareness, and commendable moral behavior. The cultivation of Islamic character is reinforced through teachers’ exemplary conduct, the establishment of constructive daily routines, the application of institutional rules, active participation from members of the madrasah community, and parental involvement. Nevertheless, the implementation encounters challenges arising from variations in students’ personal characteristics and family backgrounds, uneven consistency in translating Islamic principles into daily conduct, and social influences originating from peer groups and environments beyond the madrasah. The study suggests that student affairs management can contribute substantially to character formation when it is systematically designed, consistently practiced, maintained over time, and strengthened through coordinated involvement among school leaders, educators, learners, and families.

این پژوهش به بررسی نحوه به‌کارگیری مدیریت امور دانش‌آموزی به منظور پرورش شخصیت اسلامی در میان دانش‌آموزان مدرسه MTs Matsaratul Huda Panempan Pamekasan می‌پردازد و همچنین شرایط تسهیل‌کننده یا محدودکننده اجرای آن را مورد واکاوی قرار می‌دهد. این مطالعه با رویکرد کیفی انجام شده و داده‌های تجربی از طریق مصاحبه، مشاهده میدانی و تحلیل اسناد گردآوری شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که مدیریت امور دانش‌آموزی شامل چندین فرایند به‌هم‌پیوسته از جمله برنامه‌ریزی، تخصیص نقش‌ها، اجرای فعالیت‌ها و پایش مستمر است. این اقدامات مدیریتی فراتر از تنظیمات اداری دانش‌آموزان بوده و با هدف پرورش نظم، مسئولیت‌پذیری، رفتار محترمانه، آگاهی دینی و اخلاق پسندیده هدایت می‌شوند. پرورش شخصیت اسلامی از طریق الگو بودن معلمان، ایجاد روال‌های روزمره سازنده، اجرای قوانین مؤسسه، مشارکت فعال اعضای جامعه مدرسه و همکاری والدین تقویت می‌شود. با این حال، اجرای این فرایند با چالش‌هایی از جمله تفاوت در ویژگی‌های فردی و پیشینه خانوادگی دانش‌آموزان، ناهماهنگی در ترجمه اصول اسلامی به رفتار روزمره و تأثیرات اجتماعی ناشی از گروه همسالان و محیط‌های خارج از مدرسه مواجه است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که مدیریت امور دانش‌آموزی زمانی می‌تواند به طور قابل توجهی در شکل‌گیری شخصیت مؤثر باشد که به صورت نظام‌مند طراحی، به طور مستمر اجرا، در طول زمان حفظ و از طریق همکاری هماهنگ میان مدیران، معلمان، دانش‌آموزان و خانواده‌ها تقویت شود.

This study aims to formulate pedagogical strategies and map the typology of constructive Ahlussunnah wal Jama’ah (Aswaja) values tawassuth, tawazun, tasamuh , and i'tidal (justice) within educational curricula as instruments for mitigating global radicalism and strengthening national character. Using a descriptive-analytical qualitative method involving literature reviews and socio-religious text analysis, the study examines curriculum documents, local content policy texts, and literature on integrating contemporary religious values across various educational levels. The findings indicate that the structural mapping of Aswaja values ​​serves as an epistemological compass, successfully reconstructing theological doctrines into concrete character indicators through formal learning models, the integration of Islamic Religious Education materials, and the habituation of Nahdliyyah cultural-ritual practices. This pedagogical strategy is effectively formulated through a three-stage behavioral taxonomy knowing, loving, and doing the good and reinforced by the restoration of traditional academic ethics based on the study of classical texts on etiquette. In the digital era, these values ​​undergo adaptive expansion through the use of creative cyber platforms for cyberspace deradicalization ( interpretation). The educational implications of this holistic internalization are empirically proven to enhance personal discipline, the quality of interpersonal courtesy, and peaceful conflict resolution skills within a peace education framework. In conclusion, strengthening Aswaja-based curricula serves as an essential pillar that synergizes religiosity with nationalism to safeguard social cohesion and the continuity of national integration. Abstrak Penelitian ini bertujuan untuk merumuskan strategi pedagogis dan memetakan tipologi nilai konstruktif Ahlussunnah wal Jama’ah: tawassuth, tawazun, tasamuh, dan i'tidal dalam kurikulum lembaga pendidikan sebagai instrumen mitigasi radikalisme global serta penguatan karakter bangsa. Menggunakan metode kualitatif deskriptif analitis dengan pendekatan studi kepustakaan dan analisis teks sosioreligius, penelitian ini menelaah dokumen kurikulum, naskah kebijakan muatan lokal, serta literatur integrasi nilai keagamaan kontemporer pada berbagai jenjang pendidikan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa pemetaan nilai Aswaja secara struktural berfungsi sebagai kompas epistemologis yang berhasil merekonstruksi doktrin teologis menjadi indikator karakter konkret melalui model pembelajaran formal, integrasi materi rumpun Pendidikan Agama Islam, dan habituasi ritual amaliah kultural Nahdliyyah. Formulasi strategi pedagogis ini berjalan efektif melalui tiga tahapan taksonomi perilaku (knowing, loving, dan doing the good) serta diperkuat oleh restorasi etika akademik tradisional berbasis pengkajian kitab adab klasik. Di era digital, nilai-nilai ini mengalami perluasan adaptif melalui pemanfaatan platform siber kreatif untuk deradikalisasi ruang siber serta aktualisasi ijtihad ekologis. Implikasi edukatif dari internalisasi holistik tersebut terbukti secara empiris meningkatkan eskalasi kedisiplinan personal, mutu kesantunan interpersonal, dan keterampilan resolusi konflik yang damai dalam kerangka kerja peace education. Kesimpulannya, penguatan kurikulum berbasis Aswaja menjadi pilar esensial yang menyinergikan aspek religiusitas dengan nasionalisme demi menjaga kohesi sosial dan keberlangsungan integrasi nasional.

هدف این پژوهش، تدوین راهبردهای آموزشی و ترسیم تیپولوژی ارزش‌های سازنده اهل‌سنت و جماعت (اسوجا) شامل توَسُّط، تَوازُن، تَسامُح و اعتدال (عدالت) در برنامه‌های درسی نهادهای آموزشی به‌عنوان ابزاری برای کاهش رادیکالیسم جهانی و تقویت شخصیت ملی است. این مطالعه با بهره‌گیری از روش کیفی توصیفی-تحلیلی و رویکرد مرور متون و تحلیل متون اجتماعی-دینی، به بررسی اسناد برنامه درسی، متون سیاست‌گذاری محتوای محلی و ادبیات مربوط به ادغام ارزش‌های دینی معاصر در سطوح مختلف آموزشی می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ترسیم ساختاری ارزش‌های اسوجا به‌عنوان قطب‌نمای معرفت‌شناختی عمل می‌کند و موفق به بازسازی آموزه‌های الهیاتی به شاخص‌های عینی شخصیت از طریق مدل‌های آموزش رسمی، ادغام مواد آموزش دینی اسلامی و عادت‌دهی به اعمال فرهنگی-آیینی نهضت‌العلما شده‌است. این راهبرد آموزشی به‌طور مؤثری از طریق سه مرحله طبقه‌بندی رفتاری (شناخت، محبت و عمل به خیر) تدوین شده و با احیای اخلاق دانشگاهی سنتی مبتنی بر مطالعه متون کلاسیک ادب تقویت می‌شود. در عصر دیجیتال، این ارزش‌ها از طریق بهره‌گیری از بسترهای خلاقانه سایبری برای مقابله با رادیکالیسم در فضای مجازی (تفسیر) گسترش تطبیقی می‌یابند. پیامدهای آموزشی این درونی‌سازی جامع، به‌طور تجربی موجب ارتقای انضباط فردی، کیفیت ادب بین‌فردی و مهارت‌های حل مسالمت‌آمیز تعارض در چارچوب آموزش صلح می‌شود. در نتیجه، تقویت برنامه‌های درسی مبتنی بر اسوجا به‌عنوان رکن اساسی هم‌افزایی دینداری و ملی‌گرایی برای حفظ انسجام اجتماعی و تداوم یکپارچگی ملی عمل می‌کند.

This study examines the relevance of the concepts of 'asabiyyah and 'umrān in Ibn Khaldun's Islamic sociology to the content of QS Al-Hujurāt verse 13. This study is here to fill the existing academic gap, considering that previous studies on this verse are still limited to the realm of gender equality, multiculturalism, and moral education values, without anyone seriously discussing it with the sociological framework of Ibn Khaldun. The research uses the library research method with a conceptual and historical analysis approach, relying on al-Muqaddimah as a primary source and various relevant academic literature as secondary sources. The results of the study show three significant sociological correspondences. First, the existence of syu'ūb wa qabā'il, which the Qur'an declares as the Divine will, can be explained mechantically through 'asabiyyah, which is group solidarity that unites individuals into an identity community. Second, the command of lita'ārafū can only be fully actualized under healthy conditions of 'umrān, where various groups interact productively in a shared economic, cultural, and socio-political space. Third, the typology of badawah and ḥaḍdirected by Ibn Khaldun corresponds to the principle of egalitarianism of the verse which emphasizes piety, not the achievement of civilization, as a benchmark of glory. This research contributes to the development of Islamic sociology as a discipline that has strong epistemological roots in the Islamic intellectual tradition.

این پژوهش به بررسی ارتباط مفاهیم عصبیه و عمران در جامعه‌شناسی اسلامی ابن‌خلدون با محتوای آیه ۱۳ سوره حجرات می‌پردازد. این مطالعه با هدف پر کردن خلأ علمی موجود انجام شده است، چرا که پژوهش‌های پیشین درباره این آیه عمدتاً به حوزه برابری جنسیتی، چندفرهنگ‌گرایی و ارزش‌های تربیت اخلاقی محدود بوده‌اند و تاکنون کسی به طور جدی آن را در چارچوب جامعه‌شناسی ابن‌خلدون مورد بحث قرار نداده است. روش پژوهش، کتابخانه‌ای با رویکرد تحلیل مفهومی و تاریخی است و بر مقدمه ابن‌خلدون به عنوان منبع اصلی و منابع علمی مرتبط به عنوان منابع ثانویه تکیه دارد. یافته‌های پژوهش سه همبستگی جامعه‌شناختی مهم را نشان می‌دهد: نخست، وجود شعوب و قبایل که قرآن آن را اراده الهی معرفی می‌کند، از منظر عصبیه، یعنی همبستگی گروهی که افراد را در قالب یک جامعه هویتی متحد می‌سازد، به صورت مکانیکی قابل تبیین است. دوم، فرمان «لتعارفوا» تنها در شرایط سالم عمران، که در آن گروه‌های مختلف در یک فضای مشترک اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی-سیاسی به طور سازنده تعامل دارند، به طور کامل محقق می‌شود. سوم، تیپولوژی بدویت و حضارت نزد ابن‌خلدون با اصل برابری‌گرایی آیه که تقوا را نه دستاورد تمدنی، بلکه معیار برتری می‌داند، مطابقت دارد. این پژوهش به توسعه جامعه‌شناسی اسلامی به عنوان رشته‌ای با ریشه‌های معرفت‌شناختی قوی در سنت فکری اسلامی کمک می‌کند.

This study aims to analyze the role of Islamic Qur'anic School (TPA) teachers in improving students' tahsin and tilawah skills at TPA Bustanul Athfal, Tanjung Agas Village. Using a qualitative descriptive approach with a case study design, data were collected through observation, in-depth interviews, and documentation involving two teachers. The findings reveal three main results. First, teachers' efforts include applying gradual teaching methods (talaqqi and Iqra), habituation of regular Qur'anic reading, providing correct reading examples, and conducting direct evaluations of students' recitations. Second, supporting factors include adequate facilities, parental support, and student motivation, while inhibiting factors include limited learning time, varying student abilities, lack of discipline, and insufficient teaching staff. Third, the impact of teachers' roles is evident in improved students' makhraj (pronunciation), tajwid application, reading fluency, self-confidence, and ease in memorizing the Qur'an. This study implies that competent and dedicated TPA teachers significantly contribute to enhancing Qur'anic reading quality among students, and their role should be strengthened through continuous training and parental involvement. Abstrak Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis peran guru Taman Pendidikan Al-Qur'an (TPA) dalam meningkatkan kemampuan tahsin dan tilawah santri di TPA Bustanul Atfal Desa Tanjung Agas. Menggunakan pendekatan kualitatif deskriptif dengan desain studi kasus, data dikumpulkan melalui observasi, wawancara mendalam, dan dokumentasi terhadap dua orang guru. Hasil penelitian mengungkap tiga temuan utama. Pertama, upaya guru meliputi penerapan metode pembelajaran bertahap (talaqqi dan Iqra), pembiasaan membaca Al-Qur'an secara rutin, pemberian contoh bacaan yang benar, serta evaluasi langsung terhadap bacaan santri. Kedua, faktor pendukung meliputi sarana prasarana yang memadai, dukungan orang tua, dan motivasi santri, sedangkan faktor penghambat meliputi keterbatasan waktu belajar, perbedaan kemampuan santri, kurangnya kedisiplinan, dan keterbatasan jumlah guru. Ketiga, dampak peran guru terlihat pada peningkatan makhraj, penerapan tajwid, kelancaran membaca, kepercayaan diri, serta kemudahan menghafal Al-Qur'an santri. Penelitian ini mengimplikasikan bahwa guru TPA yang kompeten dan dedikatif memiliki kontribusi signifikan dalam meningkatkan kualitas bacaan Al-Qur'an santri.

این پژوهش با هدف تحلیل نقش معلمان مدرسه قرآنی اسلامی (TPA) در بهبود مهارت‌های تحسین و تلاوت قرآن‌آموزان در TPA Bustanul Athfal روستای Tanjung Agas انجام شده است. با استفاده از رویکرد توصیفی‌ـ‌کیفی و طراحی مطالعه موردی، داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی با مشارکت دو معلم گردآوری شد. یافته‌ها سه نتیجه اصلی را نشان می‌دهد. نخست، تلاش‌های معلمان شامل به‌کارگیری روش‌های تدریس تدریجی (تلقی و Iqra)، عادت‌دهی به قرائت منظم قرآن، ارائه نمونه‌های صحیح قرائت و ارزیابی مستقیم تلاوت قرآن‌آموزان است. دوم، عوامل حمایتی شامل امکانات کافی، حمایت والدین و انگیزه دانش‌آموزان و عوامل بازدارنده شامل محدودیت زمان آموزش، تفاوت توانایی دانش‌آموزان، کمبود انضباط و ناکافی بودن تعداد معلمان می‌باشد. سوم، تأثیر نقش معلمان در بهبود مخارج (تلفظ)، کاربرد تجوید، روان‌خوانی، اعتماد به نفس و سهولت در حفظ قرآن‌آموزان مشهود است. این پژوهش دلالت دارد که معلمان TPA شایسته و متعهد، نقش قابل توجهی در ارتقای کیفیت قرائت قرآن در میان دانش‌آموزان دارند و نقش آنان باید از طریق آموزش‌های مستمر و مشارکت والدین تقویت شود.

This study is based on by the importance of parental involvement in supporting students’ educational success. In the learning process, some parents do not fully understand the importance of academic support, provide limited supervision of their children’s learning activities. This study aimed to examine parents’ responses to their children’s learning achievement, describe the forms of academic support provided by parents to support learning activities, and determine the impact of parental attention and support on students’ learning achievement in PPKn. The findings showed that parental responses were manifested through attention to learning activities, monitoring academic development, providing motivation, assisting children when they experienced learning difficulties, and communicating with the school. Academic support was provided through learning facilities, educational needs, study assistance, guidance, moral support, and appreciation of children’s efforts and achievements. Such attention and support had positive impacts on students’ motivation, self-confidence, learning enthusiasm, discipline, and academic achievement. Conversely, limited parental attention and support could reduce students’ motivation and enthusiasm for learning. Therefore, parental responses and academic support are important factors contributing to students’ learning success in Pancasila and Civic Education

این پژوهش بر اهمیت مشارکت والدین در حمایت از موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان مبتنی است. در فرایند یادگیری، برخی والدین به طور کامل اهمیت حمایت تحصیلی را درک نمی‌کنند و نظارت محدودی بر فعالیت‌های یادگیری فرزندان خود دارند. هدف این پژوهش بررسی پاسخ والدین به پیشرفت تحصیلی فرزندان، توصیف اشکال حمایت تحصیلی ارائه‌شده توسط والدین برای حمایت از فعالیت‌های یادگیری و تعیین تأثیر توجه و حمایت والدین بر پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان در درس آموزش شهروندی (PPKn) بود. یافته‌ها نشان داد که پاسخ والدین از طریق توجه به فعالیت‌های یادگیری، پایش پیشرفت تحصیلی، ارائه انگیزه، کمک به فرزندان هنگام مواجهه با مشکلات یادگیری و ارتباط با مدرسه نمود می‌یابد. حمایت تحصیلی از طریق فراهم‌سازی امکانات یادگیری، نیازهای آموزشی، کمک در مطالعه، راهنمایی، حمایت اخلاقی و قدردانی از تلاش‌ها و دستاوردهای فرزندان ارائه می‌شود. چنین توجه و حمایتی تأثیرات مثبتی بر انگیزه، اعتماد به نفس، اشتیاق به یادگیری، انضباط و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان داشت. در مقابل، توجه و حمایت محدود والدین می‌تواند انگیزه و اشتیاق دانش‌آموزان به یادگیری را کاهش دهد. بنابراین، پاسخ والدین و حمایت تحصیلی از عوامل مهم مؤثر بر موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان در درس آموزش شهروندی (Pancasila and Civic Education) است.

Pesantren (Islamic boarding schools) have been recognized for centuries for consistently producing graduates with strong discipline, despite operating on schedules that begin before dawn and end close to midnight. This paradox becomes particularly relevant against the backdrop of the growing documentation of academic burnout among Indonesian students: the institution with the most densely scheduled daily routines appears to produce graduates who are comparatively resilient against chronic exhaustion. This study analyzes how the mechanism of structured pesantren activities works in forming santri discipline and time management through habituation. A PRISMA-based systematic literature review was conducted on thirteen primary articles published between 2019 and 2025, supplemented by three foundational theoretical frameworks. Thematic analysis rests on three complementary pillars, Pierre Bourdieu's habitus concept, Thomas Lickona's character habituation theory, and Deci and Ryan's Self-Determination Theory. The study identifies four simultaneously operating mechanisms: (1) temporal regularity as an identity framework, (2) value internalization through repeated religious rituals, progressing through three stages from coercion to internalization, (3) an educative and graduated reward-punishment feedback system and (4) authority figures' exemplary conduct as the source of value legitimacy. The study further reveals that pesantren time management practices share structural parallels with principles later theorized in contemporary time management literature. These findings call for a reconceptualization of habituation program design in formal Islamic educational institutions.

مدارس شبانه‌روزی اسلامی (پسانترن) قرن‌هاست که به طور مستمر به عنوان نهادهایی شناخته می‌شوند که فارغ‌التحصیلانی با انضباط قوی تربیت می‌کنند، اگرچه برنامه‌های روزانه آن‌ها از پیش از طلوع آفتاب آغاز شده و تا نزدیک نیمه‌شب ادامه می‌یابد. این پارادوکس به‌ویژه در زمینه افزایش مستندسازی فرسودگی شغلی تحصیلی در میان دانش‌آموزان اندونزیایی اهمیت می‌یابد: نهادی که فشرده‌ترین برنامه‌های روزانه را دارد، ظاهراً فارغ‌التحصیلانی مقاوم‌تر در برابر خستگی مزمن تربیت می‌کند. این پژوهش به تحلیل سازوکار فعالیت‌های ساختاریافته پسانترن در شکل‌دهی به انضباط و مدیریت زمان سنتری‌ها از طریق عادت‌پذیری می‌پردازد. مرور نظام‌مند مبتنی بر PRISMA بر روی سیزده مقاله اصلی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ انجام شد و با سه چارچوب نظری بنیادی تکمیل گردید. تحلیل تماتیک بر سه رکن مکمل استوار است: مفهوم هابیتوس پیر بوردیو، نظریه عادت‌پذیری شخصیت توماس لیکونا و نظریه خودتعیین‌گری دسی و رایان. پژوهش چهار سازوکار همزمان را شناسایی می‌کند: (۱) نظم زمانی به عنوان چارچوب هویتی، (۲) درونی‌سازی ارزش‌ها از طریق تکرار مناسک دینی که در سه مرحله از اجبار تا درونی‌سازی پیش می‌رود، (۳) نظام بازخورد پاداش-تنبیه آموزشی و تدریجی و (۴) رفتار الگویی صاحبان اقتدار به عنوان منبع مشروعیت ارزش‌ها. همچنین پژوهش نشان می‌دهد که شیوه‌های مدیریت زمان در پسانترن از نظر ساختاری با اصولی که بعدها در ادبیات معاصر مدیریت زمان نظریه‌پردازی شده‌اند، مشابهت دارند. این یافته‌ها ضرورت بازنگری در طراحی برنامه‌های عادت‌پذیری در نهادهای رسمی آموزش اسلامی را برجسته می‌سازد.

In 2019, Paul B. Preciado stood before three and a half thousand members of the École de la Cause Freudienneand declared: ‘I am the monster that speaks to you’. The divided reactioncrystallised a paradox: a discipline devoted to listening responded with refusal. This article takes that moment to develop two concepts in social theory: strategic certainties, the practices through which institutions transform interpretive heuristics into ontological verdicts, immunizing their frameworks against challenge; and epistemic habitus, the patterned dispositions through which such certainties are reproduced and transmitted. Lacanian institutionalisationand its pathologisation of trans experience as psychotic structure constitute a limit case of this mechanism, analytically privileged on four grounds. Trans experience challenges Lacanian sexuation at its core; the trans-psychosis association is exceptionally stable; the passage from heuristic to ontology is unusually visible; and the trans subject speaks, entering the space of classification to contest it from within. Against these closures, the article proposes radical reflexivity, the dispositionto hold one's own categories open in the encounter with what they cannot yet name. The monsters were never in those who spoke, but in the certainties that imagined them.

در سال ۲۰۱۹، Paul B. Preciado در برابر سه هزار و پانصد نفر از اعضای École de la Cause Freudienne ایستاد و اعلام کرد: «من هیولایی هستم که با شما سخن می‌گوید». واکنش دوپاره به این سخن، پارادوکسی را برجسته ساخت: رشته‌ای که خود را وقف شنیدن کرده است، با امتناع پاسخ داد. این مقاله با تکیه بر آن لحظه، دو مفهوم در نظریه اجتماعی را بسط می‌دهد: قطعیت‌های راهبردی، شیوه‌هایی که از طریق آن‌ها نهادها، راهبردهای تفسیر را به احکام وجودشناختی بدل می‌کنند و چارچوب‌های خود را در برابر چالش مصون می‌سازند؛ و عادت‌واره معرفتی، گرایش‌های الگومندی که از طریق آن‌ها این قطعیت‌ها بازتولید و منتقل می‌شوند. نهادینه‌سازی لاکانی و آسیب‌شناسی تجربه ترنس به‌عنوان ساختار روان‌پریشانه، نمونه حدی این سازوکار است که از چهار جهت تحلیل‌پذیر است: تجربه ترنس، هسته جنسیت‌یابی لاکانی را به چالش می‌کشد؛ پیوند ترنس-روان‌پریشی به‌طرز استثنایی باثبات است؛ گذار از راهبرد تفسیر به وجودشناسی به‌طرز غیرمعمولی آشکار است؛ و سوژه ترنس سخن می‌گوید و وارد فضای طبقه‌بندی می‌شود تا آن را از درون به چالش بکشد. در برابر این بسته‌شدگی‌ها، مقاله بازاندیشی رادیکال را پیشنهاد می‌کند؛ گرایشی برای گشودن دسته‌بندی‌های خود در مواجهه با آنچه هنوز نام‌ناپذیر است. هیولاها هرگز در کسانی که سخن گفتند نبودند، بلکه در قطعیت‌هایی بودند که آن‌ها را تصور کردند.

This study aims to analyze the influence of learning discipline and learning motivation on student learning outcomes in economics. The problem of this study is the low student learning outcomes, which are suspected to be caused by a lack of support for learning discipline and learning motivation. The methodology used is a quantitative descriptive approach with a population of 214 students and a sample of 69 students taken using a proportional random sampling technique. Data were collected through questionnaires to analyze learning discipline and learning motivation data, as well as documentation of final semester exam scores for learning outcomes. Data analysis was carried out using multiple linear regression to test the effect of independent variables on the dependent variable. The results showed that learning discipline and learning motivation had a significant effect on student learning outcomes, with a coefficient of determination (R2) of 54.5%. The t- test showed that learning discipline and learning motivation each had an effect on learning outcomes. These findings emphasize the importance of developing learning discipline and learning motivation in improving student learning outcomes.

هدف این پژوهش تحلیل تأثیر انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان در درس اقتصاد است. مسئله این پژوهش پایین بودن نتایج یادگیری دانش‌آموزان است که گمان می‌رود ناشی از کمبود حمایت از انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری باشد. روش‌شناسی مورد استفاده، رویکرد توصیفی کمی با جامعه آماری ۲۱۴ نفر از دانش‌آموزان و نمونه‌ای متشکل از ۶۹ نفر است که با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی نسبتی انتخاب شده‌اند. داده‌ها از طریق پرسشنامه برای تحلیل داده‌های انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری و همچنین مستندسازی نمرات آزمون پایان‌ترم برای نتایج یادگیری جمع‌آوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از رگرسیون خطی چندگانه به منظور آزمون تأثیر متغیرهای مستقل بر متغیر وابسته انجام شد. نتایج نشان داد که انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری تأثیر معناداری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان دارند و ضریب تعیین (R2) برابر با ۵۴/۵٪ بود. آزمون t نشان داد که هر یک از انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری بر نتایج یادگیری تأثیر دارند. این یافته‌ها بر اهمیت توسعه انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری در بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان تأکید می‌کند.

The development of digital technology has increased gadget use among elementary school-aged children, including students in Islamic elementary schools (Madrasah Ibtidaiyah). This situation poses challenges in developing children's religious character, necessitating collaboration between teachers and parents. This study aims to analyze the forms of collaboration between teachers and parents in developing religious character amidst increasing gadget use. The study used a descriptive qualitative approach. Data collection techniques were conducted through observation, interviews, and documentation, while data validity was tested using source triangulation. The results showed that gadget use among students was relatively high, with an average duration of 2–5 hours per day, which resulted in a decline in religious discipline, the habit of reading the Quran, and participation in religious activities. Teachers attempted to shape religious character through the habit of praying together, tadarus (recitation of the Asmaul Husana), reciting the Asmaul Husana (Asmaul Husana), and praying Dhuha in congregation. However, these efforts were not optimal without family support. Collaboration between teachers and parents was carried out through WhatsApp group communication, reporting on student progress, and involvement in school activities, but this did not occur routinely and sustainably. The main obstacles included limited parental time, a lack of understanding of digital controls, and weak supervision of gadget use at home. This study concludes that effective collaboration between teachers and parents is an important factor in minimizing the negative impact of gadgets and strengthening children's religious character through intensive communication, consistent supervision, and the habituation of religious values ​​at school and at home.

توسعه فناوری دیجیتال موجب افزایش استفاده از ابزارهای هوشمند در میان کودکان سنین دبستان، از جمله دانش‌آموزان مدارس ابتدایی اسلامی (مدرسه ابتدایی/مدرسه ابتدایی اسلامی) شده است. این وضعیت چالش‌هایی را در پرورش شخصیت دینی کودکان ایجاد می‌کند و نیازمند همکاری میان معلمان و والدین است. هدف این پژوهش تحلیل اشکال همکاری میان معلمان و والدین در پرورش شخصیت دینی در شرایط افزایش استفاده از ابزارهای هوشمند است. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. تکنیک‌های گردآوری داده‌ها شامل مشاهده، مصاحبه و مستندسازی بوده و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع مورد آزمون قرار گرفته است. نتایج نشان داد که میزان استفاده از ابزارهای هوشمند در میان دانش‌آموزان نسبتاً بالا بوده و میانگین مدت زمان استفاده روزانه ۲ تا ۵ ساعت است که این امر منجر به کاهش نظم دینی، عادت به قرائت قرآن و مشارکت در فعالیت‌های دینی شده است. معلمان تلاش کردند تا از طریق ایجاد عادت نماز جماعت، تلاوت (تدارس) اسماالحسنی، قرائت اسماالحسنی و اقامه نماز ضحی به صورت جماعت، شخصیت دینی را شکل دهند. با این حال، این تلاش‌ها بدون حمایت خانواده به طور مطلوب محقق نشد. همکاری میان معلمان و والدین از طریق ارتباط در گروه واتساپ، گزارش‌دهی پیشرفت دانش‌آموزان و مشارکت در فعالیت‌های مدرسه انجام شد، اما این همکاری به صورت منظم و پایدار صورت نگرفت. مهم‌ترین موانع شامل محدودیت زمانی والدین، فقدان درک کافی از کنترل‌های دیجیتال و ضعف نظارت بر استفاده از ابزارهای هوشمند در منزل بود. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که همکاری مؤثر میان معلمان و والدین عاملی مهم در کاهش تأثیرات منفی ابزارهای هوشمند و تقویت شخصیت دینی کودکان از طریق ارتباطات فشرده، نظارت مستمر و نهادینه‌سازی ارزش‌های دینی در مدرسه و خانه است.

This research is motivated by the rampant character crisis and erosion of manners in the younger generation due to the rapid digital disruption in the Industrial Revolution Era 4.0. This research aims to analyze the values of Islamic education in Surah Luqman and reformulate its relevance as a conceptual and practical framework in the digital era. This type of research is qualitative library research with maudhu'i (thematic) tafsir methods and content analysis techniques based on contextual hermeneutics. The results of the study show that Surah Luqman offers a systematic pedagogical hierarchy: the cultivation of faith/monotheism is related to value formation, the discipline of prayer is related to self-regulation, and the formation of morals provides ethical guidance in cyberspace. Its methodological excellence lies in a dialogical, persuasive (ya bunayya), and exemplary parenting approach (uswah hasanah), which offers an alternative perspective to authoritarian and permissive parenting patterns. This research connects the normative text of the Qur'an and the sociological reality of the cyber age. In conclusion, the educational values of Surah Luqman are relevant to Islamic education in the digital era, particularly in supporting technological skills (khalifah fil 'ardh) as well as moral-spiritual depth ('abdullah). The implications of this study recommend the practical integration of Surah Luqman values into the Islamic education curriculum and family digital literacy strategies.

این پژوهش با انگیزه بحران گسترده شخصیت و فرسایش آداب و رسوم در نسل جوان به دلیل اختلالات سریع دیجیتال در عصر انقلاب صنعتی ۴.۰ انجام شده‌است. هدف این پژوهش تحلیل ارزش‌های تعلیم و تربیت اسلامی در سوره لقمان و بازفرمول‌بندی ارتباط آن به‌عنوان چارچوب مفهومی و عملی در عصر دیجیتال است. نوع پژوهش حاضر، کیفی و از نوع کتابخانه‌ای با روش تفسیر موضوعی (مأدوعی) و تکنیک تحلیل محتوا مبتنی بر هرمنوتیک زمینه‌ای می‌باشد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که سوره لقمان یک سلسله‌مراتب تربیتی نظام‌مند ارائه می‌دهد: پرورش ایمان/توحید با شکل‌گیری ارزش‌ها مرتبط است، انضباط در نماز با خودتنظیمی ارتباط دارد و شکل‌گیری اخلاق، راهنمایی اخلاقی در فضای مجازی فراهم می‌کند. برتری روش‌شناختی آن در رویکرد تربیتی گفت‌وگومحور، اقناعی (یا بُنَیَّ) و الگویی (اُسوَه حسنه) نهفته است که دیدگاهی جایگزین برای الگوهای تربیتی استبدادی و سهل‌گیرانه ارائه می‌دهد. این پژوهش متن هنجاری قرآن و واقعیت جامعه‌شناختی عصر سایبری را به هم پیوند می‌دهد. در نتیجه، ارزش‌های تربیتی سوره لقمان برای تعلیم و تربیت اسلامی در عصر دیجیتال به‌ویژه در حمایت از مهارت‌های فناورانه (خلیفه فی‌الارض) و عمق اخلاقی-معنوی (عبدالله) مرتبط است. پیامدهای این مطالعه، ادغام عملی ارزش‌های سوره لقمان در برنامه درسی تعلیم و تربیت اسلامی و راهبردهای سواد دیجیتال خانواده را توصیه می‌کند.

This study aims to analyze the bibliographic metadata characteristics of research on cancel culture in the context of Social Studies using a bibliometric approach. The research subjects include scholarly articles indexed in the Scopus database that discuss cancel culture relevant to Social Studies. The research method employed is bibliometric analysis using VOSviewer software to identify publication trends based on the aspects of Documents by Year, Documents by Subject Area, Documents by Country or Territory, and Documents by Funding Sponsor. The theories underlying this article encompass three main approaches: the theory of social construction and communication, the theory of power, and the theory of digital ethics. The findings indicate that publications on cancel culture in the context of Social Studies have increased significantly since 2020, peaking in 2024. The Social Sciences field is the most dominant discipline researching this topic, followed by Psychology as well as Business, Management, and Accounting. Geographically, research is dominated by the United States, Australia, Canada, and the Philippines. Meanwhile, research funding primarily comes from social sciences and humanities institutions, highlighting a greater focus on social and communication aspects rather than direct educational implications. This study recommends further exploration of the impact of cancel culture on Social Studies curricula, academic freedom, and digital ethics in education. Additionally, empirical research is needed to understand how students and educators respond to this phenomenon and to develop educational strategies based on digital literacy.

هدف این پژوهش، تحلیل ویژگی‌های فراداده‌های کتاب‌شناختی پژوهش‌ها درباره فرهنگ حذف در زمینه مطالعات اجتماعی با رویکرد بیبلیومتریک است. جامعه پژوهش شامل مقالات علمی نمایه‌شده در پایگاه داده Scopus است که به بحث درباره فرهنگ حذف مرتبط با مطالعات اجتماعی می‌پردازند. روش پژوهش، تحلیل بیبلیومتریک با استفاده از نرم‌افزار VOSviewer به منظور شناسایی روندهای انتشار بر اساس اسناد بر حسب سال، اسناد بر حسب حوزه موضوعی، اسناد بر حسب کشور یا قلمرو و اسناد بر حسب حامی مالی است. نظریه‌های زیربنایی این مقاله سه رویکرد اصلی را در بر می‌گیرد: نظریه ساخت اجتماعی و ارتباطات، نظریه قدرت و نظریه اخلاق دیجیتال. یافته‌ها نشان می‌دهد که انتشارات درباره فرهنگ حذف در زمینه مطالعات اجتماعی از سال ۲۰۲۰ به طور قابل توجهی افزایش یافته و در سال ۲۰۲۴ به اوج خود رسیده است. حوزه علوم اجتماعی غالب‌ترین رشته در پژوهش این موضوع است و پس از آن روان‌شناسی و همچنین مدیریت، کسب‌وکار و حسابداری قرار دارند. از نظر جغرافیایی، پژوهش‌ها عمدتاً توسط ایالات متحده آمریکا، استرالیا، کانادا و فیلیپین انجام شده است. همچنین، تأمین مالی پژوهش عمدتاً از سوی نهادهای علوم اجتماعی و علوم انسانی صورت می‌گیرد که نشان‌دهنده تمرکز بیشتر بر جنبه‌های اجتماعی و ارتباطی به جای پیامدهای مستقیم آموزشی است. این پژوهش پیشنهاد می‌کند تأثیر فرهنگ حذف بر برنامه‌های درسی مطالعات اجتماعی، آزادی علمی و اخلاق دیجیتال در آموزش بیشتر مورد بررسی قرار گیرد. همچنین، انجام پژوهش‌های تجربی برای درک واکنش دانشجویان و مدرسان به این پدیده و توسعه راهبردهای آموزشی مبتنی بر سواد دیجیتال ضروری است.

Science education seeks not only to expand learners' knowledge but also to develop scientific ways of explaining natural phenomena. This requires more than transmitting disciplinary information. Learners must recognise why scientific concepts become necessary, how they extend or revise existing explanations, and under what conditions they provide meaningful accounts of the physical world. The educational challenge therefore concerns not only which concepts should be taught, but also the instructional reasoning surrounding their introduction.Science education research has generated substantial knowledge through conceptual change, inquiry-based learning, model-based instruction, learning progressions, productive preparation, and related traditions. These approaches have shown the importance of engaging prior ideas, recognising explanatory limitations, refining representations, and applying knowledge across contexts. Yet one decision connecting many of these processes often remains implicit: the introduction of formal scientific concepts (Duit and Treagust, 2012;Méheut and Psillos, 2004;Steenhof et al., 2020;Minner et al., 2010;Campbell et al., 2015).In this article, formal concept entry refers to the point at which a scientific construct is presented in an explicit disciplinary form, for example as a named concept or definition, symbolic or mathematical representation, law, model, or related formal structure. Such constructs frequently enter instruction through curricular sequence, textbook organisation, or teaching convention. These arrangements may be appropriate, but the educational justification for formal concept entry is seldom examined directly: not whether the construct belongs in the curriculum, but whether its formal presentation is coordinated with the explanatory work Commented [S[1]: 'U' was missing in '.edu'. Now that is included learners are expected to perform. This issue has renewed practical importance as learners increasingly encounter completed definitions, derivations, simulations, and explanations through digital platforms and generative artificial intelligence before instruction has established their explanatory significance. Greater access to formal scientific information does not itself establish when a construct becomes meaningful within learners' developing understanding (Kumar et al., 2026). This Opinion therefore argues that formal concept entry deserves explicit consideration as an instructional decision. The central question is not whether formal scientific concepts should be introduced early or late, but whether their introduction is instructionally justified by the explanatory work learners are expected to perform.To support reflection on this question, I propose the Concept Genesis Framework (CGF). CGF is an instructor-facing conceptual architecture for examining how formal scientific concepts are prepared, introduced, interpreted, and integrated within learning. It neither replaces established educational theories nor prescribes a universal teaching sequence. Its contribution is to provide a coherent language for considering the instructional justification of formal concept entry.CGF does not arise from a single theory of learning. Its design draws on several established traditions that converge on a common instructional concern: learners interpret new scientific ideas through prior understanding, may need to recognise limitations in existing explanations, and require representational and explanatory support to integrate new disciplinary constructs.Conceptual-change scholarship provides one foundation through its attention to existing conceptions, explanatory inadequacy, and the restructuring of understanding (Strike and Posner, 1982;Duit and Treagust, 2012). Nersessian (1989) adds a representational perspective by emphasising that scientific understanding involves the construction and coordination of conceptual and mathematical representations rather than the reception of completed definitions alone. Inquiry and teaching-learning sequence research further situate such conceptual development within deliberately organised instructional activity (Sandoval and Reiser, 2004;Méheut and Psillos, 2004).CGF does not depend on a single philosophical doctrine. Its orientation is epistemic and instructional: scientific concepts are treated as disciplinary resources for explanation, representation, and prediction rather than as isolated verbal or symbolic entities. ThisReviewer comment 1 has been addressed Paragraph beginning -Concepts, equations------and ending (Kumar et al., 2026), has been replaced with the new paragraph-starting -In this article---------and ending (Kumar et al., 2026).orientation is compatible with constructivist perspectives insofar as it recognises prior understanding and active meaning-making. CGF is not, however, proposed as a constructivist theory of learning, nor does it assume that learners independently rediscover disciplinary knowledge. Its narrower concern is whether the instructional conditions surrounding formal concept entry allow a scientific construct to perform meaningful explanatory work within a learning situation.The ten elements of CGF are consequently described as instructional functions rather than whether it can be used across related contexts (Disciplinary Transfer); and how it supports subsequent learning (Forward Linkage). The framework does not claim that these ten functions are empirically invariant or that all must occur in a fixed order. Depending on the concept, discipline, learners, and instructional purpose, they may overlap, recur, be compressed, or be unnecessary.Scientific concepts are not merely definitions, symbols, or equations. They are intellectual tools developed to explain, organise, and predict phenomena. Although learners often encounter them in completed disciplinary form, instruction must determine how they can become meaningful explanatory resources rather than isolated information.CGF organises ten instructional functions around this problem. The number ten reflects this analytical differentiation of instructional work surrounding formal concept entry rather than an assumed set of invariant cognitive stages. These functions describe a flexible educational logic, not fixed learner stages or a mandatory sequence. Depending on the concept, discipline, learners, and instructional purpose, they may overlap, recur, be compressed, or be unnecessary. (Sandoval and Reiser, 2004;Rea-Ramirez et al., 2009). Its educational value lies in orienting learners towards a meaningful explanatory objective.As learners attempt to address the question, they may recognise that their current explanations or reasoning strategies are insufficient. CGF describes this recognition as Cognitive Tension.It is neither required nor sufficient for conceptual change, but it can help learners recognise the limits of their existing explanatory resources (Strike and Posner, 1982;Rea-Ramirez et al., 2009).: correction of the wording in Figure 1 from "comprises of ten instructional functions" to "comprises ten instructional functions." Minor typographical errors identified within the figure have also been corrected.Recognition of these limitations may generate Epistemic Need: an appreciation that an additional scientific construct is required to explain, organise, or predict observations more adequately. Epistemic need differs from curiosity alone because it concerns the perceived explanatory necessity of a new concept. It may emerge spontaneously or through instructional guidance (Lee et al., 2021).Instruction may then examine the boundaries, assumptions, or inadequacies of existing explanations. A model may fail under new conditions, conflict with evidence, or prove too limited for a broader domain (Rea-Ramirez et al., 2009;Sommeillier et al., 2021).Identifying such limitations does not require rejecting earlier explanations entirely. Scientific understanding often develops through extension, refinement, and specification rather than complete replacement.Historical reconstruction can show why concepts emerged, but it is only one route to explanatory necessity. The need for a concept may also become visible through experimental anomalies, engineering constraints, mathematical inconsistency, model comparison, simulation, or unresolved disciplinary questions (Matthews, 1992). The objective is not to reproduce scientific history, but to clarify the explanatory conditions that justify introducing a formal scientific concept.Concept Genesis denotes the instructional point at which the formal scientific construct is explicitly introduced, stabilised, or recognised as an appropriate response to the identified explanatory problem. It does not imply that learners independently reinvent disciplinary knowledge or experience a single moment of discovery. Terminology or representations may appear earlier, but Concept Genesis marks the point at which they acquire coherent disciplinary meaning (Stamovlasis et al., 2005;Cook, 2006).Concepts gain precision through equations, symbols, graphs, diagrams, models, or other disciplinary representations. CGF defines formalisation broadly because representationalPeriod is included, which was missing practices differ across scientific fields. Concept Genesis and Formalisation are analytically distinct but educationally interconnected and may develop recursively.Correctly manipulating a representation does not necessarily indicate understanding (Stamovlasis et al., 2005). Scientific Interpretation connects formal constructs with their explanatory meaning, assumptions, domains of applicability, predictive capacity, and disciplinary significance. It therefore links procedural use with conceptual understanding.Understanding becomes educationally valuable when learners can extend it beyond the immediate instructional setting. Disciplinary Transfer involves applying a concept across related problems, conditions, contexts, or scales. Transfer should not be assumed from success on familiar tasks but treated as an outcome requiring instructional design and observation (Lobato and Hohensee, 2021).Through Forward Linkage, a newly acquired concept becomes a resource for subsequent models, explanations, and disciplinary learning. Formal concept entry is therefore not only about introducing an individual construct, but also about supporting the progressive organisation of scientific understanding across a curriculum.Taken together, these functions enable educators to examine how formal scientific concepts are prepared, introduced, interpreted, extended, and connected. CGF does not prescribe a universal route to learning. It provides a structured language for considering whether formal concept entry is instructionally justified within a particular educational context.CGF is a conceptual lens for instructional planning and reflection, not a new theory of learning, a validated instructional model, or a prescriptive teaching method. It does not replace inquirybased learning, conceptual change, model-based instruction, productive preparation, learning cycles, teaching-learning sequences, or related evidence-informed approaches (Méheut and Psillos, 2004;Minner et al., 2010;Duit and Treagust, 2012;Campbell et al., 2015).Instead, it organises instructional functions recognised across these traditions around the specific question of formal concept entry.The framework does not require all ten functions to appear, nor does it prescribe their order. Scientific disciplines differ in conceptual structure, mathematical demands, representational practices, and curricular constraints. Learners also differ in prior knowledge, educational goals, cognitive resources, and learning contexts. The functions may therefore overlap, recur, or be omitted.CGF also does not advocate delayed instruction. Early introduction of terminology, diagrams, notation, or simplified models may sometimes provide necessary scaffolding (Cook, 2006). In other situations, learners may benefit from first recognising an explanatory limitation. The relevant judgement concerns not timing in isolation, but whether a formal scientific concept can support the explanatory work required within the learning situation.The framework may be especially useful for concepts that are abstract, counterintuitive, mathematically constituted, foundational for later learning, or commonly presented only in completed formal form. It may be unnecessary for straightforward factual knowledge, routine procedural skills, directly observable phenomena, or situations in which immediate explicit instruction is clearly appropriate.Its educational value remains an empirical question. CGF should therefore be treated as a conceptual proposition that invites evaluation across disciplines, educational levels, and instructional settings.Learners may reproduce definitions, derivations, or equations while remaining uncertain about why a construct became necessary, what problem it addresses, or where it applies. Procedural competence remains educationally important, but it does not always develop together with explanatory understanding (Stamovlasis et al., 2005). Formal concept entry should therefore be judged not only by what learners can perform, but also by the understanding that the construct is intended to support.Concept introduction is also rarely a single event. Terminology, qualitative descriptions, diagrams, equations, computational procedures, and canonical explanations need not enter instruction simultaneously. Each may serve a different role. Formal concept entry is therefore better understood as a distributed instructional process whose components can be introduced according to their explanatory function.This perspective also refines the idea of learner readiness. Readiness is not simply the completion of prerequisite activities. It concerns the relationship between the explanatory demands of a learning situation and learners' capacity to integrate a new construct meaningfully. Prior knowledge, representational support, cognitive demands, recognition of limitations, and instructional guidance all shape this capacity (Cook, 2006;Steenhof et al., 2020).Learner difficulty alone does not justify introducing a formal scientific concept. Productive struggle is not an educational goal in itself, and immediate explanation does not necessarily prevent understanding. Effective teaching requires judgement about when exploration, representation, explanation, and direct guidance are most educationally useful (Steenhof et al., 2020).Because these judgements vary across thermodynamics, quantum chemistry, biology, engineering, and other disciplines, CGF remains deliberately flexible. Its purpose is not to standardise concept introduction, but to make the reasoning behind it more visible.The principal contribution of CGF is to make explicit an instructional decision often embedded within broader pedagogy: why a formal scientific concept is introduced at a particular point in learning. This perspective complements existing educational research rather than competing with it. Diverse traditions may organise teaching differently, yet many confront the transition from provisional or intuitive explanations to formal scientific concepts. Treating that transition as an object of reflection may create a useful point of dialogue across approaches.The framework also has implications for curriculum design and educational research. Curricula typically specify what should be taught but provide less guidance about the reasoning supporting the introduction of particular concepts, representations, or mathematical formulations (Méheut and Psillos, 2004). Attention to formal concept entry may help educators align curricular expectations, learner preparedness, explanatory demands, and instructional support. In research, it may offer an additional dimension for describing interventions and interpreting differences across learning environments.Its relevance is heightened by contemporary digital learning. Learners may now encounter formal scientific language and representations before an instructional context has established their explanatory significance (Kumar et al., 2026). The educator's role therefore extends beyond providing information towards helping learners understand when and why formal constructs become useful.Several limitations remain. CGF has not undergone systematic empirical validation and does not claim that explicit attention to concept entry will necessarily improve understanding or transfer. Its functions may not operate uniformly across disciplines, learner populations, or educational levels. Instructional decisions also remain shaped by curriculum, assessment, institutional constraints, teacher expertise, available time, and learner diversity.Future studies may investigate how educators currently justify formal concept entry, how such judgements vary across disciplines, and whether making them explicit influences conceptual understanding, transfer, curriculum design, teacher education, or research reporting. These studies would not seek a universal rule for early or delayed instruction. They would examine whether greater transparency regarding the reasoning behind concept entry contributes meaningfully to science education.In conclusion, the educational significance of a formal scientific concept lies not only in its disciplinary content, but also in the instructional judgement governing when it becomes meaningful within learners' developing explanations of the natural world. CGF offers a conceptual architecture for examining that judgement. Recognising formal concept entry as an explicit instructional decision may help clarify how scientific knowledge becomes meaningful during learning.

آموزش علوم نه تنها به گسترش دانش فراگیران می‌پردازد، بلکه هدف آن توسعه شیوه‌های علمی تبیین پدیده‌های طبیعی نیز هست. این امر فراتر از انتقال صرف اطلاعات تخصصی است. فراگیران باید دریابند چرا مفاهیم علمی ضرورت می‌یابند، چگونه این مفاهیم تبیین‌های موجود را گسترش داده یا اصلاح می‌کنند و تحت چه شرایطی می‌توانند تبیین‌های معناداری از جهان فیزیکی ارائه دهند. بنابراین، چالش آموزشی صرفاً به این محدود نمی‌شود که کدام مفاهیم باید آموزش داده شوند، بلکه استدلال آموزشی پیرامون معرفی آن‌ها نیز اهمیت دارد. پژوهش‌های آموزش علوم از طریق تغییر مفهومی، یادگیری مبتنی بر پژوهش، آموزش مبتنی بر مدل، پیشرفت‌های یادگیری، آمادگی مولد و سنت‌های مرتبط، دانش قابل توجهی تولید کرده‌اند. این رویکردها اهمیت درگیر کردن ایده‌های پیشین، شناسایی محدودیت‌های تبیینی، اصلاح بازنمایی‌ها و به‌کارگیری دانش در زمینه‌های مختلف را نشان داده‌اند. با این حال، تصمیمی که بسیاری از این فرایندها را به هم پیوند می‌دهد، اغلب ضمنی باقی می‌ماند: ورود مفاهیم علمی رسمی (Duit و Treagust، ۲۰۱۲؛ Méheut و Psillos، ۲۰۰۴؛ Steenhof و همکاران، ۲۰۲۰؛ Minner و همکاران، ۲۰۱۰؛ Campbell و همکاران، ۲۰۱۵). در این مقاله، ورود رسمی مفهوم به نقطه‌ای اشاره دارد که یک سازه علمی به صورت صریح و تخصصی، مانند یک مفهوم یا تعریف نام‌گذاری‌شده، بازنمایی نمادین یا ریاضی، قانون، مدل یا ساختار رسمی مرتبط ارائه می‌شود. این سازه‌ها اغلب از طریق توالی برنامه درسی، سازماندهی کتاب درسی یا عرف تدریس وارد آموزش می‌شوند. این ترتیبات ممکن است مناسب باشند، اما توجیه آموزشی برای ورود رسمی مفهوم به ندرت به طور مستقیم بررسی می‌شود: نه اینکه آیا سازه باید در برنامه درسی باشد، بلکه آیا ارائه رسمی آن با کار تبیینی که از فراگیران انتظار می‌رود هماهنگ است. این مسئله با توجه به اینکه فراگیران بیش از پیش با تعاریف کامل، استنتاج‌ها، شبیه‌سازی‌ها و تبیین‌ها از طریق بسترهای دیجیتال و هوش مصنوعی مولد پیش از آنکه اهمیت تبیینی آن‌ها در آموزش تثبیت شده باشد مواجه می‌شوند، اهمیت عملی تازه‌ای یافته است. دسترسی بیشتر به اطلاعات علمی رسمی به خودی خود تعیین نمی‌کند که چه زمانی یک سازه درک معناداری در فهم در حال رشد فراگیران پیدا می‌کند (Kumar و همکاران، ۲۰۲۶). بنابراین، این مقاله بر این باور است که ورود رسمی مفهوم شایسته توجه صریح به عنوان یک تصمیم آموزشی است. پرسش اصلی این نیست که آیا مفاهیم علمی رسمی باید زود یا دیر معرفی شوند، بلکه این است که آیا معرفی آن‌ها با کار تبیینی که از فراگیران انتظار می‌رود، توجیه آموزشی دارد یا خیر. برای حمایت از تأمل در این پرسش، چارچوب تکوین مفهوم (CGF) پیشنهاد می‌شود. CGF معماری مفهومی برای مدرسان است تا بررسی کنند که چگونه مفاهیم علمی رسمی آماده، معرفی، تفسیر و در یادگیری ادغام می‌شوند. این چارچوب جایگزین نظریه‌های آموزشی موجود نیست و توالی تدریس جهان‌شمولی را تجویز نمی‌کند. سهم آن ارائه زبانی منسجم برای تأمل درباره توجیه آموزشی ورود رسمی مفهوم است. CGF از یک نظریه واحد یادگیری نشأت نمی‌گیرد. طراحی آن مبتنی بر چند سنت تثبیت‌شده است که بر یک دغدغه مشترک آموزشی تمرکز دارند: فراگیران ایده‌های علمی جدید را از طریق فهم پیشین تفسیر می‌کنند، ممکن است لازم باشد محدودیت‌های تبیین‌های موجود را شناسایی کنند و برای ادغام سازه‌های تخصصی جدید به حمایت بازنمایی و تبیینی نیاز دارند. پژوهش‌های تغییر مفهومی با توجه به تصورات موجود، ناکافی بودن تبیین‌ها و بازسازی فهم، یکی از بنیان‌ها را فراهم می‌کنند (Strike و Posner، ۱۹۸۲؛ Duit و Treagust، ۲۰۱۲). Nersessian (۱۹۸۹) با تأکید بر اینکه فهم علمی مستلزم ساخت و هماهنگی بازنمایی‌های مفهومی و ریاضی است و نه صرفاً دریافت تعاریف کامل، دیدگاه بازنمایی را می‌افزاید. پژوهش‌های یادگیری مبتنی بر پژوهش و توالی تدریس-یادگیری نیز این تحول مفهومی را در فعالیت آموزشی سازمان‌یافته قرار می‌دهند (Sandoval و Reiser، ۲۰۰۴؛ Méheut و Psillos، ۲۰۰۴). CGF به یک مکتب فلسفی خاص وابسته نیست. رویکرد آن معرفت‌شناختی و آموزشی است: مفاهیم علمی به عنوان منابع تخصصی برای تبیین، بازنمایی و پیش‌بینی تلقی می‌شوند، نه صرفاً موجودیت‌های لفظی یا نمادین منفرد. این رویکرد با دیدگاه‌های سازنده‌گرایانه تا جایی سازگار است که فهم پیشین و ساخت فعال معنا را به رسمیت می‌شناسد. با این حال، CGF به عنوان نظریه سازنده‌گرای یادگیری پیشنهاد نمی‌شود و فرض نمی‌کند که فراگیران به طور مستقل دانش تخصصی را بازکشف می‌کنند. دغدغه محدودتر آن این است که آیا شرایط آموزشی پیرامون ورود رسمی مفهوم اجازه می‌دهد یک سازه علمی در یک موقعیت یادگیری کارکرد تبیینی معنادار ایفا کند یا خیر. به همین دلیل، ده عنصر CGF به عنوان کارکردهای آموزشی توصیف می‌شوند، نه اینکه آیا می‌توان آن را در زمینه‌های مرتبط به کار برد (انتقال تخصصی) و چگونه از یادگیری بعدی حمایت می‌کند (پیوند رو به جلو). این چارچوب ادعا نمی‌کند که این ده کارکرد به طور تجربی ثابت یا همه باید به ترتیب مشخصی رخ دهند. بسته به مفهوم، رشته، فراگیران و هدف آموزشی، ممکن است این کارکردها همپوشانی، تکرار، فشرده یا غیرضروری باشند. مفاهیم علمی صرفاً تعاریف، نمادها یا معادلات نیستند. آن‌ها ابزارهای فکری هستند که برای تبیین، سازماندهی و پیش‌بینی پدیده‌ها توسعه یافته‌اند. اگرچه فراگیران اغلب آن‌ها را به صورت کامل و تخصصی دریافت می‌کنند، آموزش باید تعیین کند که چگونه می‌توانند به منابع تبیینی معنادار تبدیل شوند، نه اطلاعات منفرد. CGF ده عنصر را سازمان می‌دهد.

Parenting behaviors play a critical role in children’s socioemotional development and risk for psychopathology. Prior research has relied on both variable- and person-centered approaches to examine links between parenting and children’s internalizing and externalizing behaviors, yet few studies have integrated these approaches within a single investigation. In the current study, we combined both approaches by first utilizing latent profile analyses to identify profiles of parenting practices across multiple dimensions. We then utilized path analyses to examine whether parenting profiles (person-centered) and individual parenting dimensions (variable-centered) were associated with children’s internalizing and externalizing behaviors. The sample included children participating in the ECHO Cohort (N = 2,752; 49% female; M age = 9.90 years, range = 5–18). Three parenting profiles were identified: Higher Positive Parenting–Better Supervision, Lower Positive Parenting–Medium Supervision, and Medium Positive Parenting–Poorer Supervision. The three profiles differed in children’s internalizing and externalizing behaviors, with symptom levels increasing from Higher Positive – Better Supervision to Lower Positive – Medium Supervision, and highest in Medium Positive – Poorer Supervision. At the dimension level, positive parenting was negatively related to both internalizing and externalizing behaviors, whereas inconsistent discipline was positively related to both outcomes. Poor supervision was positively related to externalizing behaviors but was not associated with internalizing behaviors. Together, these findings advance theoretical models of the caregiving environment and its associations with child psychopathology risk, suggesting that interventions should target both specific dimensions and broader profiles of parenting practices.

رفتارهای فرزندپروری نقش حیاتی در رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان و خطر ابتلا به آسیب‌شناسی روانی ایفا می‌کنند. پژوهش‌های پیشین با استفاده از رویکردهای مبتنی بر متغیر و مبتنی بر فرد، ارتباط میان فرزندپروری و رفتارهای درونی‌سازی و برونی‌سازی کودکان را بررسی کرده‌اند، اما مطالعات اندکی این دو رویکرد را در یک پژوهش واحد ادغام کرده‌اند. در مطالعه حاضر، هر دو رویکرد با هم ترکیب شدند؛ بدین صورت که ابتدا با استفاده از تحلیل‌های نمایه پنهان، الگوهای فرزندپروری در ابعاد مختلف شناسایی شد. سپس با بهره‌گیری از تحلیل مسیر، بررسی شد که آیا نمایه‌های فرزندپروری (مبتنی بر فرد) و ابعاد منفرد فرزندپروری (مبتنی بر متغیر) با رفتارهای درونی‌سازی و برونی‌سازی کودکان مرتبط هستند یا خیر. نمونه شامل کودکانی بود که در گروه هم‌گروهی ECHO شرکت داشتند (N = ۲۷۵۲؛ ۴۹٪ دختر؛ میانگین سن = ۹/۹۰ سال، دامنه = ۵ تا ۱۸ سال). سه نمایه فرزندپروری شناسایی شد: فرزندپروری مثبت‌تر – نظارت بهتر، فرزندپروری مثبت کمتر – نظارت متوسط، و فرزندپروری مثبت متوسط – نظارت ضعیف‌تر. این سه نمایه از نظر رفتارهای درونی‌سازی و برونی‌سازی کودکان تفاوت داشتند، به‌طوری‌که سطح نشانه‌ها از فرزندپروری مثبت‌تر – نظارت بهتر به فرزندپروری مثبت کمتر – نظارت متوسط افزایش یافته و در فرزندپروری مثبت متوسط – نظارت ضعیف‌تر به بالاترین میزان رسید. در سطح ابعاد، فرزندپروری مثبت با هر دو رفتار درونی‌سازی و برونی‌سازی رابطه منفی داشت، در حالی که انضباط ناسازگار با هر دو پیامد رابطه مثبت نشان داد. نظارت ضعیف با رفتارهای برونی‌سازی رابطه مثبت داشت اما با رفتارهای درونی‌سازی ارتباطی نداشت. این یافته‌ها مدل‌های نظری محیط مراقبتی و ارتباط آن با خطر آسیب‌شناسی روانی کودک را پیش می‌برند و نشان می‌دهند که مداخلات باید هم بر ابعاد خاص و هم بر الگوهای کلی‌تر رفتارهای فرزندپروری تمرکز کنند.

Economics students often struggle with the mathematical analysis of the discipline. Interactive tools created by textbook publishers overcome some of these challenges but often impose additional costs on students and lack customizability that would optimize learning. GeoGebra is an alternative tool for students with no additional explicit cost that promotes active engagement. Through GeoGebra apps, educators can create interactive assignments, embed reflective activities into case studies, and develop other applications, all based on the instructor’s creativity. Originally designed for mathematics, GeoGebra’s graphing, spreadsheet, and algebra capabilities can be adapted to help students learn and apply economic concepts in an immersive way. Additionally, the web-based application makes it possible for activities to be used in in-person, online, or hybrid settings. The objective of this paper is to introduce economics instructors to GeoGebra by providing several examples and applications of the tool and discuss its advantages and disadvantages to better inform instructor course tool selection. It contributes to future economics pedagogy by raising awareness of an innovative, cost-effective, accessible tool that enables educators to share activities with others and create their own immersive learning environments in economics. This paper provides educators with practical insights for leveraging GeoGebra’s capabilities.

دانشجویان اقتصاد اغلب در تحلیل ریاضی این رشته با دشواری مواجه می‌شوند. ابزارهای تعاملی ارائه‌شده توسط ناشران کتاب‌های درسی برخی از این چالش‌ها را برطرف می‌کنند، اما معمولاً هزینه‌های اضافی برای دانشجویان ایجاد می‌کنند و فاقد قابلیت سفارشی‌سازی لازم برای بهینه‌سازی یادگیری هستند. GeoGebra ابزاری جایگزین برای دانشجویان است که هزینه صریح اضافی ندارد و مشارکت فعال را ترویج می‌کند. از طریق اپلیکیشن‌های GeoGebra، مدرسان می‌توانند تکالیف تعاملی ایجاد کنند، فعالیت‌های تأملی را در مطالعات موردی ادغام نمایند و سایر کاربردها را بر اساس خلاقیت خود توسعه دهند. GeoGebra که در اصل برای ریاضیات طراحی شده است، قابلیت‌های رسم نمودار، صفحه گسترده و جبر را دارد که می‌توان آن‌ها را برای کمک به دانشجویان در یادگیری و به‌کارگیری مفاهیم اقتصادی به شیوه‌ای فراگیر تطبیق داد. علاوه بر این، این برنامه مبتنی بر وب امکان استفاده از فعالیت‌ها را در محیط‌های حضوری، آنلاین یا ترکیبی فراهم می‌کند. هدف این مقاله معرفی GeoGebra به مدرسان اقتصاد از طریق ارائه چندین مثال و کاربرد از این ابزار و بحث درباره مزایا و معایب آن به‌منظور اطلاع‌رسانی بهتر در انتخاب ابزارهای آموزشی توسط مدرسان است. این مقاله با افزایش آگاهی نسبت به ابزاری نوآورانه، مقرون‌به‌صرفه و در دسترس که به مدرسان امکان اشتراک‌گذاری فعالیت‌ها با دیگران و ایجاد محیط‌های یادگیری فراگیر در اقتصاد را می‌دهد، به آینده آموزش اقتصاد کمک می‌کند. این مقاله بینش‌های عملی برای بهره‌گیری از قابلیت‌های GeoGebra در اختیار مدرسان قرار می‌دهد.

Abstract Due to the shortage of qualified special/inclusive educators in Australian schools, many students with disability are not taught or supported by a teacher with appropriate skills and knowledge. In this discussion paper, we argue that this problem is part of the larger issue of out-of-field teaching, but to date little attention has been paid to this contention. The specific skills and knowledge of qualified special/inclusive educators are unique to the specialisation and include both content and pedagogical knowledge, equivalent to the pedagogical and discipline knowledge of qualified maths or science teachers. Since out-of-field teaching can have deleterious effects on both teachers and students, we call for a clear definition of the knowledge and skills required for special/inclusive education positions, for actions to address the shortage of qualified special/inclusive educators, and for more research into the outcomes of employing unqualified teachers in special/inclusive education positions within the context of out-of-field teaching.

چکیده: به دلیل کمبود معلمان واجد شرایط در حوزه آموزش ویژه/شمولی در مدارس استرالیا، بسیاری از دانش‌آموزان دارای معلولیت توسط معلمی با مهارت‌ها و دانش مناسب آموزش ندیده یا حمایت نمی‌شوند. در این مقاله بحثی، استدلال می‌کنیم که این مشکل بخشی از مسئله بزرگ‌تر تدریس خارج از رشته است، اما تاکنون توجه اندکی به این موضوع شده است. مهارت‌ها و دانش خاص معلمان واجد شرایط آموزش ویژه/شمولی منحصر به این تخصص بوده و شامل دانش محتوایی و پداگوژیک است که معادل دانش پداگوژیک و دانشی معلمان واجد شرایط ریاضی یا علوم می‌باشد. از آنجا که تدریس خارج از رشته می‌تواند تأثیرات زیان‌باری بر معلمان و دانش‌آموزان داشته باشد، خواستار تعریف روشن دانش و مهارت‌های مورد نیاز برای موقعیت‌های آموزش ویژه/شمولی، اقداماتی برای رفع کمبود معلمان واجد شرایط آموزش ویژه/شمولی و پژوهش‌های بیشتر درباره پیامدهای به‌کارگیری معلمان فاقد صلاحیت در موقعیت‌های آموزش ویژه/شمولی در زمینه تدریس خارج از رشته هستیم.

Introduction Generative artificial intelligence (GenAI) is increasingly used by students to obtain explanations, generate ideas, improve written responses and prepare assessment tasks. However, limited evidence exists on how students in open-distance alternative-access programmes experience GenAI in mathematics assessment. Methods This qualitative study examined how 27 Higher Certificate students at a South African open and distance learning institution described the role, benefits and limitations of GenAI while preparing fraction-related portfolio activities. Data were collected via a single open-ended questionnaire item, completed voluntarily after all assessment activities had been submitted. The responses were analysed using reflexive thematic analysis. Results Four overlapping themes were identified: support for understanding and approaching tasks, support for constructing written responses, conditional trust and evaluative engagement, and non-use, resistance and ambiguous engagement. Students reported that GenAI assisted with clarification, examples, organisation, and language, but they also described outputs they perceived as inaccurate, overly general, or insufficiently explained. Ten participants expressed concerns about reliability or described checking, adapting, limiting or rejecting GenAI use, although the study did not verify the quality of these practices. Discussion The findings suggest that the educational value of GenAI is shaped by students' capacity to exercise judgement and retain responsibility for the reasoning represented in their work. Verification is therefore positioned as a potentially important epistemic practice in GenAI-supported mathematics assessment. The study recommends explicit discipline-specific guidance and assessment designs that make students' mathematical reasoning visible.

مقدمه: هوش مصنوعی مولد (GenAI) به طور فزاینده‌ای توسط دانشجویان برای دریافت توضیحات، تولید ایده‌ها، بهبود پاسخ‌های نوشتاری و آماده‌سازی وظایف ارزیابی مورد استفاده قرار می‌گیرد. با این حال، شواهد محدودی درباره تجربه دانشجویان در برنامه‌های دسترسی جایگزین آموزش باز و از راه دور در زمینه استفاده از GenAI در ارزیابی ریاضی وجود دارد. روش‌ها: این مطالعه کیفی به بررسی نحوه توصیف نقش، مزایا و محدودیت‌های GenAI توسط ۲۷ دانشجوی Higher Certificate در یک مؤسسه آموزش باز و از راه دور در آفریقای جنوبی هنگام آماده‌سازی فعالیت‌های پرتفوی مرتبط با کسرها پرداخت. داده‌ها از طریق یک سؤال بازپاسخ در پرسشنامه که به صورت داوطلبانه پس از اتمام تمامی فعالیت‌های ارزیابی تکمیل شد، جمع‌آوری گردید. پاسخ‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج: چهار تم همپوشان شناسایی شد: حمایت برای درک و رویکرد به وظایف، حمایت در ساخت پاسخ‌های نوشتاری، اعتماد مشروط و مشارکت ارزیابانه، و عدم استفاده، مقاومت و مشارکت مبهم. دانشجویان گزارش دادند که GenAI در زمینه شفاف‌سازی، ارائه مثال، سازماندهی و زبان کمک‌کننده بوده است، اما همچنین خروجی‌هایی را توصیف کردند که آن‌ها را نادرست، بیش از حد کلی یا فاقد توضیح کافی می‌دانستند. ده نفر از شرکت‌کنندگان نگرانی‌هایی درباره پایایی ابراز کردند یا به بررسی، تطبیق، محدودسازی یا رد استفاده از GenAI اشاره نمودند، اگرچه این مطالعه کیفیت این اقدامات را تأیید نکرد. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزش آموزشی GenAI توسط توانایی دانشجویان در اعمال قضاوت و حفظ مسئولیت نسبت به استدلال ارائه‌شده در کارشان شکل می‌گیرد. بنابراین، راستی‌آزمایی به عنوان یک عمل معرفتی بالقوه مهم در ارزیابی ریاضی با حمایت GenAI مطرح می‌شود. مطالعه حاضر راهنمایی صریح و خاص رشته و طراحی ارزیابی‌هایی که استدلال ریاضی دانشجویان را آشکار می‌سازد، توصیه می‌کند.

Introduction Digital transformation in higher education has increased the demand for instructional approaches that promote learner engagement, inclusivity, information literacy, and self-directed learning. Although microlearning, Universal Design for Learning (UDL), and constructive alignment have individually demonstrated educational benefits, limited research has explored their integration within a unified pedagogical framework. This study designed and evaluated a novel digital teaching and learning process that integrates microlearning, connective alignment, and the principles of UDL to enhance teaching and learning in higher education. Methods To evaluate the impact of the novel digital teaching and learning process, a case study was conducted in the “Evidence-Based Practice in Physiotherapy” course in the BSc in Physiotherapy curriculum. A mixed-methods proof-of-concept study employing a randomized crossover design was conducted to evaluate the academic effectiveness, the students’ perceptions of the teaching, and the students’ satisfaction. Quantitative data were collected using assessments of academic performance, information literacy, and perception of the educational environment. Paired and independent t -tests were used to compare learning outcomes between intervention conditions. Linear mixed-effects modeling was used to account for repeated measures. Qualitative data from focus group discussions were analyzed using thematic analysis to explore the students’ experiences of the novel educational process. Results Students demonstrated higher academic performance when learning through the proposed digital educational process compared with conventional instruction, with an estimated mean difference of approximately 18 points on a 100-point assessment scale. Participants also reported more positive perceptions of the learning environment and high levels of satisfaction with the digital learning experience. Qualitative findings revealed enhanced learner engagement, flexibility, accessibility, peer interaction, and opportunities for self-directed learning. Students particularly valued the microlearning structure, social learning features, and learner-centered design of the intervention. Discussion The findings provide preliminary evidence that integrating microlearning, connective alignment, and UDL principles within a digital learning environment may support improved learning outcomes and positive learner experiences in higher education. However, the study was conducted within a single institution and in a single discipline and employed adapted instruments without formal psychometric validation. Therefore, further multi-institutional, multi-disciplinary research with longer implementation periods and rigorous validation procedures is required to confirm the effectiveness and generalizability of the proposed digital teaching and learning process.

مقدمه: تحول دیجیتال در آموزش عالی، تقاضا برای رویکردهای آموزشی که موجب افزایش مشارکت یادگیرندگان، شمول‌پذیری، سواد اطلاعاتی و یادگیری خودراهبر می‌شوند را افزایش داده است. اگرچه ریزآموزی (microlearning)، طراحی جهانی برای یادگیری (Universal Design for Learning یا UDL) و هم‌ترازی سازنده (constructive alignment) هر یک به طور جداگانه مزایای آموزشی را نشان داده‌اند، پژوهش‌های محدودی به بررسی ادغام آن‌ها در یک چارچوب آموزشی یکپارچه پرداخته‌اند. این مطالعه به طراحی و ارزیابی یک فرایند نوین آموزش و یادگیری دیجیتال که ریزآموزی، هم‌ترازی ارتباطی (connective alignment) و اصول UDL را برای ارتقای آموزش و یادگیری در آموزش عالی تلفیق می‌کند، پرداخته است. روش‌ها: به منظور ارزیابی تأثیر فرایند نوین آموزش و یادگیری دیجیتال، یک مطالعه موردی در درس «شواهد مبتنی بر عمل در فیزیوتراپی» در برنامه کارشناسی فیزیوتراپی انجام شد. یک مطالعه اثبات مفهوم با روش ترکیبی و طراحی تصادفی متقاطع جهت ارزیابی اثربخشی آموزشی، ادراک دانشجویان از آموزش و میزان رضایت آن‌ها اجرا گردید. داده‌های کمی با استفاده از ارزیابی عملکرد تحصیلی، سواد اطلاعاتی و ادراک محیط آموزشی جمع‌آوری شد. برای مقایسه نتایج یادگیری بین شرایط مداخله، از آزمون t زوجی و مستقل استفاده شد. مدل‌سازی اثرات مختلط خطی برای لحاظ کردن اندازه‌گیری‌های تکراری به کار رفت. داده‌های کیفی حاصل از بحث‌های گروهی متمرکز با تحلیل تماتیک به منظور بررسی تجارب دانشجویان از فرایند آموزشی نوین تحلیل شد. نتایج: دانشجویان هنگام یادگیری از طریق فرایند آموزشی دیجیتال پیشنهادی در مقایسه با آموزش سنتی، عملکرد تحصیلی بالاتری نشان دادند و تفاوت میانگین برآورد شده حدود ۱۸ امتیاز در مقیاس ارزیابی ۱۰۰ امتیازی بود. شرکت‌کنندگان همچنین ادراک مثبت‌تری از محیط یادگیری و سطوح بالای رضایت از تجربه یادگیری دیجیتال گزارش کردند. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده افزایش مشارکت یادگیرندگان، انعطاف‌پذیری، دسترسی‌پذیری، تعامل همتایان و فرصت‌های یادگیری خودراهبر بود. دانشجویان به ویژه ساختار ریزآموزی، ویژگی‌های یادگیری اجتماعی و طراحی یادگیرنده‌محور مداخله را ارزشمند دانستند. بحث: یافته‌ها شواهد اولیه‌ای ارائه می‌دهد که ادغام ریزآموزی، هم‌ترازی ارتباطی و اصول UDL در یک محیط یادگیری دیجیتال می‌تواند به بهبود نتایج یادگیری و تجارب مثبت یادگیرندگان در آموزش عالی کمک کند. با این حال، مطالعه حاضر در یک مؤسسه و یک رشته انجام شده و از ابزارهای اقتباس‌شده بدون اعتبارسنجی روان‌سنجی رسمی استفاده کرده است. بنابراین، پژوهش‌های چندمؤسسه‌ای و چندرشته‌ای با دوره‌های اجرای طولانی‌تر و رویه‌های اعتبارسنجی دقیق‌تر برای تأیید اثربخشی و قابلیت تعمیم فرایند پیشنهادی آموزش و یادگیری دیجیتال مورد نیاز است.

Women comprise the majority of students and early-career scholars in psychology, yet they are less likely to remain active in research over time. This pattern raises a central question: At what stages of academic careers do women disproportionately leave academia, and what factors drive their attrition? Using large-scale bibliometric data tracking 78,216 psychologists who began publishing between 2000 and 2014, we examine gender differences in research career attrition operationalized through publishing activity across the full trajectory from entry onward. Although women accounted for more than 60\% of new entrants, they experienced higher attrition rates than men, with the gender gap peaking approximately five years after first publication. Early-career performance, particularly first-authored publications, was the strongest predictor of subsequent retention, whereas last-authored publications were most closely associated with continued activity at later career stages. Collaboration patterns and institutional context also shaped career persistence, though less strongly than publication indicators. Notably, gender differences in research attrition persisted even after accounting for these career determinants, especially during early career stages. These findings suggest that gender inequality in psychology is driven less by recruitment than by differential retention over time. Addressing early-career vulnerability may therefore be essential to achieving equitable representation in senior academic leadership within the discipline.

زنان اکثریت دانشجویان و پژوهشگران اوایل دوران حرفه‌ای در روان‌شناسی را تشکیل می‌دهند، با این حال احتمال ماندگاری آن‌ها در فعالیت‌های پژوهشی در طول زمان کمتر است. این الگو پرسشی اساسی را مطرح می‌کند: در کدام مراحل از مسیر شغلی دانشگاهی، زنان به طور نامتناسبی دانشگاه را ترک می‌کنند و چه عواملی موجب ترک تحصیل آن‌ها می‌شود؟ با استفاده از داده‌های کتاب‌سنجی در مقیاس وسیع که ۷۸٬۲۱۶ روان‌شناس را که بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۴ شروع به انتشار کردند، ردیابی می‌کند، تفاوت‌های جنسیتی در ترک مسیر پژوهشی را که از طریق فعالیت انتشاراتی در سراسر مسیر حرفه‌ای از ورود به بعد عملیاتی شده است، بررسی می‌کنیم. اگرچه زنان بیش از ۶۰٪ از تازه‌واردان را تشکیل می‌دادند، اما نرخ ترک تحصیل بالاتری نسبت به مردان تجربه کردند و شکاف جنسیتی تقریباً پنج سال پس از نخستین انتشار به اوج خود رسید. عملکرد اوایل دوران حرفه‌ای، به ویژه انتشارات با نویسنده اول، قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده ماندگاری بعدی بود، در حالی که انتشارات با نویسنده آخر بیشترین ارتباط را با تداوم فعالیت در مراحل بعدی حرفه‌ای داشت. الگوهای همکاری و زمینه نهادی نیز بر پایداری حرفه‌ای تأثیرگذار بودند، اگرچه این تأثیر کمتر از شاخص‌های انتشاراتی بود. شایان توجه است که تفاوت‌های جنسیتی در ترک پژوهش حتی پس از در نظر گرفتن این تعیین‌کننده‌های حرفه‌ای، به ویژه در مراحل اولیه حرفه‌ای، همچنان باقی ماند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که نابرابری جنسیتی در روان‌شناسی بیشتر ناشی از جذب نیست، بلکه ناشی از ماندگاری متفاوت در طول زمان است. بنابراین پرداختن به آسیب‌پذیری اوایل دوران حرفه‌ای ممکن است برای دستیابی به نمایندگی عادلانه در رهبری دانشگاهی ارشد در این رشته ضروری باشد.

As universities respond to global challenges through local partnerships, Work-Integrated Learning (WIL) has become a key strategy for preparing students for complex career landscapes. This comparative study examines community-engaged WIL in criminology and justice sector programmes within Australia, Canada and the United Kingdom (UK). Drawing on key policy frameworks from these three countries, we explore various contexts that shape WIL design, delivery, and sustainability. We begin with a policy landscape analysis of funding mechanisms and regulatory frameworks that enable or constrain WIL. Three case studies illustrate how programmes navigate these contexts: (1) an Australian example showcasing low-cost simulation models such as community surveys; (2) a Canadian case highlighting structured partnerships with criminal justice-related organisations; and (3) a case study from the UK examining WIL integration within policing apprenticeships. Our analysis highlights shared strategies including partnerships in community, common challenges such as risk management, partnership sustainability, and tensions between disciplinary fields. Findings offer a practical framework for implementing community-engaged WIL. We argue that innovation often emerges from the margins through creative pedagogy, cross-sector collaboration, and commitment to student and community voice, alongside policy recommendations to strengthen employability, identity development and sustainable community partnerships.

با توجه به اینکه دانشگاه‌ها در پاسخ به چالش‌های جهانی از طریق مشارکت‌های محلی عمل می‌کنند، یادگیری تلفیقی با کار (WIL) به راهبردی کلیدی برای آماده‌سازی دانشجویان جهت ورود به عرصه‌های شغلی پیچیده تبدیل شده است. این مطالعه مقایسه‌ای به بررسی یادگیری تلفیقی با کار مبتنی بر مشارکت جامعه در برنامه‌های جرم‌شناسی و بخش عدالت در کشورهای استرالیا، کانادا و بریتانیا می‌پردازد. با بهره‌گیری از چارچوب‌های سیاستی کلیدی این سه کشور، زمینه‌های مختلفی که بر طراحی، اجرا و پایداری WIL تأثیرگذارند، مورد بررسی قرار می‌گیرد. ابتدا با تحلیل چشم‌انداز سیاستی شامل سازوکارهای تأمین مالی و چارچوب‌های مقرراتی که موجب تسهیل یا محدودیت WIL می‌شوند، آغاز می‌شود. سه مطالعه موردی نشان می‌دهد که برنامه‌ها چگونه در این زمینه‌ها حرکت می‌کنند: (۱) نمونه‌ای از استرالیا که مدل‌های شبیه‌سازی کم‌هزینه مانند نظرسنجی‌های اجتماعی را به نمایش می‌گذارد؛ (۲) موردی از کانادا که بر مشارکت‌های ساختاریافته با سازمان‌های مرتبط با عدالت کیفری تأکید دارد؛ و (۳) مطالعه‌ای از بریتانیا که به ادغام WIL در کارآموزی‌های پلیس می‌پردازد. تحلیل ما راهبردهای مشترکی مانند مشارکت در جامعه، چالش‌های رایج از جمله مدیریت ریسک، پایداری مشارکت و تنش‌های میان حوزه‌های علمی را برجسته می‌کند. یافته‌ها چارچوبی عملی برای اجرای WIL مبتنی بر مشارکت جامعه ارائه می‌دهد. ما استدلال می‌کنیم که نوآوری اغلب از حاشیه‌ها و از طریق آموزش خلاقانه، همکاری میان‌بخشی و تعهد به صدای دانشجو و جامعه پدید می‌آید و در کنار آن، توصیه‌های سیاستی برای تقویت اشتغال‌پذیری، توسعه هویت و مشارکت‌های پایدار جامعه ارائه می‌شود.

Feedback has been reframed in the literature as a dialogic process that aims to develop student self-regulation and improve learning. Institutional and disciplinary cultures can impact how feedback processes are designed and enacted. We investigated the role of institutional and disciplinary cultures in shaping feedback practices adopted by teaching fellows on a medical biosciences programme at a UK institution. Data generated by five individual interviews were analysed by reflexive thematic analysis, and our main findings reveal an institutional culture that values the educational development of staff through pedagogical training. This training seemed to be associated with greater awareness of the institutional learning and teaching strategy, and the development of teacher feedback literacy. Participants’ accounts also suggested that the disciplinary feedback culture on this course reflects the institutional strategy. These findings illustrate how disciplinary and institutional cultures can influence feedback practices and highlight the impact of pedagogical training on teaching.

در ادبیات پژوهش، بازخورد به عنوان فرایندی گفت‌وگومحور بازتعریف شده است که هدف آن توسعه خودتنظیمی دانشجویان و بهبود یادگیری می‌باشد. فرهنگ‌های نهادی و رشته‌ای می‌توانند بر نحوه طراحی و اجرای فرایندهای بازخورد تأثیرگذار باشند. در این پژوهش، نقش فرهنگ‌های نهادی و رشته‌ای در شکل‌دهی به شیوه‌های بازخورد مورد استفاده توسط اعضای هیئت علمی در برنامه علوم زیستی پزشکی در یک مؤسسه بریتانیایی مورد بررسی قرار گرفت. داده‌های حاصل از پنج مصاحبه فردی با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند و یافته‌های اصلی ما نشان‌دهنده فرهنگی نهادی است که به توسعه آموزشی کارکنان از طریق آموزش‌های پداگوژیک ارزش می‌دهد. به نظر می‌رسد این آموزش‌ها با آگاهی بیشتر از راهبرد یادگیری و آموزش نهادی و توسعه سواد بازخوردی معلمان مرتبط است. همچنین، روایت‌های شرکت‌کنندگان حاکی از آن بود که فرهنگ بازخورد رشته‌ای در این دوره بازتاب‌دهنده راهبرد نهادی است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که چگونه فرهنگ‌های رشته‌ای و نهادی می‌توانند بر شیوه‌های بازخورد تأثیر بگذارند و نقش آموزش‌های پداگوژیک بر تدریس را برجسته می‌کنند.

The call for papers for the 2025 PESA conference referenced our ‘increasingly pluralistic, post-truth, post-reality and divided world’ and the ‘existential problems’ that we face—noting climate change, AI, populism and the decline in ethical and reasoned discourse. The assumption contained in the call was that equipping young people with the ability to engage in reasoned deliberation is more pressing than ever before. And certainly, educating for critical thinking—thoughtfulness, coherence, rationality—is often held up as a silver bullet to heal our seemingly ailing and divided world. Perhaps rightly so. But here, I apply some critical thinking to the claim. Drawing on many years of involvement in teaching philosophy and ethics at the tertiary level, I reflect on what teaching critical thinking skills can, and cannot, achieve. I question the pervasive ‘crisis’ framing in education, suggesting that constant existential rhetoric can leave students anxious and less resilient and I argue for some guiding principles: teach students how to think, not what to think; and guard against ideological narrowing, ensuring critical thinking is genuinely open to diverse perspectives, including those that make us uncomfortable. Rather than a cure-all, critical thinking should be taught as a discipline grounded in humility, charity, and the courage to engage with difference. Its power lies not in solving every societal problem, but in equipping students to reason together in good faith—even when the stakes are existential.

در فراخوان ارسال مقالات برای کنفرانس PESA سال ۲۰۲۵ به «جهان فزاینده چندگرایانه، پساحقیقت، پساواقعیت و تقسیم‌شده» و «مسائل وجودی» که با آن‌ها مواجه هستیم اشاره شده است—از جمله تغییرات اقلیمی، هوش مصنوعی، پوپولیسم و افول گفتمان اخلاقی و عقلانی. فرض نهفته در این فراخوان آن است که تجهیز جوانان به توانایی مشارکت در بحث‌های عقلانی بیش از هر زمان دیگری ضروری است. بی‌تردید، آموزش برای تفکر انتقادی—اندیشمندی، انسجام، عقلانیت—اغلب به عنوان راه‌حلی معجزه‌آسا برای درمان جهان بیمار و تقسیم‌شده ما مطرح می‌شود. شاید به‌درستی چنین باشد. اما در اینجا، من خود این ادعا را با رویکردی انتقادی بررسی می‌کنم. با تکیه بر سال‌ها تجربه در تدریس فلسفه و اخلاق در سطح آموزش عالی، تأمل می‌کنم که آموزش مهارت‌های تفکر انتقادی چه می‌تواند و چه نمی‌تواند انجام دهد. من چارچوب فراگیر «بحران» در آموزش را به چالش می‌کشم و پیشنهاد می‌کنم که خطابه‌های مداوم وجودی می‌تواند دانشجویان را مضطرب و کم‌تاب‌آور کند و برای برخی اصول راهنما استدلال می‌کنم: به دانشجویان بیاموزیم چگونه فکر کنند، نه اینکه چه فکر کنند؛ و از تنگ‌نظری ایدئولوژیک پرهیز کنیم تا تفکر انتقادی واقعاً به دیدگاه‌های متنوع، حتی آن‌هایی که ما را ناراحت می‌کنند، گشوده باشد. تفکر انتقادی نباید به عنوان درمانی همه‌جانبه تلقی شود، بلکه باید به عنوان دانشی مبتنی بر فروتنی، خیرخواهی و شجاعت برای مواجهه با تفاوت‌ها آموزش داده شود. قدرت آن نه در حل همه مشکلات اجتماعی، بلکه در توانمندسازی دانشجویان برای استدلال مشترک با حسن نیت—even when the stakes are existential—نهفته است.

In increasingly diverse and polarized societies, honours education faces the challenge of preparing students to engage constructively with differences in – personal and disciplinary - perspectives, identities, experiences, values and emotions. Dialogue is recognized as a powerful practice for fostering mutual understanding and empathy, perspective taking, and collaboration in diverse learning environments. This article compares two structured dialogue methods that support such learning: the Toolbox dialogue method and the Keti Koti Table dialogue method. Drawing on scholarship in education, collaboration and communication, we analyse the cognitive and the affective and social dimensions of dialogue. Toolbox dialogue was developed to help participants identify and reflect on differences and similarities in underlying beliefs, values, and assumptions, particularly in interdisciplinary education and research. Keti Koti Table dialogue was designed to foster mutual understanding and empathy through the sharing of personal narratives and emotions concerning sensitive societal issues, like the legacies of colonialism and slavery. While the methods differ in structure, scale, and emphasis, both methods contribute to students’ intellectual, interpersonal, and reflective development by creating structured opportunities for deep listening, perspective taking, and collaborative meaning-making. Their complementary strengths make them valuable pedagogical tools for honours education, particularly in contexts characterized by diversity, complexity, and societal polarization.

در جوامع روزافزون متنوع و قطبی‌شده، آموزش افتخاری با چالش آماده‌سازی دانشجویان برای تعامل سازنده با تفاوت‌های دیدگاه‌های شخصی و رشته‌ای، هویت‌ها، تجارب، ارزش‌ها و هیجانات مواجه است. گفت‌وگو به‌عنوان یک روش قدرتمند برای تقویت درک متقابل و همدلی، اتخاذ دیدگاه و همکاری در محیط‌های یادگیری متنوع شناخته می‌شود. این مقاله دو روش ساختاریافته گفت‌وگو که از چنین یادگیری حمایت می‌کنند را مقایسه می‌کند: روش گفت‌وگوی Toolbox و روش گفت‌وگوی Keti Koti Table. با بهره‌گیری از پژوهش‌ها در حوزه آموزش، همکاری و ارتباطات، ابعاد شناختی، عاطفی و اجتماعی گفت‌وگو را تحلیل می‌کنیم. گفت‌وگوی Toolbox برای کمک به شرکت‌کنندگان در شناسایی و تأمل بر تفاوت‌ها و شباهت‌ها در باورها، ارزش‌ها و فرضیات زیربنایی، به‌ویژه در آموزش و پژوهش میان‌رشته‌ای توسعه یافته است. گفت‌وگوی Keti Koti Table با هدف تقویت درک متقابل و همدلی از طریق به‌اشتراک‌گذاری روایت‌های شخصی و هیجانات مرتبط با مسائل حساس اجتماعی مانند میراث استعمار و برده‌داری طراحی شده است. اگرچه این دو روش از نظر ساختار، مقیاس و تأکید متفاوت‌اند، هر دو با ایجاد فرصت‌های ساختاریافته برای شنیدن عمیق، اتخاذ دیدگاه و معناپردازی مشارکتی، به رشد فکری، بین‌فردی و تأملی دانشجویان کمک می‌کنند. نقاط قوت مکمل این دو روش، آن‌ها را به ابزارهای ارزشمند آموزشی برای آموزش افتخاری، به‌ویژه در زمینه‌های متنوع، پیچیده و قطبی‌شده اجتماعی تبدیل می‌کند.