income

The purpose of this research is to analyze the economic self-management strategies used by students of the Faculty of Business Sciences of the Technical University of Machala during their academic training; Interest in this study arose from the need to understand how students face economic difficulties that arise in their training. A mixed approach was applied and a survey was used on a representative sample of 367 students, identifying the main source of income for a part of the student population, evidencing alternatives to sustain their expenses and reduce their economic dependence. The most used strategies were observed when they go through difficult situations and if the income is sufficient to cover their expenses, reflecting the existence of limitations and conditioning the way of organizing their resources and decision making. Likewise, it was identified that students usually perceive an impact. in their academic performance. The results allowed us to understand the economic dynamics experienced by university students and provide information for the design of institutional strategies that contribute to strengthening permanence, well-being and academic success.

Folk Development Colleges (FDCs) are intended to equip young people and adults with practical capabilities for productive work, yet little is known about graduates’ transition from training to self-employment. This study explored how vocational training, entrepreneurship education, and life-skills training were perceived to support graduates’ self-employment in two selected FDCs in Mtwara Region, Tanzania. Guided by Human Capital Theory, it used an interpretivist qualitative multiple-case design. Thirty-six participants were selected purposively: 24 graduates, 10 tutors, and two principals. Data were collected through two focus group discussions and semi-structured interviews, then analysed using reflexive thematic analysis. Participants reported that vocational training developed practical competencies applied in tailoring, agriculture, poultry keeping, welding, food processing and other income-generating activities. Entrepreneurship education strengthened opportunity recognition, business planning, costing, marketing, record-keeping and financial management, while life-skills training supported communication, teamwork, leadership, problem-solving, adaptability and confidence. Experiential learning connected the three training components. However, outdated or insufficient equipment, restricted finance and markets, weak mentorship and industry linkages, limited incubation support and incomplete graduate tracking constrained application. FDC programmes therefore provided complementary preparation for self-employment, but training alone could not ensure enterprise establishment or continuity. Modern resources, sustained practical learning, stronger enterprise-support linkages and systematic graduate tracking are required. As the evidence is context-specific and self-reported, the findings indicate perceived contributions rather than causal effects or verified long-term business sustainability.

This survey aimed to examine the association between online social participation and attitudes toward aging among older adults within the Chinese socio‑cultural context. Stratified multi‑stage cluster sampling was adopted to obtain sample data. Multiple Linear Regression Model was employed to analyze the factors influencing older adults’ attitudes toward aging. Propensity Score Matching (PSM) was employed to estimate the Average Treatment Effect on the Treated (ATT) of online social participation on aging attitudes. (1) Among the 1,261 respondents, the mean score of attitude toward aging was 10.76 (SD = 5.55, possible range: 0‑20), with 45.0% reporting engagement in online social participation. (2) Multiple linear regression analysis revealed that online social participation, educational level, monthly income, marital status, chronic conditions, and self‑rated health were significant predictors of aging attitudes ( p < 0.01). (3) The ATT values estimated via kernel, radius and nearest neighbor methods were 1.6318, 1.5610 and 1.5549, respectively. (1) Older adults exhibit a relatively low overall level of online social participation, suggesting the necessity of further popularization and improvement. (2) Marital status, educational level, monthly income, self-rated health, and chronic conditions are significant influencing factors of aging attitudes among older adults. (3) Online social participation is significantly positively associated with older adults’ attitude toward aging.

Background: Insomnia is an important public health concern and may be particularly relevant among security personnel because of irregular work schedules, occupational demands, sustained vigilance, and inadequate rest. This study was conducted to determine the prevalence of insomnia and its association with selected sociodemographic and health-related factors among security personnel in a tertiary care government hospital in south India. Methods: A cross-sectional study was conducted among 100 security personnel. Sociodemographic characteristics, including age, gender, income, education, and marital status, and health-related characteristics, including body mass index, diabetes, and hypertension, were assessed using a structured questionnaire. Insomnia was assessed using the Insomnia Severity Index (ISI). Associations between insomnia and selected variables were examined using the chi-square test. Results: Sub-threshold insomnia was present in 32% of participants, while no cases of moderate or severe insomnia were identified. Significant associations were observed between insomnia and gender (p=0.019) and income level (p=0.020). No significant associations were observed with age, education, marital status, or metabolic health status. Self-reported Diabetes and Hypertension were present in 10% and 4% of participants, respectively, while 74% were classified as obese. Conclusions: Although moderate or severe insomnia was not observed, nearly one-third of security personnel had sub-threshold insomnia. Workplace-based sleep hygiene interventions may be beneficial, particularly among women and lower-income employees. Further studies incorporating objective sleep assessments and detailed evaluation of shift schedules are warranted.

Health shocks—such as new diagnoses of chronic disease—can disrupt daily life and create potential “teachable moments” for behavioral improvement. Yet, existing evidence on post-diagnosis behavior change remains mixed and largely limited to high-income countries. This study addresses a major empirical gap by examining whether chronic disease diagnoses are associated with measurable within-person changes in health behaviors among middle-aged and older adults in Thailand, a rapidly aging middle-income society. We analyzed four waves (2015–2022) of the Health, Aging, and Retirement in Thailand (HART) survey. The analytic sample comprised adults aged ≥45 years with no baseline diagnosis of cancer, diabetes, or cardiovascular disease (N = 2,891; 9,577 person-wave observations). Self-reported physician-diagnosed conditions were used to construct disease-status indicators. Behavioral outcomes included smoking, current alcohol use, sufficient physical activity (≥150 minutes/week), normal body mass index (BMI) (18.5–23), and waist obesity (sex-specific cutoffs). Individual fixed-effects linear probability models with survey-wave fixed effects and adjustment for time-varying covariates (log income, activities of daily living [ADL] score, and marital status) estimated within-person associations, with standard errors clustered at the individual level. Disease-specific models and models including interactions with sex assessed heterogeneity. In pooled analyses, the disease-status indicator was not significantly associated with smoking, alcohol use, physical activity, BMI, or waist obesity. In contrast, a diabetes diagnosis was associated with a reduction of 3.6 percentage-point in current alcohol use, and both diabetes and cancer diagnoses were associated with reductions in frequent drinking. Models including interactions with sex suggested larger diagnosis-associated reductions in selected alcohol-use outcomes among men, although statistical evidence varied by outcome and disease type. Among middle-aged and older Thai adults, chronic disease diagnoses were associated with selective, rather than comprehensive, changes in health behaviors. Diagnosis alone is insufficient to support changes across multiple health behaviors, underscoring the need for structured post-diagnosis counselling, follow-up, and gender-sensitive secondary prevention in aging middle-income populations.

Abstract Governments and organizations increasingly endorse the importance of mental health in all forms of policy, though emphasis in measurement still remains on indicators such as GDP, depression, and other common disorders. In this study of 92 countries ( n = 53,799), we assess the mental health of individuals around the world alongside measures of financial and social well-being. Findings include a trend of languishing mental health across many groups, particularly among younger adults and within higher-income countries. While positive trends are observed for education and income, a number of concerning trends also emerge, particularly the poor results for young adults and generally moderate results for employed individuals. In sum, we find an alarming but perhaps unsurprisingly low level of positive mental health in a substantial number of countries, but also identify specific economic, social, and other indicators that policymakers could target in improving the well-being of the populations they serve.

Background Over 15 million plastic surgeries and 19 million non-plastic aesthetic procedures were carried out globally between 2020 and 2023, representing a substantial growth of more than 40%, according to the International Society of Aesthetic Plastic Surgery (ISAPS). The purpose of this study was to ascertain the degree of propensity for cosmetic surgery among Khoy University of Medical Sciences students and investigate its associations with demographic features, the frequency of watching content related to beauty (per day), perceived body image, and self-esteem. Materials and methods This analytical cross-sectional study included 196 students from Khoy University of Medical Sciences, selected via convenience sampling for the 2024–2025 academic year. Valid and reliable questionnaires were used to gather data: 69 items on perceived body image, 10 items on self-esteem, and 24 items on tendency toward cosmetic surgery. Multiple linear regression, ANOVA, and independent t-tests were used to analyze the data in SPSS version 26. Results The mean age of participants was 23 years. The majority were female (86%), single (94%), enrolled in health and basic sciences (43%), at the bachelor level (75%), and reported a monthly income of more than 300 million Iranian Rials (52%). No statistically significant differences were observed between demographic features and mean tendency toward cosmetic surgery (P > 0.05). However, a high frequency of watching beauty‑related content per day (β = 10.06, P < 0.001) and low self‑esteem (β = −1.25, P < 0.001) were significantly associated with a greater tendency toward cosmetic surgery. Conclusion Students’ tendency toward cosmetic surgery is influenced by their self-esteem, and even the frequency of exposure to beauty-related content.

Families raising children with special educational needs (SEN) may experience adversities. However, previous research has focused on individual children, and limited research has examined family polyvictimization (FPV) and SEN correlates from a family-centered perspective. This study analyzed data from a family-based survey conducted in Hong Kong between August 2022 and March 2023, comparing families with and without children with SEN. A total of 1,400 respondents participated (mean age = 39.75 years, SD = 6.99; 75.4% female), each representing one participating family. Of these respondents, 130 reporting children with SEN and 1,270 without. Respondents provided information on sociodemographic characteristics, family violence and FPV experiences, and health outcomes. Multivariable logistic regression identified factors associated with having children with SEN. Lifetime FPV prevalence was higher among families reporting children with SEN than among other families (23.1% vs. 8.2%). After adjustment for sociodemographic, family-context, psychosocial-attitude, and social-support variables, FPV was associated with higher odds of SEN-reporting family status (aOR = 2.630, 95% CI 1.529–4.524). Other adjusted correlates included lower family income, male dominance, violence socialization, lower perceived social support, violence against adult parents, children, and older family members, poorer respondent physical health, and lower child quality of life. These findings underscore the importance of viewing families raising children with SEN as a window for identifying family violence and call for early detection, systematic screening, and family-centered interventions. Future research should examine these associations over time and strengthen family-based support.

In South Africa, the persistent issue of graduates being ill-prepared for the job market highlights the deep-seated inequalities within the country's higher education system. Often, employability is attributed to student motivation or individual “skills gaps,” but these explanations overlook the structural mismatches that affect the transition from university to employment. This paper explores how curriculum design, Work-Integrated Learning (WIL), and the digital divide interact to contribute to career unpreparedness among students at a Historically Disadvantaged Institution (HDI) that serves many rural and low-income communities. This study addresses that gap by foregrounding the perspectives of institutional actors, lecturers, WIL coordinators, and academic advisors at a single HDI. Through an interpretivist qualitative study using semi-structured interviews with lecturers, WIL coordinators, and academic advisors, the paper examines how these institutional figures perceive the relationship among academic programmes, labour market demands, and students' real-life circumstances. The findings reveal that curriculum updates often lag behind the fast-evolving job sectors, particularly in Information and Communication Technology (ICT); that WIL systems are fragile due to limited placement opportunities, inconsistent employer engagement, and brief placement periods; and that students from rural and economically disadvantaged backgrounds face compounded challenges, including transport costs, weak professional networks, barriers to digital access, and limited knowledge of recruitment platforms. Additionally, the study highlights that the digital divide extends beyond mere connectivity issues to encompass disparities in access to devices and data, digital confidence, and digitally facilitated career opportunities. Amidst the discourse on the Fourth Industrial Revolution (4IR), globalisation, sustainability, and equity in African higher education, this paper calls for a transformation of the curriculum to be more collaborative, data-informed, and attuned to social needs. It proposes strengthening partnerships with advisory boards, co-creating curricula with industry, employing AI tools to align curricula, and coordinating policies among universities, employers, the Department of Higher Education and Training (DHET), and technology developers. The paper concludes that improving graduate employability in South Africa requires more than technical reforms alone; it necessitates addressing the structural inequalities that shape who can transition from higher education to meaningful employment. The paper contributes a structural-misalignment framework, a clear distinction among empirically grounded, analytically derived, and forward-looking implications, and a methodologically transparent account of qualitative analysis in a sensitive institutional setting.

This study assessed the timeliness and delays in the payment of tuition fees among college students at Mallig Plains Colleges, Inc. (MPCI) during the academic year 2026 as the foundational basis for crafting a responsive financial monitoring plan. Employing a quantitative descriptive-correlational research design, the study gathered data from 60 randomly selected college students across six academic programs. Statistical analysis including frequencies, means, t-tests, Pearson correlation, and Analysis of Variance (ANOVA) revealed that gender, course, year level, primary sponsor, and parental occupation exhibited no significant relationship with payment timeliness. Instead, punctuality was strongly tied to situational and behavioral dynamics. The findings demonstrated that timely tuition fee payments exert a very high positive impact on students’ academic and administrative fluidity and psychosocial stability, effectively removing administrative barriers and mitigating social stigmas. Conversely, delayed payments generated severe ramifications, acting as a direct catalyst for significant institutional bottlenecks and profound socio-economic and emotional barriers, including heightened exam-week anxiety and dropout tendencies. Income volatility due to seasonal agricultural livelihoods and emergency health expenses were identified as the primary economic triggers of payment friction. Alongside, clear institutional communication, accessible payment infrastructure, and strict policy enforcement acted as crucial external determinants of student compliance. While payment timeliness remained uniform across demographics, a significant difference emerged between genders regarding their financial responsibility styles and administrative engagement methods. Based on these insights, a comprehensive Monitoring Plan is proposed to transition the institution from a reactive to a proactive financial framework, optimizing collections while safeguarding student well-being.

This study assessed the employability skill readiness of Alternative Learning System (ALS) graduates in Liloan District, Cebu, during School Year 2025–2026 as a basis for developing a skill enhancement plan. Anchored on Human Capital Theory, Career Construction Theory, and Social Cognitive Career Theory, the study employed a quantitative correlational research design involving 70 ALS graduates. Data were collected using an adapted and modified questionnaire and analyzed through percentages, weighted means, standard deviations, Pearson product-moment correlation, and chi-square tests. Findings revealed high employability skill readiness in communication (M = 4.08), teamwork (M = 3.82), problem-solving (M = 3.81), self-management (M = 3.48), and technical or job-specific skills (M = 3.52). Employability readiness was significantly associated with age, parents’ educational attainment, parents’ occupation, and combined monthly family income, while gender showed no significant relationship. Furthermore, challenges encountered exhibited a significant negative relationship with employability readiness (r = −0.46), indicating that greater challenges were associated with lower readiness. Prominent challenges included limited access to training and upskilling opportunities, insufficient career preparation, inadequate hands-on experience, and limited confidence in applying acquired skills. The study recommends implementing the proposed Skill Enhancement Plan through accessible training, career guidance, workplace exposure, and strengthened stakeholder partnerships. The research aligns with Sustainable Development Goal (SDG) 4 (Quality Education) and SDG 8 (Decent Work and Economic Growth) by promoting inclusive skills development and employment readiness. Its potential contribution to educational, socioeconomic, and community sustainability lies in supporting lifelong learning, equitable employment preparation, and improved workforce participation among ALS graduates.

Mental healthcare needs are growing, yet awareness of available services remains limited, even in Houston, Texas. This study examined relationships between having experienced or been diagnosed with mental illness and awareness of community-based mental health or crisis services. Approximately 1,000 Houston-area adults were surveyed in 2024 and 2026. Chi-square and multivariable regression analyses showed that experience with mental illness was associated with SGM populations, race/ethnicity, and age after adjustment for sociodemographic characteristics. SGM participants had greater odds of reporting mental illness, whereas Black/African American, Hispanic/Latinx, Asian, and older adults had lower adjusted odds relative to their reference groups. Awareness of community-based services was independently associated with gender, SGM populations, race/ethnicity, age, and annual household income; females had greater odds of awareness, whereas Hispanic/Latinx, Asian, and older adults had lower odds. Findings highlight sociodemographic differences in reported experience with mental illness and awareness of community-based services. Longitudinal research is needed to further examine these relationships.

Background The first period of life shapes later life chances, but the economic consequences accumulate across later childhood, adolescence and adulthood and fall across several policy sectors. Existing reviews typically address one risk factor at a time, or focus on a restricted outcome domain, leaving the relevant evidence scattered. This umbrella review collates review-level evidence on how early childhood exposures affect later economic outcomes. Methods The review was registered on Open Science Framework (https://osf.io/szpx5/overview). Medline, APA PsycArticles, APA PsycINFO, CINAHL Plus with Full Text, Education Research Complete & Psychology and Behavioural Sciences Collection databases were searched in November 2025. Systematic, rapid, scoping, narrative and umbrella reviews were eligible if they examined early childhood exposures and later outcomes with measurable consequences for education, employment, income, criminal justice involvement, quality of life, wellbeing or service costs. Reviews reporting only health status outcomes, and those focused on low- and middle-income countries, were excluded. Two authors screened and extracted independently, and quality was appraised. Findings were synthesised narratively. Results Seventy-two reviews were included, published between 2001 and 2025 and increasingly since 2021. Adverse childhood experiences and related adversity were the most frequently examined exposures, followed by childhood physical health conditions, birth and perinatal factors, and neurodevelopmental and behavioural difficulties. Early years risk factors were consistently associated with poorer later education and employment, lower income and greater criminal justice involvement. Evidence on quality of life was mixed, and service use and costs were seldom reported. Few reviews addressed publication bias. Conclusion Difficulties experienced in the early years have consequences across several later life domains and public sectors. The evidence is most consistent for education and criminal justice involvement, and thinner for quality of life, service use and costs. Reviews rarely address correlations between risk factors or the pathways connecting them to later outcomes. Modelling these pathways and evaluating interventions to address early years risks are priorities. Limitations of the review were the inclusion of studies that covered a wide range of age groups and the exclusion of health outcomes.

This study examined the relationship between pupils’ involvement in school-initiated absenteeism interventions and their academic achievement in Araling Panlipunan in Kadingilan II District, Bukidnon (SY 2019–2020). A descriptive-correlational design was employed involving 101 Grade 4 pupils identified as at risk of dropping out. Data were collected using a validated questionnaire (CVI = 0.89; Cronbach’s α = 0.91) and analyzed using descriptive statistics, independent t-test, one-way ANOVA, and Pearson product–moment correlation. Respondents were predominantly male (65.3%), aged 10–11 years (61.4%), from low-income households (85.1% earning ₱1,000–₱10,999), with parents largely self-employed (92.1%) and with elementary education (80.2%). Pupils reported high involvement in interventions: close-door counseling (M = 4.06), home visits (M = 3.80), CFSS (M = 3.74), and school feeding (M = 4.03), while dormitory involvement was low (M = 1.47). Academic achievement was generally low, with 63% fairly satisfactory (75–79) and 36% satisfactory (80–84). No significant differences were observed across most demographic variables (p > .05), except for dormitory involvement by gender and income (p < .05). Correlation analysis showed no significant relationship between intervention involvement and academic achievement (r = -0.186 to 0.149, p > .05). Findings indicate that while interventions enhance participation, they do not directly predict academic outcomes.

Rising living costs and expensive higher education place many students under financial pressure, yet the evidence from Southeast Asia has not been brought together. Following the Arksey and O’Malley framework and PRISMA-ScR reporting guidelines, a total of 239 records were screened, comprising 174 records retrieved from Scopus and 65 records from non-Scopus sources. Eleven studies from five countries (the Philippines, Indonesia, Malaysia, Singapore, and Thailand) were charted and synthesised narratively. Six were quantitative surveys, and five of the eleven appeared in 2025 or 2026. Six themes emerged. First, costs extend beyond tuition: programme costs, rent, and other indirect expenses create hardship even where tuition is free. Second, access to family resources and financial aid is unequal. Third, financial strain is reported alongside psychological distress and academic strain, a pattern of co-occurrence rather than demonstrated cause. Fourth, students cope through income generation, saving and economising, building financial literacy, cognitive reappraisal, spiritual support, and selective use of social support. Fifth, financial literacy and behaviour appear to shape financial well-being, although findings on financial stress conflict. Sixth, authors call for support beyond tuition, but no study evaluated an intervention. The evidence is mostly cross-sectional, and no eligible study came from Vietnam, Myanmar, Cambodia, Laos, Brunei, or Timor-Leste. Malaysia contributes one study, which examines financial well-being rather than coping strategies. Future work needs harmonised measures, longitudinal and intervention designs, and wider country coverage.

Purpose This study examined the global landscape of mental health literacy (MHL) education for health professions students, focusing on publication trends, intervention designs, pedagogical approaches, MHL domains addressed, evaluation methods, and contextual influences. Methods Following PRISMA-ScR guidelines, an Evidence and Gap Mapping (EGM) scoping review was conducted to identify and visually synthesize MHL education interventions. Searches were conducted in PubMed, Embase, Scopus, Web of Science, EBSCOhost (including CINAHL, PsycINFO, and ERIC), and APA PsycArticles (February 1997-May 2025). The included studies involved pre-licensure health professions students and implemented structured educational interventions explicitly targeting MHL domains. The data were extracted using a standardized framework and analyzed through descriptive synthesis and visual mapping to identify research clusters and gaps. PROSPERO registration: CRD420251050891. Results Fifty-five studies met the inclusion criteria for this review. Notably, the number of publications increased significantly after 2016, with most of the evidence coming from Europe, the Western Pacific, and the Americas, while representation from the African and Eastern Mediterranean regions was limited. Quasi-experimental designs were the most common, characterized by short-term, classroom-based interventions primarily targeting specific professions, particularly nursing and medicine. Although traditional didactic teaching methods remained prevalent, experiential strategies such as simulation, role-play, and reflective practices were increasingly adopted. Within the existing body of evidence, interventions predominantly emphasized knowledge, attitudes, and confidence, whereas skills development, behavioral change, self-awareness, and help-seeking were less consistently addressed. Furthermore, evaluations mostly relied on short-term, self-reported outcomes, with few studies examining behavioral change or long-term impacts. Conclusions MHL education for future health professionals is expanding but remains unevenly distributed, pedagogically conservative, and methodologically limited. Advancing the field will require longitudinal, theory-informed, and experiential approaches, stronger evaluation designs, integration of lived-experience perspectives, and targeted capacity-building in low- and middle-income settings.

Despite the growing literature on first-generation students, limited research has examined how intersecting socioeconomic, cultural, linguistic, and institutional barriers shape the higher education experiences of first-generation Sama Indigenous students in Tawi-Tawi, Philippines. Thus, this study investigated the socioeconomic challenges encountered by first-generation Indigenous Sama students pursuing higher education in Tawi-Tawi and examined how these challenges affect their academic performance and overall well-being. A qualitative case study design was employed. Seven fourth-year first-generation Sama undergraduate students enrolled in higher education institution in Tawi-Tawi were selected through purposive sampling based on ethnicity, first-generation status, final-year enrollment, and residency. Data were gathered through semi-structured interviews lasting 45–58 minutes, audio-recorded with consent, transcribed, cleaned, and analyzed using a four-stage thematic coding process: initial coding, frequency count, categorization, and theme development. Addressing this gap, the study found four major challenges : financial and economic struggles, including poverty, job anxiety, and lack of scholarship support; academic and institutional challenges, such as heavy workloads, teacher-centered instruction, and literacy gaps; social and cultural factors, including language barriers, discrimination, and social comparison; and family and socioeconomic conditions, such as parental loss, limited income, and unstable housing. Impacts included spiritual and emotional strength as the primary coping mechanism, time-management struggles, career aspirations, health decline, and mental health strain. The findings underscore the need for targeted financial assistance, culturally responsive academic support, inclusive teacher training, and stronger collaboration among educational institutions, government agencies, and community leaders to improve retention, academic success, and well-being among first-generation Indigenous students in marginalized island communities.

با وجود افزایش پژوهش‌ها درباره دانشجویان نسل اول، تحقیقات محدودی به بررسی چگونگی تأثیر تلاقی موانع اقتصادی، فرهنگی، زبانی و نهادی بر تجارب آموزش عالی دانشجویان بومی ساما نسل اول در تاوی-تاوی، فیلیپین پرداخته‌اند. بنابراین، این مطالعه به بررسی چالش‌های اقتصادی-اجتماعی پیش‌روی دانشجویان بومی ساما نسل اول که در تاوی-تاوی به تحصیلات عالی می‌پردازند، و تأثیر این چالش‌ها بر عملکرد تحصیلی و بهزیستی کلی آنان پرداخت. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی انجام شد. هفت دانشجوی کارشناسی سال چهارم نسل اول ساما که در یک مؤسسه آموزش عالی در تاوی-تاوی ثبت‌نام کرده بودند، با نمونه‌گیری هدفمند بر اساس قومیت، وضعیت نسل اول، ثبت‌نام در سال پایانی و محل سکونت انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته به مدت ۴۵ تا ۵۸ دقیقه جمع‌آوری شد که با رضایت شرکت‌کنندگان ضبط صوتی، رونویسی، پاک‌سازی و با استفاده از فرایند کدگذاری چهار مرحله‌ای شامل کدگذاری اولیه، شمارش فراوانی، دسته‌بندی و توسعه تم‌ها تحلیل گردید. این مطالعه با پرداختن به این خلأ، چهار چالش عمده را شناسایی کرد: مشکلات مالی و اقتصادی از جمله فقر، اضطراب شغلی و فقدان حمایت بورسیه؛ چالش‌های تحصیلی و نهادی مانند حجم بالای کار، آموزش معلم‌محور و شکاف‌های سواد؛ عوامل اجتماعی و فرهنگی شامل موانع زبانی، تبعیض و مقایسه اجتماعی؛ و شرایط خانوادگی و اقتصادی-اجتماعی مانند فقدان والدین، درآمد محدود و مسکن ناپایدار. پیامدها شامل قدرت معنوی و عاطفی به عنوان راهبرد اصلی مقابله، مشکلات مدیریت زمان، آرزوهای شغلی، افت سلامت و فشار روانی بود. یافته‌ها بر ضرورت حمایت مالی هدفمند، پشتیبانی تحصیلی متناسب با فرهنگ، آموزش فراگیر معلمان و همکاری قوی‌تر میان مؤسسات آموزشی، نهادهای دولتی و رهبران جامعه برای بهبود ماندگاری، موفقیت تحصیلی و بهزیستی دانشجویان بومی نسل اول در جوامع جزیره‌ای محروم تأکید دارد.

The Gender Development Index (GDI) is an index of achieving basic human development capabilities to measure success in efforts to develop the quality of human life by considering gender inequality. Papua Province is the province with the lowest GDI score when compared to the 34 provinces in Indonesia. This condition shows that there is still a development gap between the male and female genders. For this reason, it is necessary to research the factors that are suspected to influence GDI in Papua Province. In this study, the pattern of GDI data and the factors that are thought to influence it do not form a specific pattern, so we used spline nonparametric regression. Based on this study, the best model is obtained by the optimal knot point based on the smallest Generalized Cross Validation (GCV) value, which are 3-knots and six significant variables, namely, Life Expectancy , Expected Years of Schooling , Female Income Contribution , Sex Ratio , Female Labor Force Participation Rate , High School Enrollment Rate. This model has an of 99.95%. The predictor variable used has an effect of 99.95%, and other variables influence the rest.

شاخص توسعه جنسیتی (GDI) شاخصی برای سنجش دستیابی به قابلیت‌های اساسی توسعه انسانی به منظور اندازه‌گیری موفقیت در تلاش‌ها برای ارتقای کیفیت زندگی انسانی با در نظر گرفتن نابرابری جنسیتی است. استان پاپوآ پایین‌ترین امتیاز GDI را در مقایسه با ۳۴ استان اندونزی دارد. این وضعیت نشان‌دهنده وجود شکاف توسعه‌ای میان جنسیت‌های مرد و زن است. از این رو، پژوهش درباره عواملی که احتمالاً بر GDI در استان پاپوآ تأثیرگذارند، ضروری است. در این مطالعه، الگوی داده‌های GDI و عوامل مؤثر بر آن، الگوی خاصی را تشکیل نمی‌دهند؛ بنابراین از رگرسیون ناپارامتریک اسپلاین استفاده شد. بر اساس این پژوهش، بهترین مدل با نقطه گره بهینه بر اساس کمترین مقدار اعتبارسنجی متقاطع تعمیم‌یافته (GCV) به دست آمد که شامل ۳ گره و شش متغیر معنادار است: امید به زندگی، سال‌های مورد انتظار تحصیل، سهم درآمد زنان، نسبت جنسی، نرخ مشارکت نیروی کار زنان و نرخ ثبت‌نام دبیرستان. این مدل دارای ضریب تعیین ۹۹٫۹۵٪ است. متغیرهای پیش‌بین مورد استفاده تأثیری معادل ۹۹٫۹۵٪ دارند و سایر متغیرها بر باقیمانده تأثیرگذارند.

This descriptive and cross-sectional study aimed to determine the job satisfaction, life satisfaction, and burnout levels of radiology technicians working in different hospitals in Türkiye, to examine the relationships between these variables, and to evaluate the sociodemographic, occupational, and psychosocial factors associated with burnout. The research was conducted online using Google Forms between February 10 and May 26, 2025. A total of 619 radiology technicians participated in the study. Data were collected using a Demographic Information Form, the Job Satisfaction Scale, the Life Satisfaction Scale, and the Burnout Scale Short Form. Descriptive statistics, the independent-samples t-test, one-way analysis of variance, Tukey HSD post hoc test, Pearson correlation, and multiple linear regression were used to analyze the data. Effect sizes were calculated using Cohen’s d for two-group comparisons and eta squared (η²) for comparisons involving more than two groups. Because burnout was the primary dependent variable of the study, multivariate analysis was performed for burnoutonly; job satisfaction and life satisfaction were included in the multivariate model as explanatory variables. The participants’ mean scores for job satisfaction, life satisfaction, and burnout were 3.18 ± 0.71, 18.89 ± 6.05, and 3.66 ± 1.12, respectively. Significant differences were found in some scale scores by gender, education level, income level, work arrangement, and work unit (p < 0.05). A moderate positive correlation was found between job satisfaction and life satisfaction (r = 0.529, p < 0.001), whereas moderate negative correlations were found between burnout and job satisfaction (r = -0.308, p < 0.001) and between burnout and life satisfaction (r = -0.473, p < 0.001). In the regression analysis, the model explained 26% of the variance in burnout (R² = 0.260, p < 0.001). Life satisfaction and female gender were significantly associated with burnout (p < 0.001), while other variables were not significant. These findings suggest that burnout among radiology technicians should be considered in relation to sociodemographic, occupational, and psychosocial factors, although life satisfaction remained the only psychosocial variable independently associated with burnout in the multivariable analysis.

این مطالعه توصیفی و مقطعی با هدف تعیین میزان رضایت شغلی، رضایت از زندگی و سطوح فرسودگی شغلی تکنسین‌های رادیولوژی شاغل در بیمارستان‌های مختلف ترکیه، بررسی روابط بین این متغیرها و ارزیابی عوامل جمعیت‌شناختی، شغلی و روانی‌اجتماعی مرتبط با فرسودگی شغلی انجام شد. پژوهش به صورت آنلاین و با استفاده از Google Forms در بازه زمانی ۱۰ فوریه تا ۲۶ مه ۲۰۲۵ انجام گرفت. در مجموع ۶۱۹ تکنسین رادیولوژی در این مطالعه شرکت کردند. داده‌ها با استفاده از فرم اطلاعات جمعیت‌شناختی، مقیاس رضایت شغلی، مقیاس رضایت از زندگی و فرم کوتاه مقیاس فرسودگی شغلی جمع‌آوری شد. برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی، آزمون t مستقل، تحلیل واریانس یک‌طرفه، آزمون پس از hoc Tukey HSD، همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه استفاده گردید. اندازه اثر برای مقایسه‌های دو گروهی با استفاده از d کوهن و برای مقایسه‌های بیش از دو گروه با مجذور اتا (η²) محاسبه شد. از آنجا که فرسودگی شغلی متغیر وابسته اصلی پژوهش بود، تحلیل چندمتغیره فقط برای فرسودگی شغلی انجام شد؛ رضایت شغلی و رضایت از زندگی به عنوان متغیرهای تبیینی در مدل چندمتغیره وارد شدند. میانگین نمرات شرکت‌کنندگان برای رضایت شغلی، رضایت از زندگی و فرسودگی شغلی به ترتیب ۳.۱۸ ± ۰.۷۱، ۱۸.۸۹ ± ۶.۰۵ و ۳.۶۶ ± ۱.۱۲ بود. تفاوت معناداری در برخی نمرات مقیاس بر اساس جنسیت، سطح تحصیلات، سطح درآمد، نوع شیفت کاری و واحد کاری مشاهده شد (p < 0.05). همبستگی مثبت متوسطی بین رضایت شغلی و رضایت از زندگی (r = 0.529, p < 0.001) و همبستگی منفی متوسطی بین فرسودگی شغلی و رضایت شغلی (r = -0.308, p < 0.001) و بین فرسودگی شغلی و رضایت از زندگی (r = -0.473, p < 0.001) یافت شد. در تحلیل رگرسیون، مدل ۲۶٪ از واریانس فرسودگی شغلی را تبیین کرد (R² = 0.260, p < 0.001). رضایت از زندگی و جنسیت زن به طور معناداری با فرسودگی شغلی مرتبط بودند (p < 0.001)، در حالی که سایر متغیرها معنادار نبودند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که فرسودگی شغلی در میان تکنسین‌های رادیولوژی باید در ارتباط با عوامل جمعیت‌شناختی، شغلی و روانی‌اجتماعی مورد توجه قرار گیرد، هرچند رضایت از زندگی تنها متغیر روانی‌اجتماعی بود که در تحلیل چندمتغیره به طور مستقل با فرسودگی شغلی ارتباط داشت.

This qualitative descriptive case study examined the financial management experiences, challenges, and proposed solutions of school heads in Claveria North District, Masbate, and used the findings as basis for a Financial Management Capacity Enhancement Program. Ten public school heads with at least five years of leadership experience were purposively selected from principals, head teachers, and teachers-in-charge. Data were gathered through semi-structured one-on-one interviews and review of pertinent school financial documents, then analyzed thematically. Findings showed that school heads managed persistent resource inadequacy, delayed fund releases, unexpected expenditures, geographic and logistical constraints, limited formal financial management training, procurement bottlenecks, and demanding documentation and liquidation requirements. Despite these conditions, they developed competence through prioritization, strategic budget allocation, community fundraising, income-generating activities, adaptive procurement practices, peer learning, and close stakeholder coordination; some also relied on personal funds when official resources were delayed. The study concludes that the resourcefulness of rural school heads cannot substitute for institutionalized support. Context-responsive financial training, clearer and more adaptive procedures, timely releases, stronger supplier and stakeholder networks, and standardized accounting and liquidation support are therefore necessary. These findings informed a capacity enhancement program intended to strengthen transparency, accountability, compliance, and efficient financial governance in geographically isolated rural schools.

این مطالعه موردی توصیفی کیفی به بررسی تجارب، چالش‌ها و راهکارهای پیشنهادی مدیران مدارس در زمینه مدیریت مالی در منطقه شمالی Claveria، استان Masbate پرداخت و یافته‌های به‌دست‌آمده را مبنایی برای طراحی برنامه ارتقاء ظرفیت مدیریت مالی قرار داد. ده نفر از مدیران مدارس دولتی با حداقل پنج سال سابقه رهبری، به‌صورت هدفمند از میان مدیران، معاونان و مسئولان مدارس انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی و بررسی اسناد مالی مرتبط مدارس گردآوری و به‌صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که مدیران مدارس با کمبود مداوم منابع، تأخیر در تخصیص بودجه، هزینه‌های پیش‌بینی‌نشده، محدودیت‌های جغرافیایی و لجستیکی، آموزش رسمی محدود در زمینه مدیریت مالی، گلوگاه‌های تأمین کالا و الزامات دشوار مستندسازی و تسویه حساب مواجه بودند. با وجود این شرایط، آن‌ها از طریق اولویت‌بندی، تخصیص راهبردی بودجه، جمع‌آوری کمک‌های مردمی، فعالیت‌های درآمدزا، شیوه‌های تطبیقی در تأمین کالا، یادگیری از همتایان و هماهنگی نزدیک با ذینفعان، شایستگی لازم را کسب کردند؛ برخی نیز در صورت تأخیر منابع رسمی، از منابع شخصی خود استفاده می‌کردند. مطالعه نتیجه می‌گیرد که ابتکار و خلاقیت مدیران مدارس روستایی جایگزین حمایت‌های نهادی نمی‌شود. بنابراین، آموزش مالی متناسب با زمینه، رویه‌های شفاف و تطبیقی‌تر، تخصیص به‌موقع منابع، شبکه‌های قوی‌تر تأمین‌کنندگان و ذینفعان و پشتیبانی استانداردشده حسابداری و تسویه حساب ضروری است. این یافته‌ها مبنای برنامه ارتقاء ظرفیت با هدف تقویت شفافیت، پاسخگویی، رعایت مقررات و حکمرانی مالی کارآمد در مدارس روستایی دورافتاده قرار گرفت.

Introduction Perceptions of virtuous persons represent an important yet understudied dimension of moral cognition that may be associated with individuals' psychological functioning as well as their developmental and contextual experiences. This study examined university students' perceptions of virtuous persons in relation to demographic characteristics, psychological wellbeing, psychological resilience, intolerance of uncertainty, and hopelessness. Methods This cross-sectional correlational study included 1,322 undergraduate students aged 18–32 years enrolled at five universities in Türkiye. Exploratory demographic differences were examined using an independent-samples t -test and one-way analyses of variance, while the unique contributions of the psychological variables were assessed using multiple linear regression. Results The regression model was statistically significant and explained 35.9% of the variance in perceptions of virtuous persons. Psychological wellbeing was the strongest positive predictor (β = 0.580, p < 0.001). Intolerance of uncertainty also showed a smaller positive association (β = 0.138, p < 0.001), contrary to the hypothesized negative direction. Psychological resilience and hopelessness did not make significant unique contributions. Exploratory analyses also identified differences according to gender, income level, year of study, and academic achievement, although the effects were modest. Discussion The findings indicate that psychological characteristics are not uniformly associated with perceptions of virtuous persons and that psychological wellbeing accounts for most of the model's explanatory contribution. The unexpected positive association between intolerance of uncertainty and perceptions of virtuous persons warrants cautious interpretation. Longitudinal and cross-cultural research is needed to clarify the direction and underlying mechanisms of these associations.

مقدمه: ادراک افراد بافضیلت، بُعدی مهم اما کمتر مطالعه‌شده از شناخت اخلاقی را نشان می‌دهد که ممکن است با کارکرد روان‌شناختی افراد و همچنین تجارب رشدی و زمینه‌ای آنان مرتبط باشد. این پژوهش، ادراک دانشجویان دانشگاهی از افراد بافضیلت را در ارتباط با ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، سلامت روان‌شناختی، تاب‌آوری روان‌شناختی، نابردباری نسبت به عدم قطعیت و ناامیدی مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: این مطالعه مقطعی همبستگی شامل ۱۳۲۲ دانشجوی کارشناسی ۱۸ تا ۳۲ ساله از پنج دانشگاه در ترکیه بود. تفاوت‌های جمعیت‌شناختی به صورت اکتشافی با آزمون t مستقل و تحلیل واریانس یک‌طرفه بررسی شد و سهم منحصربه‌فرد متغیرهای روان‌شناختی با رگرسیون خطی چندگانه ارزیابی گردید. نتایج: مدل رگرسیون از لحاظ آماری معنادار بود و ۳۵/۹٪ از واریانس ادراک افراد بافضیلت را تبیین کرد. سلامت روان‌شناختی قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده مثبت بود (β = 0.580, p < 0.001). نابردباری نسبت به عدم قطعیت نیز برخلاف جهت فرض‌شده، ارتباط مثبت کوچک‌تری نشان داد (β = 0.138, p < 0.001). تاب‌آوری روان‌شناختی و ناامیدی سهم منحصربه‌فرد معناداری نداشتند. تحلیل‌های اکتشافی همچنین تفاوت‌هایی بر اساس جنسیت، سطح درآمد، سال تحصیلی و موفقیت تحصیلی شناسایی کردند، هرچند این اثرات اندک بود. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که ویژگی‌های روان‌شناختی به طور یکنواخت با ادراک افراد بافضیلت مرتبط نیستند و سلامت روان‌شناختی بیشترین سهم تبیینی مدل را دارد. ارتباط مثبت غیرمنتظره نابردباری نسبت به عدم قطعیت با ادراک افراد بافضیلت نیازمند تفسیر محتاطانه است. پژوهش‌های طولی و بین‌فرهنگی برای روشن شدن جهت و سازوکارهای زیربنایی این ارتباطات مورد نیاز است.

Introduction This study examined the association between future anxiety and psychological wellbeing, the indirect association through mental toughness, and the joint moderating role of age and family economic status in the relationship between future anxiety and mental toughness among sport management students. Methods A cross-sectional correlational design was used with 367 students enrolled in sport management departments at four public universities in Türkiye. Data were collected using the Future Anxiety Scale for University Students, the Mental Toughness Inventory, and the Psychological Wellbeing Scale. Pearson correlation, observed-variable path analysis, and three-way interaction analysis were conducted. Results Future anxiety was negatively associated with psychological wellbeing ( r = −0.40, p < 0.001) and mental toughness ( r = −0.35, p < 0.001), whereas mental toughness was positively associated with psychological wellbeing ( r = 0.75, p < 0.001). The indirect association between future anxiety and psychological wellbeing through mental toughness was statistically significant ( β = −0.240, 95% BCa bootstrap CI [−0.336, −0.160]), while the direct association remained significant ( β = −0.165, p < 0.001), indicating that mental toughness accounted for part of the association. The three-way interaction among future anxiety, age, and family economic status was statistically significant in predicting mental toughness ( B = 0.550, p = 0.006). Future anxiety was negatively associated with mental toughness across all age and family economic status groups. The largest observed negative slope was found among students aged 22 years or older whose family income was lower than their family expenses ( B = −0.620, p < 0.001), whereas the smallest observed negative slope was found among students aged 18–21 years in the same economic group ( B = −0.180, p = 0.041). Discussion These findings identify mental toughness as an important psychological resource associated with psychological wellbeing and indicate that age and family economic status jointly condition the strength of the relationship between future anxiety and mental toughness. Given the cross-sectional design, the findings should be interpreted as statistical associations rather than evidence of causal relationships.

مقدمه: این مطالعه به بررسی ارتباط بین اضطراب آینده و بهزیستی روان‌شناختی، ارتباط غیرمستقیم از طریق سرسختی روانی، و نقش تعدیل‌کننده مشترک سن و وضعیت اقتصادی خانواده در رابطه بین اضطراب آینده و سرسختی روانی در میان دانشجویان مدیریت ورزشی پرداخت. روش‌ها: طرح پژوهش مقطعی همبستگی با مشارکت ۳۶۷ دانشجو از گروه‌های مدیریت ورزشی چهار دانشگاه دولتی در ترکیه اجرا شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس اضطراب آینده برای دانشجویان دانشگاه، فهرست سرسختی روانی و مقیاس بهزیستی روان‌شناختی گردآوری شد. همبستگی پیرسون، تحلیل مسیر متغیر مشاهده‌شده و تحلیل تعامل سه‌گانه انجام گرفت. یافته‌ها: اضطراب آینده با بهزیستی روان‌شناختی (r = −0.40, p < 0.001) و سرسختی روانی (r = −0.35, p < 0.001) رابطه منفی داشت، در حالی که سرسختی روانی با بهزیستی روان‌شناختی رابطه مثبت نشان داد (r = 0.75, p < 0.001). ارتباط غیرمستقیم بین اضطراب آینده و بهزیستی روان‌شناختی از طریق سرسختی روانی از لحاظ آماری معنادار بود (β = −0.240, 95% BCa bootstrap CI [−0.336, −0.160])، در حالی که ارتباط مستقیم نیز معنادار باقی ماند (β = −0.165, p < 0.001)، که نشان می‌دهد سرسختی روانی بخشی از این ارتباط را تبیین می‌کند. تعامل سه‌گانه بین اضطراب آینده، سن و وضعیت اقتصادی خانواده در پیش‌بینی سرسختی روانی از لحاظ آماری معنادار بود (B = 0.550, p = 0.006). اضطراب آینده در تمامی گروه‌های سنی و وضعیت اقتصادی خانواده با سرسختی روانی رابطه منفی داشت. بیشترین شیب منفی مشاهده‌شده در میان دانشجویان ۲۲ سال و بالاتر با درآمد خانوادگی کمتر از هزینه‌های خانواده بود (B = −0.620, p < 0.001)، در حالی که کمترین شیب منفی در میان دانشجویان ۱۸ تا ۲۱ سال در همان گروه اقتصادی مشاهده شد (B = −0.180, p = 0.041). بحث: این یافته‌ها سرسختی روانی را به عنوان یک منبع روان‌شناختی مهم مرتبط با بهزیستی روان‌شناختی معرفی می‌کند و نشان می‌دهد که سن و وضعیت اقتصادی خانواده به طور مشترک شدت رابطه بین اضطراب آینده و سرسختی روانی را مشروط می‌کنند. با توجه به طرح مقطعی پژوهش، یافته‌ها باید به عنوان ارتباطات آماری تفسیر شوند و نه شواهدی برای روابط علّی.

Globally, one in eight people experiences mental illness, yet its intersection with education remains under-explored in low- and middle-income countries (LMICs). This study uses nationally representative data from the 76th round of the National Sample Survey (2018) for India to examine how intellectual and developmental (IDD) disability and mental illness—treated as distinct categories—are associated with low educational attainments. Employing a generalised ordered logit model, we found that IDDs were associated with a 71.3% probability of receiving no formal education, while the corresponding risk for respondents with mental illness was 48.3%. Females with mental illness were 18.7% points more likely than males to receive no formal education among mentally ill respondents. Economic affluence reduces the gender gap, but it persists even in the richest quintile among mentally ill respondents. These findings highlight that income-based solutions are insufficient and underscore the need for gender-sensitive mental health and education policies in LMICs to attain Sustainable Development Goals related to mental health, education, gender, and income inequality.

در سطح جهانی، یک نفر از هر هشت نفر دچار اختلال روانی می‌شود، اما تلاقی آن با آموزش در کشورهای با درآمد پایین و متوسط (LMICs) کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه با استفاده از داده‌های نماینده ملی از دور هفتاد و ششم طرح نمونه‌گیری ملی (۲۰۱۸) هند، بررسی می‌کند که چگونه ناتوانی‌های هوشی و رشدی (IDD) و اختلالات روانی—که به عنوان دو دسته مجزا در نظر گرفته شده‌اند—با دستاوردهای پایین آموزشی مرتبط هستند. با به‌کارگیری مدل رگرسیون لجستیک ترتیبی تعمیم‌یافته، دریافتیم که احتمال عدم دریافت آموزش رسمی در افراد دارای IDD برابر با ۷۱/۳٪ و در پاسخ‌دهندگان دارای اختلال روانی معادل ۴۸/۳٪ بود. زنان دارای اختلال روانی، در مقایسه با مردان مبتلا، ۱۸/۷ درصد بیشتر احتمال داشت که هیچ آموزش رسمی دریافت نکنند. رفاه اقتصادی شکاف جنسیتی را کاهش می‌دهد، اما حتی در پنجک ثروتمندترین پاسخ‌دهندگان دارای اختلال روانی نیز این شکاف باقی می‌ماند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که راه‌حل‌های مبتنی بر درآمد کافی نیستند و بر ضرورت سیاست‌های سلامت روان و آموزش حساس به جنسیت در کشورهای با درآمد پایین و متوسط برای تحقق اهداف توسعه پایدار مرتبط با سلامت روان، آموزش، جنسیت و نابرابری درآمدی تأکید می‌کند.

PURPOSE: Research on coping and parental well-being among Asian parents of children with autism spectrum disorders (ASD) remains limited. This study examined parenting stress, coping strategies, and psychological well-being among Chinese parents in Hong Kong raising children with ASD, compared to parents of typically developing (TD) children. METHODS: A total of 92 Chinese parents in Hong Kong participated in the survey, including 42 parents of children with ASD. Standardized measures were used to assess parenting stress, coping, and psychological well-being. RESULTS: Findings revealed that Chinese parents of children with ASD experienced significantly higher levels of parenting stress, anxiety and depression compared to parents of TD children. They reported using a broad range of coping strategies, including problem-focused, emotion-focused and dysfunctional coping. Subgroup analyses based on educational attainment and household income revealed that elevated parenting stress was consistent across all education levels. Notably, parents at both the highest and lowest ends of each category of education and income reported poorer psychological well-being. Differences in coping strategies between ASD and TD groups were generally not significant, except among parents with mid-range levels of household income and education. CONCLUSION: These findings highlight the urgent need to address parenting stress and psychological well-being among Chinese parents in Hong Kong raising children with ASD, irrespective of socioeconomic background. By situating the study within the Hong Kong cultural context, the research underscores the importance of culturally specific support interventions tailored to the diverse challenges faced by families and extends the broader literature.

هدف: پژوهش‌ها درباره مقابله و بهزیستی والدینی در میان والدین آسیایی کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم (ASD) همچنان محدود است. این مطالعه به بررسی استرس والدگری، راهبردهای مقابله‌ای و بهزیستی روان‌شناختی در میان والدین چینی ساکن هنگ‌کنگ که کودکان دارای ASD را پرورش می‌دهند، در مقایسه با والدین کودکان با رشد طبیعی (TD) پرداخت. روش‌ها: در مجموع ۹۲ والد چینی در هنگ‌کنگ در این پیمایش شرکت کردند که شامل ۴۲ والد کودک دارای ASD بود. ابزارهای استاندارد برای سنجش استرس والدگری، مقابله و بهزیستی روان‌شناختی به کار رفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که والدین چینی کودکان دارای ASD به طور معناداری سطوح بالاتری از استرس والدگری، اضطراب و افسردگی را نسبت به والدین کودکان TD تجربه کردند. آن‌ها گزارش دادند که از طیف وسیعی از راهبردهای مقابله‌ای، از جمله مقابله متمرکز بر مسئله، مقابله متمرکز بر هیجان و مقابله ناکارآمد استفاده می‌کنند. تحلیل‌های زیرگروهی بر اساس میزان تحصیلات و درآمد خانوار نشان داد که استرس والدگری بالا در تمامی سطوح تحصیلی ثابت بود. به طور قابل توجهی، والدین در هر دو انتهای بالاترین و پایین‌ترین هر دسته از تحصیلات و درآمد، بهزیستی روان‌شناختی ضعیف‌تری را گزارش کردند. تفاوت‌های راهبردهای مقابله‌ای بین گروه‌های ASD و TD عموماً معنادار نبود، به جز در میان والدین با سطوح متوسط درآمد خانوار و تحصیلات. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها بر ضرورت فوری پرداختن به استرس والدگری و بهزیستی روان‌شناختی در میان والدین چینی ساکن هنگ‌کنگ که کودکان دارای ASD را پرورش می‌دهند، صرف‌نظر از زمینه اجتماعی-اقتصادی، تأکید می‌کند. با قرار دادن مطالعه در بستر فرهنگی هنگ‌کنگ، پژوهش بر اهمیت مداخلات حمایتی خاص فرهنگی متناسب با چالش‌های متنوع خانواده‌ها تأکید می‌کند و ادبیات گسترده‌تر را گسترش می‌دهد.

Abstract Internalizing disorders are the most common adolescent mental disorders. Using complementary variable-centered and person-centered approaches, we examined whether internalizing symptoms across eight years of adolescence (Grades 5–12) followed a continuous developmental trend or were disrupted by the transition to secondary school, and if different subgroups followed different pathways. Participants were 701 Canadian youth (52.9% girls; 75.9% white). Annual self-reported internalizing symptoms (ages 11–18) were examined using piecewise latent growth curve analysis (LGCM), revealing significant curve and level discontinuity at the transition, with distinct developmental phases in elementary and secondary school. Girls, youth with lower household income, and those with higher bullying victimization and lower social support showed elevated symptoms and/or steeper growth. An LGCM yielded four classes: Low (51.8%), Moderate (32.5%), Increasing (10.6%), and Declining (5.1%). The Declining and Moderate classes had comparable risk for early adulthood outcomes, demonstrating equifinality. Although beginning with similar levels, the Increasing class was at elevated risk compared to the Moderate class, demonstrating multifinality. Findings underscore that the secondary school transition can be viewed as a transition-linked turning point for a subset of adolescents, with implications for targeted screening and intervention beginning in elementary school.

اختلالات درونی‌سازی شایع‌ترین اختلالات روانی در نوجوانان هستند. با استفاده از رویکردهای مکمل مبتنی بر متغیر و مبتنی بر فرد، بررسی کردیم که آیا نشانه‌های درونی‌سازی در طول هشت سال نوجوانی (پایه‌های پنجم تا دوازدهم) روند رشدی پیوسته‌ای را دنبال می‌کنند یا با گذار به دبیرستان دچار اختلال می‌شوند و اینکه آیا زیرگروه‌های مختلف مسیرهای متفاوتی را دنبال می‌کنند. شرکت‌کنندگان شامل 701 نوجوان کانادایی (52.9٪ دختر؛ 75.9٪ سفیدپوست) بودند. نشانه‌های درونی‌سازی خودگزارش‌شده سالانه (سنین 11 تا 18 سال) با استفاده از تحلیل منحنی رشد نهفته قطعه‌ای (LGCM) بررسی شد که ناپیوستگی معنادار منحنی و سطح را در زمان گذار نشان داد و فازهای رشدی متمایزی را در دبستان و دبیرستان آشکار ساخت. دختران، نوجوانان با درآمد خانوادگی پایین‌تر و افرادی که قربانی‌پذیری بیشتری در برابر زورگویی و حمایت اجتماعی پایین‌تری داشتند، نشانه‌های بالاتر و/یا رشد تندتری را نشان دادند. تحلیل LGCM چهار طبقه را مشخص کرد: پایین (51.8٪)، متوسط (32.5٪)، افزایشی (10.6٪) و کاهشی (5.1٪). طبقات کاهشی و متوسط خطر قابل مقایسه‌ای برای پیامدهای اوایل بزرگسالی داشتند که هم‌نهایی را نشان می‌دهد. اگرچه با سطوح مشابهی آغاز شدند، طبقه افزایشی نسبت به طبقه متوسط در معرض خطر بالاتری قرار داشت که چندنهایی را نشان می‌دهد. یافته‌ها تأکید می‌کنند که گذار به دبیرستان می‌تواند به‌عنوان یک نقطه عطف مرتبط با گذار برای بخشی از نوجوانان تلقی شود و پیامدهایی برای غربالگری و مداخله هدفمند از دبستان دارد.

The underlying mechanisms linking childhood maltreatment (CM) to adverse health outcomes are unclear. Here, we estimated CM pleiotropy across human phenome, also assessing the role of socioeconomic factors. Specifically, we performed a phenome-wide association study (PheWAS) of CM-associated loci using electronic health records and genetic data from the All of Us Research Program (N = 98,551), FinnGen Project (N = 377,277), and Million Veteran Program (N = 449,042). To characterize CM pleiotropy, we also conducted genetic correlation (rg), latent causal variable analysis (LCV), and bidirectional Mendelian randomization (MR) analyses. Additionally, multi-trait conditional and joint analysis and multivariate MR (MVMR) were performed to estimate whether genetically inferred CM associations are partially explained by household income (HI, a proxy for socioeconomic factors). PheWAS revealed CM loci associations with 66 medical outcomes (p < 2.76 × 10 −6 ), including psychiatric, musculoskeletal, circulatory, neurologic, and respiratory conditions. Similarly, we observed 285 CM genetic correlations (p < 3.24 × 10 −5 ) with a range of medical domains. Among them, emotional disorders starting during childhood or adolescence showed the highest CM genetic overlap (rg=0.75). LCV analysis revealed CM genetic relationships with musculoskeletal, metabolic, respiratory, and eye-related outcomes. For these, MR analyses highlighted bidirectional and heterogeneous effects possibly due to dynastic confounders, and MVMR showed a reduced effect of CM genetic liability after accounting for HI. In conclusion, different pleiotropic mechanisms likely contribute to CM relationships with several health domains, which appear to be at least partially explained by socioeconomic factors.

سازوکارهای زیربنایی که بدرفتاری دوران کودکی (CM) را به پیامدهای نامطلوب سلامت مرتبط می‌کنند، هنوز به‌روشنی مشخص نشده‌اند. در این پژوهش، پلیوتروپی CM در سراسر فنوم انسانی برآورد شد و همچنین نقش عوامل اجتماعی‌اقتصادی مورد ارزیابی قرار گرفت. به طور مشخص، مطالعه انجمنی فنوم‌گسترده (PheWAS) بر روی جایگاه‌های مرتبط با CM با استفاده از پرونده‌های الکترونیک سلامت و داده‌های ژنتیکی از برنامه پژوهشی All of Us (N = 98,551)، پروژه FinnGen (N = 377,277) و برنامه Million Veteran (N = 449,042) انجام شد. برای توصیف پلیوتروپی CM، همبستگی ژنتیکی (rg)، تحلیل متغیر علّی نهفته (LCV) و تحلیل‌های تصادفی‌سازی مندلی دوطرفه (MR) نیز صورت گرفت. افزون بر این، تحلیل شرطی و مشترک چندصفتی و تصادفی‌سازی مندلی چندمتغیره (MVMR) برای برآورد این‌که آیا ارتباطات استنباط‌شده ژنتیکی CM تا حدی توسط درآمد خانوار (HI، به عنوان نماینده‌ای برای عوامل اجتماعی‌اقتصادی) تبیین می‌شود، انجام شد. PheWAS ارتباط جایگاه‌های CM را با ۶۶ پیامد پزشکی (p < 2.76 × 10 −6) از جمله اختلالات روان‌پزشکی، اسکلتی‌عضلانی، گردش خون، عصبی و تنفسی نشان داد. به طور مشابه، ۲۸۵ همبستگی ژنتیکی CM (p < 3.24 × 10 −5) با دامنه‌ای از حوزه‌های پزشکی مشاهده شد. در میان آن‌ها، اختلالات هیجانی آغازشونده در دوران کودکی یا نوجوانی بیشترین همپوشانی ژنتیکی با CM را نشان دادند (rg=0.75). تحلیل LCV روابط ژنتیکی CM با پیامدهای اسکلتی‌عضلانی، متابولیک، تنفسی و مرتبط با چشم را آشکار ساخت. برای این موارد، تحلیل‌های MR اثرات دوطرفه و ناهمگن را که احتمالاً ناشی از عوامل مخدوش‌کننده سلسله‌ای هستند، برجسته کرد و MVMR کاهش اثر استعداد ژنتیکی CM پس از لحاظ درآمد خانوار را نشان داد. در نتیجه، به نظر می‌رسد سازوکارهای پلیوتروپیک متفاوتی در روابط CM با چندین حوزه سلامت نقش دارند که این روابط دست‌کم تا حدی توسط عوامل اجتماعی‌اقتصادی تبیین می‌شوند.

Purpose To evaluate trends in psychotropic prescription rates (PRs) in a Peruvian general hospital during and after the COVID-19 pandemic. Materials and methods We conducted an interrupted time-series (ITS) study using routinely collected clinical data from hospitalized patients with psychiatric diagnoses between September 2020 and December 2024. Psychotropic PRs, defined as the number of weekly psychotropic prescriptions per 1,000 psychiatric consultations, were calculated overall and by subclass: antidepressants (N06A), antipsychotics (N05A), anxiolytics (N05B), and mood stabilizers (N05AN01/N03A). For ITS analysis, the study period was divided into six predefined phases (two waves, three relaxation phases, and one post-pandemic phase) based on COVID-19 mortality and transmission trends in Peru. Segmented regression models were applied to estimate phase-specific level and slope changes. Results A total of 6,151 patients were included. The overall psychotropic PR was higher during the post-pandemic period compared with the pandemic period (1,308 vs. 1,254; p = 0.023). ITS analyses showed a significant downward trend in overall psychotropic prescribing during phase 1 (post-first wave stabilization, β = −25.53; 95% CI = −43.82 to −7.01; p = 0.007), followed by a structural break in phase 2 (second pandemic wave) with an abrupt level increase (β = 295.53; 95% CI = 60.48 to 530.57; p = 0.014) and slope reversal (β = 23.79; 95% CI = 3.33 to 44.26; p = 0.016), after which prescribing stabilized. A similar temporal pattern was observed for antidepressant PR. Anxiolytic PR displayed a transient upward slope change in phase 2 (β = 14.15; 95% CI = 1.80 to 26.50; p = 0.01), whereas antipsychotic and mood stabilizer prescribing remained stable across phases. Conclusions Overall psychotropic prescribing showed phase-specific disruption followed by structural rebound and subsequent stabilization across the COVID-19 and post-pandemic periods. These findings provide real-world evidence and underscore the need to monitor psychiatric prescribing and mental health service adaptation in middle-income settings.

هدف: ارزیابی روندهای نرخ تجویز داروهای روان‌گردان (PRs) در یک بیمارستان عمومی پرویی در دوران و پس از همه‌گیری COVID-19. مواد و روش‌ها: یک مطالعه سری زمانی منقطع (ITS) با استفاده از داده‌های بالینی جمع‌آوری‌شده به طور روتین از بیماران بستری با تشخیص روان‌پزشکی بین سپتامبر 2020 تا دسامبر 2024 انجام شد. نرخ‌های تجویز داروهای روان‌گردان، که به عنوان تعداد تجویزهای هفتگی داروهای روان‌گردان به ازای هر ۱٬۰۰۰ مشاوره روان‌پزشکی تعریف شد، به طور کلی و بر اساس زیرگروه‌ها محاسبه گردید: داروهای ضدافسردگی (N06A)، داروهای ضدروان‌پریشی (N05A)، داروهای ضداضطراب (N05B) و تثبیت‌کننده‌های خلق (N05AN01/N03A). برای تحلیل ITS، دوره مطالعه به شش فاز از پیش تعیین‌شده (دو موج، سه فاز کاهش محدودیت و یک فاز پس از همه‌گیری) بر اساس روندهای مرگ‌ومیر و انتقال COVID-19 در پرو تقسیم شد. مدل‌های رگرسیون قطعه‌ای برای برآورد تغییرات سطح و شیب مختص هر فاز به کار رفت. نتایج: در مجموع ۶٬۱۵۱ بیمار وارد مطالعه شدند. نرخ کلی تجویز داروهای روان‌گردان در دوره پس از همه‌گیری نسبت به دوره همه‌گیری بالاتر بود (۱٬۳۰۸ در مقابل ۱٬۲۵۴؛ ۰٫۰۲۳ = p). تحلیل‌های ITS کاهش معنادار روند تجویز کلی داروهای روان‌گردان را در فاز ۱ (تثبیت پس از موج اول، β = ‎−۲۵٫۵۳؛ ۹۵٪ CI = ‎−۴۳٫۸۲ تا ‎−۷٫۰۱؛ ۰٫۰۰۷ = p) نشان داد، که به دنبال آن در فاز ۲ (موج دوم همه‌گیری) یک شکست ساختاری با افزایش ناگهانی سطح (β = ۲۹۵٫۵۳؛ ۹۵٪ CI = ۶۰٫۴۸ تا ۵۳۰٫۵۷؛ ۰٫۰۱۴ = p) و معکوس شدن شیب (β = ۲۳٫۷۹؛ ۹۵٪ CI = ۳٫۳۳ تا ۴۴٫۲۶؛ ۰٫۰۱۶ = p) رخ داد و پس از آن تجویز تثبیت شد. الگوی زمانی مشابهی برای نرخ تجویز داروهای ضدافسردگی مشاهده شد. نرخ تجویز داروهای ضداضطراب در فاز ۲ تغییر شیب افزایشی موقتی نشان داد (β = ۱۴٫۱۵؛ ۹۵٪ CI = ۱٫۸۰ تا ۲۶٫۵۰؛ ۰٫۰۱ = p)، در حالی که تجویز داروهای ضدروان‌پریشی و تثبیت‌کننده‌های خلق در طول فازها پایدار باقی ماند. نتیجه‌گیری: تجویز کلی داروهای روان‌گردان دچار اختلال فازمحور شد و پس از آن بازگشت ساختاری و در نهایت تثبیت در طول دوره‌های همه‌گیری و پس از همه‌گیری مشاهده گردید. این یافته‌ها شواهد دنیای واقعی ارائه می‌دهد و بر ضرورت پایش تجویز روان‌پزشکی و سازگاری خدمات سلامت روان در محیط‌های با درآمد متوسط تأکید می‌کند.

This article argues that the persistent burden of burnout reflects a fundamental conceptual problem—burnout continues to be framed primarily as an individual condition rather than as an occupational phenomenon shaped by interacting structural, organizational, and leadership conditions. Burnout has emerged as a major occupational health challenge. In a 2024 survey across eight predominantly high and upper-middle-income countries, 48% of respondents reported currently grappling with burnout. Separately, depression and anxiety cost the global economy approximately one trillion dollars annually in lost productivity. Drawing on evidence from neuroimaging, stress biology, cognitive neuroscience, and organizational research, this article examines plausible pathways through which leadership behavior may influence conditions that contribute to or protect against burnout, including social threat–reward processing, cognitive flexibility, emotional intelligence, psychological safety, emotional contagion, and stress-related neurobiological responses. Among physicians, burnout has been associated with depression and anxiety, while evidence regarding substance abuse is less consistent. These proposed mechanisms are proximal and potentially modifiable, but operate within broader structural conditions that constrain or enable their effects. Human-centered work design and neuroleadership-informed leadership practices are proposed as complements to broader structural interventions, with implications for health systems, workforce sustainability, and policy design.

این مقاله استدلال می‌کند که تداوم بار فرسودگی شغلی نشان‌دهنده یک مشکل مفهومی اساسی است—فرسودگی شغلی همچنان عمدتاً به عنوان یک وضعیت فردی در نظر گرفته می‌شود، نه به عنوان یک پدیده شغلی که توسط شرایط ساختاری، سازمانی و رهبری متقابل شکل می‌گیرد. فرسودگی شغلی به عنوان یک چالش عمده سلامت شغلی مطرح شده است. در یک پیمایش در سال ۲۰۲۴ در هشت کشور عمدتاً با درآمد بالا و متوسط رو به بالا، ۴۸٪ از پاسخ‌دهندگان گزارش کردند که در حال حاضر با فرسودگی شغلی دست و پنجه نرم می‌کنند. به طور جداگانه، افسردگی و اضطراب سالانه حدود یک تریلیون دلار هزینه به اقتصاد جهانی از طریق کاهش بهره‌وری وارد می‌کنند. با استناد به شواهدی از تصویربرداری عصبی، زیست‌شناسی استرس، علوم اعصاب شناختی و پژوهش‌های سازمانی، این مقاله مسیرهای محتملی را بررسی می‌کند که از طریق آن‌ها رفتار رهبری می‌تواند شرایطی را که به فرسودگی شغلی منجر می‌شود یا از آن محافظت می‌کند، تحت تأثیر قرار دهد؛ از جمله پردازش تهدید–پاداش اجتماعی، انعطاف‌پذیری شناختی، هوش هیجانی، ایمنی روان‌شناختی، سرایت هیجانی و پاسخ‌های نوروبیولوژیک مرتبط با استرس. در میان پزشکان، فرسودگی شغلی با افسردگی و اضطراب مرتبط بوده است، در حالی که شواهد مربوط به سوءمصرف مواد کمتر منسجم است. این سازوکارهای پیشنهادی، نزدیک و بالقوه قابل تغییر هستند، اما در چارچوب شرایط ساختاری گسترده‌تری عمل می‌کنند که اثرات آن‌ها را محدود یا تسهیل می‌کند. طراحی کار انسان‌محور و شیوه‌های رهبری مبتنی بر نورورهبری به عنوان مکمل‌هایی برای مداخلات ساختاری گسترده‌تر پیشنهاد می‌شوند که پیامدهایی برای نظام‌های سلامت، پایداری نیروی کار و طراحی سیاست دارند.

This study examined the level of parental support during home-based instruction for children with intellectual disabilities. Specifically, it determined the demographic profile of the parent-respondents in terms of age, sex, educational attainment, and monthly family income; assessed the level of parental support in terms of instructional support, emotional and motivational support, management of routines and structure, and collaboration with educators or therapists; and determined whether significant differences existed in the level of parental support when respondents were grouped according to their demographic characteristics. The study employed a quantitative descriptive-comparative research design. The respondents consisted of fifty (50) parents or legal guardians of children with intellectual disabilities from selected public schools in the Division of Tacloban City, who were selected through purposive sampling. Data were collected using a researcher-made questionnaire that underwent content validation and reliability testing. The data were analyzed using frequency count, percentage, weighted mean, standard deviation, independent samples t-test, and one-way Analysis of Variance (ANOVA). The findings revealed that most respondents were female, aged 31–40 years, high school graduates, and had a monthly family income above ₱30,000. In terms of parental support, emotional and motivational support (M = 2.51) and collaboration with educators or therapists (M = 2.50) were rated High, while instructional support (M = 2.42) and management of routines and structure (M = 2.47) were rated Moderate. The overall level of parental support during home-based instruction was Moderate (M = 2.47). Furthermore, the results indicated no significant differences in the level of parental support when respondents were grouped according to their demographic characteristics. Based on the findings, a Parent Support Intervention Program was developed to strengthen parental support during home-based instruction. The study recommends strengthening parent education programs, enhancing collaboration among parents, teachers, and therapists, and providing parent-friendly instructional resources to improve support for children with intellectual disabilities.

این پژوهش به بررسی میزان حمایت والدین در آموزش مبتنی بر خانه برای کودکان با ناتوانی ذهنی پرداخت. به طور مشخص، نمایه جمعیت‌شناختی والدین پاسخ‌دهنده از نظر سن، جنس، میزان تحصیلات و درآمد ماهانه خانواده تعیین شد؛ میزان حمایت والدین در ابعاد حمایت آموزشی، حمایت عاطفی و انگیزشی، مدیریت روال‌ها و ساختار، و همکاری با آموزگاران یا درمانگران ارزیابی گردید؛ و مشخص شد که آیا تفاوت معناداری در میزان حمایت والدین زمانی که پاسخ‌دهندگان بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی گروه‌بندی شدند، وجود دارد یا خیر. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی-مقایسه‌ای کمی بهره برد. پاسخ‌دهندگان شامل پنجاه (50) نفر از والدین یا سرپرستان قانونی کودکان با ناتوانی ذهنی از مدارس دولتی منتخب در منطقه Tacloban City بودند که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته که اعتبار محتوایی و پایایی آن بررسی شده بود، گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از شمارش فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، آزمون t مستقل و تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA) تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان زن، در بازه سنی 31 تا 40 سال، فارغ‌التحصیل دبیرستان و دارای درآمد ماهانه خانوادگی بالاتر از ₱30,000 بودند. از نظر حمایت والدین، حمایت عاطفی و انگیزشی (M = 2.51) و همکاری با آموزگاران یا درمانگران (M = 2.50) در سطح بالا ارزیابی شد، در حالی که حمایت آموزشی (M = 2.42) و مدیریت روال‌ها و ساختار (M = 2.47) در سطح متوسط قرار داشت. سطح کلی حمایت والدین در آموزش مبتنی بر خانه در سطح متوسط (M = 2.47) بود. افزون بر این، نتایج نشان داد که تفاوت معناداری در میزان حمایت والدین زمانی که پاسخ‌دهندگان بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی گروه‌بندی شدند، وجود ندارد. بر اساس یافته‌ها، برنامه مداخله حمایت والدین برای تقویت حمایت والدین در آموزش مبتنی بر خانه تدوین شد. پژوهش پیشنهاد می‌کند که برنامه‌های آموزش والدین تقویت شود، همکاری میان والدین، معلمان و درمانگران ارتقاء یابد و منابع آموزشی مناسب والدین برای بهبود حمایت از کودکان با ناتوانی ذهنی فراهم گردد.

Mental health care (MHC) utilization remains uneven among middle-aged and older adults in the United States, yet the role of comorbidity burden and other sociodemographic, socioeconomic, behavioral, and clinical domain predictors remains incompletely characterized. We analyzed pooled data from six waves (2019–2024) of the National Health Interview Survey (NHIS), comprising 128,261 adults aged ≥40 years. Comorbidity burden was the primary predictor, categorized as none, one, or ≥2 chronic conditions, while together with additional predictors was organized according to the predisposing, enabling, and need domains of Andersen’s Behavioral Model of Health Services Use. MHC utilization, the outcome, was defined as counseling or psychotherapy, mental health medication use, or visits to a mental health specialist within the previous 12 months. Survey-weighted multivariable logistic regression accounted for the complex survey design and sampling weights. Overall, approximately one in five adults utilized MHC services. Utilization was higher among females, non-Hispanic White adults, unmarried adults, smokers, overweight or obese adults, those with lower income, those with health insurance coverage, or residence in the Midwest, and those with one or ≥2 comorbidities, depression, or anxiety. In contrast, utilization was lower among adults aged 50–64, 65–74, and ≥75 years, non-Hispanic Black and Asian adults, and those with higher educational attainment. Taken together, these findings indicate that MHC utilization is shaped by comorbidity burden alongside predisposing, enabling, and need-related factors, underscoring the need for targeted and culturally responsive strategies to improve equitable access to MHC among this ageing population.

استفاده از خدمات سلامت روان (MHC) در میان بزرگسالان میانسال و سالمند در ایالات متحده همچنان نامتوازن باقی مانده است، اما نقش بار همزمانی بیماری‌ها و سایر پیش‌بین‌های جمعیت‌شناختی، اجتماعی-اقتصادی، رفتاری و بالینی به طور کامل تبیین نشده است. ما داده‌های تجمیع‌شده از شش موج (۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴) پیمایش ملی مصاحبه سلامت (NHIS) را که شامل ۱۲۸٬۲۶۱ بزرگسال با سن ۴۰ سال و بالاتر بود، تحلیل کردیم. بار همزمانی بیماری‌ها به عنوان پیش‌بین اصلی، در سه دسته بدون بیماری مزمن، یک بیماری مزمن، یا دو یا بیشتر بیماری مزمن طبقه‌بندی شد و همراه با سایر پیش‌بین‌ها بر اساس حوزه‌های مستعدکننده، توانمندساز و نیاز مدل رفتاری اندرسن برای استفاده از خدمات سلامت سازمان‌دهی گردید. استفاده از MHC به عنوان پیامد، به عنوان مشاوره یا روان‌درمانی، مصرف داروهای سلامت روان یا مراجعه به متخصص سلامت روان در ۱۲ ماه گذشته تعریف شد. رگرسیون لجستیک چندمتغیره با وزن‌دهی بر اساس پیمایش، طراحی پیچیده پیمایش و وزن‌های نمونه‌گیری را لحاظ کرد. به طور کلی، تقریباً یک نفر از هر پنج بزرگسال از خدمات MHC استفاده کرده است. استفاده در میان زنان، بزرگسالان غیرهیسپانیک سفیدپوست، افراد مجرد، سیگاری‌ها، افراد دارای اضافه وزن یا چاقی، افراد با درآمد پایین‌تر، افراد دارای پوشش بیمه سلامت، یا ساکنان منطقه غرب میانه، و همچنین افراد دارای یک یا دو یا بیشتر همزمانی بیماری، افسردگی یا اضطراب بیشتر بود. در مقابل، استفاده در میان بزرگسالان ۵۰–۶۴، ۶۵–۷۴ و ۷۵ سال و بالاتر، بزرگسالان غیرهیسپانیک سیاه‌پوست و آسیایی و افراد با تحصیلات بالاتر کمتر بود. در مجموع، این یافته‌ها نشان می‌دهد که استفاده از MHC تحت تأثیر بار همزمانی بیماری‌ها در کنار عوامل مستعدکننده، توانمندساز و مرتبط با نیاز قرار دارد و بر ضرورت راهبردهای هدفمند و پاسخگو به فرهنگ برای بهبود دسترسی عادلانه به MHC در این جمعیت سالمند تأکید می‌کند.

Manipulatives are widely recognised as effective tools for simplifying abstract mathematical concepts, yet their integration into primary mathematics classrooms remains limited, particularly in resource-constrained contexts in the Global South. Existing literature has documented general benefits and barriers of manipulative use but has given limited attention to how teachers make decisions regarding manipulative selection within under-resourced primary classrooms. This study investigated the factors influencing the selection and integration of manipulatives in teaching place value among Grade 4 teachers in the Rundu Circuit, Kavango East Region, Namibia. Ten Grade 4 Mathematics teachers were purposively selected based on a minimum of two years teaching experience at Grade 4 level. Data were collected through semi-structured interviews and document analysis of teachers’ lesson plans. Thematic analysis was used to identify patterns and categories within the data. The findings revealed that teacher preparedness, knowledge of learners, linguistic flexibility, and availability of the abacus constituted enabling factors, while overcrowded classrooms, insufficient professional development, inadequate resources, and time constraints emerged as significant barriers. These findings demonstrate that manipulative integration is shaped not only by resource availability but by teachers' beliefs, pedagogical content knowledge, and the structural conditions of their schools. The study contributes empirical evidence from the Global South to a predominantly Global North body of literature and provides data-driven recommendations regarding professional development, resource allocation, curriculum review, and time allocation to support effective place value teaching at the primary school level.

ابزارهای دست‌ورزی به عنوان ابزارهایی مؤثر برای ساده‌سازی مفاهیم انتزاعی ریاضی به طور گسترده‌ای شناخته شده‌اند، اما ادغام آن‌ها در کلاس‌های ریاضی ابتدایی، به ویژه در زمینه‌های دارای محدودیت منابع در کشورهای جنوب جهانی، همچنان محدود باقی مانده است. ادبیات موجود، مزایا و موانع کلی استفاده از ابزارهای دست‌ورزی را مستند کرده است، اما توجه محدودی به نحوه تصمیم‌گیری معلمان درباره انتخاب ابزارهای دست‌ورزی در کلاس‌های ابتدایی کم‌منبع داشته است. این پژوهش به بررسی عوامل مؤثر بر انتخاب و ادغام ابزارهای دست‌ورزی در آموزش ارزش مکانی در میان معلمان پایه چهارم در حوزه آموزشی Rundu، منطقه Kavango East، نامیبیا پرداخت. ده معلم ریاضی پایه چهارم به صورت هدفمند و بر اساس حداقل دو سال سابقه تدریس در این پایه انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و تحلیل اسناد برنامه‌های درسی معلمان گردآوری شد. برای شناسایی الگوها و مقوله‌ها در داده‌ها از تحلیل تماتیک استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که آمادگی معلم، شناخت از دانش‌آموزان، انعطاف‌پذیری زبانی و در دسترس بودن چرتکه از جمله عوامل تسهیل‌کننده بوده‌اند، در حالی که شلوغی کلاس‌ها، ناکافی بودن توسعه حرفه‌ای، کمبود منابع و محدودیت زمانی به عنوان موانع مهم ظاهر شدند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام ابزارهای دست‌ورزی نه تنها توسط دسترسی به منابع بلکه توسط باورهای معلمان، دانش محتوایی-تدریسی و شرایط ساختاری مدارس آن‌ها شکل می‌گیرد. این پژوهش شواهد تجربی از جنوب جهانی را به بدنه عمدتاً شمال جهانی ادبیات می‌افزاید و توصیه‌هایی مبتنی بر داده در زمینه توسعه حرفه‌ای، تخصیص منابع، بازنگری برنامه درسی و تخصیص زمان برای حمایت از آموزش مؤثر ارزش مکانی در سطح ابتدایی ارائه می‌دهد.

In California, health and community-based organizations serve as vital intermediaries, helping Latino immigrants navigate Medi-Cal (the state’s Medicaid program) enrollment and access to care. The 2024 Medi-Cal expansion extended eligibility to undocumented immigrants who meet income criteria. Despite this policy shift, persistent barriers to care remain at the individual, insurance system, and organizational levels. This study examines Latino immigrants’ navigation of health insurance and access to care in California. As part of the MIRA Latino study, we interviewed leaders from 32 California health and community-based organizations between May 2024 to April 2025. Two researchers independently coded transcripts in Dedoose. Themes were organized using our Insurance Navigation and Healthcare Access Framework, developed from emergent themes and adapted from Andersen’s Behavioral Model, examining predisposing and enabling factors at individual, organizational, and insurance system levels. The framework effectively organized themes despite substantial cross-level overlap. Key multilevel barriers included immigration status and institutional mistrust at the individual level; restrictive Medi-Cal income thresholds and complex application processes at the insurance system level, which generated burdens for both clients and staff; and caseworker delays and funding constraints at the insurance and organizational levels. Navigation support provided by organizations included education, application assistance and follow-up, appeals, and linkage to health services. Community organizations play a critical role in bridging gaps in government systems amid California’s 2024 Medi-Cal expansion to income-eligible undocumented immigrants. However, limited and unstable funding constrains their capacity. Sustained state investment and stronger agency partnerships are essential to support outreach and ensure equitable access to care as health and immigration policies continue to evolve.

در ایالت کالیفرنیا، سازمان‌های بهداشتی و مبتنی بر جامعه به‌عنوان واسطه‌های حیاتی عمل می‌کنند و به مهاجران لاتین‌تبار در فرآیند ثبت‌نام در مدیکال (برنامه مدیکید ایالتی) و دسترسی به مراقبت‌های سلامت یاری می‌رسانند. گسترش مدیکال در سال ۲۰۲۴، شرایط احراز صلاحیت را برای مهاجران فاقد مدرک که معیارهای درآمدی را دارند، توسعه داد. با وجود این تغییر سیاستی، موانع پایدار در سطوح فردی، نظام بیمه و سازمانی همچنان باقی مانده‌اند. این مطالعه به بررسی نحوه پیمایش مهاجران لاتین‌تبار در زمینه بیمه سلامت و دسترسی به مراقبت در کالیفرنیا می‌پردازد. در قالب مطالعه MIRA Latino، با رهبران ۳۲ سازمان بهداشتی و مبتنی بر جامعه در کالیفرنیا بین مه ۲۰۲۴ تا آوریل ۲۰۲۵ مصاحبه شد. دو پژوهشگر به‌طور مستقل رونوشت‌ها را در نرم‌افزار Dedoose کدگذاری کردند. مضامین با استفاده از چارچوب «پیمایش بیمه و دسترسی به مراقبت سلامت» که بر اساس مضامین برآمده و اقتباس‌شده از مدل رفتاری Andersen توسعه یافته بود، سازمان‌دهی شدند و عوامل زمینه‌ساز و تسهیل‌کننده را در سطوح فردی، سازمانی و نظام بیمه بررسی کردند. این چارچوب با وجود همپوشانی قابل توجه میان سطوح، به‌طور مؤثری مضامین را سازمان‌دهی کرد. موانع کلیدی چندسطحی شامل وضعیت مهاجرت و بی‌اعتمادی نهادی در سطح فردی؛ آستانه‌های درآمدی محدودکننده مدیکال و فرآیندهای پیچیده درخواست در سطح نظام بیمه که موجب تحمیل بار بر مراجعان و کارکنان می‌شود؛ و تأخیرهای کارمندان پرونده و محدودیت‌های مالی در سطوح بیمه و سازمانی بودند. حمایت‌های پیمایشی ارائه‌شده توسط سازمان‌ها شامل آموزش، کمک در تکمیل درخواست و پیگیری، فرایند اعتراض و ارتباط با خدمات سلامت بود. سازمان‌های مبتنی بر جامعه نقش حیاتی در پر کردن خلأهای نظام‌های دولتی در جریان گسترش مدیکال ۲۰۲۴ کالیفرنیا برای مهاجران فاقد مدرک واجد شرایط درآمدی ایفا می‌کنند. با این حال، منابع مالی محدود و ناپایدار ظرفیت آن‌ها را محدود می‌کند. سرمایه‌گذاری پایدار ایالتی و تقویت همکاری میان سازمان‌ها برای حمایت از اطلاع‌رسانی و تضمین دسترسی عادلانه به مراقبت، همزمان با تحول سیاست‌های سلامت و مهاجرت، ضروری است.

ABSTRACT There is little doubt that children's social‐emotional skills predict better educational outcomes, yet few public preschool evaluation studies have explored associations between public preschool attendance and children's social‐emotional development through elementary school. This is surprising, as the field of preschool evaluation research has recently been consumed by a search for skills in the elementary school years that could be promising mechanisms linking preschool attendance to better adult educational and economic outcomes, especially for children from low‐income backgrounds who are typically the target of public preschool. The current study seeks to fill this knowledge gap, examining whether children who did not attend preschool versus those who attended one of the two primary public preschool programs in the US display more advanced social‐emotional skills in both the immediate aftermath of preschool—kindergarten—and into the mid‐elementary grades. Using propensity score methods, we predict children's social skills and emotional development in kindergarten ( n = 907; M age = 5.52 years) and again in fourth grade ( n = 595; M age = 9.52 years) from public preschool attendance (school‐based pre‐k and Head Start) versus no preschool. In our race‐ethnically diverse sample of children from low‐income families, there were no associations between preschool attendance and social‐emotional outcomes at either the end of kindergarten or in 4th grade. We interpret these results in the context of scientific evidence regarding what it might take to promote early social‐emotional development in typical US preschool settings.

چکیده: تردیدی نیست که مهارت‌های اجتماعی‌عاطفی کودکان پیش‌بینی‌کننده‌ی پیامدهای آموزشی بهتر هستند، اما تعداد کمی از پژوهش‌های ارزیابی پیش‌دبستانی عمومی به بررسی ارتباط بین حضور در پیش‌دبستانی عمومی و رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان در طول دوران ابتدایی پرداخته‌اند. این امر شگفت‌آور است، زیرا حوزه‌ی پژوهش‌های ارزیابی پیش‌دبستانی اخیراً به شدت به دنبال یافتن مهارت‌هایی در سال‌های ابتدایی مدرسه بوده است که می‌توانند به عنوان سازوکارهای امیدوارکننده‌ای برای پیوند دادن حضور در پیش‌دبستانی با پیامدهای آموزشی و اقتصادی بهتر در بزرگسالی عمل کنند، به ویژه برای کودکانی که از خانواده‌های کم‌درآمد هستند و معمولاً هدف برنامه‌های پیش‌دبستانی عمومی قرار می‌گیرند. مطالعه‌ی حاضر درصدد پر کردن این خلأ دانشی است و بررسی می‌کند که آیا کودکانی که در پیش‌دبستانی شرکت نکرده‌اند در مقایسه با کودکانی که در یکی از دو برنامه‌ی اصلی پیش‌دبستانی عمومی در ایالات متحده شرکت کرده‌اند، مهارت‌های اجتماعی‌عاطفی پیشرفته‌تری را هم در دوره‌ی بلافاصله پس از پیش‌دبستانی (آمادگی) و هم در میانه‌ی دوران ابتدایی نشان می‌دهند یا خیر. با استفاده از روش‌های امتیاز تمایل، مهارت‌های اجتماعی و رشد عاطفی کودکان در دوره‌ی آمادگی (n = 907؛ میانگین سن = ۵/۵۲ سال) و مجدداً در پایه‌ی چهارم ابتدایی (n = 595؛ میانگین سن = ۹/۵۲ سال) بر اساس حضور در پیش‌دبستانی عمومی (پیش‌دبستانی مبتنی بر مدرسه و Head Start) در مقایسه با عدم حضور در پیش‌دبستانی پیش‌بینی شد. در نمونه‌ای با تنوع نژادی-قومیتی از کودکان خانواده‌های کم‌درآمد، هیچ ارتباطی بین حضور در پیش‌دبستانی و پیامدهای اجتماعی‌عاطفی نه در پایان دوره‌ی آمادگی و نه در پایه‌ی چهارم ابتدایی مشاهده نشد. این نتایج را در زمینه‌ی شواهد علمی مربوط به آنچه برای ارتقای رشد اجتماعی‌عاطفی اولیه در محیط‌های معمول پیش‌دبستانی ایالات متحده لازم است، تفسیر می‌کنیم.

Abstract Internalizing problems are prevalent in childhood and are associated with exposure to adverse childhood experiences (ACEs); however, their co-development across childhood remains understudied. Prior research documents sociodemographic disparities (i.e., race/ethnicity, sex, income) in ACE exposure and internalizing problems. The current study examined individual and co-developing trajectories of ACEs and internalizing problems and sociodemographic disparities among 4,655 diverse at-risk youth at ages 3, 5, and 9. Participants were 52.2% boys and racially and ethnically diverse, with 44.7% Black, 22.5% Hispanic, 16.7% Other, and 16.2% White youth. Results showed various trajectories with stable levels of cumulative ACE exposure over time and internalizing problems trajectories that decreased or increased over time. Findings provide some evidence for a dose–response relationship between ACEs and internalizing problems. Youth of Color (φ = 0.26, 0.11, 0.19) and from low-income backgrounds ( ϵ 2 = 0.07–0.09, 0.02, 0.06–0.08) were more likely to be in worse trajectories of ACEs, internalizing problems, and joint trajectories across ages 3, 5, and 9, respectively. Findings underscore the need for culturally responsive trauma-informed interventions and policy-level efforts that target the root cause of inequities.

چکیده مشکلات درونی‌سازی در دوران کودکی شایع هستند و با قرارگیری در معرض تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) مرتبط‌اند؛ با این حال، هم‌رشد آن‌ها در سراسر دوران کودکی کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. پژوهش‌های پیشین نابرابری‌های جمعیت‌شناختی (یعنی نژاد/قومیت، جنسیت، درآمد) را در قرارگیری در معرض ACE و مشکلات درونی‌سازی مستند کرده‌اند. مطالعه حاضر مسیرهای فردی و هم‌رشد ACEها و مشکلات درونی‌سازی و نابرابری‌های جمعیت‌شناختی را در میان ۴٬۶۵۵ نوجوان متنوع و در معرض خطر در سنین ۳، ۵ و ۹ سالگی بررسی کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۵۲٫۲٪ پسر و از نظر نژادی و قومی متنوع بودند: ۴۴٫۷٪ سیاه‌پوست، ۲۲٫۵٪ اسپانیایی‌تبار، ۱۶٫۷٪ سایر و ۱۶٫۲٪ سفیدپوست. نتایج مسیرهای مختلفی را با سطوح پایدار قرارگیری تجمعی در معرض ACEها در طول زمان و مسیرهای مشکلات درونی‌سازی که در طول زمان کاهش یا افزایش می‌یافتند، نشان داد. یافته‌ها شواهدی برای رابطه دوز–پاسخ بین ACEها و مشکلات درونی‌سازی ارائه می‌دهد. نوجوانان رنگین‌پوست (φ = 0.26, 0.11, 0.19) و نوجوانان با پیشینه درآمد پایین (ϵ 2 = 0.07–0.09, 0.02, 0.06–0.08) به احتمال بیشتری در مسیرهای نامطلوب‌تر ACEها، مشکلات درونی‌سازی و مسیرهای مشترک در سنین ۳، ۵ و ۹ سال قرار داشتند. یافته‌ها بر ضرورت مداخلات مبتنی بر تروما با پاسخ فرهنگی و تلاش‌های سیاست‌گذاری که علت ریشه‌ای نابرابری‌ها را هدف قرار می‌دهند، تأکید می‌کند.

This participatory action research investigates developing a Community Learning and Innovation Platform (LIP) to drive the grassroots economy and enhance community well-being in Nakhon Sawan Province. Using a qualitative methodology across 10 target sub-districts, the study rigorously collected data from 330 key informants—including community leaders, local scholars, and network partners—through in-depth interviews, focus groups, and participant observation. Content analysis showed that the LIP effectively connects indigenous social capital with modern management practices through participatory learning. This intervention successfully established 12 concrete community economic activities, demonstrably reducing household expenses and increasing local income. Crucially, the platform cultivated 200 "community innovators" equipped to act as change agents, transferring appropriate technologies back into their communities. Furthermore, Local Administrative Organizations shifted from mere implementers to strategic facilitators. Ultimately, this systematic economic mobilization significantly strengthened holistic community well-being across physical, mental, social, and cognitive dimensions, directly contributing to the localized achievement of the Sustainable Development Goals (SDGs).

این پژوهش اقدام‌پژوهی مشارکتی به بررسی توسعه یک بستر یادگیری و نوآوری جامعه‌محور (LIP) به منظور پیشبرد اقتصاد مبتنی بر ریشه و ارتقای بهزیستی جامعه در استان ناخون ساوان می‌پردازد. با بهره‌گیری از روش‌شناسی کیفی در ۱۰ بخش هدف، داده‌ها به طور دقیق از ۳۳۰ مطلع کلیدی شامل رهبران جامعه، صاحب‌نظران محلی و شرکای شبکه‌ای از طریق مصاحبه‌های عمیق، گروه‌های متمرکز و مشاهده مشارکتی گردآوری شد. تحلیل محتوا نشان داد که بستر LIP به طور مؤثری سرمایه اجتماعی بومی را با شیوه‌های نوین مدیریت از طریق یادگیری مشارکتی پیوند می‌دهد. این مداخله منجر به ایجاد ۱۲ فعالیت اقتصادی ملموس در جامعه شد که به طور قابل توجهی هزینه‌های خانوار را کاهش داده و درآمد محلی را افزایش داد. نکته مهم این است که این بستر ۲۰۰ «نوآور جامعه» را پرورش داد که توانمند شده‌اند به عنوان عاملان تغییر، فناوری‌های مناسب را به جوامع خود منتقل کنند. علاوه بر این، سازمان‌های مدیریت محلی از مجریان صرف به تسهیل‌گران راهبردی تبدیل شدند. در نهایت، این بسیج نظام‌مند اقتصادی به طور معناداری به تقویت بهزیستی جامع جامعه در ابعاد جسمی، روانی، اجتماعی و شناختی انجامید و به طور مستقیم در تحقق بومی اهداف توسعه پایدار (SDGs) نقش داشت.

The division of inheritance in Islam, especially the provision of a 2:1 ratio between men and women in the Qur'an. An-Nisā' verse 11 is still a debate in the context of contemporary society. The debate is increasingly relevant as the role of women in the family changes, including when women are also the breadwinners and even the main source of family income. This research aims to analyze women's inheritance rights in QS. An-Nisā' verses 11–12 through a contextual interpretation approach and examine its relevance to the changing economic role of women in the family. This research uses a qualitative method with a type of library research. Data was obtained through a study of relevant books of interpretation, books, scientific journals, and academic literature, then analyzed descriptive-analytically by comparing classical and contemporary interpretations. The results of the study show that the 2:1 inheritance division in classical interpretation is understood as a form of proportional justice related to the difference in economic responsibilities of men and women. Meanwhile, changes in social conditions show that women today can have a greater economic role, including as breadwinners. Fazlur Rahman's double movement perspective and Amina Wadud's thought provide space to understand the message of verse justice by considering the social context and normative purpose of the Qur'an. In this context, substantive justice does not have to be understood as the abolition of faraid provisions, but can be realized through deliberation and the mechanism of takharuj or al-sulh after the rights of each heir are known. Thus, the provisions of inheritance remain the normative basis, while the conditions, needs, contributions, and benefits of the heirs can be considered in reaching an agreement on the division of property in contemporary families

تقسیم ارث در اسلام، به‌ویژه تعیین نسبت ۲ به ۱ میان مردان و زنان در قرآن کریم، آیه ۱۱ سوره نساء، همچنان موضوع بحث در بستر جامعه معاصر است. این بحث با تغییر نقش زنان در خانواده، از جمله زمانی که زنان نیز نان‌آور و حتی منبع اصلی درآمد خانواده هستند، اهمیت بیشتری یافته است. هدف این پژوهش، تحلیل حقوق ارث زنان در آیات ۱۱–۱۲ سوره نساء از طریق رویکرد تفسیر زمینه‌ای و بررسی ارتباط آن با تغییر نقش اقتصادی زنان در خانواده است. این پژوهش با روش کیفی و از نوع مطالعات کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از طریق مطالعه منابع تفسیری مرتبط، کتب، مجلات علمی و متون دانشگاهی گردآوری و به شیوه توصیفی-تحلیلی با مقایسه تفاسیر کلاسیک و معاصر تحلیل شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که تقسیم ارث ۲ به ۱ در تفسیر کلاسیک به‌عنوان شکلی از عدالت تناسبی مرتبط با تفاوت مسئولیت‌های اقتصادی مردان و زنان درک شده است. در حالی‌که تغییر شرایط اجتماعی نشان می‌دهد که زنان امروزه می‌توانند نقش اقتصادی بیشتری، از جمله به‌عنوان نان‌آور، داشته باشند. دیدگاه حرکت مضاعف Fazlur Rahman و اندیشه Amina Wadud فضایی برای فهم پیام عدالت آیه با توجه به زمینه اجتماعی و هدف هنجاری قرآن فراهم می‌کند. در این زمینه، عدالت ماهوی لزوماً به معنای لغو احکام فرائض نیست، بلکه می‌تواند از طریق مشورت و سازوکار تخارج یا صلح پس از مشخص شدن حقوق هر وارث تحقق یابد. بنابراین، احکام ارث همچنان مبنای هنجاری باقی می‌ماند، در حالی‌که شرایط، نیازها، مشارکت‌ها و منافع وراث می‌تواند در رسیدن به توافق درباره تقسیم اموال در خانواده‌های معاصر مورد توجه قرار گیرد.

BACKGROUND: There is limited research on how neighbourhoods influence harsh and abusive parenting practices in the home, particularly in low and middle-income countries. OBJECTIVE: We investigated associations between caregiver-perceived neighbourhood characteristics (community violence and social cohesion) and later harsh parenting practices. Additionally, we examined whether higher levels of social cohesion would mitigate the association between neighbourhood violence and harsh parenting. PARTICIPANTS AND SETTING: Data came from 3731 child-mother dyads enrolled in the 2015 Pelotas (Brazil) Birth Cohort Study. METHODS: Neighbourhood contexts were assessed when children were age 4 years and included caregiver perceptions of violence occurrence in the neighbourhood in the past six months (fights with weapons, fights between gangs, robbery and sexual violence) and perceived neighbourhood social cohesion. Harsh parenting was measured using the parent-report version of the Parent-Child Conflict Tactics Scale at age 6-7 years. Negative binomial regression analyses were performed to estimate associations. Adjusted models included mutual adjustment for neighbourhood violence and social cohesion, as well as sociodemographic confounders. An interaction between neighbourhood violence and social cohesion in predicting harsh parenting was tested. RESULTS: After adjusting for confounders, higher violence in the neighbourhood and lower perceived neighbourhood social cohesion were associated with later harsh parenting practices (IRR = 1.05; 95% CI: 1.02 to 1.07 and IRR = 1.04; 95% CI: 1.01 to 1.06, respectively). There was no evidence that social cohesion moderated the relationship between violence in the neighbourhood and harsh parenting. CONCLUSIONS: The findings suggest that interventions to tackle community violence and to increase social cohesion have the potential to decrease parental harsh parenting in independent ways.

زمینه: پژوهش‌های محدودی درباره تأثیر محله‌ها بر شیوه‌های فرزندپروری سخت‌گیرانه و سوءاستفاده‌آمیز در خانه، به‌ویژه در کشورهای با درآمد پایین و متوسط، وجود دارد. هدف: این مطالعه به بررسی ارتباط بین ویژگی‌های محله از دیدگاه مراقبان (خشونت اجتماعی و انسجام اجتماعی) و شیوه‌های فرزندپروری سخت‌گیرانه در آینده پرداخت. همچنین، بررسی شد که آیا سطوح بالاتر انسجام اجتماعی می‌تواند ارتباط بین خشونت محله‌ای و فرزندپروری سخت‌گیرانه را کاهش دهد یا خیر. مشارکت‌کنندگان و محیط: داده‌ها از ۳۷۳۱ زوج مادر-کودک که در مطالعه هم‌گروهی تولد ۲۰۱۵ Pelotas (برزیل) شرکت داشتند، جمع‌آوری شد. روش‌ها: زمینه‌های محله‌ای زمانی که کودکان ۴ ساله بودند، ارزیابی شد و شامل برداشت مراقبان از وقوع خشونت در محله طی شش ماه گذشته (درگیری با سلاح، نزاع بین باندها، سرقت و خشونت جنسی) و انسجام اجتماعی ادراک‌شده در محله بود. فرزندپروری سخت‌گیرانه با استفاده از نسخه گزارش والدین مقیاس تاکتیک‌های تعارض والد-کودک در سنین ۶ تا ۷ سالگی اندازه‌گیری شد. برای برآورد ارتباطات، تحلیل‌های رگرسیون دوجمله‌ای منفی انجام شد. مدل‌های تعدیل‌شده شامل تعدیل متقابل برای خشونت محله‌ای و انسجام اجتماعی و همچنین عوامل مخدوش‌کننده جمعیت‌شناختی-اجتماعی بودند. اثر متقابل بین خشونت محله‌ای و انسجام اجتماعی در پیش‌بینی فرزندپروری سخت‌گیرانه آزمون شد. یافته‌ها: پس از تعدیل برای عوامل مخدوش‌کننده، خشونت بالاتر در محله و انسجام اجتماعی ادراک‌شده پایین‌تر با شیوه‌های فرزندپروری سخت‌گیرانه‌تر در آینده مرتبط بودند (IRR = 1.05؛ 95% CI: 1.02 تا 1.07 و IRR = 1.04؛ 95% CI: 1.01 تا 1.06، به‌ترتیب). شواهدی مبنی بر این‌که انسجام اجتماعی رابطه بین خشونت محله‌ای و فرزندپروری سخت‌گیرانه را تعدیل کند، وجود نداشت. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که مداخلات برای مقابله با خشونت اجتماعی و افزایش انسجام اجتماعی می‌تواند به‌طور مستقل به کاهش فرزندپروری سخت‌گیرانه والدین منجر شود.

BACKGROUND: Cultural beliefs, social expectations, and the quality of maternity care shape how women perceive stillbirth, cope with loss, and navigate their identity after bereavement. Understanding these experiences is essential for improving emotional support and respectful care. OBJECTIVE: To synthesise qualitative evidence regarding the psychosocial impact of stillbirth on women in LMIC contexts, and to examine how cultural, social, and healthcare factors shape women's perceptions and experiences of stillbirth. METHODS: A systematic search was conducted in February 2026 across the following databases: PubMed, Scopus, ScienceDirect, and EBSCO. Eligible studies were those that employed qualitative or mixed methods. Methodological quality was assessed using a standardised qualitative appraisal tool. Data were synthesised using thematic analysis. FINDINGS: Twenty-five studies across fourteen countries met the inclusion criteria. Five themes were identified: (1) cultural spiritual attributions of responsibility, (2) supportive versus isolating interactions, (3) silenced grief and social expectations, (4) from compassion to mistreatment: the spectrum of health worker influence, and (5) the crisis of identity in the disrupted journey of motherhood. These themes reveal complex emotional responses shaped by blame, stigma, social expectations, and experiences within the health system. DISCUSSION: Women's experiences of stillbirth are heavily influenced by culturally grounded interpretations of loss and by the quality of interpersonal and institutional support. These factors affect help-seeking, grieving, and future engagement with maternity services. CONCLUSION: Improving respectful communication, strengthening emotional support within maternity care, and addressing stigma through community-based approaches are essential to support women experiencing stillbirth in diverse cultural settings.

زمینه: باورهای فرهنگی، انتظارات اجتماعی و کیفیت مراقبت‌های بارداری، نحوه ادراک زنان از مرده‌زایی، شیوه‌های کنار آمدن با فقدان و مسیر بازسازی هویت پس از سوگ را شکل می‌دهند. فهم این تجربه‌ها برای بهبود حمایت عاطفی و مراقبت محترمانه ضروری است. هدف: ترکیب شواهد کیفی درباره تأثیر روانی‌اجتماعی مرده‌زایی بر زنان در زمینه کشورهای با درآمد پایین و متوسط و بررسی نحوه تأثیرگذاری عوامل فرهنگی، اجتماعی و مراقبتی بر ادراک و تجربه زنان از مرده‌زایی. روش‌ها: جستجوی نظام‌مند در فوریه ۲۰۲۶ در پایگاه‌های PubMed، Scopus، ScienceDirect و EBSCO انجام شد. مطالعات واجد شرایط، پژوهش‌هایی بودند که از روش‌های کیفی یا ترکیبی استفاده کرده بودند. کیفیت روش‌شناسی با استفاده از ابزار ارزیابی کیفی استاندارد بررسی شد. داده‌ها با تحلیل تماتیک ترکیب شدند. یافته‌ها: بیست‌وپنج مطالعه از چهارده کشور معیارهای ورود را داشتند. پنج مضمون شناسایی شد: (۱) انتساب مسئولیت معنوی‌فرهنگی، (۲) تعاملات حمایتی در برابر انزوایی، (۳) سوگ خاموش و انتظارات اجتماعی، (۴) از همدلی تا بدرفتاری: طیف تأثیر کارکنان سلامت، و (۵) بحران هویت در مسیر مختل‌شده مادری. این مضامین واکنش‌های عاطفی پیچیده‌ای را آشکار می‌کنند که تحت تأثیر سرزنش، انگ، انتظارات اجتماعی و تجربه‌های نظام سلامت قرار دارند. بحث: تجربه زنان از مرده‌زایی به شدت تحت تأثیر تفسیرهای فرهنگی از فقدان و کیفیت حمایت‌های بین‌فردی و نهادی است. این عوامل بر جستجوی کمک، سوگواری و تعامل آینده با خدمات بارداری اثر می‌گذارند. نتیجه‌گیری: بهبود ارتباط محترمانه، تقویت حمایت عاطفی در مراقبت‌های بارداری و مقابله با انگ از طریق رویکردهای مبتنی بر جامعه برای حمایت از زنان تجربه‌کننده مرده‌زایی در زمینه‌های فرهنگی متنوع ضروری است.

The development of TikTok has transformed social media from a platform primarily used for entertainment into a digital economic medium that provides opportunities for generating additional income. This study aims to analyze the use of TikTok as a means of generating additional income and to examine the implementation of Islamic communication ethics among content creators in Banda Aceh. This study employed a qualitative approach with a phenomenological research design. Informants were selected using purposive sampling and consisted of five TikTok content creators who had generated income through the platform. Data were collected through semi-structured interviews, observations of TikTok content, and documentation, and were analyzed using Braun and Clarke’s thematic analysis. The findings show that TikTok is utilized as a digital economic medium through three main activities: TikTok Affiliate, promotion of MSME products, and endorsements. In practice, the creators attempted to apply Islamic communication ethics by emphasizing honesty, trustworthiness, and politeness in delivering information. However, the implementation of these values faces challenges, including competition involving sensational content, pressure from the TikTok algorithm, and dilemmas in following viral trends. This study concludes that the use of TikTok as a digital economic medium can be aligned with Islamic communication ethics when content creators maintain integrity, honesty, and responsibility in their digital communication activities.

تحولات تیک‌تاک، رسانه‌های اجتماعی را از بستری عمدتاً سرگرم‌کننده به یک محیط اقتصادی دیجیتال تبدیل کرده است که فرصت‌هایی برای کسب درآمد اضافی فراهم می‌کند. هدف این پژوهش، تحلیل استفاده از تیک‌تاک به‌عنوان وسیله‌ای برای کسب درآمد اضافی و بررسی اجرای اخلاق ارتباطی اسلامی در میان تولیدکنندگان محتوا در باندا آچه است. این مطالعه با رویکرد کیفی و طرح پژوهش پدیدارشناختی انجام شده است. مشارکت‌کنندگان با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و شامل پنج تولیدکننده محتوای تیک‌تاک بودند که از این پلتفرم درآمد کسب کرده‌اند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده محتوای تیک‌تاک و مستندسازی گردآوری و با استفاده از تحلیل تماتیک براون و کلارک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تیک‌تاک به‌عنوان یک محیط اقتصادی دیجیتال از طریق سه فعالیت اصلی شامل همکاری‌های وابسته تیک‌تاک (TikTok Affiliate)، ترویج محصولات کسب‌وکارهای خرد و متوسط (MSME) و تبلیغات (endorsement) مورد استفاده قرار می‌گیرد. در عمل، تولیدکنندگان محتوا تلاش می‌کنند اخلاق ارتباطی اسلامی را با تأکید بر صداقت، امانت‌داری و ادب در انتقال اطلاعات رعایت کنند. با این حال، اجرای این ارزش‌ها با چالش‌هایی مانند رقابت مبتنی بر محتوای جنجالی، فشار الگوریتم تیک‌تاک و دوراهی‌های پیروی از روندهای ویروسی مواجه است. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که استفاده از تیک‌تاک به‌عنوان محیط اقتصادی دیجیتال می‌تواند با اخلاق ارتباطی اسلامی همسو باشد، مشروط بر آنکه تولیدکنندگان محتوا در فعالیت‌های ارتباطی دیجیتال خود، صداقت، امانت‌داری و مسئولیت‌پذیری را حفظ کنند.

Socio-economic status (SES) is a key determinant of livelihood outcomes among rural women farmers, yet existing measures often fail to capture the multidimensional and context-specific nature of rural livelihoods in sub-Saharan Africa. Conventional SES indices rely heavily on income or asset ownership and frequently overlook education, productive capacity, and informal household resources. This study developed and validated a culturally appropriate SES scale for rural women farmers in Southwest Nigeria. A cross-sectional survey was conducted in Ogun and Ondo States with a validation sample of 330 rural women farmers. Items were generated from literature, expert consultation, and focus group discussions, refined through pilot testing, and subjected to exploratory factor analysis and reliability assessment. Exploratory factor analysis revealed a four-factor structure, Material Assets, Modern Amenities, Demographics & ICT, and Infrastructure & Resources, explaining 41.5% of total variance. After iterative item reduction, a final 39-item scale was obtained, with all retained items loading ≥ 0.50. Internal consistency was acceptable (Cronbach’s alpha values ranged from 0.75 to 0.92 across factors, with an overall alpha of 0.87). Preliminary known-group validity was supported by significant differences in educational attainment across SES groups, with respondents in higher SES quartiles demonstrating higher levels of education. However, sampling adequacy was modest (KMO = 0.612), and convergent/discriminant validity against external outcomes such as income or food security was not assessed. The SES scale provides preliminary evidence of contextual relevance and internal consistency, offering a multidimensional alternative to conventional asset-based indices. Nonetheless, its modest factor stability and absence of external validation indicate that it should be regarded as a preliminary research instrument. Further refinement and validation are required before application in policy or programmatic contexts.

وضعیت اجتماعی‌اقتصادی (SES) یکی از عوامل کلیدی تعیین‌کننده پیامدهای معیشتی در میان زنان کشاورز روستایی است، اما سنجه‌های موجود اغلب قادر به انعکاس ماهیت چندبعدی و بومی معیشت‌های روستایی در آفریقای زیرصحرایی نیستند. شاخص‌های متعارف SES عمدتاً بر درآمد یا مالکیت دارایی‌ها تکیه دارند و اغلب آموزش، ظرفیت تولیدی و منابع غیررسمی خانوار را نادیده می‌گیرند. این پژوهش به تدوین و اعتبارسنجی یک مقیاس SES متناسب با فرهنگ برای زنان کشاورز روستایی در جنوب‌غرب نیجریه پرداخت. یک مطالعه مقطعی در ایالت‌های Ogun و Ondo با نمونه اعتبارسنجی شامل ۳۳۰ زن کشاورز روستایی انجام شد. گویه‌ها از طریق مرور متون، مشاوره با خبرگان و بحث‌های گروهی متمرکز استخراج، از طریق آزمون مقدماتی اصلاح و با تحلیل عاملی اکتشافی و ارزیابی پایایی بررسی شدند. تحلیل عاملی اکتشافی ساختاری چهارعاملی شامل دارایی‌های مادی، امکانات مدرن، جمعیت‌شناسی و فناوری اطلاعات و ارتباطات، و زیرساخت‌ها و منابع را آشکار ساخت که ۴۱/۵٪ از واریانس کل را تبیین می‌کرد. پس از کاهش تدریجی گویه‌ها، مقیاس نهایی ۳۹ گویه‌ای به دست آمد که همه گویه‌های باقی‌مانده دارای بار عاملی ≥ ۰/۵۰ بودند. انسجام درونی قابل قبول بود (مقادیر آلفای کرونباخ برای عوامل از ۰/۷۵ تا ۰/۹۲ و آلفای کل ۰/۸۷ متغیر بود). روایی اولیه گروه‌های شناخته‌شده با تفاوت معنادار در سطح تحصیلات بین گروه‌های SES تأیید شد، به‌طوری که پاسخ‌دهندگان در چارک‌های بالاتر SES سطوح تحصیلی بالاتری داشتند. با این حال، کفایت نمونه‌گیری متوسط بود (KMO = ۰/۶۱۲) و روایی همگرا/افتراقی در برابر پیامدهای بیرونی مانند درآمد یا امنیت غذایی ارزیابی نشد. این مقیاس SES شواهد اولیه‌ای از تناسب بومی و انسجام درونی ارائه می‌دهد و جایگزینی چندبعدی برای شاخص‌های متعارف مبتنی بر دارایی فراهم می‌کند. با این وجود، ثبات عاملی متوسط و فقدان اعتبارسنجی بیرونی نشان می‌دهد که این ابزار باید به عنوان ابزاری مقدماتی پژوهشی تلقی شود. اصلاح و اعتبارسنجی بیشتر پیش از کاربرد در سیاست‌گذاری یا برنامه‌ریزی ضروری است.

In this article, we present findings from a critical participatory action research (CPAR) study of Achieve Atlanta (AATL), a place-based, need-based grant program for students graduating from Atlanta Public Schools. The purpose of this research was to better understand how the AATL scholarship and its associated services shaped the experiences, opportunities, and positive outcomes of AATL Scholars, with specific attention to borrowing and debt repayment. We argue that lifting or reducing the debt burden allowed students to accumulate additional forms of dominant cultural capital, namely, time. We further argue that time, as a largely neglected form of capital, enabled students to be college students and provided the conditions for academic success.

در این مقاله، یافته‌های پژوهشی با رویکرد اقدام‌پژوهی مشارکتی انتقادی (CPAR) درباره برنامه Achieve Atlanta (AATL)، که یک برنامه کمک‌هزینه مبتنی بر مکان و نیاز برای دانش‌آموزان فارغ‌التحصیل مدارس دولتی آتلانتا است، ارائه می‌شود. هدف این پژوهش، درک بهتر از چگونگی تأثیر بورس تحصیلی AATL و خدمات مرتبط با آن بر تجارب، فرصت‌ها و پیامدهای مثبت دانش‌آموختگان AATL، با تمرکز ویژه بر وام‌گیری و بازپرداخت بدهی بود. ما استدلال می‌کنیم که حذف یا کاهش بار بدهی، به دانشجویان امکان انباشت اشکال دیگری از سرمایه فرهنگی مسلط، به‌ویژه زمان، را می‌دهد. همچنین استدلال می‌کنیم که زمان، به‌عنوان شکلی عمدتاً مغفول از سرمایه، شرایط لازم برای دانشجویی و موفقیت تحصیلی را برای دانشجویان فراهم می‌کند.

Aim: The aim of this study was to analyze the scientific literature on maternal health among immigrant women published between 2000 and 2025 using bibliometric methods and to identify global publication trends, the most productive authors, institutions, journals, and countries, international collaboration networks, and thematic developments.Methods: Data were obtained from the Web of Science Core Collection (WoSCC) database on February 25, 2026, and analyzed using VOSviewer 1.6.20 software. Only research articles published in English were included. Co-authorship, coword, co-citation, bibliographic coupling, and citation analyses were performed.Results: A total of 1,965 publications were analyzed. Publications increased substantially after 2019, peaking in 2020 and 2024. The most productive countries were the USA, Australia, England, Canada, and Sweden. Publications were concentrated in Public Health, Obstetrics and Gynecology, and Nursing, with Obstetrics & Gynecology and Healthcare Policy as dominant thematic areas. The most productive institutions were Karolinska Institutet, University of Toronto, and University of California System. Leading journals included the Journal of Immigrant and Minority Health, BMC Pregnancy and Childbirth, and Midwifery.Conclusion: This bibliometric study maps research trends in maternal health among immigrant women. High-income Western countries dominate the field, while low- and middleincome country contributions remain limited. Strengthening international collaboration and increasing nursing-focused intervention research are recommended.

هدف: هدف این مطالعه تحلیل ادبیات علمی مرتبط با سلامت مادران در میان زنان مهاجر منتشرشده بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵ با استفاده از روش‌های کتاب‌سنجی و شناسایی روندهای جهانی انتشار، پربارترین نویسندگان، مؤسسات، نشریات و کشورها، شبکه‌های همکاری بین‌المللی و تحولات موضوعی بود. روش‌ها: داده‌ها در تاریخ ۲۵ فوریه ۲۰۲۶ از پایگاه داده Web of Science Core Collection (WoSCC) استخراج و با نرم‌افزار VOSviewer نسخه ۱.۶.۲۰ تحلیل شدند. تنها مقالات پژوهشی منتشرشده به زبان انگلیسی وارد مطالعه شدند. تحلیل هم‌نویسندگی، هم‌واژگی، هم‌استنادی، جفت‌سازی کتاب‌سنجی و استناد انجام شد. یافته‌ها: در مجموع ۱۹۶۵ انتشارات تحلیل شد. انتشارات پس از سال ۲۰۱۹ به طور قابل توجهی افزایش یافت و در سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۴ به اوج رسید. پربارترین کشورها ایالات متحده آمریکا، استرالیا، انگلستان، کانادا و سوئد بودند. انتشارات عمدتاً در حوزه‌های بهداشت عمومی، زنان و زایمان و پرستاری متمرکز بود و زنان و زایمان و سیاست‌گذاری سلامت به عنوان حوزه‌های موضوعی غالب شناخته شدند. پربارترین مؤسسات شامل Karolinska Institutet، University of Toronto و University of California System بودند. نشریات پیشرو شامل Journal of Immigrant and Minority Health، BMC Pregnancy and Childbirth و Midwifery بودند. نتیجه‌گیری: این مطالعه کتاب‌سنجی روندهای پژوهشی در سلامت مادران در میان زنان مهاجر را ترسیم می‌کند. کشورهای غربی با درآمد بالا بر این حوزه غالب هستند، در حالی که مشارکت کشورهای با درآمد پایین و متوسط همچنان محدود است. تقویت همکاری‌های بین‌المللی و افزایش پژوهش‌های مداخله‌ای با تمرکز بر پرستاری توصیه می‌شود.

Adolescents living with HIV (ALHIV) in Eastern and Southern Africa experience challenges around medication adherence, mental health and wellbeing. Although interventions such as Zvandiri aim to strengthen mental health and wellbeing to impact HIV treatment outcomes, available measures often focus on negative outcomes or rely on positive psychology instruments developed in high-income settings. These tools may not adequately capture culturally embedded and relational dimensions of wellbeing. We describe the development of the Zvandiri Character Strength (ZCS) scale and draw methodological lessons for culturally grounded wellbeing measurement. The multi-stage scale-development process (2022–2025) comprised a scoping and systematic review, qualitative discussions, expert panel input, construct and item prioritisation, cognitive interviews, iterative item reduction, and exploratory factor and Rasch analyses. We reduced an initial item bank to a 53-item candidate scale, then to the ZCS 38 (38 items) and finally, the ZCS 25 (25 items), based on quantitative analyses and participant feedback. We subsequently assessed the ZCS 25 using retrospective pretest, post-test and follow-up administration. The review identified conceptually overlapping positive psychological constructs, many of which are measured using instruments developed in high-income settings and not adequately validated for ALHIV in Africa. Qualitative work highlighted connectedness, hope, self-acceptance, self-efficacy, purpose, and flourishing as key. Discussions also highlighted that wellbeing was relational, contextually situated, and often co-occurring with distress. Quantitative testing showed highly positive responses, disordered thresholds, ceiling effects, weak internal structure, and fluctuating retrospective ratings. Participant feedback suggested that positive responses likely reflected affirmations, and were partly linked to social desirability. In conclusion, the ZCS scale did not support a single interpretable total score, but its development offers important methodological lessons. Future measurement should begin with clearer construct definition, response-process validation, domain-level testing and explicit decisions about whether the measure aims to capture lived wellbeing, domain-specific positive outcomes or intervention-relevant change.

نوجوانان مبتلا به HIV (ALHIV) در شرق و جنوب آفریقا با چالش‌هایی در زمینه پایبندی به دارو، سلامت روان و بهزیستی مواجه هستند. اگرچه مداخلاتی مانند Zvandiri با هدف تقویت سلامت روان و بهزیستی برای تأثیرگذاری بر پیامدهای درمان HIV طراحی شده‌اند، اما ابزارهای موجود اغلب بر پیامدهای منفی تمرکز دارند یا به ابزارهای روان‌شناسی مثبت که در کشورهای با درآمد بالا توسعه یافته‌اند، متکی هستند. این ابزارها ممکن است ابعاد فرهنگی و ارتباطی بهزیستی را به‌درستی منعکس نکنند. ما توسعه مقیاس Zvandiri Character Strength (ZCS) را توصیف کرده و درس‌های روش‌شناختی برای سنجش بهزیستی مبتنی بر فرهنگ ارائه می‌دهیم. فرایند چندمرحله‌ای توسعه مقیاس (۲۰۲۲–۲۰۲۵) شامل مرور دامنه‌ای و مرور نظام‌مند، بحث‌های کیفی، نظرخواهی از پانل خبرگان، اولویت‌بندی سازه و گویه‌ها، مصاحبه‌های شناختی، کاهش تدریجی گویه‌ها و تحلیل‌های عاملی اکتشافی و Rasch بود. بانک اولیه گویه‌ها به مقیاس ۵۳ گویه‌ای کاندیدا، سپس به ZCS 38 (۳۸ گویه) و در نهایت به ZCS 25 (۲۵ گویه) بر اساس تحلیل‌های کمی و بازخورد شرکت‌کنندگان کاهش یافت. سپس ZCS 25 با استفاده از پیش‌آزمون گذشته‌نگر، پس‌آزمون و پیگیری مورد ارزیابی قرار گرفت. مرور انجام‌شده سازه‌های روان‌شناختی مثبت با همپوشانی مفهومی را شناسایی کرد که بسیاری از آن‌ها با ابزارهایی که در کشورهای با درآمد بالا توسعه یافته‌اند سنجیده می‌شوند و برای ALHIV در آفریقا به‌درستی اعتبارسنجی نشده‌اند. کار کیفی بر اهمیت پیوستگی، امید، پذیرش خود، خودکارآمدی، هدفمندی و شکوفایی تأکید داشت. بحث‌ها همچنین نشان داد که بهزیستی ماهیتی ارتباطی و زمینه‌مند دارد و اغلب با پریشانی همزمان رخ می‌دهد. آزمون‌های کمی پاسخ‌های بسیار مثبت، آستانه‌های نامنظم، اثر سقف، ساختار درونی ضعیف و نوسان در ارزیابی‌های گذشته‌نگر را نشان داد. بازخورد شرکت‌کنندگان حاکی از آن بود که پاسخ‌های مثبت احتمالاً بازتاب تأییدات بوده و تا حدی با تمایل به مقبولیت اجتماعی مرتبط است. در نتیجه، مقیاس ZCS از یک نمره کل قابل تفسیر پشتیبانی نکرد، اما توسعه آن درس‌های مهمی در حوزه روش‌شناسی ارائه می‌دهد. سنجش‌های آینده باید با تعریف روشن‌تر سازه، اعتبارسنجی فرایند پاسخ‌دهی، آزمون در سطح حوزه و تصمیم‌گیری صریح درباره هدف سنجش برای ارزیابی بهزیستی زیسته، پیامدهای مثبت حوزه‌ای یا تغییر مرتبط با مداخله آغاز شود.

Introduction Depression and anxiety remain major, largely unaddressed drivers of disability in low- and middle-income countries (LMICs), where scarce resources and persistent stigma constrain access to care. Scalable solutions are urgently needed. Low-intensity psychological interventions, delivered by trained non-specialists offer a promising pathway to close the treatment gap. This study examines the prospective acceptability of these interventions in Java, Indonesia, an exemplar of an under resourced health system, to guide targeted cultural adaptation and inform optimal implementation. Methods Using a qualitative descriptive design guided by the Theoretical Framework of Acceptability (TFA), we conducted semi-structured interviews (n = 33) with people experiencing anxiety and depression and 21 focus groups with families (n = 34), health workers (n = 36), and community/religious leaders (n = 37) across 12 sites in Java. Data were collected in Bahasa/local languages, transcribed, translated, and analysed using TFA informed Framework Analysis. 5% of translations were independently back-verified. Stakeholder workshops and advisory panels shaped study design and interpretation. Results Low mental health literacy and stigma undermined intervention coherence and affective attitude, with many conflating LIPIs with general counselling. Help-seeking was often delayed until distress became severe, reflecting limited understanding of mental health problems and available support. Despite these challenges, strong perceptions of effectiveness and positive affective attitudes were driven by cultural values of self-reliance and community support. Concerns centered on ethicality, particularlyprivacy risks and fear of social judgment, alongside undercertainty regarding the role of traditional healers and the burden associated with time and workload demands. Trust in lay health workers was high in rural areas but more variable in urban contexts. Conclusion Findings highlight that cultural, structural, and interpersonal factors shape anticipated intervention acceptability. While stigma and low literacy remain barriers, strong perceived need and cultural alignment suggest the potential for promising subsequent uptake. Addressing privacy, role clarity, and logistical burden through tailored adaptations and partnerships is critical. This study offers one of the first theoretically framed qualitative explorations of LIPI acceptability in Southeast Asia, highlighting culturally congruent pathways for subsequent LMIC implementation.

مقدمه: افسردگی و اضطراب همچنان از عوامل اصلی و عمدتاً نادیده‌گرفته‌شده ناتوانی در کشورهای با درآمد پایین و متوسط (LMICs) هستند، جایی که منابع محدود و انگ اجتماعی پایدار، دسترسی به مراقبت را محدود می‌کند. راه‌حل‌های مقیاس‌پذیر به‌شدت مورد نیاز است. مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین که توسط افراد غیرمتخصص آموزش‌دیده ارائه می‌شوند، مسیر امیدوارکننده‌ای برای کاهش فاصله درمانی فراهم می‌کنند. این مطالعه به بررسی پذیرش احتمالی این مداخلات در جاوه، اندونزی، به‌عنوان نمونه‌ای از نظام سلامت کم‌منبع، می‌پردازد تا سازگاری فرهنگی هدفمند و اجرای بهینه را هدایت کند. روش‌ها: با استفاده از طراحی توصیفی کیفی و با راهنمایی چارچوب نظری پذیرش (TFA)، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n = 33) با افراد دارای تجربه اضطراب و افسردگی و ۲۱ گروه متمرکز با خانواده‌ها (n = 34)، کارکنان سلامت (n = 36) و رهبران اجتماعی/مذهبی (n = 37) در ۱۲ سایت در جاوه انجام شد. داده‌ها به زبان باهاسا/زبان‌های محلی جمع‌آوری، رونویسی، ترجمه و با استفاده از تحلیل چارچوب مبتنی بر TFA تحلیل شدند. پنج درصد ترجمه‌ها به طور مستقل بازبینی شدند. کارگاه‌های ذینفعان و پانل‌های مشورتی طراحی و تفسیر مطالعه را شکل دادند. نتایج: سواد پایین سلامت روان و انگ اجتماعی، انسجام مداخله و نگرش عاطفی را تضعیف کرد و بسیاری مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین را با مشاوره عمومی اشتباه می‌گرفتند. جستجوی کمک اغلب تا زمانی که ناراحتی شدید نشود به تعویق می‌افتاد که نشان‌دهنده درک محدود از مشکلات سلامت روان و حمایت‌های موجود بود. با وجود این چالش‌ها، ادراک قوی از اثربخشی و نگرش‌های عاطفی مثبت توسط ارزش‌های فرهنگی اتکاء به خود و حمایت اجتماعی تقویت شد. نگرانی‌ها عمدتاً بر اخلاقی بودن، به‌ویژه خطرات حریم خصوصی و ترس از قضاوت اجتماعی، همراه با عدم قطعیت درباره نقش درمانگران سنتی و بار ناشی از زمان و حجم کار متمرکز بود. اعتماد به کارکنان سلامت غیرمتخصص در مناطق روستایی بالا بود اما در مناطق شهری متغیرتر بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که عوامل فرهنگی، ساختاری و بین‌فردی، پذیرش پیش‌بینی‌شده مداخله را شکل می‌دهند. اگرچه انگ اجتماعی و سواد پایین همچنان موانع هستند، نیاز ادراک‌شده قوی و هم‌سویی فرهنگی، پتانسیل پذیرش بعدی را نشان می‌دهد. پرداختن به مسائل حریم خصوصی، شفافیت نقش‌ها و بار لجستیکی از طریق سازگاری‌های هدفمند و مشارکت‌ها حیاتی است. این مطالعه یکی از نخستین بررسی‌های کیفی مبتنی بر چارچوب نظری درباره پذیرش مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین در جنوب شرق آسیا است که مسیرهای هم‌سوی فرهنگی برای اجرای بعدی در کشورهای با درآمد پایین و متوسط را برجسته می‌کند.

Background: Language and cognitive development in infancy is a complex process with multifactorial influences. The effort made by the infant to attain language development can improve cognition. From the longitudinal followup of a birth cohort, we explore the relationship of dual language exposure on cognition and language development at two years of age.Methods: For this study, 251 children from a low-middle-income urban population in Vellore were recruited at birth as part of a multi-national multidisciplinary study and followed up at serial intervals as per the original study protocol. Languages spoken include Tamil, Urdu and Telugu and data about language exposure were collected. BayleyScales of Infant Development was used to assess cognition and language development at two years of age.Results: Out of 228 children who were recruited at two years of age, 169 (74.1%) children were monolinguals and 59 (25.9%) bilinguals. The average composite scores (SD) for cognition and language components were 93.3 (7.5) and 99.1 (9.4) respectively. At two years of age, both language and cognitive development was comparable for both monolinguals and bilinguals, adjusting for sex, socioeconomic status and maternal education.Conclusion: There was no significant effect of early dual language exposure on language and cognition at two years of age in an urban low-middle-income community setting in South India.

زمینه: رشد زبان و شناخت در دوران نوزادی فرایندی پیچیده با تأثیرات چندعاملی است. تلاشی که نوزاد برای دستیابی به رشد زبانی انجام می‌دهد می‌تواند شناخت را بهبود بخشد. در پیگیری طولی یک کوهورت تولد، رابطه مواجهه با دو زبان بر رشد شناخت و زبان در سن دو سالگی بررسی می‌شود. روش‌ها: برای این مطالعه، ۲۵۱ کودک از جمعیت شهری با درآمد پایین تا متوسط در Vellore در بدو تولد به عنوان بخشی از یک مطالعه چندملیتی و چندرشته‌ای وارد شدند و طبق پروتکل اصلی مطالعه در فواصل زمانی معین پیگیری شدند. زبان‌های مورد استفاده شامل Tamil، Urdu و Telugu بود و داده‌های مربوط به مواجهه زبانی جمع‌آوری شد. برای ارزیابی شناخت و رشد زبان در سن دو سالگی از مقیاس‌های BayleyScales of Infant Development استفاده شد. نتایج: از میان ۲۲۸ کودکی که در سن دو سالگی وارد مطالعه شدند، ۱۶۹ کودک (۷۴٫۱٪) تک‌زبانه و ۵۹ کودک (۲۵٫۹٪) دوزبانه بودند. میانگین نمرات ترکیبی (انحراف معیار) برای مؤلفه‌های شناخت و زبان به ترتیب ۹۳٫۳ (۷٫۵) و ۹۹٫۱ (۹٫۴) بود. در سن دو سالگی، رشد زبان و شناخت در هر دو گروه تک‌زبانه و دوزبانه، با تعدیل جنسیت، وضعیت اجتماعی-اقتصادی و تحصیلات مادر، قابل مقایسه بود. نتیجه‌گیری: مواجهه زودهنگام با دو زبان تأثیر معناداری بر رشد زبان و شناخت در سن دو سالگی در یک جامعه شهری با درآمد پایین تا متوسط در جنوب هند نداشت.

Sexual and gender diverse (SGD) populations have historically faced restricted rights and systematic discrimination for deviating from the established hetero-cis-normative norms. This long-standing marginalization has a profound negative impact on health outcomes, including a heightened risk of developing mental health issues, such as depression. Understanding the health-disease process among SGD populations requires recognizing that discriminatory experiences, such as homophobia and transphobia, are not unidimensional, but operate synergistically with layered forms of discrimination, such as racism. We assessed depressive symptoms using the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) among SGD persons in Brazil using race as a stratification variable. We also evaluated the role of discrimination and internalized homonegativity on depressive symptoms, while adjusting for covariates. This was a cross-sectional online survey recruiting SGD persons aged 18 years or older, living in Brazil, through dating apps and social media. Overall, 6220 participants were included, 3749 (60.3%) White, 1685 (27.1%) Pardo and 786 (12.6%) Black. Mean scores of depressive symptoms was 8.8 (SD7.1), higher among Black (9.6; SD 7.5) and Pardo (9.3; SD 7.2) than White (8.4; SD7.0) (p < 0.0001). Considering a PHQ-9 cut-off of ≥10 points, more Black and Pardo participants reported depressive symptoms than White participants (38.5%, 38.1%; 32.3%, respectively). In multivariable linear regression models, higher discrimination score and younger age were associated with higher scores of depressive symptoms for all races. Additionally, internalized homonegativity and lower income were associated with higher depressive symptoms scores for Pardo and White, but not for Black participants. To effectively address vulnerability to depression among SGD populations, it is essential to establish approaches that consider the intersections between different forms of oppression. This includes policies that tackle racism, homophobia, and transphobia, as well as investment in accessible mental health services.

جمعیت‌های دارای تنوع جنسی و جنسیتی (SGD) به طور تاریخی با محدودیت حقوق و تبعیض نظام‌مند به دلیل انحراف از هنجارهای هترو-سیس-نرمال مواجه بوده‌اند. این به‌حاشیه‌راندگی دیرینه تأثیر منفی عمیقی بر پیامدهای سلامت، از جمله افزایش خطر ابتلا به مشکلات سلامت روان مانند افسردگی دارد. درک فرایند سلامت-بیماری در میان جمعیت‌های SGD مستلزم آن است که تجربه‌های تبعیض‌آمیز، مانند هوموفوبیا و ترنسفوبیا، یک‌بعدی نبوده و به صورت هم‌افزا با اشکال لایه‌لایه تبعیض، مانند نژادپرستی، عمل می‌کنند. ما نشانه‌های افسردگی را با استفاده از پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) در میان افراد SGD در برزیل و با استفاده از نژاد به عنوان متغیر طبقه‌بندی ارزیابی کردیم. همچنین نقش تبعیض و هومونگاتیویته درونی‌شده را بر نشانه‌های افسردگی، با کنترل متغیرهای هم‌سو، مورد بررسی قرار دادیم. این پژوهش یک مطالعه مقطعی به صورت نظرسنجی آنلاین بود که افراد SGD بالای ۱۸ سال ساکن برزیل را از طریق اپلیکیشن‌های دوست‌یابی و شبکه‌های اجتماعی جذب کرد. در مجموع، ۶۲۲۰ شرکت‌کننده وارد مطالعه شدند که ۳۷۴۹ نفر (۶۰/۳٪) سفیدپوست، ۱۶۸۵ نفر (۲۷/۱٪) پاردو و ۷۸۶ نفر (۱۲/۶٪) سیاه‌پوست بودند. میانگین نمره نشانه‌های افسردگی ۸/۸ (انحراف معیار ۷/۱) بود که در میان سیاه‌پوستان (۹/۶؛ انحراف معیار ۷/۵) و پاردوها (۹/۳؛ انحراف معیار ۷/۲) بالاتر از سفیدپوستان (۸/۴؛ انحراف معیار ۷/۰) بود (p < 0.0001). با در نظر گرفتن نقطه برش PHQ-9 برابر یا بیشتر از ۱۰، تعداد بیشتری از شرکت‌کنندگان سیاه‌پوست و پاردو نسبت به سفیدپوستان نشانه‌های افسردگی را گزارش کردند (۳۸/۵٪، ۳۸/۱٪؛ ۳۲/۳٪ به ترتیب). در مدل‌های رگرسیون خطی چندمتغیره، نمره بالاتر تبعیض و سن پایین‌تر با نمره بالاتر نشانه‌های افسردگی در همه نژادها ارتباط داشت. علاوه بر این، هومونگاتیویته درونی‌شده و درآمد پایین‌تر با نمره بالاتر نشانه‌های افسردگی در پاردوها و سفیدپوستان، اما نه در سیاه‌پوستان، ارتباط داشت. برای مقابله مؤثر با آسیب‌پذیری نسبت به افسردگی در میان جمعیت‌های SGD، ضروری است رویکردهایی اتخاذ شود که به تقاطع اشکال مختلف ستم توجه کنند. این امر شامل سیاست‌هایی برای مقابله با نژادپرستی، هوموفوبیا و ترنسفوبیا و همچنین سرمایه‌گذاری در خدمات سلامت روان قابل دسترس است.

Background: Language and cognitive development in infancy is a complex process with multifactorial influences. The effort made by the infant to attain language development can improve cognition. From the longitudinal followup of a birth cohort, we explore the relationship of dual language exposure on cognition and language development at two years of age.Methods: For this study, 251 children from a low-middle-income urban population in Vellore were recruited at birth as part of a multi-national multidisciplinary study and followed up at serial intervals as per the original study protocol. Languages spoken include Tamil, Urdu and Telugu and data about language exposure were collected. BayleyScales of Infant Development was used to assess cognition and language development at two years of age.Results: Out of 228 children who were recruited at two years of age, 169 (74.1%) children were monolinguals and 59 (25.9%) bilinguals. The average composite scores (SD) for cognition and language components were 93.3 (7.5) and 99.1 (9.4) respectively. At two years of age, both language and cognitive development was comparable for both monolinguals and bilinguals, adjusting for sex, socioeconomic status and maternal education.Conclusion: There was no significant effect of early dual language exposure on language and cognition at two years of age in an urban low-middle-income community setting in South India.

زمینه: رشد زبان و شناخت در دوران نوزادی فرایندی پیچیده با تأثیرات چندعاملی است. تلاشی که نوزاد برای دستیابی به رشد زبانی انجام می‌دهد می‌تواند شناخت را بهبود بخشد. در پیگیری طولی یک کوهورت تولد، رابطه مواجهه با دو زبان بر رشد شناخت و زبان در سن دو سالگی بررسی می‌شود. روش‌ها: برای این مطالعه، ۲۵۱ کودک از جمعیت شهری با درآمد پایین تا متوسط در Vellore در بدو تولد به عنوان بخشی از یک مطالعه چندملیتی و چندرشته‌ای وارد شدند و طبق پروتکل اصلی مطالعه در فواصل زمانی معین پیگیری شدند. زبان‌های مورد استفاده شامل Tamil، Urdu و Telugu بود و داده‌های مربوط به مواجهه زبانی جمع‌آوری شد. برای ارزیابی شناخت و رشد زبان در سن دو سالگی از مقیاس‌های BayleyScales of Infant Development استفاده شد. نتایج: از میان ۲۲۸ کودکی که در سن دو سالگی وارد مطالعه شدند، ۱۶۹ کودک (۷۴٫۱٪) تک‌زبانه و ۵۹ کودک (۲۵٫۹٪) دوزبانه بودند. میانگین نمرات ترکیبی (انحراف معیار) برای مؤلفه‌های شناخت و زبان به ترتیب ۹۳٫۳ (۷٫۵) و ۹۹٫۱ (۹٫۴) بود. در سن دو سالگی، رشد زبان و شناخت در هر دو گروه تک‌زبانه و دوزبانه، با تعدیل جنسیت، وضعیت اجتماعی-اقتصادی و تحصیلات مادر، قابل مقایسه بود. نتیجه‌گیری: مواجهه زودهنگام با دو زبان تأثیر معناداری بر رشد زبان و شناخت در سن دو سالگی در یک جامعه شهری با درآمد پایین تا متوسط در جنوب هند نداشت.

Background Responsible media reporting of suicide is a population-level suicide prevention intervention, yet there is no experimental evidence from low-income settings. Aims We assessed the effects of exposure to educative suicide prevention content and stories of surviving a suicide crisis in the print media on reducing suicidality in India. Method A three-arm randomised controlled trial (Clinical Trials Registry of India, ref: CTRI/2022/09/045439) was conducted in Chennai, India, between August 2023 and March 2024. Participants were young adults (18–29 years), recruited through social media advertisements, randomised 1:1:1 to a control group and two intervention groups. Data were analysed during June–September 2024. All three groups were exposed to three 600-word purpose-designed Tamil-language print media articles on digital tablets. Intervention group 1 was exposed to three print media articles containing educative suicide prevention content. The same articles given to intervention group 2 were modified to contain brief accounts of young adults who had coped with experiences of suicidal ideation. The control group was exposed to three print media articles on diabetes. Suicidal ideation was measured using the 23-item Survival and Coping Beliefs subscale of the Reasons for Living Scale at baseline, post-test and 14-day follow-up. Results Of 375 participants, randomisation resulted in 125 being assigned to the control group and 124 and 126 to intervention groups 1 and 2, respectively; 16 were lost to follow-up. At post-test, participants randomised to intervention group 1 demonstrated small improvements in suicidal ideation at post-test (standardised mean difference (SMD) = 0.15, p = 0.019) and follow-up (SMD = 0.17, p = 0.038). Larger effects were observed among participants with greater vulnerability (post-test, SMD = 0.25, p = 0.039; follow-up, SMD = 0.32, p = 0.023). There were no improvements in suicidal ideation in intervention group 2 at post-test, yet a marginal (SMD = 0.16, p = 0.053) effect was observed at follow-up. Conclusions Exposure to educative print media articles can result in small improvements in suicidal ideation that would represent a substantial population-level impact.

زمینه: گزارش‌دهی مسئولانه رسانه‌ها درباره خودکشی یک مداخله پیشگیرانه از خودکشی در سطح جمعیت است، اما هیچ شواهد تجربی از محیط‌های کم‌درآمد وجود ندارد. اهداف: ما تأثیرات مواجهه با محتوای آموزشی پیشگیری از خودکشی و روایت‌هایی از نجات‌یافتگان بحران خودکشی در رسانه‌های چاپی را بر کاهش افکار خودکشی در هند ارزیابی کردیم. روش: یک کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده سه‌گروهی (ثبت‌شده در Clinical Trials Registry of India، شماره: CTRI/2022/09/045439) بین اوت ۲۰۲۳ تا مارس ۲۰۲۴ در چنای، هند انجام شد. شرکت‌کنندگان بزرگسالان جوان (۱۸ تا ۲۹ سال) بودند که از طریق تبلیغات در شبکه‌های اجتماعی جذب و به‌صورت تصادفی ۱:۱:۱ به گروه کنترل و دو گروه مداخله تقسیم شدند. داده‌ها در بازه ژوئن تا سپتامبر ۲۰۲۴ تحلیل شد. هر سه گروه با سه مقاله ۶۰۰ کلمه‌ای طراحی‌شده به زبان تامیلی در تبلت‌های دیجیتال مواجه شدند. گروه مداخله ۱ با سه مقاله رسانه‌ای چاپی حاوی محتوای آموزشی پیشگیری از خودکشی مواجه شد. همان مقالات برای گروه مداخله ۲ به گونه‌ای اصلاح شد که شامل روایت‌های کوتاه از بزرگسالان جوانی باشد که با تجارب افکار خودکشی مقابله کرده بودند. گروه کنترل با سه مقاله رسانه‌ای چاپی درباره دیابت مواجه شد. افکار خودکشی با استفاده از زیرمقیاس ۲۳ ماده‌ای Survival and Coping Beliefs از Reasons for Living Scale در آغاز، پس‌آزمون و پیگیری ۱۴ روزه سنجیده شد. نتایج: از میان ۳۷۵ شرکت‌کننده، تصادفی‌سازی منجر به تخصیص ۱۲۵ نفر به گروه کنترل و ۱۲۴ و ۱۲۶ نفر به گروه‌های مداخله ۱ و ۲ شد؛ ۱۶ نفر در پیگیری از دست رفتند. در پس‌آزمون، شرکت‌کنندگانی که به گروه مداخله ۱ تصادفی شده بودند، بهبود اندکی در افکار خودکشی در پس‌آزمون (تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) = ۰٫۱۵، ۰٫۰۱۹ = p) و پیگیری (SMD = ۰٫۱۷، ۰٫۰۳۸ = p) نشان دادند. اثرات بزرگ‌تری در میان شرکت‌کنندگانی با آسیب‌پذیری بیشتر مشاهده شد (پس‌آزمون، SMD = ۰٫۲۵، ۰٫۰۳۹ = p؛ پیگیری، SMD = ۰٫۳۲، ۰٫۰۲۳ = p). در گروه مداخله ۲ در پس‌آزمون بهبودی در افکار خودکشی مشاهده نشد، اما در پیگیری اثر حاشیه‌ای (SMD = ۰٫۱۶، ۰٫۰۵۳ = p) مشاهده شد. نتیجه‌گیری: مواجهه با مقالات آموزشی رسانه‌های چاپی می‌تواند منجر به بهبود اندک در افکار خودکشی شود که می‌تواند تأثیر قابل توجهی در سطح جمعیت داشته باشد.

Cerebral palsy is the most common motor disability in childhood and imposes a substantial burden on mothers and families. This study assessed caregiving burden among mothers of children with cerebral palsy in the West Bank, Palestine, and examined associated factors. A cross-sectional study was conducted at pediatric rehabilitation centers across the West Bank. Data were collected using a sociodemographic and clinical characteristics questionnaire, the short version of the Burden Scale for Family Caregivers, and the World Health Organization Quality of Life-BREF. Descriptive statistics, bivariate analyses, and hierarchical multivariable linear regression were performed (p < 0.05). A total of 262 mothers participated. Most reported a high caregiving burden (85.5%), with psychological burden having the highest median score. Overall burden was significantly associated with residence, monthly income, and the child’s functional status. Social quality of life had a mean score of 58.01 (SD = 20.50) and was significantly negatively correlated with overall burden and all burden domains. In hierarchical regression, social quality of life was the strongest predictor of overall burden, followed by monthly income and the child’s functional status. Mothers experienced high caregiving burden, highlighting the need for targeted support strategies to improve maternal well-being and care for children with cerebral palsy.

فلج مغزی شایع‌ترین ناتوانی حرکتی در دوران کودکی است و بار قابل توجهی را بر مادران و خانواده‌ها تحمیل می‌کند. این مطالعه به ارزیابی بار مراقبت در میان مادران کودکان مبتلا به فلج مغزی در کرانه باختری، فلسطین، و بررسی عوامل مرتبط پرداخت. یک مطالعه مقطعی در مراکز توانبخشی کودکان سراسر کرانه باختری انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و بالینی، نسخه کوتاه مقیاس بار مراقبین خانوادگی، و پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت-BREF جمع‌آوری گردید. آمار توصیفی، تحلیل‌های دو متغیره و رگرسیون خطی چندمتغیره سلسله‌مراتبی انجام شد (p < 0.05). در مجموع ۲۶۲ مادر شرکت کردند. اکثر آن‌ها بار مراقبت بالایی را گزارش کردند (۸۵.۵٪)، به‌طوری که بار روان‌شناختی بالاترین نمره میانه را داشت. بار کلی به طور معناداری با محل سکونت، درآمد ماهانه و وضعیت عملکردی کودک مرتبط بود. میانگین نمره کیفیت اجتماعی زندگی ۵۸.۰۱ (انحراف معیار = ۲۰.۵۰) بود و با بار کلی و تمامی حوزه‌های بار، همبستگی منفی معناداری داشت. در رگرسیون سلسله‌مراتبی، کیفیت اجتماعی زندگی قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده بار کلی بود و پس از آن درآمد ماهانه و وضعیت عملکردی کودک قرار گرفتند. مادران بار مراقبت بالایی را تجربه کردند که بر ضرورت راهبردهای حمایتی هدفمند برای ارتقای بهزیستی مادران و مراقبت از کودکان مبتلا به فلج مغزی تأکید دارد.

Background Gambling-related harm is a widely recognized global public health challenge, yet comparatively little work has examined how differences in gambling environments relate to patterns of gambling behavior and harm. In Australia, Western Australia (WA) provides a distinctive regulatory setting in which electronic gaming machines (EGMs) are restricted to a single casino, while lotteries operate under public monopoly.Method Using nationally representative self-report data from the Household Income and Labour Dynamics in Australia (HILDA) survey (2015–2018; 29,517 respondents), we compared gambling participation, expenditure and problems (PGSI scores) in WA with the rest of Australia.Results WA residents were 76% less likely to gamble on EGMs (OR 0.24, 95% CI 0.18–0.32) and more than twice as likely to use lotteries (OR 2.07, 95% CI 1.86–2.30). Overall gambling participation was higher in WA, but total expenditure recorded in HILDA was similar across jurisdictions. However, average PGSI scores were lower in WA (–0.26, p < 0.01), consistent with differences in overall environmental product mix, rather than within-product differences in gambling problems. PGSI scores among people using EGMs and lotteries did not differ by jurisdiction.Conclusions These findings indicate that WA’s regulatory settings are associated with a distinctive gambling environment characterized by lower engagement with high-risk EGMs, and greater engagement with lower-risk lotteries. By drawing on a nationally representative dataset distinct from that used in previous work on WA, this study extends prior evidence on product-mix differences across jurisdictions and highlights how variation in environmental product availability influences population patterns of gambling problems.

زمینه: آسیب‌های مرتبط با قمار به عنوان یک چالش بهداشت عمومی جهانی به طور گسترده‌ای شناخته شده است، اما پژوهش‌های نسبتاً کمی به بررسی چگونگی ارتباط تفاوت‌های محیط‌های قمار با الگوهای رفتار قمار و آسیب‌های ناشی از آن پرداخته‌اند. در استرالیا، ایالت استرالیای غربی (WA) دارای یک چارچوب مقرراتی متمایز است که در آن دستگاه‌های بازی الکترونیکی (EGMs) فقط به یک کازینو محدود شده‌اند، در حالی که قرعه‌کشی‌ها تحت انحصار عمومی فعالیت می‌کنند. روش: با استفاده از داده‌های خودگزارشی نماینده ملی از پیمایش Household Income and Labour Dynamics in Australia (HILDA) (سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸؛ ۲۹٬۵۱۷ پاسخ‌دهنده)، مشارکت در قمار، میزان هزینه‌کرد و مشکلات قمار (نمرات PGSI) در WA با سایر نقاط استرالیا مقایسه شد. یافته‌ها: ساکنان WA با احتمال ۷۶٪ کمتر بر روی EGMs قمار می‌کنند (OR 0.24, 95% CI 0.18–0.32) و بیش از دو برابر بیشتر از قرعه‌کشی‌ها استفاده می‌کنند (OR 2.07, 95% CI 1.86–2.30). مشارکت کلی در قمار در WA بالاتر بود، اما میزان کل هزینه‌کرد ثبت‌شده در HILDA در حوزه‌های قضایی مختلف مشابه بود. با این حال، میانگین نمرات PGSI در WA پایین‌تر بود (–0.26, p < 0.01)، که با تفاوت‌های ترکیب کلی محصولات محیطی، و نه تفاوت‌های درون‌محصولی مشکلات قمار، سازگار است. نمرات PGSI در میان افرادی که از EGMs و قرعه‌کشی‌ها استفاده می‌کردند، بر اساس حوزه قضایی تفاوتی نداشت. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها نشان می‌دهد که تنظیمات مقرراتی WA با محیط قمار متمایزی همراه است که با مشارکت کمتر در EGMs پرخطر و مشارکت بیشتر در قرعه‌کشی‌های کم‌خطر مشخص می‌شود. با بهره‌گیری از یک مجموعه داده نماینده ملی که با پژوهش‌های قبلی درباره WA متفاوت است، این مطالعه شواهد قبلی درباره تفاوت‌های ترکیب محصولات در حوزه‌های قضایی مختلف را گسترش می‌دهد و نشان می‌دهد که چگونه تفاوت در دسترسی به محصولات محیطی، الگوهای جمعیتی مشکلات قمار را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

Background Hikikomori, a form of prolonged social withdrawal, has been widely studied in East Asia but remains underexplored in the Middle East. Cultural and social factors may influence its cognitive profile, necessitating localized research. Aim To compare cognitive performance between Hikikomori cases and non-cases in Oman using the Cambridge Neuropsychological Test Automated Battery (CANTAB), focusing on executive function, memory recall, and processing speed. Methods A case-control study was conducted in 2024 with 150 participants (54 Hikikomori cases, 96 controls) recruited from a tertiary hospital in Oman. Hikikomori cases were classified using a broad HiDE-I definition, which included pathological, at-risk, and resemblance Hikikomori categories. CANTAB was used to assess key cognitive domains. Independent t-tests and linear regression analyses were performed to compare outcomes. Results Hikikomori cases showed significant impairments in visual processing accuracy (p < 0.001), response latency (p = 0.004), immediate recall (p = 0.031), delayed recall (p = 0.009), and planning efficiency (p < 0.001) compared to non-cases. Adjusted regression analyses—controlling for age, gender, education, income, employment, marital status, and governorate—confirmed that Hikikomori status was significantly associated with lower visual processing accuracy (β = −0.453, p = 0.001), slower response latency (β = 0.266, p = 0.001), poorer immediate (β = −0.201, p = 0.019) and delayed recall (β = −0.255, p = 0.003), and reduced planning efficiency (β = −0.453, p = 0.001). No significant differences were found for spatial working memory tasks. Conclusion Hikikomori individuals in Oman exhibit significant deficits in executive function, memory recall, processing speed, and visual attention, even after adjusting for socio-demographic factors. These findings underscore the importance of early neurocognitive screening and tailored interventions. This is one of the first studies to explore Hikikomori’s cognitive profile in the Middle East.

زمینه: هیکیکوموری، نوعی کناره‌گیری اجتماعی طولانی‌مدت، عمدتاً در شرق آسیا مورد مطالعه قرار گرفته اما در خاورمیانه کمتر بررسی شده‌است. عوامل فرهنگی و اجتماعی ممکن است بر نمایه شناختی آن تأثیرگذار باشند و انجام پژوهش‌های بومی را ضروری می‌سازند. هدف: مقایسه عملکرد شناختی بین موارد هیکیکوموری و غیرموارد در عمان با استفاده از مجموعه آزمون‌های عصب‌روان‌شناختی خودکار کمبریج (CANTAB)، با تمرکز بر عملکرد اجرایی، یادآوری حافظه و سرعت پردازش. روش‌ها: یک مطالعه مورد-شاهدی در سال ۲۰۲۴ با ۱۵۰ شرکت‌کننده (۵۴ مورد هیکیکوموری، ۹۶ شاهد) که از یک بیمارستان سطح سوم در عمان جذب شدند، انجام شد. موارد هیکیکوموری با استفاده از تعریف گسترده HiDE-I که شامل دسته‌های هیکیکوموری آسیب‌شناختی، در معرض خطر و مشابه بود، طبقه‌بندی شدند. CANTAB برای ارزیابی حوزه‌های کلیدی شناختی به‌کار رفت. برای مقایسه نتایج، آزمون t مستقل و تحلیل رگرسیون خطی انجام شد. یافته‌ها: موارد هیکیکوموری در مقایسه با غیرموارد، نارسایی‌های معناداری در دقت پردازش دیداری (p < 0.001)، تأخیر واکنش (p = 0.004)، یادآوری فوری (p = 0.031)، یادآوری با تأخیر (p = 0.009) و کارآمدی برنامه‌ریزی (p < 0.001) نشان دادند. تحلیل‌های رگرسیون تعدیل‌شده—با کنترل سن، جنسیت، تحصیلات، درآمد، اشتغال، وضعیت تأهل و استان—تأیید کرد که وضعیت هیکیکوموری به طور معناداری با دقت پایین‌تر پردازش دیداری (β = −0.453, p = 0.001)، تأخیر واکنش بیشتر (β = 0.266, p = 0.001)، یادآوری فوری ضعیف‌تر (β = −0.201, p = 0.019) و یادآوری با تأخیر ضعیف‌تر (β = −0.255, p = 0.003) و کاهش کارآمدی برنامه‌ریزی (β = −0.453, p = 0.001) مرتبط بود. تفاوت معناداری در تکالیف حافظه کاری فضایی مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: افراد هیکیکوموری در عمان حتی پس از تعدیل عوامل جمعیت‌شناختی، نارسایی‌های معناداری در عملکرد اجرایی، یادآوری حافظه، سرعت پردازش و توجه دیداری نشان می‌دهند. این یافته‌ها بر اهمیت غربالگری زودهنگام عصب‌روان‌شناختی و مداخلات متناسب تأکید می‌کند. این پژوهش از نخستین مطالعاتی است که نمایه شناختی هیکیکوموری را در خاورمیانه بررسی می‌کند.

Studying a long-running nationwide system of school inspections, we show how school choices and enrollment respond to new information about school quality. We use exogenous variation in the timing of school inspections around the school choice deadline to isolate the effect of information over and above underlying changes in school quality. We find that low- and higher-income parents respond similarly to new information. Conditional on household location, non-targeted information provision therefore does not increase school segregation by household income.

با مطالعه یک نظام بازرسی مدارس سراسری و بلندمدت، نشان می‌دهیم که انتخاب و ثبت‌نام در مدارس چگونه به اطلاعات جدید درباره کیفیت مدرسه واکنش نشان می‌دهد. با استفاده از تغییرات برون‌زا در زمان‌بندی بازرسی مدارس در حوالی مهلت انتخاب مدرسه، اثر اطلاعات را جدا از تغییرات اساسی در کیفیت مدرسه شناسایی می‌کنیم. یافته‌ها نشان می‌دهد که والدین با درآمد پایین و بالا به طور مشابه به اطلاعات جدید واکنش نشان می‌دهند. بنابراین، با فرض ثبات محل سکونت خانوار، ارائه اطلاعات غیرهدفمند منجر به افزایش جداسازی مدارس بر اساس درآمد خانوار نمی‌شود.

In this commentary, I make five points: that designing observation systems that actually predict students' outcomes is challenging; second that systems that capture the complex and dynamic nature of the classroom learning environment are more likely to be able to meet this challenge; three, that observation tools are most useful when developed to serve a particular purpose and are put to that purpose; four that technology can help; and five, there are policy implications for valid and reliable classroom observation tools. The two observation systems presented in this special issue represent an important step forward and a move toward policy that promises to make a true difference in what is defined as high quality and effective teaching, what it looks like in the classroom, and how these practices can be more widely disseminated so that all children, including those attending under-resourced schools, can experience effective instruction, academic success and the lifelong accomplishment that follows.

در این یادداشت، پنج نکته مطرح می‌کنم: نخست این‌که طراحی نظام‌های مشاهده‌ای که واقعاً بتوانند پیامدهای دانش‌آموزان را پیش‌بینی کنند، چالش‌برانگیز است؛ دوم، نظام‌هایی که ماهیت پیچیده و پویای محیط یادگیری کلاس درس را به‌درستی ثبت می‌کنند، احتمالاً بهتر می‌توانند با این چالش مواجه شوند؛ سوم، ابزارهای مشاهده زمانی بیشترین کارایی را دارند که برای هدفی خاص توسعه یافته و در همان راستا به‌کار گرفته شوند؛ چهارم، فناوری می‌تواند در این زمینه کمک‌کننده باشد؛ و پنجم، برای ابزارهای مشاهده کلاس درس که از اعتبار و پایایی برخوردارند، پیامدهای سیاست‌گذاری وجود دارد. دو نظام مشاهده‌ای که در این شماره ویژه ارائه شده‌اند، گامی مهم به جلو و حرکتی به سوی سیاست‌گذاری به شمار می‌روند که نویدبخش ایجاد تفاوت واقعی در تعریف تدریس با کیفیت و اثربخش، نمود آن در کلاس درس و چگونگی گسترش این شیوه‌ها به گونه‌ای است که همه کودکان، از جمله دانش‌آموزان مدارس کم‌برخوردار، بتوانند آموزش اثربخش، موفقیت تحصیلی و دستاوردهای مادام‌العمر ناشی از آن را تجربه کنند.

The current study was designed to examine the relation between intimate partner violence (IPV) and children's memory and drew from a socioeconomically and racially diverse sample of children living in and around a midsized southeastern city (n = 140). Mother-reported IPV when the children were 30 months old was a significant predictor of children's short-term, working, and deliberate memory at 60 months of age, even after controlling for the children's sex and race, the families' income-to-needs ratio, the children's expressive vocabulary, and maternal harsh-intrusive parenting behaviors. These findings add to the limited extant literature that finds linkages between IPV and children's cognitive functioning and suggest that living in households in which physical violence is perpetrated among intimate partners may have a negative effect on multiple domains of children's memory development.

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین خشونت شریک صمیمی (IPV) و حافظه کودکان طراحی شده است و از نمونه‌ای با تنوع اقتصادی-اجتماعی و نژادی از کودکان ساکن در یک شهر متوسط در جنوب شرقی ایالات متحده و اطراف آن (n = 140) بهره برده است. گزارش مادران از خشونت شریک صمیمی زمانی که کودکان ۳۰ ماهه بودند، پیش‌بینی‌کننده معناداری برای حافظه کوتاه‌مدت، حافظه فعال و حافظه عمدی کودکان در سن ۶۰ ماهگی بود؛ حتی پس از کنترل جنسیت و نژاد کودک، نسبت درآمد به نیاز خانواده، واژگان بیانی کودک و رفتارهای فرزندپروری خشن-مداخله‌گر مادرانه. این یافته‌ها به ادبیات محدود موجود که ارتباط بین خشونت شریک صمیمی و عملکرد شناختی کودکان را نشان می‌دهد، می‌افزاید و حاکی از آن است که زندگی در خانواده‌هایی که در آن‌ها خشونت فیزیکی میان شرکای صمیمی رخ می‌دهد، می‌تواند تأثیر منفی بر حوزه‌های مختلف رشد حافظه کودکان داشته باشد.