Patient

Abstract Background Repetitive negative thinking (RNT) is a transdiagnostic process relevant to common mental health problems in primary care. RNT-ACT is a brief acceptance and commitment therapy-based protocol targeting RNT in two sessions. This pilot study assessed the feasibility of RNT-ACT compared with therapist-supported internet-based cognitive behavioural therapy (iCBT) in Swedish primary care. Methods Thirteen participants were randomised: 7 to RNT-ACT and 6 to iCBT. The primary feasibility outcomes were recruitment rate, intervention non-completion, and patient satisfaction measured with the Client Satisfaction Questionnaire (CSQ-8). Symptom and process measures were secondary outcomes. Secondary outcomes were assessed at baseline and at 1- and 3-month follow-ups. Analyses were descriptive and exploratory, based on available observations without imputation of missing data. Results Thirteen of 20 eligible individuals were enrolled (65%), corresponding to 35% of all 37 individuals screened. All participants in the RNT-ACT group completed the intervention, whereas 4 of 6 participants in the iCBT group did not complete the intervention. Mean CSQ-8 scores were 27.8 (SD 3.7; n = 5) in the RNT-ACT group and 23.0 (SD 0.0; n = 2) in the iCBT group. Conclusions The small sample size and high iCBT non-completion limit between-group comparisons. Further investigation of recruitment, treatment engagement, and patient and therapist experiences is needed before determining whether and how to proceed to a full-scale RCT. Trial registration ClinicalTrials.gov NCT05946382 registered July 14, 2023.

Background: Patients recovering from craniotomy in the Intensive Care Unit (ICU) are at risk of hemodynamic changes related to stress responses, neurological impairment, pain, and environmental stimuli. A combination of music therapy and hand massage may help maintain hemodynamic stability in these patients. Objective: To describe the application of combined music therapy and hand massage to support hemodynamic stability in post-craniotomy patients in the ICU. Methods: This evidence-based nursing intervention was implemented with three post-craniotomy patients admitted to the ICU of Abdul Wahab Sjahranie Regional General Hospital, Samarinda. The intervention consisted of 15 minutes of instrumental or classical music followed by 15 minutes of effleurage hand massage. Systolic and diastolic blood pressure, mean arterial pressure (MAP), heart rate (HR), respiratory rate (RR), and oxygen saturation (SpO₂) were measured before and after each intervention. The intervention was conducted over three days, with each patient’s clinical changes monitored. Results: The case study findings indicated greater stability in blood pressure, MAP, HR, RR, and SpO₂ following the intervention. Conclusion: Combined music therapy and hand massage may be a safe, non-pharmacological intervention to support nursing care and maintain hemodynamic stability in post-craniotomy patients. Further research is needed to assess its effects on other outcomes, including biochemical changes.

Background: Psychiatric disorders differ in their typical age of onset, but evidence describing onset patterns in small clinical samples from Kerala, India, is limited. This pilot study examined the association between diagnostic group and age of symptom onset and described the interval between symptom onset and first diagnosis. Methods: A cross-sectional observational study was conducted using 50 consecutively sampled patient records from psychiatric outpatient and inpatient services at VPSV Ayurveda College, Kottakkal, Kerala. Diagnoses were based on DSM-5 criteria. Data included age at symptom onset, age at first diagnosis, sex, source of onset information, family psychiatric history, comorbidity, and medical or neurological conditions. Descriptive statistics and non-parametric tests were used; inferential analyses were considered exploratory. Results: Participants included 30 males and 20 females; mean current age was 35.14 ± 15.36 years. Mean age at symptom onset was 26.02 ± 14.83 years (median 25.5; range 1-72), and 28% reported onset before age 18. Age of onset differed across ten diagnostic groups (Kruskal-Wallis H = 28.58, df = 9, p < 0.001). Median onset was earliest in neurodevelopmental disorders (3.5 years) and latest in neurocognitive disorders (66 years). Median onset-to-diagnosis interval was one year (interquartile range 0-4); 14% waited six years or longer. Earlier onset correlated with a longer interval to diagnosis (Spearman ? = -0.350, p = 0.013). No significant sex difference in onset age was observed. Conclusion: The findings suggest distinct onset patterns across diagnostic groups in this clinical sample and indicate that some patients experience prolonged diagnostic delays. Larger, multicentre studies are required to confirm these exploratory results.

Rapid eye movement (REM) sleep behavior disorder (RBD) is a parasomnia in which the normal muscle atonia of REM sleep is lost, and patients act out their dreams.Serotonergic antidepressants such as selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) are a recognized trigger, but in psychiatric patients the nocturnal behaviors are easily attributed to stress or to the primary illness.We report the case of a 46-year-old man with schizoaffective disorder, depressive type, maintained on aripiprazole 15 mg daily, who was started on escitalopram 10 mg at bedtime (day one); the dose was reduced to 5 mg on day 77.Around day 430, about 14 months after starting escitalopram and while taking 5 mg, he began to walk in his sleep and act out his dreams, including punching movements and, on one occasion, walking while holding a clothing iron, with no recollection on waking.The episodes occurred late in the night, with his eyes closed, two to three times a month and were accompanied by sleep paralysis and daytime sleepiness.His mental status examination and routine blood tests were unremarkable.He declined polysomnography and brain imaging, so a diagnosis of probable RBD, possibly associated with escitalopram, was made on clinical grounds; a non-REM parasomnia could not be excluded.On day 616, escitalopram was stopped and clonazepam 0.5 mg at bedtime was started at the same time.The episodes had stopped by day 665.Clonazepam was discontinued on day 772, and at the latest follow-up on day 1962 there had been no recurrence.Because clonazepam was started when escitalopram was withdrawn, the improvement cannot be attributed to stopping escitalopram alone, although the absence of recurrence after clonazepam was discontinued supports a role for the antidepressant.Clinicians who prescribe serotonergic antidepressants should take a sleep history from patients and their bed partners, arrange polysomnography where it is available, and review the suspected drug.

Background Patient education is an important component of nursing care, influencing treatment outcomes, quality of life, and healthcare costs. However, educational practices are often generalized and may not address patients’ individual needs, health literacy, or socio-cultural contexts. Individualized patient education tailors content to patients’ characteristics, goals, and capabilities, and enhances adherence, satisfaction, and clinical outcomes. Existing tools mainly focus on general aspects of patient education, such as educational quality or provider competencies, and no comprehensive patient-centered tool has been established to assess the individualized nature of patient education. This may constrain systematic assessment and improvement of individualized educational practices. Therefore, this protocol aims to conceptualize individualized patient education, develop a measurement tool, and evaluate its psychometric properties. Methods This two-phase exploratory sequential mixed-methods study will be conducted in educational hospitals affiliated with Tabriz University of Medical Sciences, northwest Iran. Phase 1 will involve hybrid concept analysis, including a literature review and directed qualitative study using semi-structured interviews with patients with chronic diseases and their family members until data saturation, followed by directed content analysis to clarify the concept, identify provisional dimensions, and generate initial items, which will be evaluated quantitatively. Phase 2 will assess the tool’s psychometric properties. Face and content validity will be evaluated using qualitative feedback and the Impact Score, Content Validity Ratio, Content Validity Index, and Modified Kappa coefficient. Construct validity will be examined using exploratory and confirmatory factor analyses in SPSS v.24 and AMOS v.24, with independent samples of at least 200 participants per analysis. Reliability will be assessed using Cronbach’s alpha, McDonald’s omega, and test-retest stability. Interpretability and feasibility will also be evaluated. Discussion If the tool demonstrates adequate validity and reliability, it may provide a standardized measure for assessing individualized educational interventions and support quality improvement, patient engagement, and evidence-informed health education strategies.

Eating disorders are complex mental health conditions that typically develop during adolescence or early adulthood and may have a significant adverse impact on both physical and mental health. The main types of eating disorders include anorexia nervosa, bulimia nervosa, and binge-eating disorder, all of which are characterized by altered eating behaviours and associated health problems (Robatto et al., 2024). Eating disorders may be associated with a range of psychological and somatic complications, including depression, anxiety, cardiovascular and endocrine disorders, as well as an increased risk of mortality (Mushtaq et al., 2023). The effects of these disorders may also manifest in the oral cavity. Therefore, in dental hygiene practice, particular importance should be placed on the early recognition of potential oral health changes, individualized assessment of the patient’s oral health status, and the selection of appropriate preventive measures. Dental hygienists may play an important role not only in the prevention of oral diseases but also in the early recognition of oral manifestations potentially associated with eating disorders and in encouraging patients to seek timely multidisciplinary professional care.

Background: Brief psychological treatment programmes in primary care are increasingly used to address common mental disorders (CMDs), yet patient outcomes remain heterogeneous. Routine symptom measures may help identify patients who are more or less likely to achieve clinically meaningful change and may support treatment planning within stepped-care systems. This study examined associations between baseline depressive and anxiety symptom severity predicted reliable improvement and reliable recovery following brief psychological treatment in a real-world primary care programme. Methods: This secondary analysis used routinely collected data from 512 adults treated in a real-world primary care psychological intervention programme. Participants were assessed with the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) and Generalized Anxiety Disorder-7 (GAD-7) before and after brief psychological treatment. Baseline demographic and clinical variables, including age, sex, number of sessions, and PHQ-9 and GAD-7 scores, were examined according to reliable improvement and reliable recovery status. Logistic regression analyses examined associations between baseline variables and treatment outcomes. Results: Reliable improvement was observed in 73.6% of participants, whereas 53.3% achieved reliable recovery. Higher baseline anxiety severity was associated with reliable improvement (odds ratio [OR] = 1.16, 95% confidence interval [CI]: 1.08–1.23), whereas lower depressive severity predicted reliable recovery (OR = 0.92, 95% CI: 0.88–0.96). Fewer treatment sessions were associated with both reliable improvement and reliable recovery. Age and sex were not significantly associated with outcomes. Conclusions: Baseline anxiety and depressive symptom severity may be relevant for understanding variability in clinically meaningful outcomes following brief psychological interventions in primary care. Patients presenting with greater depressive symptom burden may benefit from closer monitoring and more intensive or extended treatment pathways within stepped-care models.

Purpose: The COVID-19 pandemic has increased the workload of medical personnel providing patient care, particularly inpatient nurses. Field interviews with nurses at hospitals in Bandung City indicated increased fatigue and sleepiness during the new normal adaptation period. This study aimed to measure mental workload and sleepiness among inpatient nurses in Bandung City. Methodology: A total of 275 inpatient nurses participated by completing the National Aeronautics and Space Administration Task Load Index (NASA-TLX) questionnaire to assess mental workload and the Karolinska Sleepiness Scale (KSS) to measure sleepiness. Results: Mental workload among inpatient nurses ranged from high to very high, with scores between 76.93 ± 13.18 and 81.36 ± 13.53. Hospital characteristics, gender, age, and marital status were identified as factors associated with excessive mental workload. KSS scores indicated that nurses were in the very alert to alert range after completing their duties. Furthermore, 60.73% of nurses experienced very high mental workload, while 68.73% were classified as very alert. Conclusion: The findings indicate the need for hospital management to improve working conditions through better shift scheduling, resource allocation, and equitable distribution of staff support facilities to address the needs of inpatient nurses. Originality: This study examines mental workload and sleepiness simultaneously among inpatient nurses in Bandung City and identifies factors associated with excessive mental workload, providing a basis for improving hospital workforce management during the new normal adaptation period.

Background: Patients with pulmonary tuberculosis (TB) undergoing treatment may experience poor sleep quality and fatigue, potentially affecting daily activities and quality of life. Objective: This study aimed to examine the relationship between sleep quality and fatigue levels among patients with pulmonary TB undergoing treatment. Methods: This observational analytic study employed a cross-sectional design. The study was conducted in April 2026 at Primary Health Center X, Deli Serdang Regency, Indonesia, involving 21 participants selected through total sampling. Sleep quality was assessed using the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), while fatigue was measured using the Fatigue Severity Scale (FSS). Spearman's correlation test was planned with a significance level of α = 0.05. Results: According to the data presented in the manuscript, 14 participants (66.7%) had poor sleep quality, while 7 participants (33.3%) had good sleep quality. Moderate fatigue was the most frequent category, reported in 8 participants (38.1%), followed by severe fatigue in 7 participants (33.3%) and mild fatigue in 6 participants (28.6%). Cross-tabulation indicated that all participants classified as having severe fatigue belonged to the poor sleep quality group. Conclusion: The descriptive findings suggest a tendency toward greater fatigue among patients with poor sleep quality. However, the statistical significance of this relationship remains unconfirmed pending verification of the analysis using individual participant data

Sleep and circadian disturbances in Alzheimer’s disease (AD) affect patients and caregivers, but clinical action depends on the syndrome, measurement, and outcome under consideration. This narrative review links sleep assessment to indication-based care while distinguishing symptomatic benefit, physiological target engagement, and disease modification. A purposive literature search was supplemented by targeted checks of PubMed-indexed and original publisher records through 4 October 2026. Selected studies are described by population, AD ascertainment, comparator, and measured endpoint rather than assigned formal evidence-certainty grades. Actigraphy characterizes behavioral rest–activity patterns; melatonin timing and temperature rhythms address endogenous circadian physiology under controlled conditions. Polysomnography and quantitative electroencephalography characterize respiratory events, sleep architecture, and oscillatory activity. These measurements inform different questions and do not independently assign AD etiology or cognitive-functional stage. Clinical priorities include confirmed obstructive sleep apnea, cognition-adapted insomnia care, irregular sleep timing, medication-related effects, parasomnias, limb symptoms, and excessive daytime sleepiness. Interpretation incorporates hypoxemia, treatment exposure, comorbidity, caregiver support, and competing diagnoses. Randomized sleep benefits remain distinct from observational cognitive associations or exploratory imaging and cerebrospinal fluid changes. Human and animal studies of arousal circuits, protein dynamics, inflammation, and fluid transport provide mechanistic context, with conflicting results interpreted according to the actual experimental endpoint. The review provides a clinically organized account of selected evidence, not a comprehensive treatment ranking. Sleep care and cognitive-etiologic assessment should proceed in parallel, with follow-up matched to patient function, safety, and the specific treatment goal.

Psychiatric rehabilitation is a crucial aspect of recovery-oriented mental healthcare, yet it remains underdeveloped in Oman. This paper reviews the current state of rehabilitation services, identifying systemic gaps in in-patient, day care and community-based provisions. Services are fragmented, lacking adequate multidisciplinary integration, sufficient community rehabilitation and supported housing, which leads to prolonged hospital stays. Additionally, broader challenges such as stigma and limited intersectoral collaboration hinder service development. The paper suggests practical strategies to enhance rehabilitation services, including the establishment of multidisciplinary teams, expansion of community programmes, provision of supported accommodation and workforce training, all aligned with Oman Vision 2040 and the principles of recovery-oriented mental health care.

Depression is a leading cause of illness and disability among adolescents worldwide, yet evidence on its burden among school-going adolescents in rural Kenyan counties remains limited. This study determined the prevalence and socio-demographic factors of depression among secondary school students in Bungoma County, Kenya, to provide baseline evidence for mental health planning. The study was guided by Hopelessness Theory of Depression and Ecological Systems Theory. An analytical mixed methods cross-sectional study design was adopted. The target population consisted of secondary school students, with a sample size of 400 respondents determined using Taro Yamane formula. The respondents were selected through multistage stratified and systematic sampling from three sub-counties of Bungoma County (Mt. Elgon, Kimilili and Bungoma South). Quantitative data were collected using the Patient Health Questionnaire (PHQ-9) and a structured questionnaire, and analyzed using descriptive statistics and ordinal logistic regression in SPSS version 28. Qualitative data were obtained through ten Focus group discussions with students and twelve in-depth interviews with class teachers, and analyzed thematically. The overall prevalence of depressive symptoms (PHQ-9 score ≥ 5) was 55.5% (n = 222), 41.5% (n = 166) had mild depression, 9.5% (n = 38) moderate depression, 3.5% (n = 14) moderately severe depression and 1.0% (n = 4) severe depression, while 44.5% (n = 178) were not depressed. Female students were found to be almost twice as likely to experience higher levels of depression compared to the males (AOR= 1.71, P= 0.04). On the other hand, students in mixed day and boarding schools were 78% less likely to experience higher level of depression, (AOR = 0.22, P<0.001), compared to those in girls’ boarding and day schools. Further, students who live with extended family were more than twice as likely as those with both parents to experience higher depression levels (AOR = 2.10, P= 0.04). The qualitative data pointed to gender and family structure as possible associations of depression. Depression is highly prevalent among secondary school students in Bungoma County, with one in seven students experiencing moderate to severe depression. Routine school-based mental health screening using validated tools such as the PHQ-9 is recommended to enable early identification, counselling and referral of affected students.

Family members who provide daily care for people with chronic mental illness often carry substantial emotional, social and financial strain. This study examined caregiver burden, anxiety and depression among primary caregivers of patients with chronic mental illness, and tested whether burden was related to anxiety and depression and whether these outcomes differed by age, gender and relationship to the patient. A cross-sectional correlational design was used with a purposive sample of primary caregivers recruited through psychiatric outpatient and community rehabilitation settings in Bengaluru (planned n = 100; 105 complete records analysed). Burden was assessed with the 22-item Zarit Burden Interview (ZBI), and anxiety and depression with the Hospital Anxiety and Depression Scale (HADS). Because scores departed from normality, Spearman correlations, permutation-based Mann-Whitney and Kruskal-Wallis tests and Holm-adjusted Dunn comparisons were used. The mean ZBI score was 32.37 (SD = 15.96); 77.1% of caregivers scored in at least the mild-to-moderate burden band, 59.0% had HADS anxiety scores of 8 or higher and 60.0% had HADS depression scores of 8 or higher. Burden correlated strongly with anxiety (rs = .810) and depression (rs = .816), Holm-adjusted ps < .001. Relationship to the patient was significantly associated with burden, anxiety and depression (adjusted ps < .001), with parent caregivers scoring highest, whereas age and gender differences did not survive correction for multiple testing. Findings are provisional because of an unresolved sample-size discrepancy and the cross-sectional, self-report, non-probability design. The results support routine screening of caregivers? psychological health, with particular attention to parent caregivers, alongside caregiver-focused psychoeducation and counselling.

Background Digital systems are integral to nursing practice, but sustained digital engagement may be accompanied by fatigue. The roles of general fear of missing out (FoMO) and perceived stress in the association between digital fatigue and nurses’ job burnout remain unclear. Guided by conservation of resources theory, this study examined the separate and serial indirect associations through FoMO and perceived stress. Method A cross-sectional survey included 554 clinical nurses recruited by convenience sampling from five tertiary Grade A hospitals in Hunan, China, between January and May 2026. Self-report measures assessed the four constructs. Structural equation modeling with bootstrap confidence intervals examined the proposed associations. Results Digital fatigue remained positively associated with job burnout when FoMO and perceived stress were included in the model. Positive indirect associations were identified through each variable separately and through FoMO followed by perceived stress (effect = 0.041, 95% CI [0.021, 0.066]). Conclusion Digital fatigue was positively associated with nurses’ job burnout, both directly and indirectly through general FoMO and perceived stress. Hospital managers could assess digital fatigue, stress, and burnout when reviewing digital workflows. Clearer expectations for responding to work messages and protected recovery time warrant prospective evaluation, including effects on staff wellbeing, workflow, and patient safety.

Objective Operating room nurses work long-term in high-intensity, high-risk environments and suffer from a high prevalence of occupational fatigue, which seriously affects their physical and mental health as well as patient safety. Based on the Job Demand-Control-Support (JDCS) model, this study aimed to examine the mediating role of perceived stress between the dimensions of the JDCS model and occupational fatigue—including acute fatigue, chronic fatigue, and inter-shift recovery—among operating room nurses. Methods This multi-center cross-sectional study was conducted from August to September 2026, enrolling 1,122 operating room nurses from 9 tertiary Grade-A hospitals in eastern, central, and western China. A general information questionnaire, the Occupational Fatigue Exhaustion Recovery Scale, the Perceived Stress Scale (PSS-10), and the Job Content Questionnaire (JCQ) were administered. SPSS 25.0 was used for descriptive statistics, difference analysis, correlation analysis, and hierarchical multiple regression; AMOS 21.0 was used to construct a structural equation model, and the bias-corrected Bootstrap method was employed to test mediating effects. Results The scores of acute fatigue, chronic fatigue, and inter-shift recovery among operating room nurses were 45.55 ± 18.77, 44.13 ± 17.89, and 56.27 ± 17.83, respectively, indicating an overall moderate level of occupational fatigue. The perceived stress score was 21.01 ± 5.24; job demand was 36.44 ± 4.80; job control was 71.54 ± 18.07; and social support was 24.02 ± 6.61. Hierarchical regression showed that, after controlling for demographic and work characteristics, job demand, job control, and social support remained independent correlates of all three outcomes (acute fatigue model R 2 = 0.460, chronic fatigue R 2 = 0.305, inter-shift recovery R 2 = 0.353). The structural equation model showed that job demand positively predicted perceived stress ( β = 0.182, p < 0.001), while job control ( β = −0.251, p = 0.033) and social support ( β = −0.168, p = 0.040) negatively predicted perceived stress. Perceived stress positively predicted acute fatigue ( β = 0.336, p < 0.001) and chronic fatigue ( β = 0.209, p < 0.001), and negatively predicted inter-shift recovery ( β = −0.134, p = 0.029). Bootstrap tests indicated that perceived stress played a significant partial mediating role between job demand, job control, and social support and the outcomes of acute fatigue, chronic fatigue, and inter-shift recovery, although the indirect effects were small in magnitude (proportion mediated 3.41–17.35%). Conclusion Occupational fatigue among operating room nurses in 9 tertiary Grade-A hospitals is at a moderate level, and inter-shift recovery needs improvement. Perceived stress acted as a mediating variable linking JDCS dimensions to occupational fatigue, although the mediating effects were modest in magnitude. Nursing managers can improve occupational fatigue and recovery among operating room nurses by reducing unreasonable job demands, enhancing job control, strengthening social support, and alleviating perceived stress.

Background Depression and anxiety symptoms are common among college students. Behavioral and psychosocial indicators may support preventive campus mental health work, but risk-stratification frameworks require external validation. Methods We developed a construct-level model-explanation framework using questionnaire data from a development sample. The cleaned dataset included 1,267 students; internal-validation analyses included 1,096 students for depression risk and 1,095 for anxiety risk. Risk was defined as a Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) or Generalized Anxiety Disorder-7 (GAD-7) score of 10 or higher. The primary Feature set C random-forest (RF) pipelines integrated demographic, traditional, and emerging behavioral and psychosocial indicators. Fold-specific preprocessing and percentile cutoffs were used for internal validation. Locked pipelines were applied without retraining, predictor reselection, optimization, recalibration, or threshold adjustment to an independent university sample of 1,468 students. Results External area under the receiver operating characteristic curve (AUROC), area under the precision–recall curve (PR-AUC), and Brier scores were 0.813 (95% CI, 0.776–0.848), 0.402 (0.325–0.491), and 0.090 (0.083–0.098), respectively, for depression and 0.809 (0.765–0.851), 0.205 (0.144–0.300), and 0.063 (0.056–0.070), respectively, for anxiety. Ordinary participant-level bootstrap was the primary approach, with stratified bootstrap as a sensitivity analysis. Depression calibration was close to the prevalence baseline (Brier 0.091; intercept −0.668; slope 1.401), whereas anxiety showed miscalibration (Brier 0.063 vs. baseline 0.051; intercept −1.227; slope 1.102). The models supported external discrimination and risk ranking but did not validate individual absolute-risk probabilities or clinical thresholds. Conclusion Behavioral and psychosocial indicators supported externally validated risk stratification in an independent university sample. Anxiety-risk findings should be interpreted as preliminary because the number of positive cases was limited. Further evaluation is needed before wider implementation.

INTRODUCTION: Outpatient hysteroscopy is an essential gynaecological procedure used to evaluate and treat any intrauterine pathologies. However, the most common reason for procedure failure is pain. This study aimed to evaluate the efficacy of virtual reality (VR) and music for pain management during outpatient hysteroscopy. METHODS: This was a non-blinded randomised controlled trial conducted at a single tertiary hospital in Hong Kong. Eligible patients were randomised at a 1:1:1 ratio into three groups: VR, music, and control. Patients' pain scores were assessed using the Numerical Pain Rating Scale from 0 to 10 at various timepoints during hysteroscopy. The primary outcome was the maximum pain score during hysteroscopy. Secondary outcomes included pain scores at specific timepoints during hysteroscopy, other symptoms, patient satisfaction scores, and acceptance of undergoing future hysteroscopy in the same setting if needed. RESULTS: A total of 210 patients were analysed in the study. Overall, 65.7% of patients underwent diagnostic hysteroscopy, and 34.3% underwent additional procedures. The mean maximum pain scores did not significantly differ among the three groups (P=0.131). However, acceptance of future hysteroscopy was significantly higher in both the music group (mean ± standard deviation: 8.8 ± 2.1; P=0.002) and the VR group (8.6 ± 1.6; P=0.009) than in the control group (7.5 ± 2.7; overall P=0.001). CONCLUSION: The use of VR and music during outpatient hysteroscopy did not result in a statistically significant reduction in pain. However, patient acceptance of future hysteroscopy was significantly improved in both intervention groups.

مقدمه: هیستروسکوپی سرپایی یک روش ضروری در زنان‌ و زایمان است که برای ارزیابی و درمان آسیب‌شناسی‌های داخل‌رحمی به کار می‌رود. با این حال، شایع‌ترین علت شکست این روش، درد است. هدف این مطالعه، ارزیابی اثربخشی واقعیت مجازی (VR) و موسیقی در مدیریت درد حین هیستروسکوپی سرپایی بود. روش‌ها: این پژوهش یک کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی‌شده و غیرکور بود که در یک بیمارستان تخصصی در هنگ‌کنگ انجام شد. بیماران واجد شرایط به نسبت ۱:۱:۱ به سه گروه واقعیت مجازی، موسیقی و کنترل تقسیم شدند. نمرات درد بیماران با استفاده از مقیاس عددی ارزیابی درد از ۰ تا ۱۰ در زمان‌های مختلف حین هیستروسکوپی سنجیده شد. پیامد اصلی، بیشینه نمره درد در طول هیستروسکوپی بود. پیامدهای ثانویه شامل نمرات درد در زمان‌های خاص حین هیستروسکوپی، سایر علائم، نمرات رضایت بیماران و پذیرش انجام هیستروسکوپی مجدد در آینده در همان شرایط در صورت نیاز بود. نتایج: در مجموع ۲۱۰ بیمار در مطالعه مورد تحلیل قرار گرفتند. به طور کلی، ۶۵.۷٪ بیماران هیستروسکوپی تشخیصی و ۳۴.۳٪ بیماران اقدامات اضافی دریافت کردند. میانگین بیشینه نمرات درد بین سه گروه تفاوت معناداری نداشت (P=0.131). با این حال، پذیرش هیستروسکوپی آینده در گروه موسیقی (میانگین ± انحراف معیار: ۸.۸ ± ۲.۱؛ P=0.002) و گروه واقعیت مجازی (۸.۶ ± ۱.۶؛ P=0.009) به طور معناداری بیشتر از گروه کنترل (۷.۵ ± ۲.۷؛ P کلی=۰.۰۰۱) بود. نتیجه‌گیری: استفاده از واقعیت مجازی و موسیقی در طول هیستروسکوپی سرپایی منجر به کاهش معنادار آماری در درد نشد. با این حال، پذیرش بیماران برای انجام هیستروسکوپی آینده در هر دو گروه مداخله به طور معناداری بهبود یافت.

Educational support for nurses is essential to promote oral health management education for patients with diabetes. However, few studies have focused on supporting nurses in this context. This study explored the effects of an audiovisual material designed to support nurses’ patient education on oral health management in diabetes care. Semi-structured interviews were conducted with eight certified diabetes nurse educators. Data were analyzed using content analysis. Four main themes emerged: (1) enhancement of nurses’ individual learning (8/8 participants), including improved knowledge of the connection between oral health and diabetes; (2) promotion of professional development and reflection (5/8); (3) provision of new insights into patient care (7/8), particularly regarding patient motivation strategies; and (4) identification of implementation considerations in diabetes outpatient settings. The findings suggest that the audiovisual material, designed to complement an existing evidence-based educational guide, was perceived as useful and may support nurses’ learning and educational practices related to oral health education for patients with diabetes.

حمایت آموزشی از پرستاران برای ارتقای آموزش مدیریت سلامت دهان به بیماران مبتلا به دیابت ضروری است. با این حال، مطالعات اندکی بر حمایت از پرستاران در این زمینه تمرکز داشته‌اند. این پژوهش به بررسی اثرات یک محتوای سمعی‌ـ‌بصری طراحی‌شده برای حمایت از آموزش بیماران توسط پرستاران در زمینه مدیریت سلامت دهان در مراقبت از دیابت پرداخت. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با هشت پرستار آموزش‌دهنده دیابت دارای گواهینامه انجام شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند. چهار مضمون اصلی استخراج شد: (۱) ارتقای یادگیری فردی پرستاران (۸ نفر از ۸ شرکت‌کننده)، از جمله بهبود دانش درباره ارتباط سلامت دهان و دیابت؛ (۲) ارتقای توسعه حرفه‌ای و تأمل (۵ نفر از ۸ نفر)؛ (۳) ارائه بینش‌های جدید در مراقبت از بیماران (۷ نفر از ۸ نفر)، به ویژه در زمینه راهبردهای انگیزشی بیماران؛ و (۴) شناسایی ملاحظات اجرایی در محیط‌های سرپایی دیابت. یافته‌ها نشان می‌دهد که محتوای سمعی‌ـ‌بصری، که به منظور تکمیل یک راهنمای آموزشی مبتنی بر شواهد موجود طراحی شده بود، مفید تلقی شده و می‌تواند از یادگیری و عملکردهای آموزشی پرستاران در زمینه آموزش سلامت دهان به بیماران مبتلا به دیابت حمایت کند.

Depression is a common and disabling condition, yet population-level estimates among Ethiopian and Ethiopian-descendant adults in the Seattle metropolitan area are limited. We conducted a cross-sectional community-based survey from November to December 2024 among adults aged ≥18 years who self-identified as Ethiopian or Ethiopian-descendant. Participants were recruited through social media, community networks, and faith-based organizations and completed anonymous REDCap questionnaires. Clinically significant depressive symptoms were defined as a Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) score ≥10, a screening threshold rather than a clinical diagnosis. We used logistic regression to examine associations between clinically significant depressive symptoms and the primary exposures of nativity, self-rated physical health, chronic medical conditions, reproductive health history, recreational marijuana or other drug use, and firearm exposure, with adjustment for prespecified sociodemographic covariates. A comprehensive model included the primary full-sample exposures simultaneously, with Benjamini-Hochberg correction for multiple comparisons. Among 474 participants (mean age, 31.6 years; 49.8% male), 178 (37.6%) screened positive for clinically significant depressive symptoms. In the mutually adjusted model, poorer self-rated physical health was associated with higher odds of depressive symptoms: average health (adjusted odds ratio [aOR], 3.83; 95% CI, 2.08–7.36) and poor/somewhat poor health (aOR, 10.73; 95% CI, 4.53–26.80), compared with excellent health. Ever use of recreational marijuana or other drugs (aOR, 3.52; 95% CI, 2.08–6.03) and knowing someone injured or killed by a firearm in the past year (aOR, 2.32; 95% CI, 1.39–3.90) were also associated with higher odds. Among parous women, a history of postpartum depression was associated with current depressive symptoms (aOR, 9.76; 95% CI, 4.31–23.51). Clinically significant depressive symptoms were common in this sample and were associated with poorer physical health, recreational marijuana or other drug use, firearm-related exposure, and prior postpartum depression. Longitudinal research is needed to clarify temporal relationships and inform culturally responsive prevention and care.

افسردگی یک وضعیت شایع و ناتوان‌کننده است، اما برآوردهای جمعیت‌محور در میان بزرگسالان اتیوپیایی و افراد با تبار اتیوپیایی در منطقه کلان‌شهری سیاتل محدود است. ما یک مطالعه مقطعی مبتنی بر جامعه را از نوامبر تا دسامبر ۲۰۲۴ در میان بزرگسالان با سن ≥۱۸ سال که خود را اتیوپیایی یا دارای تبار اتیوپیایی معرفی کردند، انجام دادیم. شرکت‌کنندگان از طریق شبکه‌های اجتماعی، شبکه‌های اجتماعی جامعه‌محور و سازمان‌های مذهبی جذب شدند و پرسشنامه‌های ناشناس REDCap را تکمیل کردند. علائم افسردگی بالینی به‌عنوان نمره ≥۱۰ در پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) تعریف شد که یک آستانه غربالگری است و نه تشخیص بالینی. برای بررسی ارتباط بین علائم افسردگی بالینی و متغیرهای اصلی شامل محل تولد، سلامت جسمانی خودارزیابی‌شده، بیماری‌های مزمن جسمانی، سابقه سلامت باروری، مصرف تفننی ماریجوانا یا سایر مواد مخدر و مواجهه با سلاح گرم، با تعدیل برای متغیرهای جمعیت‌شناختی از پیش تعیین‌شده، از رگرسیون لجستیک استفاده شد. یک مدل جامع، متغیرهای اصلی را به طور همزمان در کل نمونه وارد کرد و اصلاح بنجامینی-هوچبرگ برای مقایسات متعدد اعمال شد. در میان ۴۷۴ شرکت‌کننده (میانگین سنی ۳۱/۶ سال؛ ۴۹/۸٪ مرد)، ۱۷۸ نفر (۳۷/۶٪) از نظر علائم افسردگی بالینی مثبت غربال شدند. در مدل تعدیل‌شده متقابل، سلامت جسمانی خودارزیابی‌شده ضعیف‌تر با احتمال بالاتر علائم افسردگی همراه بود: سلامت متوسط (نسبت شانس تعدیل‌شده [aOR]، ۳/۸۳؛ ۹۵٪ CI، ۲/۰۸–۷/۳۶) و سلامت ضعیف/تاحدی ضعیف (aOR، ۱۰/۷۳؛ ۹۵٪ CI، ۴/۵۳–۲۶/۸۰) در مقایسه با سلامت عالی. مصرف تفننی ماریجوانا یا سایر مواد مخدر (aOR، ۳/۵۲؛ ۹۵٪ CI، ۲/۰۸–۶/۰۳) و شناخت فردی که در سال گذشته توسط سلاح گرم مجروح یا کشته شده است (aOR، ۲/۳۲؛ ۹۵٪ CI، ۱/۳۹–۳/۹۰) نیز با احتمال بالاتر همراه بود. در میان زنان دارای سابقه زایمان، سابقه افسردگی پس از زایمان با علائم فعلی افسردگی مرتبط بود (aOR، ۹/۷۶؛ ۹۵٪ CI، ۴/۳۱–۲۳/۵۱). علائم افسردگی بالینی در این نمونه شایع بود و با سلامت جسمانی ضعیف‌تر، مصرف تفننی ماریجوانا یا سایر مواد مخدر، مواجهه با سلاح گرم و سابقه افسردگی پس از زایمان ارتباط داشت. پژوهش‌های طولی برای روشن شدن روابط زمانی و اطلاع‌رسانی به پیشگیری و مراقبت متناسب با فرهنگ مورد نیاز است.

A cross-sectional study was conducted between June and August 2024 involving 445 clinical nurses working conducted between June and August 2024 involved 445 clinical nurses at a tertiary hospital in Turkey to explore how mental fatigue influences examine how mental fatigue affects health self-efficacy and the propensity for medical errors. After obtaining the necessary institutional permissions, After obtaining the necessary institutional permissions, After obtaining the necessary institutional permissions, data were collected through face-to-face interviews using the Descriptive Characteristics Information Form, the Mental Fatigue Scale, the Health Self-Efficacy Scale, and the Medical Error Tendency Scale in Nursing, after obtaining the necessary institutional permissions. The data were analyzed using parametric and nonparametric tests, correlation analysis, and structural equation modeling. Nurses’ mean scores were 15.58±4.82 for mental fatigue, 144.55±18.19 for health self-efficacy, and 199.76±25.65 for medical error tendency. The findings indicated that mental fatigue significantly influenced nurses’ health self-efficacy, but did not affect their tendency toward medical errors. The proposed model explained 33.3% of the variance in health self-efficacy and 94.2% of the variance in medical error tendency. Descriptive analyses and structural equation modeling (SEM) were used to evaluate the proposed model in accordance with STROBE recommendations. These results suggest that reducing mental fatigue may enhance nurses’ health self-efficacy and support safer clinical practices. Therefore, developing and implementing educational and managerial strategies to mitigate mental fatigue is essential to strengthen nurses’ self-efficacy and to minimize risks that threatenthreatening patient and staff safety.

یک مطالعه مقطعی بین ژوئن تا اوت ۲۰۲۴ با مشارکت ۴۴۵ پرستار بالینی شاغل در یک بیمارستان سطح سوم در ترکیه به منظور بررسی تأثیر خستگی ذهنی بر خودکارآمدی سلامت و گرایش به خطاهای پزشکی انجام شد. پس از اخذ مجوزهای نهادی لازم، داده‌ها از طریق مصاحبه‌های حضوری و با استفاده از فرم اطلاعات ویژگی‌های توصیفی، مقیاس خستگی ذهنی، مقیاس خودکارآمدی سلامت و مقیاس گرایش به خطای پزشکی در پرستاری جمع‌آوری گردید. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های پارامتریک و ناپارامتریک، تحلیل همبستگی و مدل‌سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. میانگین نمرات پرستاران برای خستگی ذهنی ۱۵٫۵۸±۴٫۸۲، خودکارآمدی سلامت ۱۴۴٫۵۵±۱۸٫۱۹ و گرایش به خطای پزشکی ۱۹۹٫۷۶±۲۵٫۶۵ بود. یافته‌ها نشان داد که خستگی ذهنی تأثیر معناداری بر خودکارآمدی سلامت پرستاران دارد، اما بر گرایش آن‌ها به خطاهای پزشکی تأثیری ندارد. مدل پیشنهادی ۳۳٫۳٪ از واریانس خودکارآمدی سلامت و ۹۴٫۲٪ از واریانس گرایش به خطای پزشکی را تبیین کرد. برای ارزیابی مدل پیشنهادی، تحلیل‌های توصیفی و مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) مطابق با توصیه‌های STROBE به کار گرفته شد. این نتایج نشان می‌دهد که کاهش خستگی ذهنی می‌تواند خودکارآمدی سلامت پرستاران را افزایش داده و از عملکرد ایمن‌تر بالینی حمایت کند. بنابراین، توسعه و اجرای راهبردهای آموزشی و مدیریتی برای کاهش خستگی ذهنی به منظور تقویت خودکارآمدی پرستاران و به حداقل رساندن خطراتی که ایمنی بیماران و کارکنان را تهدید می‌کند، ضروری است.

Contamination-related obsessive-compulsive disorder (OCD) can cause substantial distress and functional impairment, particularly when compulsive behaviors become intertwined with familial and culturally shaped beliefs about purity and cleanliness.Understanding the distinction between culturally normative practices and clinically impairing compulsions is important for culturally sensitive assessment and treatment.This case report describes an 18-year-old woman with adolescent-onset, contamination-related obsessivecompulsive symptoms that developed at approximately 14-15 years of age during a period of academic and family stress.Her symptoms included persistent feelings of being unclean after toileting, prolonged bathing and toileting, repeated checking of undergarments after urination, counting rituals, avoidance of food and water to reduce elimination-related urges, and avoidance of physical contact in crowded or public settings.A distinctive feature of the presentation was its development within a familial environment in which purity and cleanliness were associated with bodily practices and social boundaries.The patient reported routine post-defecation bathing by family members, restrictions on physical contact with individuals from Scheduled Caste backgrounds, cleansing of the household after such contact, and repeated scrutiny of the adequacy of her own washing.These experiences were considered contextual influences that may have shaped the meaning and reinforcement of contamination concerns rather than direct causes of OCD.Her behaviors were distinguished from the family practices she described by their excessive duration, associated distress, impaired control, and functional interference.The baseline Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale (Y-BOCS) score was 24, indicating severe symptoms.Treatment focused on psychoeducation, reduction of ritualized behaviors, distraction and urgemanagement strategies, toilet retraining, relaxation, and supportive psychotherapy, alongside concurrent pharmacological treatment.By sessions six to seven, checking and counting had ceased, bathing and toileting duration had markedly decreased, food and water avoidance had resolved, and previously avoided bus travel and crowded settings were tolerated.At session nine, approximately two months after baseline, the Y-BOCS score had decreased to 4, indicating symptoms in the subclinical range.The remaining sessions focused primarily on maintaining improvement and adjustment to college, with no recurrence of the principal rituals documented through the final session.This case highlights how familial and culturally transmitted concepts of purity may shape the content of contamination-related OCD symptoms.Substantial improvement occurred during a symptom-focused behavioral intervention without directly challenging the family's broader cultural framework.However, concurrent pharmacological treatment and the availability of only one follow-up Y-BOCS assessment limit conclusions about the independent effect of psychotherapy and the durability of improvement.

اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی می‌تواند موجب ناراحتی قابل توجه و اختلال عملکرد شود، به‌ویژه زمانی که رفتارهای وسواسی با باورهای خانوادگی و فرهنگی درباره پاکیزگی و طهارت درهم می‌آمیزد. درک تمایز میان رفتارهای هنجار فرهنگی و اجبارهای بالینی که موجب اختلال می‌شوند، برای ارزیابی و درمان حساس به فرهنگ اهمیت دارد. این گزارش موردی به شرح زنی ۱۸ ساله با شروع علائم وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی در نوجوانی می‌پردازد که این علائم تقریباً در سنین ۱۴ تا ۱۵ سالگی و در دوره‌ای از فشارهای تحصیلی و خانوادگی بروز یافته‌اند. علائم وی شامل احساس مداوم ناپاکی پس از استفاده از سرویس بهداشتی، استحمام و استفاده طولانی از سرویس بهداشتی، بررسی مکرر لباس زیر پس از ادرار، آیین‌های شمارش، اجتناب از خوردن و آشامیدن به‌منظور کاهش تمایلات مرتبط با دفع، و اجتناب از تماس فیزیکی در محیط‌های شلوغ یا عمومی بود. ویژگی متمایز این ارائه، شکل‌گیری آن در محیط خانوادگی بود که در آن پاکیزگی و طهارت با اعمال بدنی و مرزهای اجتماعی مرتبط بود. بیمار گزارش داد که اعضای خانواده به طور معمول پس از اجابت مزاج استحمام می‌کنند، تماس فیزیکی با افراد دارای پیشینه Scheduled Caste محدود می‌شود، پس از چنین تماسی خانه تطهیر می‌شود و شست‌وشوی خود را بارها از نظر کفایت بررسی می‌کند. این تجارب به‌عنوان تأثیرات زمینه‌ای در نظر گرفته شدند که ممکن است معنای نگرانی‌های آلودگی و تقویت آن‌ها را شکل داده باشند، نه علل مستقیم اختلال وسواس فکری-عملی. رفتارهای او از نظر مدت زمان بیش از حد، ناراحتی همراه، کنترل مختل‌شده و تداخل عملکردی از رفتارهای خانوادگی توصیف‌شده متمایز بودند. نمره پایه مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون (Y-BOCS) برابر با ۲۴ بود که نشان‌دهنده علائم شدید است. درمان بر آموزش روانی، کاهش رفتارهای آیینی، راهبردهای حواس‌پرتی و مدیریت تمایل، بازآموزی توالت، آرام‌سازی و روان‌درمانی حمایتی همراه با درمان دارویی همزمان متمرکز بود. تا جلسات ششم تا هفتم، بررسی و شمارش متوقف شد، مدت زمان استحمام و استفاده از سرویس بهداشتی به طور قابل توجهی کاهش یافت، اجتناب از خوردن و آشامیدن برطرف شد و سفر با اتوبوس و حضور در محیط‌های شلوغ که قبلاً اجتناب می‌شد، تحمل گردید. در جلسه نهم، تقریباً دو ماه پس از خط پایه، نمره Y-BOCS به ۴ کاهش یافت که نشان‌دهنده علائم در محدوده تحت‌بالینی بود. جلسات باقی‌مانده عمدتاً بر حفظ بهبود و سازگاری با دانشگاه متمرکز بود و هیچ عود آیین‌های اصلی تا جلسه پایانی مستند نشد. این مورد نشان می‌دهد که چگونه مفاهیم خانوادگی و فرهنگی انتقال‌یافته درباره طهارت می‌تواند محتوای علائم اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی را شکل دهد. بهبود قابل توجهی در طول مداخله رفتاری متمرکز بر علائم بدون به چالش کشیدن مستقیم چارچوب فرهنگی گسترده‌تر خانواده رخ داد. با این حال، درمان دارویی همزمان و وجود تنها یک ارزیابی پیگیری Y-BOCS نتیجه‌گیری درباره اثر مستقل روان‌درمانی و پایداری بهبود را محدود می‌کند.

Abstract Resilience and psychological flexibility are protective factors for mental health and well-being in the general population as well as in patients with cancer. Additionally, psychological inflexibility is a risk factor for poor wellbeing and psychopathology. Research suggests that psychological flexibility constitutes a resilience factor and mediates the association between resilience and psychological outcomes across various contexts. However, there is only sparse evidence regarding the mediating role of psychological inflexibility and flexibility processes in the relationship between resilience and psychological outcomes in patients with a chronic health condition. This study examined psychological inflexibility and flexibility processes as mediators of the relationship between resilience and psychological outcomes in patients with cancer. A total of N = 222 patients completed an online survey assessing resilience (Resilience Scale-11), psychological inflexibility (Acceptance and Action Questionnaire-2), distress (National Cancer Center Network distress thermometer), depression (Patient Health Questionnaire-8), anxiety (General Anxiety Disorder-7), and mental health-related quality of life (Short Form Health Survey-12). Across all bootstrapped mediation models, psychological inflexibility mediated the relationship between resilience and all psychological outcomes. Secondary analyses of acceptance of versus struggle with illness and value-based living versus obstruction showed partial mediation, with distinct patterns of association for each process. Our findings highlight psychological (in)flexibility as a key mediator between resilience and psychological outcomes in cancer patients. Obstruction showed the strongest association, suggesting that ACT-based interventions targeting psychological barriers may be particularly effective in enhancing resilience and mental health.

چکیده: تاب‌آوری و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی از عوامل محافظت‌کننده برای سلامت روان و بهزیستی در جمعیت عمومی و همچنین در بیماران مبتلا به سرطان به‌شمار می‌روند. علاوه‌براین، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی یک عامل خطر برای بهزیستی پایین و آسیب‌شناسی روانی است. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که انعطاف‌پذیری روان‌شناختی به‌عنوان یک عامل تاب‌آوری عمل کرده و میانجی ارتباط بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در زمینه‌های مختلف است. با این حال، شواهد اندکی در مورد نقش میانجی‌گری عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و فرایندهای انعطاف‌پذیری در رابطه بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران مبتلا به بیماری مزمن وجود دارد. این مطالعه، عدم انعطاف‌پذیری و فرایندهای انعطاف‌پذیری روان‌شناختی را به‌عنوان میانجی رابطه بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران مبتلا به سرطان بررسی کرد. در مجموع، ۲۲۲ نفر از بیماران پرسش‌نامه آنلاین شامل سنجش تاب‌آوری (Resilience Scale-11)، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی (Acceptance and Action Questionnaire-2)، پریشانی (National Cancer Center Network distress thermometer)، افسردگی (Patient Health Questionnaire-8)، اضطراب (General Anxiety Disorder-7) و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت روان (Short Form Health Survey-12) را تکمیل کردند. در تمامی مدل‌های میانجی‌گری بوت‌استرپ‌شده، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی رابطه بین تاب‌آوری و تمامی پیامدهای روان‌شناختی را میانجی‌گری کرد. تحلیل‌های ثانویه پذیرش در مقابل مبارزه با بیماری و زندگی مبتنی بر ارزش‌ها در مقابل انسداد، میانجی‌گری جزئی را با الگوهای متمایز برای هر فرایند نشان داد. یافته‌های ما بر نقش کلیدی (عدم) انعطاف‌پذیری روان‌شناختی به‌عنوان میانجی بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران سرطانی تأکید می‌کند. انسداد قوی‌ترین ارتباط را نشان داد و این امر حاکی از آن است که مداخلات مبتنی بر ACT که موانع روان‌شناختی را هدف قرار می‌دهند، ممکن است در ارتقای تاب‌آوری و سلامت روان مؤثرتر باشند.

Electronic cognitive behavioral therapy (e-CBT) is a scalable intervention for anxiety and depressive disorders.While its efficacy against inactive controls is well documented, its comparative effectiveness against first-line pharmacotherapy remains critically underexplored.We conducted a systematic review and meta-analysis (International Prospective Register of Systematic Reviews (PROSPERO): CRD420261413686) of randomized controlled trials (RCTs) comparing e-CBT with waitlist, active psychotherapy, usual care, or medication in adults with anxiety and depression.Effect sizes were pooled using random-effects models with restricted maximum likelihood (REML) and Hartung-Knapp-Sidik-Jonkman (HKSJ) adjustments.Outcomes were assessed using Hedges' g and risk ratios (RR), and evidence certainty was evaluated via the Grading of Recommendations Assessment, Development, and Evaluation (GRADE) framework.Twenty-two RCTs were included in the analysis.Compared to waitlist/attention controls (k, number of independent contrasts = 11), e-CBT demonstrated a large, statistically significant reduction in depression severity (Hedges' g, standardized mean difference = 0.91; 95% CI: 0.63 to 1.18).However, re-expression onto the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) scale yielded an absolute reduction (3.86 points) that fell below the pre-specified minimally important difference (MID) of 5 points.No clear difference was found between e-CBT and active face-to-face or bibliotherapy CBT (k = 3; g = 0.08; 95% CI: -0.59 to 0.75); the wide interval means equivalence could not be established.Adding e-CBT to usual care gave an imprecise, non-significant estimate (k = 3; g = 0.32; 95% CI: -1.41 to 2.05; p = 0.511) that neither confirms nor excludes a benefit.The network geometry revealed zero head-to-head RCTs comparing e-CBT monotherapy directly with antidepressant medication.Nineteen of the 22 trials (86%) were at high overall risk of bias, and funnel-plot asymmetry (Egger's test; p = 0.0056) suggested small-study effects, possibly including publication bias; most GRADE certainty ratings were very low.e-CBT is a scalable option that showed no clear difference from faceto-face CBT in a small number of trials, but its efficacy against inactive controls may be overestimated because of small-study effects and methodological limitations.A critical evidence gap exists regarding its comparative efficacy against pharmacotherapy, necessitating rigorous blinded head-to-head non-inferiority trials.

درمان شناختی-رفتاری الکترونیکی (e-CBT) یک مداخله مقیاس‌پذیر برای اختلالات اضطراب و افسردگی است. در حالی که اثربخشی آن در مقایسه با گروه‌های کنترل غیرفعال به خوبی مستند شده است، اثربخشی مقایسه‌ای آن در برابر دارودرمانی خط اول همچنان به طور انتقادی کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. ما یک مرور نظام‌مند و فراتحلیل (ثبت بین‌المللی مرورهای نظام‌مند آینده‌نگر (PROSPERO): CRD420261413686) از کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده (RCT) که e-CBT را با لیست انتظار، روان‌درمانی فعال، مراقبت معمول یا دارو در بزرگسالان مبتلا به اضطراب و افسردگی مقایسه کرده‌اند، انجام دادیم. اندازه اثرها با استفاده از مدل‌های اثرات تصادفی با حداکثر درست‌نمایی محدود (REML) و تعدیلات Hartung-Knapp-Sidik-Jonkman (HKSJ) تجمیع شدند. پیامدها با استفاده از g هجز و نسبت خطر (RR) ارزیابی شدند و قطعیت شواهد از طریق چارچوب درجه‌بندی توصیه‌ها، ارزیابی، توسعه و ارزشیابی (GRADE) سنجیده شد. بیست و دو کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده در تحلیل وارد شدند. در مقایسه با گروه‌های کنترل لیست انتظار/توجه (k، تعداد تضادهای مستقل = 11)، e-CBT کاهش بزرگ و معناداری در شدت افسردگی نشان داد (g هجز، تفاوت میانگین استاندارد شده = 0.91؛ 95% CI: 0.63 تا 1.18). با این حال، بازنمایی این نتیجه بر روی مقیاس پرسشنامه سلامت بیمار-9 (PHQ-9) کاهش مطلق (3.86 امتیاز) را نشان داد که کمتر از تفاوت حداقل مهم از پیش تعیین‌شده (MID) به میزان 5 امتیاز بود. تفاوت آشکاری بین e-CBT و درمان شناختی-رفتاری حضوری فعال یا کتاب‌درمانی (k = 3؛ g = 0.08؛ 95% CI: ‎-0.59 تا 0.75) یافت نشد؛ بازه وسیع به این معناست که برابری قابل اثبات نبود. افزودن e-CBT به مراقبت معمول، برآوردی غیر دقیق و غیر معنادار ارائه داد (k = 3؛ g = 0.32؛ 95% CI: ‎-1.41 تا 2.05؛ p = 0.511) که نه تأیید و نه رد کننده سودمندی بود. هندسه شبکه هیچ کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده سر به سر را که درمان e-CBT را مستقیماً با داروی ضدافسردگی مقایسه کند، نشان نداد. نوزده مورد از ۲۲ کارآزمایی (۸۶٪) در معرض خطر کلی بالای سوگیری بودند و عدم تقارن نمودار قیفی (آزمون Egger؛ p = 0.0056) نشان‌دهنده اثرات مطالعات کوچک، احتمالاً شامل سوگیری انتشار بود؛ اغلب رتبه‌بندی‌های قطعیت GRADE بسیار پایین بودند. e-CBT گزینه‌ای مقیاس‌پذیر است که در تعداد کمی از کارآزمایی‌ها تفاوت آشکاری با درمان شناختی-رفتاری حضوری نشان نداد، اما اثربخشی آن در برابر گروه‌های کنترل غیرفعال ممکن است به دلیل اثرات مطالعات کوچک و محدودیت‌های روش‌شناختی بیش از حد برآورد شده باشد. شکاف شواهدی مهمی در خصوص اثربخشی مقایسه‌ای آن با دارودرمانی وجود دارد که نیازمند کارآزمایی‌های سر به سر کور شده و غیر برتری دقیق است.

Background External ventricular drainage (EVD) is an important intervention in the management of patients with severe neurological conditions, and standardized nursing care is essential for preventing complications and ensuring patient safety. Nurses’ knowledge of recommended EVD care practices is an important foundation for safe and evidence-based care. However, existing instruments for assessing EVD-related nursing knowledge are often lengthy or have limited psychometric validation, which may restrict their use in routine clinical assessment and large-scale training. Therefore, a brief, reliable, and psychometrically robust instrument is needed to efficiently assess nurses’ knowledge of EVD care practices and identify areas requiring targeted education. Aim To translate and culturally adapt the Short Knowledge Test to Evaluate Awareness of External Ventricular Drain Care Practices and evaluate its psychometric properties among Chinese nurses using the Rasch model, thereby providing a reliable tool for the rapid assessment of nurses’ self-reported knowledge of recommended EVD care practices and the identification of targeted training needs. Method The original scale was translated and culturally adapted into Chinese using the Brislin forward–backward translation method, resulting in the Chinese version of the Short Knowledge Test to Evaluate Awareness of External Ventricular Drain Care Practices (C-SKT-EVD). A cross-sectional survey was conducted among clinical nurses recruited from First Affiliated Hospital of Jinzhou Medical University, Liaoning Province, mainland China. 242 valid participants included in the final analysis. Descriptive statistics were performed using SPSS version 26.0, and the psychometric properties of the scale were evaluated using the Rasch Rating Scale Model in Winsteps version 3.72.3, focusing on unidimensionality, item fit, category functioning, item–person distribution, test information function, separation indices and reliability, and differential item functioning (DIF). Results The empirical variance explained by the measures was 55.1%, and the eigenvalue of the first contrast was 1.4, supporting the unidimensionality of the C-SKT-EVD. The Infit mean-square (MNSQ) values for the seven items ranged from 0.94 to 1.16, while the Outfit MNSQ values ranged from 0.94 to 1.07, all indicating acceptable fit to the Rasch model. The point-measure correlation coefficients (PT-Measure Corr.) ranged from 0.63 to 0.70, suggesting good alignment between the items and the underlying latent construct. The observed average measures across the five rating categories increased monotonically, and the category thresholds were ordered sequentially. The category probability curves also showed clearly defined peaks, indicating that the rating categories functioned well and that no category collapsing was required. The item difficulty distribution was generally well matched to the respondents’ levels of self-reported EVD care knowledge, and the test information function indicated higher measurement precision around the average level of the measured construct, with relatively less information provided for respondents with extremely high or low levels of the latent trait. Conclusion The C-SKT-EVD demonstrated generally acceptable Rasch measurement properties in the present sample of Chinese nurses, providing preliminary evidence for its use as a brief screening and educational assessment tool for self-reported knowledge of recommended EVD care practices. However, these findings do not establish comprehensive validity or objective clinical competence. Further multicenter studies in diverse nursing populations are needed to confirm its broader applicability.

زمینه: درناژ بطنی خارجی (EVD) یک مداخله مهم در مدیریت بیماران با شرایط شدید نورولوژیک است و مراقبت پرستاری استاندارد برای پیشگیری از عوارض و تضمین ایمنی بیمار ضروری است. دانش پرستاران درباره مراقبت‌های توصیه‌شده EVD، پایه‌ای مهم برای مراقبت ایمن و مبتنی بر شواهد به‌شمار می‌رود. با این حال، ابزارهای موجود برای سنجش دانش پرستاری مرتبط با EVD اغلب طولانی یا دارای روایی و پایایی روان‌سنجی محدودی هستند که ممکن است استفاده از آن‌ها را در ارزیابی‌های بالینی روتین و آموزش‌های وسیع محدود کند. بنابراین، وجود ابزاری کوتاه، پایا و دارای ویژگی‌های روان‌سنجی قوی برای سنجش کارآمد دانش پرستاران درباره مراقبت‌های EVD و شناسایی حوزه‌های نیازمند آموزش هدفمند ضروری است. هدف: ترجمه و بومی‌سازی فرهنگی آزمون کوتاه دانش برای ارزیابی آگاهی از مراقبت‌های درناژ بطنی خارجی و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی آن در میان پرستاران چینی با استفاده از مدل Rasch، به‌منظور ارائه ابزاری پایا برای ارزیابی سریع دانش خودگزارشی پرستاران از مراقبت‌های توصیه‌شده EVD و شناسایی نیازهای آموزشی هدفمند. روش: مقیاس اصلی با استفاده از روش ترجمه پیشرو–پسرو Brislin به زبان چینی ترجمه و بومی‌سازی فرهنگی شد و نسخه چینی آزمون کوتاه دانش برای ارزیابی آگاهی از مراقبت‌های درناژ بطنی خارجی (C-SKT-EVD) حاصل گردید. یک مطالعه مقطعی در میان پرستاران بالینی شاغل در بیمارستان وابسته اول دانشگاه علوم پزشکی Jinzhou، استان لیائونینگ، چین انجام شد. ۲۴۲ شرکت‌کننده معتبر در تحلیل نهایی وارد شدند. آمار توصیفی با استفاده از SPSS نسخه ۲۶.۰ انجام شد و ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس با مدل Rasch Rating Scale در نرم‌افزار Winsteps نسخه ۳.۷۲.۳ ارزیابی گردید و بر یک‌بعدی بودن، برازش ماده، عملکرد دسته‌بندی، توزیع ماده–فرد، تابع اطلاعات آزمون، شاخص‌های جداسازی و پایایی، و عملکرد افتراقی ماده (DIF) تمرکز شد. نتایج: واریانس تجربی تبیین‌شده توسط اندازه‌گیری‌ها ۵۵.۱٪ بود و مقدار ویژه اولین کنتراست ۱.۴ به‌دست آمد که یک‌بعدی بودن C-SKT-EVD را تأیید می‌کند. مقادیر Infit میانگین مربع (MNSQ) برای هفت ماده بین ۰.۹۴ تا ۱.۱۶ و مقادیر Outfit MNSQ بین ۰.۹۴ تا ۱.۰۷ بود که همگی برازش قابل قبول به مدل Rasch را نشان می‌دهند. ضرایب همبستگی نقطه–اندازه‌گیری (PT-Measure Corr.) بین ۰.۶۳ تا ۰.۷۰ بود که هم‌راستایی خوب مواد با سازه نهفته را نشان می‌دهد. میانگین اندازه‌گیری مشاهده‌شده در پنج دسته‌بندی امتیازدهی به‌صورت یکنواخت افزایش یافت و آستانه‌های دسته‌بندی به‌ترتیب مرتب بودند. منحنی‌های احتمال دسته‌بندی نیز اوج‌های مشخصی داشتند که نشان‌دهنده عملکرد مناسب دسته‌بندی‌ها و عدم نیاز به ادغام دسته‌ها بود. توزیع دشواری مواد به‌طور کلی با سطح دانش خودگزارشی مراقبت EVD پاسخ‌دهندگان تطابق داشت و تابع اطلاعات آزمون دقت اندازه‌گیری بالاتری را در سطح متوسط سازه اندازه‌گیری‌شده نشان داد، در حالی که برای پاسخ‌دهندگان با سطوح بسیار بالا یا پایین ویژگی نهفته، اطلاعات نسبتاً کمتری فراهم شد. نتیجه‌گیری: C-SKT-EVD در نمونه حاضر از پرستاران چینی ویژگی‌های اندازه‌گیری Rasch قابل قبولی را نشان داد و شواهد اولیه‌ای برای استفاده از آن به‌عنوان ابزار غربالگری و ارزیابی آموزشی کوتاه برای دانش خودگزارشی مراقبت‌های توصیه‌شده EVD فراهم کرد. با این حال، این یافته‌ها روایی جامع یا شایستگی بالینی عینی را اثبات نمی‌کند. مطالعات چندمرکزی بیشتر در جمعیت‌های متنوع پرستاری برای تأیید کاربرد وسیع‌تر آن مورد نیاز است.

Background Digital mental health tools, including general-purpose artificial intelligence (AI) chatbots, may provide accessible and low-threshold psychological support for people living with chronic conditions. However, their value in this population depends not only on recognizing depression or anxiety, but also on understanding how psychological distress is shaped by disease-specific experiences and when self-guided support should transition toward professional care. We evaluated the appropriateness, contextual sensitivity, safety, and consistency of psychological support provided by three widely accessible AI chatbots across contrasting chronic illness contexts. Methods We conducted a standardized simulated-patient benchmarking study comparing ChatGPT, Gemini, and Doubao. Twenty scenarios were developed across type 2 diabetes mellitus (T2DM) and chronic spontaneous urticaria (CSU), representing matched mild and moderate presentations of depression and anxiety together with condition-specific distress related to diabetes self-management and CSU-related flare uncertainty. Each scenario was independently submitted to all three systems in two testing rounds, yielding 120 responses. Blinded raters assessed overall psychological support appropriateness, recognition and emotional support, chronic-illness contextualization, psychological support and referral, psychosomatic balance and safety, and major clinical or safety errors. Repeated testing assessed response consistency. Results Overall psychological support appropriateness differed across systems (P = 0.002), with 90.0% of ChatGPT, 75.0% of Gemini, and 55.0% of Doubao responses meeting the prespecified appropriateness threshold. Recognition and emotional support was consistently strong across systems, whereas greater differences emerged in chronic-illness contextualization (P = 0.001), psychological support and referral (P = 0.002), and psychosomatic balance and safety (P<0.001). All responses to mild presentations were classified as psychologically appropriate, compared with 58.3% of responses to moderate presentations, indicating that performance became less reliable when digital support required stronger escalation toward professional assessment. Contextualization was also less consistent in CSU, particularly when responses needed to incorporate flare unpredictability, pruritus, sleep disruption, and illness uncertainty. Major clinical or safety errors occurred in 0%, 10.0%, and 15.0% of first-round ChatGPT, Gemini, and Doubao responses, respectively. Test–retest consistency was moderate and varied between systems. Conclusions General-purpose AI chatbots show potential as accessible, self-guided digital mental health resources for people living with chronic conditions, particularly for recognizing distress and providing initial supportive guidance. Their current limitations emerge when effective support requires disease-specific contextualization, balanced interpretation of psychological and somatic factors, or escalation as symptoms become more severe. These findings identify important boundaries for the use of conversational AI in chronic-illness mental health care and suggest that implementation should emphasize context-sensitive guidance, severity-responsive referral, and clear integration with rather than substitution for professional care.

زمینه: ابزارهای سلامت روان دیجیتال، از جمله چت‌بات‌های هوش مصنوعی عمومی، ممکن است حمایت روان‌شناختی قابل دسترس و با آستانه پایین برای افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن فراهم کنند. با این حال، ارزش آن‌ها در این جمعیت نه تنها به شناسایی افسردگی یا اضطراب بستگی دارد، بلکه به درک چگونگی شکل‌گیری پریشانی روان‌شناختی توسط تجارب خاص بیماری و زمان انتقال حمایت خودراهنما به مراقبت حرفه‌ای نیز وابسته است. ما تناسب، حساسیت زمینه‌ای، ایمنی و انسجام حمایت روان‌شناختی ارائه‌شده توسط سه چت‌بات هوش مصنوعی عمومی و در دسترس را در زمینه‌های متضاد بیماری مزمن ارزیابی کردیم. روش‌ها: یک مطالعه بنچمارک‌گیری بیمار شبیه‌سازی‌شده استانداردشده انجام دادیم و ChatGPT، Gemini و Doubao را مقایسه کردیم. بیست سناریو در زمینه دیابت نوع ۲ (T2DM) و کهیر مزمن خودبه‌خود (CSU) توسعه یافت که ارائه‌های خفیف و متوسط افسردگی و اضطراب را همراه با پریشانی خاص بیماری مرتبط با خودمدیریتی دیابت و عدم قطعیت شعله‌ورشدگی مرتبط با CSU بازنمایی می‌کرد. هر سناریو به طور مستقل در دو دور آزمون به هر سه سیستم ارائه شد و ۱۲۰ پاسخ به دست آمد. ارزیابان نابینا تناسب کلی حمایت روان‌شناختی، شناسایی و حمایت هیجانی، زمینه‌مندی بیماری مزمن، حمایت روان‌شناختی و ارجاع، تعادل روان‌تنی و ایمنی، و خطاهای عمده بالینی یا ایمنی را ارزیابی کردند. آزمون تکرارشونده انسجام پاسخ‌ها را سنجید. نتایج: تناسب کلی حمایت روان‌شناختی بین سیستم‌ها متفاوت بود (P = 0.002)، به‌طوری‌که ۹۰.۰٪ پاسخ‌های ChatGPT، ۷۵.۰٪ Gemini و ۵۵.۰٪ Doubao به آستانه تناسب از پیش تعیین‌شده رسیدند. شناسایی و حمایت هیجانی در همه سیستم‌ها به طور مداوم قوی بود، در حالی که تفاوت‌های بیشتری در زمینه‌مندی بیماری مزمن (P = 0.001)، حمایت روان‌شناختی و ارجاع (P = 0.002)، و تعادل روان‌تنی و ایمنی (P<0.001) مشاهده شد. همه پاسخ‌ها به ارائه‌های خفیف از نظر روان‌شناختی مناسب طبقه‌بندی شدند، در حالی که تنها ۵۸.۳٪ پاسخ‌ها به ارائه‌های متوسط مناسب بودند که نشان می‌دهد عملکرد زمانی که حمایت دیجیتال نیازمند ارجاع قوی‌تر به ارزیابی حرفه‌ای بود، کمتر قابل اعتماد می‌شود. زمینه‌مندی در CSU نیز کمتر منسجم بود، به‌ویژه زمانی که پاسخ‌ها باید عدم قطعیت شعله‌ورشدگی، خارش، اختلال خواب و عدم قطعیت بیماری را در بر می‌گرفتند. خطاهای عمده بالینی یا ایمنی به ترتیب در ۰٪، ۱۰.۰٪ و ۱۵.۰٪ پاسخ‌های دور اول ChatGPT، Gemini و Doubao رخ داد. انسجام آزمون–بازآزمون متوسط بود و بین سیستم‌ها تفاوت داشت. نتیجه‌گیری: چت‌بات‌های هوش مصنوعی عمومی به عنوان منابع سلامت روان دیجیتال خودراهنما و قابل دسترس برای افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن، به ویژه در شناسایی پریشانی و ارائه راهنمایی حمایتی اولیه، پتانسیل نشان می‌دهند. محدودیت‌های فعلی آن‌ها زمانی آشکار می‌شود که حمایت مؤثر نیازمند زمینه‌مندی خاص بیماری، تفسیر متعادل عوامل روانی و جسمانی یا ارجاع در صورت تشدید علائم باشد. این یافته‌ها مرزهای مهمی را برای استفاده از هوش مصنوعی مکالمه‌ای در مراقبت سلامت روان بیماری مزمن شناسایی می‌کند و نشان می‌دهد که پیاده‌سازی باید بر راهنمایی حساس به زمینه، ارجاع متناسب با شدت و ادغام شفاف با مراقبت حرفه‌ای (و نه جایگزینی آن) تأکید کند.

Background Diabetes self-management requires consistent daily behaviors. Social jetlag, the mismatch between workday and free-day sleep timing, may disrupt daily behavior routines. This study examined the association between social jetlag and self-management in adults with type 2 diabetes (T2D), and whether sleep quality and depressive symptoms statistically accounted for portions of this association. Methods This cross-sectional study recruited employed adults aged 18–60 years with T2D from the endocrinology departments of three tertiary public general hospitals in Ningxia Hui Autonomous Region, China, from January to April 2026. Social jetlag was calculated from the micro Munich Chronotype Questionnaire; sleep quality, depressive symptoms, and diabetes self-management were assessed using the Pittsburgh Sleep Quality Index, Patient Health Questionnaire-9, and Summary of Diabetes Self-Care Activities, respectively. Multivariable linear regression and serial mediation analysis with 5,000 bootstrap resamples were performed. Results A total of 339 participants were analyzed. Each additional h of social jetlag was associated with higher PSQI score ( B = 1.352, 95% CI 1.042 to 1.663), higher PHQ-9 score ( B = 3.772, 95% CI 3.314 to 4.229), and lower SDSCA score ( B = −6.623, 95% CI −7.566 to −5.679). The direct association remained significant after PSQI and PHQ-9 scores were included ( B = −3.830, 95% CI −5.048 to −2.611). The specific indirect association through depressive symptoms alone was −2.230 (95% bootstrap CI −3.053 to −1.469), and the serial indirect association through sleep quality and depressive symptoms was −0.314 (95% bootstrap CI −0.534 to −0.150). Conclusion Greater social jetlag was associated with poorer diabetes self-management. Significant indirect associations were observed through depressive symptoms alone and through the serial pathway from sleep quality to depressive symptoms. These associations do not establish temporal ordering or causal mediation because the data were cross-sectional.

زمینه و هدف: خودمدیریتی دیابت نیازمند رفتارهای روزانه منظم است. جت‌لگ اجتماعی، که به عدم تطابق زمان خواب در روزهای کاری و تعطیل اشاره دارد، ممکن است روال‌های رفتاری روزانه را مختل کند. این مطالعه ارتباط بین جت‌لگ اجتماعی و خودمدیریتی در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ (T2D) و همچنین نقش کیفیت خواب و علائم افسردگی به عنوان عوامل تبیین‌کننده بخشی از این ارتباط را بررسی کرد. روش‌ها: این مطالعه مقطعی، بزرگسالان شاغل ۱۸ تا ۶۰ ساله مبتلا به T2D را از بخش‌های غدد سه بیمارستان عمومی سطح سوم در منطقه خودمختار نینگ‌شیا هوی، چین، از ژانویه تا آوریل ۲۰۲۶ جذب کرد. جت‌لگ اجتماعی با استفاده از پرسشنامه Micro Munich Chronotype Questionnaire محاسبه شد؛ کیفیت خواب، علائم افسردگی و خودمدیریتی دیابت به‌ترتیب با شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ، پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) و خلاصه فعالیت‌های مراقبت از دیابت (SDSCA) ارزیابی شدند. رگرسیون خطی چندمتغیره و تحلیل میانجی‌گری زنجیره‌ای با ۵۰۰۰ بازنمونه‌گیری بوت‌استرپ انجام شد. یافته‌ها: مجموعاً ۳۳۹ شرکت‌کننده مورد تحلیل قرار گرفتند. هر ساعت افزایش جت‌لگ اجتماعی با نمره بالاتر PSQI (B = 1.352، فاصله اطمینان ۹۵٪: 1.042 تا 1.663)، نمره بالاتر PHQ-9 (B = 3.772، فاصله اطمینان ۹۵٪: 3.314 تا 4.229) و نمره پایین‌تر SDSCA (B = −6.623، فاصله اطمینان ۹۵٪: −7.566 تا −5.679) همراه بود. ارتباط مستقیم پس از وارد کردن نمرات PSQI و PHQ-9 همچنان معنادار باقی ماند (B = −3.830، فاصله اطمینان ۹۵٪: −5.048 تا −2.611). ارتباط غیرمستقیم خاص از طریق علائم افسردگی به تنهایی برابر با −2.230 (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: −3.053 تا −1.469) و ارتباط غیرمستقیم زنجیره‌ای از طریق کیفیت خواب و علائم افسردگی برابر با −0.314 (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: −0.534 تا −0.150) بود. نتیجه‌گیری: جت‌لگ اجتماعی بیشتر با خودمدیریتی ضعیف‌تر دیابت همراه بود. ارتباطات غیرمستقیم معناداری از طریق علائم افسردگی به تنهایی و همچنین از طریق مسیر زنجیره‌ای کیفیت خواب تا علائم افسردگی مشاهده شد. این ارتباطات به دلیل مقطعی بودن داده‌ها، ترتیب زمانی یا میانجی‌گری علّی را اثبات نمی‌کنند.

Introduction: Polysomnography technologists perform overnight sleep studies requiring continuous patient monitoring, technical management of diagnostic equipment, and sustained attention.Although night-shift work has been associated with adverse health outcomes among healthcare workers, the occupational health burden among polysomnography technologists remains poorly characterized in India.This study evaluated sleep quality, excessive daytime sleepiness, burnout-related symptoms, musculoskeletal symptoms, and selected cardiometabolic indicators and examined their associations with years of night-shift work experience.Methods: This cross-sectional observational study used an online structured questionnaire distributed through professional groups to polysomnography technologists working in private hospitals and sleep centers in South India.Participants were graduates with at least six months of night-shift experience.Of 196 responses, 16 were excluded for less than six months of night-shift experience and 30 for incomplete questionnaires, leaving 150 participants for analysis.The questionnaire included the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), Epworth Sleepiness Scale (ESS), Copenhagen Burnout Inventory (CBI), and musculoskeletal assessment.Height and weight were measured by participants.Blood pressure was manually assessed, while fasting blood glucose and glycated hemoglobin (HbA1c) were obtained from recent laboratory reports.Poor sleep quality was defined as PSQI >5 and excessive daytime sleepiness as ESS >10.The CBI was analyzed continuously and categorized operationally as 0-49, 50-74, and 75-100.Years of night-shift work experience were analyzed as a continuous exposure and categorized as ≤5 versus >5 years.Multivariable logistic regression was adjusted for age, sex, and BMI.Results: Mean age was 29.97 ± 4.43 years, and BMI was 24.16 ± 3.19 kg/m².Mean PSQI, ESS, and CBI scores were 7.09 ± 2.95, 9.20 ± 3.39, and 45.99 ± 20.95, respectively.Poor sleep quality occurred in 97 (64.7%), excessive daytime sleepiness in 56 (37.3%), and musculoskeletal symptoms in 126 (84.0%).CBI scores were categorized as 0-49 in 86 (57.3%), 50-74 in 48 (32.0%), and 75-100 in 16 (10.7%).Hypertension-range blood pressure was identified in 21 (14.0%) and prediabetes in 11 (7.3%).Each additional year of night-shift work experience was associated with higher odds of poor sleep quality (adjusted odds ratio (aOR): 1.433, 95% CI: 1.118-1.835),excessive daytime sleepiness (aOR: 1.205, 95% CI: 1.001-1.450),CBI ≥50 (aOR: 1.810, 95% CI: 1.350-2.428),musculoskeletal symptoms (aOR: 1.372, 95% CI: 1.003-1.878),lower-back symptoms (aOR: 1.296, 95% CI: 1.051-1.598),neck symptoms (aOR: 1.272, 95% CI: 1.043-1.552),and hypertension-range blood pressure (aOR: 1.387, 95% CI: 1.052-1.829).No significant associations were observed with shoulder symptoms or prediabetes.Conclusion: Polysomnography technologists reported frequent poor sleep quality, excessive daytime sleepiness, burnout-related symptoms, and musculoskeletal symptoms.More years of night-shift work experience were associated with several adverse health outcomes after adjustment for age, sex, and BMI.These findings should be interpreted cautiously given the cross-sectional design and potential residual confounding.Prospective multicenter studies are warranted.

مقدمه: تکنولوژیست‌های پلی‌سومنوگرافی مطالعات خواب شبانه را انجام می‌دهند که نیازمند پایش مداوم بیماران، مدیریت فنی تجهیزات تشخیصی و توجه پایدار است. اگرچه کار شیفت شب با پیامدهای نامطلوب سلامت در میان کارکنان مراقبت‌های بهداشتی مرتبط دانسته شده است، بار سلامت شغلی در میان تکنولوژیست‌های پلی‌سومنوگرافی در هند به‌خوبی توصیف نشده است. این مطالعه کیفیت خواب، خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز، علائم مرتبط با فرسودگی شغلی، علائم اسکلتی‌عضلانی و برخی شاخص‌های قلبی‌متابولیک را ارزیابی کرد و ارتباط آن‌ها را با سال‌های تجربه کار شیفت شب بررسی نمود. روش‌ها: این مطالعه مشاهده‌ای مقطعی با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته آنلاین که از طریق گروه‌های حرفه‌ای توزیع شد، در میان تکنولوژیست‌های پلی‌سومنوگرافی شاغل در بیمارستان‌ها و مراکز خواب خصوصی در جنوب هند انجام شد. شرکت‌کنندگان فارغ‌التحصیلانی با حداقل شش ماه تجربه کار شیفت شب بودند. از مجموع ۱۹۶ پاسخ، ۱۶ نفر به دلیل کمتر از شش ماه تجربه کار شیفت شب و ۳۰ نفر به دلیل پرسشنامه ناقص حذف شدند و ۱۵۰ نفر برای تحلیل باقی ماندند. پرسشنامه شامل شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI)، مقیاس خواب‌آلودگی اپورث (ESS)، فهرست فرسودگی شغلی کپنهاگ (CBI) و ارزیابی اسکلتی‌عضلانی بود. قد و وزن توسط شرکت‌کنندگان اندازه‌گیری شد. فشار خون به صورت دستی ارزیابی شد و قند خون ناشتا و هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c) از گزارش‌های آزمایشگاهی اخیر استخراج گردید. کیفیت خواب ضعیف به صورت PSQI >5 و خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز به صورت ESS >10 تعریف شد. CBI به صورت پیوسته تحلیل و به طور عملیاتی به دسته‌های ۰-۴۹، ۵۰-۷۴ و ۷۵-۱۰۰ تقسیم شد. سال‌های تجربه کار شیفت شب به صورت متغیر پیوسته و به صورت ≤۵ در مقابل >۵ سال دسته‌بندی شد. رگرسیون لجستیک چندمتغیره برای سن، جنس و BMI تعدیل شد. نتایج: میانگین سن ۲۹٫۹۷ ± ۴٫۴۳ سال و BMI برابر با ۲۴٫۱۶ ± ۳٫۱۹ کیلوگرم بر متر مربع بود. میانگین نمرات PSQI، ESS و CBI به ترتیب ۷٫۰۹ ± ۲٫۹۵، ۹٫۲۰ ± ۳٫۳۹ و ۴۵٫۹۹ ± ۲۰٫۹۵ بود. کیفیت خواب ضعیف در ۹۷ نفر (۶۴٫۷٪)، خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز در ۵۶ نفر (۳۷٫۳٪) و علائم اسکلتی‌عضلانی در ۱۲۶ نفر (۸۴٫۰٪) مشاهده شد. نمرات CBI به صورت ۰-۴۹ در ۸۶ نفر (۵۷٫۳٪)، ۵۰-۷۴ در ۴۸ نفر (۳۲٫۰٪) و ۷۵-۱۰۰ در ۱۶ نفر (۱۰٫۷٪) دسته‌بندی شد. فشار خون در محدوده پرفشاری خون در ۲۱ نفر (۱۴٫۰٪) و پیش‌دیابت در ۱۱ نفر (۷٫۳٪) شناسایی شد. هر سال اضافه تجربه کار شیفت شب با شانس بیشتر کیفیت خواب ضعیف (نسبت شانس تعدیل‌شده (aOR): ۱٫۴۳۳، ۹۵٪ CI: ۱٫۱۱۸-۱٫۸۳۵)، خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز (aOR: ۱٫۲۰۵، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۰۱-۱٫۴۵۰)، CBI ≥۵۰ (aOR: ۱٫۸۱۰، ۹۵٪ CI: ۱٫۳۵۰-۲٫۴۲۸)، علائم اسکلتی‌عضلانی (aOR: ۱٫۳۷۲، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۰۳-۱٫۸۷۸)، علائم کمر (aOR: ۱٫۲۹۶، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۵۱-۱٫۵۹۸)، علائم گردن (aOR: ۱٫۲۷۲، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۴۳-۱٫۵۵۲) و فشار خون در محدوده پرفشاری خون (aOR: ۱٫۳۸۷، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۵۲-۱٫۸۲۹) همراه بود. ارتباط معناداری با علائم شانه یا پیش‌دیابت مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: تکنولوژیست‌های پلی‌سومنوگرافی شیوع بالای کیفیت خواب ضعیف، خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز، علائم مرتبط با فرسودگی شغلی و علائم اسکلتی‌عضلانی را گزارش کردند. سال‌های بیشتر تجربه کار شیفت شب پس از تعدیل برای سن، جنس و BMI با چندین پیامد نامطلوب سلامت همراه بود. این یافته‌ها با توجه به طراحی مقطعی و احتمال وجود عوامل مخدوش‌کننده باقیمانده باید با احتیاط تفسیر شوند. انجام مطالعات آینده‌نگر چندمرکزی توصیه می‌شود.

Abstract Introduction: Sleep disturbance is common among hospitalized patients and may adversely affect recovery and well-being. This study aimed to determine the proportion of patients hospitalized for at least 3 days, with unsatisfactory sleep, describe perceived sleep disruptors, and assess their association with socio-demographic, clinical and hospital-related factors. Materials and Methods: A hospital-based descriptive cross-sectional study was conducted among patients admitted to five randomly selected in-patient departments of a tertiary medical college, Kolkata, from 10 April to 20 May 2026. Eligible patients admitted for at least three days were recruited. Data were collected through face-to-face interviews using a pre-designed, pre-tested schedule. Perceived sleep quality and perceived sleep disruptors were assessed using 5-point Likert scales. Participants reporting fair, poor or very poor sleep were categorised as having unsatisfactory sleep. Associations were assessed using Chi-square/Fisher's exact test and Mann–Whitney U test, with p<0.05 considered significant. Results: A total of 183 patients were included in the final analysis. The median age was 40 years (IQR: 26–46.5), 50.8% were male, and median length of stay was 7 days (IQR: 4–13.5). Unsatisfactory sleep was reported by 101 (55.2%) participants, including 36 (19.7%) with fair, 39 (21.3%) with poor and 26 (14.2%) with very poor sleep. Acute medical conditions related to the current admission were the most commonly reported significant disruptor of sleep (77, 42.1%), followed by pre-existing medical conditions (45, 24.6%), noise (40, 21.9%) and light (38, 20.8%). Unsatisfactory sleep was significantly associated with perceived disruption from noise (p<0.001), light (p=0.006), frequent vital-sign monitoring (p=0.016), personal care routines (p=0.037), existing medical conditions (p=0.033), and acute medical conditions (p=0.010). Age, sex, department of admission, diagnosis and length of stay showed no significant association with sleep quality. Conclusion: More than half of hospitalized patients experienced unsatisfactory sleep. Clinical conditions and modifiable hospital-related factors, particularly noise, light and interruptions related to routine care, were associated with poorer sleep. Measures to minimize unnecessary nighttime disturbances may improve sleep among hospitalized patients.

چکیده مقدمه: اختلال خواب در میان بیماران بستری شایع است و ممکن است بر روند بهبودی و بهزیستی تأثیر منفی بگذارد. هدف این مطالعه تعیین نسبت بیمارانی بود که حداقل به مدت ۳ روز بستری شده‌اند و خواب غیررضایت‌بخش دارند، توصیف عوامل مختل‌کننده خواب ادراک‌شده و ارزیابی ارتباط آن‌ها با عوامل جمعیت‌شناختی، بالینی و مرتبط با بیمارستان. مواد و روش‌ها: یک مطالعه توصیفی مقطعی مبتنی بر بیمارستان در میان بیماران بستری در پنج بخش بستری به‌طور تصادفی انتخاب‌شده در یک دانشکده پزشکی مراقبت عالی در کلکته، از ۱۰ آوریل تا ۲۰ مه ۲۰۲۶ انجام شد. بیماران واجد شرایط که حداقل سه روز بستری بودند، وارد مطالعه شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه حضوری با استفاده از پرسشنامه از پیش طراحی‌شده و از پیش آزمون‌شده جمع‌آوری شد. کیفیت خواب ادراک‌شده و عوامل مختل‌کننده خواب ادراک‌شده با استفاده از مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای ارزیابی شد. شرکت‌کنندگانی که خواب متوسط، ضعیف یا بسیار ضعیف گزارش کردند، به عنوان دارای خواب غیررضایت‌بخش دسته‌بندی شدند. ارتباطات با استفاده از آزمون کای‌اسکوئر/آزمون دقیق فیشر و آزمون Mann–Whitney U ارزیابی شد و مقدار p<0.05 معنادار تلقی شد. نتایج: در مجموع ۱۸۳ بیمار در تحلیل نهایی وارد شدند. میانه سن ۴۰ سال (IQR: ۲۶–۴۶.۵)، ۵۰.۸٪ مرد و میانه مدت بستری ۷ روز (IQR: ۴–۱۳.۵) بود. خواب غیررضایت‌بخش توسط ۱۰۱ نفر (۵۵.۲٪) از شرکت‌کنندگان گزارش شد که شامل ۳۶ نفر (۱۹.۷٪) با خواب متوسط، ۳۹ نفر (۲۱.۳٪) با خواب ضعیف و ۲۶ نفر (۱۴.۲٪) با خواب بسیار ضعیف بود. شرایط حاد پزشکی مرتبط با بستری فعلی شایع‌ترین عامل مختل‌کننده خواب گزارش‌شده (۷۷ نفر، ۴۲.۱٪) بود، و پس از آن شرایط پزشکی پیشین (۴۵ نفر، ۲۴.۶٪)، سر و صدا (۴۰ نفر، ۲۱.۹٪) و نور (۳۸ نفر، ۲۰.۸٪) قرار داشتند. خواب غیررضایت‌بخش با اختلال ادراک‌شده ناشی از سر و صدا (p<0.001)، نور (p=0.006)، پایش مکرر علائم حیاتی (p=0.016)، روال مراقبت شخصی (p=0.037)، شرایط پزشکی موجود (p=0.033) و شرایط حاد پزشکی (p=0.010) ارتباط معنادار داشت. سن، جنس، بخش بستری، تشخیص و مدت بستری ارتباط معناداری با کیفیت خواب نشان ندادند. نتیجه‌گیری: بیش از نیمی از بیماران بستری خواب غیررضایت‌بخش را تجربه کردند. شرایط بالینی و عوامل قابل اصلاح مرتبط با بیمارستان، به‌ویژه سر و صدا، نور و وقفه‌های مربوط به مراقبت‌های روتین، با خواب ضعیف‌تر مرتبط بودند. اقدامات برای کاهش اختلالات غیرضروری شبانه ممکن است به بهبود خواب در بیماران بستری کمک کند.

Contextual factors (CFs) can influence therapeutic encounters and clinical outcomes, yet their measurement remains fragmented, lacking a unified framework to guide tool selection. To identify, appraise, and synthesize CF measurement instruments into an expert-informed clinical toolkit and identify current measurement gaps. An international panel of 15 experts evaluated 227 instruments across five domains (patient/practitioner characteristics, relational dynamics, environment, and treatment) using a hybrid COSMIN-informed appraisal design. Instruments were screened for content validity and psychometric robustness. Twenty instruments were selected for inclusion in the toolkit. Despite identifying high-quality instruments for stable traits, our analysis revealed critical measurement gaps in dynamic, state-responsive processes. Specifically, there is an absence of validated, clinically feasible tools for capturing real-time clinician affective states, non-verbal synchrony, therapeutic touch, and moment-to-moment environmental or procedural interactions. This study provides the first expert-informed framework for assessing CFs. Future research should prioritize developing state-responsive instruments capable of capturing these dynamic elements as they unfold in real-world settings to better understand the contextual drivers of recovery.

عوامل زمینه‌ای (CFs) می‌توانند بر مواجهه‌های درمانی و پیامدهای بالینی تأثیرگذار باشند، اما سنجش آن‌ها همچنان پراکنده بوده و فاقد یک چارچوب یکپارچه برای راهنمایی در انتخاب ابزار است. هدف این مطالعه شناسایی، ارزیابی و تلفیق ابزارهای سنجش عوامل زمینه‌ای در قالب یک جعبه‌ابزار بالینی مبتنی بر نظر خبرگان و شناسایی خلأهای موجود در سنجش این عوامل بود. یک پانل بین‌المللی متشکل از ۱۵ خبره، ۲۲۷ ابزار را در پنج حوزه (ویژگی‌های بیمار/درمانگر، پویایی‌های رابطه‌ای، محیط و درمان) با استفاده از یک طرح ارزیابی ترکیبی مبتنی بر COSMIN مورد ارزیابی قرار دادند. ابزارها از نظر روایی محتوایی و استحکام روان‌سنجی غربال شدند. بیست ابزار برای گنجاندن در جعبه‌ابزار انتخاب شدند. علی‌رغم شناسایی ابزارهای با کیفیت بالا برای ویژگی‌های پایدار، تحلیل ما شکاف‌های مهمی را در سنجش فرآیندهای پویا و پاسخ‌دهنده به وضعیت نشان داد. به طور خاص، فقدان ابزارهای معتبر و قابل استفاده بالینی برای ثبت وضعیت‌های عاطفی آنی درمانگر، هماهنگی غیرکلامی، لمس درمانی و تعاملات محیطی یا رویه‌ای لحظه‌به‌لحظه وجود دارد. این مطالعه نخستین چارچوب مبتنی بر نظر خبرگان برای ارزیابی عوامل زمینه‌ای را ارائه می‌دهد. پژوهش‌های آتی باید توسعه ابزارهای پاسخ‌دهنده به وضعیت را که قادر به ثبت این عناصر پویا در بسترهای واقعی هستند، در اولویت قرار دهند تا درک بهتری از محرک‌های زمینه‌ای بهبودی حاصل شود.

Borderline personality disorder (BPD) may be overlooked when the therapist does not occupy the role of primary attachment object. In such cases, characteristic borderline dynamics emerge chiefly in external relationships rather than within psychotherapy, leading clinicians to underestimate the disorder. Drawing on Gunderson's original ego psychology-object relations model, this paper argues that BPD is fundamentally organised around relationships with emotionally significant others. Diagnostic formulations that rely heavily on transference dynamics may therefore miss BPD in seemingly organised patients whose central conflicts are enacted outside treatment. Gunderson's model thus remains essential for understanding the interpersonal core of borderline psychopathology.

اختلال شخصیت مرزی ممکن است زمانی نادیده گرفته شود که درمانگر نقش شیء دلبستگی اصلی را ایفا نمی‌کند. در چنین مواردی، پویایی‌های مرزی شاخص عمدتاً در روابط بیرونی و نه درون روان‌درمانی ظاهر می‌شوند و این امر منجر به کم‌برآوردی این اختلال توسط درمانگران می‌گردد. با استناد به مدل روان‌شناسی ایگو ـ روابط شیء گاندرسون، این مقاله استدلال می‌کند که اختلال شخصیت مرزی اساساً حول روابط با دیگرانِ هیجانی مهم سازمان می‌یابد. بنابراین، فرمول‌بندی‌های تشخیصی که به‌شدت بر پویایی‌های انتقالی تکیه دارند، ممکن است اختلال شخصیت مرزی را در بیمارانی که به ظاهر سازمان‌یافته‌اند و تعارضات مرکزی آن‌ها خارج از درمان به نمایش گذاشته می‌شود، از دست بدهند. مدل گاندرسون همچنان برای فهم هسته بین‌فردی آسیب‌شناسی روانی مرزی ضروری باقی می‌ماند.

Objective Cardiovascular disease (CVD) is a leading cause of mortality. This study aimed to develop and psychometrically evaluate the Cardiovascular Health Beliefs Scale (CHBS) to assess CVD-related health beliefs.Methods A cross-sectional methodological design was utilized in two phases. Phase 1 (n = 150) focused on item generation and exploratory factor analysis. Phase 2 (n = 531) involved confirmatory factor analysis. Data were collected via face-to-face interviews using the newly developed CHBS and the Brief Symptom Inventory (BSI) General Severity Index to test construct validity.Results The CHBS supported an acceptable six-factor structure: perceived susceptibility, perceived severity, health motivation, perceived benefits, perceived barriers, and self-efficacy. Cronbach’s alpha coefficients ranged from .70 to .84, demonstrating adequate internal consistency.Conclusion The CHBS demonstrated acceptable validity and reliability as a measurement tool. It enables nurses and healthcare professionals to assess risk behaviors and implement culturally congruent, targeted preventive interventions for cardiovascular care within the Turkish population.

هدف: بیماری قلبی‌عروقی (CVD) یکی از علل اصلی مرگ‌ومیر است. این مطالعه با هدف تدوین و ارزیابی روان‌سنجی مقیاس باورهای سلامت قلب‌وعروق (CHBS) جهت سنجش باورهای مرتبط با سلامت قلب‌وعروق انجام شد. روش‌ها: این پژوهش به صورت مقطعی و روش‌شناختی در دو مرحله انجام گرفت. در مرحله اول (n = ۱۵۰) بر تولید گویه‌ها و تحلیل عاملی اکتشافی تمرکز شد. مرحله دوم (n = ۵۳۱) شامل تحلیل عاملی تأییدی بود. داده‌ها از طریق مصاحبه حضوری با استفاده از CHBS تدوین‌شده و شاخص شدت کلی فهرست علائم مختصر (BSI) به منظور آزمون روایی سازه جمع‌آوری شد. یافته‌ها: ساختار شش‌عاملی قابل قبولی برای CHBS تأیید شد: آسیب‌پذیری ادراک‌شده، شدت ادراک‌شده، انگیزش سلامت، منافع ادراک‌شده، موانع ادراک‌شده و خودکارآمدی. ضرایب آلفای کرونباخ بین ۰٫۷۰ تا ۰٫۸۴ بود که نشان‌دهنده انسجام درونی مناسب است. نتیجه‌گیری: CHBS روایی و پایایی قابل قبولی به عنوان ابزار سنجش نشان داد. این ابزار به پرستاران و متخصصان سلامت کمک می‌کند تا رفتارهای پرخطر را ارزیابی کرده و مداخلات پیشگیرانه هدفمند و متناسب با فرهنگ را برای مراقبت قلب‌وعروق در جمعیت ترکیه‌ای اجرا کنند.

Understanding the emotional vulnerability of cancer patients and caregivers is critical for improving psychological support and clinical intervention strategies. With the rapid growth of online health communities, large volumes of textual narratives describing treatment experiences and emotional struggles have become available for computational analysis. However, accurately capturing emotional intensity and contextual sentiment in such narratives remains challenging due to the complex linguistic patterns present in health-related discussions. This study proposes an attention-guided hybrid transformer-ensemble learning framework for emotional vulnerability detection in cancer-related social media posts. The proposed architecture integrates domain-adapted contextual representations generated by BioBERT with linguistic intensity features to capture both semantic context and emotional strength. An attention-based feature fusion mechanism dynamically combines these heterogeneous features to produce enriched representations of patient narratives. The fused representations are subsequently utilized by multiple optimized machine learning classifiers, including XGBoost, LightGBM, Random Forest, and CatBoost. Hyperparameter optimization is performed using the Optuna framework to improve predictive performance. Furthermore, ensemble learning strategies such as soft voting, hard voting, and stacking are employed to combine the predictions of the base classifiers. Experiments conducted on a held-out split of a publicly available dataset of 10,391 posts from cancer patients and caregivers demonstrate that ensemble approaches consistently outperform individual classifiers on this data. The stacking ensemble achieves an accuracy of 0.76 and an ROC-AUC of 0.91, outperforming its own individual base classifiers but not a fine-tuned BioBERT baseline (accuracy 0.77, ROC-AUC 0.92) evaluated on the same split; a TF-IDF with linear SVM baseline is also competitive (accuracy 0.763). The framework’s practical advantage over full BioBERT fine-tuning is therefore computational rather than purely predictive: it reuses frozen BioBERT features and adds a lightweight, interpretable attention-fusion and tree-ensemble stage at a fraction of the training cost, while an ablation study confirms that the attention-based fusion of contextual and lexical-intensity signals meaningfully outperforms either signal alone or their simple concatenation. The proposed framework thus provides a scalable, lower-cost computational approach that can support mental health monitoring and early intervention systems in online healthcare communities, at a modest accuracy cost relative to full transformer fine-tuning.

درک آسیب‌پذیری هیجانی بیماران سرطانی و مراقبان آنان برای بهبود حمایت روان‌شناختی و راهبردهای مداخله بالینی اهمیت اساسی دارد. با رشد سریع جوامع سلامت آنلاین، حجم زیادی از روایت‌های متنی که تجارب درمانی و چالش‌های هیجانی را توصیف می‌کنند، برای تحلیل محاسباتی در دسترس قرار گرفته‌اند. با این حال، شناسایی دقیق شدت هیجانی و احساسات زمینه‌ای در این روایت‌ها به دلیل الگوهای زبانی پیچیده در مباحث مرتبط با سلامت، همچنان چالش‌برانگیز است. این پژوهش چارچوبی هیبریدی مبتنی بر یادگیری تجمعی و ترنسفورمر هدایت‌شده با مکانیزم توجه را برای شناسایی آسیب‌پذیری هیجانی در پست‌های شبکه‌های اجتماعی مرتبط با سرطان پیشنهاد می‌کند. معماری پیشنهادی، بازنمایی‌های زمینه‌ای سازگار با حوزه که توسط BioBERT تولید شده‌اند را با ویژگی‌های شدت زبانی ترکیب می‌کند تا هم زمینه معنایی و هم قدرت هیجانی را استخراج نماید. مکانیزم ادغام ویژگی مبتنی بر توجه، این ویژگی‌های ناهمگن را به صورت پویا ترکیب می‌کند تا بازنمایی‌های غنی‌شده‌ای از روایت‌های بیماران ارائه دهد. این بازنمایی‌های ادغام‌شده سپس توسط چندین طبقه‌بند یادگیری ماشین بهینه‌شده شامل XGBoost، LightGBM، Random Forest و CatBoost مورد استفاده قرار می‌گیرند. بهینه‌سازی ابرپارامترها با استفاده از چارچوب Optuna برای بهبود عملکرد پیش‌بینی انجام می‌شود. افزون بر این، راهبردهای یادگیری تجمعی مانند رأی‌دهی نرم، رأی‌دهی سخت و استکینگ برای ترکیب پیش‌بینی‌های طبقه‌بندهای پایه به کار گرفته می‌شوند. آزمایش‌های انجام‌شده بر روی بخش جداگانه‌ای از یک مجموعه داده عمومی شامل ۱۰٬۳۹۱ پست از بیماران سرطانی و مراقبان آنان نشان می‌دهد که رویکردهای تجمعی به طور پیوسته عملکرد بهتری نسبت به طبقه‌بندهای منفرد در این داده‌ها دارند. استکینگ تجمعی به دقت ۰٫۷۶ و ROC-AUC برابر با ۰٫۹۱ دست می‌یابد که نسبت به طبقه‌بندهای پایه خود عملکرد بهتری دارد، اما نسبت به خط‌مبنای BioBERT تنظیم‌شده (دقت ۰٫۷۷، ROC-AUC برابر با ۰٫۹۲) که بر روی همان بخش ارزیابی شده است، برتری ندارد؛ همچنین خط‌مبنای TF-IDF با SVM خطی نیز رقابتی است (دقت ۰٫۷۶۳). بنابراین، مزیت عملی چارچوب پیشنهادی نسبت به تنظیم کامل BioBERT، بیشتر محاسباتی است تا صرفاً پیش‌بینی: این چارچوب از ویژگی‌های ثابت‌شده BioBERT استفاده می‌کند و مرحله‌ای سبک، قابل تفسیر و مبتنی بر ادغام توجه و یادگیری تجمعی درختی را با کسری از هزینه آموزش اضافه می‌کند، در حالی که مطالعه حذف اجزا تأیید می‌کند که ادغام مبتنی بر توجه سیگنال‌های زمینه‌ای و شدت واژگانی به طور معناداری بهتر از هر یک به تنهایی یا ادغام ساده آن‌ها عمل می‌کند. بدین ترتیب، چارچوب پیشنهادی رویکردی مقیاس‌پذیر و کم‌هزینه برای پشتیبانی از پایش سلامت روان و سامانه‌های مداخله زودهنگام در جوامع سلامت آنلاین فراهم می‌کند، هرچند با هزینه اندکی در دقت نسبت به تنظیم کامل ترنسفورمر.

BackgroundPrescription digital therapeutics (PDTs) may be addressed through clinical policies, pharmacy benefits, purchaser-selected catalogs, or professional-care payment rules.A single covered/not-covered designation can obscure differences in scope, distribution, and financial responsibility.This study examined how these distinctions appear in a public-source corpus. MethodsAn exploratory cross-sectional health policy and market access study used an October 4, 2026 snapshot.Twenty-two regulatory-anchored therapeutic program families were classified as general-purpose-device programs or software-primary systems.Adaptive public-source searches assembled policy, benefit, program, and financial records.Operational product-scope statements were separated from general frameworks, historical documents, and manufacturer-reported access.Descriptive counts and sensitivity analyses were generated from source-linked data; national coverage prevalence and covered lives were not estimated. ResultsThe dataset contained 35 operational source records.Twelve current-posted position documents from 10 publishing families supported 57 product-scope mappings across 21 of the 22 programs: 54 restrictive, two supporting conditional clinical eligibility, and one class-based mapping with unresolved delivery-setting applicability.Restrictive mappings comprised 45 medical/clinical-policy and nine pharmacy records; 48 were named and six class-derived.Anthem's product-specific guideline contributed 15 restrictive mappings and addressed both listed applications and associated management services.Conditional clinical eligibility involved Luminopia (Luminopia, Inc., Cambridge, MA, USA) and CureSight (NovaSight Ltd., Airport City, Israel); the intravaginal biofeedback class mapped to leva (Axena Health, Inc., Newton, MA, USA) remained setting-uncertain.Deduplication across repeated family-product-route positions retained 53 mappings.The general-purpose-device-only analysis retained 30 restrictive mappings and excluded both conditionaleligibility mappings and the setting-uncertain mapping.Ten additional pathway records distinguished exception guidance, Medicare professional-care payment, optional digital catalogs, non-drug list architecture, and manufacturer reports.Fifteen financial observations were heterogeneous: a currentdisplayed $99 EndeavorRx (Akili Interactive Labs, Inc., Boston, MA, USA) prescription price, an expired $99 Rejoyn (Otsuka America Pharmaceutical, Inc., Rockville, MD, USA) offer, a $25 leva evaluation fee, and a $2,100 economic-model input were not interchangeable. ConclusionsFDA authorization and billing codes did not establish favorable medical-necessity decisions in this corpus.Product-specific restrictions, exemplified by Anthem's October 2026 guideline, coexisted with conditional pathways elsewhere.Clinical access assessment should verify the governing policy, plan adoption, benefit route, and patient cost before treatment.The broader product definition retained clinical-eligibility pathways and an uncertain class mapping excluded by the general-purpose-device-only analysis.These findings characterize selected documents, not national coverage prevalence or realized patient access.

زمینه: درمان‌های دیجیتال تجویزی (PDTs) ممکن است از طریق سیاست‌های بالینی، مزایای دارویی، فهرست‌های انتخابی خریداران یا قوانین پرداخت مراقبت حرفه‌ای مورد توجه قرار گیرند. تعیین یک وضعیت پوشش/عدم پوشش می‌تواند تفاوت‌های موجود در دامنه، توزیع و مسئولیت مالی را پنهان سازد. این مطالعه بررسی کرد که این تمایزات چگونه در یک مجموعه داده منبع عمومی ظاهر می‌شوند. روش‌ها: یک مطالعه اکتشافی مقطعی در حوزه سیاست سلامت و دسترسی به بازار با استفاده از تصویری از ۴ اکتبر ۲۰۲۶ انجام شد. بیست‌ودو خانواده برنامه درمانی مبتنی بر مقررات به‌عنوان برنامه‌های دستگاه با کاربرد عمومی یا سامانه‌های مبتنی بر نرم‌افزار طبقه‌بندی شدند. جستجوهای تطبیقی در منابع عمومی، سوابق سیاست، مزایا، برنامه و مالی را گردآوری کرد. بیانیه‌های عملی دامنه محصول از چارچوب‌های کلی، اسناد تاریخی و گزارش‌های دسترسی تولیدکننده جدا شدند. شمارش‌های توصیفی و تحلیل‌های حساسیت از داده‌های پیوندخورده به منبع تولید شد؛ شیوع پوشش ملی و جمعیت تحت پوشش برآورد نشد. یافته‌ها: مجموعه داده شامل ۳۵ سند عملیاتی منبع بود. دوازده سند موضع فعلی از ۱۰ خانواده منتشرکننده، ۵۷ نگاشت دامنه محصول را در ۲۱ برنامه از ۲۲ برنامه پشتیبانی کردند: ۵۴ مورد محدودکننده، دو مورد با شرایط احراز بالینی و یک مورد نگاشت مبتنی بر طبقه با کاربرد نامشخص در محل ارائه خدمت. نگاشت‌های محدودکننده شامل ۴۵ سند سیاست پزشکی/بالینی و ۹ سند دارویی بود؛ ۴۸ مورد نام‌برده و ۶ مورد مبتنی بر طبقه بودند. راهنمای محصول‌محور Anthem، ۱۵ نگاشت محدودکننده را ارائه داد و هم برنامه‌های فهرست‌شده و هم خدمات مدیریت مرتبط را پوشش داد. احراز بالینی مشروط شامل Luminopia (Luminopia, Inc., Cambridge, MA, USA) و CureSight (NovaSight Ltd., Airport City, Israel) بود؛ طبقه بازخورد زیستی داخل‌واژنی به leva (Axena Health, Inc., Newton, MA, USA) نگاشت شد که وضعیت محل ارائه آن نامشخص باقی ماند. حذف موارد تکراری در موقعیت‌های خانواده-محصول-مسیر، ۵۳ نگاشت را حفظ کرد. در تحلیل صرفاً دستگاه با کاربرد عمومی، ۳۰ نگاشت محدودکننده باقی ماند و هر دو نگاشت احراز مشروط و نگاشت با وضعیت نامشخص حذف شدند. ده سند مسیر اضافی، راهنمای استثنا، پرداخت مراقبت حرفه‌ای Medicare، فهرست‌های دیجیتال اختیاری، معماری فهرست غیر دارویی و گزارش‌های تولیدکننده را متمایز ساخت. پانزده مشاهده مالی ناهمگون بودند: قیمت نسخه فعلی $۹۹ برای EndeavorRx (Akili Interactive Labs, Inc., Boston, MA, USA)، پیشنهاد منقضی‌شده $۹۹ برای Rejoyn (Otsuka America Pharmaceutical, Inc., Rockville, MD, USA)، هزینه ارزیابی $۲۵ برای leva و ورودی مدل اقتصادی $۲,۱۰۰ قابل جایگزینی نبودند. نتیجه‌گیری: مجوز FDA و کدهای صورتحساب در این مجموعه داده تصمیمات مطلوب مبتنی بر ضرورت پزشکی را ایجاد نکردند. محدودیت‌های محصول‌محور، همانند راهنمای Anthem در اکتبر ۲۰۲۶، همزمان با مسیرهای مشروط در سایر موارد وجود داشتند. ارزیابی دسترسی بالینی باید سیاست حاکم، پذیرش طرح، مسیر بهره‌مندی و هزینه بیمار را پیش از درمان بررسی کند. تعریف گسترده‌تر محصول، مسیرهای احراز بالینی و یک نگاشت طبقه نامشخص را که در تحلیل صرفاً دستگاه با کاربرد عمومی حذف شده بود، حفظ کرد. این یافته‌ها اسناد منتخب را توصیف می‌کنند، نه شیوع پوشش ملی یا دسترسی واقعی بیماران.

Background Paediatric intensive care unit (PICU) clinicians are particularly susceptible to workplace stress due to frequent ethical dilemmas (for example, perceptions of futile or unethical treatment), patient morbidity and mortality, sleep disruption, and emotional exhaustion, putting them at increased risk of anxiety, depression, and burnout. The psychological well-being of these healthcare professionals is vital for maintaining high standards of patient care and safety. Objective The aim of this study was to evaluate the feasibility of implementing a mindfulness-based program among PICU staff, with a focus on acceptability and barriers to participation. Methods Weekly 20-min guided group-practice sessions in mindfulness, with both in-person and virtual attendance options, were held over a 6-month period. These sessions were offered to medical, nursing, and allied health staff working in the PICU of a specialist paediatric hospital in Queensland, Australia, serving families from Queensland and northern New South Wales. The program was offered during a period of increased personal and occupational stress arising from the delivery of high-acuity care during the global COVID-19 pandemic. Findings The program was successfully delivered within the PICU setting, with most participants expressing interest in continuation of the program (72%). Qualitative responses suggested perceived individual and collective well-being benefits, alongside generally positive perceptions of the program. However, participants also identified important barriers to participation, including workload pressures and rostering constraints. Conclusions This study suggests that implementation of a mindfulness-based program within a PICU setting may be feasible while also highlighting important operational barriers to participation in high-acuity healthcare environments. Qualitative findings indicated generally positive staff perceptions and perceived acceptability of the program. Further research using longitudinal designs is recommended to better understand implementation considerations and potential longer-term outcomes associated with mindfulness-based interventions in PICU settings.

زمینه و هدف: کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه کودکان (PICU) به دلیل مواجهه مکرر با معضلات اخلاقی (مانند برداشت از درمان بی‌فایده یا غیراخلاقی)، بیماری و مرگ‌ومیر بیماران، اختلال در خواب و فرسودگی عاطفی، به طور ویژه‌ای در معرض استرس شغلی قرار دارند و این امر آن‌ها را در معرض خطر بیشتر اضطراب، افسردگی و فرسودگی شغلی قرار می‌دهد. بهزیستی روان‌شناختی این متخصصان سلامت برای حفظ استانداردهای بالای مراقبت و ایمنی بیماران حیاتی است. هدف: هدف این مطالعه، ارزیابی امکان‌سنجی اجرای برنامه مبتنی بر ذهن‌آگاهی در میان کارکنان PICU با تمرکز بر مقبولیت و موانع مشارکت بود. روش‌ها: جلسات گروهی هدایت‌شده ذهن‌آگاهی به مدت ۲۰ دقیقه در هر هفته، با امکان حضور حضوری و مجازی، طی یک دوره ۶ ماهه برگزار شد. این جلسات به کارکنان پزشکی، پرستاری و سایر کارکنان سلامت شاغل در PICU یک بیمارستان تخصصی کودکان در کوئینزلند استرالیا که به خانواده‌های کوئینزلند و شمال نیو ساوت ولز خدمات ارائه می‌دهد، عرضه شد. این برنامه در دوره‌ای از افزایش استرس فردی و شغلی ناشی از ارائه مراقبت‌های با شدت بالا در دوران همه‌گیری جهانی COVID-19 ارائه گردید. یافته‌ها: برنامه با موفقیت در محیط PICU اجرا شد و اکثر شرکت‌کنندگان تمایل خود را به ادامه برنامه ابراز کردند (۷۲٪). پاسخ‌های کیفی حاکی از درک مزایای فردی و جمعی بهزیستی و همچنین برداشت کلی مثبت نسبت به برنامه بود. با این حال، شرکت‌کنندگان به موانع مهمی از جمله فشار کاری و محدودیت‌های برنامه‌ریزی شیفت اشاره کردند. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که اجرای برنامه مبتنی بر ذهن‌آگاهی در محیط PICU امکان‌پذیر است، در حالی که به موانع عملیاتی مهم برای مشارکت در محیط‌های مراقبت سلامت با شدت بالا نیز اشاره می‌کند. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده برداشت کلی مثبت کارکنان و مقبولیت برنامه بود. پژوهش‌های بیشتر با طرح‌های طولی برای درک بهتر ملاحظات اجرایی و پیامدهای بالقوه بلندمدت مداخلات مبتنی بر ذهن‌آگاهی در محیط‌های PICU توصیه می‌شود.

This study proposes a moderated mediation model examining self-esteem as a mediator between cumulative ecological risk (CER) and depression among college students, and tests whether psychological resilience (PR) buffers the initial stage of this pathway (i.e., the CER–self-esteem link). A cross-sectional study was conducted among 1363 Chinese university students using self-report questionnaires. CER was assessed through a composite index measuring five ecological domains. Self-esteem was evaluated using the Rosenberg Self-Esteem Scale, PR with the Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC-10), and depressive symptoms with the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9). Data were analyzed using SPSS 26.0, with moderated mediation examined through the PROCESS macro (v4.2, Model 7). (1)CER significantly and positively predicted depression.(2) Self esteem partially mediates the relationship between CER and depression.(3) PR moderates the initial stage of the mediation pathway—specifically, the relationship between CER and self-esteem. For college students with high PR, CER has a far smaller detrimental effect on self-esteem. This study identified self-esteem as a potential mediator in the association between CER and depression among college students, and further indicated that PR plays a “protective shield” moderating role in the initial stage of this pathway, namely the process by which CER is associated with diminished self-esteem. These findings provide a theoretical basis for psychological interventions targeting high-risk college students, particularly those centered on enhancing PR.

این مطالعه یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را پیشنهاد می‌کند که در آن عزت‌نفس به عنوان میانجی بین خطر تجمعی بوم‌شناختی (CER) و افسردگی در میان دانشجویان بررسی می‌شود و همچنین آزمون می‌کند که آیا تاب‌آوری روان‌شناختی (PR) مرحله ابتدایی این مسیر (یعنی پیوند CER–عزت‌نفس) را تعدیل می‌کند یا خیر. یک مطالعه مقطعی در میان ۱۳۶۳ دانشجوی دانشگاه‌های چین با استفاده از پرسش‌نامه‌های خودگزارش‌دهی انجام شد. CER از طریق یک شاخص ترکیبی که پنج حوزه بوم‌شناختی را اندازه‌گیری می‌کند، ارزیابی شد. عزت‌نفس با مقیاس عزت‌نفس روزنبرگ، تاب‌آوری روان‌شناختی با مقیاس تاب‌آوری کانر-دیویدسون (CD-RISC-10) و علائم افسردگی با پرسش‌نامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) سنجیده شد. داده‌ها با استفاده از SPSS نسخه ۲۶.۰ تحلیل شدند و میانجی‌گری تعدیل‌شده از طریق ماکروی PROCESS (نسخه ۴.۲، مدل ۷) بررسی شد. (۱) CER به طور معنادار و مثبت افسردگی را پیش‌بینی کرد. (۲) عزت‌نفس رابطه بین CER و افسردگی را به طور جزئی میانجی‌گری می‌کند. (۳) PR مرحله ابتدایی مسیر میانجی‌گری، به طور خاص رابطه بین CER و عزت‌نفس را تعدیل می‌کند. برای دانشجویانی که PR بالایی دارند، CER تأثیر منفی بسیار کمتری بر عزت‌نفس دارد. این مطالعه عزت‌نفس را به عنوان یک میانجی بالقوه در ارتباط بین CER و افسردگی در میان دانشجویان شناسایی کرد و همچنین نشان داد که PR نقش «سپر محافظتی» را در مرحله ابتدایی این مسیر ایفا می‌کند، یعنی فرآیندی که CER با کاهش عزت‌نفس مرتبط می‌شود. این یافته‌ها مبنای نظری برای مداخلات روان‌شناختی هدفمند بر دانشجویان پرخطر، به ویژه آن‌هایی که بر تقویت PR متمرکز هستند، فراهم می‌آورد.

Community Outreach and Engagement (COE) is a mandated component of National Cancer Institute (NCI)- designated comprehensive cancer centers. Community partnerships are necessary to address cancer disparities, yet few examples of training programs exist to guide career development focused on community-engaged cancer prevention. We designed and assessed a COE internship to enhance workforce development through experiential learning in cancer prevention and control. We implemented a six-week, part-time COE internship that paired didactic training with hands-on experience in patient navigation, community outreach and engagement, health education, and clinical research. Undergraduate, graduate, and post-baccalaureate students engaged in staff-led learning and participated in outreach at the community-level. Intern experiences and self-perceived competency development were assessed using post-program surveys. 35 interns successfully completed the COE internship between inception and Spring 2026. Twenty-eight interns responded to the program evaluation survey. 92% of interns rated their overall experience as either excellent (64%) or very good (28%). The majority of interns reported significant competency development in communication, health education, and knowledge dissemination skills (46%). Awareness of community health disparities (36%), professional skills and interpersonal relations (29%), patient navigation and administration (29%), and research and analytical skills (25%) were also noted. Themes identified through qualitative responses included appreciation for interdisciplinary mentorship and hands-on experience. Our COE internship provided students an opportunity to gain experience in community-engaged cancer prevention. Integration of COE components will continue to develop the necessary workforce skills for those pursuing careers in public health and cancer research.

ارتباط و مشارکت با جامعه (COE) یکی از اجزای الزامی مراکز جامع سرطان مورد تأیید مؤسسه ملی سرطان (NCI) است. مشارکت‌های اجتماعی برای رفع نابرابری‌های سرطان ضروری هستند، اما نمونه‌های اندکی از برنامه‌های آموزشی برای هدایت توسعه حرفه‌ای با تمرکز بر پیشگیری مشارکتی از سرطان وجود دارد. ما یک برنامه کارآموزی COE را طراحی و ارزیابی کردیم تا توسعه نیروی کار را از طریق یادگیری تجربی در زمینه پیشگیری و کنترل سرطان ارتقا دهیم. این کارآموزی COE به مدت شش هفته و به صورت پاره‌وقت اجرا شد و آموزش نظری را با تجربه عملی در ناوبری بیماران، ارتباط و مشارکت با جامعه، آموزش سلامت و پژوهش بالینی ترکیب کرد. دانشجویان مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و فارغ‌التحصیلان دوره کارشناسی در یادگیری هدایت‌شده توسط کارکنان مشارکت کردند و در فعالیت‌های ارتباطی در سطح جامعه حضور یافتند. تجربیات کارآموزان و رشد شایستگی‌های ادراک‌شده توسط خود آن‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های پس از برنامه ارزیابی شد. ۳۵ کارآموز از ابتدای برنامه تا بهار ۲۰۲۶ با موفقیت این کارآموزی COE را به پایان رساندند. ۲۸ نفر از کارآموزان به پرسشنامه ارزیابی برنامه پاسخ دادند. ۹۲٪ از کارآموزان تجربه کلی خود را عالی (۶۴٪) یا بسیار خوب (۲۸٪) ارزیابی کردند. اکثریت کارآموزان رشد قابل توجهی در شایستگی‌های ارتباطی، آموزش سلامت و مهارت‌های انتقال دانش (۴۶٪) گزارش کردند. همچنین افزایش آگاهی نسبت به نابرابری‌های سلامت جامعه (۳۶٪)، مهارت‌های حرفه‌ای و روابط بین‌فردی (۲۹٪)، ناوبری بیماران و امور اداری (۲۹٪) و مهارت‌های پژوهشی و تحلیلی (۲۵٪) مشاهده شد. مضامین استخراج‌شده از پاسخ‌های کیفی شامل قدردانی از راهنمایی میان‌رشته‌ای و تجربه عملی بود. کارآموزی COE ما فرصتی را برای دانشجویان فراهم کرد تا تجربه‌ای در پیشگیری مشارکتی از سرطان کسب کنند. ادغام اجزای COE به توسعه مهارت‌های لازم برای افرادی که به دنبال حرفه‌ای در سلامت عمومی و پژوهش سرطان هستند، ادامه خواهد داد.

BACKGROUND: People who are agitated, confused or distressed seldom receive holistic care within acute general hospitals. Unmet needs relating to conditions such as mental illnesses, learning disabilities or dementia can contribute to patient behaviours which staff find challenging to manage (e.g. self-harm). Enhanced observation, involving one-to-one care and monitoring, is a restrictive intervention often used to manage these presentations. The characteristics and outcomes of high-quality enhanced observation in this setting remain ill-defined, compromising quality and safety. AIMS: To understand what constitutes high-quality, safe enhanced observation in an acute general hospital for patients presenting with agitated, confused or distressed behaviours. METHOD: A systematic review was performed, involving searches of five bibliographic databases, hand-searching, and forward and backward citation searching. Data describing the characteristics of high-quality, safe enhanced observation practice were eligible and included in a framework-based synthesis. Quality and safety outcomes were summarised thematically. Studies were appraised for quality, and data interpretation was shaped by lived experience experts. RESULTS: Fifty studies were included. Enhanced observation practice was influenced by individual staff members (e.g. attitudes), teams (e.g. teamwork fluency) and wider organisational factors (e.g. leadership, organisational culture). The quality and safety problems identified included self-harm, aggression and staff neglect of caring responsibilities during enhanced observation. CONCLUSIONS: Findings on the characteristics and outcomes of high-quality, safe enhanced observation provision should inform the development of evidence-based guidance to support improved, standardised practice in acute general hospitals. Evidence gaps with respect to patient experiences of enhanced observation and trauma-informed approaches to its delivery warrant urgent attention.

زمینه: افرادی که رفتارهای آشفته، سردرگم یا ناراحت دارند به ندرت مراقبت جامع در بیمارستان‌های عمومی حاد دریافت می‌کنند. نیازهای برآورده‌نشده مرتبط با شرایطی مانند اختلالات روانی، ناتوانی‌های یادگیری یا زوال عقل می‌تواند به رفتارهایی در بیماران منجر شود که کارکنان در مدیریت آن‌ها با چالش مواجه می‌شوند (مانند خودآزاری). مشاهده تقویت‌شده، که شامل مراقبت و پایش یک‌به‌یک است، یک مداخله محدودکننده است که اغلب برای مدیریت این وضعیت‌ها به کار می‌رود. ویژگی‌ها و پیامدهای مشاهده تقویت‌شده با کیفیت بالا در این محیط به‌خوبی تعریف نشده است و این امر کیفیت و ایمنی را به خطر می‌اندازد. اهداف: درک این‌که مشاهده تقویت‌شده با کیفیت بالا و ایمن در بیمارستان عمومی حاد برای بیمارانی که رفتارهای آشفته، سردرگم یا ناراحت دارند، چه ویژگی‌هایی دارد. روش: مرور نظام‌مند انجام شد که شامل جستجو در پنج پایگاه داده کتاب‌شناختی، جستجوی دستی و جستجوی ارجاعات پیشین و پسین بود. داده‌هایی که ویژگی‌های مشاهده تقویت‌شده با کیفیت بالا و ایمن را توصیف می‌کردند، واجد شرایط بوده و در یک سنتز مبتنی بر چارچوب گنجانده شدند. پیامدهای کیفیت و ایمنی به صورت موضوعی خلاصه شدند. مطالعات از نظر کیفیت ارزیابی شدند و تفسیر داده‌ها با مشارکت خبرگان تجربه زیسته شکل گرفت. نتایج: پنجاه مطالعه وارد شدند. اجرای مشاهده تقویت‌شده تحت تأثیر عوامل فردی کارکنان (مانند نگرش‌ها)، تیم‌ها (مانند روانی کار تیمی) و عوامل سازمانی گسترده‌تر (مانند رهبری، فرهنگ سازمانی) قرار داشت. مشکلات شناسایی‌شده در زمینه کیفیت و ایمنی شامل خودآزاری، پرخاشگری و غفلت کارکنان از مسئولیت‌های مراقبتی در طول مشاهده تقویت‌شده بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها درباره ویژگی‌ها و پیامدهای ارائه مشاهده تقویت‌شده با کیفیت بالا و ایمن باید توسعه راهنمای مبتنی بر شواهد برای حمایت از بهبود و استانداردسازی عملکرد در بیمارستان‌های عمومی حاد را اطلاع‌رسانی کند. شکاف‌های شواهدی در خصوص تجارب بیماران از مشاهده تقویت‌شده و رویکردهای مبتنی بر آگاهی از تروما در اجرای آن نیازمند توجه فوری است.

BACKGROUND: Preventing episodes involving aggression and reducing coercive measures are important goals in in-patient mental health settings. Antecedents may provide insight into how episodes are described to develop. However, most studies reflect staff perspectives, and often describe and temporally specify antecedents inconsistently. AIMS: This scoping review mapped reported antecedents to episodes involving aggression and episodes involving coercive measures, and identified which appeared shared or specific to either phenomenon. METHOD: This review followed the Joanna Briggs Institute methodology and Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses Extension for Scoping Reviews guidance, and included 39 studies from systematic searches across Ovid Medline, APA PsycINFO and Scopus. Reported antecedents were extracted, standardised and mapped to six analytical domains. RESULTS: The review mapped 240 antecedents, many of which appeared shared across the phenomena. Patient studies emphasised experiences of restrictive care, loss of autonomy and poor interaction quality. Staff studies emphasised immediate, observable situations related to risk management, such as patient aggression, denied requests and interpersonal conflict. Most studies did not specify the temporal boundaries of antecedents. CONCLUSIONS: The perspectives represented in studies and the ways antecedents are conceptualised influence which antecedents become visible in the literature. Overlapping antecedents indicate that episodes involving aggression and episodes involving coercive measures are often described as part of the same escalation process, although patient and staff studies seem to highlight different stages. Prevention efforts therefore require attention to the entire trajectory, and to the point at which staff perceive intervention as necessary. Future studies should incorporate both perspectives, prioritise patient involvement, and more clearly define and temporally specify antecedents.

زمینه: پیشگیری از اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و کاهش اقدامات اجباری از اهداف مهم در بخش‌های بستری سلامت روان هستند. پیشایندها می‌توانند بینشی درباره نحوه توصیف فرایند شکل‌گیری این اپیزودها فراهم کنند. با این حال، اکثر پژوهش‌ها دیدگاه کارکنان را منعکس می‌کنند و اغلب پیشایندها را به‌صورت ناسازگار توصیف و از نظر زمانی مشخص می‌کنند. اهداف: این مرور گستره‌ای، پیشایندهای گزارش‌شده برای اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و اپیزودهای مرتبط با اقدامات اجباری را ترسیم کرده و مشخص نمود که کدام پیشایندها مشترک یا خاص هر پدیده هستند. روش: این مرور از روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و راهنمای PRISMA-ScR پیروی کرده و ۳۹ مطالعه را از جستجوهای نظام‌مند در Ovid Medline، APA PsycINFO و Scopus وارد کرد. پیشایندهای گزارش‌شده استخراج، استانداردسازی و در شش حوزه تحلیلی ترسیم شدند. یافته‌ها: این مرور ۲۴۰ پیشایند را ترسیم کرد که بسیاری از آن‌ها در هر دو پدیده مشترک بودند. مطالعات مبتنی بر بیماران بر تجربه مراقبت محدودکننده، از دست دادن خودمختاری و کیفیت پایین تعامل تأکید داشتند. مطالعات مبتنی بر کارکنان بر موقعیت‌های فوری و قابل مشاهده مرتبط با مدیریت ریسک مانند پرخاشگری بیمار، رد درخواست‌ها و تعارضات بین‌فردی تأکید داشتند. اکثر مطالعات مرزهای زمانی پیشایندها را مشخص نکرده بودند. نتیجه‌گیری: دیدگاه‌های منعکس‌شده در مطالعات و نحوه مفهوم‌سازی پیشایندها بر قابل مشاهده شدن آن‌ها در ادبیات تأثیر می‌گذارد. پیشایندهای همپوشان نشان می‌دهد که اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و اقدامات اجباری اغلب به عنوان بخشی از یک فرایند تشدید توصیف می‌شوند، اگرچه مطالعات بیماران و کارکنان به نظر می‌رسد مراحل متفاوتی را برجسته می‌کنند. بنابراین تلاش‌های پیشگیرانه نیازمند توجه به کل مسیر و نقطه‌ای است که کارکنان مداخله را ضروری می‌دانند. مطالعات آینده باید هر دو دیدگاه را وارد کنند، مشارکت بیماران را در اولویت قرار دهند و پیشایندها را به‌طور واضح‌تر تعریف و از نظر زمانی مشخص نمایند.

Background Emergency departments (EDs) play a crucial role in suicide prevention, with evidenced-based safety planning interventions (SPI) playing an important role. Traditional safety plans, which are often paper based, come with challenges (i.e., not easily accessible, or easy to misplace). Digital safety planning tools offer an alternative mode of intervention delivery, but clinical implementation remains limited. Using behavioural change frameworks, we aim to provide insights into the factors influencing app adoption. These insights will be used as a knowledge base to design behavior change strategies to promote the implementation of a SPI app in a psychiatric ED. Methods We used a qualitative descriptive design to conduct semi-structured interviews with clinicians in a psychiatric ED in Toronto, Canada. Participants encompassed all ED staff, irrespective of their SPI app usage. The semi-structured interview guide was developed using the Theoretical Domains Framework (TDF) and the capability (C), opportunity (O), motivation (M) and behavior (B) (COM-B) model. We then used directed content analysis, identifying findings within the TDF and COM-B domains as barriers, facilitators, or both. Findings A total of 29 ED clinicians were interviewed, including nurses, psychiatrists, social workers, program assistants, and a pharmacist. The majority had not used the app. We observed strong motivation among clinicians across all disciplines to use the app, and they considered SPI as a high-priority ED care strategy closely linked to their professional identity and responsibility. Anticipated barriers regarding the app as a new mode of SPI delivery in routine practice included: documentation, communication, care efficiency, and patient access to smartphones. Some barriers were attributable to the lack of interoperability between the app and the electronic health record and documentation infrastructure for the app. Conclusion We identified key behavioral factors influencing the implementation of the SPI app in the psychiatric ED. As such, we found that tailored strategies that can mitigate barriers by targeting capability, motivation, and opportunity are essential, while facilitators that can sustain implementation should be leveraged. Additionally, ongoing monitoring and adaptation of strategies are necessary, as new barriers may arise or facilitators may weaken over time, impacting the sustained use of the app in the ED. We will use these findings to inform the next phase of this work, which involves co-designing targeted and tailored implementation strategies.

زمینه: بخش‌های اورژانس (EDs) نقش حیاتی در پیشگیری از خودکشی ایفا می‌کنند و مداخلات مبتنی بر شواهد برنامه‌ریزی ایمنی (SPI) اهمیت ویژه‌ای دارند. برنامه‌های ایمنی سنتی که اغلب به صورت کاغذی هستند، با چالش‌هایی مانند عدم دسترسی آسان یا احتمال گم شدن مواجه‌اند. ابزارهای دیجیتال برنامه‌ریزی ایمنی، شیوه‌ای جایگزین برای ارائه مداخله فراهم می‌کنند، اما اجرای بالینی آن‌ها همچنان محدود است. با استفاده از چارچوب‌های تغییر رفتار، هدف ما ارائه بینش‌هایی درباره عوامل مؤثر بر پذیرش اپلیکیشن است. این بینش‌ها به عنوان پایگاه دانشی برای طراحی راهبردهای تغییر رفتار به منظور ترویج اجرای اپلیکیشن SPI در بخش اورژانس روان‌پزشکی مورد استفاده قرار خواهد گرفت. روش‌ها: از طراحی توصیفی کیفی برای انجام مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با درمانگران در یک بخش اورژانس روان‌پزشکی در تورنتو، کانادا استفاده شد. شرکت‌کنندگان شامل کلیه کارکنان بخش اورژانس، صرف‌نظر از میزان استفاده آن‌ها از اپلیکیشن SPI بودند. راهنمای مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با استفاده از چارچوب حوزه‌های نظری (TDF) و مدل قابلیت (C)، فرصت (O)، انگیزش (M) و رفتار (B) (COM-B) تدوین شد. سپس از تحلیل محتوای هدایت‌شده استفاده شد و یافته‌ها در حوزه‌های TDF و COM-B به عنوان موانع، تسهیل‌کننده‌ها یا هر دو شناسایی گردید. یافته‌ها: در مجموع با ۲۹ درمانگر بخش اورژانس شامل پرستاران، روان‌پزشکان، مددکاران اجتماعی، دستیاران برنامه و یک داروساز مصاحبه شد. اکثریت شرکت‌کنندگان از اپلیکیشن استفاده نکرده بودند. انگیزش قوی در میان درمانگران تمامی رشته‌ها برای استفاده از اپلیکیشن مشاهده شد و آن‌ها SPI را به عنوان راهبرد مراقبتی با اولویت بالا در بخش اورژانس و مرتبط با هویت و مسئولیت حرفه‌ای خود تلقی می‌کردند. موانع پیش‌بینی‌شده در خصوص اپلیکیشن به عنوان شیوه‌ای جدید برای ارائه SPI در عمل روتین شامل مستندسازی، ارتباطات، کارایی مراقبت و دسترسی بیماران به تلفن هوشمند بود. برخی موانع ناشی از فقدان قابلیت همکاری بین اپلیکیشن و پرونده الکترونیک سلامت و زیرساخت مستندسازی برای اپلیکیشن بود. نتیجه‌گیری: عوامل رفتاری کلیدی مؤثر بر اجرای اپلیکیشن SPI در بخش اورژانس روان‌پزشکی شناسایی شد. بنابراین، راهبردهای متناسب که با هدف قرار دادن قابلیت، انگیزش و فرصت بتوانند موانع را کاهش دهند، ضروری هستند و باید از تسهیل‌کننده‌هایی که می‌توانند اجرای پایدار را تقویت کنند، بهره برد. همچنین، پایش و تطبیق مستمر راهبردها لازم است، زیرا ممکن است موانع جدیدی ایجاد شود یا تسهیل‌کننده‌ها با گذر زمان تضعیف شوند که بر استفاده پایدار از اپلیکیشن در بخش اورژانس تأثیر می‌گذارد. ما از این یافته‌ها برای اطلاع‌رسانی به مرحله بعدی این پژوهش که شامل هم‌طراحی راهبردهای اجرایی هدفمند و متناسب است، استفاده خواهیم کرد.

The integration of Artificial Intelligence (AI) into psychiatry is progressing rapidly, with promising yet underexplored applications in suicide prevention. While most existing studies have focused on suicide risk prediction, AI could be applied more broadly across the suicide prevention continuum. This review explores AI's potential in improving the detection of suicidal ideation (SI), enhancing clinician training, and expanding patient access to psychotherapeutic support. Studies suggest that AI models may identify SI more sensitively than clinicians by detecting subtle linguistic or semantic cues. Furthermore, AI-based virtual patients have been shown to improve clinicians' confidence and accuracy in suicide risk assessments, particularly when used alongside traditional training methods. On the patient side, CBT-inspired AI tools offer scalable, on-demand support, but most remain unregulated and clinically unvalidated. Despite their perceived empathy and availability, such tools pose ethical and clinical risks. Many patients use AI tools without professional guidance, a trend clinicians often underestimate. This disconnect calls for urgent regulatory oversight and professional engagement. Without clear clinical validation, AI-based tools may evolve outside medical frameworks, exposing vulnerable individuals to preventable harm. Psychiatry must not only adapt but also lead, ensuring that innovation is harnessed responsibly to serve patients with empathy, safety, and scientific rigor.

ادغام هوش مصنوعی (AI) در روان‌پزشکی با سرعت زیادی در حال پیشرفت است و کاربردهای امیدبخشی، اما کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌ای در پیشگیری از خودکشی دارد. در حالی که بیشتر پژوهش‌های موجود بر پیش‌بینی خطر خودکشی متمرکز بوده‌اند، هوش مصنوعی می‌تواند به طور گسترده‌تری در سراسر طیف پیشگیری از خودکشی به کار گرفته شود. این مرور، پتانسیل هوش مصنوعی را در بهبود شناسایی افکار خودکشی (SI)، ارتقای آموزش درمانگران و افزایش دسترسی بیماران به حمایت روان‌درمانی بررسی می‌کند. مطالعات نشان می‌دهند که مدل‌های هوش مصنوعی ممکن است افکار خودکشی را حساس‌تر از درمانگران با شناسایی نشانه‌های زبانی یا معنایی ظریف تشخیص دهند. افزون بر این، بیماران مجازی مبتنی بر هوش مصنوعی باعث افزایش اعتماد به نفس و دقت درمانگران در ارزیابی خطر خودکشی شده‌اند، به ویژه زمانی که در کنار روش‌های سنتی آموزش مورد استفاده قرار گیرند. از سوی دیگر، ابزارهای هوش مصنوعی الهام‌گرفته از درمان شناختی-رفتاری (CBT) برای بیماران، حمایت مقیاس‌پذیر و در دسترسی را ارائه می‌دهند، اما بیشتر آن‌ها بدون نظارت و اعتبارسنجی بالینی باقی مانده‌اند. با وجود همدلی و دسترسی ادراک‌شده این ابزارها، آن‌ها خطرات اخلاقی و بالینی ایجاد می‌کنند. بسیاری از بیماران بدون راهنمایی حرفه‌ای از ابزارهای هوش مصنوعی استفاده می‌کنند، روندی که درمانگران اغلب آن را دست‌کم می‌گیرند. این گسست نیازمند نظارت فوری مقرراتی و مشارکت حرفه‌ای است. بدون اعتبارسنجی بالینی روشن، ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی ممکن است خارج از چارچوب‌های پزشکی تکامل یابند و افراد آسیب‌پذیر را در معرض آسیب‌های قابل پیشگیری قرار دهند. روان‌پزشکی باید نه تنها خود را تطبیق دهد، بلکه رهبری کند تا اطمینان حاصل شود که نوآوری به گونه‌ای مسئولانه برای خدمت به بیماران با همدلی، ایمنی و دقت علمی به کار گرفته می‌شود.

Background Symptom catastrophizing reflects maladaptive cognitive and emotional responses to physical symptoms and may worsen symptom burden, distress, and recovery. However, no validated Chinese instrument is available for cardiac surgery patients, limiting patient-centered assessment and early risk identification.Objective To translate and culturally adapt a symptom-neutral catastrophizing measure derived from the original Post-concussion Symptom Catastrophizing Scale and evaluate its psychometric properties in Chinese cardiac surgery patients.Methods Following Brislin’s translation model, the scale was translated into Chinese. A convenience sample of 676 cardiac surgery patients was recruited from June to October 2025. Item analysis included critical ratio testing, item-total correlations, and internal consistency evaluation. Reliability was assessed using internal consistency, split-half, and test-retest methods. Content validity was evaluated through expert consultation. Exploratory and confirmatory factor analyses were conducted to examine construct validity. Data were analyzed using SPSS 29.0 and Mplus 8.0.Results The adapted Chinese Symptom Catastrophizing Scale demonstrated strong content validity in cardiac surgery patients (S-CVI/Ave = 0.975; CVR = 0.800–1.000). Exploratory factor analysis extracted a three-factor model explaining 79.774% of the variance. Confirmatory factor analysis indicated acceptable model fit (χ2/df = 2.175, CFI = 0.970, TLI = 0.962, RMSEA = 0.059). Reliability coefficients included Cronbach’s α = 0.936, split-half reliability = 0.894, test-retest reliability = 0.958, and McDonald’s ω = 0.934.Conclusion The Chinese Symptom Catastrophizing Scale demonstrated satisfactory initial reliability and validity evidence in cardiac surgery patients. It provides a brief, standardized, patient-centered measure for identifying maladaptive symptom responses and may facilitate early psychological risk screening, targeted symptom management, and future patient-reported outcome research.

زمینه و هدف: فاجعه‌سازی نشانه‌ها بازتاب‌دهنده پاسخ‌های شناختی و هیجانی ناسازگار به نشانه‌های جسمانی است و ممکن است بار نشانه‌ها، پریشانی و روند بهبودی را تشدید کند. با این حال، هیچ ابزار معتبر به زبان چینی برای بیماران جراحی قلب وجود ندارد و این امر ارزیابی مبتنی بر بیمار و شناسایی زودهنگام خطر را محدود می‌کند. هدف: ترجمه و بومی‌سازی فرهنگی یک ابزار خنثی نسبت به نشانه‌ها که از مقیاس اصلی فاجعه‌سازی نشانه‌های پس از ضربه مغزی اقتباس شده و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی آن در بیماران چینی جراحی قلب بود. روش‌ها: با پیروی از مدل ترجمه Brislin، مقیاس به زبان چینی ترجمه شد. نمونه‌گیری در دسترس شامل ۶۷۶ بیمار جراحی قلب از ژوئن تا اکتبر ۲۰۲۵ بود. تحلیل ماده‌ها شامل آزمون نسبت بحرانی، همبستگی ماده-کل و ارزیابی انسجام درونی بود. پایایی با استفاده از انسجام درونی، روش دو نیمه و آزمون بازآزمایی سنجیده شد. روایی محتوا از طریق مشاوره با خبرگان ارزیابی شد. برای بررسی روایی سازه، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی انجام شد. داده‌ها با استفاده از SPSS 29.0 و Mplus 8.0 تحلیل شدند. یافته‌ها: مقیاس فاجعه‌سازی نشانه‌ها به زبان چینی روایی محتوای قوی در بیماران جراحی قلب نشان داد (S-CVI/Ave = 0.975؛ CVR = 0.800–1.000). تحلیل عاملی اکتشافی سه عامل استخراج کرد که ۷۹.۷۷۴٪ واریانس را تبیین نمود. تحلیل عاملی تأییدی برازش قابل قبول مدل را نشان داد (χ2/df = 2.175، CFI = 0.970، TLI = 0.962، RMSEA = 0.059). ضرایب پایایی شامل آلفای کرونباخ = 0.936، پایایی دو نیمه = 0.894، پایایی بازآزمایی = 0.958 و اومگای مک‌دونالد = 0.934 بود. نتیجه‌گیری: مقیاس فاجعه‌سازی نشانه‌ها به زبان چینی شواهد اولیه رضایت‌بخشی از نظر پایایی و روایی در بیماران جراحی قلب ارائه داد. این ابزار، مقیاسی مختصر، استاندارد و مبتنی بر بیمار برای شناسایی پاسخ‌های ناسازگار به نشانه‌ها فراهم می‌کند و می‌تواند غربالگری زودهنگام خطر روان‌شناختی، مدیریت هدفمند نشانه‌ها و پژوهش‌های آتی مبتنی بر پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار را تسهیل نماید.

Purpose Depression is a known comorbidity in patients with chronic pain and musculoskeletal conditions, including specialty hand clinic patients. A subset experience active suicidal ideation or thoughts of self-harm at or around the time of their visit; however, epidemiological data are limited. We aimed to determine the prevalence of active suicidal ideation and hypothesized that hand surgery patients endorsing it would report greater pain, worse physical function, and greater socioeconomic disadvantage than those without suicidal ideation. Methods We conducted a retrospective review of patients presenting to our clinic from August 2022 to August 2023. They completed a Patient Health Questionnaire two-question (PHQ-2) screener; those scoring ≥3 completed the PHQ nine-question (PHQ-9). Active suicidal ideation ("high risk") was defined as a nonzero response to item 9 of the PHQ-9. Demographic, socioeconomic (including Area Deprivation Index), and patient-reported outcome data were collected. Chi-squared and t tests were used to compare high- and low-risk patients, and multivariable regression was used to assess adjusted associations between surgical status and follow-up patterns. Results Of the 7,023 new patients who completed the PHQ-2, 495 (7%) screened positive and completed the PHQ-9; 123 patients (1.8% of total) endorsed active suicidal ideation. Compared with low-risk patients, high-risk patients reported significantly higher pain, poorer global physical health, and worse upper extremity function, along with greater socioeconomic disadvantages, including higher Area Deprivation Index scores and more frequent transportation barriers. No significant differences occurred in surgical rates or follow-up utilization between high- and low-risk patients, including after stratification by procedure type. Conclusions Approximately 1 in 50 new patients reported active suicidality, greater pain, worse physical function, and greater socioeconomic burden—differences that exceeded published minimal clinically important differences. Screening tools and targeted surgeon education may aid in early identification and guide opportunities for intervention and support. Type of study/level of evidence Prognostic IV.

هدف: افسردگی یک همبودی شناخته‌شده در بیماران مبتلا به درد مزمن و اختلالات اسکلتی‌عضلانی، از جمله بیماران کلینیک تخصصی دست است. زیرمجموعه‌ای از این بیماران در زمان مراجعه یا حوالی آن، افکار فعال خودکشی یا افکار آسیب به خود را تجربه می‌کنند؛ با این حال، داده‌های اپیدمیولوژیک محدود است. هدف ما تعیین شیوع افکار فعال خودکشی بود و فرض کردیم که بیمارانی که در کلینیک جراحی دست این افکار را تأیید می‌کنند، درد بیشتری، عملکرد جسمی ضعیف‌تر و محرومیت اجتماعی-اقتصادی بیشتری نسبت به بیماران بدون افکار خودکشی گزارش می‌کنند. روش‌ها: ما یک مرور گذشته‌نگر بر بیماران مراجعه‌کننده به کلینیک خود از اوت ۲۰۲۲ تا اوت ۲۰۲۳ انجام دادیم. بیماران پرسشنامه سلامت بیمار دو سوالی (PHQ-2) را تکمیل کردند؛ کسانی که نمره ≥۳ کسب کردند، پرسشنامه نه سوالی (PHQ-9) را تکمیل نمودند. افکار فعال خودکشی («پرخطر») به عنوان پاسخ غیرصفر به سوال ۹ PHQ-9 تعریف شد. داده‌های جمعیت‌شناختی، اجتماعی-اقتصادی (از جمله شاخص محرومیت منطقه‌ای) و پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار جمع‌آوری شد. برای مقایسه بیماران پرخطر و کم‌خطر از آزمون کای‌دو و t استفاده شد و برای ارزیابی ارتباطات تعدیل‌شده بین وضعیت جراحی و الگوهای پیگیری از رگرسیون چندمتغیره بهره گرفته شد. نتایج: از میان ۷٬۰۲۳ بیمار جدید که PHQ-2 را تکمیل کردند، ۴۹۵ نفر (۷٪) غربالگری مثبت داشتند و PHQ-9 را تکمیل کردند؛ ۱۲۳ بیمار (۱٫۸٪ کل) افکار فعال خودکشی را تأیید کردند. در مقایسه با بیماران کم‌خطر، بیماران پرخطر به طور معناداری درد بیشتر، سلامت جسمی کلی ضعیف‌تر و عملکرد اندام فوقانی بدتری گزارش کردند و همچنین محرومیت اجتماعی-اقتصادی بیشتری از جمله نمرات بالاتر شاخص محرومیت منطقه‌ای و موانع حمل‌ونقل بیشتر داشتند. تفاوت معناداری در نرخ جراحی یا استفاده از پیگیری بین بیماران پرخطر و کم‌خطر مشاهده نشد، حتی پس از تفکیک بر اساس نوع عمل. نتیجه‌گیری: تقریباً یک نفر از هر ۵۰ بیمار جدید افکار فعال خودکشی، درد بیشتر، عملکرد جسمی ضعیف‌تر و بار اجتماعی-اقتصادی بیشتری گزارش کردند—تفاوت‌هایی که از حداقل تفاوت‌های بالینی مهم منتشرشده فراتر بود. ابزارهای غربالگری و آموزش هدفمند جراحان می‌تواند به شناسایی زودهنگام و هدایت فرصت‌های مداخله و حمایت کمک کند. نوع مطالعه/سطح شواهد: پیش‌آگهی IV.

AI will play an increasingly large role in providing healthcare services in the near future, creating a pressing need to examine how people perceive AI compared to humans in healthcare. To this end, this study examines how people perceive AI and human doctors in a common medical scenario of giving healthcare advice over an online chat platform. Participants read an online chat conversation that featured a patient asking for medical advice with either an AI or human doctor. In addition, the doctor either linguistically aligned with the patient (by repeating medical terms previously used by the patient) or not (by using synonyms of the patient's terms). Linguistic alignment in conversation has been found to increase positive perceptions of interactions and therefore may be a useful tool to increase patient satisfaction in healthcare interactions. AI doctors but not human ones were penalized when not linguistically aligning with the patient, even though these doctors gave the same exact medical advice. Additionally, across a range of measures, participants in general had more negative perceptions of AI doctors compared to human ones. Overall, these results suggest that people hold AI to different standards as well as judge AI harsher than humans in medical settings.

هوش مصنوعی در آینده نزدیک نقش فزاینده‌ای در ارائه خدمات مراقبت‌های سلامت ایفا خواهد کرد و این امر نیاز فوری به بررسی نحوه ادراک افراد از هوش مصنوعی در مقایسه با انسان‌ها در حوزه سلامت را ایجاد می‌کند. بر این اساس، این پژوهش به بررسی نحوه ادراک افراد از پزشکان هوش مصنوعی و انسانی در یک سناریوی رایج پزشکی، یعنی ارائه مشاوره سلامت از طریق یک پلتفرم گفت‌وگوی آنلاین، می‌پردازد. شرکت‌کنندگان یک گفت‌وگوی آنلاین را مطالعه کردند که در آن بیماری برای دریافت مشاوره پزشکی با یک پزشک (هوش مصنوعی یا انسانی) مکاتبه می‌کرد. علاوه بر این، پزشک یا با بیمار هم‌ترازی زبانی داشت (با تکرار اصطلاحات پزشکی که قبلاً توسط بیمار استفاده شده بود) یا نداشت (با استفاده از مترادف‌های اصطلاحات بیمار). پژوهش‌ها نشان داده‌اند که هم‌ترازی زبانی در مکالمه می‌تواند ادراک مثبت از تعاملات را افزایش دهد و بنابراین ممکن است ابزاری مفید برای افزایش رضایت بیماران در تعاملات سلامت باشد. پزشکان هوش مصنوعی، اما نه پزشکان انسانی، زمانی که با بیمار هم‌ترازی زبانی نداشتند، مورد قضاوت منفی قرار گرفتند، حتی با وجود اینکه دقیقاً همان مشاوره پزشکی را ارائه دادند. همچنین، در طیف وسیعی از سنجه‌ها، شرکت‌کنندگان به طور کلی ادراک منفی‌تری نسبت به پزشکان هوش مصنوعی در مقایسه با پزشکان انسانی داشتند. در مجموع، این نتایج نشان می‌دهد که افراد استانداردهای متفاوتی برای هوش مصنوعی قائل هستند و در محیط‌های پزشکی نسبت به هوش مصنوعی قضاوت سخت‌گیرانه‌تری دارند.

Several tools measure the Health-related quality of life (HRQOL) of people with chronic illnesses but evidence on their cross-cultural adaptation is limited. This study performed the cross-cultural adaptation of the Minnesota Living with Heart Failure Questionnaire (MLHFQ) for use with Urdu speakers in Pakistan, while documenting the adaptation process in detail. This methodological study employed a structured cross-cultural adaptation and linguistic validation design. We incorporated a Delphi Pannel to the MAPI Research Trusts’ 5-step linguistic validation process. Two forward translators independently adapted and reconciled the Indian Urdu version of the MLHFQ for use in Pakistan. Using a modified Delphi approach comprising three Heart Failure patients and one cardiologist reviewed the translation for linguistic accuracy, cultural relevance, and comprehensiveness, identified problems and provided feedback that informed the Pakistani Urdu version 1.0. Two independent back translators translated version 1.0 back to English. The Principal Investigator and back translators reconciled back-translations and proposed changes that were approved by forward translators. Translations, reconciliation reports, and Delphi panel feedback were analyzed using inductive qualitative content analysis, resulting in four themes describing the methodological challenges and adaptation strategies encountered during cross-cultural adaptation: (1) direct transferring of compatible words from the Indian Urdu version to Pakistani Urdu version of the MLHFQ, (2) using indirect substitutes for words lacking direct Urdu equivalents, (3) balancing the tone of written and spoken Urdu, and (4) incorporating contextual nuances within each element of the tool. This study successfully adapted the MLHFQ for Urdu-speaking patients with Heart Failure in Pakistan while systematically documenting the linguistic, cultural, and contextual challenges encountered throughout the adaptation process. The findings offer valuable methodological insights for researchers adapting HRQOL tools and provide quality evidence regarding the use of the MLHFQ for use with Urdu speakers in Pakistan.

ابزارهای متعددی برای سنجش کیفیت زندگی مرتبط با سلامت (HRQOL) افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن وجود دارد، اما شواهد محدودی درباره بومی‌سازی فرهنگی آن‌ها در دسترس است. این مطالعه به بومی‌سازی فرهنگی پرسشنامه Minnesota Living with Heart Failure Questionnaire (MLHFQ) برای استفاده در میان فارسی‌زبانان اردو در پاکستان پرداخته و فرایند بومی‌سازی را به طور دقیق مستندسازی کرده است. این پژوهش روشی از طراحی ساختارمند بومی‌سازی فرهنگی و اعتبارسنجی زبانی بهره برده است. ما پنل دلفی را به فرایند پنج‌مرحله‌ای اعتبارسنجی زبانی MAPI Research Trust افزودیم. دو مترجم رو به جلو به طور مستقل نسخه اردو هندی پرسشنامه MLHFQ را برای استفاده در پاکستان تطبیق داده و تلفیق کردند. با استفاده از رویکرد دلفی اصلاح‌شده، شامل سه بیمار مبتلا به نارسایی قلبی و یک متخصص قلب، ترجمه از نظر دقت زبانی، تناسب فرهنگی و جامعیت مورد بازبینی قرار گرفت، مشکلات شناسایی و بازخوردهایی ارائه شد که نسخه 1.0 اردو پاکستانی را شکل داد. دو مترجم مستقل رو به عقب نسخه 1.0 را مجدداً به انگلیسی ترجمه کردند. پژوهشگر اصلی و مترجمان رو به عقب ترجمه‌های بازگشتی را تلفیق و تغییرات پیشنهادی را مطرح کردند که توسط مترجمان رو به جلو تأیید شد. ترجمه‌ها، گزارش‌های تلفیق و بازخورد پنل دلفی با استفاده از تحلیل محتوای کیفی استقرایی بررسی شد که منجر به استخراج چهار مضمون درباره چالش‌های روشی و راهبردهای بومی‌سازی در فرایند بومی‌سازی فرهنگی گردید: (1) انتقال مستقیم واژه‌های سازگار از نسخه اردو هندی به نسخه اردو پاکستانی پرسشنامه MLHFQ، (2) استفاده از معادل‌های غیرمستقیم برای واژه‌هایی که معادل مستقیم در اردو ندارند، (3) ایجاد تعادل میان لحن نوشتاری و گفتاری اردو، و (4) گنجاندن ظرایف زمینه‌ای در هر جزء ابزار. این مطالعه با موفقیت پرسشنامه MLHFQ را برای بیماران اردو‌زبان مبتلا به نارسایی قلبی در پاکستان بومی‌سازی کرده و به طور نظام‌مند چالش‌های زبانی، فرهنگی و زمینه‌ای را در طول فرایند بومی‌سازی مستندسازی نموده است. یافته‌ها بینش‌های روشی ارزشمندی برای پژوهشگران در زمینه بومی‌سازی ابزارهای HRQOL فراهم می‌کند و شواهد کیفی معتبری درباره استفاده از پرسشنامه MLHFQ برای اردو‌زبانان در پاکستان ارائه می‌دهد.

Nationwide studies of selective mutism (SM) are scarce. This study examined the prevalence of SM in Child and Adolescent Mental Health Services (CAMHS), referral reasons, occurrence of additional mental disorders, and psychotropic medication use in a nationally representative clinical population. The sample comprised all youth referred to CAMHS and registered with a diagnosis of SM in the Norwegian Patient Registry from 2008 to 2022. In total, 1591 youth with SM were identified, with a female-to-male ratio of 2:1. The mean age at first CAMHS referral was 9.1 years (SD 4.0). Boys were referred significantly earlier than girls (8.8 years (SD 4.0) versus 9.3 years (SD 4.0, t = -2.29, df 1589, p = .02)). The main referral reasons were suspected anxiety and affective disorders. The mean age at SM diagnosis was 10.1 years (SD 4.2); boys were diagnosed slightly earlier than girls (9.8 years (SD 4.2) versus 10.2 years (SD 4.2, t = -2.12, df 1589, p = .03)). Additional mental disorders were diagnosed in 51.4% at a mean age of 13.2 years (SD 3.7), most commonly anxiety disorders (33%; ICD-10 F40–F41, F93). Learning difficulties were diagnosed in 9% at a mean age of 11.0 years (SD 4.0). Nearly one-third (31.5%) were prescribed psychotropic medication, mainly during adolescence, with selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) being most common. This nationwide study demonstrates a relatively late age at SM diagnosis and frequent additional mental disorders. Though further longitudinal research is warranted, findings suggest that earlier diagnosis with earlier specialist care for anxiety may be needed to improve outcomes in SM, especially in girls.

مطالعات سراسری درباره لالی انتخابی (SM) نادر هستند. این پژوهش به بررسی شیوع SM در خدمات سلامت روان کودکان و نوجوانان (CAMHS)، دلایل ارجاع، بروز اختلالات روانی همراه و مصرف داروهای روان‌گردان در یک جمعیت بالینی نماینده ملی پرداخت. نمونه شامل تمامی کودکان و نوجوانانی بود که به CAMHS ارجاع داده شده و با تشخیص SM در سامانه ثبت بیماران نروژ از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۲ ثبت شده بودند. در مجموع، ۱۵۹۱ کودک و نوجوان مبتلا به SM شناسایی شدند که نسبت دختر به پسر ۲ به ۱ بود. میانگین سن در اولین ارجاع به CAMHS، ۹/۱ سال (انحراف معیار ۴/۰) بود. پسران به طور معناداری زودتر از دختران ارجاع داده شدند (۸/۸ سال (انحراف معیار ۴/۰) در مقابل ۹/۳ سال (انحراف معیار ۴/۰)، t = ‎-۲/۲۹، df ۱۵۸۹، p = ‎.۰۲). دلایل اصلی ارجاع، شک به اختلالات اضطرابی و خلقی بود. میانگین سن در زمان تشخیص SM، ۱۰/۱ سال (انحراف معیار ۴/۲) بود؛ پسران اندکی زودتر از دختران تشخیص داده شدند (۹/۸ سال (انحراف معیار ۴/۲) در مقابل ۱۰/۲ سال (انحراف معیار ۴/۲)، t = ‎-۲/۱۲، df ۱۵۸۹، p = ‎.۰۳). اختلالات روانی همراه در ۵۱/۴٪ با میانگین سن ۱۳/۲ سال (انحراف معیار ۳/۷) تشخیص داده شد که شایع‌ترین آن‌ها اختلالات اضطرابی (۳۳٪؛ ICD-10 F40–F41, F93) بود. مشکلات یادگیری در ۹٪ با میانگین سن ۱۱/۰ سال (انحراف معیار ۴/۰) تشخیص داده شد. نزدیک به یک‌سوم (۳۱/۵٪) داروهای روان‌گردان دریافت کردند که عمدتاً در دوره نوجوانی و عمدتاً مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) بود. این مطالعه سراسری نشان می‌دهد که سن تشخیص SM نسبتاً بالا و اختلالات روانی همراه شایع است. اگرچه پژوهش‌های طولی بیشتری مورد نیاز است، یافته‌ها حاکی از آن است که تشخیص زودهنگام همراه با مراقبت تخصصی زودتر برای اضطراب می‌تواند به بهبود پیامدهای SM، به ویژه در دختران، کمک کند.

Severe mental illness (SMI) often limits participation in traditional therapy due to motivational and cognitive deficits. We examined short-term clinical changes during use of a personalized video-based mobile app ( MARO )—providing psychoeducation, emotion regulation, cognitive restructuring, and behavioral activation—in community-dwelling individuals with SMI and explored whether the timing of minimal human coaching was associated with these outcomes. This 8-week exploratory randomized crossover trial compared an Immediate-Coaching group (app + coaching → app only) and a Delayed-Coaching group (app only → app + coaching); both groups used MARO throughout the study. Among 40 randomized participants, 27 completed all assessments. Depression (Patient Health Questionnaire-9), anxiety (Generalized Anxiety Disorder-7), and positive automatic thoughts (Automatic Thoughts Questionnaire–Positive) were assessed at baseline and after 4 and 8 weeks. Both groups showed decreases in PHQ-9 and GAD-7 scores over the 8-week intervention period, while ATQ-P scores increased. Overall PHQ-9 scores were lower and ATQ-P scores were higher in the Immediate-Coaching group than in the Delayed-Coaching group. These preliminary findings support further evaluation in larger, adequately powered controlled studies of personalized video-based mobile interventions as a potentially scalable digital–human approach to community-based care for individuals with severe mental illness. Trial Registration: CRIS, KCT0011492.

اختلال روانی شدید (SMI) اغلب به دلیل کمبودهای انگیزشی و شناختی، مشارکت در درمان‌های سنتی را محدود می‌کند. ما تغییرات بالینی کوتاه‌مدت را در طول استفاده از یک اپلیکیشن موبایلی مبتنی بر ویدئو و شخصی‌سازی‌شده (MARO) ــ که آموزش روانی، تنظیم هیجان، بازسازی شناختی و فعال‌سازی رفتاری را ارائه می‌دهد ــ در افراد ساکن در جامعه با SMI بررسی کردیم و همچنین بررسی شد که آیا زمان‌بندی دریافت حداقل راهنمایی انسانی با این پیامدها مرتبط است یا خیر. این کارآزمایی متقاطع تصادفی اکتشافی به مدت ۸ هفته، دو گروه دریافت‌کننده راهنمایی فوری (اپ + راهنمایی → فقط اپ) و گروه دریافت‌کننده راهنمایی با تأخیر (فقط اپ → اپ + راهنمایی) را مقایسه کرد؛ هر دو گروه در طول مطالعه از MARO استفاده کردند. از میان ۴۰ شرکت‌کننده تصادفی‌سازی‌شده، ۲۷ نفر تمامی ارزیابی‌ها را تکمیل کردند. افسردگی (پرسشنامه سلامت بیمار-۹)، اضطراب (اختلال اضطراب فراگیر-۷) و افکار خودکار مثبت (پرسشنامه افکار خودکار–مثبت) در ابتدا، پس از ۴ هفته و پس از ۸ هفته ارزیابی شدند. هر دو گروه در طول دوره مداخله ۸ هفته‌ای کاهش در نمرات PHQ-9 و GAD-7 را نشان دادند، در حالی که نمرات ATQ-P افزایش یافت. به طور کلی، نمرات PHQ-9 در گروه راهنمایی فوری پایین‌تر و نمرات ATQ-P بالاتر از گروه راهنمایی با تأخیر بود. این یافته‌های مقدماتی از ارزیابی بیشتر در مطالعات کنترل‌شده با توان آماری کافی از مداخلات موبایلی مبتنی بر ویدئو و شخصی‌سازی‌شده به عنوان رویکردی دیجیتال–انسانی و بالقوه مقیاس‌پذیر برای مراقبت مبتنی بر جامعه در افراد با اختلال روانی شدید حمایت می‌کند. ثبت کارآزمایی: CRIS, KCT0011492.

People with longstanding eating disorders (EDs) are often conceptualised as 'treatment-resistant' when they are not currently benefitting from established recovery-focused treatments. This may encourage a shift from recovery-focused treatments to care approaches that for many individuals do not foster recovery. As a result, the present article offers an explicitly hope-holding and recovery-fostering care (RFC) approach that neither demands recovery nor abandons the possibility of recovery, whatever recovery may mean to the individual being cared for. RFC is guided by the following principles, which were developed in response to limitations identified in current care approaches for people with longstanding EDs: [1] Holding hope for meaningful recovery and enabling opportunities for it; [2] Building therapeutic alliances; [3] Formulation-based and epistemically just care; [4] Unconditional safeguarding; and [5] Supporting caregivers. RFC is not a scientific model with the level of specification often demanded by academic frameworks. Rather, it is a creative, flexible, and person-led approach to care that prioritises people with lived experience over strict adherence to manuals, and values humanity-based care alongside evidence-based care.

افراد مبتلا به اختلالات خوردن (EDs) مزمن اغلب زمانی که از درمان‌های مبتنی بر بهبودی مرسوم بهره‌مند نمی‌شوند، به عنوان «مقاوم به درمان» مفهوم‌سازی می‌شوند. این امر ممکن است موجب تغییر رویکرد از درمان‌های بازیابی‌محور به رویکردهای مراقبتی شود که برای بسیاری از افراد، بهبودی را تقویت نمی‌کنند. در نتیجه، مقاله حاضر رویکردی صریحاً امیدمحور و بازیابی‌پرور (RFC) ارائه می‌دهد که نه بهبودی را مطالبه می‌کند و نه امکان بهبودی را ـ صرف‌نظر از معنایی که بهبودی برای فرد تحت مراقبت دارد ـ کنار می‌گذارد. RFC بر اساس اصول زیر هدایت می‌شود که در پاسخ به محدودیت‌های شناسایی‌شده در رویکردهای مراقبتی کنونی برای افراد با EDs مزمن توسعه یافته‌اند: [۱] حفظ امید به بهبودی معنادار و فراهم‌سازی فرصت‌هایی برای آن؛ [۲] ایجاد اتحاد درمانی؛ [۳] مراقبت مبتنی بر فرمول‌بندی و عدالت معرفتی؛ [۴] حمایت بی‌قید و شرط؛ و [۵] حمایت از مراقبان. RFC یک مدل علمی با سطح مشخص‌سازی مورد انتظار در چارچوب‌های دانشگاهی نیست، بلکه رویکردی خلاقانه، انعطاف‌پذیر و فردمحور به مراقبت است که تجربه زیسته افراد را بر پایبندی سخت‌گیرانه به دستورالعمل‌ها مقدم می‌داند و مراقبت مبتنی بر انسانیت را در کنار مراقبت مبتنی بر شواهد ارزشمند می‌شمارد.

OBJECTIVE: Evaluate test-retest reliability, internal consistency, and construct validity of the Norwegian version of the Pediatric Family Needs Questionnaire (FNQ-P). DESIGN: Test-retest reliability, internal consistency, and construct validity. Subject/patients: Parents/caregivers of children (6-17 years) with ABI in the chronic phase who participated in the Child in Context Intervention (CICI) study. METHODS: Internal consistency was assessed with Cronbach's alpha, while test-retest reliability was explored with intraclass correlation coefficients (ICC), t-tests, and coefficients of variation. Standard error of measurement and minimal detectable change were also assessed. Construct validity in relation to Matrices and Similarities from WISC-V, Health and Behavior Inventory (HBI), Behavior Rating Inventory of Executive Function-2 (BRIEF-2), Pediatric Quality of Life Inventory (PedsQL), Tool to Measure Parenting Self-Efficacy (TOPSE), Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9), and Generalized Anxiety Disorder Scale-7(GAD-7) was explored with correlation coefficients. RESULTS: Test-retest reliability of the total mean FNQ-P score was good (ICC = 0.84). Internal consistency was excellent with a Cronbach's alpha of 0.98. Construct validity was confirmed. The only significant correlations were weak correlations with parent anxiety (GAD-7) and child's emotional functioning (PedsQL). CONCLUSION: The Norwegian FNQ-P has good psychometric properties and can be used to obtain reliable and valid data regarding family needs.

هدف: ارزیابی پایایی آزمون-بازآزمون، انسجام درونی و روایی سازه نسخه نروژی پرسشنامه نیازهای خانواده کودکان (FNQ-P). طرح: پایایی آزمون-بازآزمون، انسجام درونی و روایی سازه. آزمودنی‌ها/بیماران: والدین/مراقبان کودکان (۶ تا ۱۷ سال) با آسیب مغزی اکتسابی (ABI) در مرحله مزمن که در مطالعه مداخله کودک در زمینه (CICI) شرکت کردند. روش‌ها: انسجام درونی با آلفای کرونباخ ارزیابی شد، در حالی که پایایی آزمون-بازآزمون با ضرایب همبستگی درون‌کلاسی (ICC)، آزمون t و ضرایب تغییرپذیری بررسی گردید. خطای استاندارد اندازه‌گیری و حداقل تغییر قابل تشخیص نیز ارزیابی شد. روایی سازه در ارتباط با ماتریس‌ها و شباهت‌ها از WISC-V، فهرست سلامت و رفتار (HBI)، فهرست رتبه‌بندی رفتار اجرایی-۲ (BRIEF-2)، پرسشنامه کیفیت زندگی کودکان (PedsQL)، ابزار سنجش خودکارآمدی والدگری (TOPSE)، پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) و مقیاس اختلال اضطراب فراگیر-۷ (GAD-7) با ضرایب همبستگی بررسی شد. نتایج: پایایی آزمون-بازآزمون نمره میانگین کل FNQ-P خوب بود (ICC = 0.84). انسجام درونی با آلفای کرونباخ 0.98 عالی بود. روایی سازه تأیید شد. تنها همبستگی‌های معنادار، همبستگی‌های ضعیف با اضطراب والدین (GAD-7) و عملکرد هیجانی کودک (PedsQL) بود. نتیجه‌گیری: نسخه نروژی FNQ-P دارای ویژگی‌های روان‌سنجی خوبی است و می‌تواند برای به‌دست‌آوردن داده‌های پایا و روا در مورد نیازهای خانواده مورد استفاده قرار گیرد.

BACKGROUND: Poor sleep quality is a global health concern among nurses, particularly in high-intensity settings. Unpredictable workloads, extended shifts and high patient acuity compromise sleep quality, negatively affecting nurses' well-being and patient outcomes. AIM: To describe the perceived sleep quality of nurses working in high-intensity settings. STUDY DESIGN: A qualitative descriptive design was used. Purposive sampling was used to select participants who met the inclusion criteria. Data were collected through three semi-structured focus group discussions with 21 nurses working in high-intensity units of an academic hospital in Gauteng, South Africa. Thematic analysis was used to analyse data manually, and the COREQ guidelines were followed. FINDINGS: Three major themes emerged: barriers to quality sleep, consequences of poor sleep and coping mechanisms. Participants described environmental, occupational, organisational and domestic barriers to quality sleep, including community noise, long working hours, staff shortages, inadequate resources and family responsibilities. Poor sleep was associated with emotional exhaustion, impaired concentration and perceived patient safety risks. Participants reported using pharmacological and non-pharmacological strategies to manage fatigue and sleep difficulties. CONCLUSIONS: This study highlights that sleep disruption among nurses working in high-intensity settings is shaped by environmental, occupational, organisational, community and family-related factors. Poor sleep was perceived to be associated with emotional exhaustion, impaired concentration, patient safety concerns and reliance on adaptive and maladaptive coping strategies to manage fatigue and insomnia. These findings suggest that sleep disruption is a systemic issue requiring organisational and context-sensitive interventions to improve nurses' well-being and patient care outcomes. RELEVANCE TO CLINICAL PRACTICE: Improving nurses' well-being and patient safety requires interventions that address the organisational, environmental and social contributors to sleep disruption. Supportive practice environments, adequate staffing, fatigue management initiatives and psychosocial support may improve sleep quality, reduce emotional exhaustion and clinical errors and enhance nurse well-being and patient care outcomes.

زمینه: کیفیت پایین خواب یکی از نگرانی‌های جهانی سلامت در میان پرستاران، به‌ویژه در محیط‌های با شدت بالا است. حجم کار غیرقابل پیش‌بینی، شیفت‌های طولانی و شدت بالای وضعیت بیماران، کیفیت خواب را به خطر می‌اندازد و بهزیستی پرستاران و پیامدهای بیماران را به طور منفی تحت تأثیر قرار می‌دهد. هدف: توصیف کیفیت خواب ادراک‌شده پرستاران شاغل در محیط‌های با شدت بالا. طرح مطالعه: از طرح توصیفی کیفی استفاده شد. نمونه‌گیری هدفمند برای انتخاب شرکت‌کنندگانی که معیارهای ورود را داشتند، به کار رفت. داده‌ها از طریق سه جلسه بحث گروهی نیمه‌ساختاریافته با ۲۱ پرستار شاغل در واحدهای با شدت بالای یک بیمارستان دانشگاهی در Gauteng، آفریقای جنوبی جمع‌آوری شد. تحلیل داده‌ها به صورت دستی و با استفاده از تحلیل تماتیک انجام شد و دستورالعمل‌های COREQ رعایت گردید. یافته‌ها: سه تم اصلی استخراج شد: موانع کیفیت خواب، پیامدهای خواب ضعیف و راهبردهای مقابله‌ای. شرکت‌کنندگان موانع محیطی، شغلی، سازمانی و خانوادگی کیفیت خواب را توصیف کردند، از جمله سر و صدای محیطی، ساعات کاری طولانی، کمبود نیرو، منابع ناکافی و مسئولیت‌های خانوادگی. خواب ضعیف با فرسودگی هیجانی، اختلال در تمرکز و خطرات ادراک‌شده برای ایمنی بیمار مرتبط بود. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که برای مدیریت خستگی و مشکلات خواب، از راهبردهای دارویی و غیردارویی استفاده می‌کنند. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که اختلال خواب در میان پرستاران شاغل در محیط‌های با شدت بالا تحت تأثیر عوامل محیطی، شغلی، سازمانی، اجتماعی و خانوادگی قرار دارد. خواب ضعیف با فرسودگی هیجانی، اختلال تمرکز، نگرانی‌های ایمنی بیمار و اتکاء به راهبردهای مقابله‌ای سازگار و ناسازگار برای مدیریت خستگی و بی‌خوابی ادراک می‌شود. این یافته‌ها حاکی از آن است که اختلال خواب یک مسئله نظام‌مند است که نیازمند مداخلات سازمانی و حساس به زمینه برای ارتقاء بهزیستی پرستاران و پیامدهای مراقبت از بیمار است. اهمیت برای عمل بالینی: ارتقاء بهزیستی پرستاران و ایمنی بیمار مستلزم مداخلاتی است که به عوامل سازمانی، محیطی و اجتماعی مؤثر بر اختلال خواب می‌پردازد. محیط‌های کاری حمایتی، تأمین نیروی انسانی کافی، ابتکارات مدیریت خستگی و حمایت روانی-اجتماعی می‌تواند کیفیت خواب را بهبود بخشد، فرسودگی هیجانی و خطاهای بالینی را کاهش دهد و بهزیستی پرستار و پیامدهای مراقبت از بیمار را ارتقاء بخشد.

Aim. Compassionate care is vital for quality healthcare. Empathy and compassion are key skills for nurses, but they are often hindered by stress, time pressures and excessive workload. Compassion fatigue can lead to burnout and lower-quality care. This review sought to identify effective interventions for enhancing compassionate nursing care, supporting nurses’ job satisfaction, and reducing the risk of burnout. Material and methods. We conducted a narrative review of international literature (2014-2023) from MEDLINE and CINAHL Ultimate, with the focus on empathy, compassion, burnout, and nursing interventions. After screening titles, abstracts, and full texts, a total of 44 relevant articles were included. Due to heterogeneity, findings were synthesized narratively. Results. Mindfulness, cognitive-behavioral therapy and reflective practices effectively reduce stress among nurses. Supportive leadership, positive work environments and the use of digital tools further enhance stress management. Integrating empathy and emotional regulation into nursing education strengthens resilience and improves job satisfaction. Conclusions. While empathy and compassion are central to nursing, they may also contribute to burnout and compassion fatigue. Empowering nurses through education, self-care, and emotional regulation supported by healthy workplaces and teamwork reduces burnout, enhances job satisfaction, and improves patient care. Ongoing research is essential in order to sustain resilience and compassionate healthcare worldwide.

هدف: مراقبت شفقت‌آمیز برای کیفیت مراقبت‌های بهداشتی حیاتی است. همدلی و شفقت مهارت‌های کلیدی برای پرستاران هستند، اما اغلب به دلیل استرس، فشار زمانی و بار کاری بیش از حد مختل می‌شوند. خستگی شفقت می‌تواند منجر به فرسودگی شغلی و کاهش کیفیت مراقبت شود. این مرور با هدف شناسایی مداخلات مؤثر برای ارتقای مراقبت شفقت‌آمیز پرستاری، حمایت از رضایت شغلی پرستاران و کاهش خطر فرسودگی شغلی انجام شد. مواد و روش‌ها: مرور روایتی ادبیات بین‌المللی (۲۰۱۴ تا ۲۰۲۳) از پایگاه‌های MEDLINE و CINAHL Ultimate با تمرکز بر همدلی، شفقت، فرسودگی شغلی و مداخلات پرستاری انجام شد. پس از غربالگری عناوین، چکیده‌ها و متون کامل، در مجموع ۴۴ مقاله مرتبط وارد مطالعه شدند. به دلیل ناهمگونی، یافته‌ها به صورت روایتی سنتز شدند. نتایج: ذهن‌آگاهی، درمان شناختی‌رفتاری و تمرینات تأملی به طور مؤثری استرس را در میان پرستاران کاهش می‌دهند. رهبری حمایتی، محیط‌های کاری مثبت و استفاده از ابزارهای دیجیتال مدیریت استرس را بیشتر تقویت می‌کنند. ادغام همدلی و تنظیم هیجانی در آموزش پرستاری، تاب‌آوری را تقویت و رضایت شغلی را بهبود می‌بخشد. نتیجه‌گیری: اگرچه همدلی و شفقت در پرستاری نقش محوری دارند، اما ممکن است به فرسودگی شغلی و خستگی شفقت نیز منجر شوند. توانمندسازی پرستاران از طریق آموزش، خودمراقبتی و تنظیم هیجانی با حمایت محیط‌های کاری سالم و کار تیمی، فرسودگی شغلی را کاهش داده، رضایت شغلی را افزایش می‌دهد و مراقبت از بیمار را بهبود می‌بخشد. پژوهش‌های مستمر برای حفظ تاب‌آوری و مراقبت شفقت‌آمیز در سراسر جهان ضروری است.

Background Receiving a cancer diagnosis frequently evokes a wide range of emotions. Emotions may help to cope with cancer: these are adaptive emotions. When emotions become disproportionate to the situation or interfere with functioning, emotions are maladaptive. According to the network theory of mental disorders, symptoms are reciprocally associated with each other; if there are strong connections between symptoms, the symptom network remains activated. A strongly connected network indicates maladaptive emotions. Objective To examine whether patients with cancer with maladaptive emotions are characterized by stronger associations among emotional (and among emotional and cancer-treatment-related) symptoms as compared to patients with adaptive emotions. Methods Patients with cancer (n = 132) completed Ecological Momentary Assessments for 14 days, 5 times a day, 3–7 months after start of systemic treatment. Patients were categorized as having adaptive or maladaptive emotions, based on a reference standard (psychiatric diagnostic assessment or self-reported subjective need for professional mental healthcare). Multilevel Vector Autoregression models were built in R (mlVAR package), and associations among symptoms in networks were compared (mnet package). Results Patients with maladaptive emotions did not show stronger associations among symptoms than patients with adaptive emotions. This result of no statistically significant differences was consistently found for both emotional and cancer-treatment-related symptoms, both reference standards (psychiatric diagnostic assessment and subjective need for professional mental health care), and both contemporaneous and temporal networks (maximal edge differences ≤0.14). Conclusion Contrary to our hypothesis, associations among emotional symptoms and of emotional and cancer-treatment-related symptoms were not stronger in patients with maladaptive emotions, as compared to patients with adaptive emotions. This raises doubts about the validity of network theory as an explanation for maladaptive emotions in patients with cancer. Since network strength did not differentiate between adaptive and maladaptive emotions, clinical assessment should continue to be guided by symptom intensity, patient functioning, and the expressed need for mental health care.

زمینه: دریافت تشخیص سرطان اغلب طیف وسیعی از هیجان‌ها را برمی‌انگیزد. هیجان‌ها می‌توانند به مقابله با سرطان کمک کنند؛ این‌ها هیجان‌های سازگارانه هستند. زمانی که هیجان‌ها نسبت به موقعیت نامتناسب شده یا در عملکرد اختلال ایجاد کنند، هیجان‌ها ناسازگارانه محسوب می‌شوند. بر اساس نظریه شبکه‌ای اختلالات روانی، نشانه‌ها به طور متقابل با یکدیگر مرتبط هستند؛ اگر ارتباطات قوی میان نشانه‌ها وجود داشته باشد، شبکه نشانه‌ها فعال باقی می‌ماند. یک شبکه با پیوندهای قوی‌تر نشان‌دهنده هیجان‌های ناسازگارانه است. هدف: بررسی این‌که آیا بیماران مبتلا به سرطان با هیجان‌های ناسازگارانه، با ارتباطات قوی‌تر میان نشانه‌های هیجانی (و همچنین میان نشانه‌های هیجانی و نشانه‌های مرتبط با درمان سرطان) نسبت به بیماران با هیجان‌های سازگارانه مشخص می‌شوند یا خیر. روش‌ها: بیماران مبتلا به سرطان (n = 132) به مدت ۱۴ روز، روزانه ۵ بار، ۳ تا ۷ ماه پس از شروع درمان سیستمیک، ارزیابی‌های لحظه‌ای بوم‌شناختی را تکمیل کردند. بیماران بر اساس یک معیار مرجع (ارزیابی تشخیصی روان‌پزشکی یا نیاز ذهنی خوداظهاری به مراقبت حرفه‌ای سلامت روان) به دو گروه هیجان‌های سازگارانه یا ناسازگارانه تقسیم شدند. مدل‌های رگرسیون برداری خودبازگشتی چندسطحی در نرم‌افزار R (بسته mlVAR) ساخته شد و ارتباطات میان نشانه‌ها در شبکه‌ها مقایسه شد (بسته mnet). یافته‌ها: بیماران با هیجان‌های ناسازگارانه ارتباطات قوی‌تری میان نشانه‌ها نسبت به بیماران با هیجان‌های سازگارانه نشان ندادند. این نتیجه که تفاوت آماری معناداری وجود ندارد، به طور مداوم برای هر دو دسته نشانه‌های هیجانی و نشانه‌های مرتبط با درمان سرطان، هر دو معیار مرجع (ارزیابی تشخیصی روان‌پزشکی و نیاز ذهنی به مراقبت حرفه‌ای سلامت روان) و هر دو نوع شبکه همزمان و زمانی مشاهده شد (حداکثر تفاوت لبه‌ها ≤0.14). نتیجه‌گیری: برخلاف فرضیه ما، ارتباطات میان نشانه‌های هیجانی و همچنین میان نشانه‌های هیجانی و نشانه‌های مرتبط با درمان سرطان در بیماران با هیجان‌های ناسازگارانه نسبت به بیماران با هیجان‌های سازگارانه قوی‌تر نبود. این یافته اعتبار نظریه شبکه‌ای را به عنوان توضیحی برای هیجان‌های ناسازگارانه در بیماران مبتلا به سرطان زیر سؤال می‌برد. از آن‌جا که قدرت شبکه بین هیجان‌های سازگارانه و ناسازگارانه تفاوتی نداشت، ارزیابی بالینی باید همچنان بر شدت نشانه‌ها، عملکرد بیمار و نیاز ابراز شده به مراقبت سلامت روان مبتنی باشد.

Aim/objective This study aimed to assess the level of homophobia and to identify its independent predictors among practicing clinical nurses working in a tertiary university hospital in Türkiye. Background Homophobia among healthcare professionals undermines equitable care for sexual minorities and remains underexplored in Türkiye, particularly among practicing nurses. In settings with limited institutional support for sexual minority health, identifying determinants of sexual prejudice among healthcare professionals can inform training needs. Design A cross-sectional survey design was used. Methods One hundred registered nurses providing direct patient care completed the Turkish version of the Hudson and Ricketts Homophobia Scale and a structured questionnaire assessing sociodemographic characteristics, knowledge, etiological beliefs, interpersonal contact, and comfort working with LGB patients and colleagues. Homophobia scores were dichotomized using a median split, and binary logistic regression was performed to identify independent predictors Results The mean homophobia score was 102.14 (SD = 24.73). In multivariate analysis, endorsing biological explanations for homosexuality (OR = 0.22), having a homosexual acquaintance (OR = 0.19) and greater comfort working with LGB colleagues (OR = 0.41) were independently associated with lower odds of homophobia, whereas holding a bachelor’s degree was associated with higher odds (OR = 4.24). Conclusions Homophobia scores among nurses were shaped by educational, interpersonal, cognitive, and affective factors. These findings underscore the need for structured, evidence-based, and inclusive nursing education and institutional reform to promote equitable and ethical care for sexual minority patients.

هدف/هدف مطالعه حاضر با هدف ارزیابی میزان هموفوبیا و شناسایی پیش‌بینی‌کننده‌های مستقل آن در میان پرستاران بالینی شاغل در یک بیمارستان دانشگاهی سطح سوم در ترکیه انجام شد. پیش‌زمینه هموفوبیا در میان حرفه‌ای‌های مراقبت سلامت، ارائه مراقبت عادلانه به اقلیت‌های جنسی را تضعیف می‌کند و در ترکیه، به ویژه در میان پرستاران شاغل، کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. در محیط‌هایی با حمایت نهادی محدود برای سلامت اقلیت‌های جنسی، شناسایی عوامل تعیین‌کننده پیش‌داوری جنسی در میان حرفه‌ای‌های مراقبت سلامت می‌تواند نیازهای آموزشی را مشخص کند. طرح پژوهش از طرح مقطعی پیمایشی استفاده شد. روش‌ها صد پرستار ثبت‌نام‌شده که مراقبت مستقیم از بیماران ارائه می‌دادند، نسخه ترکی مقیاس هموفوبیا هادسون و ریکتس و یک پرسشنامه ساختاریافته جهت ارزیابی ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، دانش، باورهای علت‌شناختی، تماس بین‌فردی و میزان راحتی در کار با بیماران و همکاران LGB را تکمیل کردند. نمرات هموفوبیا با استفاده از تقسیم میانه دوگانه شدند و رگرسیون لجستیک دوتایی برای شناسایی پیش‌بینی‌کننده‌های مستقل انجام شد. نتایج میانگین نمره هموفوبیا ۱۰۲٫۱۴ (انحراف معیار = ۲۴٫۷۳) بود. در تحلیل چندمتغیره، تأیید توضیحات زیستی برای همجنس‌گرایی (OR = 0.22)، داشتن آشنای همجنس‌گرا (OR = 0.19) و راحتی بیشتر در کار با همکاران LGB (OR = 0.41) به طور مستقل با احتمال کمتر هموفوبیا مرتبط بودند، در حالی که داشتن مدرک کارشناسی با احتمال بیشتر هموفوبیا (OR = 4.24) همراه بود. نتیجه‌گیری نمرات هموفوبیا در میان پرستاران تحت تأثیر عوامل آموزشی، بین‌فردی، شناختی و عاطفی قرار داشت. این یافته‌ها بر ضرورت آموزش پرستاری ساختارمند، مبتنی بر شواهد و فراگیر و اصلاحات نهادی برای ارتقای مراقبت عادلانه و اخلاقی از بیماران اقلیت جنسی تأکید می‌کند.

This qualitative descriptive study aimed to identify the stressors encountered by surgical patients in the operating room through their own expressions and subjective experiences. The study was conducted withinvolved 14 surgical patients who were admitted to the surgical wards of a training and research hospital after surgery. Participants were selected using maximum variation sampling. Data were collected through face-to-face, semi-structured, in-depth interviews conducted 48–72 hours after surgery, when patients were clinically stable and able to express their experiences. Interviews lasted 41–64 minutes, were audio-recorded with consent, and were supported by field notes. Data were analysed by three researchers using inductive content analysis with MAXQDA software by three researchers. Trustworthiness was ensured according to Lincoln and Guba’s criteria. Four main themes were identified: psychological and emotional stressors, physical and environmental stressors, social and communication-related stressors, and waiting related stressors. Patients reported uncertainty about the course of surgery, fear of death or complications, loss of control under anaesthesiaduring anaesthesia, cold temperaturecold temperatures, bright lights, unfamiliar environmental stimuli, insufficient information, emotionally distant communication, loneliness, and prolonged waiting. Coldness was experienced both as physical discomfort and as a symbolic reminder of death. Postoperative pain, perceived deficiencies in care, and mobilisation-related concerns were presentedidentified as contextual findings. The findings indicate that operating room stressors are multidimensional and extend beyond technical surgical preparation. Patient-centred operating room nursing should include clear information, emotional reassurance, environmental comfort, protection of the patient’s dignity, and support during waiting and transfer processes.

این مطالعه توصیفی کیفی با هدف شناسایی عوامل استرس‌زا که بیماران جراحی‌شده در اتاق عمل با آن مواجه می‌شوند، بر اساس بیان‌ها و تجارب ذهنی خود بیماران انجام شد. این پژوهش شامل ۱۴ بیمار جراحی‌شده بود که پس از عمل جراحی در بخش‌های جراحی یک بیمارستان آموزشی و پژوهشی بستری شده بودند. شرکت‌کنندگان با استفاده از نمونه‌گیری حداکثر تنوع انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته و رو‌در‌رو که ۴۸ تا ۷۲ ساعت پس از جراحی و زمانی که بیماران از نظر بالینی پایدار و قادر به بیان تجارب خود بودند، جمع‌آوری شد. مدت زمان مصاحبه‌ها بین ۴۱ تا ۶۴ دقیقه بود، با رضایت بیماران ضبط صوتی شد و با یادداشت‌های میدانی تکمیل گردید. داده‌ها توسط سه پژوهشگر با استفاده از تحلیل محتوای استقرایی و نرم‌افزار MAXQDA تحلیل شدند. اعتبار پژوهش بر اساس معیارهای Lincoln و Guba تضمین شد. چهار مضمون اصلی شناسایی گردید: عوامل استرس‌زای روان‌شناختی و هیجانی، عوامل استرس‌زای جسمی و محیطی، عوامل استرس‌زای اجتماعی و مرتبط با ارتباطات، و عوامل استرس‌زای مرتبط با انتظار. بیماران به مواردی چون عدم قطعیت نسبت به روند جراحی، ترس از مرگ یا عوارض، از دست دادن کنترل در حین بیهوشی، دمای سرد، نورهای شدید، محرک‌های محیطی ناآشنا، اطلاعات ناکافی، ارتباط عاطفی سرد، احساس تنهایی و انتظار طولانی اشاره کردند. سرما هم به عنوان ناراحتی جسمی و هم به عنوان یادآور نمادین مرگ تجربه شد. درد پس از عمل، برداشت از کمبود مراقبت و نگرانی‌های مرتبط با تحرک به عنوان یافته‌های زمینه‌ای مطرح شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که عوامل استرس‌زای اتاق عمل چندبعدی بوده و فراتر از آمادگی فنی جراحی هستند. پرستاری مبتنی بر بیمار در اتاق عمل باید شامل ارائه اطلاعات شفاف، اطمینان‌بخشی عاطفی، راحتی محیطی، حفظ کرامت بیمار و حمایت در فرآیندهای انتظار و انتقال باشد.

Aim: Stigma related to mental illness remains a major barrier to help-seeking and equitable care. Among medical students, stigma is clinically relevant because it may influence both future patient management and students’ own willingness to seek professional support. This study examined two complementary stigma domains, public stigma endorsement and anticipated stigma with concealment/avoidance, and their association with psychiatry clerkship exposure.Materials and Methods: This cross-sectional study included 354 undergraduate medical students at Selçuk University Faculty of Medicine. Psychiatry clerkship exposure was defined as pre-clerkship (Years 1–4) versus clerkship (Years 5–6). Stigma-related constructs were measured using a 29-item researcher-developed questionnaire organized a priori into Public Stigma Endorsement (PSE) and Anticipated Stigma with Concealment/Avoidance (ASA). Internal consistency was high (Cronbach’s α = 0.884 for PSE; 0.900 for ASA). Group differences were evaluated using appropriate univariable tests. Separate multiple linear regression models were fitted for PSE and ASA, adjusting for sociodemographic characteristics, smoking, psychiatric service use, contact with mental illness (self/family/social environment), family history of stigma, and stigma awareness/knowledge.Results: PSE scores did not differ by clerkship exposure in univariable analyses and were not independently associated with clerkship status in adjusted models. Male sex was an independent correlate of higher PSE. In contrast, ASA was higher among clerkship students and remained independently associated with clerkship exposure after adjustment (B = 2.75, 95% CI 0.44–5.05, p = 0.020). Middle socioeconomic status (vs low) was also associated with higher ASA (B = 3.37, 95% CI 0.67–6.07, p = 0.014). Model fit was significant for PSE and borderline for ASA.Conclusion: Psychiatry clerkship exposure was not associated with reduced public stigma endorsement but was linked to higher anticipated stigma and concealment/avoidance. These findings underscore the need for educational strategies that explicitly target distinct stigma dimensions, including self-referential anticipated stigma that may impede help-seeking among medical trainees.

هدف: انگ مرتبط با بیماری روانی همچنان یک مانع عمده در مسیر جستجوی کمک و دریافت مراقبت عادلانه است. در میان دانشجویان پزشکی، انگ از نظر بالینی اهمیت دارد زیرا ممکن است هم بر مدیریت بیماران آینده و هم بر تمایل خود دانشجویان برای جستجوی حمایت حرفه‌ای تأثیر بگذارد. این مطالعه دو حوزه مکمل انگ، یعنی تأیید انگ عمومی و انگ پیش‌بینی‌شده همراه با پنهان‌کاری/اجتناب، و ارتباط آن‌ها با تجربه کارورزی روان‌پزشکی را بررسی کرد. مواد و روش‌ها: این مطالعه مقطعی شامل ۳۵۴ دانشجوی پزشکی مقطع کارشناسی در دانشکده پزشکی دانشگاه Selçuk بود. تجربه کارورزی روان‌پزشکی به صورت پیش از کارورزی (سال‌های ۱ تا ۴) در مقابل دوره کارورزی (سال‌های ۵ و ۶) تعریف شد. سازه‌های مرتبط با انگ با استفاده از پرسشنامه‌ای ۲۹ ماده‌ای که توسط پژوهشگران طراحی شده و به طور پیشینی به دو بخش تأیید انگ عمومی (PSE) و انگ پیش‌بینی‌شده همراه با پنهان‌کاری/اجتناب (ASA) تقسیم شده بود، اندازه‌گیری شد. پایایی درونی بالا بود (آلفای کرونباخ = ۰٫۸۸۴ برای PSE؛ ۰٫۹۰۰ برای ASA). تفاوت‌های گروهی با استفاده از آزمون‌های تک‌متغیره مناسب ارزیابی شد. مدل‌های رگرسیون خطی چندگانه جداگانه برای PSE و ASA با تعدیل بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، مصرف سیگار، استفاده از خدمات روان‌پزشکی، تماس با بیماری روانی (خود/خانواده/محیط اجتماعی)، سابقه خانوادگی انگ و آگاهی/دانش نسبت به انگ برازش داده شد. نتایج: نمرات PSE در تحلیل‌های تک‌متغیره بر اساس تجربه کارورزی تفاوتی نداشت و در مدل‌های تعدیل‌شده نیز به طور مستقل با وضعیت کارورزی مرتبط نبود. جنسیت مذکر به طور مستقل با نمرات بالاتر PSE مرتبط بود. در مقابل، ASA در میان دانشجویان کارورزی بالاتر بود و پس از تعدیل نیز به طور مستقل با تجربه کارورزی مرتبط باقی ماند (B = 2.75، 95% CI 0.44–5.05، p = 0.020). وضعیت اجتماعی-اقتصادی متوسط (در مقایسه با پایین) نیز با ASA بالاتر مرتبط بود (B = 3.37، 95% CI 0.67–6.07، p = 0.014). برازش مدل برای PSE معنادار و برای ASA در مرز معناداری بود. نتیجه‌گیری: تجربه کارورزی روان‌پزشکی با کاهش تأیید انگ عمومی مرتبط نبود اما با افزایش انگ پیش‌بینی‌شده و پنهان‌کاری/اجتناب ارتباط داشت. این یافته‌ها بر ضرورت راهبردهای آموزشی که به طور صریح ابعاد متمایز انگ، از جمله انگ پیش‌بینی‌شده خودارجاعی که ممکن است مانع جستجوی کمک در میان کارآموزان پزشکی شود، تأکید می‌کند.

Despite advances in cancer treatment, the growing global cancer burden underscores the need for comprehensive and supportive care to address the needs of patients and their families. However, access to psycho-oncological support remains often limited across healthcare systems. This could be related to factors such as resource constraints and insufficient integration of psychological care into routine oncological pathways. Individual-level barriers also exist, including low awareness of available services, stigma, and heterogeneity in patients’ perceived needs and help-seeking attitudes. Nevertheless, psychological burden can significantly influence patients’ experience of the treatment pathway, influencing cognitive clarity, perceived self-efficacy, communication, risk perception, decision-making, and all areas of daily life. In this context, digital mental health solutions have emerged as promising tools to enhance accessibility, continuity of care, and personalisation of support. In this manuscript, we aim to describe the structure of the ALTHEA project (“tAckling menTal Health cancer patients and their families: digital solutions for bEtter cAre”), which focuses on the development of a novel web-based digital platform targeting cancer patients and their informal caregivers’ mental health across different stages of the care pathway. ALTHEA is distinguished by the presence of screening, classification into different support profiles, and tailored interventions within a single platform, as well as by its co-creation approach involving patients and stakeholders. In this line, the ALTHEA project represents a timely opportunity to integrate digital health solutions into psycho-oncology care, improving mental health outcomes, enhancing patient empowerment, and promoting a more holistic approach to cancer care.

علی‌رغم پیشرفت‌ها در درمان سرطان، افزایش بار جهانی سرطان نیاز به مراقبت‌های جامع و حمایتی برای پاسخگویی به نیازهای بیماران و خانواده‌های آنان را برجسته می‌کند. با این حال، دسترسی به حمایت روان‌آنکولوژیک اغلب در نظام‌های سلامت محدود باقی می‌ماند. این امر می‌تواند به عواملی مانند محدودیت منابع و ادغام ناکافی مراقبت روان‌شناختی در مسیرهای معمول آنکولوژی مرتبط باشد. موانع در سطح فردی نیز وجود دارد، از جمله آگاهی پایین از خدمات موجود، انگ و ناهمگونی در نیازهای ادراک‌شده بیماران و نگرش‌های آنان نسبت به جستجوی کمک. با این وجود، بار روان‌شناختی می‌تواند به طور قابل توجهی تجربه بیماران از مسیر درمان را تحت تأثیر قرار دهد و بر وضوح شناختی، خودکارآمدی ادراک‌شده، ارتباطات، ادراک ریسک، تصمیم‌گیری و تمامی حوزه‌های زندگی روزمره اثرگذار باشد. در این زمینه، راهکارهای دیجیتال سلامت روان به عنوان ابزارهایی نویدبخش برای افزایش دسترسی‌پذیری، تداوم مراقبت و شخصی‌سازی حمایت مطرح شده‌اند. در این مقاله، هدف ما توصیف ساختار پروژه ALTHEA («مقابله با سلامت روان بیماران سرطانی و خانواده‌های آنان: راهکارهای دیجیتال برای مراقبت بهتر») است که بر توسعه یک پلتفرم دیجیتال مبتنی بر وب با هدف سلامت روان بیماران سرطانی و مراقبان غیررسمی آنان در مراحل مختلف مسیر مراقبت تمرکز دارد. پروژه ALTHEA با وجود غربالگری، طبقه‌بندی به پروفایل‌های حمایتی مختلف و مداخلات متناسب در یک پلتفرم واحد، و همچنین رویکرد هم‌آفرینی با مشارکت بیماران و ذینفعان متمایز می‌شود. در این راستا، پروژه ALTHEA فرصتی به‌موقع برای ادغام راهکارهای سلامت دیجیتال در مراقبت روان‌آنکولوژی فراهم می‌کند و بهبود پیامدهای سلامت روان، ارتقای توانمندسازی بیماران و ترویج رویکردی جامع‌تر به مراقبت سرطان را به همراه دارد.

Background Chronic pelvic pain (CPP) and related genital pain are disabling and multifaceted, but understudied in transgender and gender-diverse (TGD) people. Methods In this scoping review, we mapped evidence on prevalence, aetiology, assessment, and management across gender-affirming hormone therapy (GAHT), surgical, and community contexts. Following Joanna Briggs Institute methodology and Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses extension for Scoping Reviews (PRISMA-ScR) reporting guidance, we searched ten databases from database inception to 30 July 2025, supplemented by citation chasing, and including primary-data reports of duration-defined CPP (persistent or recurrent pelvic pain for at least three months) or related pelvic and genital pain within a broad chronic pain framework. The search protocol was registered prospectively on the Open Science Framework (osf.io/mk6cp). Two reviewers independently screened records and extracted published data. Findings 24 reports representing 23 unique cohorts and 5527 TGD participants were included. Only one study explicitly estimated duration-defined CPP prevalence, reporting 17·7% among TGD adults assigned female at birth. Broader pelvic and genital pain outcomes ranged from 9·6% to 72·2% across five studies, but should not be interpreted as duration-defined CPP prevalence. Four non-mutually exclusive domains were identified: hormonal and tissue-mediated, pelvic floor and musculoskeletal, surgical and anatomical, and psychosocial and trauma-related. Assessment and diagnostic pathways were heterogeneous. Management evidence was very limited and derived almost entirely from observational studies, programme audits, and case reports; only one short randomised trial evaluated an intervention. Interpretation Our findings support gender-affirming, multidisciplinary evaluation while highlighting the need for standardised CPP definitions, validated TGD-specific patient-reported measures, prospective cohorts, and adequately powered interventional trials. Funding None.

زمینه و هدف: درد مزمن لگنی (CPP) و دردهای تناسلی مرتبط، ناتوان‌کننده و چندوجهی هستند، اما در افراد ترنسجندر و دارای تنوع جنسیتی (TGD) کمتر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. روش‌ها: در این مرور محدوده‌ای، شواهد مربوط به شیوع، علل، ارزیابی و مدیریت در زمینه‌های هورمون‌درمانی تأییدکننده جنسیت (GAHT)، جراحی و جامعه را بررسی کردیم. با پیروی از روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و راهنمای گزارش‌دهی PRISMA-ScR، ده پایگاه داده از ابتدای تأسیس تا ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۵ جستجو شد و جستجوی ارجاعات نیز انجام گرفت. گزارش‌های داده‌های اولیه درباره CPP با تعریف مدت‌زمان (درد لگنی مداوم یا عودکننده به مدت حداقل سه ماه) یا دردهای لگنی و تناسلی مرتبط در چارچوب گسترده درد مزمن وارد شدند. پروتکل جستجو به طور پیشینی در Open Science Framework (osf.io/mk6cp) ثبت شد. دو مرورگر به طور مستقل منابع را غربالگری و داده‌های منتشرشده را استخراج کردند. یافته‌ها: ۲۴ گزارش نمایانگر ۲۳ گروه منحصربه‌فرد و ۵۵۲۷ شرکت‌کننده TGD وارد مطالعه شدند. تنها یک مطالعه به طور صریح شیوع CPP با تعریف مدت‌زمان را برآورد کرد و میزان ۱۷/۷٪ را در بزرگسالان TGD با تعیین جنسیت مؤنث در بدو تولد گزارش داد. پیامدهای گسترده‌تر درد لگنی و تناسلی در پنج مطالعه بین ۹/۶٪ تا ۷۲/۲٪ متغیر بود، اما نباید به عنوان شیوع CPP با تعریف مدت‌زمان تفسیر شود. چهار حوزه غیرانحصاری شناسایی شد: هورمونی و بافتی، کف لگن و اسکلتی‌عضلانی، جراحی و آناتومیکی، و روانی‌اجتماعی و مرتبط با تروما. مسیرهای ارزیابی و تشخیصی ناهمگون بودند. شواهد مربوط به مدیریت بسیار محدود و تقریباً به طور کامل برگرفته از مطالعات مشاهده‌ای، ارزیابی برنامه‌ها و گزارش‌های موردی بود؛ تنها یک کارآزمایی تصادفی کوتاه یک مداخله را ارزیابی کرد. تفسیر: یافته‌های ما از ارزیابی چندرشته‌ای و تأییدکننده جنسیت حمایت می‌کند و در عین حال بر نیاز به تعاریف استاندارد CPP، ابزارهای معتبر گزارش‌شده توسط بیماران ویژه TGD، گروه‌های کوهورت آینده‌نگر و کارآزمایی‌های مداخله‌ای با توان کافی تأکید دارد. حمایت مالی: ندارد.

The use of subjective reports and questionnaires to evaluate chronic pain, while the gold standard, conveys a limited scope of the patients’ experience and is burdensome. Here we demonstrate that large language models (LLMs) can evaluate patient-provided texts and automatically generate specific, clinically meaningful, and reliable scores for the sensory, affective, and social dimensions of chronic pain. LLMs can also generate assessor-dependent constructs such as agency and personal narrative.

استفاده از گزارش‌های ذهنی و پرسشنامه‌ها برای ارزیابی درد مزمن، اگرچه استاندارد طلایی محسوب می‌شود، اما دامنه محدودی از تجربه بیماران را منتقل می‌کند و پرزحمت است. در این پژوهش نشان می‌دهیم که مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs) می‌توانند متون ارائه‌شده توسط بیماران را ارزیابی کرده و به طور خودکار نمرات خاص، معنادار بالینی و قابل اعتماد برای ابعاد حسی، عاطفی و اجتماعی درد مزمن تولید کنند. همچنین، مدل‌های زبانی بزرگ قادرند سازه‌هایی وابسته به ارزیاب مانند عاملیت و روایت شخصی را نیز تولید نمایند.

Excoriation disorder, also known as dermatillomania or skin-picking disorder, is characterized by recurrent, compulsive skin picking that leads to tissue damage, infection risk, pigmentary changes, and psychosocial impairment.While it is classified under the obsessive-compulsive and related disorders in the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition (DSM-5), research suggests a potential overlap with neurodevelopmental conditions, particularly autism spectrum disorder (ASD).In individuals with autism, skin-picking behaviors may be underrecognized or misattributed to atypical sensory processing or repetitive behaviors, creating significant diagnostic challenges.Because dermatologists are often the first to observe chronic excoriations, scarring, and infections, recognition of possible comorbidity with ASD is critical for timely referral and intervention.This literature review synthesizes current evidence on the overlap between excoriation disorder and ASD, including behavioral, sensory, and cutaneous contributors.It also highlights challenges in recognition and diagnosis, as skin-picking may be misattributed to autism itself and recognition is further complicated by communication barriers.Standard treatments such as cognitive behavioral therapy and pharmacologic agents often require autism-informed adaptation to account for sensory sensitivities, communication styles, and repetitive behavior profiles.Greater recognition of excoriation disorder within the context of ASD may help guide more effective, multidisciplinary care while ultimately improving patient outcomes.

اختلال پوست‌کنی، که با نام‌های درماتیلومانیا یا اختلال کندن پوست نیز شناخته می‌شود، با کندن مکرر و اجباری پوست که منجر به آسیب بافتی، افزایش خطر عفونت، تغییرات رنگدانه‌ای و اختلال در عملکرد روانی-اجتماعی می‌گردد، مشخص می‌شود. این اختلال در ویرایش پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) در دسته اختلالات وسواسی-جبری و اختلالات مرتبط طبقه‌بندی شده است، اما پژوهش‌ها حاکی از همپوشانی بالقوه با اختلالات عصب‌رشدی، به‌ویژه اختلال طیف اوتیسم (ASD) هستند. در افراد مبتلا به اوتیسم، رفتارهای کندن پوست ممکن است کمتر مورد توجه قرار گیرد یا به اشتباه به پردازش حسی غیرمعمول یا رفتارهای تکراری نسبت داده شود که این امر چالش‌های تشخیصی قابل توجهی ایجاد می‌کند. از آنجا که متخصصان پوست اغلب اولین کسانی هستند که زخم‌های مزمن، اسکار و عفونت‌ها را مشاهده می‌کنند، شناسایی همزمانی احتمالی با ASD برای ارجاع و مداخله به موقع اهمیت دارد. این مرور ادبیات، شواهد فعلی درباره همپوشانی اختلال پوست‌کنی و ASD، از جمله عوامل رفتاری، حسی و پوستی را جمع‌بندی می‌کند. همچنین به چالش‌های شناسایی و تشخیص اشاره می‌کند، زیرا رفتار کندن پوست ممکن است به اشتباه به خود اوتیسم نسبت داده شود و شناسایی آن به دلیل موانع ارتباطی دشوارتر گردد. درمان‌های استاندارد مانند درمان شناختی-رفتاری و دارودرمانی اغلب نیازمند تطبیق مبتنی بر آگاهی از اوتیسم هستند تا حساسیت‌های حسی، سبک‌های ارتباطی و الگوهای رفتار تکراری را در نظر بگیرند. شناسایی بیشتر اختلال پوست‌کنی در بستر ASD می‌تواند به هدایت مراقبت‌های مؤثرتر و چندرشته‌ای کمک کند و در نهایت پیامدهای بیماران را بهبود بخشد.

Chronic insomnia frequently co-exists with nocturia, contributing to impaired sleep quality and reduced health-related quality of life. A recent randomized cross‑over study found that daridorexant improved sleep duration, insomnia severity, daytime functioning, and nocturnal voiding in patients with chronic insomnia and nocturia. To complement these quantitative outcomes, the study incorporated qualitative free‑text surveys capturing patients’ lived experiences, addressing an existing gap in patient‑reported insights for this multifaceted condition. Here, we report these qualitative findings assessed at baseline and post‑treatment. This double-blind, placebo-controlled, two-way crossover trial of patients with insomnia disorder and comorbid nocturia included 60 adults ≥ 55 years with ≥ 3 months of insomnia symptoms, an Insomnia Severity Index ≥ 13, and ≥ 3 nocturnal voids per night. Patients were randomized to daridorexant 50 mg or placebo for 4 weeks, followed by crossover after a washout period. Free‑text surveys at baseline and after each treatment period captured patient‑reported impacts of their conditions on daily life and perceived changes during treatment. At baseline, patients reported broad negative impacts across physical, emotional, cognitive, and daily functioning domains. During treatment, more patients reported improvements in sleep (87% vs. 50%) and nocturia (79% vs. 32%) on daridorexant than on placebo, and improvements in functioning, particularly physical, cognitive, emotional, and daily activities. Patients reported meaningful improvements with daridorexant 50 mg, including better sleep, reduced nocturia, and enhanced physical, cognitive, and emotional functioning. Daridorexant consistently elicited more positive patient‑reported changes than placebo. These findings highlight the value of free‑text surveys for capturing patient‑centered outcomes. NCT05597020.

بی‌خوابی مزمن اغلب با شب‌ادراری همراه است و این هم‌زمانی منجر به کاهش کیفیت خواب و کاهش کیفیت زندگی مرتبط با سلامت می‌شود. یک مطالعه متقاطع تصادفی‌شده اخیر نشان داد که داریدورکسنت مدت خواب، شدت بی‌خوابی، عملکرد روزانه و دفعات ادرار شبانه را در بیماران مبتلا به بی‌خوابی مزمن و شب‌ادراری بهبود می‌بخشد. به منظور تکمیل این نتایج کمی، مطالعه حاضر نظرسنجی‌های کیفی با پاسخ آزاد را برای دریافت تجارب زیسته بیماران به کار گرفت و به این ترتیب، خلأ موجود در بینش‌های گزارش‌شده توسط بیماران برای این وضعیت چندوجهی را مورد توجه قرار داد. در اینجا، یافته‌های کیفی ارزیابی‌شده در ابتدای مطالعه و پس از درمان گزارش می‌شود. این کارآزمایی دوسوکور، کنترل‌شده با دارونما و متقاطع دوطرفه بر روی بیماران مبتلا به اختلال بی‌خوابی و شب‌ادراری همراه، شامل ۶۰ بزرگسال با سن ≥ ۵۵ سال، با علائم بی‌خوابی به مدت ≥ ۳ ماه، شاخص شدت بی‌خوابی ≥ ۱۳ و ≥ ۳ بار ادرار شبانه در هر شب بود. بیماران به طور تصادفی به دریافت داریدورکسنت ۵۰ میلی‌گرم یا دارونما به مدت ۴ هفته تخصیص یافتند و پس از یک دوره شستشو، درمان‌ها جابجا شد. نظرسنجی‌های پاسخ آزاد در ابتدای مطالعه و پس از هر دوره درمان، تأثیرات گزارش‌شده توسط بیماران از وضعیت خود بر زندگی روزمره و تغییرات ادراک‌شده در طول درمان را ثبت کردند. در ابتدای مطالعه، بیماران تأثیرات منفی گسترده‌ای را در حوزه‌های جسمی، هیجانی، شناختی و عملکرد روزانه گزارش کردند. در طول درمان، تعداد بیشتری از بیماران بهبود در خواب (۸۷٪ در مقابل ۵۰٪) و شب‌ادراری (۷۹٪ در مقابل ۳۲٪) را با داریدورکسنت نسبت به دارونما گزارش کردند و همچنین بهبودهایی در عملکرد، به ویژه در حوزه‌های جسمی، شناختی، هیجانی و فعالیت‌های روزانه مشاهده شد. بیماران بهبودهای معناداری را با داریدورکسنت ۵۰ میلی‌گرم گزارش کردند، از جمله خواب بهتر، کاهش شب‌ادراری و ارتقاء عملکرد جسمی، شناختی و هیجانی. داریدورکسنت به طور مداوم تغییرات مثبت بیشتری را نسبت به دارونما از دیدگاه بیماران ایجاد کرد. این یافته‌ها بر ارزش نظرسنجی‌های پاسخ آزاد برای دریافت پیامدهای مبتنی بر بیمار تأکید می‌کند. NCT05597020.

Although clinicians often report significant emotional challenges in psychotherapy for personality disorders, we still know relatively little about how these difficulties are enacted and reorganized in moment-to-moment patient-therapist interaction.We examine whether interactional resonance and mediopassive agency can help illuminate relational difficulties and change in a good-outcome long-term psychodynamic psychotherapy involving a patient with severe interpersonal pathology, chronic depressive symptoms, and somatic complaints.The patient met the diagnostic criteria for borderline and avoidant personality disorders, as well as depressive and somatic symptom disorders.For much of the treatment, the therapist described sessions as highly distressing.Over time, sessions were experienced as less distressing and more productive.We examined whether this shift could be accounted for by changes in how patient and therapist took up and developed each other's contributions in interaction.Following a preliminary screening of therapist reports, case notes, and session recordings, we selected 10 sessions for multimodal conversation analysis.Using exploratory conversation analysis, we specified analytic indicators for interactional resonance and then compared five high-distress sessions with five lower distress sessions.High-distress sessions showed lower interactional resonance, whereas lower distress sessions showed higher resonance.In lower distress sessions, patient and therapist more often engaged in mediopassive interactions-that is, they jointly participated in the stepwise construction of meaning across turns.Psychotherapy for severe interpersonal pathology may involve working with persistently low levels of interactional resonance that constrain spontaneous, collaborative meaning-making.The findings further suggest that a dyad's capacity for interactional resonance may increase over the course of long-term treatment. Clinical Impact StatementQuestion: How can we explain the emotional challenges that often arise in psychotherapy with patients with severe personality disorder?Findings: Sessions with subjectively high emotional distress lacked interactional resonance, while lower distress sessions showed higher interactional resonance as well as more mediopassive agency-collaborative meaning-making that is not fully predictable or controllable by either participant.Meaning: Very low interactional resonance may be linked to severe emotional difficulties in therapeutic relationships, but long-term therapy may foster increases in a dyad's capacity for resonance.Next Steps: Future research should explore how therapists can foster the development of interpersonal resonance in patients with severe personality disorder and how clinical training might better prepare clinicians to effectively recognize and work with noninterpretive mechanisms of change.

اگرچه درمانگران اغلب از چالش‌های هیجانی قابل توجه در روان‌درمانی اختلالات شخصیت گزارش می‌کنند، اما هنوز نسبتاً اندک می‌دانیم که این دشواری‌ها چگونه در تعامل لحظه‌به‌لحظه بیمار و درمانگر به اجرا درمی‌آیند و بازسازماندهی می‌شوند. ما بررسی می‌کنیم که آیا هم‌طنینی تعاملی و عاملیت میان‌منفعل می‌تواند به روشن شدن دشواری‌های رابطه‌ای و تغییر در یک روان‌درمانی پویشی بلندمدت با پیامد مطلوب که شامل بیماری با آسیب‌شناسی شدید بین‌فردی، علائم مزمن افسردگی و شکایات جسمانی است، کمک کند یا خیر. بیمار معیارهای تشخیصی اختلال شخصیت مرزی و اجتنابی، همچنین اختلال افسردگی و اختلال علائم جسمانی را داشت. در بخش عمده‌ای از درمان، درمانگر جلسات را بسیار ناراحت‌کننده توصیف می‌کرد. با گذشت زمان، جلسات کمتر ناراحت‌کننده و پربارتر تجربه شدند. ما بررسی کردیم که آیا این تغییر را می‌توان با تغییر در نحوه برداشت و توسعه مشارکت‌های یکدیگر توسط بیمار و درمانگر در تعامل توضیح داد. پس از غربالگری اولیه گزارش‌های درمانگر، یادداشت‌های موردی و ضبط جلسات، ۱۰ جلسه برای تحلیل مکالمه چندوجهی انتخاب شد. با استفاده از تحلیل مکالمه اکتشافی، شاخص‌های تحلیلی برای هم‌طنینی تعاملی مشخص شد و سپس پنج جلسه با ناراحتی بالا با پنج جلسه با ناراحتی کمتر مقایسه گردید. جلسات با ناراحتی بالا هم‌طنینی تعاملی پایین‌تری نشان دادند، در حالی که جلسات با ناراحتی کمتر هم‌طنینی بالاتری داشتند. در جلسات با ناراحتی کمتر، بیمار و درمانگر بیشتر در تعاملات میان‌منفعل شرکت می‌کردند؛ یعنی به طور مشترک در ساخت تدریجی معنا در طول نوبت‌ها مشارکت داشتند. روان‌درمانی برای آسیب‌شناسی شدید بین‌فردی ممکن است شامل کار با سطوح مداوم پایین هم‌طنینی تعاملی باشد که ساخت معنای خودجوش و مشارکتی را محدود می‌کند. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که ظرفیت یک زوج درمانی برای هم‌طنینی تعاملی ممکن است در طول درمان بلندمدت افزایش یابد. بیانیه تأثیر بالینی: پرسش: چگونه می‌توان چالش‌های هیجانی که اغلب در روان‌درمانی بیماران مبتلا به اختلال شخصیت شدید بروز می‌کند را توضیح داد؟ یافته‌ها: جلساتی با ناراحتی هیجانی بالا فاقد هم‌طنینی تعاملی بودند، در حالی که جلسات با ناراحتی کمتر هم‌طنینی تعاملی بالاتر و همچنین عاملیت میان‌منفعل بیشتری داشتند؛ یعنی ساخت معنای مشارکتی که به طور کامل توسط هیچ یک از شرکت‌کنندگان قابل پیش‌بینی یا کنترل نیست. معنا: هم‌طنینی تعاملی بسیار پایین ممکن است با دشواری‌های شدید هیجانی در روابط درمانی مرتبط باشد، اما درمان بلندمدت می‌تواند موجب افزایش ظرفیت زوج درمانی برای هم‌طنینی شود. گام‌های بعدی: پژوهش‌های آینده باید بررسی کنند که درمانگران چگونه می‌توانند رشد هم‌طنینی بین‌فردی را در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت شدید تقویت کنند و آموزش بالینی چگونه می‌تواند درمانگران را برای شناسایی و کار مؤثر با سازوکارهای غیرتفسیری تغییر بهتر آماده سازد.

Introduction Hospital admission in older adults can be associated with functional decline, loss of independence, delirium, disruption of routine, and psychological deterioration. Virtual Wards, also described as Hospital-at-Home models, provide acute clinical care in a patient's usual place of residence and may reduce some harms associated with inpatient admission. Although Virtual Wards are commonly evaluated in terms of bed capacity, admission avoidance, and clinical safety, their psychological impact remains less well explored. This audit compared depressive symptoms and self-rated mood in older adults managed in hospital with those treated through a Virtual Ward service. Methods A prospective comparative clinical audit and service evaluation was conducted within the Care of the Elderly directorate at East Cheshire NHS Trust. The audit included 100 patients aged ≥70 years: 50 hospital inpatients and 50 patients managed through Virtual Ward pathways. Eligible patients had received at least five days of inpatient or Virtual Ward care and had broadly comparable medical diagnoses. Patients with severe acute or life-threatening illness, those lacking capacity to participate, and those with communication barriers preventing completion of the assessment tools were excluded. Baseline age, sex, primary diagnosis, and Clinical Frailty Scale (CFS) characteristics were compared descriptively between cohorts. Depressive symptoms were assessed using the 15-item Geriatric Depression Scale (GDS-15), and self-rated mood was assessed using a five-point mood scale. Exploratory unadjusted between-group comparisons were performed for selected patient-level outcomes. Results Hospital inpatients demonstrated a greater depressive symptom burden than Virtual Ward patients. A GDS-15 score of ≥5 was recorded in 36 (72%) hospital inpatients compared with 15 (30%) Virtual Ward patients, corresponding to an unadjusted odds ratio of 6.00 (95% CI, 2.53-14.24; Fisher's exact p<0.001). Low self-rated mood, defined as a score of 1 or 2, was reported by 19 (38%) hospital inpatients compared with three (6%) Virtual Ward patients, with an unadjusted odds ratio of 9.60 (95% CI, 2.62-35.21; Fisher's exact p<0.001). Conversely, positive mood scores of 4 or 5 were reported by 32 (64%) Virtual Ward patients compared with 16 (32%) hospital inpatients. Baseline age and frailty distributions showed substantial descriptive overlap, although some variation in sex and primary diagnosis was present between cohorts. Conclusion Older adults receiving inpatient care demonstrated a greater burden of depressive symptoms and less positive self-rated mood than those managed through the Virtual Ward service. However, the non-randomised design, potential selection bias, and absence of adjustment for important baseline factors such as cognitive status, functional status, social support, and baseline psychological wellbeing mean that causation cannot be established. The findings should therefore be interpreted as an association between care setting and psychological wellbeing rather than evidence that Virtual Ward care itself improves mood. Further prospective evaluation using comprehensive baseline assessment, adjusted analyses, and post-discharge follow-up is required. Older adults who require hospital admission may also benefit from routine mood assessment and targeted measures to support psychological wellbeing.

مقدمه: بستری شدن در بیمارستان در سالمندان می‌تواند با افت عملکردی، از دست دادن استقلال، دلیریوم، اختلال در روال زندگی و وخامت روان‌شناختی همراه باشد. بخش‌های مجازی، که به عنوان مدل‌های بیمارستان در منزل نیز توصیف می‌شوند، مراقبت بالینی حاد را در محل سکونت معمول بیمار ارائه می‌دهند و ممکن است برخی از آسیب‌های مرتبط با بستری شدن را کاهش دهند. اگرچه بخش‌های مجازی معمولاً از نظر ظرفیت تخت، اجتناب از بستری و ایمنی بالینی ارزیابی می‌شوند، اما تأثیر روان‌شناختی آن‌ها کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این ممیزی علائم افسردگی و خلق خودارزیابی‌شده را در سالمندانی که در بیمارستان مدیریت شدند با کسانی که از طریق خدمات بخش مجازی درمان شدند مقایسه کرد. روش‌ها: یک ممیزی بالینی مقایسه‌ای آینده‌نگر و ارزیابی خدمات در بخش مراقبت از سالمندان در East Cheshire NHS Trust انجام شد. این ممیزی شامل ۱۰۰ بیمار با سن ≥۷۰ سال بود: ۵۰ بیمار بستری در بیمارستان و ۵۰ بیمار که از طریق مسیرهای بخش مجازی مدیریت شدند. بیماران واجد شرایط حداقل پنج روز مراقبت بستری یا بخش مجازی دریافت کرده و تشخیص‌های پزشکی نسبتاً مشابهی داشتند. بیماران با بیماری حاد شدید یا تهدیدکننده حیات، افرادی که توانایی مشارکت نداشتند و کسانی که موانع ارتباطی مانع تکمیل ابزارهای ارزیابی می‌شد، حذف شدند. سن پایه، جنسیت، تشخیص اولیه و ویژگی‌های Clinical Frailty Scale (CFS) به صورت توصیفی بین گروه‌ها مقایسه شد. علائم افسردگی با استفاده از مقیاس افسردگی سالمندان ۱۵ ماده‌ای (GDS-15) و خلق خودارزیابی‌شده با استفاده از مقیاس خلق پنج‌درجه‌ای ارزیابی شد. مقایسه‌های اکتشافی بدون تعدیل بین گروهی برای برخی پیامدهای سطح بیمار انجام شد. نتایج: بیماران بستری در بیمارستان بار بیشتری از علائم افسردگی نسبت به بیماران بخش مجازی نشان دادند. نمره GDS-15 برابر یا بیشتر از ۵ در ۳۶ نفر (۷۲٪) از بیماران بستری در بیمارستان در مقایسه با ۱۵ نفر (۳۰٪) از بیماران بخش مجازی ثبت شد که معادل نسبت شانس تعدیل‌نشده ۶٫۰۰ (۹۵٪ CI، ۲٫۵۳ تا ۱۴٫۲۴؛ آزمون دقیق فیشر p<0.001) بود. خلق خودارزیابی‌شده پایین، که به عنوان نمره ۱ یا ۲ تعریف شد، توسط ۱۹ نفر (۳۸٪) از بیماران بستری در بیمارستان در مقایسه با سه نفر (۶٪) از بیماران بخش مجازی گزارش شد که نسبت شانس تعدیل‌نشده ۹٫۶۰ (۹۵٪ CI، ۲٫۶۲ تا ۳۵٫۲۱؛ آزمون دقیق فیشر p<0.001) را نشان داد. برعکس، نمرات خلق مثبت ۴ یا ۵ توسط ۳۲ نفر (۶۴٪) از بیماران بخش مجازی در مقایسه با ۱۶ نفر (۳۲٪) از بیماران بستری در بیمارستان گزارش شد. توزیع سن پایه و ناتوانی پایه همپوشانی توصیفی قابل توجهی نشان داد، اگرچه برخی تفاوت‌ها در جنسیت و تشخیص اولیه بین گروه‌ها وجود داشت. نتیجه‌گیری: سالمندانی که مراقبت بستری دریافت کردند، بار بیشتری از علائم افسردگی و خلق خودارزیابی‌شده کمتر مثبتی نسبت به کسانی که از طریق خدمات بخش مجازی مدیریت شدند نشان دادند. با این حال، طراحی غیرتصادفی، احتمال سوگیری انتخاب و نبود تعدیل برای عوامل پایه مهم مانند وضعیت شناختی، وضعیت عملکردی، حمایت اجتماعی و سلامت روانی پایه به این معناست که علیت قابل اثبات نیست. بنابراین یافته‌ها باید به عنوان ارتباط بین محیط مراقبت و سلامت روانی تفسیر شوند، نه به عنوان شواهدی مبنی بر اینکه مراقبت بخش مجازی خود موجب بهبود خلق می‌شود. ارزیابی آینده‌نگر بیشتر با استفاده از ارزیابی پایه جامع، تحلیل‌های تعدیل‌شده و پیگیری پس از ترخیص مورد نیاز است. سالمندانی که نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند نیز ممکن است از ارزیابی روتین خلق و اقدامات هدفمند برای حمایت از سلامت روانی بهره‌مند شوند.

IntroductionSevere mental illnesses (SMIs), including schizophrenia, bipolar disorder, and severe depressive disorders, contribute substantially to the burden of disease and mental health service utilisation in India.Despite this high burden and the critical role of safe care transitions, discharge readiness among psychiatric inpatients has not been systematically studied in India using validated patient-reported measures.This study assesses readiness for hospital discharge among inpatients with SMIs in a tertiary neuropsychiatric hospital in North India using the Readiness for Hospital Discharge Scale (RHDS). MethodThis cross-sectional study was conducted at Institute of Human Behaviour and Allied Sciences (IHBAS), a tertiary neuropsychiatric referral centre in Delhi, India.One-hundred one inpatients diagnosed with SMIs (schizophrenia, schizoaffective disorder, bipolar affective disorder, or severe depressive disorder) as per the International Classification of Diseases, 10th Revision, Diagnostic Criteria for Research (ICD-10 DCR) were recruited through purposive sampling over six months.Discharge readiness was assessed on the planned day of discharge using the Hindi-translated RHDS-Adult Form.Sociodemographic and clinical details were recorded using a semi-structured proforma.Associations were examined using bivariate analyses and logistic regression. ResultsSchizophrenia (47.5%) and bipolar disorder (28.7%) were the most common diagnoses.The mean RHDS score was 7.07 ± 1.08, indicating upper-moderate readiness.Domain scores were highest for coping ability and expected support, intermediate for personal status, and lowest for knowledge.Schizophrenia was significantly associated with lower readiness (p = 0.002) and independently predicted poor discharge readiness (adjusted odds ratio (OR) = 0.13, 95% CI 0.04-0.46).Longer length of stay predicted higher readiness (OR = 1.07/day, p = 0.032). ConclusionDespite overall clinical stability at discharge, psychiatric inpatients demonstrated suboptimal readiness, particularly in the knowledge domain, indicating inadequate understanding of illness, treatment, relapse prevention, and follow-up care.The findings underscore the need for structured and standardized discharge planning with strengthened psychoeducation, clear information on community resources and legal rights, and greater involvement of multidisciplinary teams such as social workers or case managers.Tailored discharge interventions may contribute to continuity of care and post-discharge outcomes.Nevertheless, prospective Indian studies are needed to validate its effectiveness and the extent of these benefits.

مقدمه: اختلالات شدید روانی (SMIs) از جمله اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی و اختلالات افسردگی شدید، سهم قابل توجهی در بار بیماری و استفاده از خدمات سلامت روان در هند دارند. با وجود این بار بالا و نقش حیاتی گذار ایمن مراقبت، آمادگی ترخیص در بیماران بستری روان‌پزشکی در هند با استفاده از ابزارهای معتبر مبتنی بر گزارش بیمار به طور نظام‌مند مطالعه نشده است. این مطالعه آمادگی برای ترخیص از بیمارستان را در بیماران بستری مبتلا به SMIs در یک بیمارستان تخصصی عصب‌روان‌پزشکی در شمال هند با استفاده از مقیاس Readiness for Hospital Discharge Scale (RHDS) ارزیابی می‌کند. روش: این مطالعه مقطعی در مؤسسه رفتار انسانی و علوم وابسته (IHBAS)، یک مرکز ارجاعی تخصصی عصب‌روان‌پزشکی در دهلی، هند انجام شد. صد و یک بیمار بستری که طبق معیارهای تشخیصی پژوهشی ویرایش دهم طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها (ICD-10 DCR) مبتلا به SMIs (اسکیزوفرنی، اختلال اسکیزوافکتیو، اختلال خلقی دوقطبی یا اختلال افسردگی شدید) تشخیص داده شده بودند، طی شش ماه با نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. آمادگی ترخیص در روز برنامه‌ریزی‌شده ترخیص با استفاده از نسخه هندی RHDS-Adult Form ارزیابی شد. جزئیات جمعیت‌شناختی و بالینی با استفاده از یک پروفورمای نیمه‌ساختاریافته ثبت گردید. ارتباطات با استفاده از تحلیل‌های دو متغیره و رگرسیون لجستیک بررسی شد. نتایج: اسکیزوفرنی (۴۷/۵٪) و اختلال دوقطبی (۲۸/۷٪) شایع‌ترین تشخیص‌ها بودند. میانگین نمره RHDS برابر با ۷/۰۷ ± ۱/۰۸ بود که نشان‌دهنده آمادگی متوسط رو به بالا است. بالاترین نمرات حوزه‌ای مربوط به توانایی مقابله و حمایت مورد انتظار، میانگین برای وضعیت فردی و پایین‌ترین برای دانش بود. اسکیزوفرنی به طور معناداری با آمادگی پایین‌تر مرتبط بود (p = 0.002) و به طور مستقل پیش‌بینی‌کننده آمادگی ضعیف برای ترخیص بود (نسبت شانس تعدیل‌شده (OR) = ۰/۱۳، ۹۵٪ CI ۰/۰۴-۰/۴۶). طول مدت بستری بیشتر، پیش‌بینی‌کننده آمادگی بالاتر بود (OR = ۱/۰۷ در روز، p = 0.032). نتیجه‌گیری: علی‌رغم پایداری بالینی کلی در زمان ترخیص، بیماران بستری روان‌پزشکی آمادگی کمتر از حد مطلوب، به ویژه در حوزه دانش، را نشان دادند که بیانگر درک ناکافی از بیماری، درمان، پیشگیری از عود و مراقبت پیگیری است. یافته‌ها بر لزوم برنامه‌ریزی ساختاریافته و استاندارد ترخیص با تقویت آموزش روانی، ارائه اطلاعات شفاف درباره منابع اجتماعی و حقوق قانونی و مشارکت بیشتر تیم‌های چندرشته‌ای مانند مددکاران اجتماعی یا مدیران مورد تأکید دارند. مداخلات ترخیص متناسب می‌تواند به تداوم مراقبت و پیامدهای پس از ترخیص کمک کند. با این حال، مطالعات آینده‌نگر در هند برای اعتبارسنجی اثربخشی و میزان این منافع مورد نیاز است.

The quality of postpartum recovery is a complex process. In this study, we aimed to translate and culturally adapt the Persian version of the ObsQoR-10 instrument and evaluate its psychometric properties in inpatient women 24 to 48 h after vaginal or elective cesarean delivery. This cross-sectional study translated and validated the Persian version of the Obstetric Quality of Recovery-10 (ObsQoR-10) in accordance with COSMIN guidelines. A total of 408 postpartum women were recruited from Taleghani Hospital in Tabriz, Iran, between 2024 and 2025. The ObsQoR-10 underwent a rigorous translation process (forward and backward translation, followed by cognitive interviews) and comprehensive psychometric evaluation. Content validity was examined using expert panels through CVI and CVR indices, while face validity was assessed via patient feedback. Structural validity was evaluated using exploratory factor analysis (EFA, n = 150) and confirmatory factor analysis (CFA, n = 258), and construct validity was assessed through hypotheses testing (convergent and known-groups validity). Reliability was assessed through Cronbach’s α, McDonald’s ω, and intraclass correlation coefficients (ICC) to determine test-retest stability. The ObsQoR-10 demonstrated excellent content validity (scale-CVI = 0.95, CVR = 0.89) and strong face validity (mean impact score = 4.37/5). EFA identified a single factor accounting for 73.4% of the variance. CFA supported acceptable model fit (scaled χ²/df = 1.53, CFI = 0.990, TLI = 0.986, robust RMSEA = 0.052, SRMR = 0.021). Internal consistency was high (α = 0.964, ω = 0.956), and test-retest reliability was good (ICC = 0.86). The total score was calculated as the sum of all 10 item scores (range: 0-100), with higher scores indicating better recovery. ObsQoR-10 scores correlated significantly with the Questionnaire About the Childbirth Experience (QACE) ( r = − .63, p < .001). No floor or ceiling effects were observed (0%). The Persian version of the Obstetric Quality of Recovery-10 is a valid, reliable, and clinically practical patient-reported outcome measure for evaluating inpatient postpartum recovery among Persian-speaking women 24 to 48 h after vaginal or elective cesarean delivery.

کیفیت بهبودی پس از زایمان فرایندی پیچیده است. در این مطالعه، هدف ما ترجمه و انطباق فرهنگی نسخه فارسی ابزار ObsQoR-10 و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی آن در زنان بستری ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از زایمان طبیعی یا سزارین انتخابی بود. این مطالعه مقطعی به ترجمه و اعتبارسنجی نسخه فارسی ابزار Obstetric Quality of Recovery-10 (ObsQoR-10) مطابق با دستورالعمل‌های COSMIN پرداخت. در مجموع ۴۰۸ زن پس از زایمان از بیمارستان طالقانی تبریز، ایران، در سال‌های ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ وارد مطالعه شدند. ObsQoR-10 فرایند ترجمه دقیقی را شامل ترجمه مستقیم و معکوس و سپس مصاحبه‌های شناختی و ارزیابی روان‌سنجی جامع طی کرد. روایی محتوا با استفاده از پانل‌های خبرگان و شاخص‌های CVI و CVR و روایی صوری از طریق بازخورد بیماران بررسی شد. روایی ساختاری با تحلیل عاملی اکتشافی (EFA، n = ۱۵۰) و تحلیل عاملی تأییدی (CFA، n = ۲۵۸) و روایی سازه از طریق آزمون فرضیه‌ها (روایی همگرا و روایی گروه‌های شناخته‌شده) ارزیابی شد. پایایی با استفاده از آلفای کرونباخ، اومگای مک‌دونالد و ضریب همبستگی درون‌طبقه‌ای (ICC) برای تعیین ثبات آزمون-بازآزمون بررسی شد. ObsQoR-10 روایی محتوای عالی (مقیاس-CVI = ۰٫۹۵، CVR = ۰٫۸۹) و روایی صوری قوی (میانگین نمره تأثیر = ۴٫۳۷ از ۵) را نشان داد. تحلیل عاملی اکتشافی یک عامل منفرد را شناسایی کرد که ۷۳٫۴٪ واریانس را تبیین می‌کرد. تحلیل عاملی تأییدی برازش مدل قابل قبول را تأیید کرد (χ²/df تعدیل‌شده = ۱٫۵۳، CFI = ۰٫۹۹۰، TLI = ۰٫۹۸۶، RMSEA مقاوم = ۰٫۰۵۲، SRMR = ۰٫۰۲۱). انسجام درونی بالا بود (α = ۰٫۹۶۴، ω = ۰٫۹۵۶) و پایایی آزمون-بازآزمون خوب بود (ICC = ۰٫۸۶). نمره کل به صورت مجموع نمرات هر ۱۰ گویه (دامنه: ۰ تا ۱۰۰) محاسبه شد و نمرات بالاتر نشان‌دهنده بهبودی بهتر بودند. نمرات ObsQoR-10 با پرسشنامه تجربه زایمان (QACE) همبستگی معناداری داشتند (r = −۰٫۶۳، p < ۰٫۰۰۱). هیچ اثر کف یا سقفی مشاهده نشد (۰٪). نسخه فارسی Obstetric Quality of Recovery-10 ابزاری معتبر، پایا و کاربردی برای سنجش پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار جهت ارزیابی بهبودی پس از زایمان در زنان فارسی‌زبان بستری ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از زایمان طبیعی یا سزارین انتخابی است.

Postpartum women constitute a vulnerable population in whom insomnia comorbid with emotional disorders such as anxiety and depression is disproportionately prevalent, attributable to hormonal fluctuations, environmental changes, and social role transitions. This comorbidity significantly increases their long-term risk of mental health disorders. Given the safety concerns of sedative-hypnotic medications, non-pharmacological therapies are the first-line treatment for this population. We report the case of a 34-year-old woman with chronic postpartum insomnia comorbid with emotional disorders, who provided written informed consent for the publication of her de-identified clinical data and received 4 weeks of combined acupuncture and transcutaneous auricular vagus nerve stimulation (taVNS) treatment. Clinical assessments were performed at baseline, week 2, week 4 (end of treatment), and week 8 (4-week post-treatment follow-up) using validated scales including the PSQI, ISI, and HAMA, among others. After 4 weeks of treatment, the patient demonstrated significant improvements in objective sleep quality and anxiety symptoms, while subjective insomnia perception and depressive symptoms remained partially unresolved. Notably, all clinical outcomes continued to improve to near-normal levels during the follow-up period without any additional intervention, and no adverse events were recorded. This case demonstrates that combined acupuncture and taVNS is a safe and effective intervention for chronic postpartum insomnia comorbid with emotional disorders, with a favorable sustained therapeutic effect after treatment cessation, offering a valuable alternative for non-pharmacological management in this population.

زنان پس از زایمان جمعیت آسیب‌پذیری را تشکیل می‌دهند که در آن‌ها بی‌خوابی همراه با اختلالات هیجانی مانند اضطراب و افسردگی به طور نامتناسبی شایع است که این امر به نوسانات هورمونی، تغییرات محیطی و انتقال نقش‌های اجتماعی نسبت داده می‌شود. این هم‌ابتلایی به طور قابل توجهی خطر ابتلا به اختلالات سلامت روان در بلندمدت را افزایش می‌دهد. با توجه به نگرانی‌های ایمنی داروهای آرام‌بخش-خواب‌آور، درمان‌های غیر دارویی به عنوان خط اول درمان برای این جمعیت توصیه می‌شود. ما مورد یک زن ۳۴ ساله با بی‌خوابی مزمن پس از زایمان همراه با اختلالات هیجانی را گزارش می‌کنیم که رضایت‌نامه آگاهانه کتبی برای انتشار داده‌های بالینی بدون هویت خود ارائه داد و به مدت ۴ هفته تحت درمان ترکیبی طب سوزنی و تحریک عصب واگ گوش از طریق پوست (taVNS) قرار گرفت. ارزیابی‌های بالینی در ابتدا، هفته دوم، هفته چهارم (پایان درمان) و هفته هشتم (پیگیری ۴ هفته پس از درمان) با استفاده از مقیاس‌های معتبر از جمله PSQI، ISI و HAMA و سایر ابزارها انجام شد. پس از ۴ هفته درمان، بیمار بهبود قابل توجهی در کیفیت خواب عینی و علائم اضطراب نشان داد، در حالی که ادراک ذهنی بی‌خوابی و علائم افسردگی تا حدی حل‌نشده باقی ماند. شایان ذکر است که همه پیامدهای بالینی در دوره پیگیری بدون هیچ مداخله اضافی به بهبود تا سطوح نزدیک به طبیعی ادامه یافتند و هیچ عارضه جانبی ثبت نشد. این مورد نشان می‌دهد که ترکیب طب سوزنی و taVNS مداخله‌ای ایمن و مؤثر برای بی‌خوابی مزمن پس از زایمان همراه با اختلالات هیجانی است که اثر درمانی پایدار و مطلوبی پس از قطع درمان دارد و گزینه‌ای ارزشمند برای مدیریت غیر دارویی در این جمعیت ارائه می‌دهد.

BACKGROUND: The whole-university approach to mental health emphasises that well-being should be a strategic priority across all aspects of higher education. However, there is limited evidence on which aspects of university life institutions should target to maximise well-being. AIM: To identify factors associated with student mental health and well-being and provide an evidence base for developing initiatives that protect and promote this. METHODS: The Nurture-U survey was conducted across five universities in the UK from 2022 to 2024. This cross-sectional sample of the survey data assessed student well-being and mental health at the start of the academic year. Hierarchical linear regression models examined the relative association between demographic, family history, university and lifestyle variables and self-reported depression, measured using the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9), anxiety, measured using the Generalised Anxiety Disorder-7 (GAD-7) and well-being, measured using the Short Warwick-Edinburgh Mental Well-being Scale (SWEMWBS). RESULTS: A total of 14 172 students completed the survey. Over a quarter self-reported probable anxiety or depression based on established screening thresholds. Regression analysis indicated that younger age, identifying as female or lesbian, gay, bisexual, transgender, queer/questioning, intersex or asexual (LGBTQIA+) and reporting a disability were associated with poorer mental health. There was minimal evidence of mental health impact associated with university factors, such as course of study or university attended. There was a strong association with exercise and self-care. CONCLUSIONS: We have provided evidence that exercise and self-care may be areas that universities can target when considering a whole-university approach to student mental health and well-being. Increasing opportunities for students from all backgrounds, means and abilities to adopt healthy behaviours is vital to supporting university students.

زمینه: رویکرد کل‌دانشگاهی به سلامت روان تأکید می‌کند که بهزیستی باید در تمامی جنبه‌های آموزش عالی به عنوان یک اولویت راهبردی مدنظر قرار گیرد. با این حال، شواهد محدودی وجود دارد که کدام جنبه‌های زندگی دانشگاهی باید توسط مؤسسات هدف قرار گیرد تا بهزیستی به حداکثر برسد. هدف: شناسایی عواملی که با سلامت روان و بهزیستی دانشجویان مرتبط هستند و فراهم آوردن مبنای شواهدی برای توسعه ابتکاراتی که از این موارد محافظت و آن را ارتقاء دهند. روش‌ها: پیمایش Nurture-U در پنج دانشگاه بریتانیا از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ انجام شد. این نمونه مقطعی از داده‌های پیمایش، بهزیستی و سلامت روان دانشجویان را در ابتدای سال تحصیلی ارزیابی کرد. مدل‌های رگرسیون خطی سلسله‌مراتبی ارتباط نسبی بین متغیرهای جمعیت‌شناختی، سابقه خانوادگی، دانشگاه و سبک زندگی و افسردگی خودگزارش‌شده (اندازه‌گیری‌شده با پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9))، اضطراب (اندازه‌گیری‌شده با اختلال اضطراب فراگیر-۷ (GAD-7)) و بهزیستی (اندازه‌گیری‌شده با مقیاس کوتاه بهزیستی روانی-اجتماعی وارویک-ادینبورگ (SWEMWBS)) را بررسی کردند. نتایج: در مجموع ۱۴٬۱۷۲ دانشجو پرسشنامه را تکمیل کردند. بیش از یک‌چهارم بر اساس آستانه‌های غربالگری معتبر، به طور خودگزارش‌شده احتمال ابتلا به اضطراب یا افسردگی را داشتند. تحلیل رگرسیون نشان داد که سن پایین‌تر، شناسایی به عنوان زن یا افراد LGBTQIA+ و گزارش ناتوانی با سلامت روان ضعیف‌تر مرتبط است. شواهد بسیار کمی از تأثیر عوامل دانشگاهی مانند رشته تحصیلی یا دانشگاه محل تحصیل بر سلامت روان وجود داشت. ارتباط قوی با ورزش و مراقبت از خود مشاهده شد. نتیجه‌گیری: ما شواهدی ارائه کرده‌ایم که ورزش و مراقبت از خود می‌تواند حوزه‌هایی باشد که دانشگاه‌ها هنگام در نظر گرفتن رویکرد کل‌دانشگاهی به سلامت روان و بهزیستی دانشجویان هدف قرار دهند. افزایش فرصت‌ها برای دانشجویان از تمامی پیشینه‌ها، امکانات و توانایی‌ها جهت اتخاذ رفتارهای سالم برای حمایت از دانشجویان دانشگاه حیاتی است.

BACKGROUND: Risk assessment and management are key elements of clinical practice in mental health. Existing literature on risk assessment in mental health has focused more on the predictive validity of tools and less on the clinical utility of tools in daily practice. AIMS: To explore risk assessment and management processes, and how clinicians use risk tools in daily practice, across a single health board. METHOD: This was a large mixed-methods study in a health authority responsible for the care of 1.3 million people covering a wide range of settings. Data collection involved multiple approaches including staff surveys, focus groups, non-participant observations of team meetings, case-file audits and reviews of incident reports. RESULTS: Although risk was routinely discussed in team meetings, the risk tool was rarely used to inform decision-making. Barriers to meaningful use of the tool included time constraints, lack of training and perceived lack of relevance. Both staff and carers reported limited involvement of patients and families in risk assessment processes. Case-file audits showed high completion rates of the risk tool but little evidence that it influenced decision-making. CONCLUSIONS: This study demonstrates a significant challenge for services, with clinical teams discussing risk but not using the mandated formulation-based risk tool to do so. This is set against the need for health authorities to demonstrate consistent standards in risk management across specialties and settings and to have a format that makes risk management plans easily available to clinicians unfamiliar with the patient. Further research is required to develop a method of recording risk mitigation strategies that is collaborative and can be easily completed in a clinical setting.

زمینه: ارزیابی و مدیریت خطر از عناصر کلیدی عمل بالینی در سلامت روان هستند. ادبیات موجود درباره ارزیابی خطر در سلامت روان بیشتر بر روایی پیش‌بینی ابزارها تمرکز داشته و کمتر به سودمندی بالینی ابزارها در عمل روزمره پرداخته است. هدف: بررسی فرایندهای ارزیابی و مدیریت خطر و نحوه استفاده بالین‌گران از ابزارهای خطر در عمل روزمره در سطح یک هیئت بهداشت. روش: این پژوهش یک مطالعه بزرگ با روش‌های ترکیبی در یک مرجع بهداشتی مسئول مراقبت از ۱٫۳ میلیون نفر در طیف وسیعی از محیط‌ها بود. گردآوری داده‌ها با استفاده از رویکردهای متعدد از جمله پرسش‌نامه کارکنان، گروه‌های متمرکز، مشاهده غیرمشارکتی جلسات تیمی، ممیزی پرونده‌ها و مرور گزارش‌های رویداد انجام شد. یافته‌ها: اگرچه خطر به طور معمول در جلسات تیمی مورد بحث قرار می‌گرفت، اما ابزار خطر به ندرت برای اطلاع‌رسانی تصمیم‌گیری مورد استفاده قرار می‌گرفت. موانع استفاده معنادار از ابزار شامل محدودیت زمانی، کمبود آموزش و برداشت از عدم ارتباط بود. هم کارکنان و هم مراقبان گزارش دادند که مشارکت بیماران و خانواده‌ها در فرایندهای ارزیابی خطر محدود است. ممیزی پرونده‌ها نشان داد که نرخ تکمیل ابزار خطر بالا است اما شواهد اندکی وجود دارد که این ابزار بر تصمیم‌گیری تأثیر گذاشته باشد. نتیجه‌گیری: این مطالعه چالش قابل توجهی را برای خدمات نشان می‌دهد، به طوری که تیم‌های بالینی درباره خطر بحث می‌کنند اما از ابزار خطر مبتنی بر فرمول‌بندی که الزامی است، استفاده نمی‌کنند. این در حالی است که مراجع بهداشتی نیاز دارند استانداردهای ثابتی در مدیریت خطر در تخصص‌ها و محیط‌های مختلف نشان دهند و قالبی داشته باشند که برنامه‌های مدیریت خطر را برای بالین‌گران ناآشنا با بیمار به آسانی در دسترس قرار دهد. پژوهش‌های بیشتری برای توسعه روشی جهت ثبت راهبردهای کاهش خطر که مشارکتی بوده و بتوان آن را به راحتی در محیط بالینی تکمیل کرد، مورد نیاز است.

Abstract: Aesthetic medicine is moving beyond an appearance-centered focus toward approaches that also prioritize long-term skin and underlying tissue health. Skin health and systemic health are now widely recognized as closely interconnected through shared mechanisms of aging biology, yet a practical clinical construct for translating this understanding into aesthetic practice remains to be established. In this conceptual review article, we propose Integrative Aesthetics (IA) as a clinically grounded framework that positions aesthetic and systemic health improvement as coequal, mutually reinforcing clinical goals, organized through 2 interconnected layers: local tissue optimization and systemic health optimization. These aims are operationalized through 3 synergistic pillars: i) conventional aesthetic interventions, ii) regenerative therapies, and iii) functional medicine. Conventional aesthetic interventions provide direct structural and surface-level correction; regenerative therapies support tissue quality by modulating the local microenvironment and repair pathways; and functional medicine addresses modifiable upstream determinants of tissue responsiveness, including nutrition, mitochondrial function, endocrine status, lifestyle, and broader biological aging processes. By integrating local and systemic strategies, IA proposes a mutually reinforcing model in which improved systemic health enhances procedural readiness, recovery, and remodeling, while improved skin and supporting tissue health, and the visible aesthetic benefits they produce, may support broader patient engagement in long-term health optimization. IA therefore offers a practical framework for reorienting aesthetic medicine toward a more whole-person, multidisciplinary, and health-focused model of care. Keywords: integrative aesthetics, aesthetic medicine, regenerative aesthetics, functional medicine, skin aging

چکیده: پزشکی زیبایی فراتر از تمرکز صرف بر ظاهر، به سوی رویکردهایی حرکت می‌کند که سلامت بلندمدت پوست و بافت‌های زیرین را نیز در اولویت قرار می‌دهند. امروزه سلامت پوست و سلامت سیستمیک به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان حوزه‌هایی با ارتباط نزدیک از طریق سازوکارهای مشترک زیست‌شناسی پیری شناخته می‌شوند، اما هنوز ساختار بالینی عملی برای ترجمه این درک به عمل زیبایی ایجاد نشده‌است. در این مقاله مروری مفهومی، زیبایی‌شناسی تلفیقی (IA) به‌عنوان چارچوبی مبتنی بر بالین پیشنهاد می‌شود که بهبود سلامت زیبایی و سلامت سیستمیک را به‌عنوان اهداف بالینی هم‌ارز و تقویت‌کننده متقابل، در دو لایه به‌هم‌پیوسته سازمان‌دهی می‌کند: بهینه‌سازی بافت موضعی و بهینه‌سازی سلامت سیستمیک. این اهداف از طریق سه ستون هم‌افزا عملیاتی می‌شوند: ۱) مداخلات زیبایی متداول، ۲) درمان‌های بازساختی، و ۳) پزشکی عملکردی. مداخلات زیبایی متداول اصلاح ساختاری و سطحی مستقیم را فراهم می‌کنند؛ درمان‌های بازساختی با تعدیل ریزمحیط موضعی و مسیرهای ترمیم، از کیفیت بافت حمایت می‌کنند؛ و پزشکی عملکردی به عوامل قابل‌تغییر مؤثر بر پاسخ‌دهی بافت، از جمله تغذیه، عملکرد میتوکندری، وضعیت غدد درون‌ریز، سبک زندگی و فرایندهای گسترده‌تر پیری زیستی می‌پردازد. با ادغام راهبردهای موضعی و سیستمیک، IA مدلی تقویت‌کننده متقابل ارائه می‌دهد که در آن بهبود سلامت سیستمیک، آمادگی برای مداخله، بهبودی و بازسازی را ارتقا می‌دهد و بهبود سلامت پوست و بافت‌های حمایتی و مزایای زیبایی قابل مشاهده حاصل از آن می‌تواند مشارکت گسترده‌تر بیمار در بهینه‌سازی سلامت بلندمدت را تقویت کند. بنابراین IA چارچوبی عملی برای جهت‌دهی مجدد پزشکی زیبایی به سوی مدلی کل‌نگر، چندرشته‌ای و سلامت‌محور ارائه می‌دهد.

Background: Zolpidem is widely prescribed for insomnia due to its rapid onset of action.However, concerns persist regarding its potential for misuse and serious adverse effects, such as complex sleep behaviors.This study aimed to evaluate the current status of zolpidem medication counseling in community pharmacies and identify perception gaps between pharmacists and patients.Methods: A cross-sectional survey was conducted from August to September 2025, involving 133 patients and 111 pharmacists.Questionnaire items included zolpidem usage/dispensing experience, status of medication counseling, and perceived barriers.Quantitative analysis was performed to compare perceptions of counseling topics and assess patients' objective knowledge.Results: A high proportion of patients (62.4%) had been taking zolpidem for more than six months.A notable discrepancy in perception was observed between the two groups regarding medication counseling.While pharmacists frequently reported emphasizing "misuse/dependence potential" (60.4%) and "complex sleep behaviors" (45.0%), a significantly lower proportion of patients (35.3 and 23.3%, respectively) recalled receiving such information.Patients showed the lowest objective knowledge regarding the "recommended maximum treatment duration" (40.2% correct), which was also identified as a major area of information deficiency.Pharmacists identified "patients' negative reactions" (52.3%) as the primary barrier to effective counseling.Conclusions: There is a substantial gap between the information provided by pharmacists and the information retained by patients regarding zolpidem safety.To ensure the safe use of zolpidem in community settings, systematic and patient-centered counseling strategies focusing on long-term safety, misuse risks, and standardized core messages are essential.

زمینه: زولپیدم به دلیل شروع اثر سریع، به طور گسترده‌ای برای درمان بی‌خوابی تجویز می‌شود. با این حال، نگرانی‌هایی در مورد پتانسیل سوءمصرف و عوارض جانبی جدی آن، مانند رفتارهای پیچیده در خواب، وجود دارد. این مطالعه با هدف ارزیابی وضعیت فعلی مشاوره دارویی زولپیدم در داروخانه‌های جامعه و شناسایی شکاف‌های ادراکی بین داروسازان و بیماران انجام شد. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی از اوت تا سپتامبر ۲۰۲۵ با مشارکت ۱۳۳ بیمار و ۱۱۱ داروساز انجام شد. موارد پرسشنامه شامل تجربه مصرف/توزیع زولپیدم، وضعیت مشاوره دارویی و موانع ادراک‌شده بود. تحلیل کمی برای مقایسه ادراک موضوعات مشاوره و ارزیابی دانش عینی بیماران انجام شد. نتایج: درصد بالایی از بیماران (۶۲.۴٪) بیش از شش ماه زولپیدم مصرف کرده بودند. اختلاف قابل توجهی در ادراک بین دو گروه در خصوص مشاوره دارویی مشاهده شد. در حالی که داروسازان اغلب بر «پتانسیل سوءمصرف/وابستگی» (۶۰.۴٪) و «رفتارهای پیچیده در خواب» (۴۵.۰٪) تأکید می‌کردند، درصد به‌مراتب کمتری از بیماران (۳۵.۳ و ۲۳.۳٪ به ترتیب) به یاد داشتند که چنین اطلاعاتی دریافت کرده‌اند. بیماران پایین‌ترین میزان دانش عینی را در مورد «حداکثر مدت درمان توصیه‌شده» (۴۰.۲٪ پاسخ صحیح) نشان دادند که به عنوان یکی از حوزه‌های اصلی کمبود اطلاعات نیز شناسایی شد. داروسازان «واکنش منفی بیماران» (۵۲.۳٪) را به عنوان مانع اصلی مشاوره مؤثر شناسایی کردند. نتیجه‌گیری: شکاف قابل توجهی بین اطلاعات ارائه‌شده توسط داروسازان و اطلاعاتی که بیماران در خصوص ایمنی زولپیدم به خاطر می‌سپارند وجود دارد. برای تضمین مصرف ایمن زولپیدم در محیط‌های جامعه، راهبردهای نظام‌مند و بیمارمحور مشاوره با تمرکز بر ایمنی بلندمدت، خطرات سوءمصرف و پیام‌های اصلی استاندارد ضروری است.

Dermatology education faces limited curriculum time, a visually demanding specialty, and the need to develop both clinical reasoning and procedural competence. The flipped classroom (FC) delivers didactic content before class and reserves class time for active learning. This mini review synthesizes evidence on FC in dermatology education, distinguishes true FC from broader blended or active-learning approaches, and examines how newer image-based technologies such as teledermatology, gamified education, and artificial intelligence (AI)-assisted tools can complement FC. PubMed, Scopus, ERIC, and Google Scholar were searched through August 2026 for studies on FC, blended learning, or technology-enhanced learning in dermatology. Across the reviewed studies, FC and closely related blended approaches were associated with short-term gains in knowledge and satisfaction relative to traditional teaching, with particular promise when combined with case-based or problem-based learning. COVID-19 accelerated adoption and demonstrated adaptability to remote formats. However, most dermatology studies are single-institution, quasi-experimental, small, and short-term, and only two dermatology-specific studies used randomized designs. Evidence on long-term retention, patient-related outcomes, and clinical competence remains lacking, and gains in satisfaction or confidence should not be equated with objective gains in knowledge or skills. Based on the currently limited evidence, FC appears at least comparable to, and sometimes better than, traditional teaching for short-term knowledge and skills. Educators can reasonably adopt FC as part of blended curricula, while researchers should prioritize multicenter randomized trials with standardized objective outcomes, longer follow-up, and patient-level endpoints.

آموزش پوست با محدودیت زمان در برنامه درسی، ماهیت بصری بالا و نیاز به توسعه استدلال بالینی و شایستگی‌های عملی مواجه است. کلاس معکوس (FC) محتوای آموزشی را پیش از کلاس ارائه می‌دهد و زمان کلاس را به یادگیری فعال اختصاص می‌دهد. این مرور کوتاه، شواهد مربوط به FC در آموزش پوست را جمع‌بندی کرده، تمایز میان FC واقعی و رویکردهای گسترده‌تر یادگیری ترکیبی یا فعال را بررسی می‌کند و به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه فناوری‌های تصویری نوین مانند تله‌درماتولوژی، آموزش بازی‌محور و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) می‌توانند مکمل FC باشند. پایگاه‌های PubMed، Scopus، ERIC و Google Scholar تا اوت ۲۰۲۶ برای مطالعات مربوط به FC، یادگیری ترکیبی یا یادگیری تقویت‌شده با فناوری در پوست جست‌وجو شدند. در مطالعات مرور شده، FC و رویکردهای ترکیبی نزدیک به آن با افزایش کوتاه‌مدت دانش و رضایت نسبت به آموزش سنتی همراه بودند و به‌ویژه زمانی که با یادگیری مبتنی بر مورد یا مبتنی بر مسئله ترکیب می‌شدند، امیدبخش بودند. همه‌گیری COVID-19 پذیرش این رویکردها را تسریع کرد و سازگاری آن‌ها با قالب‌های از راه دور را نشان داد. با این حال، اکثر مطالعات پوست تک‌مرکزی، شبه‌آزمایشی، کوچک و کوتاه‌مدت هستند و تنها دو مطالعه اختصاصی پوست از طرح‌های تصادفی‌شده استفاده کرده‌اند. شواهدی درباره نگهداری بلندمدت، پیامدهای مرتبط با بیمار و شایستگی بالینی همچنان وجود ندارد و افزایش رضایت یا اعتماد به نفس نباید معادل با افزایش عینی دانش یا مهارت تلقی شود. بر اساس شواهد محدود فعلی، FC دست‌کم هم‌تراز و گاه بهتر از آموزش سنتی برای دانش و مهارت‌های کوتاه‌مدت به نظر می‌رسد. مدرسان می‌توانند به‌طور معقول FC را به عنوان بخشی از برنامه‌های ترکیبی به کار گیرند، در حالی که پژوهشگران باید مطالعات تصادفی‌شده چندمرکزی با پیامدهای عینی استانداردشده، پیگیری طولانی‌تر و نقاط پایانی در سطح بیمار را در اولویت قرار دهند.

This scoping review mapped the current landscape of digital twin applications in health professions education and identified gaps in the evidence. The review followed Joanna Briggs Institute methodology and PRISMA-ScR reporting guidelines. Six bibliographic databases (MEDLINE via PubMed, Embase, Scopus, Web of Science, CINAHL, and IEEE Xplore) were searched from inception to March 10, 2026, supplemented by a register search (ClinicalTrials.gov) and a search of Google Scholar as an additional source. Studies describing the development, implementation, or evaluation of digital twins in health professions education were included. Data were extracted using a standardized charting form, and methodological quality was assessed with appropriate JBI critical appraisal tools. Findings were subsequently reviewed in a one-round modified Delphi consultation with stakeholders. Seventeen studies published between 2022 and 2025 met the inclusion criteria. Because three publications report the same critical care platform, these 17 reports describe 15 distinct systems. Digital twins were applied at patient-, organ-, device-, and environment- or institutional-levels across surgery, critical care, anatomy, radiology, and dentistry. Each included system was verified against three defining characteristics of digital twins: personalization, a counterpart-derived data pathway, and generative or predictive capability. Four studies satisfied all three, eight satisfied two, four satisfied one, and one proposed all three without implementing any; only a single study reported continuous closed-loop bidirectional synchronization between a physical and a virtual counterpart. Most studies were technical reports or proof-of-concept demonstrations, and no controlled educational trials were identified. Evaluations focused primarily on learner perceptions and satisfaction, whereas only one study reported quantitative learning outcomes. No study assessed behavioral transfer to clinical practice or patient-level outcomes. Digital twin technology in health professions education is, therefore, best characterized as an active area of technical development that remains educationally unvalidated. The principal contribution of this review is a structured map of what has been built, how it has been verified against the digital twin construct, and precisely where educational evidence is absent. Future research should emphasize theory-informed development, rigorous experimental designs, and validated educational outcomes to determine the educational value of these approaches.

این مرور دامنه‌ای، چشم‌انداز فعلی کاربردهای دوقلوی دیجیتال در آموزش حرفه‌های سلامت را ترسیم کرده و شکاف‌های موجود در شواهد را شناسایی می‌کند. این مرور بر اساس روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و دستورالعمل‌های گزارش‌دهی PRISMA-ScR انجام شده است. شش پایگاه داده کتابشناختی (MEDLINE از طریق PubMed، Embase، Scopus، Web of Science، CINAHL و IEEE Xplore) از ابتدا تا ۱۰ مارس ۲۰۲۶ جستجو شدند و این جستجو با بررسی یک رجیستر (ClinicalTrials.gov) و جستجوی Google Scholar به عنوان منبع تکمیلی همراه بود. مطالعاتی که به توصیف توسعه، اجرا یا ارزیابی دوقلوهای دیجیتال در آموزش حرفه‌های سلامت پرداخته بودند، وارد مرور شدند. داده‌ها با استفاده از یک فرم استاندارد استخراج داده گردآوری شد و کیفیت روش‌شناختی با ابزارهای ارزیابی انتقادی JBI مناسب ارزیابی گردید. یافته‌ها سپس در یک مشاوره دلفی اصلاح‌شده تک‌مرحله‌ای با ذینفعان مرور شدند. هفده مطالعه منتشرشده بین سال‌های ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ معیارهای ورود را داشتند. از آنجا که سه مقاله یک پلتفرم مراقبت ویژه مشابه را گزارش می‌کنند، این ۱۷ گزارش در مجموع ۱۵ سامانه متمایز را توصیف می‌کنند. دوقلوهای دیجیتال در سطوح بیمار، اندام، دستگاه و محیط یا نهاد در حوزه‌های جراحی، مراقبت ویژه، آناتومی، رادیولوژی و دندان‌پزشکی به کار رفته‌اند. هر سامانه واردشده بر اساس سه ویژگی تعریف‌کننده دوقلوی دیجیتال (شخصی‌سازی، مسیر داده مبتنی بر همتای فیزیکی، و قابلیت مولد یا پیش‌بینی‌کننده) مورد راستی‌آزمایی قرار گرفت. چهار مطالعه هر سه ویژگی را داشتند، هشت مطالعه دو ویژگی، چهار مطالعه یک ویژگی و یک مطالعه هر سه ویژگی را پیشنهاد داده اما هیچ‌یک را اجرا نکرده بود؛ تنها یک مطالعه همگام‌سازی بسته و دوطرفه پیوسته بین همتای فیزیکی و مجازی را گزارش کرده است. بیشتر مطالعات گزارش‌های فنی یا نمایش‌های اثبات مفهوم بودند و هیچ کارآزمایی آموزشی کنترل‌شده‌ای شناسایی نشد. ارزیابی‌ها عمدتاً بر ادراک و رضایت یادگیرندگان متمرکز بود و تنها یک مطالعه پیامدهای کمی یادگیری را گزارش کرد. هیچ مطالعه‌ای انتقال رفتاری به عمل بالینی یا پیامدهای سطح بیمار را ارزیابی نکرده است. بنابراین، فناوری دوقلوی دیجیتال در آموزش حرفه‌های سلامت را می‌توان عمدتاً به عنوان حوزه‌ای فعال در توسعه فنی که هنوز از نظر آموزشی اعتبارسنجی نشده است، توصیف کرد. مهم‌ترین دستاورد این مرور، ارائه نقشه‌ای ساختاریافته از آنچه ساخته شده، نحوه راستی‌آزمایی آن بر اساس ساختار دوقلوی دیجیتال و دقیقاً محل فقدان شواهد آموزشی است. پژوهش‌های آینده باید بر توسعه مبتنی بر نظریه، طرح‌های آزمایشی دقیق و پیامدهای آموزشی اعتبارسنجی‌شده برای تعیین ارزش آموزشی این رویکردها تأکید کنند.

Sexual and gender diverse (SGD) populations have historically faced restricted rights and systematic discrimination for deviating from the established hetero-cis-normative norms. This long-standing marginalization has a profound negative impact on health outcomes, including a heightened risk of developing mental health issues, such as depression. Understanding the health-disease process among SGD populations requires recognizing that discriminatory experiences, such as homophobia and transphobia, are not unidimensional, but operate synergistically with layered forms of discrimination, such as racism. We assessed depressive symptoms using the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) among SGD persons in Brazil using race as a stratification variable. We also evaluated the role of discrimination and internalized homonegativity on depressive symptoms, while adjusting for covariates. This was a cross-sectional online survey recruiting SGD persons aged 18 years or older, living in Brazil, through dating apps and social media. Overall, 6220 participants were included, 3749 (60.3%) White, 1685 (27.1%) Pardo and 786 (12.6%) Black. Mean scores of depressive symptoms was 8.8 (SD7.1), higher among Black (9.6; SD 7.5) and Pardo (9.3; SD 7.2) than White (8.4; SD7.0) (p < 0.0001). Considering a PHQ-9 cut-off of ≥10 points, more Black and Pardo participants reported depressive symptoms than White participants (38.5%, 38.1%; 32.3%, respectively). In multivariable linear regression models, higher discrimination score and younger age were associated with higher scores of depressive symptoms for all races. Additionally, internalized homonegativity and lower income were associated with higher depressive symptoms scores for Pardo and White, but not for Black participants. To effectively address vulnerability to depression among SGD populations, it is essential to establish approaches that consider the intersections between different forms of oppression. This includes policies that tackle racism, homophobia, and transphobia, as well as investment in accessible mental health services.

جمعیت‌های دارای تنوع جنسی و جنسیتی (SGD) به طور تاریخی با محدودیت حقوق و تبعیض نظام‌مند به دلیل انحراف از هنجارهای هترو-سیس-نرمال مواجه بوده‌اند. این به‌حاشیه‌راندگی دیرینه تأثیر منفی عمیقی بر پیامدهای سلامت، از جمله افزایش خطر ابتلا به مشکلات سلامت روان مانند افسردگی دارد. درک فرایند سلامت-بیماری در میان جمعیت‌های SGD مستلزم آن است که تجربه‌های تبعیض‌آمیز، مانند هوموفوبیا و ترنسفوبیا، یک‌بعدی نبوده و به صورت هم‌افزا با اشکال لایه‌لایه تبعیض، مانند نژادپرستی، عمل می‌کنند. ما نشانه‌های افسردگی را با استفاده از پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) در میان افراد SGD در برزیل و با استفاده از نژاد به عنوان متغیر طبقه‌بندی ارزیابی کردیم. همچنین نقش تبعیض و هومونگاتیویته درونی‌شده را بر نشانه‌های افسردگی، با کنترل متغیرهای هم‌سو، مورد بررسی قرار دادیم. این پژوهش یک مطالعه مقطعی به صورت نظرسنجی آنلاین بود که افراد SGD بالای ۱۸ سال ساکن برزیل را از طریق اپلیکیشن‌های دوست‌یابی و شبکه‌های اجتماعی جذب کرد. در مجموع، ۶۲۲۰ شرکت‌کننده وارد مطالعه شدند که ۳۷۴۹ نفر (۶۰/۳٪) سفیدپوست، ۱۶۸۵ نفر (۲۷/۱٪) پاردو و ۷۸۶ نفر (۱۲/۶٪) سیاه‌پوست بودند. میانگین نمره نشانه‌های افسردگی ۸/۸ (انحراف معیار ۷/۱) بود که در میان سیاه‌پوستان (۹/۶؛ انحراف معیار ۷/۵) و پاردوها (۹/۳؛ انحراف معیار ۷/۲) بالاتر از سفیدپوستان (۸/۴؛ انحراف معیار ۷/۰) بود (p < 0.0001). با در نظر گرفتن نقطه برش PHQ-9 برابر یا بیشتر از ۱۰، تعداد بیشتری از شرکت‌کنندگان سیاه‌پوست و پاردو نسبت به سفیدپوستان نشانه‌های افسردگی را گزارش کردند (۳۸/۵٪، ۳۸/۱٪؛ ۳۲/۳٪ به ترتیب). در مدل‌های رگرسیون خطی چندمتغیره، نمره بالاتر تبعیض و سن پایین‌تر با نمره بالاتر نشانه‌های افسردگی در همه نژادها ارتباط داشت. علاوه بر این، هومونگاتیویته درونی‌شده و درآمد پایین‌تر با نمره بالاتر نشانه‌های افسردگی در پاردوها و سفیدپوستان، اما نه در سیاه‌پوستان، ارتباط داشت. برای مقابله مؤثر با آسیب‌پذیری نسبت به افسردگی در میان جمعیت‌های SGD، ضروری است رویکردهایی اتخاذ شود که به تقاطع اشکال مختلف ستم توجه کنند. این امر شامل سیاست‌هایی برای مقابله با نژادپرستی، هوموفوبیا و ترنسفوبیا و همچنین سرمایه‌گذاری در خدمات سلامت روان قابل دسترس است.

Digital therapeutics for mental health often face low patient engagement, which limits their clinical impact. Interventions that deliver treatment using a video game medium may improve engagement and therapeutic efficacy, but the potential emergence of gaming-related problems remains a safety question and a concern among clinical stakeholders. We examined whether long-term adjunctive use of the video game therapeutic Meliora was associated with changes in gaming-related problems in a three-arm randomized controlled trial. Participants were adults with interview-confirmed major depressive disorder without significant gaming or gambling problems at baseline. The intention-to-treat cohort ( n = 1001) had a mean age of 33.4 years (SD 9.3), and 64% were female. From baseline to post-intervention (week 12), Game Addiction Scale (GAS-7) scores decreased in the Meliora group (mean change, −0.63 points; 95% CI, −0.91 to −0.34; dz = −0.24; Holm-adjusted p < 0.001), whereas no change was observed in the Sham group, which used a highly similar video game therapeutic (mean change, −0.02 points; 95% CI, −0.25 to 0.28; dz = −0.01; Holm-adjusted p = 0.900). Between-group analyses showed more negative GAS-7 change in the Meliora group than in the Sham group (adjusted mean difference, −0.19 points; 95% CI, −0.30 to −0.08; d = −0.13; Holm-adjusted p = 0.001), indicating a relatively greater reduction with Meliora, whereas changes were similar between the Meliora and TAU groups (adjusted mean difference = 0.04 points; 95% CI, −0.08 to 0.15; d = 0.03; Holm-adjusted p = 0.509). Intervention usage time, experienced immersion, and their interaction were not significantly associated with changes in GAS-7 scores in either the Meliora or Sham group. Using a ≥ 25% deterioration threshold, deterioration occurred in 10.4% of participants in the Meliora group, 15.3% in the Sham group, and 9.8% in the TAU group, with no statistically significant between-group differences. Complementary per-protocol analyses among participants with greater intervention exposure were consistent with the ITT findings. These findings provide no evidence that long-term use of a video game therapeutic was associated with increased gaming-related problems in appropriately screened patients using interventions with safeguards against excessive use.

درمان‌های دیجیتال برای سلامت روان اغلب با مشارکت پایین بیماران مواجه هستند که این امر تأثیر بالینی آن‌ها را محدود می‌کند. مداخلاتی که درمان را از طریق رسانه بازی ویدئویی ارائه می‌دهند ممکن است مشارکت و اثربخشی درمانی را بهبود بخشند، اما ظهور احتمالی مشکلات مرتبط با بازی همچنان یک پرسش ایمنی و نگرانی در میان ذینفعان بالینی است. ما بررسی کردیم که آیا استفاده کمکی بلندمدت از درمانگر بازی ویدئویی Meliora با تغییرات در مشکلات مرتبط با بازی در یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده سه‌گروهی همراه است یا خیر. شرکت‌کنندگان بزرگسالانی با اختلال افسردگی اساسی تأییدشده از طریق مصاحبه بودند که در ابتدا مشکلات قابل توجهی در زمینه بازی یا قمار نداشتند. گروه تحلیل بر اساس قصد درمان (n = 1001) میانگین سنی ۳۳٫۴ سال (انحراف معیار ۹٫۳) داشت و ۶۴٪ زن بودند. از ابتدا تا پس از مداخله (هفته دوازدهم)، نمرات مقیاس اعتیاد به بازی (GAS-7) در گروه Meliora کاهش یافت (میانگین تغییر، ۰٫۶۳- امتیاز؛ ۹۵٪ فاصله اطمینان، ۰٫۹۱- تا ۰٫۳۴-؛ dₓ = ۰٫۲۴-؛ مقدار p تعدیل‌شده بر اساس Holm کمتر از ۰٫۰۰۱)، در حالی که در گروه Sham که از یک درمانگر بازی ویدئویی بسیار مشابه استفاده می‌کرد تغییری مشاهده نشد (میانگین تغییر، ۰٫۰۲- امتیاز؛ ۹۵٪ فاصله اطمینان، ۰٫۲۵- تا ۰٫۲۸؛ dₓ = ۰٫۰۱-؛ مقدار p تعدیل‌شده بر اساس Holm برابر با ۰٫۹۰۰). تحلیل‌های بین‌گروهی نشان داد که تغییر GAS-7 در گروه Meliora منفی‌تر از گروه Sham بود (تفاوت میانگین تعدیل‌شده، ۰٫۱۹- امتیاز؛ ۹۵٪ فاصله اطمینان، ۰٫۳۰- تا ۰٫۰۸-؛ d = ۰٫۱۳-؛ مقدار p تعدیل‌شده بر اساس Holm برابر با ۰٫۰۰۱)، که نشان‌دهنده کاهش نسبی بیشتر با Meliora است، در حالی که تغییرات بین گروه‌های Meliora و TAU مشابه بود (تفاوت میانگین تعدیل‌شده = ۰٫۰۴ امتیاز؛ ۹۵٪ فاصله اطمینان، ۰٫۰۸- تا ۰٫۱۵؛ d = ۰٫۰۳؛ مقدار p تعدیل‌شده بر اساس Holm برابر با ۰٫۵۰۹). زمان استفاده از مداخله، تجربه غوطه‌وری و تعامل آن‌ها با تغییرات نمرات GAS-7 در هیچ‌یک از گروه‌های Meliora یا Sham ارتباط معناداری نداشت. با استفاده از آستانه وخامت ≥ ۲۵٪، وخامت در ۱۰٫۴٪ از شرکت‌کنندگان گروه Meliora، ۱۵٫۳٪ در گروه Sham و ۹٫۸٪ در گروه TAU رخ داد و تفاوت معنادار آماری بین گروه‌ها مشاهده نشد. تحلیل‌های مکمل بر اساس پروتکل در میان شرکت‌کنندگانی با مواجهه بیشتر با مداخله با یافته‌های ITT سازگار بود. این یافته‌ها هیچ شواهدی ارائه نمی‌دهد که استفاده بلندمدت از یک درمانگر بازی ویدئویی با افزایش مشکلات مرتبط با بازی در بیماران به‌درستی غربال‌شده که از مداخلاتی با تدابیر ایمنی در برابر استفاده بیش از حد بهره می‌برند، همراه باشد.

Covert medication (CM) - the surreptitious administration of drugs in food or drink is often framed as a 'moral gamble' and remains a pervasive yet controversial necessity in the care of older people with cognitive impairments. As global populations age and neurodegenerative conditions increase, the clinical reliance on CM has become structurally entrenched. This article evaluates the practice within the legal jurisdiction of England and Wales, specifically through the dual lenses of the Mental Capacity Act 2005 (MCA 2005) and the European Convention on Human Rights (ECHR). It provides an original contribution to the literature by synthesising the clinical application of CM with the statutory duty of candour under Regulation 20, proposing a 'tripartite test' of Imminence, Gravity and Exhaustion to bridge the current regulatory dissonance. It explores the fundamental tension between the clinical duty of beneficence and the patient's right to bodily integrity, specifically addressing the tension between the statutory duty of candour and clinical strategies predicated on concealment. By distinguishing between the physiological risks of overt coercion and the 'quiet deception' of CM, the paper rebuts deontological claims that CM constitutes an irreconcilable violation of rights. Instead, applying a rule-utilitarian framework, it argues that CM is a benevolent necessity when used to prevent certain physiological harm and preserve residual dignity. Furthermore, the article analyses judicial responses, integrating recent precedents such as Re A (2022) and An NHS Trust v XB (2020), to define a framework of necessity required to legitimise the practice. Ultimately, the paper concludes that while CM carries a significant moral and relational cost, it remains an ethically justifiable measure of last resort within a transparent English and Welsh legal architecture that prioritises accountability and consultation over administrative convenience.

تجویز مخفیانه دارو (CM) ـ یعنی تجویز پنهانی دارو در غذا یا نوشیدنی ـ اغلب به عنوان «قمار اخلاقی» مطرح می‌شود و همچنان یک ضرورت فراگیر اما بحث‌برانگیز در مراقبت از سالمندان با اختلالات شناختی باقی مانده است. با افزایش جمعیت سالمندان در جهان و رشد بیماری‌های نورودژنراتیو، اتکای بالینی به CM به‌طور ساختاری تثبیت شده است. این مقاله به ارزیابی این عمل در حوزه قضایی انگلستان و ولز می‌پردازد، به‌ویژه از طریق دو منظر قانون ظرفیت ذهنی ۲۰۰۵ (MCA 2005) و کنوانسیون اروپایی حقوق بشر (ECHR). این مقاله با تلفیق کاربرد بالینی CM با وظیفه قانونی صداقت طبق مقرره ۲۰، سهمی اصیل به ادبیات موضوع ارائه می‌دهد و آزمون سه‌گانه «فوریت، شدت و فرسودگی» را برای رفع ناهماهنگی‌های نظارتی موجود پیشنهاد می‌کند. این مقاله به تنش اساسی میان وظیفه بالینی خیرخواهی و حق بیمار بر تمامیت بدنی می‌پردازد و به‌طور خاص، تضاد میان وظیفه قانونی صداقت و راهبردهای بالینی مبتنی بر پنهان‌کاری را بررسی می‌کند. با تمایز میان خطرات فیزیولوژیک اجبار آشکار و «فریب آرام» CM، مقاله ادعاهای وظیفه‌گرایانه مبنی بر این‌که CM نقض غیرقابل مصالحه حقوق است را رد می‌کند. در عوض، با به‌کارگیری چارچوب فایده‌گرایی قاعده‌محور، استدلال می‌شود که CM در صورت استفاده برای پیشگیری از آسیب فیزیولوژیک قطعی و حفظ کرامت باقی‌مانده، یک ضرورت خیرخواهانه است. افزون بر این، مقاله به تحلیل واکنش‌های قضایی می‌پردازد و با ادغام سوابق اخیر مانند Re A (2022) و An NHS Trust v XB (2020)، چارچوبی از ضرورت را برای مشروعیت‌بخشی به این عمل تعریف می‌کند. در نهایت، مقاله نتیجه می‌گیرد که اگرچه CM هزینه اخلاقی و رابطه‌ای قابل توجهی دارد، اما همچنان یک اقدام اخلاقاً موجه و آخرین راه‌حل در ساختار حقوقی شفاف انگلستان و ولز است که پاسخگویی و مشورت را بر راحتی اداری مقدم می‌داند.

People with restricted mobility in humanitarian settings face extreme barriers to healthcare access, leading to functional decline, social isolation, and significant mental health distress [44]. In dense urban Lebanese refugee camps, hazardous infrastructure and the rising burden of non-communicable diseases (NCDs) further exacerbate the vulnerability of homebound and bed-ridden individuals and their informal caregivers [30]. This study evaluates the operational feasibility and outcomes of a multidisciplinary nurse-led home-based care (HBC) model designed to address these physical and psychosocial needs. This convergent mixed-methods descriptive study investigated a nurse-led HBC program in the Shatila and Bourj el Barajneh refugee camps in Beirut, Lebanon, between June 2021 and October 2023. We analysed routinely collected operational data for 105 patient-caregiver dyads (verbal retrospective consent) and conducted semi-structured in-depth interviews with a purposive subsample of 16 dyads as 32 participants 16 patients and 16 informal caregivers (written prospective consent) to explore participant perceptions. Quantitative outcomes were analysed for the n=79 dyads who completed the full intervention. The program achieved a high retention rate of 82%. Quantitative findings demonstrated significant improvements in mental health, with a reduction in depression and anxiety scores for both patients and caregivers (both p < 0.001). Enrolment was accompanied by statistically significant reductions in depression (PHQ-9) and anxiety (GAD-7) scores among both patients and caregivers (both \(p<0.001\) ). Statistically significant gains were observed in physical dependency (Basic Activities of Daily Living, p= 0.003), alongside documented wound healing and maintenance of high medication adherence. Qualitative data revealed that the program’s primary value lay in alleviating profound social isolation, restoring dignity, and providing emotional and practical support, which participants often prioritized alongside clinical nursing interventions. Multidisciplinary nurse-led HBC is a feasible and acceptable model for delivering care to highly vulnerable populations in complex humanitarian settings. While the single-arm design precludes definitive causal attribution, observed trajectories indicate that in contexts of chronic distress, the psychosocial and relational components of care are as vital as clinical nursing intervention for fostering resilience in both patients and caregivers.

افراد با محدودیت حرکتی در محیط‌های انسانی با موانع شدید دسترسی به مراقبت‌های سلامت مواجه هستند که این امر منجر به افت عملکردی، انزوای اجتماعی و پریشانی شدید سلامت روان می‌شود [44]. در اردوگاه‌های پناهجویی متراکم شهری لبنان، زیرساخت‌های خطرناک و افزایش بار بیماری‌های غیرواگیر (NCDs) آسیب‌پذیری افراد خانه‌نشین و بستری و مراقبان غیررسمی آن‌ها را تشدید می‌کند [30]. این پژوهش امکان‌سنجی عملیاتی و پیامدهای یک مدل چندرشته‌ای مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار را که با هدف پاسخ به نیازهای جسمی و روانی-اجتماعی طراحی شده است، ارزیابی می‌کند. این مطالعه توصیفی با روش ترکیبی همگرا، برنامه مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار را در اردوگاه‌های پناهجویی شتیلا و برج‌البراجنه در بیروت، لبنان، بین ژوئن 2021 تا اکتبر 2023 مورد بررسی قرار داد. داده‌های عملیاتی جمع‌آوری‌شده به طور روتین برای 105 زوج بیمار-مراقب (رضایت شفاهی گذشته‌نگر) تحلیل شد و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق با زیرنمونه هدفمند 16 زوج به عنوان 32 شرکت‌کننده (16 بیمار و 16 مراقب غیررسمی) (رضایت کتبی آینده‌نگر) جهت بررسی ادراکات شرکت‌کنندگان انجام شد. پیامدهای کمی برای n=79 زوج که مداخله کامل را به پایان رساندند، تحلیل شد. برنامه نرخ نگهداشت بالای 82٪ را به دست آورد. یافته‌های کمی بهبود معنادار در سلامت روان، با کاهش نمرات افسردگی و اضطراب برای بیماران و مراقبان (هر دو p < 0.001) را نشان داد. ثبت‌نام با کاهش معنادار آماری در نمرات افسردگی (PHQ-9) و اضطراب (GAD-7) در میان بیماران و مراقبان همراه بود (هر دو \(p<0.001\)). بهبود معنادار آماری در وابستگی جسمی (فعالیت‌های پایه زندگی روزمره، p=0.003) مشاهده شد، به همراه مستندسازی بهبود زخم و حفظ پایبندی بالای دارویی. داده‌های کیفی نشان داد که ارزش اصلی برنامه در کاهش انزوای اجتماعی عمیق، بازگرداندن کرامت و ارائه حمایت عاطفی و عملی نهفته است که شرکت‌کنندگان اغلب آن را هم‌تراز با مداخلات پرستاری بالینی اولویت‌بندی می‌کردند. مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار، مدلی امکان‌پذیر و قابل قبول برای ارائه مراقبت به جمعیت‌های بسیار آسیب‌پذیر در محیط‌های پیچیده انسانی است. اگرچه طراحی تک‌گروهی نسبت علی قطعی را منتفی می‌کند، اما روندهای مشاهده‌شده نشان می‌دهد که در زمینه‌های پریشانی مزمن، مؤلفه‌های روانی-اجتماعی و ارتباطی مراقبت به اندازه مداخلات پرستاری بالینی برای تقویت تاب‌آوری در بیماران و مراقبان حیاتی است.

This study investigated the extent to which number of psychiatric disorders and specific comorbidities in patients receiving the Transdiagnostic Intervention for Sleep and Circadian Dysfunction (TSC) predicted symptom/impairment severity and treatment outcome. This secondary analysis drew from a subset of 489 patients in Community Mental Health Centers (CMHCs) with serious mental illness (SMI) and sleep/circadian problems who had participated in a randomized controlled trial of TSC. Of these patients, 253 received Immediate TSC and 236 received usual care followed by delayed treatment (UC-DT). Some patients received Standard TSC (N = 149) while others received Adapted TSC (N = 340). Patients' baseline/pre-treatment and post-treatment scores for psychiatric symptoms, sleep disturbance, sleep-related impairment, overall sleep health, and functional impairment were analyzed. Patient-reported data on history of psychiatric diagnoses were also used. At baseline, patients with more disorders had significantly worse psychiatric symptom scores (b = 2.27, SE = 0.39, p<.001), marginally greater sleep disturbance (b = 0.57, SE = 0.32, p=.073) (but only at the nominal level), significantly greater sleep-related impairment (b = 1.25, SE = 0.34, p<.001), significantly worse overall sleep health (b=-0.20, SE = 0.06, p=.001), and significantly greater functional impairment (b = 0.32, SE = 0.11, p=.005). Number of psychiatric disorders was not associated with treatment outcome or differences in benefits between Standard and Adapted TSC. When analyzed independently, the most common psychiatric disorder groups all demonstrated significantly more improvement in the Immediate TSC group than in the UC-DT group on sleep disturbance and sleep-related impairment. These results build on strong evidence that transdiagnostic sleep treatment is an important approach to treating populations with comorbid SMI and sleep/circadian problems.

این مطالعه به بررسی میزان تأثیر تعداد اختلالات روان‌پزشکی و هم‌ابتلایی‌های خاص در بیماران دریافت‌کننده‌ی مداخله‌ی فراتشخیصی برای اختلال خواب و ریتم شبانه‌روزی (TSC) بر شدت نشانه‌ها/ناتوانی و پیامد درمان پرداخت. این تحلیل ثانویه از زیرمجموعه‌ای از ۴۸۹ بیمار در مراکز سلامت روان جامعه (CMHCs) با بیماری روانی شدید (SMI) و مشکلات خواب/ریتم شبانه‌روزی که در کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی TSC شرکت کرده بودند، استفاده کرد. از میان این بیماران، ۲۵۳ نفر TSC فوری دریافت کردند و ۲۳۶ نفر مراقبت معمول به‌دنبال درمان با تأخیر (UC-DT) دریافت کردند. برخی بیماران TSC استاندارد (N = 149) و برخی دیگر TSC تطبیق‌یافته (N = 340) دریافت کردند. نمرات بیماران در آغاز/پیش از درمان و پس از درمان برای نشانه‌های روان‌پزشکی، اختلال خواب، ناتوانی مرتبط با خواب، سلامت کلی خواب و ناتوانی عملکردی تحلیل شد. همچنین داده‌های خودگزارش‌شده‌ی بیماران درباره‌ی سابقه‌ی تشخیص‌های روان‌پزشکی مورد استفاده قرار گرفت. در آغاز مطالعه، بیماران با اختلالات بیشتر به‌طور معناداری نمرات نشانه‌های روان‌پزشکی بدتری داشتند (b = 2.27, SE = 0.39, p<.001)، اختلال خواب به‌طور حاشیه‌ای بیشتر (b = 0.57, SE = 0.32, p=.073) (اما فقط در سطح اسمی)، ناتوانی مرتبط با خواب به‌طور معناداری بیشتر (b = 1.25, SE = 0.34, p<.001)، سلامت کلی خواب به‌طور معناداری بدتر (b=-0.20, SE = 0.06, p=.001)، و ناتوانی عملکردی به‌طور معناداری بیشتر (b = 0.32, SE = 0.11, p=.005) داشتند. تعداد اختلالات روان‌پزشکی با پیامد درمان یا تفاوت در منافع بین TSC استاندارد و تطبیق‌یافته ارتباطی نداشت. در تحلیل مستقل، همه‌ی گروه‌های شایع اختلالات روان‌پزشکی در گروه TSC فوری نسبت به گروه UC-DT در اختلال خواب و ناتوانی مرتبط با خواب بهبود معنادار بیشتری نشان دادند. این نتایج بر شواهد قوی مبنی بر این‌که درمان فراتشخیصی خواب رویکردی مهم برای درمان جمعیت‌های مبتلا به SMI همراه با مشکلات خواب/ریتم شبانه‌روزی است، می‌افزاید.

BACKGROUND: Although the Danish health registers provide rich data for epidemiological mental health research, the comparability of findings is hindered by different definitions of mental disorders across studies. We aimed to describe different approaches taken by researchers to define mental disorders using Danish register data and quantify the impact of selecting different definitions on estimates of prevalence and incidence. METHOD: We undertook a scoping review to identify the approaches to define mental disorders using Danish register data and produced a narrative synthesis. We compiled tables of potential definitions for any mental disorder and specific types of mental disorders using nationwide Danish registers. Using these definitions, we quantified (i) the number of individuals fulfilling each definition during 2018 and 2018-2022 and (ii) the estimated cumulative incidence. RESULTS: Our search identified 2185 papers, 1155 of which used Danish register data to define mental disorders to describe the study population, an exposure, or an outcome. Our estimates of the number of individuals fulfilling each definition and the estimated cumulative incidences indicated considerable variation with the data sources and variables used to define mental disorders within the Danish national registers. For example, the cumulative incidence of any mental disorder at 80 years among females varied between 29.2% when only psychiatric unit patient register data were used and 62.1% when somatic patient, prescription, cause of death, and health services register data were added. CONCLUSION: The different data sources and variables used to define mental disorders can result in substantial variation in the numbers of identified cases. Studies should clearly document all variables and values used to define their disorders of interest, as well as describe the disorder they aim to capture, discussing the strengths and limitations of their approach and the likely impacts on the sensitivity and specificity of including or omitting data from other available registers.

زمینه: اگرچه پایگاه‌های سلامت دانمارک داده‌های غنی‌ای برای پژوهش‌های اپیدمیولوژیک سلامت روان فراهم می‌کنند، اما مقایسه‌پذیری یافته‌ها به دلیل تعاریف متفاوت اختلالات روانی در مطالعات مختلف با چالش مواجه است. هدف ما توصیف رویکردهای مختلف پژوهشگران در تعریف اختلالات روانی با استفاده از داده‌های ثبت دانمارکی و کمی‌سازی تأثیر انتخاب تعاریف مختلف بر برآوردهای شیوع و بروز بود. روش: یک مرور دامنه‌ای برای شناسایی رویکردهای تعریف اختلالات روانی با داده‌های ثبت دانمارکی انجام دادیم و سنتز روایتی ارائه کردیم. جداولی از تعاریف بالقوه برای هر نوع اختلال روانی و انواع خاص اختلالات روانی با استفاده از پایگاه‌های سراسری دانمارک تهیه کردیم. با استفاده از این تعاریف، (۱) تعداد افرادی که هر تعریف را در سال ۲۰۱۸ و بازه ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ برآورده می‌کردند و (۲) بروز تجمعی تخمینی را کمی‌سازی کردیم. یافته‌ها: جستجوی ما ۲۱۸۵ مقاله را شناسایی کرد که ۱۱۵۵ مورد از آن‌ها از داده‌های ثبت دانمارکی برای تعریف اختلالات روانی به منظور توصیف جمعیت مطالعه، مواجهه یا پیامد استفاده کرده بودند. برآوردهای ما از تعداد افرادی که هر تعریف را برآورده می‌کردند و بروز تجمعی تخمینی نشان‌دهنده تفاوت قابل توجهی با توجه به منابع داده‌ای و متغیرهای مورد استفاده برای تعریف اختلالات روانی در پایگاه‌های ملی دانمارک بود. برای مثال، بروز تجمعی هر نوع اختلال روانی تا سن ۸۰ سالگی در زنان بین ۲۹.۲٪ (در صورت استفاده صرف از داده‌های ثبت بیماران واحد روانپزشکی) تا ۶۲.۱٪ (در صورت افزودن داده‌های بیماران جسمی، نسخه‌نویسی، علت مرگ و خدمات سلامت) متغیر بود. نتیجه‌گیری: منابع داده‌ای و متغیرهای مختلف مورد استفاده برای تعریف اختلالات روانی می‌تواند منجر به تفاوت چشمگیر در تعداد موارد شناسایی‌شده شود. مطالعات باید تمام متغیرها و مقادیر مورد استفاده برای تعریف اختلال مورد نظر خود را به‌وضوح مستند کنند و همچنین اختلال مورد هدف خود را توصیف کرده، نقاط قوت و محدودیت‌های رویکرد خود و تأثیرات احتمالی بر حساسیت و ویژگی ناشی از درج یا حذف داده‌ها از سایر پایگاه‌های موجود را مورد بحث قرار دهند.

This paper aims to understand the patient experiences of women who suffered a miscarriage during the COVID-19 pandemic and examine the relationships of patient experience with miscarriage management, psychological distress, and COVID-19-related stressors. A convergent parallel mixed-methods design combined cross-sectional survey data and qualitative descriptive interviews. Seventy-one women in North Carolina who experienced a miscarriage during the COVID-19 stay-at-home mandates were assessed on patient experience, miscarriage management, perceived stress, anxiety, depression, posttraumatic stress, and COVID-19–related stressors. In-depth interviews were conducted with a subsample of 18 participants. Quantitative and qualitative findings of the subsample were integrated using a joint display to examine the level of convergence. Approximately half of participants reported poor patient experiences (52%), and half reported good patient experiences (48%). COVID-19–related stressors, including inability to have a support person present and access to care disruptions, did not differ significantly between groups. Participants reporting poor patient experiences had significantly higher levels of perceived stress, anxiety, and depressive symptoms (p < .05). Among those receiving medical and/or surgical management, good patient experiences were associated with lower psychological distress; this pattern was not observed among participants undergoing expectant management. Qualitative findings identified four categories shaping miscarriage care: Access to Care, Healthcare Provider Interactions, Healthcare Support Staff Interactions, and Healthcare System Interactions. Data integration demonstrated strong convergence for all four subcategories of the Healthcare Provider Interactions category; moderate convergence for access to care; and weak convergence for healthcare support staff interactions and healthcare system interactions. Findings underscore the central role of provider and nursing interpersonal care in shaping patient experiences and psychological well-being following miscarriage, even amid COVID-19-related system disruptions. Results highlight the need for structured follow-up, emotionally supportive care, and attention to organizational policies to improve miscarriage care during public health crises.

هدف این مقاله، درک تجربه بیماران زنانی است که در دوران پاندمی کووید-۱۹ دچار سقط جنین شده‌اند و بررسی روابط تجربه بیمار با مدیریت سقط جنین، پریشانی روان‌شناختی و عوامل استرس‌زای مرتبط با کووید-۱۹ می‌باشد. طرح پژوهش ترکیبی همگرا و موازی، داده‌های پیمایش مقطعی و مصاحبه‌های توصیفی کیفی را ترکیب کرده است. هفتاد و یک زن در کارولینای شمالی که در طول دستورات ماندن در خانه کووید-۱۹ دچار سقط جنین شده بودند، از نظر تجربه بیمار، مدیریت سقط جنین، استرس ادراک‌شده، اضطراب، افسردگی، استرس پس از سانحه و عوامل استرس‌زای مرتبط با کووید-۱۹ مورد ارزیابی قرار گرفتند. مصاحبه‌های عمیق با زیرنمونه‌ای متشکل از ۱۸ شرکت‌کننده انجام شد. یافته‌های کمی و کیفی زیرنمونه با استفاده از نمایش مشترک برای بررسی سطح همگرایی ادغام شد. تقریباً نیمی از شرکت‌کنندگان تجربه بیمار ضعیف (۵۲٪) و نیمی دیگر تجربه بیمار خوب (۴۸٪) را گزارش کردند. عوامل استرس‌زای مرتبط با کووید-۱۹، از جمله عدم امکان حضور فرد حمایت‌کننده و اختلال در دسترسی به مراقبت، بین گروه‌ها تفاوت معناداری نداشت. شرکت‌کنندگانی که تجربه بیمار ضعیف را گزارش کردند، سطوح بالاتری از استرس ادراک‌شده، اضطراب و نشانه‌های افسردگی داشتند (p < .05). در میان افرادی که مدیریت پزشکی و/یا جراحی دریافت کردند، تجربه بیمار خوب با پریشانی روان‌شناختی کمتر همراه بود؛ این الگو در میان شرکت‌کنندگانی که مدیریت انتظاری را تجربه کردند مشاهده نشد. یافته‌های کیفی چهار مقوله شکل‌دهنده مراقبت از سقط جنین را شناسایی کرد: دسترسی به مراقبت، تعامل با ارائه‌دهندگان مراقبت بهداشتی، تعامل با کارکنان پشتیبانی مراقبت بهداشتی و تعامل با نظام مراقبت بهداشتی. ادغام داده‌ها همگرایی قوی برای هر چهار زیرمقوله تعامل با ارائه‌دهندگان مراقبت بهداشتی، همگرایی متوسط برای دسترسی به مراقبت و همگرایی ضعیف برای تعامل با کارکنان پشتیبانی مراقبت بهداشتی و تعامل با نظام مراقبت بهداشتی را نشان داد. یافته‌ها نقش محوری مراقبت بین‌فردی ارائه‌دهندگان و پرستاران را در شکل‌دهی تجربه بیماران و بهزیستی روان‌شناختی پس از سقط جنین، حتی در میان اختلالات نظام ناشی از کووید-۱۹، برجسته می‌کند. نتایج بر نیاز به پیگیری ساختارمند، مراقبت عاطفی حمایت‌کننده و توجه به سیاست‌های سازمانی برای بهبود مراقبت از سقط جنین در دوران بحران‌های سلامت عمومی تأکید دارد.

Obsessive-compulsive symptoms (OCS) have been noted in a significant portion of patients with schizophrenia. Currently, there are limited studies involving patients with both obsessive-compulsive disorder (OCD) and schizophrenia which compare their clinical characteristics with those of patients with OCD without schizophrenia. This project aims to investigate the most common OCS experienced by patients with a diagnosis of both schizophrenia and OCD in comparison to those experienced by patients with OCD without schizophrenia. This retrospective cohort study involved patients referred to the Western Sydney Obsessive-Compulsive and Related Disorders Service. The likelihood of a patient with either OCD without schizophrenia or OCD with schizophrenia presenting with a subtype of OCS was assessed using a series of multiple logistic regression models which were adjusted for demographic variables. Model results were presented as odds ratios (OR) and 95% confidence intervals (CI). Within the cohort of 99 patients, one third had a diagnosis of schizophrenia or related disorders. When adjusted for age, sex, marital status, education, employment, and Yale-Brown Obsessive-Compulsive Scale (Y-BOCS) assessment, the group of patients with co-occurring schizophrenia were more likely to experience aggressive, religious, and miscellaneous obsessions and checking compulsions. However, they were less likely to present with contamination obsessions and cleaning compulsions. This study reports the OCS that are more commonly associated with patients with both OCD and schizophrenia compared to OCD alone within a clinical sample. Future areas of research include performing a similar logistic regression analysis process on a larger cohort to allow for more symptom models to converge.

علائم وسواس فکری-عملی (OCS) در بخش قابل توجهی از بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی مشاهده شده است. در حال حاضر، مطالعات محدودی در مورد بیمارانی که همزمان به اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) و اسکیزوفرنی مبتلا هستند و ویژگی‌های بالینی آن‌ها را با بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی مقایسه می‌کنند، وجود دارد. هدف این پژوهش بررسی شایع‌ترین علائم OCS در بیماران با تشخیص همزمان اسکیزوفرنی و OCD در مقایسه با علائم تجربه‌شده توسط بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی است. این مطالعه کوهورت گذشته‌نگر شامل بیمارانی بود که به مرکز اختلالات وسواس فکری-عملی و اختلالات مرتبط وسترن سیدنی ارجاع داده شده بودند. احتمال بروز یک زیرنوع از OCS در بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی یا OCD همراه با اسکیزوفرنی با استفاده از مجموعه‌ای از مدل‌های رگرسیون لجستیک چندگانه که برای متغیرهای جمعیت‌شناختی تعدیل شده بودند، ارزیابی شد. نتایج مدل‌ها به صورت نسبت شانس (OR) و فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) ارائه شد. در میان کوهورت ۹۹ نفره، یک سوم بیماران دارای تشخیص اسکیزوفرنی یا اختلالات مرتبط بودند. پس از تعدیل برای سن، جنس، وضعیت تأهل، تحصیلات، اشتغال و ارزیابی مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون (Y-BOCS)، گروه بیماران با اسکیزوفرنی همزمان احتمال بیشتری برای تجربه وسواس‌های پرخاشگرانه، مذهبی و متفرقه و اجبارهای بررسی داشتند. با این حال، احتمال بروز وسواس‌های آلودگی و اجبارهای پاک‌سازی در این گروه کمتر بود. این مطالعه علائم OCS را که در بیماران مبتلا به هر دو اختلال OCD و اسکیزوفرنی نسبت به OCD به تنهایی در یک نمونه بالینی شایع‌تر است، گزارش می‌کند. حوزه‌های پژوهشی آینده شامل انجام فرایند مشابه تحلیل رگرسیون لجستیک بر روی کوهورت بزرگ‌تر به منظور امکان همگرایی مدل‌های علائم بیشتر می‌شود.

Introduction: Neovascular age-related macular degeneration (nAMD) is the leading cause of visual impairment and blindness worldwide. Intravitreal therapy (IVT) with anti-vascular endothelial growth factor (anti-VEGF) is the primary treatment option. However, there remains a substantial gap in visual acuity outcomes between clinical trial and real-world practice, with approximately 90% and 50%, respectively. Patient adherence with IVT influences treatment success; therefore, identifying the treatment burden is an important aspect. This study aimed to undertake the transcultural adaptation, validity, and reliability of the Indonesian version of the ABQ-IVT as an instrument to assess the treatment burden. Methods: A cross-sectional study was conducted involving patients with nAMD who have received at least three routine anti-VEGF IVT treatments and were fluent in Indonesian language. The ABQ-IVT underwent a systematic validity and reliability process. Results: The Indonesian version of the ABQ-IVT consisted of 17 items with content validity test showed an Individual-Content Validity Index (I-CVI) of 1.0, while construct validity testing produced correlation values (r) between 0.333 and 0.739 (r-calculated > r-table), indicating good result. The reliability test showed a Cronbach’s alpha value of 0.725, indicating good consistency across the items. Conclusion: The Indonesian of the ABQ-IVT was proven to be a valid and reliable instrument for assessing the treatment burden among nAMD patients.

مقدمه: دژنراسیون ماکولای وابسته به سن نوع نئوواسکولار (nAMD) علت اصلی اختلال بینایی و نابینایی در سراسر جهان است. درمان داخل زجاجیه (IVT) با عوامل ضد فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (anti-VEGF) گزینه اصلی درمانی محسوب می‌شود. با این حال، همچنان فاصله قابل توجهی در نتایج حدت بینایی بین کارآزمایی‌های بالینی و عمل بالینی واقعی وجود دارد که به ترتیب حدود ۹۰٪ و ۵۰٪ است. پایبندی بیماران به IVT بر موفقیت درمان تأثیرگذار است؛ بنابراین، شناسایی بار درمانی جنبه مهمی به شمار می‌رود. هدف این مطالعه، تطبیق بین‌فرهنگی، روایی و پایایی نسخه اندونزیایی ABQ-IVT به عنوان ابزاری برای ارزیابی بار درمانی بود. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی بر روی بیماران مبتلا به nAMD که حداقل سه بار درمان روتین IVT با anti-VEGF دریافت کرده و به زبان اندونزیایی مسلط بودند، انجام شد. ABQ-IVT فرایند نظام‌مند روایی و پایایی را طی کرد. نتایج: نسخه اندونزیایی ABQ-IVT شامل ۱۷ گویه بود که آزمون روایی محتوایی، شاخص روایی محتوای فردی (I-CVI) برابر با ۱.۰ را نشان داد، در حالی که آزمون روایی سازه، مقادیر همبستگی (r) بین ۰.۳۳۳ تا ۰.۷۳۹ (r محاسبه‌شده > r جدول) را به دست داد که نشان‌دهنده نتیجه مطلوب بود. آزمون پایایی مقدار آلفای کرونباخ ۰.۷۲۵ را نشان داد که بیانگر انسجام خوب بین گویه‌ها است. نتیجه‌گیری: نسخه اندونزیایی ABQ-IVT به عنوان ابزاری معتبر و پایا برای ارزیابی بار درمانی در بیماران nAMD اثبات شد.

BACKGROUND: Central Sterile Supply Department (CSSD) staff members' mastery of professional knowledge and skills is associated with the quality of their work. OBJECTIVES: This study aimed to investigate the effect of problem-based learning in the training of CSSD nurses. METHODS: This study was conducted from April to October 2024. Forty CSSD nurses at our hospital were randomly assigned to the observation group (n = 20) or the control group (n = 20) using a random number table. The observation group received problem-based learning, while the control group received traditional training methods. After six months of training, the two groups were compared in terms of theoretical knowledge, practical skills, self-directed learning competence, teamwork skills and satisfaction with training. RESULTS: Scores for theoretical knowledge, practical skills, self-directed learning competence, teamwork skills and satisfaction with training were higher in the observation group than in the control group (P < 0.05). CONCLUSION: Problem-based learning could improve CSSD nurses' professional knowledge, practical skills and satisfaction with training.

زمینه: تسلط کارکنان بخش مرکزی استریل و تأمین ملزومات (CSSD) بر دانش و مهارت‌های حرفه‌ای با کیفیت کار آن‌ها مرتبط است. اهداف: این مطالعه با هدف بررسی تأثیر یادگیری مبتنی بر مسئله در آموزش پرستاران CSSD انجام شد. روش‌ها: این پژوهش از آوریل تا اکتبر ۲۰۲۴ انجام شد. چهل پرستار CSSD در بیمارستان ما با استفاده از جدول اعداد تصادفی به طور تصادفی به گروه مشاهده (n = 20) یا گروه کنترل (n = 20) تقسیم شدند. گروه مشاهده آموزش مبتنی بر مسئله دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل از روش‌های سنتی آموزش بهره‌مند شد. پس از شش ماه آموزش، دو گروه از نظر دانش نظری، مهارت‌های عملی، شایستگی یادگیری خودراهبر، مهارت‌های کار تیمی و رضایت از آموزش مقایسه شدند. نتایج: امتیازات دانش نظری، مهارت‌های عملی، شایستگی یادگیری خودراهبر، مهارت‌های کار تیمی و رضایت از آموزش در گروه مشاهده بالاتر از گروه کنترل بود (P < 0.05). نتیجه‌گیری: یادگیری مبتنی بر مسئله می‌تواند دانش حرفه‌ای، مهارت‌های عملی و رضایت از آموزش پرستاران CSSD را بهبود بخشد.