Depressive symptoms

Video and digital games have been the focus of sustained public and scientific debate since their commercial emergence in the late 1970s, particularly regarding their effects on children and adolescents. Early public and scientific discourse frequently portrayed gaming as a source of physical injury, addiction, aggression, social isolation, academic problems, and moral decline. However, subsequent empirical research has produced a substantially more differentiated picture of both the benefits and risks of gaming. This review examines the historical foundations of controversies surrounding video and digital games and synthesizes contemporary evidence concerning their cognitive, emotional, social, therapeutic, and physical effects. . Research indicates that moderate, purposeful gaming may improve visuospatial abilities, attentional control, problem-solving, mood regulation, social connection, and selected educational outcomes. Gaming-based interventions have also demonstrated therapeutic potential, particularly for depressive symptoms and attention-related difficulties among young people. At the same time, important risks remain, especially when gaming becomes excessive, compulsive, or disruptive to everyday functioning. These include repetitive-strain injuries, sleep disruption, problematic gaming, and adverse mental-health and academic outcomes. Evidence concerning violent games and serious real-world aggression remains more contested, with recent research emphasizing relatively small effects and the importance of individual and contextual factors. Overall, the evidence suggests that the developmental consequences of gaming for children and adolescents depend less on gaming itself than on the duration, content, context, and pattern of engagement.

بازی‌های ویدیویی و دیجیتال از زمان ظهور تجاری خود در اواخر دهه ۱۹۷۰، همواره موضوع بحث‌های عمومی و علمی مداوم بوده‌اند، به‌ویژه در خصوص تأثیرات آن‌ها بر کودکان و نوجوانان. گفتمان‌های عمومی و علمی اولیه اغلب بازی کردن را منبع آسیب‌های جسمی، اعتیاد، پرخاشگری، انزوای اجتماعی، مشکلات تحصیلی و افول اخلاقی معرفی می‌کردند. با این حال، پژوهش‌های تجربی بعدی تصویری به‌مراتب متمایزتر از فواید و خطرات بازی کردن ارائه داده‌اند. این مرور به بررسی مبانی تاریخی مناقشات پیرامون بازی‌های ویدیویی و دیجیتال می‌پردازد و شواهد معاصر مربوط به اثرات شناختی، هیجانی، اجتماعی، درمانی و جسمی آن‌ها را جمع‌بندی می‌کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که بازی کردن متوسط و هدفمند می‌تواند توانایی‌های دیداری-فضایی، کنترل توجه، حل مسئله، تنظیم خلق، ارتباط اجتماعی و برخی پیامدهای آموزشی را بهبود بخشد. مداخلات مبتنی بر بازی نیز پتانسیل درمانی خود را نشان داده‌اند، به‌ویژه برای علائم افسردگی و مشکلات مرتبط با توجه در میان جوانان. در عین حال، خطرات مهمی نیز وجود دارد، به‌ویژه زمانی که بازی کردن بیش از حد، اجباری یا مختل‌کننده عملکرد روزمره شود. این خطرات شامل آسیب‌های تکراری، اختلال خواب، بازی کردن مسئله‌ساز و پیامدهای نامطلوب سلامت روان و تحصیلی است. شواهد مربوط به بازی‌های خشونت‌آمیز و پرخاشگری جدی در دنیای واقعی همچنان مورد مناقشه است و پژوهش‌های اخیر بر اثرات نسبتاً کوچک و اهمیت عوامل فردی و زمینه‌ای تأکید دارند. در مجموع، شواهد نشان می‌دهند که پیامدهای رشدی بازی کردن برای کودکان و نوجوانان کمتر به خود بازی وابسته است و بیشتر به مدت، محتوا، زمینه و الگوی مشارکت بستگی دارد.

Video and digital games have been the focus of sustained public and scientific debate since their commercial emergence in the late 1970s, particularly regarding their effects on children and adolescents. Early public and scientific discourse frequently portrayed gaming as a source of physical injury, addiction, aggression, social isolation, academic problems, and moral decline. However, subsequent empirical research has produced a substantially more differentiated picture of both the benefits and risks of gaming. This review examines the historical foundations of controversies surrounding video and digital games and synthesizes contemporary evidence concerning their cognitive, emotional, social, therapeutic, and physical effects. . Research indicates that moderate, purposeful gaming may improve visuospatial abilities, attentional control, problem-solving, mood regulation, social connection, and selected educational outcomes. Gaming-based interventions have also demonstrated therapeutic potential, particularly for depressive symptoms and attention-related difficulties among young people. At the same time, important risks remain, especially when gaming becomes excessive, compulsive, or disruptive to everyday functioning. These include repetitive-strain injuries, sleep disruption, problematic gaming, and adverse mental-health and academic outcomes. Evidence concerning violent games and serious real-world aggression remains more contested, with recent research emphasizing relatively small effects and the importance of individual and contextual factors. Overall, the evidence suggests that the developmental consequences of gaming for children and adolescents depend less on gaming itself than on the duration, content, context, and pattern of engagement.

بازی‌های ویدیویی و دیجیتال از زمان ظهور تجاری خود در اواخر دهه ۱۹۷۰، همواره موضوع بحث‌های عمومی و علمی مداوم بوده‌اند، به‌ویژه در خصوص تأثیرات آن‌ها بر کودکان و نوجوانان. گفتمان‌های عمومی و علمی اولیه اغلب بازی کردن را منبع آسیب‌های جسمی، اعتیاد، پرخاشگری، انزوای اجتماعی، مشکلات تحصیلی و افول اخلاقی معرفی می‌کردند. با این حال، پژوهش‌های تجربی بعدی تصویری به‌مراتب متمایزتر از فواید و خطرات بازی کردن ارائه داده‌اند. این مرور به بررسی مبانی تاریخی مناقشات پیرامون بازی‌های ویدیویی و دیجیتال می‌پردازد و شواهد معاصر مربوط به اثرات شناختی، هیجانی، اجتماعی، درمانی و جسمی آن‌ها را جمع‌بندی می‌کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که بازی کردن متوسط و هدفمند می‌تواند توانایی‌های دیداری-فضایی، کنترل توجه، حل مسئله، تنظیم خلق، ارتباط اجتماعی و برخی پیامدهای آموزشی را بهبود بخشد. مداخلات مبتنی بر بازی نیز پتانسیل درمانی خود را نشان داده‌اند، به‌ویژه برای علائم افسردگی و مشکلات مرتبط با توجه در میان جوانان. در عین حال، خطرات مهمی نیز وجود دارد، به‌ویژه زمانی که بازی کردن بیش از حد، اجباری یا مختل‌کننده عملکرد روزمره شود. این خطرات شامل آسیب‌های تکراری، اختلال خواب، بازی کردن مسئله‌ساز و پیامدهای نامطلوب سلامت روان و تحصیلی است. شواهد مربوط به بازی‌های خشونت‌آمیز و پرخاشگری جدی در دنیای واقعی همچنان مورد مناقشه است و پژوهش‌های اخیر بر اثرات نسبتاً کوچک و اهمیت عوامل فردی و زمینه‌ای تأکید دارند. در مجموع، شواهد نشان می‌دهند که پیامدهای رشدی بازی کردن برای کودکان و نوجوانان کمتر به خود بازی وابسته است و بیشتر به مدت، محتوا، زمینه و الگوی مشارکت بستگی دارد.

Abstract The COVID-19 pandemic created social disruptions, leading to high levels of mental health problems for adolescents. Interpersonal stressors, such as lack of familial support, peer victimization, and discrimination, may have further exacerbated teen mental health issues. Yet, the psychological impact of interpersonal stressors and their interactive effects with high levels of loneliness remains unknown. In this pre-registered study , conducted in November and December 2020 (approximately eight months into the COVID-19 pandemic), we used a diverse sample of adolescents from across 43 U.S. states with elevated depressive symptoms (n = 2,452, ages 13–16) to examine how familial support, peer victimization, and discrimination are concurrently associated with mental health outcomes. Results indicated that perceived discrimination was the strongest standardized correlate across continuous internalizing outcomes (depressive symptoms, anxiety symptoms, and hopelessness), whereas lack of familial support was the primary correlate of suicidal ideation; if youth reported a lack of familial support, they were over three times as likely to report suicidal ideation. Loneliness significantly moderated the cross-sectional links between lack of familial support and depressive symptoms, as well as perceived discrimination and hopelessness. Simple slope probing demonstrated a distress ceiling effect: interpersonal stressors were most strongly associated with elevated distress among youth reporting low baseline loneliness, whereas youth experiencing high loneliness exhibited consistently elevated distress regardless of stressor exposure. These findings underscore interpersonal stressors and loneliness as high-priority targets for youth prevention and intervention programs, particularly during periods of widespread social disruption.

University students who live away from their families may experience loneliness and depressive symptoms, while perceived social support may alter this relationship. This study examined the associations among loneliness, perceived social support, and depressive symptoms and tested whether perceived social support moderated the loneliness-depressive symptoms relationship. A cross-sectional quantitative design involved 396 university students living in boarding houses in Yogyakarta. Data were analyzed using Pearson correlations and moderated multiple regression. Perceived social support was negatively associated with depressive symptoms. Loneliness was also significantly associated with depressive symptoms, but the direction was negative and therefore did not support the proposed positive hypothesis. The interaction between loneliness and perceived social support was significant, indicating that the loneliness slope differed across levels of support. The findings highlight the relevance of perceived social support for student mental health while also showing that the unexpected loneliness pattern requires cautious interpretation and replication.

Purpose: This study assessed the prevalence of sleep disturbance and associated factors in patients with hepatocellular carcinoma (HCC) receiving hepatic arterial infusion chemotherapy (HAIC) combined with targeted therapy and immunotherapy. Patients and Methods: A cross-sectional survey enrolled 230 patients undergoing HAIC combined with targeted therapy and immunotherapy at Sun Yat-sen University Cancer Center (July–November 2025). Sleep, psychological distress, pain, appetite, and quality of life were assessed using the PSQI, HADS, NRS, VAS, and EORTC QLQ-C30, respectively, along with prior HAIC cycles. Logistic regression identified factors associated with sleep disturbance. Results: The prevalence of sleep disturbance (PSQI > 5) was 72.6% (167/230). Univariate analysis identified a greater number of prior HAIC cycles, higher levels of depressive and anxiety symptoms, and lower quality of life and appetite as significant factors. In multivariate analysis, four factors remained independently associated with sleep disturbance: prior HAIC cycles (OR = 1.66, 95% CI: 1.25– 2.20, P < 0.001), anxiety symptoms (OR = 1.27, 95% CI: 1.12– 1.44, P < 0.001), depressive symptoms (OR = 1.23, 95% CI: 1.03– 1.47, P = 0.021), and appetite sensations (OR = 0.93, 95% CI: 0.91– 0.96, P < 0.001), which showed an inverse association with sleep disturbance. The model showed an apparent area under the ROC curve of 0.92 (95% CI 0.87– 0.96), with an optimism-corrected AUC of 0.91 after bootstrap resampling. Conclusion: Sleep disturbance was highly prevalent and was independently associated with cumulative treatment burden, psychological distress and impaired appetite. These cross-sectional findings support routine sleep screening together with psychological and nutritional assessment in this population; whether modifying these factors improves sleep quality requires prospective interventional studies. Keywords: hepatocellular carcinoma, sleep disturbance, hepatic arterial infusion chemotherapy, immunotherapy, targeted therapy

Anxiety and depressive symptoms frequently co-occur during adolescence. Physical activity is associated with adolescent mental health at the scale-score level, but its links with individual symptoms and their temporal ordering remain less clear. This study examined contemporaneous and one-year prospective associations between physical activity and individual anxiety/depression symptoms, evaluated the robustness of pooling three annual wave-pair cohorts, and compared network patterns between male and female adolescents. Three adjacent annual wave-pair cohorts (2020–2021, 2021–2022, and 2022–2023) from a Chinese national adolescent health survey were analyzed ( N = 13,785 wave-pair records). Physical activity was measured with the PAQ-A and anxiety/depression symptoms with the SCL-90. Gaussian graphical models and cross-lagged panel networks (CLPNs) were estimated. Annual-cohort invariance, missingness, centrality, bridge centrality, accuracy, stability, and male/female differences were examined. Annual-cohort comparisons showed no detectable network-structure differences (M = 0.07–0.08, p = 0.120–0.270) or global-strength differences (ΔS = 0.12–0.32, p = 0.150–0.320). Little’s test was nonsignificant (χ² = 79.39, df = 89, p = 0.531), providing no evidence against a completely-at-random missingness mechanism. In the pooled contemporaneous network, physical activity had negative partial correlations with low motivation (weight = -0.0732), low energy (-0.0651), and nervousness (-0.0532). Worthlessness (expected influence [EI] = 1.39), tension (EI = 1.38), and nervousness (EI = 1.34) were influential nodes. Panic had the highest reported bridge EI (0.659). In the CLPN, physical activity was prospectively associated with lower low motivation ( β = -0.0602) and low mood ( β = -0.0561), while nervousness was associated with lower subsequent physical activity ( β = -0.0539). Male and female networks differed in structure (M = 0.112, p < 0.001) but not global strength (ΔS = 0.19, p = 0.709). Physical activity occupied a peripheral position in the contemporaneous network but showed small prospective associations with selected anxiety and depressive symptoms. These temporal associations do not establish causality. The stable annual-cohort pattern and male/female-specific edge configuration support further confirmatory work using designs that can address unmeasured confounding and within-person change.

Information technology (IT) professionals in India work under tight deadlines, long hours, job insecurity and rapid technological change, and Indian studies report substantial levels of stress, depressive symptoms and burnout in this group. How employees cope may help explain why some function well under these conditions while others do not. This narrative review synthesises research on coping strategies and psychological well-being among Indian IT professionals, drawing also on studies of other Indian occupational groups and international technology workers, with particular attention to gender. The evidence shows that approach-oriented strategies such as planning, active coping, positive reframing, acceptance and seeking support are generally associated with better well-being, whereas denial, behavioural disengagement, substance use and self-blame are associated with poorer well-being. Gender findings are inconsistent: some studies report higher stress or burnout among women, while others find no gender difference in depression, anxiety or well-being. Most studies are cross-sectional, use differing measures and were conducted during the COVID-19 pandemic. The review identifies the need for strategy-level analysis of coping, gender-balanced samples, research in under-studied IT hubs such as Gurgaon, and longitudinal designs.

Abstract Subclinical depression among peacekeeping veterans remains understudied despite its prevalence and potential to progress to major depression. This study examined associations between deployment-related traumatic stressors and subclinical depressive symptoms in 2,258 Finnish peacekeeping veterans. Subclinical depression was measured using the Depression Scale (DEPS) and traumatic stressor exposure via a 16-item questionnaire. Frequent traumatic stressor exposure was associated with an increased risk of subclinical depression, with 5 out of 16 stressors showing significant associations. The strongest predictor was feeling powerless to help sufficiently within one’s role as peacekeeper, suggesting moral injury significantly contributes to the development of subclinical depression. These results highlight the importance of developing post-deployment screening to detect non-danger-based stressors and subclinical conditions that carry the risk of progressing into severe mental health disorders.

Objective. The aim of this paper was to examine the association between appearance-based social comparison and eating disorder symptoms, body satisfaction, depressive symptoms, drive for muscularity, self-esteem, and physical activity in Brazilian college women. Method. The participants were 542 college women aged 18 to 30. A questionnaire was used to collect information on appearance comparisons, eating disorders symptoms, body satisfaction, depressive symptoms, drive for muscularity, self-esteem, and physical activity. A multiple linear regression was conducted adjusted by age, marital status, body mass index, and economic level. Results. The model that best explained the appearance comparisons scores variation included eating disorders symptoms (β= .385; p< .001), body satisfaction (β= -.200; p< .001), depressive symptoms (β= .169; p< .001), and drive for muscularity (β= .091; p< .05). Conclusion. Eating disorders, depressive symptoms, drive for muscularity, and body satisfaction were associated with appearance comparisons.

Introduction This simulation-based computational study develops a non-linear state-space framework for stress-related negative cognitive bias and multivariate EEG/ERP observations. Methods A three-state model represents negative bias, cognitive control, and arousal, while symptom load and normalized model stress input reshape a quartic bias potential. N2, P3, late positive potential, frontal theta, frontal alpha asymmetry (FAA), and frontoparietal phase locking provide complementary observation channels. Additional checks distinguish the non-linear benchmark from additive and interaction-only competing generators, examine equilibria of the full coupled system, and perturb the observation model. Results We establish bounded stochastic dynamics, a conditional scalar multistability boundary, stable-branch stress sensitivity, and a sufficient local state-observability condition. A seeded benchmark with 180 simulated participants yields model-implied stress-by-symptom slopes of 66.83 ms for response time, 1.12 μV for LPP, 0.775 dB for frontal theta, 0.133 for FAA, and 0.0769 for frontoparietal PLV. Under a non-linear generating process, mean held-out RMSE was 0.060 for the pre-specified quartic candidate vs. 0.436 for the interaction-only candidate. State-reconstruction RMSE increased from 0.152 under the nominal loading matrix to 0.232 under 15% loading perturbations. Discussion These results demonstrate implementation consistency and characterize model sensitivity; they are not clinical effect estimates or evidence of empirical parameter identifiability.

Background Benefit finding may be associated with better mental health after the pandemic, but its longitudinal trajectory and its associations with psychosocial resources and mental health symptoms during recovery remain unclear. Objective This study examined trajectories of benefit finding among Chinese college students from approximately 3 to 15 months after COVID-19 restrictions were lifted. We also examined its associations with emotion regulation, social connectedness, depressive symptoms, and anxiety symptoms, together with indirect association patterns involving benefit finding. Methods A three-wave longitudinal study was conducted among 1,155 Chinese college students. Data were analyzed using parallel-process latent growth curve modeling. Results Social connectedness and benefit finding increased linearly over time, whereas depressive and anxiety symptoms decreased. Cognitive reappraisal was positively associated with the benefit finding intercept but negatively associated with its slope, whereas expressive suppression was not significantly associated with either growth factor. Social connectedness showed stronger associations with benefit finding trajectories than the emotion regulation variables. Benefit finding was negatively associated with depressive and anxiety symptoms at both the intercept and slope levels. Indirect association patterns through benefit finding were supported for social connectedness and both depressive and anxiety symptoms at the intercept and slope levels when inference was based on bias-corrected bootstrap confidence intervals. Conclusions Benefit finding increased during the post-pandemic recovery period and was associated with lower depressive and anxiety symptoms. Social connectedness showed relatively strong associations with benefit finding trajectories, while cognitive reappraisal was associated with higher initial benefit finding but a slower subsequent increase. The indirect association patterns linked social connectedness with both symptom domains through benefit finding at the intercept and slope levels. These findings highlight psychosocial resources that merit further study in campus mental health research, while the observational design does not establish causal direction or temporal precedence.

A questionnaire survey was conducted with 1,635 students from two secondary schools in Hunan Province to examine the statistical roles of interpersonal emotion regulation and family functioning in the relationship between anhedonia and depressive symptoms in adolescents. The results showed that (1) after controlling for grade and gender, anhedonia was significantly and positively associated with depressive symptoms; (2) a continuous-variable model based on the full sample indicated a significant partial mediating effect of interpersonal emotion regulation on the association between anhedonia and depressive symptoms; and (3) family functioning moderated the association between anhedonia and interpersonal emotion regulation, such that lower family functioning scores (i.e., healthier family functioning) were associated with stronger conditional indirect effects linking anhedonia to depressive symptoms through interpersonal emotion regulation. When BDI-II-C Items 4 (loss of pleasure) and 12 (loss of interest) were removed from the depressive symptom total score and the analyses were repeated, the main results remained stable. An exploratory sensitivity analysis using the BDI-II-C cutoff revealed a significant mediating pathway in the below-cutoff group, whereas the regression association between interpersonal emotion regulation and depressive symptoms was not significant in the at-or-above-cutoff group. Given that grouping by the cutoff of the same dependent variable narrows the within-group score range and may affect within-group regression estimation, these subgroup results are reported only as exploratory sensitivity analyses. These findings suggest that interpersonal emotion regulation and family functioning are important factors in understanding the statistical association between anhedonia and depressive symptoms in adolescents.

Background Sleep duration is an important component of healthy aging, yet gender differences in short and long sleep among older adults remain insufficiently understood. This study aimed to examine gender differences in sleep duration among Chinese older adults and quantify the contributions of socioeconomic, behavioral, functional, and health-related factors to these differences. Methods Data were obtained from 9,590 adults aged ≥65 years who participated in the 2018 wave of the Chinese Longitudinal Healthy Longevity Survey. Sleep duration was self-reported and categorized as short (<6 h), normal (6–8 h), or long (>8 h). Multinomial logistic regression was used to identify factors associated with short and long sleep, with weighted analyses and Poisson regression performed as sensitivity analyses. Separate Fairlie decomposition analyses were conducted for short and long sleep to quantify the contributions of observed characteristics to gender differences. Results Overall, 44.95% of participants had abnormal sleep duration, with a higher prevalence among women than men (46.87% vs. 42.66%, p < 0.001). Compared with men, women had a higher relative risk of short sleep (RRR = 1.399, 95% CI: 1.204–1.625) but a lower relative risk of long sleep (RRR = 0.856, 95% CI: 0.754–0.972). The association with short sleep remained significant in the weighted analysis (RRR = 1.530, 95% CI: 1.210–1.935), whereas the gender difference in long sleep was attenuated (RRR = 0.821, 95% CI: 0.661–1.021). For short sleep, observed characteristics explained 21.65% of the gender disparity. Education (22.75%), depressive symptoms (11.07%), IADL limitation (6.02%), and self-assessed health (4.82%) contributed positively to the disparity, whereas smoking status (−22.57%), drinking status (−12.45%), and exercise (−4.87%) partially offset it. The gender difference in long sleep was negligible, with substantial offsetting contributions across factors. Conclusion Gender differences in sleep duration among Chinese older adults were primarily concentrated in short sleep, with women experiencing a higher risk. Socioeconomic, behavioral, psychological, and functional characteristics contributed to this disparity, although most of the short-sleep difference remained unexplained. Gender-sensitive interventions addressing educational disadvantage, depressive symptoms, functional limitations, and health behaviors may help reduce inequalities in sleep duration among older adults.

Background Stroke is a leading cause of disability worldwide and is frequently accompanied by psychological and functional impairments. Acceptance and Commitment Therapy (ACT), a third-wave behavioral intervention focusing on psychological flexibility, has been increasingly applied in stroke rehabilitation. Although previous reviews have suggested beneficial effects of ACT in stroke patients, whether these benefits persist in the short term after the intervention ends, and the certainty of the evidence, remain unclear. Methods A systematic review and meta-analysis was conducted according to PRISMA guidelines and registered in PROSPERO (CRD420261325108). Randomized controlled trials evaluating ACT in stroke patients were included. Pooled effects were calculated using random-effects models, with separate analyses for post-intervention and follow-up outcomes. Sources of heterogeneity were explored using subgroup analyses and meta-regression. Risk of bias was assessed using the Cochrane Risk of Bias 2 tool, and certainty of evidence was evaluated using the GRADE framework. Results Twenty-two RCTs involving 1,975 participants were included. ACT may be associated with reductions in depressive symptoms (post-intervention: SMD = −1.32, 95% CI: −1.80 to −0.84; follow-up: SMD = −0.76, 95% CI: −1.07 to −0.45) and anxiety symptoms (post-intervention: SMD = −1.36, 95% CI: −1.90 to −0.82; follow-up: SMD = −0.51, 95% CI: −1.42 to 0.40, not significant); depressive symptoms remained statistically significant at follow-up. Heterogeneity was considerable for both outcomes at post-intervention ( I 2 = 93.68% for depression and 93.60% for anxiety), so the pooled estimates represent average effects across studies. ACT may also be associated with improvements in psychological flexibility, quality of life, and sleep quality; however, these outcomes were based on a limited number of studies and showed considerable heterogeneity ( I 2 = 74.68 to 92.26%), so they should be interpreted cautiously. However, no statistically significant effects were observed for activities of daily living, neurological function, or hope. ACT did not appear to increase dropout rates in the available studies ( K = 16; RR = 0.99, 95% CI: 0.58–1.69). Meta-regression analyses indicated that intervention duration may not be a significant moderator of treatment effects. The certainty of evidence ranged from very low to moderate, mainly due to risk of bias and inconsistency. Conclusion Acceptance and Commitment Therapy may be a useful adjunctive intervention for improving psychological outcomes in people with stroke. However, evidence for functional recovery remains insufficient. Future high-quality RCTs with standardized protocols, larger samples, and longer follow-up are needed to confirm the long-term effectiveness of ACT. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/ , identifer CRD420261325108.

Bullying victimization is an important public health concern that has been linked to adverse psychological outcomes among adolescents. The study used mental health well-being data collected in the most recent Bangladesh Adolescent Health and Wellbeing Survey (2019–2020) (BAHWS). A total of 9,116 adolescents aged 15–19 years with complete depression data were included in the analysis. A three-level linear mixed-effects model was employed to account for the hierarchical structure of the survey, with adolescents nested within primary sampling units and districts. Additional analyses examined gender and marital status interactions, subgroup differences, and the cumulative association between multiple forms of bullying and depressive symptoms using a composite bullying measure. The findings revealed that verbal bullying (β = 1.39, p < 0.001) and cyberbullying (β = 1.15, p = 0.012) were independently associated with higher depressive symptom scores. The association between physical bullying and depressive symptoms differed significantly by gender, whereas interactions of gender with verbal and cyberbullying were not statistically significant. Exploratory subgroup analyses showed variation in the magnitude of estimated associations across ever-married females, unmarried females, and unmarried males. A graded association was observed for cumulative bullying exposure: compared with adolescents reporting no bullying exposure, those exposed to on (β = 1.25), two (β = 2.61), and three (β = 4.99) bullying types had progressively higher depressive symptom scores (all p < 0.001). Adolescent Age, Current school or college attendance and higher household wealth were associated with lower depressive symptom scores. Bullying victimization, particularly verbal bullying, cyberbullying, and exposure to multiple forms of bullying, was associated with higher depressive symptoms among Bangladeshi adolescents. These findings highlight the need for comprehensive bullying prevention strategies and accessible psychosocial support services, with particular attention to adolescents experiencing multiple forms of bullying and other vulnerable groups.

Depression is a leading cause of illness and disability among adolescents worldwide, yet evidence on its burden among school-going adolescents in rural Kenyan counties remains limited. This study determined the prevalence and socio-demographic factors of depression among secondary school students in Bungoma County, Kenya, to provide baseline evidence for mental health planning. The study was guided by Hopelessness Theory of Depression and Ecological Systems Theory. An analytical mixed methods cross-sectional study design was adopted. The target population consisted of secondary school students, with a sample size of 400 respondents determined using Taro Yamane formula. The respondents were selected through multistage stratified and systematic sampling from three sub-counties of Bungoma County (Mt. Elgon, Kimilili and Bungoma South). Quantitative data were collected using the Patient Health Questionnaire (PHQ-9) and a structured questionnaire, and analyzed using descriptive statistics and ordinal logistic regression in SPSS version 28. Qualitative data were obtained through ten Focus group discussions with students and twelve in-depth interviews with class teachers, and analyzed thematically. The overall prevalence of depressive symptoms (PHQ-9 score ≥ 5) was 55.5% (n = 222), 41.5% (n = 166) had mild depression, 9.5% (n = 38) moderate depression, 3.5% (n = 14) moderately severe depression and 1.0% (n = 4) severe depression, while 44.5% (n = 178) were not depressed. Female students were found to be almost twice as likely to experience higher levels of depression compared to the males (AOR= 1.71, P= 0.04). On the other hand, students in mixed day and boarding schools were 78% less likely to experience higher level of depression, (AOR = 0.22, P<0.001), compared to those in girls’ boarding and day schools. Further, students who live with extended family were more than twice as likely as those with both parents to experience higher depression levels (AOR = 2.10, P= 0.04). The qualitative data pointed to gender and family structure as possible associations of depression. Depression is highly prevalent among secondary school students in Bungoma County, with one in seven students experiencing moderate to severe depression. Routine school-based mental health screening using validated tools such as the PHQ-9 is recommended to enable early identification, counselling and referral of affected students.

Digital media has evolved from passive screen viewing into an algorithmically curated ecosystem of social platforms, short form video, games, generative artificial intelligence (AI), conversational agents, connected toys and educational technologies. These systems can support learning, creativity, communication, disability access and healthcare; however, engagement optimized design, commercial surveillance and synthetic content create risks that are not adequately captured by screen-time measures alone. This narrative review examines the effects of contemporary digital ecosystems on child and adolescent health and outlines implications for pediatric practice. PubMed/MEDLINE, Google Scholar and guidance from the World Health Organization, United Nations Children's Fund, UNESCO and the American Academy of Pediatrics were reviewed, with emphasis on evidence published from 2019 to June 2026. Associations have been reported between problematic digital media use and sleep disruption, reduced physical activity, visual and musculoskeletal symptoms, obesity related behaviours, anxiety, depressive symptoms, cyberbullying, disordered eating and impaired attention. Causal interpretation remains difficult because effects are heterogeneous, often small, bidirectional and strongly modified by age, content, context, displacement, family relationships and pre-existing vulnerability. AI adds distinct concerns: persuasive personalization, inaccurate health information, anthropomorphic dependency, deepfakes, sexual exploitation, biased outputs, privacy loss and erosion of learning through uncritical outsourcing. Benefits are also substantial when technologies are developmentally appropriate, evidence-based, inclusive and used with adult support. Pediatric counselling should shift from counting hours alone toward assessing the child's digital ecosystem, sleep, function, content, compulsivity, safety and relationships. Effective protection requires shared family practices, school digital literacy, safety by design, age-appropriate assurance, transparent algorithms, data minimization and independent research. The goal is not a screen free childhood but a child centred digital environment that supports health, agency and development.

Few events in recent history have forced clinicians and researchers to rethink mental health quite like COVID-19. In this commentary, we reflect on something that struck us while reading the work of Cantone et al. : the pandemic, for all its devastation, created a kind of unplanned observational window, a chance to study, at population scale, what happens when stress and rhythm disruption hit at the same time. Healthcare Workers (HCWs) were at the epicentre of this. They didn't just witness the crisis; they absorbed it, shift after shift, for months. What the data show is that their depressive symptoms and rhythm instability were not random; they appear systematically linked, and at levels one would more typically associate with mood disorder research. We discuss these findings through the lens of DYMERS (Dysregulation of Mood, Energy, and Social Rhythms Syndrome), a heuristic transdiagnostic construct that, in our view, captures something that standard categorical diagnoses tend to miss: the subthreshold, fluctuating psychopathology that sits just below the threshold of formal diagnosis but causes real impairment. The pandemic may not have created these vulnerabilities, but it may well have sharpened our ability to see them.

Background Clinical research on psychedelic-assisted therapy (PAT) has expanded substantially in recent years, particularly for post-traumatic stress disorder (PTSD) and depressive disorders. Contemporary studies have generally evaluated psychedelic administration within controlled therapeutic settings that include psychological support, preparation, and integration. However, variability in clinical response and methodological challenges have highlighted the importance of individual, relational, and contextual factors, often described as “set and setting,” in understanding therapeutic outcomes. The role of psychotherapy and the broader therapeutic context therefore remains an important area of investigation. Objective This scoping review aimed to map the contemporary evidence on PAT, characterize the clinical and psychotherapeutic approaches used with psilocybin, MDMA, LSD, and DMT, summarize reported clinical and safety findings, and identify methodological, mechanistic, ethical, and implementation considerations across existing protocols. Methods A structured search of PubMed, PsycINFO, Scopus, and ClinicalTrials.gov was conducted on 23 February 2026. Sources published or publicly available between January 2020 and November 2025 were eligible. The review included peer-reviewed and relevant non-peer-reviewed sources addressing psychedelic-assisted interventions, including primary clinical studies, reviews, clinical trial registrations, regulatory documents, and other relevant contextual sources. Records were managed using Zotero and screened against predefined Population, Concept, and Context criteria. Findings were synthesized descriptively according to source type and evidence domain. Results The mapped evidence was most developed for MDMA-assisted therapy in PTSD and psilocybin-assisted interventions for depressive disorders. Randomized clinical trials reported reductions in PTSD and depressive symptoms following MDMA- and psilocybin-based interventions, respectively, while emerging clinical evidence also investigated LSD-based treatment for generalized anxiety disorder. Evidence for DMT-assisted therapy remained comparatively preliminary, with several available sources consisting of trial registrations or industry-reported information. Across the literature, preparation, supervised psychedelic administration, and integration were common therapeutic components, although the structure and intensity of psychotherapy varied substantially. Functional unblinding, expectancy effects, heterogeneity of psychotherapeutic approaches, and limitations in long-term safety data were recurring concerns. Ethical issues included informed consent during altered states of consciousness, therapist competence and boundaries, cultural considerations, and equitable access. Conclusion PAT represents a rapidly developing area of clinical research, but the evidence base remains heterogeneous across compounds, indications, therapeutic models, and levels of evidential maturity. Future research should improve the standardization and reporting of psychotherapeutic interventions, strengthen methods for assessing blinding and expectancy, establish consistent long-term safety monitoring, and develop robust ethical and equity frameworks. Clear distinction between peer-reviewed clinical findings and preliminary or contextual evidence will also be essential as PAT research progresses toward broader clinical implementation.

Background: Parent–child separations have been associated with adverse health and well-being, with most research focusing on prolonged separations driven by war, famine or disease. Verschickungskinder (‘sent-away children’) – the eight to twelve million German children who, in the decades following World War II, were separated from their families for several weeks to stay in so-called children’s health resorts – represent a largely overlooked case of short-term separation. Despite growing recognition of adverse experiences and abuse in these settings, little is known about the long-term mental health of this population or which characteristics of the sent-away experience are associated with these outcomes.Objective: To examine whether sent-away children show more depressive symptoms, anxiety symptoms, and stress overload compared with peers, and to identify which characteristics of the sent-away experience are associated with these outcomes.Method: An anonymous online survey was conducted with 334 sent-away children and 77 participants in a convenience comparison group (M = 61.1 yrs.; 72.7% female). Linear regression models, adjusting for ACEs and sociodemographics, examined group differences and associations between characteristics of the sent-away experience (age at separation, sex, number of separations, emotional memory) and these outcomes.Results: Sent-away children reported more depressive symptoms, anxiety symptoms, and stress overload than comparison participants (all p < .001). Bivariate comparisons among the sent-away children indicated that younger age at separation was associated with more depressive symptoms, repeated separations with higher stress overload, and very negative memories with all three outcomes; no sex differences were observed. When entered simultaneously in regression models, emotional memory of the event was the only sent-away characteristic associated with depressive (p = .02) and anxiety symptoms (p = .009).Conclusions: Findings highlight the potential long-term mental health relevance of the sent-away experience, particularly among those with very negative memories of their experiences.

زمینه: جدایی والد–کودک با پیامدهای نامطلوب سلامت و بهزیستی همراه بوده است و بیشتر پژوهش‌ها بر جدایی‌های طولانی‌مدت ناشی از جنگ، قحطی یا بیماری تمرکز داشته‌اند. کودکان Verschickungskinder («کودکان فرستاده‌شده») – هشت تا دوازده میلیون کودک آلمانی که در دهه‌های پس از جنگ جهانی دوم برای چندین هفته از خانواده‌های خود جدا شده و در به‌اصطلاح آسایشگاه‌های سلامت کودکان اقامت داشتند – نمونه‌ای عمدتاً نادیده‌گرفته‌شده از جدایی کوتاه‌مدت هستند. با وجود افزایش شناخت نسبت به تجارب نامطلوب و سوءاستفاده در این محیط‌ها، اطلاعات اندکی درباره سلامت روانی بلندمدت این جمعیت یا ویژگی‌های تجربه جدایی که با این پیامدها مرتبط است، وجود دارد. هدف: بررسی اینکه آیا کودکان فرستاده‌شده علائم افسردگی، علائم اضطراب و اضافه‌بار استرس بیشتری نسبت به همتایان خود نشان می‌دهند و شناسایی ویژگی‌های تجربه جدایی که با این پیامدها مرتبط است. روش: یک پیمایش آنلاین ناشناس با ۳۳۴ کودک فرستاده‌شده و ۷۷ شرکت‌کننده در گروه مقایسه‌ای در دسترس (میانگین سنی = ۶۱/۱ سال؛ ۷۲/۷٪ زن) انجام شد. مدل‌های رگرسیون خطی با کنترل ACEs و متغیرهای جمعیت‌شناختی، تفاوت‌های گروهی و ارتباط بین ویژگی‌های تجربه جدایی (سن در زمان جدایی، جنسیت، تعداد دفعات جدایی، حافظه هیجانی) و این پیامدها را بررسی کردند. یافته‌ها: کودکان فرستاده‌شده علائم افسردگی، علائم اضطراب و اضافه‌بار استرس بیشتری نسبت به شرکت‌کنندگان گروه مقایسه گزارش کردند (همه p < ۰/۰۰۱). مقایسه‌های دو متغیره در میان کودکان فرستاده‌شده نشان داد که سن پایین‌تر در زمان جدایی با علائم افسردگی بیشتر، جدایی‌های مکرر با اضافه‌بار استرس بالاتر و خاطرات بسیار منفی با هر سه پیامد مرتبط بود؛ تفاوتی از نظر جنسیت مشاهده نشد. زمانی که این متغیرها به طور همزمان در مدل‌های رگرسیون وارد شدند، حافظه هیجانی رویداد تنها ویژگی تجربه جدایی بود که با علائم افسردگی (p = ۰/۰۲) و علائم اضطراب (p = ۰/۰۰۹) ارتباط داشت. نتیجه‌گیری: یافته‌ها بر اهمیت بالقوه بلندمدت سلامت روانی تجربه جدایی، به‌ویژه در میان افرادی که خاطرات بسیار منفی از این تجربه دارند، تأکید می‌کند.

Depression is a common and disabling condition, yet population-level estimates among Ethiopian and Ethiopian-descendant adults in the Seattle metropolitan area are limited. We conducted a cross-sectional community-based survey from November to December 2024 among adults aged ≥18 years who self-identified as Ethiopian or Ethiopian-descendant. Participants were recruited through social media, community networks, and faith-based organizations and completed anonymous REDCap questionnaires. Clinically significant depressive symptoms were defined as a Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) score ≥10, a screening threshold rather than a clinical diagnosis. We used logistic regression to examine associations between clinically significant depressive symptoms and the primary exposures of nativity, self-rated physical health, chronic medical conditions, reproductive health history, recreational marijuana or other drug use, and firearm exposure, with adjustment for prespecified sociodemographic covariates. A comprehensive model included the primary full-sample exposures simultaneously, with Benjamini-Hochberg correction for multiple comparisons. Among 474 participants (mean age, 31.6 years; 49.8% male), 178 (37.6%) screened positive for clinically significant depressive symptoms. In the mutually adjusted model, poorer self-rated physical health was associated with higher odds of depressive symptoms: average health (adjusted odds ratio [aOR], 3.83; 95% CI, 2.08–7.36) and poor/somewhat poor health (aOR, 10.73; 95% CI, 4.53–26.80), compared with excellent health. Ever use of recreational marijuana or other drugs (aOR, 3.52; 95% CI, 2.08–6.03) and knowing someone injured or killed by a firearm in the past year (aOR, 2.32; 95% CI, 1.39–3.90) were also associated with higher odds. Among parous women, a history of postpartum depression was associated with current depressive symptoms (aOR, 9.76; 95% CI, 4.31–23.51). Clinically significant depressive symptoms were common in this sample and were associated with poorer physical health, recreational marijuana or other drug use, firearm-related exposure, and prior postpartum depression. Longitudinal research is needed to clarify temporal relationships and inform culturally responsive prevention and care.

افسردگی یک وضعیت شایع و ناتوان‌کننده است، اما برآوردهای جمعیت‌محور در میان بزرگسالان اتیوپیایی و افراد با تبار اتیوپیایی در منطقه کلان‌شهری سیاتل محدود است. ما یک مطالعه مقطعی مبتنی بر جامعه را از نوامبر تا دسامبر ۲۰۲۴ در میان بزرگسالان با سن ≥۱۸ سال که خود را اتیوپیایی یا دارای تبار اتیوپیایی معرفی کردند، انجام دادیم. شرکت‌کنندگان از طریق شبکه‌های اجتماعی، شبکه‌های اجتماعی جامعه‌محور و سازمان‌های مذهبی جذب شدند و پرسشنامه‌های ناشناس REDCap را تکمیل کردند. علائم افسردگی بالینی به‌عنوان نمره ≥۱۰ در پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) تعریف شد که یک آستانه غربالگری است و نه تشخیص بالینی. برای بررسی ارتباط بین علائم افسردگی بالینی و متغیرهای اصلی شامل محل تولد، سلامت جسمانی خودارزیابی‌شده، بیماری‌های مزمن جسمانی، سابقه سلامت باروری، مصرف تفننی ماریجوانا یا سایر مواد مخدر و مواجهه با سلاح گرم، با تعدیل برای متغیرهای جمعیت‌شناختی از پیش تعیین‌شده، از رگرسیون لجستیک استفاده شد. یک مدل جامع، متغیرهای اصلی را به طور همزمان در کل نمونه وارد کرد و اصلاح بنجامینی-هوچبرگ برای مقایسات متعدد اعمال شد. در میان ۴۷۴ شرکت‌کننده (میانگین سنی ۳۱/۶ سال؛ ۴۹/۸٪ مرد)، ۱۷۸ نفر (۳۷/۶٪) از نظر علائم افسردگی بالینی مثبت غربال شدند. در مدل تعدیل‌شده متقابل، سلامت جسمانی خودارزیابی‌شده ضعیف‌تر با احتمال بالاتر علائم افسردگی همراه بود: سلامت متوسط (نسبت شانس تعدیل‌شده [aOR]، ۳/۸۳؛ ۹۵٪ CI، ۲/۰۸–۷/۳۶) و سلامت ضعیف/تاحدی ضعیف (aOR، ۱۰/۷۳؛ ۹۵٪ CI، ۴/۵۳–۲۶/۸۰) در مقایسه با سلامت عالی. مصرف تفننی ماریجوانا یا سایر مواد مخدر (aOR، ۳/۵۲؛ ۹۵٪ CI، ۲/۰۸–۶/۰۳) و شناخت فردی که در سال گذشته توسط سلاح گرم مجروح یا کشته شده است (aOR، ۲/۳۲؛ ۹۵٪ CI، ۱/۳۹–۳/۹۰) نیز با احتمال بالاتر همراه بود. در میان زنان دارای سابقه زایمان، سابقه افسردگی پس از زایمان با علائم فعلی افسردگی مرتبط بود (aOR، ۹/۷۶؛ ۹۵٪ CI، ۴/۳۱–۲۳/۵۱). علائم افسردگی بالینی در این نمونه شایع بود و با سلامت جسمانی ضعیف‌تر، مصرف تفننی ماریجوانا یا سایر مواد مخدر، مواجهه با سلاح گرم و سابقه افسردگی پس از زایمان ارتباط داشت. پژوهش‌های طولی برای روشن شدن روابط زمانی و اطلاع‌رسانی به پیشگیری و مراقبت متناسب با فرهنگ مورد نیاز است.

Food addiction (FA) has received increasing attention as a framework for understanding addictive-like eating and its psychological correlates. This study aimed to provide the first comprehensive Turkish adaptation and psychometric evaluation of the Yale Food Addiction Scale 2.0 (YFAS 2.0). A total of 346 adults aged 19–55 years completed an online survey assessing FA, maladaptive eating, impulsivity, depressive and anxiety symptoms, social desirability, BMI, smoking and alcohol use, chronic disease, and self-reported psychiatric diagnosis. Of these, 109 completed the YFAS 2.0 after 10 days to test temporal stability. Confirmatory factor analysis supported the original unidimensional structure of the 11 diagnostic criteria, with strong factor loadings (.73–.94) and favorable model fit. Internal consistency was good (KR-20 = .86), and test–retest reliability was moderate (ICC = .70). FA symptoms were positively associated with BMI, emotional and uncontrolled eating, negative urgency, depressive symptoms, and anxiety symptoms, with smaller associations for lack of premeditation and perseverance. Sensation seeking and social desirability were not significantly associated with FA symptoms, while FA classification was unrelated to smoking or alcohol use. Participants meeting the FA threshold were more likely to report a psychiatric diagnosis, although this finding warrants caution given self-reported diagnoses and the non-clinical sample. Item-level analyses showed that the highest-loading items differed from those selected for the original mYFAS 2.0 for several criteria, with notable loading gaps limited to two criteria. Overall, findings support the Turkish YFAS 2.0 as a reliable and valid measure in non-clinical adults; proposed short-form item modifications require independent replication.

اعتیاد به غذا (FA) به عنوان چارچوبی برای درک رفتارهای خوردن شبه‌اعتیادی و همبسته‌های روان‌شناختی آن، توجه فزاینده‌ای را به خود جلب کرده است. هدف این مطالعه ارائه نخستین انطباق جامع و ارزیابی روان‌سنجی نسخه ترکی مقیاس اعتیاد به غذای ییل ۲٫۰ (YFAS 2.0) بود. در مجموع ۳۴۶ بزرگسال ۱۹ تا ۵۵ ساله پرسشنامه‌ای آنلاین را تکمیل کردند که اعتیاد به غذا، خوردن ناسازگارانه، تکانشگری، نشانه‌های افسردگی و اضطراب، تمایل به مطلوبیت اجتماعی، شاخص توده بدنی (BMI)، مصرف سیگار و الکل، بیماری مزمن و تشخیص روان‌پزشکی خودگزارش‌شده را ارزیابی می‌کرد. از این میان، ۱۰۹ نفر YFAS 2.0 را پس از ۱۰ روز مجدداً تکمیل کردند تا ثبات زمانی آزمون شود. تحلیل عاملی تأییدی ساختار تک‌بعدی اصلی ۱۱ ملاک تشخیصی را با بارهای عاملی قوی (۷۳/۰ تا ۹۴/۰) و برازش مطلوب مدل تأیید کرد. هماهنگی درونی خوب بود (KR-20 = 0.86) و پایایی آزمون–آزمون مجدد در حد متوسط (ICC = 0.70) گزارش شد. نشانه‌های اعتیاد به غذا با BMI، خوردن هیجانی و کنترل‌نشده، فوریت منفی، نشانه‌های افسردگی و نشانه‌های اضطراب رابطه مثبت داشتند و ارتباطات ضعیف‌تری برای فقدان پیش‌اندیشی و پشتکار مشاهده شد. جستجوی هیجان و مطلوبیت اجتماعی با نشانه‌های اعتیاد به غذا ارتباط معناداری نداشتند و طبقه‌بندی اعتیاد به غذا نیز با مصرف سیگار یا الکل مرتبط نبود. شرکت‌کنندگانی که به آستانه اعتیاد به غذا رسیدند، احتمال بیشتری داشت که تشخیص روان‌پزشکی را گزارش کنند، هرچند این یافته با توجه به تشخیص‌های خودگزارش‌شده و نمونه غیر بالینی نیازمند احتیاط است. تحلیل در سطح ماده نشان داد که بالاترین بارهای عاملی مواد، برای برخی ملاک‌ها با مواد انتخاب‌شده در نسخه اصلی mYFAS 2.0 متفاوت بود و شکاف بار عاملی قابل توجه فقط به دو ملاک محدود شد. در مجموع، یافته‌ها از YFAS 2.0 ترکی به عنوان ابزاری پایا و معتبر در بزرگسالان غیر بالینی حمایت می‌کند؛ اصلاحات پیشنهادی مواد نسخه کوتاه نیازمند تکرار مستقل است.

Depressive, anxiety, and stress symptoms are common among adolescents, yet many studies dichotomise Depression Anxiety Stress Scales-21 (DASS-21) outcomes, potentially losing information across severity levels. This study estimated symptom prevalence and examined factors associated with the severity of depressive, anxiety, and stress symptoms among Vietnamese high school students. A cross-sectional survey was conducted among all Grade 10–12 students at one school in the Mekong Delta, Vietnam. Bivariate and multivariable proportional-odds logistic regression models were fitted for three ordered severity categories: normal, mild/moderate, and severe/very severe. Analyses were performed in R version 4.6.0. Among 366 students, severe/very severe depressive, anxiety, and stress symptoms were reported by 13.4%, 27.9%, and 16.4% of students, respectively. Female sex was associated with greater severity of depressive (aOR = 2.18, 95% CI: 1.41–3.39), anxiety (aOR = 1.88, 95% CI: 1.24–2.86), and stress symptoms (aOR = 2.37, 95% CI: 1.54–3.68). Average/weak academic performance was associated with greater depressive symptom severity (aOR = 2.10, 95% CI: 1.11–4.04). Poor family relationships were associated with greater anxiety (aOR = 1.79, 95% CI: 1.11–2.90) and stress symptom severity (aOR = 2.10, 95% CI: 1.25–3.53), while parental academic expectations were associated with greater anxiety symptom severity (aOR = 1.66, 95% CI: 1.10–2.52). Grade 11 students had lower odds of greater stress symptom severity than Grade 10 students (aOR = 0.50, 95% CI: 0.31–0.80). Female sex, academic performance, family relationships, parental expectations, and grade level were differentially associated with symptom severity. Analyses that preserved the ordered structure of DASS-21 outcomes showed that associated factors differed across symptom domains. These findings support sex-sensitive screening and targeted school- and family-based mental health strategies.

علائم افسردگی، اضطراب و استرس در میان نوجوانان شایع است، با این حال بسیاری از پژوهش‌ها نتایج مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس-۲۱ (DASS-21) را دوگانه‌سازی می‌کنند که ممکن است منجر به از دست رفتن اطلاعات در سطوح مختلف شدت شود. این مطالعه شیوع علائم را برآورد کرده و عوامل مرتبط با شدت علائم افسردگی، اضطراب و استرس را در میان دانش‌آموزان دبیرستانی ویتنامی بررسی کرده است. یک مطالعه مقطعی در میان تمامی دانش‌آموزان پایه دهم تا دوازدهم یک مدرسه در دلتای مکونگ، ویتنام انجام شد. مدل‌های رگرسیون لجستیک با شانس‌های متناسب دو متغیره و چندمتغیره برای سه دسته شدت مرتب‌شده (عادی، خفیف/متوسط و شدید/بسیار شدید) برازش داده شد. تحلیل‌ها در نرم‌افزار R نسخه 4.6.0 انجام شد. در میان ۳۶۶ دانش‌آموز، به ترتیب ۱۳.۴٪، ۲۷.۹٪ و ۱۶.۴٪ علائم افسردگی، اضطراب و استرس شدید/بسیار شدید را گزارش کردند. جنسیت مؤنث با شدت بیشتر علائم افسردگی (aOR = 2.18, 95% CI: 1.41–3.39)، اضطراب (aOR = 1.88, 95% CI: 1.24–2.86) و استرس (aOR = 2.37, 95% CI: 1.54–3.68) همراه بود. عملکرد تحصیلی متوسط/ضعیف با شدت بیشتر علائم افسردگی (aOR = 2.10, 95% CI: 1.11–4.04) مرتبط بود. روابط خانوادگی ضعیف با شدت بیشتر علائم اضطراب (aOR = 1.79, 95% CI: 1.11–2.90) و استرس (aOR = 2.10, 95% CI: 1.25–3.53) مرتبط بود، در حالی که انتظارات تحصیلی والدین با شدت بیشتر علائم اضطراب (aOR = 1.66, 95% CI: 1.10–2.52) همراه بود. دانش‌آموزان پایه یازدهم نسبت به پایه دهم احتمال کمتری برای شدت بیشتر علائم استرس داشتند (aOR = 0.50, 95% CI: 0.31–0.80). جنسیت مؤنث، عملکرد تحصیلی، روابط خانوادگی، انتظارات والدین و پایه تحصیلی به طور متفاوتی با شدت علائم مرتبط بودند. تحلیل‌هایی که ساختار مرتب‌شده نتایج DASS-21 را حفظ کردند نشان دادند که عوامل مرتبط در حوزه‌های مختلف علائم متفاوت است. این یافته‌ها از غربالگری حساس به جنسیت و راهبردهای سلامت روان مبتنی بر مدرسه و خانواده حمایت می‌کند.

Population ageing is increasing the number of older adults who experience overlapping depressive symptoms, anxiety, insomnia, loneliness, and cognitive vulnerability, often alongside multimorbidity, pain, frailty, and functional limitation. This structured narrative review evaluates Tai Chi as a scalable, low-intensity mind–body exercise for these interconnected problems. We synthesised 171 publications identified through PubMed and citation chaining, including Tai Chi-specific clinical studies, broader mind–body evidence, guidelines, and implementation literature. Evidence is most consistent for reducing depressive symptoms, improving sleep, and improving balance, with possible benefits for selected cognitive outcomes. Evidence is weaker for diagnosed depressive or anxiety disorders, loneliness as a primary outcome, long-term cognitive trajectories, and dementia incidence. Tai Chi should therefore be positioned as an adjunct to established care, not as a replacement for pharmacotherapy, psychotherapy, cognitive behavioral therapy for insomnia (CBT-I), or multidomain dementia-risk reduction. Proposed pathways include autonomic regulation, sleep stabilisation, behavioral activation, balance confidence, cognitive–motor integration, and group participation; however, most mechanism evidence is indirect or exploratory. Translation requires clearly specified protocols, active comparators, blinded outcome assessments where feasible, long-term follow-up, systematic adverse-event reporting, cost-effectiveness analyses, and equity-focused implementation. Tai Chi is the most credible as an adaptable component of stepped or integrated care for older adults, provided that programmes are standardised, safely delivered, and evaluated against clinically significant outcomes.

افزایش سالمندی جمعیت موجب افزایش تعداد سالمندانی می‌شود که علائم افسردگی، اضطراب، بی‌خوابی، احساس تنهایی و آسیب‌پذیری شناختی را به طور همزمان تجربه می‌کنند و اغلب این مشکلات با چندبیماری، درد، ناتوانی و محدودیت عملکردی همراه است. این مرور روایتی ساختاریافته، تای‌چی را به عنوان یک ورزش ذهنی-بدنی با شدت پایین و مقیاس‌پذیر برای این مشکلات درهم‌تنیده ارزیابی می‌کند. ما ۱۷۱ مقاله شناسایی‌شده از طریق PubMed و زنجیره‌سازی ارجاعات را شامل مطالعات بالینی اختصاصی تای‌چی، شواهد گسترده‌تر ورزش‌های ذهنی-بدنی، راهنماها و متون اجرایی مرور کردیم. شواهد بیشترین ثبات را در کاهش علائم افسردگی، بهبود خواب و بهبود تعادل نشان می‌دهند و احتمالاً برای برخی پیامدهای شناختی نیز مفید است. شواهد برای اختلالات افسردگی یا اضطراب تشخیص‌داده‌شده، احساس تنهایی به عنوان پیامد اصلی، روندهای شناختی بلندمدت و بروز زوال عقل ضعیف‌تر است. بنابراین، تای‌چی باید به عنوان مکمل مراقبت‌های تثبیت‌شده و نه جایگزین دارودرمانی، روان‌درمانی، درمان شناختی-رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I) یا کاهش چندبعدی خطر زوال عقل مطرح شود. مسیرهای پیشنهادی شامل تنظیم خودکار، تثبیت خواب، فعال‌سازی رفتاری، اعتماد به تعادل، یکپارچگی شناختی-حرکتی و مشارکت گروهی است؛ با این حال، بیشتر شواهد مربوط به مکانیسم‌ها غیرمستقیم یا اکتشافی هستند. انتقال به عمل مستلزم پروتکل‌های مشخص، مقایسه‌گرهای فعال، ارزیابی پیامدها به صورت کور در صورت امکان، پیگیری بلندمدت، گزارش‌دهی نظام‌مند عوارض، تحلیل‌های هزینه-اثربخشی و اجرای مبتنی بر عدالت است. تای‌چی در صورتی که برنامه‌ها استاندارد، ایمن و بر اساس پیامدهای بالینی معنادار ارزیابی شوند، معتبرترین گزینه به عنوان جزء قابل انطباق مراقبت پله‌ای یا یکپارچه برای سالمندان است.

Background Diabetes self-management requires consistent daily behaviors. Social jetlag, the mismatch between workday and free-day sleep timing, may disrupt daily behavior routines. This study examined the association between social jetlag and self-management in adults with type 2 diabetes (T2D), and whether sleep quality and depressive symptoms statistically accounted for portions of this association. Methods This cross-sectional study recruited employed adults aged 18–60 years with T2D from the endocrinology departments of three tertiary public general hospitals in Ningxia Hui Autonomous Region, China, from January to April 2026. Social jetlag was calculated from the micro Munich Chronotype Questionnaire; sleep quality, depressive symptoms, and diabetes self-management were assessed using the Pittsburgh Sleep Quality Index, Patient Health Questionnaire-9, and Summary of Diabetes Self-Care Activities, respectively. Multivariable linear regression and serial mediation analysis with 5,000 bootstrap resamples were performed. Results A total of 339 participants were analyzed. Each additional h of social jetlag was associated with higher PSQI score ( B = 1.352, 95% CI 1.042 to 1.663), higher PHQ-9 score ( B = 3.772, 95% CI 3.314 to 4.229), and lower SDSCA score ( B = −6.623, 95% CI −7.566 to −5.679). The direct association remained significant after PSQI and PHQ-9 scores were included ( B = −3.830, 95% CI −5.048 to −2.611). The specific indirect association through depressive symptoms alone was −2.230 (95% bootstrap CI −3.053 to −1.469), and the serial indirect association through sleep quality and depressive symptoms was −0.314 (95% bootstrap CI −0.534 to −0.150). Conclusion Greater social jetlag was associated with poorer diabetes self-management. Significant indirect associations were observed through depressive symptoms alone and through the serial pathway from sleep quality to depressive symptoms. These associations do not establish temporal ordering or causal mediation because the data were cross-sectional.

زمینه و هدف: خودمدیریتی دیابت نیازمند رفتارهای روزانه منظم است. جت‌لگ اجتماعی، که به عدم تطابق زمان خواب در روزهای کاری و تعطیل اشاره دارد، ممکن است روال‌های رفتاری روزانه را مختل کند. این مطالعه ارتباط بین جت‌لگ اجتماعی و خودمدیریتی در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ (T2D) و همچنین نقش کیفیت خواب و علائم افسردگی به عنوان عوامل تبیین‌کننده بخشی از این ارتباط را بررسی کرد. روش‌ها: این مطالعه مقطعی، بزرگسالان شاغل ۱۸ تا ۶۰ ساله مبتلا به T2D را از بخش‌های غدد سه بیمارستان عمومی سطح سوم در منطقه خودمختار نینگ‌شیا هوی، چین، از ژانویه تا آوریل ۲۰۲۶ جذب کرد. جت‌لگ اجتماعی با استفاده از پرسشنامه Micro Munich Chronotype Questionnaire محاسبه شد؛ کیفیت خواب، علائم افسردگی و خودمدیریتی دیابت به‌ترتیب با شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ، پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) و خلاصه فعالیت‌های مراقبت از دیابت (SDSCA) ارزیابی شدند. رگرسیون خطی چندمتغیره و تحلیل میانجی‌گری زنجیره‌ای با ۵۰۰۰ بازنمونه‌گیری بوت‌استرپ انجام شد. یافته‌ها: مجموعاً ۳۳۹ شرکت‌کننده مورد تحلیل قرار گرفتند. هر ساعت افزایش جت‌لگ اجتماعی با نمره بالاتر PSQI (B = 1.352، فاصله اطمینان ۹۵٪: 1.042 تا 1.663)، نمره بالاتر PHQ-9 (B = 3.772، فاصله اطمینان ۹۵٪: 3.314 تا 4.229) و نمره پایین‌تر SDSCA (B = −6.623، فاصله اطمینان ۹۵٪: −7.566 تا −5.679) همراه بود. ارتباط مستقیم پس از وارد کردن نمرات PSQI و PHQ-9 همچنان معنادار باقی ماند (B = −3.830، فاصله اطمینان ۹۵٪: −5.048 تا −2.611). ارتباط غیرمستقیم خاص از طریق علائم افسردگی به تنهایی برابر با −2.230 (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: −3.053 تا −1.469) و ارتباط غیرمستقیم زنجیره‌ای از طریق کیفیت خواب و علائم افسردگی برابر با −0.314 (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: −0.534 تا −0.150) بود. نتیجه‌گیری: جت‌لگ اجتماعی بیشتر با خودمدیریتی ضعیف‌تر دیابت همراه بود. ارتباطات غیرمستقیم معناداری از طریق علائم افسردگی به تنهایی و همچنین از طریق مسیر زنجیره‌ای کیفیت خواب تا علائم افسردگی مشاهده شد. این ارتباطات به دلیل مقطعی بودن داده‌ها، ترتیب زمانی یا میانجی‌گری علّی را اثبات نمی‌کنند.

Depression is a major public health concern in China, with growing urban-rural disparities. This study aimed to examine how adverse childhood experiences (ACEs) and other factors contribute to these disparities. Data were drawn from 7979 adults aged ≥45 years from the China Health and Retirement Longitudinal Study. Twenty-four ACEs were obtained from the 2014 wave, while individual characteristics and depressive symptoms were extracted from the 2018 wave, and the Fairlie model was used to analyze factors contributing to urban-rural disparities. Overall, 36.08% of participants reported depressive symptoms, with a higher rate in rural than in urban areas (39.7% vs. 30.3%, p < 0.001). In terms of ACEs, parental anxiety, parental strictness, and childhood adverse health conditions were risk factors in rural areas but not in urban areas, whereas adverse intra-parental relationship and childhood poor friendship were risk factors in urban areas but not significant in rural areas. Parental divorce was a protective factor in rural areas, while parental depression was a risk factor in both settings. The Fairlie model revealed that 55.65% of the urban-rural difference could be explained by self-rated health status (18.24%), Internet use (7.70%), retirement (6.32%), parental depression (6.19%), educational level (5.35%), life satisfaction (4.68%), gender (-2.56%), childhood starvation (1.68%), parental disability (1.44%), age (0.79%), childhood disease (0.63%), childhood bullying (0.60%), childhood adverse health conditions (0.55%), and marital status (-0.34%). These findings indicate that urban-rural disparities in depressive symptoms may be attributed to both individual and ACEs factors, and interventions should address both structural determinants and ACEs.

افسردگی یکی از نگرانی‌های عمده بهداشت عمومی در چین است که با افزایش نابرابری‌های شهری-روستایی همراه است. هدف این مطالعه بررسی نقش تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) و سایر عوامل در این نابرابری‌ها بود. داده‌ها از ۷۹۷۹ فرد بزرگسال با سن ≥۴۵ سال از مطالعه طولی سلامت و بازنشستگی چین استخراج شد. بیست‌وچهار تجربه نامطلوب دوران کودکی از موج ۲۰۱۴ و ویژگی‌های فردی و علائم افسردگی از موج ۲۰۱۸ به دست آمد و مدل Fairlie برای تحلیل عوامل مؤثر بر نابرابری‌های شهری-روستایی به کار رفت. به طور کلی، ۳۶/۰۸٪ از شرکت‌کنندگان علائم افسردگی را گزارش کردند که این میزان در مناطق روستایی بالاتر از مناطق شهری بود (۳۹/۷٪ در مقابل ۳۰/۳٪، p < 0.001). از نظر ACEs، اضطراب والدین، سخت‌گیری والدین و شرایط نامطلوب سلامت دوران کودکی در مناطق روستایی عوامل خطر محسوب می‌شوند اما در مناطق شهری این‌گونه نبود، در حالی که رابطه نامطلوب والدین با یکدیگر و دوستی ضعیف دوران کودکی در مناطق شهری عوامل خطر بودند اما در مناطق روستایی معنادار نبودند. طلاق والدین در مناطق روستایی عامل محافظتی بود، در حالی که افسردگی والدین در هر دو محیط عامل خطر محسوب می‌شد. مدل Fairlie نشان داد که ۵۵/۶۵٪ از تفاوت شهری-روستایی را می‌توان با وضعیت سلامت خودارزیابی‌شده (۱۸/۲۴٪)، استفاده از اینترنت (۷/۷۰٪)، بازنشستگی (۶/۳۲٪)، افسردگی والدین (۶/۱۹٪)، سطح تحصیلات (۵/۳۵٪)، رضایت از زندگی (۴/۶۸٪)، جنسیت (۲/۵۶-٪)، گرسنگی دوران کودکی (۱/۶۸٪)، ناتوانی والدین (۱/۴۴٪)، سن (۰/۷۹٪)، بیماری دوران کودکی (۰/۶۳٪)، زورگویی دوران کودکی (۰/۶۰٪)، شرایط نامطلوب سلامت دوران کودکی (۰/۵۵٪) و وضعیت تأهل (۰/۳۴-٪) تبیین کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که نابرابری‌های شهری-روستایی در علائم افسردگی ممکن است به هر دو عامل فردی و تجارب نامطلوب دوران کودکی نسبت داده شود و مداخلات باید هر دو عامل ساختاری و ACEs را مدنظر قرار دهند.

Background The 7 October 2023, terrorist attack at the Nova Festival in southern Israel caused deaths, injuries, hostage-taking and prolonged life-threatening exposure, creating an urgent need for early interventions to reduce post-traumatic morbidity. Although prolonged exposure is an established post-traumatic stress disorder (PTSD) treatment, its feasibility and benefit during ongoing threat remain unclear. Aims This preliminary study evaluated a war-adapted brief prolonged exposure protocol (WBPE) delivered shortly after trauma in Nova Festival survivors with acute stress disorder. Method Forty survivors completed the WBPE and were assessed at baseline and immediately post treatment. A subsample of 27 WBPE completers and 18 untreated wait-list controls was reassessed after 5 months. Outcomes were PTSD (PDS-5), depression (PHQ-9) and anxiety (GAD-7) symptom severity. Results WBPE was associated with significant reductions in PTSD, depression and anxiety immediately after treatment. At 5 months, WBPE participants showed greater reductions in PTSD and depressive symptom severity and lower PTSD and depression symptom scores than controls, with large effect sizes. Anxiety symptoms improved in both groups, consistent with possible natural recovery. Clinically significant depressive symptoms (48.15 v . 77.78%) and anxiety symptoms (37.04 v . 72.22%) were less frequent in WBPE participants than controls, whereas probable PTSD rates did not differ significantly. Substance use during the study period was associated with poorer outcomes and smaller symptom reductions. Conclusions WBPE appears feasible and potentially beneficial under wartime conditions, with meaningful improvements in PTSD and depression despite persistent threat. Substance use was linked to poorer recovery and should be systematically assessed in post-trauma care.

زمینه: حمله تروریستی ۷ اکتبر ۲۰۲۳ در جشنواره Nova در جنوب اسرائیل منجر به مرگ، جراحت، گروگان‌گیری و مواجهه طولانی مدت با تهدید جانی شد و نیاز فوری به مداخلات زودهنگام برای کاهش عوارض پس از سانحه را ایجاد کرد. اگرچه مواجهه طولانی مدت به عنوان درمانی اثبات‌شده برای اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) شناخته می‌شود، اما امکان‌پذیری و سودمندی آن در شرایط تهدید مداوم همچنان نامشخص است. اهداف: این مطالعه مقدماتی، پروتکل مواجهه طولانی مدت کوتاه‌مدت سازگار با شرایط جنگ (WBPE) را که مدت کوتاهی پس از سانحه در بازماندگان جشنواره Nova مبتلا به اختلال استرس حاد اجرا شد، ارزیابی کرد. روش: چهل نفر از بازماندگان WBPE را تکمیل کردند و در ابتدا و بلافاصله پس از درمان مورد ارزیابی قرار گرفتند. زیرنمونه‌ای متشکل از ۲۷ نفر از افرادی که WBPE را تکمیل کردند و ۱۸ نفر گروه کنترل در فهرست انتظار بدون درمان، پس از ۵ ماه مجدداً ارزیابی شدند. پیامدها شامل شدت علائم PTSD (PDS-5)، افسردگی (PHQ-9) و اضطراب (GAD-7) بود. نتایج: WBPE با کاهش معنادار علائم PTSD، افسردگی و اضطراب بلافاصله پس از درمان همراه بود. پس از ۵ ماه، شرکت‌کنندگان WBPE کاهش بیشتری در شدت علائم PTSD و افسردگی و نمرات پایین‌تر علائم PTSD و افسردگی نسبت به گروه کنترل نشان دادند و اندازه اثر بزرگی مشاهده شد. علائم اضطراب در هر دو گروه بهبود یافت که با بهبودی طبیعی احتمالی سازگار است. علائم بالینی معنادار افسردگی (۴۸٫۱۵ در مقابل ۷۷٫۷۸ درصد) و اضطراب (۳۷٫۰۴ در مقابل ۷۲٫۲۲ درصد) در شرکت‌کنندگان WBPE کمتر از گروه کنترل بود، در حالی که نرخ‌های احتمالی PTSD تفاوت معناداری نداشت. مصرف مواد در دوره مطالعه با پیامدهای ضعیف‌تر و کاهش کمتر علائم همراه بود. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد WBPE در شرایط جنگی امکان‌پذیر و بالقوه سودمند باشد و با وجود تهدید مداوم، بهبود معناداری در PTSD و افسردگی ایجاد کند. مصرف مواد با بهبودی ضعیف‌تر مرتبط بود و باید به طور نظام‌مند در مراقبت‌های پس از سانحه ارزیابی شود.

Background Depression is a prevalent mental health condition that significantly affects individuals’ well-being and daily functioning, making early depressive symptom detection crucial. Objectives This study explores the potential of advancing speech analytics with dimensional sentiment analysis, using valence and arousal scoring to enhance depressive symptom detection in family caregivers. Methods We recruited 116 family caregivers and assessed their depression levels using the Beck Depression Inventory-II. Participants provided verbal responses to 12 open-ended questions related to family resilience. The extracted words from the responses were analyzed for sentiment using the Chinese Valence-Arousal Words dictionary to determine their valence and arousal ratings. For each participant, we computed various summary statistics (e.g., mean, variance, quantiles) and frequency-domain statistics (e.g., spectral entropy, dominant frequency components) of valence and arousal distributions. These features were then used as predictors in nine different machine learning models evaluated under repeated 5-fold nested cross-validation with cost-sensitive cutoff selection, enabling robust classification of depression levels while prioritizing the identification of true positive cases. Results Our analysis showed that participants with higher depressive symptoms used words with more extreme valence and arousal scores than those with lower depressive symptoms. The models demonstrated strong predictive utility of these emotional dimensions: the quadratic discriminant analysis (QDA) model achieved an out-of-sample sensitivity of 0.725, a specificity of 0.563, and an AUC of 0.7. These findings support that valence and arousal analysis provides meaningful discriminative power for identifying depressive symptoms. Importantly, the high sensitivity achieved by these models ensures that individuals with elevated symptoms are more reliably detected, thereby reducing the risk of missed cases. Overall, the results suggest strong potential for automated depressive symptom detection based on emotional signal analysis, with cost-sensitive optimization reducing false negatives while maintaining clinically relevant specificity. Conclusions This study offers proof-of-concept evidence that emotional sentiment analysis of speech using valence and arousal scoring can capture linguistic markers associated with depressive symptoms among family caregivers. With further refinement and validation, this approach lays an important foundation for the development of more robust machine learning models and ultimately contributes to non-intrusive mental health screening tools.

زمینه و هدف: افسردگی یکی از اختلالات شایع سلامت روان است که به طور قابل توجهی بر بهزیستی و عملکرد روزانه افراد تأثیر می‌گذارد و شناسایی زودهنگام نشانه‌های افسردگی را ضروری می‌سازد. هدف: این پژوهش به بررسی قابلیت ارتقای تحلیل گفتار با استفاده از تحلیل احساسی بُعدی و امتیازدهی والنس و برانگیختگی جهت بهبود شناسایی نشانه‌های افسردگی در مراقبان خانوادگی می‌پردازد. روش‌ها: تعداد ۱۱۶ مراقب خانوادگی جذب شدند و سطح افسردگی آن‌ها با استفاده از پرسشنامه افسردگی بک-نسخه دوم (Beck Depression Inventory-II) ارزیابی شد. شرکت‌کنندگان به ۱۲ پرسش باز مرتبط با تاب‌آوری خانواده به صورت شفاهی پاسخ دادند. واژه‌های استخراج‌شده از پاسخ‌ها با استفاده از فرهنگ واژگان چینی والنس-برانگیختگی از نظر احساسات مورد تحلیل قرار گرفت تا امتیازهای والنس و برانگیختگی آن‌ها تعیین شود. برای هر شرکت‌کننده، آمارهای خلاصه مختلف (مانند میانگین، واریانس، صدک‌ها) و آمارهای حوزه فرکانس (مانند آنتروپی طیفی، مؤلفه‌های فرکانسی غالب) توزیع والنس و برانگیختگی محاسبه شد. این ویژگی‌ها به عنوان متغیرهای پیش‌بین در نه مدل مختلف یادگیری ماشین که با اعتبارسنجی متقاطع تودرتوی ۵-تایی تکرارشونده و انتخاب نقطه برش حساس به هزینه ارزیابی شدند، مورد استفاده قرار گرفتند تا طبقه‌بندی قوی سطوح افسردگی با اولویت شناسایی موارد مثبت واقعی فراهم شود. نتایج: تحلیل ما نشان داد شرکت‌کنندگانی که نشانه‌های افسردگی بیشتری داشتند، واژه‌هایی با امتیازهای والنس و برانگیختگی افراطی‌تر نسبت به افراد با نشانه‌های افسردگی کمتر به کار بردند. مدل‌ها سودمندی پیش‌بینی قوی این ابعاد هیجانی را نشان دادند: مدل تحلیل ممیز مربعی (QDA) حساسیت خارج از نمونه ۰.۷۲۵، ویژگی ۰.۵۶۳ و سطح زیر منحنی (AUC) برابر با ۰.۷ را به دست آورد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تحلیل والنس و برانگیختگی قدرت تمایز معناداری برای شناسایی نشانه‌های افسردگی فراهم می‌کند. مهم‌تر آنکه حساسیت بالای این مدل‌ها تضمین می‌کند که افراد با نشانه‌های بالا با اطمینان بیشتری شناسایی می‌شوند و در نتیجه خطر موارد از دست رفته کاهش می‌یابد. به طور کلی، نتایج نشان‌دهنده پتانسیل قوی برای شناسایی خودکار نشانه‌های افسردگی بر اساس تحلیل سیگنال‌های هیجانی است که با بهینه‌سازی حساس به هزینه، موارد منفی کاذب را کاهش داده و در عین حال ویژگی بالینی مرتبط را حفظ می‌کند. نتیجه‌گیری: این مطالعه شواهد اثبات مفهومی ارائه می‌دهد که تحلیل احساسات هیجانی گفتار با استفاده از امتیازدهی والنس و برانگیختگی می‌تواند نشانگرهای زبانی مرتبط با نشانه‌های افسردگی در میان مراقبان خانوادگی را شناسایی کند. با اصلاح و اعتبارسنجی بیشتر، این رویکرد می‌تواند پایه‌ای مهم برای توسعه مدل‌های یادگیری ماشین قوی‌تر و در نهایت ابزارهای غربالگری سلامت روان غیرتهاجمی فراهم آورد.

This study proposes a moderated mediation model examining self-esteem as a mediator between cumulative ecological risk (CER) and depression among college students, and tests whether psychological resilience (PR) buffers the initial stage of this pathway (i.e., the CER–self-esteem link). A cross-sectional study was conducted among 1363 Chinese university students using self-report questionnaires. CER was assessed through a composite index measuring five ecological domains. Self-esteem was evaluated using the Rosenberg Self-Esteem Scale, PR with the Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC-10), and depressive symptoms with the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9). Data were analyzed using SPSS 26.0, with moderated mediation examined through the PROCESS macro (v4.2, Model 7). (1)CER significantly and positively predicted depression.(2) Self esteem partially mediates the relationship between CER and depression.(3) PR moderates the initial stage of the mediation pathway—specifically, the relationship between CER and self-esteem. For college students with high PR, CER has a far smaller detrimental effect on self-esteem. This study identified self-esteem as a potential mediator in the association between CER and depression among college students, and further indicated that PR plays a “protective shield” moderating role in the initial stage of this pathway, namely the process by which CER is associated with diminished self-esteem. These findings provide a theoretical basis for psychological interventions targeting high-risk college students, particularly those centered on enhancing PR.

این مطالعه یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را پیشنهاد می‌کند که در آن عزت‌نفس به عنوان میانجی بین خطر تجمعی بوم‌شناختی (CER) و افسردگی در میان دانشجویان بررسی می‌شود و همچنین آزمون می‌کند که آیا تاب‌آوری روان‌شناختی (PR) مرحله ابتدایی این مسیر (یعنی پیوند CER–عزت‌نفس) را تعدیل می‌کند یا خیر. یک مطالعه مقطعی در میان ۱۳۶۳ دانشجوی دانشگاه‌های چین با استفاده از پرسش‌نامه‌های خودگزارش‌دهی انجام شد. CER از طریق یک شاخص ترکیبی که پنج حوزه بوم‌شناختی را اندازه‌گیری می‌کند، ارزیابی شد. عزت‌نفس با مقیاس عزت‌نفس روزنبرگ، تاب‌آوری روان‌شناختی با مقیاس تاب‌آوری کانر-دیویدسون (CD-RISC-10) و علائم افسردگی با پرسش‌نامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) سنجیده شد. داده‌ها با استفاده از SPSS نسخه ۲۶.۰ تحلیل شدند و میانجی‌گری تعدیل‌شده از طریق ماکروی PROCESS (نسخه ۴.۲، مدل ۷) بررسی شد. (۱) CER به طور معنادار و مثبت افسردگی را پیش‌بینی کرد. (۲) عزت‌نفس رابطه بین CER و افسردگی را به طور جزئی میانجی‌گری می‌کند. (۳) PR مرحله ابتدایی مسیر میانجی‌گری، به طور خاص رابطه بین CER و عزت‌نفس را تعدیل می‌کند. برای دانشجویانی که PR بالایی دارند، CER تأثیر منفی بسیار کمتری بر عزت‌نفس دارد. این مطالعه عزت‌نفس را به عنوان یک میانجی بالقوه در ارتباط بین CER و افسردگی در میان دانشجویان شناسایی کرد و همچنین نشان داد که PR نقش «سپر محافظتی» را در مرحله ابتدایی این مسیر ایفا می‌کند، یعنی فرآیندی که CER با کاهش عزت‌نفس مرتبط می‌شود. این یافته‌ها مبنای نظری برای مداخلات روان‌شناختی هدفمند بر دانشجویان پرخطر، به ویژه آن‌هایی که بر تقویت PR متمرکز هستند، فراهم می‌آورد.

Background: Sleep disturbances impact outcomes in major depressive disorder (MDD). This cross-sectional study evaluated subjective sleep quality and habits in adolescents with MDD and their associations with suicide attempt (SA) and non-suicidal self-injury (NSSI).Methods: Sixty-eight adolescents aged 13–18 years with MDD were classified as NSSI-only, SA-only, and combined. Clinical severity and depressive symptoms were measured with Clinical Global Impression– Severity scale and Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R). Self-harm and suicidality were evaluated using Inventory of Statements About Self-Injury and Columbia-Suicide Severity Rating Scale. Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) and Children’s Sleep Habits Questionnaire (CSHQ) assessed past-month sleep quality and past-week sleep habits.Results: Participants had poor sleep quality (89.7%) and disturbed sleep habits (83.8%), without group differences. CSHQ scores correlated moderately with lifetime NSSI frequency (r = .36, P = .003), whereas PSQI scores correlated weakly (r = .28, P = .023). PSQI scores were modestly related to past-month suicidal ideation severity (r = .28, P = .022). In hierarchical regressions controlling for sedative medications and CDRS-R scores, CSHQ (β = 0.299, P = .022) and PSQI (β = 0.248, P = .047) accounted for incremental variance in lifetime NSSI frequency.Conclusion: Sleep problems are common among adolescents with MDD, suggesting a clinical feature rather than a subgroup-specific trait. Sleep disturbance was associated with lifetime NSSI burden beyond depression severity, indicating a clinically relevant assessment domain. Prospective longitudinal studies should clarify temporal and bidirectional relationships with self-harm outcomes.

زمینه: اختلالات خواب بر پیامدهای اختلال افسردگی اساسی (MDD) تأثیر می‌گذارند. این مطالعه مقطعی به ارزیابی کیفیت خواب ذهنی و عادات خواب در نوجوانان مبتلا به MDD و ارتباط آن‌ها با اقدام به خودکشی (SA) و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) پرداخت. روش‌ها: شصت‌وهشت نوجوان ۱۳ تا ۱۸ ساله مبتلا به MDD به سه گروه فقط NSSI، فقط SA و ترکیبی تقسیم شدند. شدت بالینی و علائم افسردگی با مقیاس Clinical Global Impression–Severity و Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R) سنجیده شد. خودآسیبی و افکار خودکشی با استفاده از Inventory of Statements About Self-Injury و Columbia-Suicide Severity Rating Scale ارزیابی گردید. شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) و پرسشنامه عادات خواب کودکان (CSHQ) کیفیت خواب ماه گذشته و عادات خواب هفته گذشته را بررسی کردند. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان کیفیت خواب ضعیف (۸۹.۷٪) و عادات خواب مختل (۸۳.۸٪) داشتند و تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده نشد. نمرات CSHQ با فراوانی مادام‌العمر NSSI همبستگی متوسطی داشت (r = ۰.۳۶، P = ۰.۰۰۳)، در حالی که نمرات PSQI همبستگی ضعیفی نشان داد (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۳). نمرات PSQI با شدت افکار خودکشی در ماه گذشته ارتباط اندکی داشت (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۲). در رگرسیون‌های سلسله‌مراتبی با کنترل داروهای آرام‌بخش و نمرات CDRS-R، CSHQ (β = ۰.۲۹۹، P = ۰.۰۲۲) و PSQI (β = ۰.۲۴۸، P = ۰.۰۴۷) واریانس افزایشی در فراوانی مادام‌العمر NSSI را تبیین کردند. نتیجه‌گیری: مشکلات خواب در میان نوجوانان مبتلا به MDD شایع است و بیشتر به عنوان یک ویژگی بالینی مطرح می‌شود تا یک ویژگی خاص زیرگروه. اختلال خواب با بار مادام‌العمر NSSI مستقل از شدت افسردگی مرتبط بود و نشان‌دهنده اهمیت بالینی این حوزه ارزیابی است. مطالعات آینده‌نگر طولی باید روابط زمانی و دوسویه با پیامدهای خودآسیبی را روشن کنند.

OBJECTIVES: This study examined whether the components of hope (agency and pathways) and self-compassion (self-warmth and self-coldness) moderate the relationship between poorer perceived physical health and depressive symptoms, and whether these moderating effects are conditional on place of residence. METHODS: = 8.16) completed the Adult Hope Scale, Self-Compassion Scale, physical health items of the Duke Health Profile, and short form of the Geriatric Depression Scale. RESULTS: Almost half (46.3%) of the sample had sub-threshold depressive symptoms. Pathways weakened the association between poorer perceived physical health and depressive symptoms for urban older adults. Self-coldness strengthened the association between poorer perceived physical health and depressive symptoms for rural older adults. CONCLUSIONS: Pathways are a protective factor for Nepali older adults experiencing poorer perceived physical health from urban areas, whereas self-coldness is an additional risk factor for those living in rural areas. CLINICAL IMPLICATIONS: Interventions aimed at reducing depressive symptoms among Nepali older adults with poorer perceived physical health should focus on increasing pathways in urban areas and reducing self-coldness in rural areas.

اهداف: این مطالعه بررسی کرد که آیا مؤلفه‌های امید (عاملیت و مسیرها) و شفقت به خود (گرمی به خود و سردی به خود) رابطه بین سلامت جسمانی ادراک‌شده ضعیف‌تر و نشانه‌های افسردگی را تعدیل می‌کنند و آیا این اثرات تعدیل‌گر وابسته به محل سکونت هستند یا خیر. روش‌ها: شرکت‌کنندگان (انحراف معیار = ۸٫۱۶) مقیاس امید بزرگسالان، مقیاس شفقت به خود، پرسش‌های سلامت جسمانی از پروفایل سلامت Duke و فرم کوتاه مقیاس افسردگی سالمندان را تکمیل کردند. نتایج: تقریباً نیمی (۴۶٫۳٪) از نمونه دارای نشانه‌های افسردگی زیر آستانه بودند. مسیرها ارتباط بین سلامت جسمانی ادراک‌شده ضعیف‌تر و نشانه‌های افسردگی را برای سالمندان شهری تضعیف کرد. سردی به خود این ارتباط را برای سالمندان روستایی تقویت کرد. نتیجه‌گیری: مسیرها یک عامل محافظتی برای سالمندان نپالی با سلامت جسمانی ادراک‌شده ضعیف‌تر در مناطق شهری هستند، در حالی که سردی به خود یک عامل خطر اضافی برای افراد ساکن مناطق روستایی است. پیامدهای بالینی: مداخلاتی که با هدف کاهش نشانه‌های افسردگی در سالمندان نپالی با سلامت جسمانی ادراک‌شده ضعیف‌تر انجام می‌شوند، باید بر افزایش مسیرها در مناطق شهری و کاهش سردی به خود در مناطق روستایی تمرکز کنند.

Background: Major depressive disorder (MDD) is strongly associated with increased suicide risk, with psychological pain considered an important experiential dimension related to suicide vulnerability. Within the framework of the Interpersonal Theory of Suicide (IPTS), perceived burdensomeness, thwarted belongingness, and acquired capability for suicide are key interpersonal constructs associated with suicidal ideation and behavior. In addition, alexithymia and chronotype have also been linked to depression and suicidality.Methods: This cross-sectional study included 121 patients with MDD and 141 healthy controls. Participants completed the Beck Depression Inventory, Psychache Scale, Toronto Alexithymia Scale, Morningness–Eveningness Questionnaire, Interpersonal Needs Questionnaire, and Acquired Capability for Suicide Scale. Group comparisons, correlation analyses, and multiple linear regression analyses were performed.Results: Compared with controls, individuals with MDD showed higher levels of psychological pain, depressive symptoms, alexithymia, interpersonal unmet needs, and acquired capability for suicide, and were more likely to exhibit an evening chronotype. Psychological pain was positively associated with depressive symptoms, perceived burdensomeness, thwarted belongingness, alexithymia, and acquired capability for suicide. In the multivariable model, perceived burdensomeness showed the strongest association with psychological pain, followed by depressive symptom severity and thwarted belongingness.Conclusion: Psychological pain in MDD appears to be closely associated with interpersonal unmet needs, particularly perceived burdensomeness. These findings highlight the importance of evaluating psychological pain together with IPTS-related interpersonal constructs in comprehensive clinical assessments of individuals with depression.

زمینه: اختلال افسردگی اساسی (MDD) به طور قابل توجهی با افزایش خطر خودکشی مرتبط است و درد روان‌شناختی به عنوان یک بُعد تجربی مهم مرتبط با آسیب‌پذیری نسبت به خودکشی در نظر گرفته می‌شود. در چارچوب نظریه بین‌فردی خودکشی (IPTS)، احساس سربار بودن، ناکامی در تعلق و قابلیت اکتسابی برای خودکشی از سازه‌های بین‌فردی کلیدی مرتبط با افکار خودکشی و رفتار خودکشی هستند. علاوه بر این، آلکسیتیمیا و کرونوتایپ نیز با افسردگی و خودکشی‌گرایی مرتبط دانسته شده‌اند. روش‌ها: این مطالعه مقطعی شامل ۱۲۱ بیمار مبتلا به MDD و ۱۴۱ فرد سالم بود. شرکت‌کنندگان پرسشنامه افسردگی بک، مقیاس درد روان‌شناختی، مقیاس آلکسیتیمیا تورنتو، پرسشنامه صبحگاهی-عصری، پرسشنامه نیازهای بین‌فردی و مقیاس قابلیت اکتسابی برای خودکشی را تکمیل کردند. مقایسه گروه‌ها، تحلیل‌های همبستگی و تحلیل‌های رگرسیون خطی چندگانه انجام شد. یافته‌ها: در مقایسه با گروه کنترل، افراد مبتلا به MDD سطوح بالاتری از درد روان‌شناختی، علائم افسردگی، آلکسیتیمیا، نیازهای بین‌فردی برآورده‌نشده و قابلیت اکتسابی برای خودکشی نشان دادند و احتمال بیشتری داشت که کرونوتایپ عصری داشته باشند. درد روان‌شناختی با علائم افسردگی، احساس سربار بودن، ناکامی در تعلق، آلکسیتیمیا و قابلیت اکتسابی برای خودکشی ارتباط مثبت داشت. در مدل چندمتغیره، احساس سربار بودن قوی‌ترین ارتباط را با درد روان‌شناختی نشان داد و پس از آن شدت علائم افسردگی و ناکامی در تعلق قرار گرفتند. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد درد روان‌شناختی در MDD ارتباط نزدیکی با نیازهای بین‌فردی برآورده‌نشده، به ویژه احساس سربار بودن دارد. این یافته‌ها اهمیت ارزیابی درد روان‌شناختی همراه با سازه‌های بین‌فردی مرتبط با IPTS را در ارزیابی‌های بالینی جامع افراد مبتلا به افسردگی برجسته می‌کند.

Background: Sleep disturbances impact outcomes in major depressive disorder (MDD). This cross-sectional study evaluated subjective sleep quality and habits in adolescents with MDD and their associations with suicide attempt (SA) and non-suicidal self-injury (NSSI).Methods: Sixty-eight adolescents aged 13–18 years with MDD were classified as NSSI-only, SA-only, and combined. Clinical severity and depressive symptoms were measured with Clinical Global Impression– Severity scale and Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R). Self-harm and suicidality were evaluated using Inventory of Statements About Self-Injury and Columbia-Suicide Severity Rating Scale. Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) and Children’s Sleep Habits Questionnaire (CSHQ) assessed past-month sleep quality and past-week sleep habits.Results: Participants had poor sleep quality (89.7%) and disturbed sleep habits (83.8%), without group differences. CSHQ scores correlated moderately with lifetime NSSI frequency (r = .36, P = .003), whereas PSQI scores correlated weakly (r = .28, P = .023). PSQI scores were modestly related to past-month suicidal ideation severity (r = .28, P = .022). In hierarchical regressions controlling for sedative medications and CDRS-R scores, CSHQ (β = 0.299, P = .022) and PSQI (β = 0.248, P = .047) accounted for incremental variance in lifetime NSSI frequency.Conclusion: Sleep problems are common among adolescents with MDD, suggesting a clinical feature rather than a subgroup-specific trait. Sleep disturbance was associated with lifetime NSSI burden beyond depression severity, indicating a clinically relevant assessment domain. Prospective longitudinal studies should clarify temporal and bidirectional relationships with self-harm outcomes.

زمینه: اختلالات خواب بر پیامدهای اختلال افسردگی اساسی (MDD) تأثیر می‌گذارند. این مطالعه مقطعی به ارزیابی کیفیت خواب ذهنی و عادات خواب در نوجوانان مبتلا به MDD و ارتباط آن‌ها با اقدام به خودکشی (SA) و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) پرداخت. روش‌ها: شصت‌وهشت نوجوان ۱۳ تا ۱۸ ساله مبتلا به MDD به سه گروه فقط NSSI، فقط SA و ترکیبی تقسیم شدند. شدت بالینی و علائم افسردگی با مقیاس Clinical Global Impression–Severity و Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R) سنجیده شد. خودآسیبی و افکار خودکشی با استفاده از Inventory of Statements About Self-Injury و Columbia-Suicide Severity Rating Scale ارزیابی گردید. شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) و پرسشنامه عادات خواب کودکان (CSHQ) کیفیت خواب ماه گذشته و عادات خواب هفته گذشته را بررسی کردند. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان کیفیت خواب ضعیف (۸۹.۷٪) و عادات خواب مختل (۸۳.۸٪) داشتند و تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده نشد. نمرات CSHQ با فراوانی مادام‌العمر NSSI همبستگی متوسطی داشت (r = ۰.۳۶، P = ۰.۰۰۳)، در حالی که نمرات PSQI همبستگی ضعیفی نشان داد (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۳). نمرات PSQI با شدت افکار خودکشی در ماه گذشته ارتباط اندکی داشت (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۲). در رگرسیون‌های سلسله‌مراتبی با کنترل داروهای آرام‌بخش و نمرات CDRS-R، CSHQ (β = ۰.۲۹۹، P = ۰.۰۲۲) و PSQI (β = ۰.۲۴۸، P = ۰.۰۴۷) واریانس افزایشی در فراوانی مادام‌العمر NSSI را تبیین کردند. نتیجه‌گیری: مشکلات خواب در میان نوجوانان مبتلا به MDD شایع است و بیشتر به عنوان یک ویژگی بالینی مطرح می‌شود تا یک ویژگی خاص زیرگروه. اختلال خواب با بار مادام‌العمر NSSI مستقل از شدت افسردگی مرتبط بود و نشان‌دهنده اهمیت بالینی این حوزه ارزیابی است. مطالعات آینده‌نگر طولی باید روابط زمانی و دوسویه با پیامدهای خودآسیبی را روشن کنند.

Background Suicide is a leading cause of death among young adults, yet few studies have examined longitudinal trajectories of suicidal ideation and attempts across the academic year in UK university students. Aims The study aimed to identify demographic and psychosocial factors associated with lifetime suicide risk, examine factors associated with changes in risk trajectories, and evaluate the relationship between suicidal ideation and attempts over an academic year. Method Participants comprised 3295 students from 5 UK universities who completed longitudinal surveys in autumn and spring terms 2021–2024 in the Nurture-U study. Suicidal ideation and attempts were assessed with Columbia Suicide Severity Rating Scale items. Demographic, psychosocial and mental health measures were examined as potential risk and protective factors. Regression models with multiple imputation were used, with case–control analyses for smaller subgroups. Results Approximately 45.5% of students reported baseline lifetime suicidal ideation and 9.5% reported a past attempt. Factors associated with lifetime suicidal ideation included minoritised sexual orientation or ethnic background, male or gender-diverse identity, previous mental health treatment and adverse childhood experiences. Among students with lifetime ideation at baseline, 61.1% did not report ideation in the spring term, whereas new-onset ideation occurred in 3.5% of participants. Among students with prior ideation only, 1.3% made a suicide attempt during the academic year, whereas 10.5% with prior attempt history made a suicide attempt. Increases in depressive symptoms and rumination were associated with new attempts at follow-up. Conclusions Most students experiencing suicidal ideation during university have risk factors before university entry. Suicidal ideation alone showed limited specificity for identifying those most at risk of future attempts, highlighting the importance of targeted support for high-risk groups and ongoing monitoring of symptoms throughout the academic year.

زمینه: خودکشی یکی از علل اصلی مرگ در میان بزرگسالان جوان است، با این حال مطالعات اندکی به بررسی سیرهای طولی افکار خودکشی و اقدام به خودکشی در طول سال تحصیلی در میان دانشجویان دانشگاه‌های بریتانیا پرداخته‌اند. اهداف: هدف این مطالعه شناسایی عوامل جمعیت‌شناختی و روانی‌اجتماعی مرتبط با خطر خودکشی در طول عمر، بررسی عوامل مرتبط با تغییرات در سیرهای خطر و ارزیابی رابطه بین افکار خودکشی و اقدام به خودکشی در طول یک سال تحصیلی بود. روش: شرکت‌کنندگان شامل ۳۲۹۵ دانشجو از ۵ دانشگاه بریتانیا بودند که در قالب مطالعه Nurture-U، پرسشنامه‌های طولی را در ترم‌های پاییز و بهار سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ تکمیل کردند. افکار خودکشی و اقدام به خودکشی با استفاده از آیتم‌های Columbia Suicide Severity Rating Scale ارزیابی شد. متغیرهای جمعیت‌شناختی، روانی‌اجتماعی و سلامت روان به عنوان عوامل خطر و محافظتی بالقوه مورد بررسی قرار گرفتند. مدل‌های رگرسیون با برآورد چندگانه و تحلیل‌های مورد-شاهد برای زیرگروه‌های کوچکتر به کار رفت. نتایج: حدود ۴۵.۵٪ از دانشجویان در ابتدا افکار خودکشی در طول عمر و ۹.۵٪ اقدام به خودکشی قبلی را گزارش کردند. عوامل مرتبط با افکار خودکشی در طول عمر شامل گرایش جنسی یا پیشینه قومی اقلیت، هویت مرد یا جنسیت متنوع، سابقه درمان سلامت روان و تجارب منفی دوران کودکی بود. در میان دانشجویانی که در ابتدا افکار خودکشی در طول عمر داشتند، ۶۱.۱٪ در ترم بهار افکار خودکشی را گزارش نکردند، در حالی که افکار خودکشی جدید در ۳.۵٪ از شرکت‌کنندگان رخ داد. در میان دانشجویانی که فقط سابقه افکار خودکشی داشتند، ۱.۳٪ در طول سال تحصیلی اقدام به خودکشی کردند، در حالی که ۱۰.۵٪ از افرادی که سابقه اقدام به خودکشی داشتند، اقدام مجدد به خودکشی داشتند. افزایش علائم افسردگی و نشخوار فکری با اقدام به خودکشی جدید در پیگیری مرتبط بود. نتیجه‌گیری: اکثر دانشجویانی که در دانشگاه افکار خودکشی را تجربه می‌کنند، پیش از ورود به دانشگاه دارای عوامل خطر هستند. افکار خودکشی به تنهایی ویژگی محدودی برای شناسایی افراد در معرض خطر بالای اقدام به خودکشی در آینده نشان داد و این امر اهمیت حمایت هدفمند از گروه‌های پرخطر و پایش مداوم علائم در طول سال تحصیلی را برجسته می‌کند.

Abstract This study examined how adolescent and parent emotional reactivity to daily parent–adolescent conflict is associated with adolescent psychopathology over time. A community sample of 237 Taiwanese parent–adolescent dyads (adolescents: M age = 14.80, SD age = 2.08; 58% female; parents: M age = 42.36, SD age = 8.57; 68% female) completed 10 days of daily reports on parent–adolescent conflict and emotions, and adolescents reported depressive symptoms, anxiety symptoms, and externalizing problems at baseline and six-month follow-up. The results showed that greater adolescent negative emotional (NE) reactivity predicted higher depressive ( β = .17) and anxiety symptoms ( β = .21), and adolescent positive emotional (PE) reactivity predicted higher depressive symptoms ( β = .13), anxiety symptoms ( β = .19), and externalizing problems ( β = .17). Parent NE reactivity predicted higher adolescent depressive symptoms ( β = .29) and externalizing problems ( β = .15). Age moderated the associations between parent reactivity and anxiety symptoms, such that higher parent NE and PE reactivity were associated with greater anxiety only among younger adolescents. Findings highlight that daily emotional reactivity to parent–adolescent conflict is associated with adolescent psychopathology and underscore that parent reactivity represents a distinct risk process, especially consequential for anxiety in early adolescence.

چکیده این مطالعه به بررسی چگونگی ارتباط واکنش‌پذیری هیجانی نوجوانان و والدین نسبت به تعارض روزانه والد–نوجوان با آسیب‌شناسی روانی نوجوانان در طول زمان پرداخت. یک نمونه جامعه‌محور متشکل از ۲۳۷ زوج والد–نوجوان تایوانی (نوجوانان: میانگین سن = ۱۴٫۸۰، انحراف معیار سن = ۲٫۰۸؛ ۵۸٪ دختر؛ والدین: میانگین سن = ۴۲٫۳۶، انحراف معیار سن = ۸٫۵۷؛ ۶۸٪ زن) به مدت ۱۰ روز گزارش‌های روزانه‌ای از تعارض والد–نوجوان و هیجانات تکمیل کردند و نوجوانان علائم افسردگی، علائم اضطراب و مشکلات برونی‌سازی را در آغاز و پیگیری شش‌ماهه گزارش دادند. نتایج نشان داد که واکنش‌پذیری هیجانی منفی (NE) بیشتر نوجوانان، پیش‌بینی‌کننده علائم افسردگی بالاتر (β = ۰٫۱۷) و علائم اضطراب بالاتر (β = ۰٫۲۱) بود و واکنش‌پذیری هیجانی مثبت (PE) نوجوانان، پیش‌بینی‌کننده علائم افسردگی بالاتر (β = ۰٫۱۳)، علائم اضطراب بالاتر (β = ۰٫۱۹) و مشکلات برونی‌سازی بالاتر (β = ۰٫۱۷) بود. واکنش‌پذیری هیجانی منفی والدین، پیش‌بینی‌کننده علائم افسردگی بالاتر نوجوانان (β = ۰٫۲۹) و مشکلات برونی‌سازی بالاتر (β = ۰٫۱۵) بود. سن، ارتباط میان واکنش‌پذیری والدین و علائم اضطراب را تعدیل کرد، به‌طوری‌که واکنش‌پذیری هیجانی منفی و مثبت بالاتر والدین تنها در میان نوجوانان جوان‌تر با اضطراب بیشتر همراه بود. یافته‌ها تأکید می‌کنند که واکنش‌پذیری هیجانی روزانه نسبت به تعارض والد–نوجوان با آسیب‌شناسی روانی نوجوانان مرتبط است و نشان می‌دهد که واکنش‌پذیری والدین یک فرایند خطر متمایز را نمایان می‌کند که به‌ویژه برای اضطراب در اوایل نوجوانی اهمیت دارد.

Although clinicians often report significant emotional challenges in psychotherapy for personality disorders, we still know relatively little about how these difficulties are enacted and reorganized in moment-to-moment patient-therapist interaction.We examine whether interactional resonance and mediopassive agency can help illuminate relational difficulties and change in a good-outcome long-term psychodynamic psychotherapy involving a patient with severe interpersonal pathology, chronic depressive symptoms, and somatic complaints.The patient met the diagnostic criteria for borderline and avoidant personality disorders, as well as depressive and somatic symptom disorders.For much of the treatment, the therapist described sessions as highly distressing.Over time, sessions were experienced as less distressing and more productive.We examined whether this shift could be accounted for by changes in how patient and therapist took up and developed each other's contributions in interaction.Following a preliminary screening of therapist reports, case notes, and session recordings, we selected 10 sessions for multimodal conversation analysis.Using exploratory conversation analysis, we specified analytic indicators for interactional resonance and then compared five high-distress sessions with five lower distress sessions.High-distress sessions showed lower interactional resonance, whereas lower distress sessions showed higher resonance.In lower distress sessions, patient and therapist more often engaged in mediopassive interactions-that is, they jointly participated in the stepwise construction of meaning across turns.Psychotherapy for severe interpersonal pathology may involve working with persistently low levels of interactional resonance that constrain spontaneous, collaborative meaning-making.The findings further suggest that a dyad's capacity for interactional resonance may increase over the course of long-term treatment. Clinical Impact StatementQuestion: How can we explain the emotional challenges that often arise in psychotherapy with patients with severe personality disorder?Findings: Sessions with subjectively high emotional distress lacked interactional resonance, while lower distress sessions showed higher interactional resonance as well as more mediopassive agency-collaborative meaning-making that is not fully predictable or controllable by either participant.Meaning: Very low interactional resonance may be linked to severe emotional difficulties in therapeutic relationships, but long-term therapy may foster increases in a dyad's capacity for resonance.Next Steps: Future research should explore how therapists can foster the development of interpersonal resonance in patients with severe personality disorder and how clinical training might better prepare clinicians to effectively recognize and work with noninterpretive mechanisms of change.

اگرچه درمانگران اغلب از چالش‌های هیجانی قابل توجه در روان‌درمانی اختلالات شخصیت گزارش می‌کنند، اما هنوز نسبتاً اندک می‌دانیم که این دشواری‌ها چگونه در تعامل لحظه‌به‌لحظه بیمار و درمانگر به اجرا درمی‌آیند و بازسازماندهی می‌شوند. ما بررسی می‌کنیم که آیا هم‌طنینی تعاملی و عاملیت میان‌منفعل می‌تواند به روشن شدن دشواری‌های رابطه‌ای و تغییر در یک روان‌درمانی پویشی بلندمدت با پیامد مطلوب که شامل بیماری با آسیب‌شناسی شدید بین‌فردی، علائم مزمن افسردگی و شکایات جسمانی است، کمک کند یا خیر. بیمار معیارهای تشخیصی اختلال شخصیت مرزی و اجتنابی، همچنین اختلال افسردگی و اختلال علائم جسمانی را داشت. در بخش عمده‌ای از درمان، درمانگر جلسات را بسیار ناراحت‌کننده توصیف می‌کرد. با گذشت زمان، جلسات کمتر ناراحت‌کننده و پربارتر تجربه شدند. ما بررسی کردیم که آیا این تغییر را می‌توان با تغییر در نحوه برداشت و توسعه مشارکت‌های یکدیگر توسط بیمار و درمانگر در تعامل توضیح داد. پس از غربالگری اولیه گزارش‌های درمانگر، یادداشت‌های موردی و ضبط جلسات، ۱۰ جلسه برای تحلیل مکالمه چندوجهی انتخاب شد. با استفاده از تحلیل مکالمه اکتشافی، شاخص‌های تحلیلی برای هم‌طنینی تعاملی مشخص شد و سپس پنج جلسه با ناراحتی بالا با پنج جلسه با ناراحتی کمتر مقایسه گردید. جلسات با ناراحتی بالا هم‌طنینی تعاملی پایین‌تری نشان دادند، در حالی که جلسات با ناراحتی کمتر هم‌طنینی بالاتری داشتند. در جلسات با ناراحتی کمتر، بیمار و درمانگر بیشتر در تعاملات میان‌منفعل شرکت می‌کردند؛ یعنی به طور مشترک در ساخت تدریجی معنا در طول نوبت‌ها مشارکت داشتند. روان‌درمانی برای آسیب‌شناسی شدید بین‌فردی ممکن است شامل کار با سطوح مداوم پایین هم‌طنینی تعاملی باشد که ساخت معنای خودجوش و مشارکتی را محدود می‌کند. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که ظرفیت یک زوج درمانی برای هم‌طنینی تعاملی ممکن است در طول درمان بلندمدت افزایش یابد. بیانیه تأثیر بالینی: پرسش: چگونه می‌توان چالش‌های هیجانی که اغلب در روان‌درمانی بیماران مبتلا به اختلال شخصیت شدید بروز می‌کند را توضیح داد؟ یافته‌ها: جلساتی با ناراحتی هیجانی بالا فاقد هم‌طنینی تعاملی بودند، در حالی که جلسات با ناراحتی کمتر هم‌طنینی تعاملی بالاتر و همچنین عاملیت میان‌منفعل بیشتری داشتند؛ یعنی ساخت معنای مشارکتی که به طور کامل توسط هیچ یک از شرکت‌کنندگان قابل پیش‌بینی یا کنترل نیست. معنا: هم‌طنینی تعاملی بسیار پایین ممکن است با دشواری‌های شدید هیجانی در روابط درمانی مرتبط باشد، اما درمان بلندمدت می‌تواند موجب افزایش ظرفیت زوج درمانی برای هم‌طنینی شود. گام‌های بعدی: پژوهش‌های آینده باید بررسی کنند که درمانگران چگونه می‌توانند رشد هم‌طنینی بین‌فردی را در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت شدید تقویت کنند و آموزش بالینی چگونه می‌تواند درمانگران را برای شناسایی و کار مؤثر با سازوکارهای غیرتفسیری تغییر بهتر آماده سازد.

Background: Post-traumatic stress disorder (PTSD) is prevalent among children and adolescents, with cognitive behavioral therapy (CBT) and eye movement desensitization and reprocessing (EMDR) widely used treatment options. This study compared the effects of CBT and EMDR in children and adolescents using a meta-analysis approach.Methods: PubMed, EMBASE, CENTRAL, CINAHL, ProQuest Dissertations & Theses, and PsycInfo were searched in March 2025. Randomized controlled trials that compared the effectiveness of CBT and EMDR on PTSD symptoms in children and adolescents aged 6–18 years who had been exposed to traumatic events were included. The Cochrane Risk of Bias version 2 was used to assess the methodological quality of the included studies. A random-effects model was applied to calculate the standardized mean difference (SMD) along with 95% confidence interval (CI), and the I2 statistic was used to quantify statistical heterogeneity.Results: Five trials (248 participants) were included. There was no statistically significant difference in PTSD symptoms between the CBT and EMDR groups, whether reported by children (SMD: 0.18; 95% CI: –0.07–0.43; I2 = 0%) or by parents (SMD: 0.23; 95% CI: –0.02–0.48; I2 = 0%). For anxiety, the pooled estimate did not reach statistical significance (SMD: 0.44; 95% CI: –0.19–1.07; I2 = 69%). Depression symptoms were higher in the CBT group than in the EMDR group (SMD: 0.44; 95% CI: 0.13–0.76; I2 = 0%).Conclusion: The comparative effects of CBT and EMDR in reducing PTSD and anxiety symptoms remain inconclusive. Although CBT was associated with higher depression symptoms compared with EMDR, the current evidence is based on a small number of trials, and the pooled estimates should be interpreted with caution.

زمینه: اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) در میان کودکان و نوجوانان شیوع بالایی دارد و درمان شناختی-رفتاری (CBT) و حساسیت‌زدایی و بازپردازش از طریق حرکات چشم (EMDR) از گزینه‌های درمانی رایج هستند. این مطالعه با رویکرد فراتحلیل، اثرات CBT و EMDR را در کودکان و نوجوانان مقایسه کرد. روش‌ها: پایگاه‌های PubMed، EMBASE، CENTRAL، CINAHL، ProQuest Dissertations & Theses و PsycInfo در مارس 2025 جست‌وجو شدند. کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی شده کنترل‌شده که اثربخشی CBT و EMDR را بر علائم PTSD در کودکان و نوجوانان ۶ تا ۱۸ ساله که در معرض رویدادهای آسیب‌زا قرار گرفته بودند، مقایسه کرده بودند، وارد مطالعه شدند. برای ارزیابی کیفیت روش‌شناختی مطالعات وارد شده، نسخه دوم ابزار خطر سوگیری کوکران به کار رفت. مدل اثرات تصادفی برای محاسبه تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) همراه با فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) استفاده شد و آماره I2 برای سنجش ناهمگنی آماری به کار رفت. یافته‌ها: پنج مطالعه (۲۴۸ شرکت‌کننده) وارد شدند. تفاوت معنادار آماری در علائم PTSD بین گروه‌های CBT و EMDR، چه بر اساس گزارش کودکان (SMD: 0.18؛ 95% CI: –0.07–0.43؛ I2 = 0%) و چه والدین (SMD: 0.23؛ 95% CI: –0.02–0.48؛ I2 = 0%) مشاهده نشد. در مورد اضطراب، برآورد تجمیعی به معناداری آماری نرسید (SMD: 0.44؛ 95% CI: –0.19–1.07؛ I2 = 69%). علائم افسردگی در گروه CBT بیشتر از گروه EMDR بود (SMD: 0.44؛ 95% CI: 0.13–0.76؛ I2 = 0%). نتیجه‌گیری: اثرات مقایسه‌ای CBT و EMDR در کاهش علائم PTSD و اضطراب همچنان نامشخص است. اگرچه CBT با علائم افسردگی بالاتری نسبت به EMDR همراه بود، اما شواهد موجود بر اساس تعداد محدودی مطالعه است و برآوردهای تجمیعی باید با احتیاط تفسیر شوند.

Introduction Hospital admission in older adults can be associated with functional decline, loss of independence, delirium, disruption of routine, and psychological deterioration. Virtual Wards, also described as Hospital-at-Home models, provide acute clinical care in a patient's usual place of residence and may reduce some harms associated with inpatient admission. Although Virtual Wards are commonly evaluated in terms of bed capacity, admission avoidance, and clinical safety, their psychological impact remains less well explored. This audit compared depressive symptoms and self-rated mood in older adults managed in hospital with those treated through a Virtual Ward service. Methods A prospective comparative clinical audit and service evaluation was conducted within the Care of the Elderly directorate at East Cheshire NHS Trust. The audit included 100 patients aged ≥70 years: 50 hospital inpatients and 50 patients managed through Virtual Ward pathways. Eligible patients had received at least five days of inpatient or Virtual Ward care and had broadly comparable medical diagnoses. Patients with severe acute or life-threatening illness, those lacking capacity to participate, and those with communication barriers preventing completion of the assessment tools were excluded. Baseline age, sex, primary diagnosis, and Clinical Frailty Scale (CFS) characteristics were compared descriptively between cohorts. Depressive symptoms were assessed using the 15-item Geriatric Depression Scale (GDS-15), and self-rated mood was assessed using a five-point mood scale. Exploratory unadjusted between-group comparisons were performed for selected patient-level outcomes. Results Hospital inpatients demonstrated a greater depressive symptom burden than Virtual Ward patients. A GDS-15 score of ≥5 was recorded in 36 (72%) hospital inpatients compared with 15 (30%) Virtual Ward patients, corresponding to an unadjusted odds ratio of 6.00 (95% CI, 2.53-14.24; Fisher's exact p<0.001). Low self-rated mood, defined as a score of 1 or 2, was reported by 19 (38%) hospital inpatients compared with three (6%) Virtual Ward patients, with an unadjusted odds ratio of 9.60 (95% CI, 2.62-35.21; Fisher's exact p<0.001). Conversely, positive mood scores of 4 or 5 were reported by 32 (64%) Virtual Ward patients compared with 16 (32%) hospital inpatients. Baseline age and frailty distributions showed substantial descriptive overlap, although some variation in sex and primary diagnosis was present between cohorts. Conclusion Older adults receiving inpatient care demonstrated a greater burden of depressive symptoms and less positive self-rated mood than those managed through the Virtual Ward service. However, the non-randomised design, potential selection bias, and absence of adjustment for important baseline factors such as cognitive status, functional status, social support, and baseline psychological wellbeing mean that causation cannot be established. The findings should therefore be interpreted as an association between care setting and psychological wellbeing rather than evidence that Virtual Ward care itself improves mood. Further prospective evaluation using comprehensive baseline assessment, adjusted analyses, and post-discharge follow-up is required. Older adults who require hospital admission may also benefit from routine mood assessment and targeted measures to support psychological wellbeing.

مقدمه: بستری شدن در بیمارستان در سالمندان می‌تواند با افت عملکردی، از دست دادن استقلال، دلیریوم، اختلال در روال زندگی و وخامت روان‌شناختی همراه باشد. بخش‌های مجازی، که به عنوان مدل‌های بیمارستان در منزل نیز توصیف می‌شوند، مراقبت بالینی حاد را در محل سکونت معمول بیمار ارائه می‌دهند و ممکن است برخی از آسیب‌های مرتبط با بستری شدن را کاهش دهند. اگرچه بخش‌های مجازی معمولاً از نظر ظرفیت تخت، اجتناب از بستری و ایمنی بالینی ارزیابی می‌شوند، اما تأثیر روان‌شناختی آن‌ها کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این ممیزی علائم افسردگی و خلق خودارزیابی‌شده را در سالمندانی که در بیمارستان مدیریت شدند با کسانی که از طریق خدمات بخش مجازی درمان شدند مقایسه کرد. روش‌ها: یک ممیزی بالینی مقایسه‌ای آینده‌نگر و ارزیابی خدمات در بخش مراقبت از سالمندان در East Cheshire NHS Trust انجام شد. این ممیزی شامل ۱۰۰ بیمار با سن ≥۷۰ سال بود: ۵۰ بیمار بستری در بیمارستان و ۵۰ بیمار که از طریق مسیرهای بخش مجازی مدیریت شدند. بیماران واجد شرایط حداقل پنج روز مراقبت بستری یا بخش مجازی دریافت کرده و تشخیص‌های پزشکی نسبتاً مشابهی داشتند. بیماران با بیماری حاد شدید یا تهدیدکننده حیات، افرادی که توانایی مشارکت نداشتند و کسانی که موانع ارتباطی مانع تکمیل ابزارهای ارزیابی می‌شد، حذف شدند. سن پایه، جنسیت، تشخیص اولیه و ویژگی‌های Clinical Frailty Scale (CFS) به صورت توصیفی بین گروه‌ها مقایسه شد. علائم افسردگی با استفاده از مقیاس افسردگی سالمندان ۱۵ ماده‌ای (GDS-15) و خلق خودارزیابی‌شده با استفاده از مقیاس خلق پنج‌درجه‌ای ارزیابی شد. مقایسه‌های اکتشافی بدون تعدیل بین گروهی برای برخی پیامدهای سطح بیمار انجام شد. نتایج: بیماران بستری در بیمارستان بار بیشتری از علائم افسردگی نسبت به بیماران بخش مجازی نشان دادند. نمره GDS-15 برابر یا بیشتر از ۵ در ۳۶ نفر (۷۲٪) از بیماران بستری در بیمارستان در مقایسه با ۱۵ نفر (۳۰٪) از بیماران بخش مجازی ثبت شد که معادل نسبت شانس تعدیل‌نشده ۶٫۰۰ (۹۵٪ CI، ۲٫۵۳ تا ۱۴٫۲۴؛ آزمون دقیق فیشر p<0.001) بود. خلق خودارزیابی‌شده پایین، که به عنوان نمره ۱ یا ۲ تعریف شد، توسط ۱۹ نفر (۳۸٪) از بیماران بستری در بیمارستان در مقایسه با سه نفر (۶٪) از بیماران بخش مجازی گزارش شد که نسبت شانس تعدیل‌نشده ۹٫۶۰ (۹۵٪ CI، ۲٫۶۲ تا ۳۵٫۲۱؛ آزمون دقیق فیشر p<0.001) را نشان داد. برعکس، نمرات خلق مثبت ۴ یا ۵ توسط ۳۲ نفر (۶۴٪) از بیماران بخش مجازی در مقایسه با ۱۶ نفر (۳۲٪) از بیماران بستری در بیمارستان گزارش شد. توزیع سن پایه و ناتوانی پایه همپوشانی توصیفی قابل توجهی نشان داد، اگرچه برخی تفاوت‌ها در جنسیت و تشخیص اولیه بین گروه‌ها وجود داشت. نتیجه‌گیری: سالمندانی که مراقبت بستری دریافت کردند، بار بیشتری از علائم افسردگی و خلق خودارزیابی‌شده کمتر مثبتی نسبت به کسانی که از طریق خدمات بخش مجازی مدیریت شدند نشان دادند. با این حال، طراحی غیرتصادفی، احتمال سوگیری انتخاب و نبود تعدیل برای عوامل پایه مهم مانند وضعیت شناختی، وضعیت عملکردی، حمایت اجتماعی و سلامت روانی پایه به این معناست که علیت قابل اثبات نیست. بنابراین یافته‌ها باید به عنوان ارتباط بین محیط مراقبت و سلامت روانی تفسیر شوند، نه به عنوان شواهدی مبنی بر اینکه مراقبت بخش مجازی خود موجب بهبود خلق می‌شود. ارزیابی آینده‌نگر بیشتر با استفاده از ارزیابی پایه جامع، تحلیل‌های تعدیل‌شده و پیگیری پس از ترخیص مورد نیاز است. سالمندانی که نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند نیز ممکن است از ارزیابی روتین خلق و اقدامات هدفمند برای حمایت از سلامت روانی بهره‌مند شوند.

Postpartum women constitute a vulnerable population in whom insomnia comorbid with emotional disorders such as anxiety and depression is disproportionately prevalent, attributable to hormonal fluctuations, environmental changes, and social role transitions. This comorbidity significantly increases their long-term risk of mental health disorders. Given the safety concerns of sedative-hypnotic medications, non-pharmacological therapies are the first-line treatment for this population. We report the case of a 34-year-old woman with chronic postpartum insomnia comorbid with emotional disorders, who provided written informed consent for the publication of her de-identified clinical data and received 4 weeks of combined acupuncture and transcutaneous auricular vagus nerve stimulation (taVNS) treatment. Clinical assessments were performed at baseline, week 2, week 4 (end of treatment), and week 8 (4-week post-treatment follow-up) using validated scales including the PSQI, ISI, and HAMA, among others. After 4 weeks of treatment, the patient demonstrated significant improvements in objective sleep quality and anxiety symptoms, while subjective insomnia perception and depressive symptoms remained partially unresolved. Notably, all clinical outcomes continued to improve to near-normal levels during the follow-up period without any additional intervention, and no adverse events were recorded. This case demonstrates that combined acupuncture and taVNS is a safe and effective intervention for chronic postpartum insomnia comorbid with emotional disorders, with a favorable sustained therapeutic effect after treatment cessation, offering a valuable alternative for non-pharmacological management in this population.

زنان پس از زایمان جمعیت آسیب‌پذیری را تشکیل می‌دهند که در آن‌ها بی‌خوابی همراه با اختلالات هیجانی مانند اضطراب و افسردگی به طور نامتناسبی شایع است که این امر به نوسانات هورمونی، تغییرات محیطی و انتقال نقش‌های اجتماعی نسبت داده می‌شود. این هم‌ابتلایی به طور قابل توجهی خطر ابتلا به اختلالات سلامت روان در بلندمدت را افزایش می‌دهد. با توجه به نگرانی‌های ایمنی داروهای آرام‌بخش-خواب‌آور، درمان‌های غیر دارویی به عنوان خط اول درمان برای این جمعیت توصیه می‌شود. ما مورد یک زن ۳۴ ساله با بی‌خوابی مزمن پس از زایمان همراه با اختلالات هیجانی را گزارش می‌کنیم که رضایت‌نامه آگاهانه کتبی برای انتشار داده‌های بالینی بدون هویت خود ارائه داد و به مدت ۴ هفته تحت درمان ترکیبی طب سوزنی و تحریک عصب واگ گوش از طریق پوست (taVNS) قرار گرفت. ارزیابی‌های بالینی در ابتدا، هفته دوم، هفته چهارم (پایان درمان) و هفته هشتم (پیگیری ۴ هفته پس از درمان) با استفاده از مقیاس‌های معتبر از جمله PSQI، ISI و HAMA و سایر ابزارها انجام شد. پس از ۴ هفته درمان، بیمار بهبود قابل توجهی در کیفیت خواب عینی و علائم اضطراب نشان داد، در حالی که ادراک ذهنی بی‌خوابی و علائم افسردگی تا حدی حل‌نشده باقی ماند. شایان ذکر است که همه پیامدهای بالینی در دوره پیگیری بدون هیچ مداخله اضافی به بهبود تا سطوح نزدیک به طبیعی ادامه یافتند و هیچ عارضه جانبی ثبت نشد. این مورد نشان می‌دهد که ترکیب طب سوزنی و taVNS مداخله‌ای ایمن و مؤثر برای بی‌خوابی مزمن پس از زایمان همراه با اختلالات هیجانی است که اثر درمانی پایدار و مطلوبی پس از قطع درمان دارد و گزینه‌ای ارزشمند برای مدیریت غیر دارویی در این جمعیت ارائه می‌دهد.

Introduction Parent-child physiological synchrony may reflect coordinated regulatory processes, but its meaning appears to vary across developmental and interactional contexts. Greater synchrony has been associated with more and less adaptive functioning, suggesting that synchrony should not be interpreted as inherently beneficial. The current study examined whether mother-youth trend-level physiological synchrony during a dyadic stressor was associated with multiple indicators of wellbeing in preadolescence. Method One hundred seventy-three mother-child dyads (Mothers: M age = 41.60 years; Youth: M age = 9.54 years, range = 8–12; 53% female) completed the Performance Challenge Task, during which youth attempted unsolvable puzzles while mothers observed. Respiration rate, root mean square of successive differences (RMSSD), and respiratory sinus arrhythmia (RSA) were assessed simultaneously in mothers and youth. Youth reported positive and negative affect, depressive symptoms, anxiety, and aggression; mothers reported youth internalizing and externalizing symptoms. Growth models estimated each participant's physiological trajectory across the task, and mother and youth trajectories were covaried to estimate trend-level synchrony. Results Greater RSA synchrony was associated with higher post-stressor positive affect after accounting for pre-stressor positive affect, higher mother-reported internalizing symptoms, and lower mother-reported externalizing symptoms. RMSSD synchrony showed a nonsignificant trend toward higher youth-reported anxiety ( p = 0.08), and respiration-rate synchrony showed a nonsignificant trend toward lower mother-reported externalizing symptoms ( p = 0.06). Most other associations were nonsignificant. Discussion Findings did not support a uniformly adaptive interpretation of physiological synchrony. Instead, associations varied across outcomes and physiological indices, underscoring the importance of considering what form of synchrony is measured and the context in which it occurs.

مقدمه: همزمانی فیزیولوژیک والد-فرزند ممکن است بازتاب فرآیندهای تنظیمی هماهنگ باشد، اما معنای آن بسته به زمینه‌های رشدی و تعاملی متفاوت به نظر می‌رسد. همزمانی بیشتر با عملکردهای سازگارانه‌تر و کمتر نیز مرتبط بوده است که نشان می‌دهد همزمانی نباید ذاتاً سودمند تفسیر شود. مطالعه حاضر بررسی کرد که آیا همزمانی فیزیولوژیک در سطح روند بین مادر و نوجوان در طول یک موقعیت استرس‌زای دوتایی با چندین شاخص بهزیستی در پیش‌نوجوانی مرتبط است یا خیر. روش: صد و هفتاد و سه زوج مادر-فرزند (مادران: میانگین سن = 41.60 سال؛ نوجوانان: میانگین سن = 9.54 سال، دامنه = 8 تا 12؛ 53٪ دختر) تکلیف چالش عملکرد را انجام دادند که طی آن نوجوانان پازل‌های غیرقابل حل را تلاش کردند در حالی که مادران مشاهده می‌کردند. نرخ تنفس، ریشه میانگین مربعات تفاوت‌های متوالی (RMSSD) و آریتمی سینوسی تنفسی (RSA) به طور همزمان در مادران و نوجوانان ارزیابی شد. نوجوانان عاطفه مثبت و منفی، نشانه‌های افسردگی، اضطراب و پرخاشگری را گزارش کردند؛ مادران نشانه‌های درونی‌سازی و برونی‌سازی نوجوانان را گزارش کردند. مدل‌های رشد، مسیر فیزیولوژیک هر شرکت‌کننده را در طول تکلیف برآورد کردند و مسیرهای مادر و نوجوان برای برآورد همزمانی در سطح روند همپوشانی داده شدند. نتایج: همزمانی بیشتر RSA با عاطفه مثبت بالاتر پس از استرسور (پس از کنترل عاطفه مثبت پیش از استرسور)، نشانه‌های درونی‌سازی بیشتر گزارش‌شده توسط مادر و نشانه‌های برونی‌سازی کمتر گزارش‌شده توسط مادر مرتبط بود. همزمانی RMSSD روند غیرمعناداری به سوی اضطراب بیشتر گزارش‌شده توسط نوجوانان نشان داد (p = 0.08) و همزمانی نرخ تنفس روند غیرمعناداری به سوی نشانه‌های برونی‌سازی کمتر گزارش‌شده توسط مادر داشت (p = 0.06). بیشتر سایر ارتباطات معنادار نبودند. بحث: یافته‌ها از تفسیر یکنواخت و سازگارانه همزمانی فیزیولوژیک حمایت نکردند. در عوض، ارتباطات بسته به پیامدها و شاخص‌های فیزیولوژیک متفاوت بود و اهمیت توجه به نوع همزمانی اندازه‌گیری‌شده و زمینه وقوع آن را برجسته می‌کند.

Background Adolescents globally exhibit growing engagement with discretionary screen time, but its association with depressive symptoms remains unclear in developing economies. Objective To examine the relationship between discretionary screen time and depressive symptoms among Chinese adolescents. Methods A cross-sectional study of 4,706 adolescents in Maoming City, Guangdong Province, China. Participants were stratified into four discretionary screen time categories: <1 h ( n = 1,372), 1–2 h ( n = 1,277), 2–4 h ( n = 1,032), and ≥4 h ( n = 1,025). Depressive symptoms were assessed using the validated CESD-9, with a cutoff score of ≥10. The primary analysis was a multilevel logistic regression model with random intercepts for school and class, adjusted for all measured covariates except BMI, anxiety and insomnia; a model additionally adjusted for BMI, anxiety and insomnia served as a sensitivity analysis. Subgroup analyses evaluated potential effect modification. Results The prevalence of depressive symptoms was 29.7% (1,398/4,706). In the primary multilevel model (random intercepts for school and class; adjusted for sociodemographic, socioeconomic and lifestyle factors, without BMI, anxiety and insomnia), compared with the <1 h reference group, the odds ratios were 1.21 (95% CI: 0.98–1.49; p = 0.082) for 1–2 h, 1.88 (95% CI: 1.52–2.33; p < 0.001) for 2–4 h, and 2.54 (95% CI: 2.04–3.16; p < 0.001) for ≥4 h; each screen-time category increment was associated with 39% higher odds of depressive symptoms (OR = 1.39, 95% CI: 1.29–1.49; p < 0.001). When additionally adjusted for BMI, anxiety and insomnia (sensitivity analysis, Model 4), the associations were attenuated but remained statistically significant for the higher categories (≥4 h: OR = 1.69, 95% CI: 1.28–2.22; per-category OR = 1.19, 95% CI: 1.09–1.29). Subgroup analyses revealed no statistically significant evidence of effect modification (all p -interaction >0.05). Conclusion Prolonged discretionary screen time is significantly associated with higher odds of depressive symptoms among Chinese adolescents, indicating a graded association that strengthens with increasing screen time. These findings are relevant to public-health monitoring of discretionary screen use in adolescents.

زمینه: نوجوانان در سراسر جهان مشارکت فزاینده‌ای در زمان استفاده اختیاری از صفحه‌نمایش دارند، اما ارتباط آن با نشانه‌های افسردگی در اقتصادهای در حال توسعه همچنان نامشخص است. هدف: بررسی رابطه بین زمان استفاده اختیاری از صفحه‌نمایش و نشانه‌های افسردگی در میان نوجوانان چینی. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی بر روی ۴٬۷۰۶ نوجوان در شهر Maoming، استان Guangdong، چین انجام شد. شرکت‌کنندگان به چهار دسته زمان استفاده اختیاری از صفحه‌نمایش تقسیم شدند: کمتر از ۱ ساعت (n = 1,372)، ۱ تا ۲ ساعت (n = 1,277)، ۲ تا ۴ ساعت (n = 1,032) و ۴ ساعت یا بیشتر (n = 1,025). نشانه‌های افسردگی با استفاده از ابزار معتبر CESD-9 و با نقطه برش نمره ۱۰ یا بیشتر ارزیابی شد. تحلیل اصلی، مدل رگرسیون لجستیک چندسطحی با تقاطع تصادفی برای مدرسه و کلاس بود که برای تمامی متغیرهای اندازه‌گیری‌شده به جز BMI، اضطراب و بی‌خوابی تعدیل شد؛ مدلی که به طور اضافی برای BMI، اضطراب و بی‌خوابی تعدیل شد، به عنوان تحلیل حساسیت مورد استفاده قرار گرفت. تحلیل‌های زیرگروهی به ارزیابی احتمال تعدیل اثر پرداختند. نتایج: شیوع نشانه‌های افسردگی ۲۹/۷٪ (۱٬۳۹۸ از ۴٬۷۰۶) بود. در مدل چندسطحی اصلی (تقاطع تصادفی برای مدرسه و کلاس؛ تعدیل‌شده بر اساس عوامل جمعیت‌شناختی، اجتماعی‌اقتصادی و سبک زندگی، بدون BMI، اضطراب و بی‌خوابی)، در مقایسه با گروه مرجع کمتر از ۱ ساعت، نسبت شانس‌ها به ترتیب برای گروه‌های ۱ تا ۲ ساعت ۱/۲۱ (۹۵٪ CI: ۰/۹۸–۱/۴۹؛ p = 0.082)، ۲ تا ۴ ساعت ۱/۸۸ (۹۵٪ CI: ۱/۵۲–۲/۳۳؛ p < 0.001) و ۴ ساعت یا بیشتر ۲/۵۴ (۹۵٪ CI: ۲/۰۴–۳/۱۶؛ p < 0.001) بود؛ هر افزایش در دسته زمان استفاده از صفحه‌نمایش با ۳۹٪ افزایش شانس نشانه‌های افسردگی همراه بود (OR = 1.39، ۹۵٪ CI: ۱/۲۹–۱/۴۹؛ p < 0.001). زمانی که به طور اضافی برای BMI، اضطراب و بی‌خوابی تعدیل شد (تحلیل حساسیت، مدل ۴)، ارتباطات کاهش یافت اما برای دسته‌های بالاتر همچنان از نظر آماری معنادار باقی ماند (۴ ساعت یا بیشتر: OR = 1.69، ۹۵٪ CI: ۱/۲۸–۲/۲۲؛ به ازای هر دسته OR = 1.19، ۹۵٪ CI: ۱/۰۹–۱/۲۹). تحلیل‌های زیرگروهی شواهد معنادار آماری برای تعدیل اثر نشان ندادند (همه p-تعامل > ۰/۰۵). نتیجه‌گیری: زمان استفاده اختیاری طولانی‌تر از صفحه‌نمایش به طور معناداری با افزایش شانس نشانه‌های افسردگی در نوجوانان چینی مرتبط است و این ارتباط به صورت تدریجی با افزایش زمان استفاده تقویت می‌شود. این یافته‌ها برای پایش سلامت عمومی در زمینه استفاده اختیاری از صفحه‌نمایش در نوجوانان اهمیت دارد.

may be an underexamined measure of family instability which could produce cascading effects toward depressive symptoms. Altered perceptions due to cognitive maturation and puberty may make adolescents particularly attuned to deviations in the stability of the family system. Moreover, their involvement in parents' conflicts may further amplify their vulnerability to these stressful environmental experiences and increase their likelihood of depression. Therefore, perceived family instability, involvement in interparental conflict, and depressive symptoms were examined in 296 adolescents (50.3% female, mostly White) across three annual waves starting at age 13 years. Using autoregressive latent trajectory modeling, between-person results showed that adolescents with higher initial levels of perceived family instability tended to show higher initial depression levels, and some adolescents' involvement in their parents' disputes increased faster than others over this three-year period. Within-person results indicated that adolescents experiencing higher-than-usual perceived family instability at age 14 exhibited significantly higher depressive symptoms at age 15, pointing to the unfolding emotional cost of instability for early-to-middle adolescents. Findings emphasize modeling enduring vulnerabilities and intra-individual fluctuations in family and emotional processes during adolescence.

بی‌ثباتی ادراک‌شده خانواده ممکن است شاخصی کمتر مورد بررسی قرار گرفته از بی‌ثباتی خانواده باشد که می‌تواند اثرات زنجیره‌ای بر علائم افسردگی ایجاد کند. ادراک‌های تغییر یافته ناشی از بلوغ شناختی و بلوغ جسمی ممکن است نوجوانان را به‌ویژه نسبت به انحرافات در ثبات نظام خانواده حساس‌تر کند. علاوه بر این، درگیری آن‌ها در تعارضات والدین می‌تواند آسیب‌پذیری آن‌ها را نسبت به این تجارب محیطی استرس‌زا تشدید کرده و احتمال افسردگی را افزایش دهد. بنابراین، بی‌ثباتی ادراک‌شده خانواده، درگیری در تعارضات والدین و علائم افسردگی در ۲۹۶ نوجوان (۵۰/۳٪ دختر، عمدتاً سفیدپوست) طی سه موج سالانه از سن ۱۳ سالگی مورد بررسی قرار گرفت. با استفاده از مدل‌سازی مسیر پنهان خودرگرسیونی، نتایج بین‌فردی نشان داد که نوجوانانی با سطوح اولیه بالاتر بی‌ثباتی ادراک‌شده خانواده، تمایل به سطوح اولیه بالاتر افسردگی داشتند و درگیری برخی نوجوانان در اختلافات والدین طی این دوره سه‌ساله سریع‌تر از دیگران افزایش یافت. نتایج درون‌فردی نشان داد نوجوانانی که در سن ۱۴ سالگی بی‌ثباتی ادراک‌شده خانواده بالاتر از معمول را تجربه کردند، در سن ۱۵ سالگی علائم افسردگی به‌طور معناداری بالاتری نشان دادند که به هزینه عاطفی تدریجی بی‌ثباتی برای نوجوانان اوایل تا میانه نوجوانی اشاره دارد. یافته‌ها بر اهمیت مدل‌سازی آسیب‌پذیری‌های پایدار و نوسانات درون‌فردی در فرایندهای خانوادگی و عاطفی در دوران نوجوانی تأکید می‌کند.

Abstract Wildlife in cities is often perceived as ‘out of place’ because urban environments are considered human territory. This can lead to stronger negative emotional responses than encounters in natural habitats. A representative sample of adults (n = 500) rated pictures of snakes in urban versus natural environments on five dimensions: positivity, negativity, disgust, threat and approach. We tested contextual differences and the moderating roles of nature-relatedness, disgust propensity/sensitivity and snake fear while controlling for anxiety and depressive symptoms. The emotional appraisal of snakes depicted in urban environments was found to be less positive and more negative, disgusting and threatening than when the same snakes were shown in natural environments. However, approach intentions remain unchanged, indicating that context strongly influences emotional responses. Evaluations were primarily influenced by personality-related factors in natural settings, with higher nature-relatedness predicting more favourable ratings, and greater disgust and snake fear predicting more negative ratings. These individual differences played a limited role in urban settings, suggesting that strong contextual cues can override dispositional variation. The findings demonstrate that perceived ecological congruence is a key driver of how humans perceive wildlife. Effective management and policy should therefore normalize the presence of wildlife in urban areas, provide clear information to distinguish between everyday encounters and genuine risk, and design urban environments that reduce perceived intrusion. This could support coexistence and conservation in increasingly urban landscapes.

حیات‌وحش در شهرها اغلب به عنوان «نامتناسب با محیط» تلقی می‌شود، زیرا محیط‌های شهری قلمرو انسان محسوب می‌گردند. این امر می‌تواند منجر به واکنش‌های هیجانی منفی قوی‌تری نسبت به مواجهه با حیات‌وحش در زیستگاه‌های طبیعی شود. یک نمونه نماینده از بزرگسالان (n = 500) تصاویر مارها را در محیط‌های شهری در مقایسه با محیط‌های طبیعی بر اساس پنج بُعد: مثبت بودن، منفی بودن، نفرت، تهدید و قصد نزدیک شدن ارزیابی کردند. تفاوت‌های زمینه‌ای و نقش تعدیل‌کننده پیوند با طبیعت، تمایل/حساسیت به نفرت و ترس از مارها در حالی که علائم اضطراب و افسردگی کنترل شده بود، مورد بررسی قرار گرفت. ارزیابی هیجانی مارهایی که در محیط‌های شهری به تصویر کشیده شده بودند، کمتر مثبت و بیشتر منفی، نفرت‌انگیز و تهدیدکننده نسبت به زمانی بود که همان مارها در محیط‌های طبیعی نشان داده می‌شدند. با این حال، قصد نزدیک شدن تغییری نکرد، که نشان می‌دهد زمینه به شدت بر واکنش‌های هیجانی تأثیر می‌گذارد. ارزیابی‌ها عمدتاً تحت تأثیر عوامل مرتبط با ویژگی‌های شخصیتی در محیط‌های طبیعی قرار داشت، به طوری که پیوند بیشتر با طبیعت پیش‌بینی‌کننده ارزیابی‌های مطلوب‌تر و نفرت و ترس بیشتر از مارها پیش‌بینی‌کننده ارزیابی‌های منفی‌تر بود. این تفاوت‌های فردی در محیط‌های شهری نقش محدودی داشتند و این امر نشان می‌دهد که نشانه‌های قوی زمینه‌ای می‌توانند تفاوت‌های فردی را تحت‌الشعاع قرار دهند. یافته‌ها نشان می‌دهند که ادراک تناسب بوم‌شناختی عامل کلیدی در نحوه ادراک انسان‌ها از حیات‌وحش است. بنابراین مدیریت و سیاست‌گذاری مؤثر باید حضور حیات‌وحش در مناطق شهری را عادی‌سازی کند، اطلاعات روشنی برای تمایز بین مواجهه‌های روزمره و خطر واقعی ارائه دهد و محیط‌های شهری را به گونه‌ای طراحی کند که احساس مزاحمت را کاهش دهد. این اقدامات می‌تواند به همزیستی و حفاظت از حیات‌وحش در مناظر شهری رو به افزایش کمک کند.

Family caregivers often experience anxiety and depression. Technology-based Acceptance and Commitment Therapy (technology-based ACT) provides new treatment options, but its effectiveness for family caregivers needs further research. To explore the effectiveness of technology-based ACT in relieving family caregivers’ anxiety and depression symptoms. Search databases of PubMed, Web of Science, Cochrane Library, CINAHL, and Embase from inception to January 6, 2026. Then, use the Cochrane Risk of Bias Assessment Tool, Version 2 to evaluate study quality. Finally, conduct statistical analysis with Stata 17.0 and Review Manager 5.4. A total of 1067 papers were initially retrieved, among which 7 met the inclusion criteria. The meta-analysis showed a statistically significant improvement in anxiety symptoms (SMD = -0.42; 95% CI -0.64 to -0.19; p < 0.001). For depressive symptoms, the fixed-effect analysis indicated a small statistically significant improvement (SMD = -0.28; 95% CI -0.51 to -0.06; p = 0.014); however, this effect was not statistically significant under the random-effects sensitivity analysis, indicating limited robustness to model choice. Exploratory subgroup analyses suggested greater improvements in anxiety among caregivers of care recipients with relatively mild conditions, while studies”’ using the GAD-7 showed a larger estimated effect than those using other anxiety measures. Greater improvements in depressive symptoms were observed among caregivers of care recipients with relatively mild conditions and in interventions lasting ≥ 8 weeks. Given the small number of studies, these subgroup findings should be interpreted cautiously. Technology-based ACT may improve anxiety symptoms among family caregivers, while the evidence for depressive symptoms is less robust and should be interpreted cautiously. Given the limited number of included RCTs and participants, these findings should be considered preliminary and require confirmation in larger, adequately powered trials.

مراقبان خانوادگی اغلب دچار اضطراب و افسردگی می‌شوند. درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد مبتنی بر فناوری (technology-based ACT) گزینه‌های درمانی جدیدی ارائه می‌دهد، اما اثربخشی آن برای مراقبان خانوادگی نیازمند پژوهش‌های بیشتری است. هدف این مطالعه بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد مبتنی بر فناوری در کاهش علائم اضطراب و افسردگی مراقبان خانوادگی است. پایگاه‌های داده PubMed، Web of Science، Cochrane Library، CINAHL و Embase از ابتدا تا ۶ ژانویه ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. سپس، برای ارزیابی کیفیت مطالعات از ابزار Cochrane Risk of Bias Assessment Tool، نسخه ۲ استفاده شد. در نهایت، تحلیل آماری با نرم‌افزار Stata 17.0 و Review Manager 5.4 انجام شد. در مجموع، ۱۰۶۷ مقاله به طور اولیه بازیابی شد که از میان آن‌ها ۷ مطالعه معیارهای ورود را داشتند. فراتحلیل نشان داد که بهبود معناداری از نظر آماری در علائم اضطراب وجود دارد (SMD = -0.42؛ ۹۵٪ CI: ‎-0.64 تا ‎-0.19؛ p < 0.001). برای علائم افسردگی، تحلیل اثرات ثابت بهبود معنادار آماری کوچکی را نشان داد (SMD = -0.28؛ ۹۵٪ CI: ‎-0.51 تا ‎-0.06؛ p = 0.014)؛ با این حال، این اثر در تحلیل حساسیت اثرات تصادفی از نظر آماری معنادار نبود که نشان‌دهنده محدودیت پایداری نسبت به انتخاب مدل است. تحلیل‌های اکتشافی زیرگروه‌ها نشان داد که بهبود بیشتری در علائم اضطراب در میان مراقبان گیرندگان مراقبت با شرایط نسبتاً خفیف مشاهده شد، در حالی که مطالعاتی که از GAD-7 استفاده کردند، اثر تخمینی بیشتری نسبت به سایر ابزارهای سنجش اضطراب داشتند. بهبود بیشتری در علائم افسردگی در میان مراقبان گیرندگان مراقبت با شرایط نسبتاً خفیف و در مداخلاتی با مدت زمان ≥ ۸ هفته مشاهده شد. با توجه به تعداد کم مطالعات، این یافته‌های زیرگروهی باید با احتیاط تفسیر شوند. درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد مبتنی بر فناوری ممکن است علائم اضطراب را در مراقبان خانوادگی بهبود بخشد، در حالی که شواهد مربوط به علائم افسردگی کمتر قوی است و باید با احتیاط تفسیر شود. با توجه به تعداد محدود کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده و شرکت‌کنندگان وارد شده، این یافته‌ها مقدماتی بوده و نیازمند تأیید در مطالعات بزرگ‌تر و با توان آماری کافی هستند.

Abstract Background Depressive symptoms are the most common comorbid psychiatric symptoms associated with older adults, given the physical, psychological, and emotional turmoil that most people experience. Integrative reminiscence, a type of intervention to combat these symptoms, emphasizes reflecting on one’s negative life events, resolving past conflicts, and reconciling the discrepancy between ideal and discovering personal meaning and worth in life. The review aimed to evaluate the efficacy of integrative reminiscence interventions in mitigating depressive symptoms among older adults. Methods A comprehensive literature search was conducted across four electronic databases: PubMed, CINAHL, PsycINFO, and Scopus. The search encompassed studies published in the English language. The risk of bias in randomized control and quasi-experimental studies was critically evaluated by the Cochrane ROB 2 tool, and the Cochrane ROBINS-I tool, respectively. Results A total of nine articles were included in the review. The meta-analysis showed a large and statistically significant effect of integrative reminiscence in reducing depression from post-baseline to baseline (Cohen’s d = 0.9608; p < .0001). The effects at 3-month follow-up or longer showed a similarly large effect size (Cohen’s d = 1.3159; p < 0.0001), indicating the effect of integrative reminiscence could be sustained over time for older adults with depressive symptoms. Conclusion This review demonstrates the significantly large effect of this intervention in alleviating depressive symptoms and provides robust empirical evidence for employing integrative reminiscence to reduce depressive symptoms in older adults.

زمینه: علائم افسردگی شایع‌ترین علائم روان‌پزشکی همراه در سالمندان هستند که با توجه به آشفتگی‌های جسمی، روانی و عاطفی که اکثر افراد تجربه می‌کنند، بروز می‌یابند. یادآوری تلفیقی، نوعی مداخله برای مقابله با این علائم است که بر تأمل در رویدادهای منفی زندگی، حل تعارضات گذشته و آشتی دادن تفاوت بین ایده‌آل و کشف معنا و ارزش شخصی در زندگی تأکید دارد. هدف این مرور، ارزیابی اثربخشی مداخلات یادآوری تلفیقی در کاهش علائم افسردگی در سالمندان بود. روش‌ها: جستجوی جامع منابع در چهار پایگاه داده الکترونیکی PubMed، CINAHL، PsycINFO و Scopus انجام شد. جستجو شامل مطالعات منتشرشده به زبان انگلیسی بود. خطر سوگیری در مطالعات کنترل تصادفی و شبه‌آزمایشی به‌ترتیب با ابزار Cochrane ROB 2 و Cochrane ROBINS-I به‌طور انتقادی ارزیابی شد. یافته‌ها: در مجموع نه مقاله در این مرور وارد شدند. فراتحلیل نشان داد که یادآوری تلفیقی در کاهش افسردگی از پس‌زمینه تا خط پایه، اندازه‌ی اثر بزرگ و معناداری دارد (d کوهن = ۰٫۹۶۰۸؛ p < ۰٫۰۰۰۱). اثرات در پیگیری سه‌ماهه یا بیشتر نیز اندازه‌ی اثر بزرگ مشابهی را نشان داد (d کوهن = ۱٫۳۱۵۹؛ p < ۰٫۰۰۰۱)، که نشان می‌دهد اثر یادآوری تلفیقی می‌تواند در طول زمان برای سالمندان با علائم افسردگی پایدار بماند. نتیجه‌گیری: این مرور نشان‌دهنده‌ی اندازه‌ی اثر بسیار بزرگ این مداخله در کاهش علائم افسردگی است و شواهد تجربی قوی برای به‌کارگیری یادآوری تلفیقی جهت کاهش علائم افسردگی در سالمندان ارائه می‌دهد.

Sexual and gender diverse (SGD) populations have historically faced restricted rights and systematic discrimination for deviating from the established hetero-cis-normative norms. This long-standing marginalization has a profound negative impact on health outcomes, including a heightened risk of developing mental health issues, such as depression. Understanding the health-disease process among SGD populations requires recognizing that discriminatory experiences, such as homophobia and transphobia, are not unidimensional, but operate synergistically with layered forms of discrimination, such as racism. We assessed depressive symptoms using the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) among SGD persons in Brazil using race as a stratification variable. We also evaluated the role of discrimination and internalized homonegativity on depressive symptoms, while adjusting for covariates. This was a cross-sectional online survey recruiting SGD persons aged 18 years or older, living in Brazil, through dating apps and social media. Overall, 6220 participants were included, 3749 (60.3%) White, 1685 (27.1%) Pardo and 786 (12.6%) Black. Mean scores of depressive symptoms was 8.8 (SD7.1), higher among Black (9.6; SD 7.5) and Pardo (9.3; SD 7.2) than White (8.4; SD7.0) (p < 0.0001). Considering a PHQ-9 cut-off of ≥10 points, more Black and Pardo participants reported depressive symptoms than White participants (38.5%, 38.1%; 32.3%, respectively). In multivariable linear regression models, higher discrimination score and younger age were associated with higher scores of depressive symptoms for all races. Additionally, internalized homonegativity and lower income were associated with higher depressive symptoms scores for Pardo and White, but not for Black participants. To effectively address vulnerability to depression among SGD populations, it is essential to establish approaches that consider the intersections between different forms of oppression. This includes policies that tackle racism, homophobia, and transphobia, as well as investment in accessible mental health services.

جمعیت‌های دارای تنوع جنسی و جنسیتی (SGD) به طور تاریخی با محدودیت حقوق و تبعیض نظام‌مند به دلیل انحراف از هنجارهای هترو-سیس-نرمال مواجه بوده‌اند. این به‌حاشیه‌راندگی دیرینه تأثیر منفی عمیقی بر پیامدهای سلامت، از جمله افزایش خطر ابتلا به مشکلات سلامت روان مانند افسردگی دارد. درک فرایند سلامت-بیماری در میان جمعیت‌های SGD مستلزم آن است که تجربه‌های تبعیض‌آمیز، مانند هوموفوبیا و ترنسفوبیا، یک‌بعدی نبوده و به صورت هم‌افزا با اشکال لایه‌لایه تبعیض، مانند نژادپرستی، عمل می‌کنند. ما نشانه‌های افسردگی را با استفاده از پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) در میان افراد SGD در برزیل و با استفاده از نژاد به عنوان متغیر طبقه‌بندی ارزیابی کردیم. همچنین نقش تبعیض و هومونگاتیویته درونی‌شده را بر نشانه‌های افسردگی، با کنترل متغیرهای هم‌سو، مورد بررسی قرار دادیم. این پژوهش یک مطالعه مقطعی به صورت نظرسنجی آنلاین بود که افراد SGD بالای ۱۸ سال ساکن برزیل را از طریق اپلیکیشن‌های دوست‌یابی و شبکه‌های اجتماعی جذب کرد. در مجموع، ۶۲۲۰ شرکت‌کننده وارد مطالعه شدند که ۳۷۴۹ نفر (۶۰/۳٪) سفیدپوست، ۱۶۸۵ نفر (۲۷/۱٪) پاردو و ۷۸۶ نفر (۱۲/۶٪) سیاه‌پوست بودند. میانگین نمره نشانه‌های افسردگی ۸/۸ (انحراف معیار ۷/۱) بود که در میان سیاه‌پوستان (۹/۶؛ انحراف معیار ۷/۵) و پاردوها (۹/۳؛ انحراف معیار ۷/۲) بالاتر از سفیدپوستان (۸/۴؛ انحراف معیار ۷/۰) بود (p < 0.0001). با در نظر گرفتن نقطه برش PHQ-9 برابر یا بیشتر از ۱۰، تعداد بیشتری از شرکت‌کنندگان سیاه‌پوست و پاردو نسبت به سفیدپوستان نشانه‌های افسردگی را گزارش کردند (۳۸/۵٪، ۳۸/۱٪؛ ۳۲/۳٪ به ترتیب). در مدل‌های رگرسیون خطی چندمتغیره، نمره بالاتر تبعیض و سن پایین‌تر با نمره بالاتر نشانه‌های افسردگی در همه نژادها ارتباط داشت. علاوه بر این، هومونگاتیویته درونی‌شده و درآمد پایین‌تر با نمره بالاتر نشانه‌های افسردگی در پاردوها و سفیدپوستان، اما نه در سیاه‌پوستان، ارتباط داشت. برای مقابله مؤثر با آسیب‌پذیری نسبت به افسردگی در میان جمعیت‌های SGD، ضروری است رویکردهایی اتخاذ شود که به تقاطع اشکال مختلف ستم توجه کنند. این امر شامل سیاست‌هایی برای مقابله با نژادپرستی، هوموفوبیا و ترنسفوبیا و همچنین سرمایه‌گذاری در خدمات سلامت روان قابل دسترس است.

Experiences of minority stress likely contribute to elevated levels of depression and suicidal ideation among LGBT individuals. We examined whether the self-reported frequency of exposure to hate speech targeting gay men and lesbians was associated with these outcomes and whether family acceptance of one’s sexual orientation attenuated these associations. We used data from a national survey of the Polish LGBTQiA community ( N = 3827 gay men and lesbians). Participants reported the severity of eight symptoms of depression, as well as the frequency of suicidal ideation. They also indicated how often they had encountered homophobic hate speech, and which categories of close family members accepted their sexual orientation. A higher self-reported frequency of exposure to homophobic hate speech was associated with greater severity of depressive symptoms and more frequent suicidal ideation. These associations were moderated by family acceptance, such that they were weaker among participants with higher family acceptance scores. Our findings provide evidence that family acceptance may buffer negative mental health outcomes of hate speech exposure among gay men and lesbians.

تجارب استرس اقلیت احتمالاً به سطوح بالاتر افسردگی و افکار خودکشی در میان افراد LGBT منجر می‌شود. ما بررسی کردیم که آیا فراوانی گزارش‌شده مواجهه با سخنان نفرت‌آمیز که مردان و زنان همجنس‌گرا را هدف قرار می‌دهد، با این پیامدها مرتبط است و آیا پذیرش خانواده از گرایش جنسی فرد این ارتباطات را تضعیف می‌کند یا خیر. ما از داده‌های یک پیمایش ملی جامعه LGBTQiA لهستان (N = 3827 مرد و زن همجنس‌گرا) استفاده کردیم. شرکت‌کنندگان شدت هشت نشانه افسردگی و همچنین فراوانی افکار خودکشی را گزارش کردند. آن‌ها همچنین بیان کردند که چند وقت یک‌بار با سخنان نفرت‌آمیز همجنس‌گراستیزانه مواجه شده‌اند و کدام دسته از اعضای نزدیک خانواده گرایش جنسی آن‌ها را پذیرفته‌اند. فراوانی بالاتر مواجهه گزارش‌شده با سخنان نفرت‌آمیز همجنس‌گراستیزانه با شدت بیشتر نشانه‌های افسردگی و فراوانی بیشتر افکار خودکشی مرتبط بود. این ارتباطات توسط پذیرش خانواده تعدیل شد، به‌گونه‌ای که در میان شرکت‌کنندگانی که نمرات پذیرش خانواده بالاتری داشتند، این ارتباطات ضعیف‌تر بود. یافته‌های ما شواهدی ارائه می‌دهد که پذیرش خانواده می‌تواند پیامدهای منفی سلامت روان ناشی از مواجهه با سخنان نفرت‌آمیز را در میان مردان و زنان همجنس‌گرا کاهش دهد.

Objectives This study examined whether school belonging moderates associations between childhood trauma and internalising and externalising mental health symptoms among Australian adolescents. Methods Data came from baseline of a school-based prevention program trial in 9 Australian schools. Participants were 750 students (Mage = 13.8 years; 60.4% male; 36.9% female; 91.3% Australian-born). In 2023, students completed self-report measures of lifetime trauma, school belonging, anxiety and depressive symptoms, conduct problems, and hyperactivity. Linear mixed-effects models tested interactions between trauma and school belonging, adjusting for school clustering, age, and gender. Results Trauma exposure and greater number of traumatic events were associated with lower school belonging and higher symptoms across all domains. School belonging moderated associations between trauma and depression and anxiety, and between number of traumatic events and depression, anxiety, and conduct problems, but not hyperactivity. Conclusion Higher school belonging buffered symptoms of depression, anxiety, and conduct problems, underscoring the importance of school environments.

اهداف: این مطالعه بررسی کرد که آیا احساس تعلق به مدرسه ارتباط بین تروماهای دوران کودکی و علائم سلامت روان درونی‌سازی‌شده و برونی‌سازی‌شده را در میان نوجوانان استرالیایی تعدیل می‌کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها از مرحله پایه یک کارآزمایی برنامه پیشگیری مبتنی بر مدرسه در ۹ مدرسه استرالیا جمع‌آوری شد. شرکت‌کنندگان شامل ۷۵۰ دانش‌آموز (میانگین سنی = ۱۳٫۸ سال؛ ۶۰٫۴٪ پسر؛ ۳۶٫۹٪ دختر؛ ۹۱٫۳٪ متولد استرالیا) بودند. در سال ۲۰۲۳، دانش‌آموزان پرسشنامه‌های خودگزارشی مربوط به تروماهای طول عمر، احساس تعلق به مدرسه، علائم اضطراب و افسردگی، مشکلات رفتاری و بیش‌فعالی را تکمیل کردند. مدل‌های خطی با اثرات مختلط برای آزمون تعامل بین تروما و احساس تعلق به مدرسه، با کنترل خوشه‌بندی مدرسه، سن و جنسیت اجرا شد. نتایج: تجربه تروما و تعداد بیشتر رویدادهای تروماتیک با احساس تعلق کمتر به مدرسه و علائم بالاتر در تمامی حوزه‌ها مرتبط بود. احساس تعلق به مدرسه ارتباط بین تروما و افسردگی و اضطراب، و همچنین بین تعداد رویدادهای تروماتیک و افسردگی، اضطراب و مشکلات رفتاری را تعدیل کرد، اما در مورد بیش‌فعالی چنین نبود. نتیجه‌گیری: احساس تعلق بالاتر به مدرسه علائم افسردگی، اضطراب و مشکلات رفتاری را کاهش داد و اهمیت محیط مدرسه را برجسته می‌کند.

Cognitive theories posit that interpretation biases (IBs), the tendency to interpret emotionally ambiguous information negatively, contribute to the development and maintenance of depression. While adult meta-analyses report a moderate association between IBs and depression, evidence in populations under 18 remains inconsistent. Therefore, this systematic review and meta-analysis aimed to (1) estimate the first overall cross-sectional effect size between IBs and child and youth depression and to summarize (2) longitudinal and (3) experimental findings from randomized controlled studies. Eligible studies included healthy and depressed participants (including comorbid conditions) younger than 18, assessed depression and IBs, and were published in English with full-text availability. A literature search in PubMed, Web of Science, PsycInfo and ProQuest Dissertations in March 2025 identified 30 eligible studies. Risk of bias was assessed using the RoB2 tool for randomized studies and an adapted Downs and Black checklist for non-randomized studies. Overall study quality was acceptable, albeit with variability (M = 67.75%, SD = 12.1). A random-effects meta-analysis of 22 cross-sectional effect sizes (N = 4763) yielded a moderate overall correlation (r = .34, 95%-CI = [.27; .42], p < .001), similar to adult findings when accounting for methodological differences. Limited longitudinal (4 studies, N = 616) and experimental evidence (3 studies, N = 239) highlight the need for further research. Included studies only examined participants aged above 7 with largely low depressive symptoms, limiting generalizability. Future research should therefore examine younger and more severely depressed populations and employ validated measures of IBs in children to better characterize developmental trajectories. Prospero Registration: ID CRD420250655580.

نظریه‌های شناختی بر این باورند که سوگیری‌های تفسیر (IBs)، یعنی تمایل به تفسیر منفی اطلاعات هیجانی مبهم، در شکل‌گیری و تداوم افسردگی نقش دارند. در حالی که فراتحلیل‌های بزرگسالان ارتباطی متوسط میان IBs و افسردگی گزارش کرده‌اند، شواهد در جمعیت‌های زیر ۱۸ سال همچنان ناسازگار است. بنابراین، این مرور نظام‌مند و فراتحلیل با هدف (۱) برآورد نخستین اندازه‌ی اثر مقطعی کلی میان IBs و افسردگی کودکان و نوجوانان و (۲) خلاصه‌سازی یافته‌های طولی و (۳) یافته‌های آزمایشی از مطالعات تصادفی کنترل‌شده انجام شد. مطالعات واجد شرایط شامل شرکت‌کنندگان سالم و افسرده (شامل شرایط همبود) زیر ۱۸ سال بودند که افسردگی و IBs را ارزیابی کرده و به زبان انگلیسی با دسترسی به متن کامل منتشر شده بودند. جستجوی منابع در PubMed، Web of Science، PsycInfo و ProQuest Dissertations در مارس ۲۰۲۵، ۳۰ مطالعه‌ی واجد شرایط را شناسایی کرد. خطر سوگیری با استفاده از ابزار RoB2 برای مطالعات تصادفی و چک‌لیست تعدیل‌شده‌ی Downs and Black برای مطالعات غیرتصادفی ارزیابی شد. کیفیت کلی مطالعات قابل قبول بود، هرچند با تغییرپذیری (M = ۶۷.۷۵٪، SD = ۱۲.۱). فراتحلیل با مدل اثرات تصادفی بر روی ۲۲ اندازه‌ی اثر مقطعی (N = ۴۷۶۳) همبستگی کلی متوسطی را نشان داد (r = ۰.۳۴، ۹۵٪-CI = [.۲۷؛ .۴۲]، p < .۰۰۱)، که با یافته‌های بزرگسالان در صورت لحاظ تفاوت‌های روش‌شناختی مشابه است. شواهد طولی محدود (۴ مطالعه، N = ۶۱۶) و شواهد آزمایشی (۳ مطالعه، N = ۲۳۹) بر نیاز به پژوهش‌های بیشتر تأکید دارند. مطالعات واردشده تنها شرکت‌کنندگان بالای ۷ سال با علائم افسردگی عمدتاً پایین را بررسی کرده‌اند که تعمیم‌پذیری را محدود می‌کند. بنابراین، پژوهش‌های آتی باید جمعیت‌های جوان‌تر و با افسردگی شدیدتر را بررسی کرده و از ابزارهای معتبر سنجش IBs در کودکان استفاده کنند تا مسیرهای رشدی را بهتر تبیین نمایند. ثبت در Prospero: شناسه CRD420250655580.

This paper aims to understand the patient experiences of women who suffered a miscarriage during the COVID-19 pandemic and examine the relationships of patient experience with miscarriage management, psychological distress, and COVID-19-related stressors. A convergent parallel mixed-methods design combined cross-sectional survey data and qualitative descriptive interviews. Seventy-one women in North Carolina who experienced a miscarriage during the COVID-19 stay-at-home mandates were assessed on patient experience, miscarriage management, perceived stress, anxiety, depression, posttraumatic stress, and COVID-19–related stressors. In-depth interviews were conducted with a subsample of 18 participants. Quantitative and qualitative findings of the subsample were integrated using a joint display to examine the level of convergence. Approximately half of participants reported poor patient experiences (52%), and half reported good patient experiences (48%). COVID-19–related stressors, including inability to have a support person present and access to care disruptions, did not differ significantly between groups. Participants reporting poor patient experiences had significantly higher levels of perceived stress, anxiety, and depressive symptoms (p < .05). Among those receiving medical and/or surgical management, good patient experiences were associated with lower psychological distress; this pattern was not observed among participants undergoing expectant management. Qualitative findings identified four categories shaping miscarriage care: Access to Care, Healthcare Provider Interactions, Healthcare Support Staff Interactions, and Healthcare System Interactions. Data integration demonstrated strong convergence for all four subcategories of the Healthcare Provider Interactions category; moderate convergence for access to care; and weak convergence for healthcare support staff interactions and healthcare system interactions. Findings underscore the central role of provider and nursing interpersonal care in shaping patient experiences and psychological well-being following miscarriage, even amid COVID-19-related system disruptions. Results highlight the need for structured follow-up, emotionally supportive care, and attention to organizational policies to improve miscarriage care during public health crises.

هدف این مقاله، درک تجربه بیماران زنانی است که در دوران پاندمی کووید-۱۹ دچار سقط جنین شده‌اند و بررسی روابط تجربه بیمار با مدیریت سقط جنین، پریشانی روان‌شناختی و عوامل استرس‌زای مرتبط با کووید-۱۹ می‌باشد. طرح پژوهش ترکیبی همگرا و موازی، داده‌های پیمایش مقطعی و مصاحبه‌های توصیفی کیفی را ترکیب کرده است. هفتاد و یک زن در کارولینای شمالی که در طول دستورات ماندن در خانه کووید-۱۹ دچار سقط جنین شده بودند، از نظر تجربه بیمار، مدیریت سقط جنین، استرس ادراک‌شده، اضطراب، افسردگی، استرس پس از سانحه و عوامل استرس‌زای مرتبط با کووید-۱۹ مورد ارزیابی قرار گرفتند. مصاحبه‌های عمیق با زیرنمونه‌ای متشکل از ۱۸ شرکت‌کننده انجام شد. یافته‌های کمی و کیفی زیرنمونه با استفاده از نمایش مشترک برای بررسی سطح همگرایی ادغام شد. تقریباً نیمی از شرکت‌کنندگان تجربه بیمار ضعیف (۵۲٪) و نیمی دیگر تجربه بیمار خوب (۴۸٪) را گزارش کردند. عوامل استرس‌زای مرتبط با کووید-۱۹، از جمله عدم امکان حضور فرد حمایت‌کننده و اختلال در دسترسی به مراقبت، بین گروه‌ها تفاوت معناداری نداشت. شرکت‌کنندگانی که تجربه بیمار ضعیف را گزارش کردند، سطوح بالاتری از استرس ادراک‌شده، اضطراب و نشانه‌های افسردگی داشتند (p < .05). در میان افرادی که مدیریت پزشکی و/یا جراحی دریافت کردند، تجربه بیمار خوب با پریشانی روان‌شناختی کمتر همراه بود؛ این الگو در میان شرکت‌کنندگانی که مدیریت انتظاری را تجربه کردند مشاهده نشد. یافته‌های کیفی چهار مقوله شکل‌دهنده مراقبت از سقط جنین را شناسایی کرد: دسترسی به مراقبت، تعامل با ارائه‌دهندگان مراقبت بهداشتی، تعامل با کارکنان پشتیبانی مراقبت بهداشتی و تعامل با نظام مراقبت بهداشتی. ادغام داده‌ها همگرایی قوی برای هر چهار زیرمقوله تعامل با ارائه‌دهندگان مراقبت بهداشتی، همگرایی متوسط برای دسترسی به مراقبت و همگرایی ضعیف برای تعامل با کارکنان پشتیبانی مراقبت بهداشتی و تعامل با نظام مراقبت بهداشتی را نشان داد. یافته‌ها نقش محوری مراقبت بین‌فردی ارائه‌دهندگان و پرستاران را در شکل‌دهی تجربه بیماران و بهزیستی روان‌شناختی پس از سقط جنین، حتی در میان اختلالات نظام ناشی از کووید-۱۹، برجسته می‌کند. نتایج بر نیاز به پیگیری ساختارمند، مراقبت عاطفی حمایت‌کننده و توجه به سیاست‌های سازمانی برای بهبود مراقبت از سقط جنین در دوران بحران‌های سلامت عمومی تأکید دارد.

This study aimed to examine the relationships among meaning in life, depressive symptoms, and substance use severity in adolescents diagnosed with substance use disorder (SUD). This cross-sectional study included 75 adolescents aged 15–18 years diagnosed with SUD. Clinical characteristics and severity of SUD were assessed using the Addiction Profile Index–Adolescent Interview Form (BAPI-E), depressive symptoms were evaluated using the Revised Child Anxiety and Depression Scale-Child Version (RCADS-CV), and meaning in life was assessed using the Meaning in Life Questionnaire (MLQ-10). Hierarchical multiple linear regression showed that MLQ-10 (presence of meaning) scores were negatively related to RCADS-CV (depression) scores (B = –0.40, p < 0.001), while BAPI-E scores were positively associated with RCADS-CV (depression) scores (B = 1.26, p = 0.002). However, neither MLQ-10 (presence of meaning) scores, age, nor gender demonstrated a significant association with BAPI-E scores. These findings indicate that a greater presence of meaning is associated with fewer depressive symptoms, while greater depressive symptom severity is associated with greater substance use severity in adolescents with SUD. Psychosocial interventions aimed at strengthening a sense of meaning may be relevant to the psychological well-being of adolescents with SUD; however, longitudinal studies are needed to determine whether changes in meaning in life are associated with subsequent changes in depressive symptoms or substance use severity.

هدف این مطالعه بررسی روابط میان معنای زندگی، نشانه‌های افسردگی و شدت مصرف مواد در نوجوانان مبتلا به اختلال مصرف مواد (SUD) بود. این مطالعه مقطعی شامل ۷۵ نوجوان ۱۵ تا ۱۸ ساله مبتلا به SUD بود. ویژگی‌های بالینی و شدت SUD با استفاده از فرم مصاحبه نمایه اعتیاد نوجوانان (BAPI-E) ارزیابی شد، نشانه‌های افسردگی با استفاده از نسخه کودک مقیاس بازنگری‌شده اضطراب و افسردگی کودک (RCADS-CV) سنجیده شد و معنای زندگی با استفاده از پرسشنامه معنای زندگی (MLQ-10) مورد ارزیابی قرار گرفت. رگرسیون خطی چندگانه سلسله‌مراتبی نشان داد که نمرات MLQ-10 (حضور معنا) با نمرات RCADS-CV (افسردگی) رابطه منفی دارند (B = –0.40, p < 0.001)، در حالی که نمرات BAPI-E با نمرات RCADS-CV (افسردگی) رابطه مثبت دارند (B = 1.26, p = 0.002). با این حال، هیچ‌یک از نمرات MLQ-10 (حضور معنا)، سن یا جنسیت ارتباط معناداری با نمرات BAPI-E نشان ندادند. این یافته‌ها نشان می‌دهند که حضور بیشتر معنا با نشانه‌های کمتر افسردگی مرتبط است، در حالی که شدت بیشتر نشانه‌های افسردگی با شدت بیشتر مصرف مواد در نوجوانان مبتلا به SUD همراه است. مداخلات روان‌اجتماعی با هدف تقویت حس معنا ممکن است برای بهزیستی روان‌شناختی نوجوانان مبتلا به SUD اهمیت داشته باشد؛ با این حال، مطالعات طولی برای تعیین این‌که آیا تغییرات در معنای زندگی با تغییرات بعدی در نشانه‌های افسردگی یا شدت مصرف مواد مرتبط است، مورد نیاز است.

Accurate assessment of depressive symptoms requires instruments that are both psychometrically sound and culturally appropriate. This study examined the cultural adaptation and psychometric properties of the Beck Depression Inventory (BDI) among 600 Ghanaian university students, focusing on reliability, factor structure, and cross-cultural construct validity. Following item refinement, psychometric analyses were conducted on a 15-item version of the BDI, reduced from the original 21-item instrument. Comparisons across gender, language, and regional subgroups indicated broadly consistent factor structures, high internal consistency (α = 0.89–0.91; ω = 0.90–0.92), acceptable composite reliability (CR = 0.91–0.93), and convergent validity (AVE = 0.51–0.54), with factor congruence coefficients ≥ 0.96. However, because formal measurement invariance testing was not conducted, these findings should be interpreted as preliminary evidence of cross-group and cross-cultural stability rather than definitive evidence of measurement invariance. Exploratory factor analysis supported a five-factor structure cognitive, affective, somatic, interpersonal, and motivational/behavioral accounting for 68.3% of the total variance, with strong factor loadings and moderate inter-factor correlations (0.42–0.62), indicating multidimensionality without redundancy. Confirmatory factor analysis demonstrated good model fit (CFI = 0.95; TLI = 0.93; RMSEA = 0.054; SRMR = 0.045), confirming structural validity. Cross-cultural analyses across gender, language, and regional subgroups revealed stable factor structures, high reliability (α = 0.89–0.91; ω = 0.90–0.92), and strong construct validity (CR = 0.91–0.93; AVE = 0.51–0.54), with factor congruence coefficients ≥ 0.96. In all, the culturally adapted BDI is a reliable, valid, and multidimensional tool for assessing depressive symptoms among Ghanaian university students, supporting its use in culturally sensitive research and practice.

ارزیابی دقیق نشانه‌های افسردگی مستلزم استفاده از ابزارهایی است که هم از نظر روان‌سنجی معتبر باشند و هم از لحاظ فرهنگی مناسب. این پژوهش به بررسی انطباق فرهنگی و ویژگی‌های روان‌سنجی پرسشنامه افسردگی بک (BDI) در میان ۶۰۰ دانشجوی دانشگاهی غنایی پرداخت و بر پایایی، ساختار عاملی و روایی سازه‌ای بین‌فرهنگی تمرکز داشت. پس از اصلاح گویه‌ها، تحلیل‌های روان‌سنجی بر روی نسخه ۱۵ گویه‌ای BDI که از نسخه اصلی ۲۱ گویه‌ای کاهش یافته بود، انجام شد. مقایسه‌ها در میان زیرگروه‌های جنسیتی، زبانی و منطقه‌ای نشان‌دهنده ساختارهای عاملی عمدتاً مشابه، انسجام درونی بالا (α = ۰.۸۹–۰.۹۱؛ ω = ۰.۹۰–۰.۹۲)، پایایی مرکب قابل قبول (CR = ۰.۹۱–۰.۹۳) و روایی همگرا (AVE = ۰.۵۱–۰.۵۴) با ضرایب تطابق عاملی ≥ ۰.۹۶ بود. با این حال، به دلیل عدم انجام آزمون رسمی ناوری اندازه‌گیری، این یافته‌ها باید به عنوان شواهد اولیه‌ای از پایداری بین‌گروهی و بین‌فرهنگی تفسیر شوند و نه به عنوان شواهد قطعی ناوری اندازه‌گیری. تحلیل عاملی اکتشافی از ساختار پنج عاملی (شناختی، عاطفی، جسمانی، بین‌فردی و انگیزشی/رفتاری) حمایت کرد که ۶۸.۳٪ از واریانس کل را تبیین می‌کرد و دارای بارهای عاملی قوی و همبستگی‌های بین‌عاملی متوسط (۰.۴۲–۰.۶۲) بود که نشان‌دهنده چندبعدی بودن بدون افزونگی است. تحلیل عاملی تأییدی برازش مناسب مدل را نشان داد (CFI = ۰.۹۵؛ TLI = ۰.۹۳؛ RMSEA = ۰.۰۵۴؛ SRMR = ۰.۰۴۵) و روایی ساختاری را تأیید کرد. تحلیل‌های بین‌فرهنگی در میان زیرگروه‌های جنسیتی، زبانی و منطقه‌ای ساختارهای عاملی پایدار، پایایی بالا (α = ۰.۸۹–۰.۹۱؛ ω = ۰.۹۰–۰.۹۲) و روایی سازه‌ای قوی (CR = ۰.۹۱–۰.۹۳؛ AVE = ۰.۵۱–۰.۵۴) با ضرایب تطابق عاملی ≥ ۰.۹۶ را نشان داد. در مجموع، نسخه انطباق‌یافته فرهنگی BDI ابزاری پایا، روا و چندبعدی برای سنجش نشانه‌های افسردگی در میان دانشجویان دانشگاهی غنایی است و از کاربرد آن در پژوهش‌ها و عمل حساس به فرهنگ حمایت می‌کند.

Abstract The increasing use of visual social media has intensified societal pressure to achieve flawless skin and may contribute to excessive preoccupation with appearance and skincare. The emerging terms dermorexia and cosmeticorexia have been used to describe potentially compulsive skincare behaviors extending beyond conventional self-care. This narrative review examines the proposed concept of dermorexia, its conceptual overlap with recognized psychiatric conditions, potential risk factors and clinical manifestations, dermatological and psychological consequences, and implications for aesthetic practice. The available literature was conducted, focusing on compulsive skincare behaviors, social media–related body image concerns, body dysmorphic disorder (BDD), and obsessive-compulsive spectrum conditions. Relevant evidence was critically synthesized to assess the current conceptual and clinical basis of dermorexia. Dermorexia has conceptual similarities to orthorexia nervosa and may overlap with obsessive-compulsive and body dysmorphic psychopathology. Adolescents and young adults may represent a particularly vulnerable population. Proposed manifestations include excessive and prolonged skincare routines, compulsive product use, repetitive mirror checking, skin picking, and recurrent pursuit of cosmetic procedures. Potential dermatological consequences include epidermal barrier disruption, irritant or allergic contact dermatitis, and excoriation-related scarring. Psychological consequences may include anxiety, depressive symptoms, appearance-related distress, and functional impairment. However, empirical validation, standardized diagnostic criteria, and prevalence estimates are currently lacking Dermorexia/cosmeticorexia remains an unvalidated clinical construct rather than a formally recognized psychiatric diagnosis. Nevertheless, increasing awareness may help aesthetic clinicians identify maladaptive skincare and appearance-related behaviors and facilitate appropriate psychological referral. Further research is required to establish its epidemiology, diagnostic boundaries, and clinical significance.

چکیده: افزایش استفاده از شبکه‌های اجتماعی تصویری، فشار اجتماعی برای دستیابی به پوستی بی‌عیب و نقص را تشدید کرده و ممکن است به اشتغال ذهنی بیش از حد با ظاهر و مراقبت از پوست منجر شود. اصطلاحات نوظهور درمورکسیا و کازمتیکورکسیا برای توصیف رفتارهای بالقوه وسواسی مراقبت از پوست که فراتر از خودمراقبتی متعارف هستند، به کار رفته‌اند. این مرور روایتی به بررسی مفهوم پیشنهادی درمورکسیا، همپوشانی مفهومی آن با اختلالات روان‌پزشکی شناخته‌شده، عوامل خطر بالقوه و تظاهرات بالینی، پیامدهای پوست‌شناختی و روان‌شناختی، و پیامدهای آن برای طب زیبایی می‌پردازد. ادبیات موجود با تمرکز بر رفتارهای وسواسی مراقبت از پوست، نگرانی‌های مرتبط با تصویر بدنی ناشی از شبکه‌های اجتماعی، اختلال بدشکلی بدن (BDD) و اختلالات طیف وسواس-اجبار مورد بررسی قرار گرفت. شواهد مرتبط به طور انتقادی تلفیق شد تا مبنای مفهومی و بالینی فعلی درمورکسیا ارزیابی شود. درمورکسیا از نظر مفهومی با اورتورکسیا نروزا شباهت دارد و ممکن است با آسیب‌شناسی وسواسی-اجباری و بدشکلی بدن همپوشانی داشته باشد. نوجوانان و بزرگسالان جوان ممکن است جمعیت آسیب‌پذیرتری باشند. تظاهرات پیشنهادی شامل روتین‌های بیش از حد و طولانی مراقبت از پوست، استفاده وسواسی از محصولات، چک کردن مکرر آینه، کندن پوست و پیگیری مکرر اقدامات زیبایی است. پیامدهای پوست‌شناختی بالقوه شامل اختلال سد اپیدرمال، درماتیت تماسی تحریکی یا آلرژیک و اسکار ناشی از خراشیدن است. پیامدهای روان‌شناختی ممکن است شامل اضطراب، علائم افسردگی، پریشانی مرتبط با ظاهر و اختلال عملکرد باشد. با این حال، اعتبارسنجی تجربی، معیارهای تشخیصی استاندارد و برآوردهای شیوع در حال حاضر وجود ندارد. درمورکسیا/کازمتیکورکسیا همچنان یک ساختار بالینی تأییدنشده است و به عنوان یک تشخیص روان‌پزشکی رسمی شناخته نمی‌شود. با این وجود، افزایش آگاهی ممکن است به متخصصان زیبایی در شناسایی رفتارهای ناسازگارانه مراقبت از پوست و ظاهر و تسهیل ارجاع روان‌شناختی مناسب کمک کند. تحقیقات بیشتری برای تعیین همه‌گیرشناسی، مرزهای تشخیصی و اهمیت بالینی آن مورد نیاز است.