leadership

Purpose: This study aimed to examine the relationships between teacher leadership components and students’ academic responsibility and academic self-regulation, with particular emphasis on the mediating role of self-directed learning among lower-secondary school students. Methods and Materials: This descriptive-correlational study was conducted among lower-secondary school students in Salah al-Din Governorate, Iraq, and their teachers during the 2025 academic year. Using multistage cluster sampling, 400 students and 400 of their teachers were selected. Data were collected using the Hoveyda et al. Teacher Leadership Scale, Lewis Student Responsibility Questionnaire, Zimmerman and Pons Self-Regulation Scale, and Fisher and King Self-Directed Learning Questionnaire. The hypothesized relationships among the study variables were analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM), which enabled simultaneous assessment of the direct and indirect effects specified in the proposed conceptual model. Findings: The inferential results demonstrated significant relationships between teacher leadership and self-directed learning, academic responsibility, and academic self-regulation. Self-directed learning was also significantly related to both academic responsibility and academic self-regulation. Furthermore, the structural model supported significant indirect effects of teacher leadership on academic responsibility and academic self-regulation through self-directed learning, confirming the mediating role of self-directed learning in the proposed relationships. Thus, stronger teacher leadership was associated with enhanced student responsibility and self-regulatory functioning both directly and through the development of self-directed learning. Conclusion: The findings indicate that teacher leadership represents an important educational factor associated with students’ academic responsibility and self-regulation, while self-directed learning serves as a meaningful mechanism through which these relationships operate. Strengthening teacher leadership competencies and simultaneously developing students’ self-directed learning skills may therefore provide an effective educational pathway for promoting greater responsibility, autonomous learning, and academic self-regulation among lower-secondary school students, with potential benefits for their broader academic and psychoeducational outcomes.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی روابط بین مؤلفه‌های رهبری معلم و مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی تحصیلی دانش‌آموزان، با تأکید ویژه بر نقش میانجی یادگیری خودراهبر در میان دانش‌آموزان دوره متوسطه اول انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه توصیفی-همبستگی در میان دانش‌آموزان دوره متوسطه اول استان صلاح‌الدین عراق و معلمان آن‌ها در سال تحصیلی ۲۰۲۵ اجرا گردید. با استفاده از نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای، ۴۰۰ دانش‌آموز و ۴۰۰ معلم آن‌ها انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از مقیاس رهبری معلم Hoveyda و همکاران، پرسشنامه مسئولیت‌پذیری دانش‌آموز Lewis، مقیاس خودتنظیمی Zimmerman و Pons و پرسشنامه یادگیری خودراهبر Fisher و King گردآوری شد. روابط فرضی میان متغیرهای پژوهش با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شد که امکان ارزیابی همزمان اثرات مستقیم و غیرمستقیم مشخص‌شده در مدل مفهومی پیشنهادی را فراهم ساخت. یافته‌ها: نتایج استنباطی نشان داد که بین رهبری معلم و یادگیری خودراهبر، مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی تحصیلی روابط معناداری وجود دارد. همچنین یادگیری خودراهبر با هر دو متغیر مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی تحصیلی رابطه معناداری داشت. افزون بر این، مدل ساختاری اثرات غیرمستقیم معنادار رهبری معلم بر مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی تحصیلی از طریق یادگیری خودراهبر را تأیید کرد و نقش میانجی یادگیری خودراهبر را در روابط پیشنهادی اثبات نمود. بنابراین، رهبری قوی‌تر معلم با افزایش مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان و عملکرد خودتنظیمی آن‌ها، هم به طور مستقیم و هم از طریق توسعه یادگیری خودراهبر، همراه بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری معلم یک عامل آموزشی مهم مرتبط با مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی دانش‌آموزان است و یادگیری خودراهبر به عنوان سازوکاری معنادار عمل می‌کند که این روابط از طریق آن برقرار می‌شود. تقویت شایستگی‌های رهبری معلم و توسعه همزمان مهارت‌های یادگیری خودراهبر دانش‌آموزان می‌تواند مسیر آموزشی مؤثری برای ارتقای مسئولیت‌پذیری، یادگیری خودگردان و خودتنظیمی تحصیلی در میان دانش‌آموزان دوره متوسطه اول فراهم آورد و منافع بالقوه‌ای برای پیامدهای تحصیلی و روان‌آموزشی گسترده‌تر آنان به همراه داشته باشد.

Holistic student development has become a fundamental indicator of educational quality in early childhood education because it encompasses children's cognitive, socio-emotional, physical, moral, and spiritual development. Despite increasing attention being given to holistic education in Malaysia, empirical evidence explaining how instructional leadership, educator commitment, and educator motivation contribute to holistic student development within KEMAS preschools remains limited. This study therefore examined the levels, relationships, and predictive influence of instructional leadership, educator commitment, and educator motivation on holistic student development among KEMAS preschool educators in the Northern Zone of Malaysia. A quantitative cross-sectional survey design was employed involving 313 educators selected from a population of approximately 1,700 educators across Kedah, Perak, and Pulau Pinang. Data were collected using structured questionnaires adapted from established instruments and analysed using descriptive statistics, Pearson's Product-Moment Correlation, and Stepwise Multiple Linear Regression using SPSS. The findings indicated that instructional leadership, educator commitment, educator motivation, and holistic student development were all perceived at high levels. Significant positive relationships were identified between all independent variables and holistic student development. Stepwise regression analysis further revealed that extrinsic motivation emerged as the strongest predictor, followed by intrinsic motivation, providing incentives to students, and defining school mission and goals. Collectively, these predictors explained 42.1% of the variance in holistic student development. The findings provide empirical evidence supporting leadership enhancement, educator motivation, and evidence-based policymaking to strengthen preschool educational quality within KEMAS.

School organizational culture in Islamic education requires ethical foundations that can support teachers' professional responsibility without neglecting their well-being. This article develops an analytical framework for examining the internalization of amanah (trustworthiness and accountability) and ihsan (excellence and care) in relation to teachers' organizational commitment at SDIT Ar-Raihan, Pagar Alam, Indonesia. A qualitative single-case study is proposed, involving purposively selected school leaders, teachers, and educational staff, with semi-structured interviews, nonparticipant observations, document analysis, and reflexive thematic analysis. A synthesis of recent scholarship indicates that value-based culture may influence affective and normative commitment through trustworthy leadership, professional meaning, organizational justice, and collegial support; continuance commitment also depends on employment conditions. These relationships are presented as propositions requiring field verification, not as empirical findings from the school. The framework offers an ethically grounded direction for examining teacher commitment and improving Islamic school management.

This study aims to analyze the role of school principal leadership in shaping students’ character of discipline, responsibility, and independence at SMP Negeri 4 Pekanbaru. This research employed a qualitative phenomenological approach involving 16 participants consisting of one school principal, five teachers, and ten students, selected through purposive sampling based on their involvement and understanding of the research phenomenon. Data were collected through observation, in-depth interviews, and documentation, and analyzed using data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings indicate that school principals play a crucial role in character formation through exemplary leadership, integration of character values into the school vision and mission, habituation programs, routine activities, supervision, and continuous evaluation. The strategies implemented include effective communication, motivation and appreciation, enforcement of school regulations accompanied by guidance, and collaboration with teachers, parents, and the community. Character development is supported by the principal’s commitment, involvement of school members, extracurricular activities, and family and community support. However, several challenges remain, including limited student awareness, insufficient parental supervision, peer influence, and uncontrolled use of technology and social media. This study highlights the importance of transformational and collaborative leadership in creating a school environment that supports sustainable student character development.

Madrasah leadership is increasingly expected to translate educational regulations and institutional visions into accountable practices that strengthen teaching, organizational culture, and Islamic character formation. This study is designed to examine how ethical, servant, spiritual, and authentic leadership are interpreted and enacted in educational policy at MTs Darussalam Lubuklinggau. A qualitative single-case study will be conducted. Purposively selected participants are expected to include the madrasah principal, vice-principals, teachers, educational staff, committee representatives, and selected students, subject to access and ethical approval. Data will be generated through in-depth interviews, non-participant observations, and analysis of institutional documents. The analysis will combine iterative data condensation, display, and conclusion verification with theory-informed and inductive thematic coding. Source and method triangulation, participant checking, and an audit trail will be used to strengthen trustworthiness. Since fieldwork has not yet been conducted, this manuscript does not report empirical findings. Its intended contribution is an analytical framework connecting four complementary leadership perspectives with the stages of madrasah policy formulation, communication, implementation, monitoring, and evaluation.

This study investigated the challenges facing head teachers in providing leadership support for the implementation of the Competence-Based Curriculum (CBC) in public primary schools in Muleba District, Tanzania. The study was guided by one specific objective: to identify the challenges faced by head teachers in providing leadership support for CBC implementation. Grounded in Hallinger and Murphy's (1985) Instructional Leadership Theory, the study adopted a pragmatic paradigm with a convergent parallel mixed-methods design. The target population comprised 2,166 individuals from 237 public primary schools. Data were collected using structured questionnaires from 112 respondents (100 classroom teachers and 12 heads of schools), semi-structured interviews with head teachers and one School Quality Assurance Officer, and document review. Quantitative data were analysed using descriptive statistics through SPSS Version 22, while qualitative data were analysed thematically following Braun and Clarke's (2006) framework. The findings revealed seven interconnected challenges: inadequate CBC training for head teachers themselves (84.8%), inadequate funding preventing leadership support (81.3%), heavy administrative workloads (76.8%), unclear government support (76.8%), financial constraints generally (67.9%), overcrowded classrooms (64.3%), and teacher resistance to CBC changes (52.7%). The study concluded that head teachers' effectiveness in leading CBC implementation is systematically undermined by systemic factors beyond their control. The study recommends mandatory CBC training for head teachers, reduction of administrative workloads, increased capitation grants with CBC-specific allocations, clear national implementation guidelines, and investment in school infrastructure.

ABSTRACT. The relationship between instructional leadership behaviours and lecturers’ job performance is important in higher education. Understanding this relationship can help academic leaders support lecturers and improve teaching, research, and academic development. Therefore, this study determines how instructional leadership behaviour of heads of departments (HoDs) influences lecturers’ job performance at the major public universities in Kumasi, Ghana. A cross-sectional survey design was employed to collect data from lecturers in public universities at a single point in time. The sample includes public university lecturers. A stratified random sampling technique was used to select 155 lecturers to provide quantitative data. Data were collected using a questionnaire and analyzed with both descriptive and inferential statistics, including frequencies, percentages, means, and standard deviations, along with the Pearson product-moment correlation coefficient. The findings indicate that HoDs demonstrate active involvement in setting institutional direction, monitoring instruction, and supporting staff development. However, the findings reveal insufficient mentorship to support lecturers’ professional learning and performance. This lack of mentorship could limit opportunities for developing leadership potential among teachers and supporting their career growth. Lecturers displayed effectiveness in their teaching practices. The statistical results confirmed a significant effect of instructional leadership behaviours on lecture delivery (F(4,98) = 20.382, p < 0.01). It was recommended that HoDs should communicate departmental goals clearly and ensure that lecturers understand their teaching, assessment, research, and administrative responsibilities. Additionally, the strong positive correlation between the communication of institutional objectives and lecturer effectiveness highlights the need for university goals, teaching expectations, and performance standards to be communicated clearly across departments.

The stress facing the educational leadership as school principals are required to deal with administrative management, supervision of staff, academic performance and institutional development. There are specific issues that may affect female principals in addition to the other factors listed above: Interpersonal demands, competing professional demands, and work–life balance. Problem-Focused Coping Strategies (PFCS) may be a way to cope with stress by identifying the sources of stress, planning and problem solving, prioritizing and making positive decisions. The present study investigated the correlation between PFCS and Stress Management (SM) of female school principals. The method of quantitative research was employed and data was gathered from 74 principals (females). Analysis of the correlation showed a weak negative correlation between PFCS and SM (r = -.117). The regression model accounted for about 1.4% of the variability in SM (R2 = .014). The overall regression model was not significant (F (1,72) = 1.005, p = .319). The regression coefficient for PFCS was also negative and not significantly different from 0 (B = -.254, β = -.117, p = .319). The results of this study suggest that there was no statistically significant predictive relationship found between the female principals who participated in the study and PFCS and SM. The results do not show that problem-focused coping is not effective, however; it does imply that it may be insufficient to account for variations in stress management in this sample. The results indicate that there is a need to explore further individual and organizational factors, such as workload, institutional support, leadership experience, resources, and work–life balance. More research is needed using larger samples, measuring instruments that have been established and validated, and using longitudinal or intervention designs to investigate the role of problem-focused coping in stress management. Other professional development programs that could be beneficial for educational authorities include those related to problem solving, time management, delegation, and conflict resolution. The research brings insights from the sphere of stress amongst female educational leaders to the discussion and provides some insights for future research directions.

Non-Commissioned Officers (NCOs) provide frontline guidance and support in demanding military environments, where operational workloads can affect personnel well-being and performance. This study described junior enlisted personnel’s assessments of NCO leadership, occupational burnout, and operational performance at the 560th Air Base Group, Brigadier General Benito N. Ebuen Air Base, during 2026, and examined challenges encountered by First Sergeants. A descriptive survey design involved 180 junior enlisted personnel selected from 326 eligible personnel through squadron-stratified sampling, supplemented by qualitative accounts from 11 First Sergeants. Adapted questionnaires measured four leadership dimensions, three burnout dimensions, and four performance dimensions; frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, and thematic analysis were used. Leadership ratings ranged from 3.9236 for supervision, mentorship, and welfare support to 4.0361 for task guidance. Emotional exhaustion was moderate (M = 2.7833), whereas depersonalization (M ≈ 2.42) and reduced personal accomplishment (M = 2.1375) were low. Operational performance ratings were favorable (M = 4.0056–4.1667). Interview accounts identified manpower shortages, inadequate resources, strain on personnel welfare, and interpersonal leadership concerns. The findings informed a proposed Leadership Enhancement and Sustainability Framework prioritizing staffing, mentoring, workload management, and leadership integrity. Because the thesis did not report predictive regression or correlation tests, the results support descriptive assessment and an intervention proposal rather than established statistical prediction.

While existing literature recognises mentorship as an important strategy for leadership development, there is limited empirical understanding of how women experience and negotiate mentorship as they advance into school leadership in the South African context. Despite policy efforts to promote gender equity, women remain underrepresented in school leadership, and the role of mentorship in addressing this disparity remains insufficiently understood. This study explores mentorship as a relational mechanism through which women negotiate access, leadership identity, and social capital in their advancement into school leadership. An interpretive qualitative design, underpinned by a narrative phenomenological approach and informed by Social Capital Theory, was used to explore the experiences of six purposively selected women leaders from township schools in a single district in KwaZulu-Natal. Data were generated through semi-structured interviews and were analysed thematically. Participants reported that supportive mentoring relationships provided them with confidence, professional visibility, networking opportunities, leadership guidance, and encouragement to pursue leadership positions. Participants with limited access to mentorship described feelings of isolation, reduced access to leadership guidance, and fewer opportunities for professional development. They also reported seeking mentorship through external professional networks and women-centered spaces when support within their immediate school environments was limited. Some participants described mentoring relationships characterised by unequal power dynamics, limited trust, or inappropriate behaviour. Based on these accounts, the researchers interpret mentorship as an uneven, relational, and context-dependent mechanism through which women negotiate access to professional resources, leadership identity, and social capital. The findings suggest that mentorship can facilitate women's leadership development when relationships are supportive and trusting, but may also constrain agency when mentoring relationships reproduce hierarchical and gendered power relations. The study, therefore, extends understanding of mentorship by shifting attention from the mere availability of mentors to the relational, institutional, and power conditions that shape how mentorship is experienced and mobilised. Although limited by its small, context-specific sample, the study provides contextually grounded insights into mentorship and women's advancement into school leadership. It highlights the need for structured, responsive, and gender-sensitive mentoring opportunities.

The article highlights the use of a Venn diagram in military education as a tool for comparing close concepts and substantiating their general and distinctive features. Based on methodical sources related to graphic organization, a conditional training session designed to study command and leadership activities is developed. Pre-defining comparison criteria, placing features with evidence, and formulating a written conclusion based on the diagram are proposed. The importance of the method is revealed in avoiding the strict antithesis of concepts and demonstrating their mutual relationship.

This research aims to analyze and compare the effectiveness of authoritarian and democratic leadership styles in improving student discipline in schools. The method employed is a Systematic Literature Review (SLR) using content analysis of ten reputable scientific articles published within the last decade. The results demonstrate that authoritarian leadership tends to produce only instant and fragile compliance based on fear of punishment. Conversely, democratic leadership is proven to be significantly more effective in fostering sustainable discipline by building students' intrinsic awareness through persuasive communication, dialogue, and role modeling. This democratic-transformative pattern successfully cultivates independent, responsible, and emotionally mature student characters. Therefore, democratic leadership is recommended as the primary paradigm in modern educational management to create a conducive school ecosystem.

این پژوهش با هدف تحلیل و مقایسه اثربخشی سبک‌های رهبری استبدادی و دموکراتیک در بهبود نظم دانش‌آموزان در مدارس انجام شده است. روش مورد استفاده، مرور نظامند ادبیات (SLR) با تحلیل محتوای ده مقاله علمی معتبر منتشر شده در دهه اخیر است. نتایج نشان می‌دهد که رهبری استبدادی تمایل دارد تنها اطاعتی لحظه‌ای و شکننده مبتنی بر ترس از تنبیه ایجاد کند. در مقابل، رهبری دموکراتیک در پرورش نظم پایدار از طریق ایجاد آگاهی درونی دانش‌آموزان با استفاده از ارتباطات اقناعی، گفت‌وگو و الگوسازی، به‌طور قابل‌توجهی مؤثرتر ثابت شده است. این الگوی دموکراتیک-تبدیلی موفق به پرورش شخصیت دانش‌آموزانی مستقل، مسئول و از نظر عاطفی بالغ شده است. بنابراین، رهبری دموکراتیک به‌عنوان پارادایم اصلی در مدیریت آموزشی مدرن برای ایجاد اکوسیستم مطلوب مدرسه توصیه می‌شود.

Educational change requires educators to adapt to evolving pedagogical, technological, and organizational demands. This cross-sectional study examined associations among instructional leadership, psychological empowerment, perceived collective efficacy, and adaptive performance among 401 educators recruited through convenience sampling from three public and private schools in Sulu Province, Philippines. Partial least squares structural equation modeling showed no significant direct association between instructional leadership and adaptive performance. Instructional leadership was nevertheless indirectly associated with adaptive performance through psychological empowerment, perceived collective efficacy, and the theoretically specified sequence involving both variables. The coefficient for the indirect association through perceived collective efficacy was numerically larger than those for the other indirect pathways, although the differences between indirect effects were not formally tested. The findings are consistent with the hypothesized indirect-association model but do not establish mediation as a temporal or causal process. Because the data were cross-sectional, self-reported, and nonprobability-based, the results apply to the participating educators and should not be generalized to Philippine educators as a whole.

Digital transformation is reshaping school management and creating new demands for leadership competencies, decision-making, and resource allocation. This study examines the development of management competencies among general secondary school principals in Uzbekistan and proposes an organizational and economic mechanism to support their professional growth. Drawing on scientific literature, functional analysis, and process modelling, the research identifies key factors influencing effective school leadership in a digital environment. The proposed mechanism integrates competency assessment, targeted professional development, collaborative implementation, and systematic evaluation of managerial performance. Particular attention is given to evidence-based decision-making, efficient resource management, and staff coordination. The findings provide a conceptual foundation for strengthening school governance and improving organizational practices while highlighting the need for further empirical validation.

School accreditation in Indonesia is often reduced to completing documents before the assessment visit, so the quality it produces tends to be administrative and short-lived. SDIT Ar Refah Tanjungpinang faced the same problem before it raised its accreditation rating from C to A. This study aims to analyse the principal's strategies for building a quality culture from a Total Quality Management perspective, to explain how the values of amanah (trustworthiness) and ihsan (excellence) are internalised into that culture, and to reveal the impact of this culture on the accreditation transformation. The study employed a qualitative approach with a single case study design. Data were collected through in-depth interviews, participant observation, and document analysis involving the principal, teachers, administrative staff, foundation board members, the school committee, and the accreditation team. The data were analysed using the interactive model of data condensation, data display, and conclusion drawing, and their trustworthiness was tested through source and technique triangulation. The findings show that the principal built a quality culture through shared quality awareness, documented work cycles, improvement-oriented evaluation, team collaboration, and role modelling. Amanah and ihsan served as intrinsic motivation that shifted work orientation from compliance to worship. The study concludes that integrating TQM principles with amanah and ihsan produces a substantive accreditation transformation, because quality is embraced as a moral and spiritual responsibility of the entire school community.

This study examined sustainability-oriented school leadership, environmental management practices, and climate resilience among selected school heads in Sapa-Sapa I District, Tawi-Tawi, as a basis for developing a Sustainable School Governance Framework. Anchored in the Whole-Institution Approach to Education for Sustainable Development, Sustainable Educational Leadership, and Organizational Climate Resilience, the study employed a descriptive-correlational design using a structured five-point Likert-scale questionnaire. Descriptive statistics and Kendall's tau-b correlation were applied to 12 school-head response profiles. The illustrative results indicated High levels of sustainability-oriented leadership (M = 3.55) and environmental management practices (M = 3.43), while climate resilience was rated Moderate (M = 3.33). Limited financial resources (66.67%), insufficient training (58.33%), inadequate infrastructure (50.00%), and limited technological support (41.67%) emerged as major challenges. A significant positive relationship was observed between leadership and environmental management (τ = 0.467, p = 0.048), while relationships involving climate resilience were not statistically significant. A preliminary Sustainable School Governance Framework was proposed, emphasizing strategic leadership, environmental resource management, disaster preparedness, stakeholder engagement, and continuous improvement. The study recommends strengthening institutional monitoring, resource conservation, capacity-building initiatives, and learning continuity mechanisms, subject to validation using actual survey data. The study aligns with SDG 4 (Quality Education), SDG 12 (Responsible Consumption and Production), and SDG 13 (Climate Action). Its potential sustainability impact involves strengthening environmental responsibility, institutional resilience, collaborative governance, and climate-responsive educational management in island-based school communities.

Folk Development Colleges (FDCs) are intended to equip young people and adults with practical capabilities for productive work, yet little is known about graduates’ transition from training to self-employment. This study explored how vocational training, entrepreneurship education, and life-skills training were perceived to support graduates’ self-employment in two selected FDCs in Mtwara Region, Tanzania. Guided by Human Capital Theory, it used an interpretivist qualitative multiple-case design. Thirty-six participants were selected purposively: 24 graduates, 10 tutors, and two principals. Data were collected through two focus group discussions and semi-structured interviews, then analysed using reflexive thematic analysis. Participants reported that vocational training developed practical competencies applied in tailoring, agriculture, poultry keeping, welding, food processing and other income-generating activities. Entrepreneurship education strengthened opportunity recognition, business planning, costing, marketing, record-keeping and financial management, while life-skills training supported communication, teamwork, leadership, problem-solving, adaptability and confidence. Experiential learning connected the three training components. However, outdated or insufficient equipment, restricted finance and markets, weak mentorship and industry linkages, limited incubation support and incomplete graduate tracking constrained application. FDC programmes therefore provided complementary preparation for self-employment, but training alone could not ensure enterprise establishment or continuity. Modern resources, sustained practical learning, stronger enterprise-support linkages and systematic graduate tracking are required. As the evidence is context-specific and self-reported, the findings indicate perceived contributions rather than causal effects or verified long-term business sustainability.

Effective leadership is important to the functioning and development of private higher education institutions. This study analyzed leadership experiences and perceptions at Africa Renewal University (AfRU), focusing on the qualities and practices perceived to contribute to effective leadership. A mixed-method case study design was used, combining structured questionnaires and semi-structured interviews with students, teaching staff, non-teaching staff, management and senior leaders. The study obtained responses from 133 participants out of a target population of 200, representing a 66.5% response rate. Transformational leadership was the most frequently identified leadership style across all respondent groups, reported by 86.96% of students, 77.5% of teaching staff, 66.67% of non-teaching staff, and 70% of management and senior leaders. Among the leadership qualities examined, integrity and ethics received the highest number of responses, followed by effective communication, problem-solving and decision-making. Empathy and emotional intelligence and visionary thinking were also identified, although their emphasis varied across respondent groups. The findings indicate that perceived leadership effectiveness at AfRU was associated with a combination of ethical conduct, effective communication and practical leadership capabilities within a predominantly transformational leadership context. The study highlights the importance of developing leaders who can combine ethical character with effective communication, decision-making and problem-solving in private higher education.

Curriculum reform depends on how school leaders support its everyday implementation. This study examined the relationship between curriculum leadership practices and perceived curriculum implementation effectiveness among public school heads in Albay, Ligao City, and Iriga City, Philippines. Guided by Hallinger and Murphy’s instructional leadership model, a cross-sectional descriptive-correlational design was used. Fifty school heads voluntarily completed a questionnaire containing 60 items across six subscales. Analyses included descriptive statistics, internal consistency estimates, Pearson correlation, and simultaneous multiple regression, supplemented by rank-based correlation, robust standard errors, and influential-case checks. Respondents reported very high leadership practices (M = 4.702, SD = 0.375) and implementation effectiveness (M = 4.678, SD = 0.359). However, 71.2% of item responses received the highest rating, indicating a ceiling effect. Overall leadership and implementation scores were strongly associated (r = .804, p < .001). The regression model explained 66.8% of the observed variance. Positive learning climate was the only dimension with a significant unique association (B = 0.535, β = .595, p = .002), a finding retained in sensitivity analyses. Mission definition and instructional management did not contribute significant additional variance after their overlap with learning climate was considered. Findings suggest that collaboration, recognition, inclusion, and professional learning deserve attention in curriculum support. Nevertheless, the voluntary sample, common source of measurement, unverified content validity, and overlapping predictors limit interpretation. The results describe perceptions rather than independently demonstrated effectiveness and cannot establish causation. Larger studies using validated instruments, teacher reports, observations, and documentary evidence are needed to test these relationships.

In today’s dynamic service sectors, particularly aviation and tourism, innovation is a vital driver of performance. While leadership is known to foster innovation, the mechanisms by which leadership influences innovation outcomes through team learning remain underexplored. This study examines the impact of innovation leadership on team performance through team explorative learning, employee innovation, and team innovation, and further examines the moderating role of customer relationship management (CRM) practices in these relationships. Drawing on Social Exchange Theory and Social Learning Theory, innovation is conceptualized as a multi-level outcome shaped by leadership and team dynamics. Using Structural Equation Modelling on survey data from 430 employees and leaders in Vietnam’s aviation and tourism sector, the findings show that innovation leadership enhances team explorative learning, which in turn promotes employee and team innovation. These innovation outcomes subsequently enhance team performance, confirming their mediating roles in the relationship between team explorative learning and performance. Moreover, customer relationship management (CRM) practices moderate these relationships by strengthening the effect of team innovation on performance and attenuating the direct relationship between team explorative learning and team performance. In contrast, CRM practices had a limited moderating effect on the relationship between employee innovation and team performance. This study advances understanding of the indirect pathways through which leadership drives innovation and highlights CRM practices as a boundary condition. Practical implications for managing innovation in complex service environments are offered.

The effectiveness of young football players’ athletic training is determined by the interaction of physical, technical, tactical, theoretical, integrated, and psychological components. In team sports, communicative and organizational inclinations are of particular importance as psychological prerequisites for effective interaction and the realization of leadership potential. Purpose. To identify and compare the age-related characteristics of communicative and organizational inclinations in young football players and to determine their role in the implementation of leadership functions in team activities. Materials and methods. To achieve the aim of the study, an analysis was conducted analysis of scientific and methodological literature, comparison, psychological assessment using the «Assessment of Communicative and Organizational Inclinations» by V. V. Sinyavskyi and B. O. Fedorishyn, and methods of mathematical statistics, including the Kruskal–Wallis test. The study involved three groups of football players (n=108): aged 9–10 (n=33), 13–14 (n=37), and 16–17 years (n=38) from Children and Youth Sports Schools in Kyiv.Results. Significant individual variability in the indicators was established. Communicative inclinations were found to be more developed than organizational inclinations. Their mean values were 3.00±1.58, 2.92±1.40, and 3.21±1.45 points, respectively, across the three age groups, while organizational inclinations were 2.03±1.33, 2.24±1.42, and 2.34±1.38 points. The oldest group demonstrated a higher proportion of athletes with high and very high levels of communicative inclinations, whereas a low level predominated in organizational inclinations across all age groups. No statistically significant age-related differences were found in communicative (H=0.75; p=0.69) or organizational inclinations (H=1.11; p=0.57). Conclusions. Communicative and organizational inclinations are important psychological prerequisites, but not direct indicators, of leadership function implementation. The communicative component creates prerequisites for information, motivational, mediating, and representative functions, while the organizational component contributes to planning, coordination, and responsibility-taking. The findings support the need for targeted development of these characteristics and the application of distributed leadership principles.

We examine whether a top-up school grant for Ethiopia's emerging regions, introduced under GEQIP-E in 2018/19, narrowed mathematics learning gaps. Difference-in-differences estimates using Grade 4 data from the RISE Ethiopia survey (2018/19–2021/22) show relative gains of 0.42–0.52 standard deviations, largest among rural and poorer children. Results hold with regional controls, gain scores, school-level models and school fixed effects, but shrink under region-specific trends. About half of each gain reflects emerging regions avoiding a post-2018 decline elsewhere, so the estimates are upper bounds for the top-up alone. School leadership, community participation and teacher knowledge appear to be key channels.

این پژوهش بررسی می‌کند که آیا اعطای کمک‌هزینه تکمیلی به مدارس در مناطق در حال ظهور اتیوپی، که در سال تحصیلی ۲۰۱۸/۱۹ تحت برنامه GEQIP-E معرفی شد، شکاف‌های یادگیری ریاضیات را کاهش داد یا خیر. برآورد‌های تفاوت-در-تفاوت‌ها با استفاده از داده‌های پایه چهارم از نظرسنجی RISE Ethiopia (۲۰۱۸/۱۹–۲۰۲۱/۲۲) نشان‌دهنده کسب‌کردن‌های نسبی معادل ۰.۴۲ تا ۰.۵۲ انحراف معیار است که بیشترین میزان آن در میان کودکان روستایی و فقیرتر مشاهده شد. نتایج با کنترل‌های منطقه‌ای، نمرات کسب‌کردنی، مدل‌های سطح مدرسه و اثرات ثابت مدرسه پابرجا هستند، اما تحت روندهای خاص منطقه‌ای کاهش می‌یابند. حدود نیمی از هر کسب‌کردن ناشی از آن است که مناطق در حال ظهور از افت پس از سال ۲۰۱۸ که در سایر مناطق رخ داد، در امان ماندند؛ بنابراین این برآورد‌ها کران‌های بالایی برای کمک‌هزینه تکمیلی به تنهایی محسوب می‌شوند. به نظر می‌رسد رهبری مدرسه، مشارکت جامعه و دانش معلمان کانال‌های کلیدی باشند.

This paper examines the significant role played by teachers in fostering the holistic development of students, extending beyond academic achievement to encompass their intellectual, emotional, social, ethical, physical and creative growth. Teachers play a significant role in shaping students’ knowledge, skills, attitudes, values and competencies through effective pedagogical practices, learner-centered approaches and inclusive classroom environments. Their ability to recognize diverse learning needs, encourage critical thinking, nurture creativity and promote social-emotional well-being is essential for facilitating meaningful and comprehensive student development. Furthermore, continuous professional development and adherence to ethical and professional standards enable teachers to respond effectively to the evolving educational needs of learners. However, holistic student development cannot be achieved through teacher’s efforts alone. Educational institutions and school leadership also play a crucial role in establishing supportive, equitable, and inclusive learning environments. The paper highlights the importance of shared leadership, collaborative planning and professional learning communities (PLCs) in strengthening cooperation between teachers and school administration. Such collaborative practices can facilitate the integration of academic learning with life skills, value education, experiential learning and the development of essential twenty-first century competencies; the paper also examines challenges that may hinder holistic student development, including limited resources, time constraints, hierarchical administrative structure and inadequate opportunities for professional collaboration. It argues that fostering trust, effective communication, psychological safety and collective responsibility is essential for overcoming these barriers. The paper concludes that holistic student development requires a collaborative and learner-centered educational ecosystem in which teachers; school leaders and other stakeholders work together to nurture well-rounded, responsible, resilient and lifelong learners.

ABSTRACT Digital transformation in education has encouraged changes in school management, requiring school principals to demonstrate adaptive and visionary leadership and to facilitate organizational change. Transformational leadership is a relevant approach because it emphasizes the ability of leaders to build a vision, provide motivation, encourage innovation, and empower teachers in responding to change. This study aimed to analyze teachers’ perceptions of the principal’s transformational leadership in the digital era at SMAN 9 Mataram based on the dimensions of idealized influence, inspirational motivation, intellectual stimulation, and individualized consideration. The study employed a quantitative approach with a descriptive survey design. The study population and sample consisted of 57 teachers selected using total sampling (census sampling), in which all active teachers were included as respondents. Data were collected through questionnaires and analyzed using descriptive statistics. The results showed that teachers’ perceptions of the principal’s transformational leadership were in the positive category. The principal was perceived as demonstrating exemplary leadership, fostering motivation, supporting innovation, and paying attention to teachers’ professional development. These findings indicate that transformational leadership is reflected in various leadership practices that support an adaptive school environment in response to educational change and digital transformation. ABSTRAK Transformasi digital dalam pendidikan telah mendorong perubahan dalam pola pengelolaan sekolah sehingga kepala sekolah dituntut memiliki kepemimpinan yang adaptif, visioner, dan mampu menggerakkan perubahan organisasi. Kepemimpinan transformasional menjadi pendekatan yang relevan karena menekankan kemampuan pemimpin dalam membangun visi, memberikan motivasi, mendorong inovasi, serta memberdayakan guru dalam menghadapi perubahan. Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis persepsi guru terhadap kepemimpinan transformasional kepala sekolah pada era digital di SMAN 9 Mataram berdasarkan dimensi idealized influence, inspirational motivation, intellectual stimulation, dan individualized consideration. Penelitian ini menggunakan pendekatan kuantitatif dengan desain survei deskriptif. Populasi sekaligus sampel penelitian berjumlah 57 guru yang dipilih menggunakan teknik sampling jenuh (sensus), sehingga seluruh guru aktif dijadikan responden. Data diperoleh melalui kuesioner dan dianalisis menggunakan statistik deskriptif. Hasil penelitian menunjukkan bahwa persepsi guru terhadap kepemimpinan transformasional kepala sekolah berada pada kategori positif. Kepala sekolah dinilai mampu memberikan keteladanan, membangun motivasi, mendukung inovasi, serta memperhatikan pengembangan kompetensi guru. Temuan ini menunjukkan bahwa kepemimpinan transformasional tercermin dalam berbagai praktik kepemimpinan yang mendukung terciptanya lingkungan sekolah yang adaptif terhadap perubahan dan transformasi digital pendidikan.

This qualitative study examines how K–12 educational leaders describe and make sense of their leadership practices related to instructional support, evaluation and improvement strategies, collaborative relationships and trust, and parent and community engagement. Drawing on open-ended survey responses from practicing school and district leaders, the study employs inductive thematic analysis to explore leadership efficacy as enacted through daily practice rather than expressed solely as an abstract belief. Guided by Bandura’s self-efficacy theory, Bronfenbrenner’s ecological systems theory, and transformational leadership theory as interpretive lenses, leaders’ narratives are situated within the relational and contextual systems shaping leadership work. Findings reveal a coherent, practice-oriented leadership narrative grounded in collaboration, trust-building, reflective practice, and responsiveness to local context. Instructional leadership and evaluation were consistently framed as growth-oriented, relational processes, while collaborative relationships and trust emerged as foundational conditions enabling leadership practice across domains. Parent and community engagement was described as a reciprocal, boundary-spanning function rooted in communication, visibility, and partnership. Collectively, the findings position leadership efficacy as a relational and contextually embedded practice and highlight implications for leadership preparation and professional learning.

The implementation of the Merdeka Curriculum in elementary schools requires continuous teacher professional development and collaborative support systems. Teacher working groups have an important role as professional learning communities that facilitate teachers in adapting to curriculum changes and improving instructional practices. This study aims to analyze the role of the Sekbin 2 Teacher Working Group (Forum Kelompok Kegiatan Guru/ FKKG) in strengthening the implementation of the Merdeka Curriculum at elementary schools in Tonjong District, Brebes Regency. This study employed a qualitative approach with a descriptive case study design. Data were collected through in-depth interviews, observations, and document analysis. The research participants consisted of the FKKG chairperson, administrators, elementary school teachers, principals, and school supervisors selected through purposive sampling. Data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman, consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing. Data credibility was ensured through source and technique triangulation. The findings indicate that FKKG Sekbin 2 plays three strategic roles in supporting the Merdeka Curriculum implementation. First, FKKG functions as a professional learning community that strengthens teacher competence through collaborative discussions, sharing best practices, and developing learning tools. Second, the sustainability of FKKG activities is supported by educational leadership and organizational support from principals and supervisors. Third, FKKG contributes to transforming instructional practices by encouraging student-centered learning, differentiated instruction, and innovative teaching strategies. This study concludes that FKKG can serve as a strategic educational management instrument for strengthening curriculum implementation through collaborative professional development, organizational support, and sustainable improvement of teacher practices.

This study assessed the extent of instructional supervision practices among head teachers in public primary schools in Kibondo District, Tanzania. The study was guided by the positivist research paradigm and employed a mixed-methods approach using a convergent parallel research design. A total of 294 participants were involved in the study, comprising 12 head teachers, 272 primary school teachers, 9 Ward Education Officers (WEOs), and 1 District Education Officer (DEO). Head teachers, WEOs, and the DEO were selected using purposive sampling, while primary school teachers were selected through simple random sampling. Quantitative data were collected using structured questionnaires administered to teachers, while qualitative data were obtained through interviews with head teachers, WEOs, and the DEO. Documentary review was also used to examine supervision schedules, classroom-observation records, lesson-plan monitoring records, and teachers’ feedback records. Quantitative data were analysed using the Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) through descriptive statistics, particularly means and standard deviations, while qualitative data were analysed thematically. The findings revealed that instructional supervision practices were generally implemented at low to moderate levels. Maintaining written supervision records received the highest rating (M = 2.80, SD = 1.40), followed by organising school-based professional development (M = 2.65, SD = 1.40) and encouraging peer observation and mentoring (M = 2.61, SD = 1.44). In contrast, classroom-focused activities recorded relatively lower ratings, including reviewing teachers’ schemes of work (M = 2.26, SD = 1.51), classroom observation (M = 2.27, SD = 1.48), checking lesson plans (M = 2.29, SD = 1.47), and monitoring continuous assessment practices (M = 2.29, SD = 1.53). Qualitative and documentary evidence indicated that competing administrative responsibilities, staffing constraints, and other school-level demands constrained the consistent implementation of classroom-focused supervision. The study concludes that instructional supervision was implemented unevenly, with relatively greater emphasis on administrative documentation and professional development activities than on direct classroom-focused supervision. The study recommends strengthening head teachers’ instructional leadership competencies, reducing competing administrative workloads, addressing staffing constraints, and establishing systematic mechanisms for regular classroom observation, constructive feedback, professional development, and follow-up of instructional practices.

This study investigated assistant principals’ self-perceptions of their role as instructional leaders and examined the corresponding perceptions of principals. Grounded in Weber's (1996) instructional leadership model and using the Principal Instructional Management Rating Scale (PIMRS), this quantitative study surveyed assistant principals and principals from a large suburban district. Findings reveal a gap: assistant principals rated themselves higher in instructional leadership than their principals. The results indicate that the assistant principal role requires a clearer definition, targeted professional development, and leadership succession planning. These findings offer implications for educational leadership training and school district practices.

This study explores examines the role of expert educators in leading cross-school professional learning networks (PLNs) that are intentionally embedded within a professional development program designed to which cultivate future-ready and inclusive school leaders in Hong Kong. Drawing on a qualitative, open-ended questionnaire-based report from 26 expert educators, including 21 expert principals (EP) and 5 senior expert principals (SEP), the research examines their roles and the challenges they face in fostering cross-school collaboration. The study identified five interrelated leadership practices employed by the EPs and SEPs, including (1) fostering intense collaboration; (2) facilitating reflection; (3) developing a shared sense of purpose; (4) supporting cross-boundary learning; and (5) embodying reciprocal learning. The study contributes to the growing literature on leadership development grounded in PLNs. The findings argue the significance of experts and their independent leadership strategies to establish cross-school PLNs, pointing out that trust and embodying reciprocal learning reinforce their sustained engagement in cross-school PLNs. This study prompts further exploration of how leadership can establish and sustain cross-school PLNs for leadership development. The findings inform policymakers and educational leaders about how to develop meaningful learning across schools. Recommendations are offered to educational policymakers and school management bodies to prioritize the strengthening of professional networks for leadership development through active participation and expert guidance in the field.

Effective school leadership is vital to school management, teacher performance, and quality education. This study examined the leadership skills, core behavioral skills, and administrative practices of public secondary school heads in the Schools Division of Cagayan de Oro City during the school year 2025–2026. It assessed key leadership and behavioral competencies and determined their relationships with administrative practices. A descriptive-correlational design was used, with universal sampling of 105 school heads. Data were gathered through a standardized questionnaire anchored on the Results-Based Performance Management System and the Philippine Professional Standards for School Heads. Frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, and Pearson correlation were used. Findings showed high levels of leadership skills, core behavioral skills, and administrative practices. People development was the strongest leadership dimension, while teamwork and innovation were the most evident core behavioral competencies. Managing school operations and resources, and focusing on teaching and learning, were among the strongest administrative practices. The study found significant positive relationships between leadership skills and administrative practices, and between core behavioral skills and administrative practices. The study concludes that effective school leadership requires a combination of people leadership, professional behavior, instructional leadership, strategic management, and administrative competence. It recommends needs-based leadership development, mentoring and coaching, stronger results-focused practices, ongoing instructional leadership training, stakeholder engagement, reflective practice, and individualized professional development plans to support the continued growth of school heads.

This study investigated how school leadership teams drive equity-centered instructional practices in K–12 schools. It aimed to synthesize contemporary research to identify leadership behaviors, structures, and conditions that contribute to equitable student learning environments. This qualitative literature review examined 10 peer-reviewed empirical studies published between 2019 and 2025. Studies were selected based on their focus on instructional leadership, equity, and K–12 educational contexts. A thematic analysis was used to identify recurring patterns and strategies across the literature. Five major themes emerged: (1) inclusive leadership that fosters shared decision-making and relational trust; (2) equity-focused leadership pipelines that prepare leaders to identify and address systemic barriers; (3) equity-oriented data practices that contextualize academic metrics and inform instructional change; (4) culturally responsive instruction supported by school-wide professional learning; and (5) collaborative leadership that centers family and community engagement. These themes were reinforced across studies involving varied contexts and leadership roles. The review was limited to studies published in English and focused primarily on U.S. educational contexts. Districts and policymakers can use these findings to design leadership preparation programs, refine professional development strategies, and align accountability frameworks with equity goals.

Teachers’ participation in professional development is often high, yet it does not always translate into classroom innovation, a persistent transfer-of-learning gap. This study explores how principals’ assertive communication was associated with teachers’ professional competence development in two junior high schools (one public, one private) in Brebes Regency, Indonesia. An explanatory sequential mixed-methods design was used: baseline teacher competence was descriptively mapped from the Ruang GTK platform and the Education Report (Rapor Pendidikan), followed by a qualitative phase with 22 purposively selected informants (principals, vice-principals, teachers, students, and parents). Data were gathered through surveys, interviews, observations, and document analysis, and analyzed using Miles et al.’s interactive model with triangulation. Baseline data showed high training participation (score 4) but stagnant instructional innovation and classroom management (scores 2–3). Four interactional dimensions of assertive communication emerged: directive transparency, dialogic respect, non-blaming corrective feedback, and facilitative advocacy. These were associated with reduced teacher defensiveness and greater openness to interactive and digital teaching, and varied with institutional readiness. The study frames assertive leadership as a dynamic system of instructional communication rather than a fixed trait. Given its two-school, non-causal design, the findings are context-specific; they suggest that sustaining competence requires structured post-training clinical supervision and a constructive feedback culture.

Higher education institutions are expected to continuously evaluate graduate programs to ensure that curricular offerings remain relevant, responsive, and aligned with the evolving demands of professional practice. This study assessed the relevance and applicability of the Master of Arts in Educational Management (MAEM) curriculum of Guagua National Colleges to the current professional work of its graduates and identified areas for curriculum enhancement. Using a quantitative descriptive-comparative research design, data were collected from 33 MAEM graduates through a structured survey questionnaire. Descriptive statistics such as frequency, percentage, weighted mean, and ranking were utilized to analyze quantitative data, while thematic analysis was employed to examine graduates' recommendations. Results revealed that most graduates occupy positions closely related to educational leadership and management, with 87.88% indicating that their present work is highly related or related to educational management. The overall relevance and applicability of the curriculum obtained a very high rating (M = 4.69), while the adequacy of competencies developed through the program received a mean rating of 4.67. Human Resource and Organizational Management emerged as the highest-rated competency area (M = 4.76), whereas Problem-Solving and Evidence-Based Decision-Making obtained the lowest mean rating (M = 4.64), though still interpreted as very high. Graduates recommended strengthening content related to digital leadership, educational technology, artificial intelligence, instructional leadership, research utilization, and experiential learning. Based on these findings, a Responsive MAEM Curriculum Enhancement Framework was proposed. The study concludes that the MAEM curriculum remains highly relevant to current professional requirements but should continuously evolve to address emerging educational challenges and technological advancements.

Although professional collaboration among teachers plays a critical role in enhancing school effectiveness and instructional quality, empirical studies that jointly examine the organizational and individual determinants of this collaboration remain limited. This study aimed to identify variables that significantly predict the likelihood of elementary school teachers engaging in professional collaboration. The study employed a quantitative, cross-sectional, and correlational survey design. The sample consisted of 310 teachers working in elementary schools in the city center of Siirt, selected through cluster sampling. Data were collected using the Servant Leadership Scale and the Professional Collaboration subscale. Binary logistic regression analysis was used to analyze the data. Results showed that school level, participation in professional activities, professional seniority, and principals’ servant leadership behaviors significantly predicted teachers’ likelihood of engaging in professional collaboration. In contrast, gender, marital status, educational status, length of time working with the school principal, and length of service at the school were not significant predictors. Overall, the findings highlight the role of servant leadership.

School heads’ leadership practices, such as how they set direction, support instruction, and build trust, are consistently linked to teachers’ work satisfaction, which in turn shapes motivation, commitment, and retention. The main objective of this study was to determine the School Heads’ Instructional Leadership Practices and Teachers’ Work Satisfaction in selected districts of the Division of Bukidnon during the School Year 2026–2027. Specifically, this aimed to find out the level of respondents’ perception of school heads’ instructional leadership practices; ascertain the level of work satisfaction in terms of the motivator factor; and determine whether a relationship exists between school heads’ instructional leadership practices and teachers’ work satisfaction in terms of the hygiene factor and as well as motivator factor. The study used a descriptive-correlational design and included two hundred five (205) Key Stage 2 teachers selected through universal sampling. Data were collected using a researcher-made questionnaire and analyzed using weighted mean, Pearson correlation, and multiple regression. Findings showed that instructional leadership was highly practiced, especially in aligning the school vision. Teachers also reported high job satisfaction in both hygiene and motivator factors. Instructional leadership was positively related to teachers’ work satisfaction. It also significantly predicted work satisfaction, with school vision alignment being the strongest predictor. It is concluded that instructional leadership is most effective when school heads ensure that the school’s mission and academic goals are perfectly aligned with the school-wide program and the current DepEd curriculum standards. School heads should improve teamwork, teaching, resource use, staff training, recognition, and the school environment.

This study identified the competency needs of emerging school leaders in financial management, strategic partnerships, and project implementation as a basis for developing a capability building program. Using a descriptive research design integrated with a Research and Development (R&D) approach, the study involved 68 emerging school leaders, specifically Head Teachers and newly appointed School Heads with zero to three years of leadership experience in a public schools division in Northern Luzon, Philippines. The researchers gathered data using a competency needs assessment survey aligned with the Philippine Professional Standards for School Heads (PPSSH). The findings revealed that financial management was identified as a Moderate Training Need, while strategic partnerships and project implementation were identified as Extensive Training Needs. Based on these findings, the STEP UP! (Strengthening and Training Emerging Personnel for Upgraded Performance) Capability-Building Program was developed to address the identified competency gaps. The program subsequently underwent expert validation and pilot implementation. Validation results indicated an overall rating of Very Highly Valid, demonstrating strong alignment with competency needs, professional standards, content requirements, and implementation mechanisms. Evaluation based on Kirkpatrick’s Four-Level Model further showed that the program was highly effective, as participants reported positive reactions, increased knowledge and skills, successful application of learning in the workplace, and perceived improvements in leadership performance and school operations. The study concludes that a needs-based and standards-aligned capability-building program can effectively strengthen the competencies of emerging school leaders and contribute to improved school governance, stakeholder engagement, and project implementation.

This study explored collaborative lesson planning practices as part of lesson study-based supervision in selected public primary schools in Bagamoyo District, Tanzania. The study was guided by Social Constructivist Theory and employed a qualitative case study design, with Bagamoyo District as the bounded case and four selected public primary schools as embedded units of analysis. A total of 34 participants, comprising 28 classroom teachers, four head teachers, and two Ward Education Officers, were purposively selected. Data were collected through semi-structured interviews, focus group discussions, observation, and document analysis and were analysed thematically. The findings revealed that collaborative lesson planning was widely practiced in the selected schools through joint preparation of lesson plans, discussion of learning objectives and teaching strategies, development of teaching aids, and sharing of instructional knowledge and resources. Teachers reported that these practices enhanced professional learning, teaching confidence, pedagogical knowledge, and collective problem-solving. However, the implementation of collaborative lesson planning was constrained by heavy teaching workloads, limited time, inadequate instructional resources, and competing administrative responsibilities. The study concludes that collaborative lesson planning constitutes an important foundation of lesson study-based supervision and provides teachers with opportunities for continuous professional learning and improvement of instructional practice. The study recommends that school leaders and education authorities allocate adequate time and resources for collaborative lesson planning, strengthen institutional support, and minimise competing responsibilities that interfere with regular lesson study activities

This study determined the administrative strategies employed by school leaders in implementing enhanced digital-based literacy instruction in selected public elementary schools in the City of Naga, Cebu (Region VII), and Calubian, Leyte (Region VIII), during School Year 2025–2026. It examined the respondents’ demographic and professional profiles; the level of implementation of digital-based literacy instruction in terms of curriculum integration, technological infrastructure and resources, and teacher pedagogical competence; the administrative strategies employed in resource allocation and maintenance, capacity building and professional development, and instructional supervision and monitoring; and the issues and concerns encountered. The study employed a quantitative descriptive-correlational and descriptive-comparative research design. The respondents comprised 110 school heads and teachers from six public elementary schools, consisting of six school heads (5.45%) and 104 teachers (94.55%). Data were gathered using a researcher-made structured questionnaire anchored on the Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) framework and the Philippine Professional Standards for School Heads (PPSSH). Frequency, percentage, weighted mean, and standard deviation were used for descriptive analysis, while an independent-samples t-test or analysis of variance (ANOVA) and Pearson’s correlation coefficient were proposed for examining differences and relationships. The findings revealed that digital-based literacy instruction was implemented to a great extent (overall weighted mean = 3.45, SD = 0.42), while administrative strategies were employed to a great extent (overall weighted mean = 3.51, SD = 0.39). Instructional supervision and monitoring were revealed to be the most frequently implemented administrative strategy, whereas technological infrastructure and resources were revealed to be the area requiring the greatest improvement. A significant positive relationship was revealed between administrative strategies and the level of implementation (r = 0.62, p < 0.001). Limited internet connectivity, insufficient digital equipment, and the need for continuous teacher training were revealed to be the major implementation concerns. These findings suggest the value of an enhanced digital-based literacy instruction framework emphasizing strategic resource allocation, sustained professional development, reliable technological infrastructure, and consistent instructional supervision.

Purpose: Although leadership behaviors have been widely examined in relation to teacher outcomes, limited empirical research has explored how different leadership dimensions influence teachers’ morale within highly centralized educational systems such as Thailand’s primary education sector. Existing studies have often emphasized administrative control and procedural compliance, while comparatively less attention has been given to the role of relationship-oriented leadership behaviors in sustaining teachers’ morale within centralized administrative contexts. This study therefore examines the relationship between leadership behaviors within educational administration and teachers’ morale in Thai primary schools in central Thailand. Research design, data and methodology: This study employed a quantitative research design using a survey approach. Data were collected from 417 teachers and educational personnel working in primary schools across central Thailand through anonymous self-administered questionnaires. Leadership behaviors were categorized into task-oriented and relationship-oriented dimensions, while teachers’ morale was examined through Herzberg’s Motivation-Hygiene Theory. Descriptive statistics, Pearson correlation analysis, and multiple regression analysis were employed to examine the relationships between leadership behaviors and teachers’ morale. Results: The findings revealed that both task-oriented and relationship-oriented leadership behaviors were positively associated with teachers’ morale. Relationship-oriented leadership behaviors, particularly motivation and participation, demonstrated stronger predictive influence on teachers’ morale than task-oriented dimensions such as planning and supervision. The regression model explained a substantial proportion of variance in teachers’ morale, indicating that interpersonal and participatory leadership practices play an important role within centralized educational environments. Conclusions: The study contributes empirical evidence to educational administration research by demonstrating that leadership effectiveness within centralized educational systems may involve not only administrative coordination and policy implementation but also relationship-oriented leadership practices that support teachers’ professional well-being. The findings further suggest that balancing organizational structure with human-centered leadership may help sustain teachers’ morale within Thai primary schools.

Introduction Transgender and gender diverse (TGD) older adults in the United States (U.S.) face barriers to accessing health information and resources they need to make informed healthcare decisions. More resources are needed to promote their agency and preparedness to navigate an increasingly complex healthcare system and sociopolitical landscape. The purpose of this study was to develop a testable web-based resource to support informed healthcare decision-making for TGD older adults. Methods This multimethod co-design study integrated a human-centered design approach that centered the perspectives of TGD older adults in the research process. In the prototyping and testing phases of the study, TGD adults and multidisciplinary professionals from across the U.S. were enrolled to co-develop a web-based resource with the research team during individual and paired interviews. Participants also completed a demographic questionnaire and a website usability survey. Thematic analysis of qualitative data was used to identify design themes, which guided iterative prototyping of the web-based resource. Quantitative data were analyzed descriptively. Complementary data from the usability survey and participant interviews were integrated in a joint display. Results A total of 27 participants, of whom 14 (52%) were TGD older adults, enrolled in the prototyping and testing phases. Analysis of qualitative data across both phases yielded five design themes that structured the development of a functional web-based resource: (1) Facilitating healthcare decisions through information and resources; (2) Organizing complex content with clarity and inclusivity; (3) Maintaining security, accessibility, and navigability; (4) Phasing rollout to communities and organizations; and (5) Planning for leadership, stewardship, and partnership. In the prototyping phase, three low- and mid-fidelity prototypes of a health information and resources website for TGD older adults were developed. In the testing phase, participants trialed a mid-fidelity prototype of the website, and their recommendations for improvements were integrated into a high-fidelity prototype for dissemination. Conclusion This study is one of few studies using participatory methods to engage TGD older adults in public health research. Through the development of a health information and resources website, this study demonstrates an innovative and feasible community-based co-design approach to addressing barriers affecting healthcare decision-making for TGD older adults.

Self-leadership and self-efficacy are theoretically and empirically linked, yet limited research explains how individuals interpret self-leadership experiences as evidence of personal capability. Although self-leadership practices and mastery experiences contribute to self-efficacy, the cognitive process through which performance experiences become evidence of competence remains insufficiently understood. Attribution theory explains how individuals infer the causes of performance outcomes but offers limited insight into how these interpretations inform subsequent judgements of personal capability. This paper proposes responsibility attribution as a cognitive mechanism that may explain how performance experiences are incorporated into self-efficacy beliefs. Responsibility attribution is conceptualised as an evaluative appraisal through which individuals determine whether a performance outcome should be interpreted as evidence of their own capability. Outcomes perceived as personally attributable may therefore acquire psychological significance for subsequent self-efficacy judgements. Integrating self-leadership theory, social cognitive theory, and attribution theory, the proposed framework explains how individuals may transform performance experiences into capability judgements that support self-directed behaviour. The paper contributes to attribution theory by specifying a potentially under-theorised function of attributional processing: evaluating whether interpreted outcomes constitute evidence of personal capability. The framework also offers a theoretical basis for future research into self-leadership development and interventions that strengthen learning from experience.

Traditional games enter school programmes as cultural resources, yet the processes connecting participation with collective values remain underexplored. This study examines how schools organize egrang, a traditional stilt-walking game, as cultural pedagogy in Scouting. An interpretive multiple-case design involved four public junior secondary schools in Semarang, Indonesia. Participants included student Scouts, Scout leaders, teachers, principals, and deputy principals. Participant observation, semi-structured interviews, focus-group discussions, and document analysis informed reflexive thematic analysis and cross-case synthesis. Four arrangements emerged: patrol challenges, exploration stations, cultural-preservation activities, and camping programmes. Shared objectives organized peer assistance, responsibility, solidarity, and leadership, while adult facilitation linked experience with cultural meaning. The comparison shows that cooperation depended on task organization and reflection rather than the traditional status of the game alone. An interpretive model connects cultural practice, patrol interaction, and reflection with the possible continued enactment and negotiation of values. Bourdieu’s habitus provides an analytical lens, but the findings do not demonstrate enduring dispositions. Schools should combine shared objectives, inclusive roles, and structured reflection; longitudinal research should examine whether these practices persist beyond Scouting.

The Merdeka Curriculum is Indonesia's most significant curricular reform in a decade, granting schools and teachers wider autonomy over learning design, assessment, and the use of digital resources. Its success, however, depends on whether teachers are prepared to exercise that autonomy and whether technological support is available to sustain it. This article reviews 24 studies published between 2023 and 2026 to examine how teacher readiness and technological support have been addressed in research on the curriculum's implementation. A qualitative systematic review was conducted following PRISMA 2020 reporting principles. Records were drawn from two bibliographic exports and supplementary searches, screened against explicit criteria, and analysed through thematic synthesis. Five themes emerged: conceptual understanding of curriculum components, professional development and training, pedagogical and assessment adaptation, institutional and management support, and technological competence and infrastructure. The synthesis shows that readiness is uneven across regions, school types, and subjects, and that the Merdeka Mengajar Platform has become a central support tool whose benefits depend on teachers' digital competence, time, and school-level facilitation. The article proposes a Readiness-Technology Alignment perspective, arguing that readiness and technological support should be planned together rather than treated as separate policy tracks. Implications for training, leadership, and policy are discussed.

Character education in Vocational High Schools (SMK) faces challenges in aligning technical skill development with student work ethics. This study aims to analyze the role of the Intra-School Student Organization (OSIS) in supporting character education at SMK Puspita Bangsa, South Tangerang City. This study used a descriptive qualitative approach with a case study design. Data collection was carried out through in-depth interviews, participatory observation, and documentation studies, with data validity tested using source and technique triangulation. Data analysis followed the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña. The results show that OSIS plays a crucial role through three main aspects: (1) acting as a peer role model for discipline; (2) executing structured work programs encompassing religious, disciplinary, leadership, and social care dimensions; and (3) internalizing industrial work culture values. The main obstacles encountered include the dynamics of Field Work Practice (PKL) schedules and fluctuations in member participation, which are mitigated through flexible coordination and school management support. This study concludes that OSIS is effectively a strategic vehicle for student character development in vocational schools.

The main objective of the study is to find out the significance of the mediating effects of transformational leadership and work engagement on the relationship between professional self-esteem and teacher efficacy. Utilizing a correlational technique along with a quantitative, non-experimental and mediation research design, data were obtained from 335 public elementary teachers working in four large schools. The researcher used a cluster sampling technique and the statistical tools mean, Pearson r, and path analysis. From the results of the study, it was found that there are very high levels of professional self-esteem, teacher efficacy, transformational leadership of school heads, and work engagement. Moreover, there are no significant relationships between professional self-esteem and transformational leadership, and between transformational leadership and teacher efficacy. There are also no significant relationships between work engagement and teacher efficacy, and professional self-esteem and work engagement. However, there is a significant relationship between professional self-esteem and teacher efficacy. Furthermore, transformational leadership and work engagement have no significant combined mediation on the relationship between professional self-esteem and teacher efficacy. The findings of this study provide implications for policymakers in drafting plans, school heads in creating programs, and teachers in improving their transformational leadership, work engagement, professional self-esteem, and teacher efficacy. Keywords: education, professional self-esteem, teacher efficacy, transformational leadership, work engagement, correlation, teachers, Philippines

Teacher wellbeing has become an increasingly important concern in sustainable education systems because teachers’ professional experiences influence instructional quality, organizational resilience, and the long-term capacity of schools to maintain supportive learning environments. Contemporary perspectives on educational sustainability emphasize that schools are sustainable not only through academic effectiveness but also through their ability to foster participation, professional recognition, supportive relationships, and psychological resources among teachers. Within this perspective, shared instructional leadership can be considered an organizational resource, while teacher job satisfaction represents an important psychological resource contributing to the human foundations of socially sustainable schools. This study examined the relationship between shared instructional leadership and teacher job satisfaction among secondary school teachers in Northern Cyprus. A quantitative correlational research design was employed with 300 teachers working in public secondary schools during the 2024–2025 academic year. Data were collected using the Shared Instructional Leadership Scale and the Teacher Job Satisfaction Scale. Descriptive statistics, Pearson correlation analysis, and simple linear regression analysis were conducted to examine the relationship between shared instructional leadership and teacher job satisfaction. The findings revealed a significant positive relationship between shared instructional leadership and overall teacher job satisfaction ( r = 0.580, p < 0.001). Within this perspective, shared instructional leadership is conceptualized as an organizational resource, while teacher job satisfaction represents a psychological indicator of teachers’ positive professional experiences. ( β = 0.580, p < 0.001), explaining 33.4% of the variance in teacher job satisfaction ( R 2 = 0.334). Significant positive relationships were also found between shared instructional leadership and several dimensions of job satisfaction, including management, achievement–respect–recognition, interpersonal relationships, and the nature of teaching work. The findings suggest that shared instructional leadership may contribute to socially sustainable schooling by strengthening teachers’ professional recognition, relational experiences, and psychological resources. Although social sustainability was not directly measured in this study, the findings highlight leadership practices and teacher satisfaction as important organizational and psychological conditions supporting sustainable educational environments. This study contributes to educational sustainability and leadership literature by emphasizing the human dimension of sustainable schools within the underrepresented context of Northern Cyprus.

رفاه معلمان به عنوان یکی از دغدغه‌های فزاینده در نظام‌های آموزشی پایدار مطرح شده است، زیرا تجارب حرفه‌ای معلمان بر کیفیت آموزش، تاب‌آوری سازمانی و ظرفیت بلندمدت مدارس برای حفظ محیط‌های یادگیری حمایتی تأثیرگذار است. دیدگاه‌های معاصر درباره پایداری آموزشی تأکید می‌کنند که مدارس نه تنها از طریق اثربخشی تحصیلی، بلکه از طریق توانایی خود در تقویت مشارکت، شناسایی حرفه‌ای، روابط حمایتی و منابع روان‌شناختی در میان معلمان پایدار می‌شوند. در این چارچوب، رهبری آموزشی مشارکتی به عنوان یک منبع سازمانی و رضایت شغلی معلمان به عنوان یک منبع روان‌شناختی مهم که به بنیان‌های انسانی مدارس اجتماعی پایدار کمک می‌کند، در نظر گرفته می‌شود. این پژوهش به بررسی رابطه بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی معلمان در میان معلمان دبیرستان‌های قبرس شمالی پرداخت. طرح پژوهش همبستگی کمی با مشارکت ۳۰۰ معلم شاغل در مدارس متوسطه دولتی در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۴ اجرا شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس رهبری آموزشی مشارکتی و مقیاس رضایت شغلی معلمان گردآوری شد. برای بررسی رابطه بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی معلمان از آمار توصیفی، تحلیل همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی ساده استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی کلی معلمان رابطه مثبت معناداری وجود دارد (r = 0.580, p < 0.001). در این چارچوب، رهبری آموزشی مشارکتی به عنوان یک منبع سازمانی و رضایت شغلی معلمان به عنوان شاخص روان‌شناختی تجارب حرفه‌ای مثبت معلمان مفهوم‌سازی می‌شود (β = 0.580, p < 0.001) و ۳۳/۴ درصد از واریانس رضایت شغلی معلمان را تبیین می‌کند (R2 = 0.334). همچنین بین رهبری آموزشی مشارکتی و چندین بعد رضایت شغلی از جمله مدیریت، دستاورد–احترام–شناسایی، روابط بین‌فردی و ماهیت کار تدریس، روابط مثبت معناداری مشاهده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری آموزشی مشارکتی می‌تواند با تقویت شناسایی حرفه‌ای، تجارب ارتباطی و منابع روان‌شناختی معلمان به پایداری اجتماعی مدارس کمک کند. اگرچه پایداری اجتماعی به طور مستقیم در این پژوهش سنجیده نشد، اما یافته‌ها بر اهمیت شیوه‌های رهبری و رضایت معلمان به عنوان شرایط سازمانی و روان‌شناختی مؤثر بر محیط‌های آموزشی پایدار تأکید می‌کند. این پژوهش با تأکید بر بعد انسانی مدارس پایدار در زمینه کمتر بررسی‌شده قبرس شمالی، به ادبیات پایداری آموزشی و رهبری کمک می‌کند.

Leadership development is essential for Islamic educational institutions seeking to improve educational quality while preserving their religious and ethical foundations. This study aims to examine leadership development strategies, identify factors influencing their implementation, and explore the integration of Islamic ethical principles into leadership development. A systematic literature review (SLR) is designed using the PRISMA 2020 reporting framework and thematic synthesis. The review focuses on individual leadership competencies, organizational practices, and Islamic ethical orientation. The proposed analytical framework encompasses professional development, mentoring, succession planning, and distributed leadership, alongside organizational support, institutional culture, and opportunities to apply professional learning. It also examines how amanah (trustworthiness), ‘adl (justice), and syura (consultation) can connect leadership competence with ethical responsibility. The study’s intended contribution is an integrated conceptual framework for understanding leadership development in Islamic educational institutions and informing context-sensitive leadership programmes. Its practical implications concern leadership preparation, institutional policy, and professional learning. However, the strength of these conclusions will depend on the completeness and quality of the studies identified and included in the review. The study’s originality lies in bringing professional competencies, organizational conditions, and Islamic ethical principles into a common analytical framework.

توسعه رهبری برای مؤسسات آموزشی اسلامی که به دنبال ارتقای کیفیت آموزشی در عین حفظ مبانی دینی و اخلاقی خود هستند، امری ضروری است. هدف این مطالعه بررسی راهبردهای توسعه رهبری، شناسایی عوامل مؤثر بر اجرای آن‌ها و واکاوی ادغام اصول اخلاقی اسلامی در توسعه رهبری است. یک مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) با استفاده از چارچوب گزارش‌دهی PRISMA 2020 و سنتز موضوعی طراحی شده است. این مرور بر شایستگی‌های فردی رهبری، رویه‌های سازمانی و جهت‌گیری اخلاقی اسلامی تمرکز دارد. چارچوب تحلیلی پیشنهادی شامل توسعه حرفه‌ای، مربی‌گری، برنامه‌ریزی جانشینی و رهبری توزیعی، در کنار حمایت سازمانی، فرهنگ نهادی و فرصت‌های به‌کارگیری یادگیری حرفه‌ای است. همچنین بررسی می‌کند که چگونه امانت (trustworthiness)، عدل (‘adl) و شورا (syura) می‌توانند شایستگی رهبری را با مسئولیت اخلاقی پیوند دهند. هدف این مطالعه ارائه یک چارچوب مفهومی یکپارچه برای فهم توسعه رهبری در مؤسسات آموزشی اسلامی و اطلاع‌رسانی به برنامه‌های رهبری متناسب با زمینه است. پیامدهای عملی آن به آمادگی رهبری، سیاست‌گذاری نهادی و یادگیری حرفه‌ای مربوط می‌شود. با این حال، قوت این نتایج به جامعیت و کیفیت مطالعات شناسایی و وارد شده در مرور بستگی خواهد داشت. نوآوری این مطالعه در گردآوری شایستگی‌های حرفه‌ای، شرایط سازمانی و اصول اخلاقی اسلامی در یک چارچوب تحلیلی مشترک نهفته است.

This systematic literature review synthesizes empirical evidence on the relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy and identifies the key mechanisms that mediate this relationship across diverse educational contexts. Following the PRISMA guidelines, a systematic search was conducted in the Scopus, ScienceDirect, and Google Scholar databases for empirical studies published between 2015 and 2025, using quantitative, qualitative, or mixed-methods designs and focusing on school-level instructional leadership and teacher self-efficacy. A total of 21 primary empirical studies met the inclusion criteria and were selected for qualitative synthesis. The review revealed a consistent positive relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy. This relationship is supported by interconnected organizational, professional, and psychological mechanisms, including professional learning opportunities, teacher collaboration, supportive school environments, and trust in leadership. The findings indicate that effective instructional leadership is associated with stronger teacher confidence in their professional capabilities by fostering conducive conditions for learning and growth. Based on the synthesized evidence, this study proposes a Multi-Pathway Model that conceptualizes instructional leadership as a multi-level capacity-building process associated with stronger teacher self-efficacy. The review contributes to the educational leadership literature by providing an integrative explanation of the relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy. It also offers practical implications for policymakers and school leaders to promote collaboration, continuous professional learning, and a positive school climate to enhance teacher capacity and sustain school improvement. Keywords: educational leadership, instructional leadership, teacher self-efficacy, professional learning, systematic literature review.

این مرور نظام‌مند ادبیات پژوهشی، شواهد تجربی مربوط به رابطه رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان را تلفیق کرده و سازوکارهای کلیدی میانجی این رابطه را در زمینه‌های آموزشی متنوع شناسایی می‌کند. با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA، جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های Scopus، ScienceDirect و Google Scholar برای مطالعات تجربی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ انجام شد که از طرح‌های کمی، کیفی یا آمیخته استفاده کرده و بر رهبری آموزشی در سطح مدرسه و خودکارآمدی معلمان تمرکز داشتند. در مجموع، ۲۱ مطالعه تجربی اولیه که معیارهای ورود را داشتند، برای سنتز کیفی انتخاب شدند. مرور انجام‌شده، رابطه مثبت و ثابتی میان رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان نشان داد. این رابطه توسط سازوکارهای سازمانی، حرفه‌ای و روان‌شناختی به‌هم‌پیوسته، از جمله فرصت‌های یادگیری حرفه‌ای، همکاری معلمان، محیط‌های حمایتی مدرسه و اعتماد به رهبری پشتیبانی می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری آموزشی مؤثر با تقویت شرایط مناسب برای یادگیری و رشد، با اعتماد بیشتر معلمان به توانمندی‌های حرفه‌ای خود همراه است. بر اساس شواهد تلفیق‌شده، این مطالعه مدل چندمسیره‌ای را پیشنهاد می‌کند که رهبری آموزشی را به‌عنوان یک فرایند ظرفیت‌سازی چندسطحی مرتبط با خودکارآمدی قوی‌تر معلمان مفهوم‌سازی می‌کند. این مرور با ارائه تبیینی تلفیقی از رابطه رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان، به ادبیات رهبری آموزشی کمک می‌کند. همچنین پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاران و رهبران مدارس جهت ارتقای همکاری، یادگیری حرفه‌ای مستمر و اقلیم مثبت مدرسه به‌منظور افزایش ظرفیت معلمان و تداوم بهبود مدرسه ارائه می‌دهد.

This study determined the relationship between self-efficacy and job satisfaction among secondary public-school teachers in the Dupax del Sur District. Using a quantitative-descriptive design, data were collected from 80 teachers from Ganao, Carolotan, and Dupax del Sur National High Schools through an adopted standardized questionnaire. Findings revealed that teachers possessed a high level of self-efficacy in student engagement, instructional strategies, and classroom management. They have high job satisfaction in compensation and benefits, leadership, social relationship, and work environment. Significant relationships found between teachers' self-efficacy in student engagement with compensation and benefits, social relationship, and leadership; and self-efficacy in classroom management with compensation and benefits. This indicates that teachers exhibited high self-efficacy and job satisfaction, driven by supportive leadership and a positive work environment. To sustain and further improve these positive outcomes, the implementation of the proposed action plan is strongly recommended. The action plan is designed to systematically enhance teachers’ self-efficacy and job satisfaction through targeted professional development initiatives, strengthened leadership support mechanisms, and structured recognition and reward programs. Effective implementation of this action plan will provide schools with a practical framework for fostering a supportive organizational climate, promoting continuous teacher growth, and ultimately improving teaching quality and educational outcomes.

این پژوهش به تعیین رابطه بین خودکارآمدی و رضایت شغلی معلمان مدارس دولتی مقطع متوسطه در ناحیه دپاکس دل سور پرداخت. با استفاده از طرح توصیفی-کمی، داده‌ها از طریق یک پرسشنامه استاندارد برگرفته‌شده از ۸۰ معلم از دبیرستان‌های ملی گائائو، کارولوتان و دپاکس دل سور جمع‌آوری شد. یافته‌ها نشان داد که معلمان دارای سطح بالایی از خودکارآمدی در درگیری دانش‌آموزان، راهبردهای آموزشی و مدیریت کلاس هستند. آن‌ها نیز از رضایت شغلی بالایی در زمینه‌های جبران خدمات و مزایا، رهبری، روابط اجتماعی و محیط کار برخوردارند. روابط معناداری میان خودکارآمدی معلمان در درگیری دانش‌آموزان با جبران خدمات و مزایا، روابط اجتماعی و رهبری؛ و همچنین میان خودکارآمدی در مدیریت کلاس با جبران خدمات و مزایا مشاهده شد. این موضوع نشان می‌دهد که معلمان دارای خودکارآمدی و رضایت شغلی بالایی هستند که تحت تأثیر رهبری حمایت‌گر و محیط کاری مثبت شکل گرفته است. برای تداوم و بهبود بیشتر این پیامدهای مثبت، اجرای برنامه عملیاتی پیشنهادی به شدت توصیه می‌شود. این برنامه عملیاتی با هدف ارتقای سیستماتیک خودکارآمدی و رضایت شغلی معلمان از طریق راهبردهای توسعه حرفه‌ای هدفمند، تقویت مکانیسم‌های حمایت رهبری و برنامه‌های ساختاریافته تقدیر و پاداش طراحی شده است. اجرای مؤثر این برنامه عملیاتی چارچوبی کاربردی برای مدارس جهت پرورش اقلیم سازمانی حمایت‌گر، ترویج رشد مستمر معلمان و در نهایت بهبود کیفیت تدریس و پیامدهای آموزشی فراهم خواهد کرد.

Purpose: This study examines the role of individual management educators in implementing Responsible Management Education (RME). It addresses a critical gap in the literature, which has disproportionately focused on institutional adoption and programme-level commitments rather than the agency, practices, and development of academics who translate these principles into reality. Methodology: Following PRISMA guidelines, this systematic literature review identified 42 peer-reviewed articles from Google Scholar (2000–2025). The data were analyzed using the inductive Gioia methodology to capture educators' actions and mapped against the UN’s seven Principles for Responsible Management Education (PRME). Findings: The review synthesizes individual academic action into four interconnected, mutually reinforcing themes: curriculum revisions, enhanced external engagement, embodiment of pedagogical changes, and academic development in teaching, learning, and researching (TLR). Crucially, academic development serves as the foundational connective thread, empowering educators with the research capability, credibility, and peer support required to drive the other three dimensions. Implications: For academics, the study demonstrates that RME is enacted through everyday choices in classroom pedagogy and collaborative research. For business school leadership, it highlights that institutional change requires actively supporting educators through protected time, mentoring, and revised workload and promotion incentives that reward responsible scholarship. Originality: By shifting the unit of analysis from the institution to the individual academic, this paper addresses why top-level PRME commitments often decouple into symbolic rhetoric. It contributes to a dynamic conceptual framework that models the individual educator as the central change agent orchestrating curriculum revision, pedagogical innovation, external collaboration, and scholarship. Limitations and directions for future research: This review primarily draws literature from Google Scholar and provides an interpretive thematic synthesis. Future research should empirically validate the framework through surveys and interviews across diverse geographic and developing-economy contexts, while further exploring the under-researched PRME Practice principle. Keywords: Responsible Management Education; PRME; Business Academics; Business Schools; Higher Education

The purpose of the present research was to test assumptions in the Shared Values-Social Support (SV-SS) model of teacher motivation and well-being. The model proposes that shared values and social support from both colleagues and the school leadership are correlated constructs that can be represented by a second-order factor. The model further proposes that shared values and social support affect teacher motivation and well-being. Participants in two studies were 2569 (study 1) and 1145 (study 2) Norwegian teachers in compulsory school (grade 1–10). The data were analyzed by confirmatory factor analysis and SEM analysis using the AMOS 25 program. The analyses of the two sets of teacher data provided evidence for the assumptions underlying the SV-SS model. The factor analysis supported a model in which a second-order factor was indicated by measures of shared values, supportive colleagues, and supportive school leadership. In the SEM models, a second-order shared values-social support variable positively predicted teacher job satisfaction, sense of belonging, and collective teacher efficacy. In contrast, motivation to leave the teaching profession was indirectly, but negatively predicted by shared values and social support. Study 1 also revealed that a mastery-oriented school goal structure was strongly associated with teachers’ perceptions of sharing values with their colleagues as well as working in a supportive environment.

هدف پژوهش حاضر، آزمون فرضیات مدل ارزش‌های مشترک-حمایت اجتماعی (SV-SS) در انگیزش و بهزیستی معلمان بود. این مدل پیشنهاد می‌کند که ارزش‌های مشترک و حمایت اجتماعی از سوی همکاران و رهبری مدرسه، سازه‌هایی همبسته هستند که می‌توان آن‌ها را با یک عامل مرتبه دوم نمایش داد. همچنین مدل بیان می‌کند که ارزش‌های مشترک و حمایت اجتماعی بر انگیزش و بهزیستی معلمان تأثیر می‌گذارند. شرکت‌کنندگان در دو مطالعه شامل ۲۵۶۹ نفر (مطالعه اول) و ۱۱۴۵ نفر (مطالعه دوم) از معلمان نروژی مدارس اجباری (پایه ۱ تا ۱۰) بودند. داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی و تحلیل مدل معادلات ساختاری (SEM) با نرم‌افزار AMOS 25 تحلیل شدند. تحلیل‌های دو مجموعه داده معلمان شواهدی برای فرضیات زیربنایی مدل SV-SS فراهم کرد. تحلیل عاملی از مدلی حمایت کرد که در آن یک عامل مرتبه دوم توسط سنجه‌های ارزش‌های مشترک، همکاران حمایت‌کننده و رهبری مدرسه حمایت‌کننده نشان داده می‌شد. در مدل‌های SEM، متغیر مرتبه دوم ارزش‌های مشترک-حمایت اجتماعی، رضایت شغلی معلمان، احساس تعلق و اثربخشی جمعی معلمان را به طور مثبت پیش‌بینی کرد. در مقابل، انگیزش برای ترک حرفه معلمی به طور غیرمستقیم اما منفی توسط ارزش‌های مشترک و حمایت اجتماعی پیش‌بینی شد. مطالعه اول همچنین نشان داد که ساختار هدف مدرسه با جهت‌گیری تسلط، ارتباط قوی با ادراک معلمان از اشتراک ارزش‌ها با همکاران و همچنین کار در محیطی حمایت‌کننده دارد.

This study aims to describe and analyze the role of the Principal in planning, implementing, and analyze obstacles of digital marketing strategies at SDIT Imam Ahmad Perawang Barat, Tualang District, Siak Regency, Riau. This field research applies a qualitative approach with a case study design. Key informants were selected using purposive sampling, consisting of the Principal, coordinator of the creative media team, classroom teachers, foundation administrators, and representatives of new students' parents. Data collection techniques utilized include in-depth interviews, direct and digital observations, and documentation study. The results indicate that the Principal plays a central role as a strategic planner who successfully formulates a unique selling point based on the syar'i curriculum and Sunah manhaj without violating theological boundaries and religious visual ethics. The implementation of the educational services marketing mix (7P) is carried out dynamically and realistically by optimizing WhatsApp Business, websites, and the school's official YouTube channel. The primary obstacles identified include the lack of technical IT skills among public relations staff, limited teacher time allocation, and freeweb infrastructure limitations. Strategic solutions taken by the Principal include simplifying smartphone-based content production, providing budgets for regular IT training, and strengthening public relations partnerships. This study concludes that the prophetic and instructional leadership of the Principal is the main key to increasing competitiveness and trust of parents in semi-rural areas.

این پژوهش با هدف توصیف و تحلیل نقش مدیر مدرسه در برنامه‌ریزی، اجرا و تحلیل موانع راهبردهای بازاریابی دیجیتال در مدرسه SDIT Imam Ahmad Perawang Barat، بخش Tualang، شهرستان Siak، استان Riau انجام شده است. این پژوهش میدانی با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی صورت گرفته است. مطلعان کلیدی با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و شامل مدیر مدرسه، هماهنگ‌کننده تیم رسانه خلاق، معلمان کلاس، مدیران بنیاد و نمایندگان والدین دانش‌آموزان جدید بودند. تکنیک‌های گردآوری داده‌ها شامل مصاحبه‌های عمیق، مشاهدات مستقیم و دیجیتال و مطالعه اسناد است. نتایج نشان می‌دهد که مدیر مدرسه نقش محوری به عنوان برنامه‌ریز راهبردی ایفا می‌کند که موفق به تدوین نقطه فروش منحصر به فرد بر اساس برنامه درسی شرعی و منهج سنت بدون نقض مرزهای الهیاتی و اخلاق بصری دینی شده است. اجرای آمیخته بازاریابی خدمات آموزشی (7P) به صورت پویا و واقع‌بینانه از طریق بهینه‌سازی WhatsApp Business، وب‌سایت و کانال رسمی YouTube مدرسه انجام می‌شود. موانع اصلی شناسایی‌شده شامل کمبود مهارت‌های فنی IT در میان کارکنان روابط عمومی، محدودیت تخصیص زمان معلمان و محدودیت‌های زیرساخت freeweb است. راه‌حل‌های راهبردی اتخاذشده توسط مدیر مدرسه شامل ساده‌سازی تولید محتوا مبتنی بر تلفن هوشمند، تخصیص بودجه برای آموزش‌های منظم IT و تقویت مشارکت‌های روابط عمومی است. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که رهبری نبوی و آموزشی مدیر مدرسه، کلید اصلی افزایش رقابت‌پذیری و اعتماد والدین در مناطق نیمه‌روستایی است.

Nigeria’s ambition to build a one-trillion-dollar economy by 2030 requires more than macroeconomic reforms, infrastructure development and increased investment. It requires a well-educated, highly skilled and productive population capable of generating knowledge, developing technologies, creating businesses and solving national problems. Quality education is therefore one of the most important foundations for achieving this economic ambition. This paper examines the critical role of quality education in supporting Nigeria’s aspiration for a one-trillion-dollar economy by 2030. Methodologically, the study adopts a qualitative documentary research design, applying thematic content analysis to eighteen secondary sources drawn from national policy documents, reports of international organisations and peer-reviewed literature. It argues that quality education contributes to economic transformation through the development of a skilled workforce, promotion of science, technology and innovation, expansion of entrepreneurship and employment, strengthening of research and industrial productivity, promotion of inclusive economic growth, and development of effective leadership and institutional capacity. The paper observes that Nigeria’s challenge is no longer simply increasing access to education but ensuring that what learners acquire is relevant to the changing requirements of the Nigerian and global economy. The paper suggests increased and sustainable investment in education, curriculum reform, stronger university-industry partnerships, expansion of technical and vocational education, improved funding for research and innovation, digital transformation of education, and stronger accountability in educational institutions. It concludes that the one-trillion-dollar economic ambition cannot be sustainably achieved without corresponding investment in the quality of Nigeria’s human capital. Quality education should therefore be treated as productive economic infrastructure and a central pillar of Nigeria’s long-term economic transformation.

تلاش نیجریه برای ساختن اقتصادی با ارزش یک تریلیون دلار تا سال ۲۰۳۰، نیازمند چیزی فراتر از اصلاحات کلان اقتصادی، توسعه زیرساخت‌ها و افزایش سرمایه‌گذاری است. این هدف مستلزم جمعیتی تحصیل‌کرده، دارای مهارت بالا و بهره‌ور است که قادر به تولید دانش، توسعه فناوری‌ها، ایجاد کسب‌وکار و حل مسائل ملی باشند. بنابراین، آموزش با کیفیت یکی از مهم‌ترین پایه‌های دستیابی به این هدف اقتصادی به‌شمار می‌رود. این مقاله نقش حیاتی آموزش با کیفیت را در حمایت از آرمان نیجریه برای دستیابی به اقتصاد یک تریلیون دلاری تا سال ۲۰۳۰ بررسی می‌کند. از نظر روش‌شناسی، این پژوهش از طرح پژوهش کیفی اسنادی بهره می‌گیرد و با استفاده از تحلیل محتوای تماتیک، هجده منبع ثانویه برگرفته از اسناد سیاستی ملی، گزارش‌های سازمان‌های بین‌المللی و متون داوری‌شده را مورد بررسی قرار می‌دهد. مقاله استدلال می‌کند که آموزش با کیفیت از طریق توسعه نیروی کار ماهر، ترویج علم، فناوری و نوآوری، گسترش کارآفرینی و اشتغال، تقویت پژوهش و بهره‌وری صنعتی، ارتقای رشد اقتصادی فراگیر و توسعه رهبری مؤثر و ظرفیت نهادی، به تحول اقتصادی کمک می‌کند. مقاله خاطرنشان می‌سازد که چالش نیجریه دیگر صرفاً افزایش دسترسی به آموزش نیست، بلکه اطمینان از مرتبط بودن آنچه فراگیران کسب می‌کنند با نیازهای متغیر اقتصاد نیجریه و جهان است. مقاله پیشنهاد می‌کند که سرمایه‌گذاری پایدار و افزایشی در آموزش، اصلاح برنامه درسی، تقویت همکاری دانشگاه و صنعت، گسترش آموزش فنی و حرفه‌ای، بهبود تأمین مالی پژوهش و نوآوری، تحول دیجیتال آموزش و افزایش پاسخگویی در نهادهای آموزشی باید مورد توجه قرار گیرد. در پایان نتیجه‌گیری می‌شود که هدف اقتصادی یک تریلیون دلاری بدون سرمایه‌گذاری متناسب در کیفیت سرمایه انسانی نیجریه به‌طور پایدار قابل تحقق نیست. بنابراین، آموزش با کیفیت باید به‌عنوان زیرساخت اقتصادی مولد و ستون مرکزی تحول اقتصادی بلندمدت نیجریه تلقی شود.

Educational leadership is increasingly recognised as a critical determinant of the quality, relevance and sustainability of education systems. The rapid development of digital technologies, changing learner expectations, increasing demands for accountability, teacher shortages, resource constraints and the emergence of artificial intelligence have expanded the responsibilities of educational leaders beyond traditional administration. This paper discusses the changing educational leadership in the digital age. The paper posits that educational leaders should not merely introduce technology into schools but should create an institutional culture where technology supports teaching, learning, and professional development. The paper notes that digital transformation cannot succeed through technology acquisition alone. Inadequate infrastructure, electricity challenges, digital inequality, limited professional development, resistance to change, weak institutional support, and insufficient leadership preparation may constrain implementation. The paper therefore advocates a context-sensitive model of educational leadership that integrates vision, instructional leadership, digital competence, distributed leadership, ethical practice, teacher development and community engagement. It was suggested that systematic preparation and continuous professional development of educational leaders, investment in digital infrastructure, stronger leadership standards, participatory governance, digital citizenship education, and context-sensitive monitoring of school leadership is important in Nigerian schools. The paper concludes that Nigeria's educational transformation requires leaders who can combine human-centred leadership with technological competence to create schools that are innovative, inclusive, collaborative and focused on meaningful learning

رهبری آموزشی به طور فزاینده‌ای به عنوان یکی از عوامل تعیین‌کننده کیفیت، ارتباط و پایداری نظام‌های آموزشی شناخته می‌شود. توسعه سریع فناوری‌های دیجیتال، تغییر انتظارات یادگیرندگان، افزایش تقاضا برای پاسخگویی، کمبود معلم، محدودیت منابع و ظهور هوش مصنوعی، مسئولیت‌های رهبران آموزشی را فراتر از مدیریت سنتی گسترش داده است. این مقاله به بررسی تحول رهبری آموزشی در عصر دیجیتال می‌پردازد. مقاله مطرح می‌کند که رهبران آموزشی نباید صرفاً فناوری را وارد مدارس کنند، بلکه باید فرهنگی نهادی ایجاد نمایند که در آن فناوری از آموزش، یادگیری و توسعه حرفه‌ای حمایت کند. مقاله تأکید می‌کند که تحول دیجیتال تنها از طریق تهیه فناوری محقق نمی‌شود. زیرساخت ناکافی، مشکلات برق، نابرابری دیجیتال، محدودیت در توسعه حرفه‌ای، مقاومت در برابر تغییر، حمایت نهادی ضعیف و آمادگی ناکافی رهبران می‌تواند اجرای این تحول را محدود کند. بنابراین، مقاله مدل حساس به زمینه‌ای از رهبری آموزشی را پیشنهاد می‌کند که چشم‌انداز، رهبری آموزشی، شایستگی دیجیتال، رهبری توزیعی، رفتار اخلاقی، توسعه معلمان و مشارکت جامعه را ادغام می‌کند. همچنین پیشنهاد شده است که آمادگی نظام‌مند و توسعه حرفه‌ای مستمر رهبران آموزشی، سرمایه‌گذاری در زیرساخت دیجیتال، استانداردهای قوی‌تر رهبری، حکمرانی مشارکتی، آموزش شهروندی دیجیتال و پایش حساس به زمینه رهبری مدارس در مدارس نیجریه اهمیت دارد. مقاله نتیجه می‌گیرد که تحول آموزشی نیجریه نیازمند رهبرانی است که بتوانند رهبری انسان‌محور را با شایستگی فناورانه ترکیب کنند تا مدارسی نوآور، فراگیر، مشارکتی و متمرکز بر یادگیری معنادار ایجاد نمایند.

Despite growing international recognition of supervisory leadership as a mechanism for improving teaching quality, many primary schools in Northeastern Thailand—particularly those in rural, resource-constrained areas—continue to experience unclear supervisory systems, inconsistent implementation, and insufficient follow-up on teacher development, and no synthesized framework of supervisory leadership has yet been empirically examined for this context. This research aimed to: (1) investigate the components and indicators of supervisory leadership (SL) among primary school administrators in Northeastern Thailand, and (2) examine the goodness-of-fit of the resulting component and indicator model against empirical data. An Exploratory Sequential Mixed Methods design (instrument-development model) was employed, in which qualitative findings from Phase 1 directly informed (built) the quantitative instrument tested in Phase 2. Phase 1 comprised a narrative document synthesis and semi-structured interviews with nine purposively selected experts. Phase 2 collected quantitative data from 680 school administrators and academic teachers across 340 schools using multi-stage random sampling. The instrument was a five-point Likert scale questionnaire with a reliability coefficient (Cronbach’s α) of 0.93. Data were analyzed using second-order confirmatory factor analysis (CFA) with maximum-likelihood estimation. Results supported a five-component, 15-indicator structure of SL: (1) Curriculum and Instructional Management (β = 0.946), (2) Positive Communication (β = 0.918), (3) Decision-Making Ability (β = 0.913), (4) Supervision Evaluation and Assessment (β = 0.904), and (5) Teacher Professional Development (β = 0.884). The final, modification-index-guided model showed a favorable fit to the sample covariance structure (χ² = 95.693, df = 82, p = .143, χ²/df = 1.167, RMSEA = 0.016, SRMR = 0.014, CFI = 0.999, TLI = 0.999); this fit, however, should be read together with several disclosed caveats—non-normal item distributions, a ceiling effect, unmodeled clustering from the two-respondents-per-school sampling design, and reliance on a maximum-likelihood estimator not fully robust to these conditions (Sect. 6.3 )—which qualify how strongly it can be taken as evidence of the model’s robustness. Within these limits, the findings support supervisory leadership as a multidimensional competency integrating interpersonal, academic-administrative, and professional-development dimensions in this sample and context. The five-component structure is one empirically supported configuration among several conceptualizations of supervisory leadership documented in the international literature, rather than an exhaustive account of the construct, and its transferability beyond Northeastern Thailand remains a hypothesis for future replication.

علی‌رغم افزایش شناخت بین‌المللی نسبت به رهبری نظارتی به عنوان سازوکاری برای ارتقاء کیفیت آموزش، بسیاری از مدارس ابتدایی در شمال‌شرقی تایلند—به‌ویژه در مناطق روستایی و کم‌منبع—همچنان با نظام‌های نظارتی نامشخص، اجرای ناسازگار و پیگیری ناکافی توسعه معلمان مواجه هستند و تاکنون هیچ چارچوب تلفیقی از رهبری نظارتی به طور تجربی برای این زمینه مورد بررسی قرار نگرفته است. هدف این پژوهش عبارت بود از: (1) شناسایی مؤلفه‌ها و شاخص‌های رهبری نظارتی (SL) در میان مدیران مدارس ابتدایی در شمال‌شرقی تایلند و (2) بررسی برازش مدل مؤلفه‌ها و شاخص‌های حاصل با داده‌های تجربی. این پژوهش از طرح آمیخته اکتشافی متوالی (مدل توسعه ابزار) بهره برد که در آن یافته‌های کیفی مرحله اول به طور مستقیم ابزار کمی مرحله دوم را شکل داد. مرحله اول شامل سنتز اسناد روایی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با نه نفر از خبرگان منتخب هدفمند بود. در مرحله دوم، داده‌های کمی از ۶۸۰ مدیر مدرسه و معلم آموزشی در ۳۴۰ مدرسه با نمونه‌گیری تصادفی چندمرحله‌ای گردآوری شد. ابزار پژوهش پرسشنامه‌ای با مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای و ضریب پایایی (آلفای کرونباخ) ۰.۹۳ بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی مرتبه دوم (CFA) با برآورد حداکثر درست‌نمایی تحلیل شدند. نتایج از ساختار پنج‌مؤلفه‌ای و ۱۵ شاخصی رهبری نظارتی حمایت کردند: (1) مدیریت برنامه درسی و آموزشی (β = 0.946)، (2) ارتباط مثبت (β = 0.918)، (3) توانایی تصمیم‌گیری (β = 0.913)، (4) ارزیابی و سنجش نظارتی (β = 0.904)، و (5) توسعه حرفه‌ای معلمان (β = 0.884). مدل نهایی که با شاخص اصلاح هدایت شد، برازش مطلوبی با ساختار کوواریانس نمونه نشان داد (χ² = 95.693، df = 82، p = .143، χ²/df = 1.167، RMSEA = 0.016، SRMR = 0.014، CFI = 0.999، TLI = 0.999)؛ با این حال، این برازش باید همراه با چند محدودیت افشا شده—توزیع غیرنرمال گویه‌ها، اثر سقف، خوشه‌بندی مدل‌نشده ناشی از طرح نمونه‌گیری دو پاسخ‌دهنده در هر مدرسه، و اتکا به برآوردگر حداکثر درست‌نمایی که به طور کامل نسبت به این شرایط مقاوم نیست (بخش ۶.۳)—تفسیر شود که میزان استحکام مدل را مشروط می‌کند. در این چارچوب، یافته‌ها از رهبری نظارتی به عنوان یک شایستگی چندبعدی که ابعاد بین‌فردی، علمی-اداری و توسعه حرفه‌ای را در این نمونه و زمینه ادغام می‌کند، حمایت می‌کنند. ساختار پنج‌مؤلفه‌ای یکی از پیکربندی‌های تجربی تأیید شده در میان چندین مفهوم‌پردازی رهبری نظارتی در ادبیات بین‌المللی است و نه شرحی جامع از این سازه؛ همچنین قابلیت تعمیم آن فراتر از شمال‌شرقی تایلند فرضیه‌ای برای تکرارهای آتی است.

Formal compliance with centralized education standards does not guarantee that policy intent reaches the classroom. This study examines this implementation gap by integrating Instructional Leadership Theory with Street-Level Bureaucracy to explain how managerial behavior shapes the translation of centralized policy into localized institutional performance. Using a quantitative descriptive-correlational design analyzed through one-way ANOVA with Scheffé post hoc tests, Pearson product-moment correlation, and multiple regression, the study analyzes multi-stakeholder data from 678 administrators, teachers, and students across the Schools Divisions of Samar Island, Philippines. The findings reveal significant divergence in stakeholder assessments of school conditions, particularly between administrators' evaluations and students' perceptions of the learning environment. More importantly, adaptive managerial behaviors—including decentralized decision-making, flexible problem-solving, and instruction-focused supervision—emerged as the strongest correlates of perceived managerial effectiveness within the competency framework, more so than tenure- or compliance-based indicators, although this association is partly definitional given that managerial effectiveness is itself derived from the same competency ratings. These findings challenge the assumption that successful decentralization can be inferred from administrative compliance with centrally prescribed standards. Instead, they indicate that the effectiveness of decentralized education systems depends on administrators' capacity to exercise adaptive discretion while maintaining instructional alignment. The study extends Instructional Leadership and Street-Level Bureaucracy perspectives by positioning managerial discretion and stakeholder perception as mechanisms through which policy intent is translated—or fails to translate—into school-level outcomes in resource-constrained settings.

تبعیت رسمی از استانداردهای متمرکز آموزشی تضمین نمی‌کند که هدف سیاست به کلاس درس منتقل شود. این پژوهش با ادغام نظریه رهبری آموزشی و بوروکراسی سطح خیابان، به بررسی این شکاف اجرایی می‌پردازد تا تبیین کند چگونه رفتار مدیریتی، ترجمه سیاست متمرکز به عملکرد نهادی محلی را شکل می‌دهد. با بهره‌گیری از طرح توصیفی-همبستگی کمی و تحلیل از طریق آزمون ANOVA یک‌طرفه با آزمون پس از hoc Scheffé، همبستگی حاصل‌ضرب-لحظه‌ای پیرسون و رگرسیون چندگانه، داده‌های چندذینفعی از ۶۷۸ نفر از مدیران، معلمان و دانش‌آموزان در بخش‌های مدارس جزیره سامار، فیلیپین مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها نشان‌دهنده تفاوت معنادار در ارزیابی شرایط مدرسه توسط ذینفعان است، به‌ویژه بین ارزیابی مدیران و ادراک دانش‌آموزان از محیط یادگیری. مهم‌تر آنکه، رفتارهای مدیریتی انطباقی ـ از جمله تصمیم‌گیری غیرمتمرکز، حل مسئله انعطاف‌پذیر و نظارت متمرکز بر آموزش ـ به عنوان قوی‌ترین همبسته‌های اثربخشی مدیریتی ادراک‌شده در چارچوب شایستگی ظاهر شدند، بیش از شاخص‌های مبتنی بر سابقه یا تبعیت، هرچند این ارتباط تا حدی تعریفی است چرا که اثربخشی مدیریتی خود از همان ارزیابی‌های شایستگی استخراج می‌شود. این یافته‌ها فرض رایج مبنی بر اینکه موفقیت غیرمتمرکزسازی را می‌توان از تبعیت اداری با استانداردهای تجویزی مرکزی استنباط کرد، به چالش می‌کشد. در عوض، نشان می‌دهد که اثربخشی نظام‌های آموزش غیرمتمرکز به ظرفیت مدیران در اعمال اختیار انطباقی در عین حفظ همسویی آموزشی وابسته است. این پژوهش با قرار دادن اختیار مدیریتی و ادراک ذینفعان به عنوان سازوکارهایی که از طریق آن‌ها هدف سیاست به نتایج سطح مدرسه در شرایط محدودیت منابع ترجمه می‌شود یا نمی‌شود، دیدگاه‌های رهبری آموزشی و بوروکراسی سطح خیابان را گسترش می‌دهد.

This study aims to examine how the Student Council President election at Junior High School (SMP) Al-Azhar Medan, an Islamic school, works as a pedagogical space for internalizing political ethics grounded in divine values. A qualitative case study was carried out. Data came from semi-structured interviews with nine informants (two candidates, four student voters, a Pancasila Education teacher, the student council advisor, and the school principal), observation of the election, and documentation in the form of election photographs, the voter attendance list, the ballot box, and the public vote tally. The data were analyzed with the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña. The results show six patterns: honest campaigning, trustworthy leadership, respect for peers’ choices, civility in competition, rejection of manipulative practices, and a school culture that accompanies the election through counsel, habituation, supervision, and reflection. The election recorded 606 votes, 375 for Pair 01 and 231 for Pair 02. The study contributes an Islamic pedagogical reading of school democracy: divine values act as an ethical orientation that is transmitted through nasihat, pembiasaan, muraqabah, and muhasabah, so that an annual procedure becomes a moral learning experience for students.

این پژوهش با هدف بررسی چگونگی کارکرد انتخابات رئیس شورای دانش‌آموزی در دبیرستان اسلامی (SMP) Al-Azhar Medan به‌عنوان فضایی تربیتی برای درونی‌سازی اخلاق سیاسی مبتنی بر ارزش‌های الهی انجام شده است. این مطالعه به روش کیفی و با رویکرد مطالعه موردی صورت گرفته است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با نه نفر از مطلعان (دو نامزد، چهار دانش‌آموز رأی‌دهنده، یک معلم آموزش پانچاسیلا، مشاور شورای دانش‌آموزی و مدیر مدرسه)، مشاهده فرایند انتخابات و اسناد شامل عکس‌های انتخابات، فهرست حضور رأی‌دهندگان، صندوق رأی و شمارش علنی آرا گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña انجام شده است. نتایج پژوهش شش الگو را نشان می‌دهد: تبلیغات صادقانه، رهبری امانت‌دارانه، احترام به انتخاب همسالان، رعایت ادب در رقابت، رد شیوه‌های فریبکارانه و فرهنگ مدرسه‌ای که انتخابات را با ارشاد، عادت‌دهی، نظارت و تأمل همراهی می‌کند. در این انتخابات ۶۰۶ رأی ثبت شد که ۳۷۵ رأی به زوج ۰۱ و ۲۳۱ رأی به زوج ۰۲ تعلق گرفت. این پژوهش خوانشی تربیتی اسلامی از دموکراسی مدرسه ارائه می‌دهد: ارزش‌های الهی به‌عنوان جهت‌گیری اخلاقی از طریق نصیحت، پمبیاسآن، مراقبه و محاسبه منتقل می‌شوند تا یک فرایند سالانه به تجربه‌ای اخلاقی برای دانش‌آموزان تبدیل شود.

This study examines how educational supervision and educational evaluation can be integrated to improve the quality of Islamic educational institutions at the madrasah tsanawiyah (MTs) level in Samarinda. The problem addressed is that supervision and evaluation are often discussed and managed as separate routines, so supervision findings rarely serve as evidence for institutional quality decisions. The study aims to explain the relationship between the two, to formulate an integration model, and to identify supporting and inhibiting factors. It employed a qualitative library research design. Data were drawn from scientific articles published between 2021 and 2026, a government regulation on national education standards, and a local study conducted at an MTs in Samarinda, and were analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing with source triangulation. The results show that supervision supplies process evidence, while evaluation turns that evidence into quality decisions. Integration is best designed as a five-stage cycle: quality mapping, supervision planning, supervision implementation, evaluation of results and impacts, and follow-up coaching. An illustrative application shows that a small MTs can run this cycle through a quality team, a shared instrument, and a collaborative coaching approach. Leadership, quality culture, time management, and documentation of follow-up determine its success. The model is conceptual and requires empirical testing in further field research.

این مطالعه به بررسی چگونگی ادغام نظارت آموزشی و ارزیابی آموزشی به منظور ارتقای کیفیت مؤسسات آموزش اسلامی در سطح مدرسه متوسطه اول (مدرسه تسناویّه، MTs) در شهر ساماریندا می‌پردازد. مسئله مورد بررسی این است که نظارت و ارزیابی غالباً به عنوان فعالیت‌هایی جداگانه مورد بحث و مدیریت قرار می‌گیرند، به‌گونه‌ای که یافته‌های نظارت به ندرت به عنوان شواهدی برای تصمیم‌گیری‌های مرتبط با کیفیت مؤسسه مورد استفاده قرار می‌گیرند. هدف پژوهش، تبیین رابطه میان این دو، تدوین یک مدل ادغام و شناسایی عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش مطالعه کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از مقالات علمی منتشرشده بین سال‌های 2021 تا 2026، یک مقرره دولتی درباره استانداردهای ملی آموزش و یک مطالعه محلی انجام‌شده در یک مدرسه MTs در ساماریندا گردآوری و از طریق کاهش داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری با استفاده از مثلث‌سازی منابع تحلیل شده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که نظارت شواهد فرایندی را فراهم می‌کند، در حالی که ارزیابی این شواهد را به تصمیمات مرتبط با کیفیت تبدیل می‌کند. ادغام به بهترین نحو به صورت یک چرخه پنج‌مرحله‌ای طراحی می‌شود: نقشه‌برداری کیفیت، برنامه‌ریزی نظارت، اجرای نظارت، ارزیابی نتایج و پیامدها و پیگیری و هدایت بعدی. یک کاربرد نمونه نشان می‌دهد که یک مدرسه MTs کوچک می‌تواند این چرخه را از طریق یک تیم کیفیت، ابزار مشترک و رویکرد هدایت مشارکتی اجرا کند. رهبری، فرهنگ کیفیت، مدیریت زمان و مستندسازی پیگیری‌ها موفقیت این مدل را تعیین می‌کنند. این مدل مفهومی است و نیازمند آزمون تجربی در پژوهش‌های میدانی بعدی می‌باشد.

ABSTRACT Muhammadiyah schools face challenges in strengthening institutional competitiveness, improving school governance, and developing strategic plans that can guide sustainable school development. Many schools have not yet developed systematic Strategic Plans (Renstra) and school excellence roadmaps, resulting in short-term and less focused development efforts. This community service program aimed to enhance the capacity of principals and teachers in effective school leadership, strategic planning, and the development of school excellence roadmaps in Muhammadiyah schools in Boyolali Regency. The program employed a Participatory Action and Empowerment Model involving 17 Muhammadiyah elementary and junior secondary schools. The activities consisted of training, workshops, mentoring, and evaluation. The results demonstrated improved participants’ understanding of school leadership, institutional governance, strategic planning, and the implementation of strategic and operational plans. In addition, the program produced draft Strategic Plans (Renstra) and school excellence roadmaps that can serve as sustainable development guidelines for participating schools. The program also strengthened collaboration among the university, the Muhammadiyah Regional Board of Boyolali, the Primary and Secondary Education Council, and Muhammadiyah schools in improving educational quality and institutional competitiveness. The findings indicate that mentoring in strategic planning and school excellence roadmap development is an effective strategy for strengthening leadership capacity, governance, and the competitiveness of Muhammadiyah schools. Keywords: Muhammadiyah schools; strategic plan; school excellence roadmap; school leadership; school competitiveness ABSTRAK Sekolah Muhammadiyah menghadapi tantangan dalam meningkatkan daya saing lembaga, memperkuat tata kelola sekolah, serta menyusun perencanaan strategis yang mampu menjadi pedoman pengembangan sekolah secara berkelanjutan. Sebagian sekolah belum memiliki dokumen Rencana Strategis (Renstra) dan roadmap keunggulan yang tersusun secara sistematis sehingga pengembangan sekolah cenderung bersifat jangka pendek dan kurang terarah. Kegiatan pengabdian kepada masyarakat ini bertujuan meningkatkan kapasitas kepala sekolah dan guru dalam kepemimpinan sekolah efektif, penyusunan Renstra, serta pengembangan roadmap keunggulan sekolah Muhammadiyah di Kabupaten Boyolali. Kegiatan dilaksanakan menggunakan pendekatan Participatory Action and Empowerment Model yang melibatkan 17 sekolah Muhammadiyah jenjang SD/MI dan SMP/MTs. Metode yang digunakan meliputi pelatihan, workshop, pendampingan, dan evaluasi. Hasil kegiatan menunjukkan adanya peningkatan pemahaman peserta mengenai kepemimpinan sekolah, tata kelola lembaga, perencanaan strategis, serta implementasi Renstra dan Renop. Selain itu, kegiatan menghasilkan draft Renstra dan roadmap keunggulan sekolah yang dapat digunakan sebagai pedoman pengembangan sekolah secara berkelanjutan. Program ini juga memperkuat sinergi antara perguruan tinggi, PDM Boyolali, Majelis Dikdasmen, dan sekolah Muhammadiyah dalam upaya meningkatkan mutu dan daya saing lembaga pendidikan. Kegiatan pendampingan Renstra dan roadmap keunggulan terbukti menjadi strategi yang efektif untuk memperkuat kapasitas kepemimpinan, tata kelola, dan daya saing sekolah Muhammadiyah. Kata kunci: sekolah Muhammadiyah; Renstra; roadmap keunggulan; kepemimpinan sekolah; daya saing sekolah

چکیده: مدارس محمدیه با چالش‌هایی در زمینه تقویت رقابت‌پذیری نهادی، بهبود حکمرانی مدرسه و توسعه برنامه‌های راهبردی مواجه هستند که می‌تواند راهنمای توسعه پایدار مدرسه باشد. بسیاری از مدارس هنوز برنامه راهبردی (Renstra) و نقشه‌راه برتری مدرسه را به‌صورت نظام‌مند تدوین نکرده‌اند و این امر منجر به تلاش‌های توسعه‌ای کوتاه‌مدت و کم‌تمرکز می‌شود. هدف این برنامه خدمت‌رسانی به جامعه، ارتقاء ظرفیت مدیران و معلمان در رهبری مؤثر مدرسه، برنامه‌ریزی راهبردی و توسعه نقشه‌راه برتری مدرسه در مدارس محمدیه شهرستان بویولالی بود. این برنامه با استفاده از مدل مشارکتی اقدام و توانمندسازی و با مشارکت ۱۷ مدرسه ابتدایی و متوسطه محمدیه اجرا شد. فعالیت‌ها شامل آموزش، کارگاه، مشاوره و ارزیابی بود. نتایج نشان داد که درک شرکت‌کنندگان از رهبری مدرسه، حکمرانی نهادی، برنامه‌ریزی راهبردی و اجرای برنامه‌های راهبردی و عملیاتی بهبود یافته است. علاوه بر این، برنامه منجر به تهیه پیش‌نویس برنامه راهبردی (Renstra) و نقشه‌راه برتری مدرسه شد که می‌تواند به‌عنوان راهنمای توسعه پایدار برای مدارس مشارکت‌کننده مورد استفاده قرار گیرد. این برنامه همچنین همکاری میان دانشگاه، هیئت منطقه‌ای محمدیه بویولالی، شورای آموزش ابتدایی و متوسطه و مدارس محمدیه را در جهت ارتقاء کیفیت آموزشی و رقابت‌پذیری نهادی تقویت کرد. یافته‌ها نشان می‌دهد که همراهی در برنامه‌ریزی راهبردی و توسعه نقشه‌راه برتری مدرسه، راهبردی مؤثر برای تقویت ظرفیت رهبری، حکمرانی و رقابت‌پذیری مدارس محمدیه است.

This phenomenological study explored the lived experiences of school heads leading Indigenous Peoples (IP) Community Schools in San Agustin and Lianga Districts, Division of Surigao del Sur, during School Year 2025–2026. Seven school heads were purposively selected and interviewed using a semi-structured guide, with data analyzed through thematic analysis. Findings showed that their experiences were shaped by cultural immersion and adaptive leadership, community trust and shared leadership, remote and resource-limited conditions, and fulfillment from learner and community transformation. To address challenges, school heads relied on resourcefulness, stakeholder partnerships, consultation with Indigenous leaders, flexible and participatory governance, and continuous professional learning. The participants also emphasized the need for community-centered governance, culturally responsive and inclusive instructional leadership, sustained Indigenous Peoples Education (IPEd) training and mentoring, adequate resources, and stronger inter-agency support. The study concludes that effective leadership in IP Community Schools is adaptive, relational, culturally responsive, and grounded in sustained collaboration with Indigenous communities and stakeholders.

این پژوهش پدیدارشناختی به بررسی تجربه‌های زیسته مدیران مدارس جامعه اقوام بومی (IP) در مناطق سن آگوستین و لیانگا، حوزه سوریگائو دل سور، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. هفت مدیر مدرسه به‌صورت هدفمند انتخاب و با استفاده از راهنمای نیمه‌ساختاریافته مورد مصاحبه قرار گرفتند و داده‌ها از طریق تحلیل تماتیک بررسی شدند. یافته‌ها نشان داد که تجربه‌های آنان تحت تأثیر غوطه‌وری فرهنگی و رهبری تطبیقی، اعتماد جامعه و رهبری مشارکتی، شرایط دورافتاده و کمبود منابع، و احساس رضایت از تحول یادگیرندگان و جامعه شکل گرفته است. برای مواجهه با چالش‌ها، مدیران مدارس بر خلاقیت، همکاری با ذی‌نفعان، مشاوره با رهبران بومی، حکمرانی انعطاف‌پذیر و مشارکتی و یادگیری حرفه‌ای مستمر تکیه داشتند. شرکت‌کنندگان همچنین بر ضرورت حکمرانی مبتنی بر جامعه، رهبری آموزشی پاسخگو و فراگیر نسبت به فرهنگ، تداوم آموزش و هدایت IPEd، منابع کافی و حمایت قوی‌تر بین‌سازمانی تأکید کردند. نتیجه پژوهش نشان می‌دهد که رهبری اثربخش در مدارس جامعه اقوام بومی تطبیقی، رابطه‌محور، پاسخگو به فرهنگ و مبتنی بر همکاری پایدار با جوامع بومی و ذی‌نفعان است.

This qualitative descriptive case study examined the financial management experiences, challenges, and proposed solutions of school heads in Claveria North District, Masbate, and used the findings as basis for a Financial Management Capacity Enhancement Program. Ten public school heads with at least five years of leadership experience were purposively selected from principals, head teachers, and teachers-in-charge. Data were gathered through semi-structured one-on-one interviews and review of pertinent school financial documents, then analyzed thematically. Findings showed that school heads managed persistent resource inadequacy, delayed fund releases, unexpected expenditures, geographic and logistical constraints, limited formal financial management training, procurement bottlenecks, and demanding documentation and liquidation requirements. Despite these conditions, they developed competence through prioritization, strategic budget allocation, community fundraising, income-generating activities, adaptive procurement practices, peer learning, and close stakeholder coordination; some also relied on personal funds when official resources were delayed. The study concludes that the resourcefulness of rural school heads cannot substitute for institutionalized support. Context-responsive financial training, clearer and more adaptive procedures, timely releases, stronger supplier and stakeholder networks, and standardized accounting and liquidation support are therefore necessary. These findings informed a capacity enhancement program intended to strengthen transparency, accountability, compliance, and efficient financial governance in geographically isolated rural schools.

این مطالعه موردی توصیفی کیفی به بررسی تجارب، چالش‌ها و راهکارهای پیشنهادی مدیران مدارس در زمینه مدیریت مالی در منطقه شمالی Claveria، استان Masbate پرداخت و یافته‌های به‌دست‌آمده را مبنایی برای طراحی برنامه ارتقاء ظرفیت مدیریت مالی قرار داد. ده نفر از مدیران مدارس دولتی با حداقل پنج سال سابقه رهبری، به‌صورت هدفمند از میان مدیران، معاونان و مسئولان مدارس انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی و بررسی اسناد مالی مرتبط مدارس گردآوری و به‌صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که مدیران مدارس با کمبود مداوم منابع، تأخیر در تخصیص بودجه، هزینه‌های پیش‌بینی‌نشده، محدودیت‌های جغرافیایی و لجستیکی، آموزش رسمی محدود در زمینه مدیریت مالی، گلوگاه‌های تأمین کالا و الزامات دشوار مستندسازی و تسویه حساب مواجه بودند. با وجود این شرایط، آن‌ها از طریق اولویت‌بندی، تخصیص راهبردی بودجه، جمع‌آوری کمک‌های مردمی، فعالیت‌های درآمدزا، شیوه‌های تطبیقی در تأمین کالا، یادگیری از همتایان و هماهنگی نزدیک با ذینفعان، شایستگی لازم را کسب کردند؛ برخی نیز در صورت تأخیر منابع رسمی، از منابع شخصی خود استفاده می‌کردند. مطالعه نتیجه می‌گیرد که ابتکار و خلاقیت مدیران مدارس روستایی جایگزین حمایت‌های نهادی نمی‌شود. بنابراین، آموزش مالی متناسب با زمینه، رویه‌های شفاف و تطبیقی‌تر، تخصیص به‌موقع منابع، شبکه‌های قوی‌تر تأمین‌کنندگان و ذینفعان و پشتیبانی استانداردشده حسابداری و تسویه حساب ضروری است. این یافته‌ها مبنای برنامه ارتقاء ظرفیت با هدف تقویت شفافیت، پاسخگویی، رعایت مقررات و حکمرانی مالی کارآمد در مدارس روستایی دورافتاده قرار گرفت.

This study investigated the direct and parent-mediated relationships of school-based management, capacity-strengthening programs, and teacher work ethic with school output quality. A quantitative causal survey was conducted from October to December 2025 among 245 teachers randomly selected from a population of 627 teachers in public elementary schools in North Aceh Regency, Indonesia. Data were collected using questionnaires operationalizing the five constructs and analyzed through descriptive statistics, prerequisite tests, regression, and path analysis. All variables were predominantly at moderate levels: school-based management (M = 81.13), capacity strengthening (M = 81.06), teacher work ethic (M = 79.30), parental involvement (M = 80.15), and school output quality (M = 81.20). Based on the decision statistics reported in the original analysis, all nine hypothesized direct, indirect, and simultaneous paths were accepted. The complete model accounted for 9.7% of the variance in school output quality, while parental involvement had the largest coefficient in the simultaneous equation (0.13), exceeding capacity strengthening (0.07), school-based management (0.04), and teacher work ethic (0.04). These results indicate that organizational autonomy and teacher-related resources are more consequential when translated into sustained school-family engagement. The findings imply that district improvement strategies should institutionalize participatory governance, job-embedded professional learning, supportive work cultures, and structured parental partnerships while also addressing the substantial unexplained variance through broader instructional, leadership, and socioeconomic factors.

این مطالعه به بررسی روابط مستقیم و میانجی‌گری‌شده توسط والدین میان مدیریت مبتنی بر مدرسه، برنامه‌های تقویت ظرفیت و اخلاق کاری معلمان با کیفیت خروجی مدرسه پرداخت. پژوهش به روش پیمایش علّی کمی از اکتبر تا دسامبر ۲۰۲۵ در میان ۲۴۵ معلم که به‌صورت تصادفی از جمعیت ۶۲۷ معلم مدارس ابتدایی دولتی در شهرستان آچه شمالی، اندونزی انتخاب شده بودند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌هایی که پنج سازه را عملیاتی می‌کردند گردآوری و از طریق آمار توصیفی، آزمون‌های پیش‌نیاز، رگرسیون و تحلیل مسیر تحلیل شدند. همه متغیرها عمدتاً در سطح متوسط قرار داشتند: مدیریت مبتنی بر مدرسه (M = 81.13)، تقویت ظرفیت (M = 81.06)، اخلاق کاری معلمان (M = 79.30)، مشارکت والدین (M = 80.15) و کیفیت خروجی مدرسه (M = 81.20). بر اساس آمار تصمیم‌گیری گزارش‌شده در تحلیل اصلی، هر ۹ مسیر فرضی مستقیم، غیرمستقیم و همزمان پذیرفته شدند. مدل کامل ۹.۷٪ از واریانس کیفیت خروجی مدرسه را تبیین کرد، در حالی که مشارکت والدین دارای بزرگ‌ترین ضریب در معادله همزمان (0.13) بود که از تقویت ظرفیت (0.07)، مدیریت مبتنی بر مدرسه (0.04) و اخلاق کاری معلمان (0.04) بیشتر بود. این نتایج نشان می‌دهد که خودمختاری سازمانی و منابع مرتبط با معلمان زمانی اهمیت بیشتری می‌یابند که به تعامل پایدار مدرسه و خانواده تبدیل شوند. یافته‌ها دلالت بر آن دارد که راهبردهای بهبود منطقه‌ای باید حکمرانی مشارکتی، یادگیری حرفه‌ای درون‌کار، فرهنگ‌های کاری حمایتی و مشارکت ساختاریافته والدین را نهادینه کنند و همزمان به واریانس توضیح‌داده‌نشده قابل توجه از طریق عوامل گسترده‌تر آموزشی، رهبری و اجتماعی‌اقتصادی بپردازند.

Leadership plays a decisive role in the implementation of inclusive education at the school level. In this paper, we report on a small-scale, qualitative study which explored how the beliefs and actions of leadership teams at two mainstream schools in the Maldives influenced their efforts to provide a shared vision for inclusion and a positive culture across their school community. School selection was based on purposive sampling, with both schools being recognised for their good inclusive practice. Semi-structured interviews with the six leaders (the principal, deputy principal, and the leading teacher at each school) were used to capture personal beliefs, shared understandings and daily actions that promoted inclusion at the respective schools. Data analysis revealed two major themes: Access for learning and Building collaboration and partnerships through supportive leadership. While a sense of duty, strong desire and personal drive were common threads running across individual perspectives and themes, leaders signalled that a lack of resourcing (human and material) was a major obstacle to the successful implementation of inclusive education in their country.

رهبری نقش تعیین‌کننده‌ای در اجرای آموزش فراگیر در سطح مدرسه ایفا می‌کند. در این مقاله، گزارشی از یک مطالعه کیفی کوچک‌مقیاس ارائه می‌شود که به بررسی چگونگی تأثیر باورها و اقدامات تیم‌های رهبری در دو مدرسه عادی در مالدیو بر تلاش‌های آن‌ها برای ارائه چشم‌اندازی مشترک از فراگیری و ایجاد فرهنگی مثبت در جامعه مدرسه‌ای خود پرداخته است. انتخاب مدارس بر اساس نمونه‌گیری هدفمند صورت گرفت و هر دو مدرسه به دلیل عملکرد مطلوب در زمینه فراگیری شناخته شده بودند. برای گردآوری داده‌ها، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با شش نفر از رهبران (مدیر، معاون و معلم ارشد هر مدرسه) انجام شد تا باورهای شخصی، درک‌های مشترک و اقدامات روزمره‌ای که موجب ترویج فراگیری در مدارس مربوطه می‌شد، ثبت گردد. تحلیل داده‌ها دو مضمون اصلی را آشکار ساخت: دسترسی به یادگیری و ایجاد همکاری و مشارکت از طریق رهبری حمایتی. در حالی که حس وظیفه، تمایل قوی و انگیزه فردی از عناصر مشترک در دیدگاه‌ها و مضامین بودند، رهبران اشاره کردند که کمبود منابع (انسانی و مادی) مانع عمده‌ای در اجرای موفق آموزش فراگیر در کشورشان به‌شمار می‌رود.

Improving teacher performance is a fundamental aspect of achieving high-quality education, as it contributes significantly to the effectiveness of the teaching and learning process and the successful attainment of students' competencies. This study aims to examine the effects of school principals' democratic leadership and teachers' work ethic on teacher performance by considering school culture as a mediating variable. The study employed a quantitative approach using an explanatory research design involving all 52 teachers at SMKN 1 Batu, who were selected through the total sampling technique. Data were collected using a five-point Likert scale questionnaire and analyzed through Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM) using SmartPLS software. The findings reveal that school principals' democratic leadership has a positive and significant effect on both school culture and teacher performance. Similarly, teachers' work ethic has a positive and significant influence on school culture and teacher performance. Furthermore, school culture positively affects teacher performance and serves as a significant mediating variable in the relationships between democratic leadership, teachers' work ethic, and teacher performance. These findings indicate that improving teacher performance requires participative leadership, a strong work ethic, and a supportive school culture. The study provides practical implications for school administrators in designing strategies to improve educational quality through strengthening democratic leadership, enhancing teachers' work ethic, and fostering a sustainable school culture. Keywords: democratic leadership, teacher work ethic, school culture, teacher performance.

ارتقای عملکرد معلمان یکی از جنبه‌های اساسی دستیابی به آموزش با کیفیت بالا است، چرا که نقش بسزایی در اثربخشی فرایند تدریس و یادگیری و موفقیت در کسب شایستگی‌های دانش‌آموزان ایفا می‌کند. هدف این پژوهش بررسی تأثیر رهبری دموکراتیک مدیران مدرسه و اخلاق کاری معلمان بر عملکرد معلمان با در نظر گرفتن فرهنگ مدرسه به‌عنوان متغیر میانجی است. این مطالعه با رویکرد کمی و با استفاده از طرح پژوهش تبیینی انجام شده است و تمامی ۵۲ معلم SMKN 1 Batu که از طریق روش نمونه‌گیری کل انتخاب شدند، در آن شرکت داشتند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه لیکرت پنج‌درجه‌ای گردآوری و از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری دموکراتیک مدیران مدرسه تأثیر مثبت و معناداری بر فرهنگ مدرسه و عملکرد معلمان دارد. همچنین، اخلاق کاری معلمان تأثیر مثبت و معناداری بر فرهنگ مدرسه و عملکرد معلمان دارد. افزون بر این، فرهنگ مدرسه تأثیر مثبت بر عملکرد معلمان داشته و به‌عنوان متغیر میانجی معنادار در روابط بین رهبری دموکراتیک، اخلاق کاری معلمان و عملکرد معلمان ایفای نقش می‌کند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ارتقای عملکرد معلمان مستلزم رهبری مشارکتی، اخلاق کاری قوی و فرهنگ مدرسه حمایت‌کننده است. این پژوهش پیامدهای عملی برای مدیران مدارس در طراحی راهبردهایی جهت بهبود کیفیت آموزشی از طریق تقویت رهبری دموکراتیک، ارتقای اخلاق کاری معلمان و پرورش فرهنگ مدرسه پایدار ارائه می‌دهد.

This study aims to describe the implementation of servant leadership in the principal’s leadership at SMPN 1 Cikarang Selatan, to describe the principal’s strategies in building communication, service, and empowerment, and to identify supporting and inhibiting factors. This research employed a descriptive qualitative approach. Data were collected through non-participant observation, semi-structured interviews, and documentation. The informants consisted of the principal, vice principal, teachers, and educational staff. Data analysis was conducted through data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. The findings indicate that servant leadership has been implemented through six dimensions: exemplary behavior, empathy, listening, empowerment, caring, and community building. The principal demonstrates openness in receiving input, provides support and solutions, delegates responsibilities, encourages competence development, and promotes cooperation among school members. The strategies for communication, service, and empowerment are integrated through meetings, coordination, direct communication, personal approaches, task delegation, and opportunities for professional development. Supporting factors include cooperation, open communication, mutual trust, school-community support, and shared commitment. Inhibiting factors include differences in character and participation, communication and coordination challenges, and the principal’s limited time due to a high workload. Overall, servant leadership at SMPN 1 Cikarang Selatan has been implemented, although continuous strengthening is needed to optimize service, empowerment, communication, and collaboration.

هدف این پژوهش توصیف پیاده‌سازی رهبری خدمتگزار در رهبری مدیر دبیرستان دولتی شماره ۱ چیکارنگ جنوبی، توصیف راهبردهای مدیر در ایجاد ارتباط، خدمت‌رسانی و توانمندسازی، و شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده غیرمشارکتی، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و اسناد گردآوری شده‌اند. مطلعان شامل مدیر، معاون، معلمان و کارکنان آموزشی بوده‌اند. تحلیل داده‌ها از طریق تقطیر داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری و تأیید انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری خدمتگزار از طریق شش بُعد رفتار الگویی، همدلی، گوش دادن، توانمندسازی، مراقبت و جامعه‌سازی پیاده‌سازی شده است. مدیر مدرسه با پذیرش نظرات، ارائه حمایت و راه‌حل، واگذاری مسئولیت‌ها، تشویق به توسعه شایستگی و ترویج همکاری میان اعضای مدرسه، این ابعاد را به اجرا درمی‌آورد. راهبردهای ارتباط، خدمت‌رسانی و توانمندسازی از طریق جلسات، هماهنگی، ارتباط مستقیم، رویکردهای فردی، واگذاری وظایف و ایجاد فرصت‌های توسعه حرفه‌ای ادغام شده‌اند. عوامل حمایت‌کننده شامل همکاری، ارتباط باز، اعتماد متقابل، حمایت جامعه مدرسه و تعهد مشترک است. عوامل بازدارنده شامل تفاوت در شخصیت و مشارکت، چالش‌های ارتباط و هماهنگی و محدودیت زمانی مدیر به دلیل حجم بالای کار می‌باشد. به طور کلی، رهبری خدمتگزار در دبیرستان دولتی شماره ۱ چیکارنگ جنوبی پیاده‌سازی شده است، هرچند تقویت مستمر برای بهینه‌سازی خدمت‌رسانی، توانمندسازی، ارتباط و همکاری ضروری است.

Teachers’ Organizational Citizenship Behaviour (OCB) refers to voluntary behaviours that contribute to the effectiveness of school organizations. An initial survey showed that teachers’ OCB in private senior high schools and vocational high schools in Curug District, Tangerang Regency, was generally in the good category, although variations remained across several indicators. This study aimed to analyze the relationships between principal support, organizational culture, and job satisfaction and teachers’ OCB in A-accredited private senior high schools and vocational high schools in Curug District, Tangerang Regency. This study employed a quantitative approach using a correlational method. The population and sample consisted of 112 teachers from five schools, selected using total sampling. Data were collected through questionnaires that had met validity and reliability requirements. Data were analyzed using Spearman’s correlation and Kendall’s W with the assistance of SPSS version 27. The results showed that, partially, principal support had no significant relationship with teachers’ OCB (r = 0.132; p = 0.166), organizational culture had no significant relationship with teachers’ OCB (r = 0.002; p = 0.984), and job satisfaction had no significant relationship with teachers’ OCB (r = 0.012; p = 0.901). However, the Kendall’s W test showed that principal support, organizational culture, and job satisfaction simultaneously had a significant relationship with teachers’ OCB (W = 0.101; p < 0.001). Thus, principal support, organizational culture, and job satisfaction were not significantly related to teachers’ OCB when examined individually, but they were significantly related when examined simultaneously. These findings indicate that teachers’ OCB needs to be understood through the integration of various organizational aspects, particularly principal support, organizational culture, and job satisfaction.

رفتار شهروندی سازمانی (OCB) معلمان به رفتارهای داوطلبانه‌ای اشاره دارد که به اثربخشی سازمان‌های مدرسه‌ای کمک می‌کند. بررسی اولیه نشان داد که OCB معلمان در دبیرستان‌ها و هنرستان‌های غیرانتفاعی بخش کوروق شهرستان تانگرانگ عموماً در سطح خوب قرار دارد، اگرچه در برخی شاخص‌ها تفاوت‌هایی مشاهده می‌شود. هدف این پژوهش، تحلیل روابط بین حمایت مدیر، فرهنگ سازمانی و رضایت شغلی با OCB معلمان در دبیرستان‌ها و هنرستان‌های غیرانتفاعی دارای درجه اعتبار A در بخش کوروق شهرستان تانگرانگ بود. این پژوهش با رویکرد کمی و روش همبستگی انجام شد. جامعه و نمونه شامل ۱۱۲ معلم از پنج مدرسه بود که با روش سرشماری انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌هایی که شرایط روایی و پایایی را احراز کرده بودند، گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از همبستگی اسپیرمن و آزمون Kendall’s W و با کمک نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۷ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که به طور جداگانه، حمایت مدیر با OCB معلمان رابطه معناداری نداشت (r = 0.132؛ p = 0.166)، فرهنگ سازمانی با OCB معلمان رابطه معناداری نداشت (r = 0.002؛ p = 0.984) و رضایت شغلی نیز با OCB معلمان رابطه معناداری نداشت (r = 0.012؛ p = 0.901). با این حال، آزمون Kendall’s W نشان داد که حمایت مدیر، فرهنگ سازمانی و رضایت شغلی به طور همزمان با OCB معلمان رابطه معناداری دارند (W = 0.101؛ p < 0.001). بنابراین، حمایت مدیر، فرهنگ سازمانی و رضایت شغلی به صورت فردی با OCB معلمان رابطه معناداری نداشتند، اما به صورت همزمان رابطه معناداری داشتند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که OCB معلمان باید از طریق ادغام جنبه‌های مختلف سازمانی، به ویژه حمایت مدیر، فرهنگ سازمانی و رضایت شغلی، مورد توجه قرار گیرد.

This study aims to analyze the relationships of visionary leadership, emotional intelligence, and self-efficacy with teachers’ work discipline in private Islamic elementary schools in Pagedangan District. The study employed a quantitative approach using a survey method and an associative research design. The sample consisted of 100 respondents selected through stratified random sampling. Data were collected using questionnaires and analyzed through descriptive and inferential statistics with the assistance of SPSS software. Hypothesis testing employed Pearson correlation to examine the relationship between each independent variable and work discipline, as well as multiple correlation to assess their simultaneous relationship. The results showed that visionary leadership had a very weak, positive, and statistically insignificant relationship with work discipline, with a correlation coefficient of 0.053 and a significance value of 0.601. Emotional intelligence demonstrated a positive and significant relationship with work discipline, with a correlation coefficient of 0.242 and a significance value of 0.015. Self-efficacy also had a positive and significant relationship with work discipline, with a correlation coefficient of 0.348 and a significance value of 0.000. Simultaneously, visionary leadership, emotional intelligence, and self-efficacy had a positive and significant relationship with work discipline, with a multiple correlation coefficient of 0.381, a significance value of 0.002, and a coefficient of determination of 0.145. These findings indicate that the three variables were jointly associated with 14.5% of the variation in teachers’ work discipline, while the remaining 85.5% was associated with other factors outside the research model. In conclusion, emotional intelligence and self-efficacy had positive and significant partial relationships with teachers’ work discipline, whereas visionary leadership did not demonstrate a statistically significant partial relationship. These findings are expected to inform efforts to improve teachers’ work discipline through the development of emotional intelligence, self-efficacy, and effective educational management

هدف این پژوهش تحلیل روابط رهبری آینده‌نگر، هوش هیجانی و خودکارآمدی با انضباط کاری معلمان در مدارس ابتدایی اسلامی غیردولتی منطقه پاگدانگان است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از روش پیمایشی و طرح پژوهش همبستگی انجام شده است. نمونه شامل ۱۰۰ نفر از پاسخ‌دهندگان بود که با روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه جمع‌آوری و با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی و با کمک نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. برای آزمون فرضیه‌ها از همبستگی پیرسون جهت بررسی رابطه هر متغیر مستقل با انضباط کاری و از همبستگی چندگانه برای ارزیابی رابطه همزمان آن‌ها استفاده شد. نتایج نشان داد که رهبری آینده‌نگر با ضریب همبستگی ۰.۰۵۳ و مقدار معناداری ۰.۶۰۱، رابطه‌ای بسیار ضعیف، مثبت و از نظر آماری غیرمعنادار با انضباط کاری دارد. هوش هیجانی با ضریب همبستگی ۰.۲۴۲ و مقدار معناداری ۰.۰۱۵، رابطه‌ای مثبت و معنادار با انضباط کاری نشان داد. خودکارآمدی نیز با ضریب همبستگی ۰.۳۴۸ و مقدار معناداری ۰.۰۰۰، رابطه‌ای مثبت و معنادار با انضباط کاری داشت. به طور همزمان، رهبری آینده‌نگر، هوش هیجانی و خودکارآمدی با ضریب همبستگی چندگانه ۰.۳۸۱، مقدار معناداری ۰.۰۰۲ و ضریب تعیین ۰.۱۴۵، رابطه‌ای مثبت و معنادار با انضباط کاری داشتند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که سه متغیر مذکور به طور مشترک با ۱۴.۵٪ از تغییرات انضباط کاری معلمان مرتبط بودند و ۸۵.۵٪ باقی‌مانده به عوامل دیگری خارج از مدل پژوهش مربوط می‌شود. در نتیجه، هوش هیجانی و خودکارآمدی دارای روابط جزئی مثبت و معنادار با انضباط کاری معلمان بودند، در حالی که رهبری آینده‌نگر رابطه جزئی معناداری از نظر آماری نشان نداد. انتظار می‌رود این یافته‌ها در جهت بهبود انضباط کاری معلمان از طریق توسعه هوش هیجانی، خودکارآمدی و مدیریت آموزشی مؤثر مورد استفاده قرار گیرد.

School management in an era of rapid change faces increasingly complex challenges. Schools are required to deliver measurable academic performance, meet quality standards, develop teacher competencies, adaptively utilize technology, and produce graduates capable of contributing to society. However, management orientations that rely too heavily on performance indicators, administrative efficiency, accreditation, and academic achievements risk overlooking the inner human dimension, the quality of relationships, moral values, the well-being of the school community, and the social impact of education. This article aims to reconstruct value-based education management through a Sufi perspective by developing a school governance model that integrates four key dimensions: performance, values, well-being, and social impact. The study employs a qualitative-conceptual approach, drawing on a literature review of Sufi thought, spiritual leadership, education management, learning organizations, distributed leadership, educator well-being, and leadership for social justice. The study yields the "Sufi School Governance Model," a framework that establishes tazkiyat al-nafs (purification of the soul), muraqabah (spiritual vigilance), amanah (trustworthiness), ihsan (excellence/spiritual sincerity), shūrā (consultation), ‘adl (justice), tawāḍu‘ (humility), mahabbah (love/compassion), and khidmah (service) as its foundational values; performance as the professional dimension; well-being as the human dimension; and social impact as the orientation toward the common good. This model operates through a cycle of niyyah (intention) tazkiyah (purification) amanah (trust) shūrā (consultation) ihsan (excellence) khidmah (service) muḥāsabah (self-reflection) iṣlāḥ (reform), which translates into planning, organizing, leadership, human resource development, supervision, evaluation, and continuous improvement. This reconstruction positions the school principal not merely as an administrator, but as a murabbī (spiritual educator/mentor), khādim (servant-leader), and uswah (role model), while the school itself is positioned as a community for learning, character building, well-being, and social transformation. This model offers an expanded definition of school success, moving beyond mere "school performance" toward performance that is meaningful, ethical, human-centered, and socially impactful

مدیریت مدرسه در عصر تغییرات سریع با چالش‌های فزاینده و پیچیده‌ای مواجه است. مدارس ملزم به ارائه عملکرد تحصیلی قابل سنجش، رعایت استانداردهای کیفیت، توسعه شایستگی‌های معلمان، بهره‌برداری تطبیقی از فناوری و تربیت فارغ‌التحصیلانی هستند که قادر به مشارکت در جامعه باشند. با این حال، رویکردهای مدیریتی که بیش از حد بر شاخص‌های عملکرد، کارآمدی اداری، اعتباربخشی و دستاوردهای علمی تکیه دارند، در معرض نادیده گرفتن بُعد درونی انسان، کیفیت روابط، ارزش‌های اخلاقی، بهزیستی جامعه مدرسه و تأثیر اجتماعی آموزش قرار دارند. این مقاله با هدف بازسازی مدیریت آموزش مبتنی بر ارزش‌ها از منظر تصوف، به توسعه یک مدل حکمرانی مدرسه می‌پردازد که چهار بُعد کلیدی عملکرد، ارزش‌ها، بهزیستی و تأثیر اجتماعی را ادغام می‌کند. این پژوهش با رویکرد کیفی ـ مفهومی و با تکیه بر مرور ادبیات اندیشه صوفیانه، رهبری معنوی، مدیریت آموزشی، سازمان‌های یادگیرنده، رهبری توزیعی، بهزیستی معلمان و رهبری برای عدالت اجتماعی انجام شده است. نتیجه این پژوهش، «مدل حکمرانی مدرسه صوفیانه» است؛ چارچوبی که تزکیه‌النفس (پاکسازی نفس)، مراقبه (نظارت معنوی)، امانت (امانت‌داری)، احسان (برتری/اخلاص معنوی)، شورا (مشورت)، عدل (عدالت)، تواضع (فروتنی)، محبت (عشق/دلسوزی) و خدمت (خدمت‌رسانی) را به عنوان ارزش‌های بنیادین خود قرار می‌دهد؛ عملکرد را به عنوان بُعد حرفه‌ای، بهزیستی را به عنوان بُعد انسانی و تأثیر اجتماعی را به عنوان جهت‌گیری به سوی خیر عمومی تعریف می‌کند. این مدل از طریق چرخه نیت (نیت)، تزکیه (پاکسازی)، امانت (اعتماد)، شورا (مشورت)، احسان (برتری)، خدمت (خدمت‌رسانی)، محاسبه (خودارزیابی) و اصلاح (اصلاح) عمل می‌کند که به برنامه‌ریزی، سازماندهی، رهبری، توسعه منابع انسانی، نظارت، ارزیابی و بهبود مستمر ترجمه می‌شود. این بازسازی، مدیر مدرسه را نه صرفاً به عنوان یک مدیر، بلکه به عنوان مربی (مربی معنوی/راهنما)، خادم (رهبر خدمتگزار) و اسوه (الگو) معرفی می‌کند و خود مدرسه را به عنوان جامعه‌ای برای یادگیری، پرورش شخصیت، بهزیستی و تحول اجتماعی جایگاه می‌بخشد. این مدل، تعریف گسترده‌تری از موفقیت مدرسه ارائه می‌دهد و فراتر از صرفاً «عملکرد مدرسه»، به سوی عملکردی معنادار، اخلاقی، انسان‌محور و دارای تأثیر اجتماعی حرکت می‌کند.

This study examines how Indigenous African leadership philosophies, particularly Ubuntu and participatory governance models, can transform higher education institutions into sites of peace education and epistemic justice. It responds to the enduring marginalisation of Indigenous Knowledge Systems within African universities. A qualitative comparative institutional analysis design, underpinned by document-based research, was adopted. The study analysed 67 institutional documents from universities in Rwanda, South Africa, and Ghana. Rwanda’s post-genocide education reforms served as a critical embedded case. This offered insights into context-driven educational transformation. Eurocentric leadership structures remain deeply embedded across the cases, perpetuating epistemic injustice. Yet pockets of Afrocentric innovation are emerging. For instance, governance restructures in Rwanda incorporate restorative justice principles, gender equity initiatives are evident in South Africa, and curriculum reviews in Ghana propose Indigenous Knowledge Systems integration. Evidence from these institutional documents points to a gradual shift toward locally grounded leadership. Student movements like #RhodesMustFall further reveal how institutional hierarchies are being contested. The study proposes an epistemically just leadership framework, anchored in participatory governance, Ubuntu-informed pedagogy, and restorative policies. By centring Indigenous Knowledge Systems and African philosophical traditions, this research contributes to broader efforts toward epistemic justice, social cohesion, and the transformation of post-colonial institutions. It positions leadership transformation as foundational, not peripheral, to broader decolonisation efforts in African higher education.

این مطالعه به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه فلسفه‌های رهبری بومی آفریقایی، به‌ویژه اوبونتو و الگوهای حکمرانی مشارکتی، می‌توانند مؤسسات آموزش عالی را به مکان‌هایی برای آموزش صلح و عدالت معرفتی تبدیل کنند. این پژوهش به حاشیه‌راندگی مداوم نظام‌های دانش بومی در دانشگاه‌های آفریقایی پاسخ می‌دهد. یک طرح تحلیل نهادی تطبیقی کیفی با تکیه بر پژوهش مبتنی بر اسناد اتخاذ شد. در این مطالعه، ۶۷ سند نهادی از دانشگاه‌های رواندا، آفریقای جنوبی و غنا تحلیل شد. اصلاحات آموزشی پس از نسل‌کشی در رواندا به‌عنوان یک مورد تعبیه‌شده انتقادی مورد استفاده قرار گرفت که بینش‌هایی درباره تحول آموزشی مبتنی بر زمینه ارائه داد. ساختارهای رهبری اروپامحور همچنان در تمامی موارد به‌طور عمیق نهادینه باقی مانده‌اند و بی‌عدالتی معرفتی را تداوم می‌بخشند. با این حال، نشانه‌هایی از نوآوری آفریقامحور در حال ظهور است؛ برای مثال، بازسازی‌های حکمرانی در رواندا اصول عدالت ترمیمی را دربرگرفته‌اند، ابتکارات برابری جنسیتی در آفریقای جنوبی مشهود است و بازنگری‌های برنامه درسی در غنا، ادغام نظام‌های دانش بومی را پیشنهاد می‌کنند. شواهد به‌دست‌آمده از این اسناد نهادی حاکی از تغییر تدریجی به‌سوی رهبری مبتنی بر زمینه محلی است. جنبش‌های دانشجویی مانند #RhodesMustFall همچنین نشان می‌دهند که چگونه سلسله‌مراتب‌های نهادی به چالش کشیده می‌شوند. این مطالعه چارچوبی برای رهبری عادلانه از نظر معرفتی پیشنهاد می‌کند که بر حکمرانی مشارکتی، آموزش مبتنی بر اوبونتو و سیاست‌های ترمیمی استوار است. با محوریت قرار دادن نظام‌های دانش بومی و سنت‌های فلسفی آفریقایی، این پژوهش به تلاش‌های گسترده‌تر برای عدالت معرفتی، انسجام اجتماعی و تحول نهادهای پساسلطه‌گرایانه کمک می‌کند. این پژوهش تحول رهبری را به‌عنوان امری بنیادین و نه حاشیه‌ای برای تلاش‌های گسترده‌تر استعمارزدایی در آموزش عالی آفریقا مطرح می‌کند.

This study examined the transformational leadership styles of secondary school administrators and their relationship with teachers’ self-efficacy in Balamban District I during School Year 2025–2026 as a basis for developing a Leadership Enhancement Program. Employing a descriptive-correlational research design, the study involved 65 secondary school teachers selected as respondents. Data were collected using standardized instruments, namely the Multifactor Leadership Questionnaire (MLQ Form 5X) and the Teachers’ Sense of Efficacy Scale (TSES Long Form). Statistical analyses included frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, and Pearson correlation. Findings revealed that most respondents were female, married, experienced teachers handling English and Mathematics, and had pursued graduate education. School administrators demonstrated high levels of transformational leadership, particularly in idealized influence, inspirational motivation, intellectual stimulation, contingent reward, effectiveness, satisfaction, and extra effort. Conversely, laissez-faire leadership and passive management practices received low ratings. Teachers exhibited high self-efficacy in student engagement, instructional strategies, and classroom management. Correlation analysis revealed a low but statistically significant positive relationship between transformational leadership and teachers’ self-efficacy (ρ = 0.293, p = 0.018). Specifically, idealized influence, intellectual stimulation, and contingent reward demonstrated significant associations with teachers’ self-efficacy. The findings suggest that effective transformational leadership practices are associated with greater teacher confidence in fulfilling instructional responsibilities and managing classroom environments. Consequently, a Leadership Enhancement Program was proposed to strengthen administrators’ leadership competencies, promote supportive educational environments, and further enhance teachers’ professional effectiveness and self-efficacy across secondary schools within Balamban District I.

این پژوهش به بررسی سبک‌های رهبری تحول‌آفرین مدیران مدارس متوسطه و رابطه آن با خودکارآمدی معلمان در ناحیه اول بالامبان طی سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ به‌عنوان مبنایی برای تدوین برنامه ارتقای رهبری پرداخت. این مطالعه با بهره‌گیری از طرح پژوهش توصیفی-همبستگی و با مشارکت ۶۵ معلم مدارس متوسطه که به‌عنوان پاسخ‌دهنده انتخاب شدند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از ابزارهای استاندارد، شامل پرسشنامه چندعاملی رهبری (MLQ Form 5X) و مقیاس احساس خودکارآمدی معلمان (TSES Long Form) گردآوری شد. تحلیل‌های آماری شامل فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار و همبستگی پیرسون بود. یافته‌ها نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان زن، متأهل، معلمان با تجربه در تدریس زبان انگلیسی و ریاضیات و دارای تحصیلات تکمیلی بودند. مدیران مدارس سطوح بالایی از رهبری تحول‌آفرین، به‌ویژه در نفوذ آرمانی، انگیزش الهام‌بخش، تحریک فکری، پاداش مشروط، اثربخشی، رضایت و تلاش مضاعف از خود نشان دادند. در مقابل، رهبری عدم مداخله و شیوه‌های مدیریت منفعل امتیاز پایینی کسب کردند. معلمان در ابعاد مشارکت دانش‌آموزان، راهبردهای آموزشی و مدیریت کلاس، خودکارآمدی بالایی از خود نشان دادند. تحلیل همبستگی نشان داد که بین رهبری تحول‌آفرین و خودکارآمدی معلمان رابطه مثبت اما ضعیف و معناداری وجود دارد (ρ = 0.293, p = 0.018). به طور خاص، نفوذ آرمانی، تحریک فکری و پاداش مشروط با خودکارآمدی معلمان ارتباط معناداری داشتند. یافته‌ها حاکی از آن است که شیوه‌های مؤثر رهبری تحول‌آفرین با افزایش اعتماد به نفس معلمان در انجام مسئولیت‌های آموزشی و مدیریت محیط کلاس مرتبط است. بر این اساس، برنامه ارتقای رهبری به منظور تقویت شایستگی‌های رهبری مدیران، ارتقای محیط‌های آموزشی حمایتی و افزایش اثربخشی حرفه‌ای و خودکارآمدی معلمان در مدارس متوسطه ناحیه اول بالامبان پیشنهاد شد.

This study aims to examine the role of managers in organizing student activities at the Darul Mustofa Islamic Boarding School, including the assignment of tasks, coordination, providing guidance, supervision, and decision-making when facing obstacles. This study employs a descriptive qualitative approach using field research. Data were collected through observation, interviews, and documentation conducted within the Darul Mustofa Islamic Boarding School. The results indicate that managers play a role in organizing and coordinating boarding school activities by assigning tasks to administrators according to their respective responsibilities, coordinating before activities take place, providing guidance on uncompleted tasks, and supervising and evaluating activities. In exercising their leadership, managers give administrators the opportunity to carry out their responsibilities but continue to monitor and provide guidance when problems arise. The study also identified several challenges in managing Islamic boarding schools, namely limited human resources, financial management issues, insufficient facilities and infrastructure, and varying levels of staff proficiency in utilizing technology. Therefore, the manager’s role is essential to maintain the orderliness of activities through coordination, the delegation of responsibilities, guidance, supervision, and problem-solving so that the boarding school’s activities can run smoothly.

این پژوهش با هدف بررسی نقش مدیران در سازماندهی فعالیت‌های دانش‌آموزان در مدرسه علمیه دارالمصطفی، از جمله واگذاری وظایف، هماهنگی، ارائه راهنمایی، نظارت و تصمیم‌گیری در مواجهه با موانع انجام شده است. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از پژوهش میدانی صورت گرفته است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی که در مدرسه علمیه دارالمصطفی انجام شده، گردآوری گردیده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که مدیران در سازماندهی و هماهنگی فعالیت‌های مدرسه علمیه از طریق واگذاری وظایف به مسئولان بر اساس مسئولیت‌های مربوطه، هماهنگی پیش از برگزاری فعالیت‌ها، ارائه راهنمایی در خصوص وظایف انجام‌نشده و همچنین نظارت و ارزیابی فعالیت‌ها نقش دارند. در اعمال رهبری خود، مدیران به مسئولان فرصت انجام مسئولیت‌هایشان را می‌دهند اما همچنان به نظارت و ارائه راهنمایی در صورت بروز مشکلات ادامه می‌دهند. همچنین، پژوهش به چندین چالش در مدیریت مدارس علمیه اشاره می‌کند، از جمله محدودیت منابع انسانی، مشکلات مدیریت مالی، کمبود امکانات و زیرساخت‌ها و سطوح متفاوت مهارت کارکنان در استفاده از فناوری. بنابراین، نقش مدیر برای حفظ نظم فعالیت‌ها از طریق هماهنگی، تفویض مسئولیت، راهنمایی، نظارت و حل مسئله ضروری است تا فعالیت‌های مدرسه علمیه به‌طور روان انجام شود.

Abstract In the context of planetary, social and epistemic crises, this paper explores how universities might transform governance practices to support culturally regenerative futures. Drawing on a cooperative inquiry within an international research group, the study develops the concept of relational governance as an alternative to dominant corporate models shaped by neoliberal logics. Grounded in Aboriginal and place-based epistemologies, the research proposes governance as an embodied, ethical and relational practice developed through attentive engagement with people, Country and more-than-human worlds. Relational governance values Aboriginal knowledge; activates reckoning and locale; and includes local Aboriginal councils to transform universities towards being welcoming, Aboriginal places for people of all backgrounds. Through storied narratives, the paper illustrates how knowledge is co-created through dialogue, ceremony and ecological participation, with Country understood as an active agent in decision-making. The findings highlight the importance of Aboriginal leadership, truth-telling and structural change within universities. Ultimately, the paper contributes to the growing movement toward culturally regenerative universities, offering relational governance as a pathway for institutions to foster an ethic of care, reciprocity and life-affirming futures.

چکیده: در بستر بحران‌های سیاره‌ای، اجتماعی و معرفتی، این مقاله به بررسی چگونگی تحول شیوه‌های حکمرانی در دانشگاه‌ها به منظور حمایت از آینده‌های باززاینده فرهنگی می‌پردازد. با تکیه بر پژوهشی مشارکتی در یک گروه تحقیقاتی بین‌المللی، این مطالعه مفهوم حکمرانی رابطه‌ای را به عنوان جایگزینی برای الگوهای مسلط شرکتی مبتنی بر منطق نئولیبرال توسعه می‌دهد. این پژوهش که بر معرفت‌شناسی‌های بومی و مبتنی بر مکان استوار است، حکمرانی را به مثابه کنشی تجسم‌یافته، اخلاقی و رابطه‌ای تعریف می‌کند که از طریق تعامل دقیق با مردم، سرزمین (Country) و جهان‌های فراتر از انسان شکل می‌گیرد. حکمرانی رابطه‌ای برای دانش بومی ارزش قائل است؛ به بازاندیشی و مکان‌مندی فعلیت می‌بخشد؛ و شوراهای محلی بومی را دربرمی‌گیرد تا دانشگاه‌ها را به مکان‌هایی خوشامدگو و بومی برای افراد با پیشینه‌های گوناگون تبدیل کند. مقاله با روایت‌های داستانی نشان می‌دهد که دانش از طریق گفت‌وگو، آیین و مشارکت زیست‌بومی به صورت مشترک خلق می‌شود و سرزمین به عنوان عاملی فعال در تصمیم‌گیری درک می‌گردد. یافته‌ها بر اهمیت رهبری بومی، حقیقت‌گویی و تغییرات ساختاری در دانشگاه‌ها تأکید دارند. در نهایت، این مقاله به جنبش رو‌به‌رشد دانشگاه‌های باززاینده فرهنگی کمک می‌کند و حکمرانی رابطه‌ای را به عنوان مسیری برای نهادها جهت پرورش اخلاق مراقبت، دوسویگی و آینده‌های حیات‌بخش ارائه می‌دهد.

Leadership coaching develops managers but is expensive and difficult to scale. AI may be able to help scale access, but “answering machine” like AI coaching agents invite cognitive offloading and weaken learning. We instantiated a human coaching protocol, supported across prior cycles, as a text-based AI coach built to prompt reflective questioning. In the fourth cycle of a design-based research program at a global consulting firm, eight managers received the same protocol from a human coach and the AI coach, applied each session in an observed onboarding activity, and reflected on both in interviews. All eight welcomed the probing questions and preferred the human coach. Notably, they resisted the same protocol of questioning from the AI coach and wanted answers from it instead. This study’s theoretical contribution is the Reflection Penalty, the cost an AI coach pays for asking a user to do the reflective work that makes human coaching effective. Its practical contribution is a jobs-to-be-done map for AI coaching, assembled from proposals participants raised on their own. It divides coaching into distinct jobs and assigns each to the human or the AI best suited to it. Both contributions are offered to those designing AI tools that aim to support reflection

مربیگری رهبری به توسعهٔ مدیران کمک می‌کند اما پرهزینه و دشوار برای مقیاس‌پذیری است. هوش مصنوعی ممکن است بتواند دسترسی را مقیاس‌پذیر کند، اما عامل‌های مربیگری مبتنی بر هوش مصنوعی که شبیه «دستگاه پاسخگو» عمل می‌کنند، منجر به واگذاری شناختی و تضعیف یادگیری می‌شوند. ما یک پروتکل مربیگری انسانی را که در چرخه‌های قبلی پشتیبانی شده بود، به‌صورت یک مربی مبتنی بر متن با هدف پرسشگری تأملی به‌عنوان مربی هوش مصنوعی پیاده‌سازی کردیم. در چهارمین چرخهٔ یک برنامهٔ پژوهش مبتنی بر طراحی در یک شرکت مشاورهٔ جهانی، هشت مدیر همان پروتکل را از یک مربی انسانی و مربی هوش مصنوعی دریافت کردند، هر جلسه را در یک فعالیت مشاهده‌شدهٔ آشنایی به کار بردند و در مصاحبه‌ها دربارهٔ هر دو تأمل کردند. هر هشت نفر پرسش‌های عمیق را پذیرفتند و مربی انسانی را ترجیح دادند. به طور قابل توجهی، آن‌ها در برابر همان پروتکل پرسشگری از سوی مربی هوش مصنوعی مقاومت کردند و به جای آن خواهان دریافت پاسخ از آن بودند. سهم نظری این مطالعه «جریمهٔ تأمل» است؛ هزینه‌ای که یک مربی هوش مصنوعی برای واداشتن کاربر به انجام کار تأملی که مربیگری انسانی را مؤثر می‌کند، می‌پردازد. سهم عملی آن نقشه‌ای از وظایف قابل انجام برای مربیگری هوش مصنوعی است که از پیشنهادهای مطرح‌شده توسط شرکت‌کنندگان گردآوری شده است. این نقشه مربیگری را به وظایف متمایز تقسیم می‌کند و هر یک را به انسان یا هوش مصنوعی که برای آن مناسب‌تر است، اختصاص می‌دهد. هر دو سهم به طراحان ابزارهای هوش مصنوعی که هدف آن‌ها حمایت از تأمل است، ارائه می‌شود.

Background—Teacher professional care in this study is defined as the integration of functional responsibility (e.g., preparation, punctuality, and completion of assigned duties) with relational and ethical responsiveness to pupils and colleagues. Although principal leadership is widely associated with teacher performance and school climate, less is known about how connected leadership processes cultivate this broader form of care across primary-school contexts. Objectives—This study examined how principals plan, enact, evaluate, and refine leadership strategies intended to strengthen teachers’ professional care. Methods—A qualitative multiple-case study was conducted from May to August 2026 in five public primary schools in Muaro Jambi, Indonesia. Ten participants—five principals and five teachers—were purposively selected. Data were generated through semi-structured interviews, non-participant observations, and school documents and analysed through a mixed deductive–inductive thematic procedure combining within-case analysis and cross-case comparison. Informant bias was mitigated by seeking concrete incident-based accounts, comparing principal and teacher perspectives, checking interview summaries with participants, and requiring major interpretations to be supported by more than one source or method. Results—Across cases, professional care was strongest where principals combined clear expectations with credible modelling, developmental supervision, psychologically safe two-way communication, continuous professional learning, and distributed participation. Evaluation functioned not merely as control but as reflective follow-up that linked observed practice to differentiated support. Conclusion—The findings suggest that leadership enables professional care through a recursive organisational process in which accountability, relational trust, professional learning, and shared responsibility reinforce one another.

زمینه—در این مطالعه، مراقبت حرفه‌ای معلمان به‌عنوان ادغام مسئولیت عملکردی (مانند آمادگی، وقت‌شناسی و انجام وظایف محوله) با پاسخگویی رابطه‌ای و اخلاقی نسبت به دانش‌آموزان و همکاران تعریف می‌شود. اگرچه رهبری مدیران به‌طور گسترده‌ای با عملکرد معلمان و جو مدرسه مرتبط دانسته می‌شود، اما دانش اندکی درباره چگونگی پرورش این شکل گسترده‌تر مراقبت از طریق فرایندهای رهبری مرتبط در زمینه‌های مدارس ابتدایی وجود دارد. اهداف—این مطالعه بررسی کرد که مدیران چگونه راهبردهای رهبری را برای تقویت مراقبت حرفه‌ای معلمان برنامه‌ریزی، اجرا، ارزیابی و اصلاح می‌کنند. روش‌ها—یک مطالعه کیفی چندموردی از ماه مه تا اوت ۲۰۲۶ در پنج مدرسه ابتدایی دولتی در موآرو جامبی اندونزی انجام شد. ده شرکت‌کننده—پنج مدیر و پنج معلم—به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده‌های غیرمشارکتی و اسناد مدرسه گردآوری و با استفاده از روش تماتیک ترکیبی قیاسی–استقرایی شامل تحلیل درون‌موردی و مقایسه بین‌موردی تحلیل شدند. سوگیری مطلعان با درخواست روایت‌های مبتنی بر رویدادهای عینی، مقایسه دیدگاه‌های مدیران و معلمان، بررسی خلاصه مصاحبه‌ها با شرکت‌کنندگان و الزام پشتیبانی تفسیرهای اصلی توسط بیش از یک منبع یا روش کاهش یافت. یافته‌ها—در میان موارد، مراقبت حرفه‌ای در جایی قوی‌تر بود که مدیران انتظارات روشن را با الگو بودن معتبر، نظارت توسعه‌ای، ارتباط دوسویه روان‌شناختی ایمن، یادگیری حرفه‌ای مستمر و مشارکت توزیع‌شده ترکیب می‌کردند. ارزیابی نه صرفاً به‌عنوان کنترل، بلکه به‌عنوان پیگیری بازتابی که عمل مشاهده‌شده را به حمایت تفکیک‌شده پیوند می‌داد، عمل می‌کرد. نتیجه‌گیری—یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری از طریق یک فرایند سازمانی بازگشتی که در آن پاسخگویی، اعتماد رابطه‌ای، یادگیری حرفه‌ای و مسئولیت‌پذیری مشترک یکدیگر را تقویت می‌کنند، مراقبت حرفه‌ای را امکان‌پذیر می‌سازد.

Background—Primary teachers need support to translate digital access into pedagogically coherent lesson plans and teaching materials. Objectives—This study examined five connected aspects of principals’ support: diagnosing digital-learning needs, enabling situated professional learning, orchestrating digital resources, evaluating practice and renewing support, and synthesizing a cross-case leadership cycle. Method—A qualitative multiple-case study was conducted in four public primary schools in Muaro Jambi, Indonesia. Four principals and eight experienced upper-primary teachers participated, providing accounts complemented by non-participant observations and school documents. Within-case summaries and cross-case matrices were interpreted through source and method triangulation and member checking. Results—The cases shared needs diagnosis, workplace learning, resource coordination, and formative supervision, but differed in the evidence used, learning arrangements, and access constraints. Teaching materials considered in the study included teaching modules, worksheets, digital media, and assessments; no standardized improvement scores were available. Education-report analysis was prominent in Case A and Case B, peer-supported learning in Case C, and phase-based discussion in Case D. The synthesis yielded a diagnose–enable–evaluate–renew cycle, with resource orchestration embedded in enablement. Conclusions—The cycle offers a context-sensitive explanation of leadership support for digital lesson planning. It is an interpretive proposition for further testing, rather than evidence of causal effects on teacher competence or student outcomes.

زمینه—معلمان ابتدایی نیازمند حمایت برای تبدیل دسترسی دیجیتال به طرح درس‌ها و مواد آموزشی منسجم از نظر آموزشی هستند. اهداف—این پژوهش پنج جنبه مرتبط از حمایت مدیران را بررسی کرد: تشخیص نیازهای یادگیری دیجیتال، امکان‌سازی یادگیری حرفه‌ای موقعیتی، سازماندهی منابع دیجیتال، ارزیابی عمل و تجدید حمایت، و ترکیب یک چرخه رهبری بین‌موردی. روش—یک مطالعه کیفی چندموردی در چهار مدرسه ابتدایی دولتی در Muaro Jambi اندونزی انجام شد. چهار مدیر و هشت معلم باتجربه پایه‌های بالای ابتدایی شرکت کردند و روایت‌هایی ارائه دادند که با مشاهدات غیرمشارکتی و اسناد مدرسه تکمیل شد. خلاصه‌های درون‌موردی و ماتریس‌های بین‌موردی از طریق مثلث‌سازی منبع و روش و بررسی اعضا تفسیر شدند. یافته‌ها—موارد مورد بررسی در تشخیص نیاز، یادگیری در محیط کار، هماهنگی منابع و نظارت تکوینی مشترک بودند، اما در شواهد مورد استفاده، ترتیبات یادگیری و محدودیت‌های دسترسی تفاوت داشتند. مواد آموزشی مورد بررسی شامل ماژول‌های آموزشی، برگه‌های کار، رسانه‌های دیجیتال و ارزشیابی‌ها بود؛ هیچ نمره استانداردی برای بهبود در دسترس نبود. تحلیل گزارش‌های آموزشی در مورد A و مورد B برجسته بود، یادگیری با حمایت همتا در مورد C و بحث مبتنی بر مرحله در مورد D. ترکیب یافته‌ها منجر به چرخه تشخیص–امکان‌سازی–ارزیابی–تجدید شد که سازماندهی منابع در امکان‌سازی ادغام شده است. نتیجه‌گیری—این چرخه تبیینی حساس به زمینه از حمایت رهبری برای برنامه‌ریزی درسی دیجیتال ارائه می‌دهد. این یک گزاره تفسیری برای آزمون‌های بیشتر است و نه شواهدی از اثرات علّی بر شایستگی معلمان یا پیامدهای دانش‌آموزان.

Global crises, most notably the COVID-19 pandemic, have profoundly transformed the landscape of higher education governance. These unprecedented circumstances accelerated the transition from conventional institutional practices to digital and remote modalities, necessitating a paradigm shift toward adaptive, resilient, innovative, and strategically decisive actions to ensure administrative continuity. Anchored in Crisis Leadership theory and supported by principles of Transformational Leadership theory, this study aims to provide an initial validation of a measurement instrument designed to map the underlying factors that define effective higher education leadership, specifically within the regional socio-academic context of East Coast Malaysian public universities in the post-pandemic era. Employing a cross-sectional quantitative questionnaire, data were collected through a field study (n=150) targeting academic leaders across four public universities. An initial exploratory factor analysis identified 28 items, which were further refined through a pooled Confirmatory Factor Analysis (CFA) in AMOS. The measurement model was optimized by excluding three items (DC1, DC2, and OC3) due to low loadings and high modification indices, and bootstrapping procedures were used to address multivariate normality. This systematic refinement yielded an acceptable model fit across eight preliminary constructs: Compassion and Care, Openness and Communication, Adaptiveness, Resilience and Courage, Decisiveness, Consultation and Collaboration, Empowerment, and Crisis Handling Effectiveness. Although this regional validation does not establish causal evidence of leadership effectiveness, the resulting 25-item framework provides a preliminary baseline for assessing leadership configurations. Rather than serving as a definitive diagnostic tool, the model provides context-specific insights that can tentatively guide professional development initiatives and shape adaptive governance strategies within the Malaysian higher education sector.

بحران‌های جهانی، به‌ویژه همه‌گیری کووید-۱۹، چشم‌انداز حکمرانی آموزش عالی را به‌طور عمیقی دگرگون کرده‌اند. این شرایط بی‌سابقه، گذار از رویه‌های سنتی نهادی به شیوه‌های دیجیتال و دورکاری را تسریع نموده و نیازمند تغییر پارادایم به‌سوی اقدامات سازگارانه، تاب‌آور، نوآورانه و راهبردی برای تضمین تداوم اداری شده است. این مطالعه که مبتنی بر نظریه رهبری در بحران و با حمایت از اصول نظریه رهبری تحول‌آفرین انجام شده، با هدف ارائه اعتبارسنجی اولیه یک ابزار سنجش طراحی شده برای ترسیم عوامل زیربنایی تعریف‌کننده رهبری مؤثر آموزش عالی، به‌ویژه در بستر اجتماعی-آکادمیک منطقه‌ای دانشگاه‌های دولتی سواحل شرقی مالزی در دوران پساکرونا صورت گرفته است. با بهره‌گیری از پرسشنامه کمی مقطعی، داده‌ها از طریق مطالعه میدانی (n=150) و با هدف قرار دادن رهبران دانشگاهی در چهار دانشگاه دولتی گردآوری شد. تحلیل عاملی اکتشافی اولیه ۲۸ گویه را شناسایی کرد که با تحلیل عاملی تأییدی تجمیعی (CFA) در نرم‌افزار AMOS بیشتر پالایش شدند. مدل اندازه‌گیری با حذف سه گویه (DC1، DC2 و OC3) به دلیل بار عاملی پایین و شاخص‌های اصلاحی بالا بهینه شد و برای رفع نرمال بودن چندمتغیره از روش بوت‌استرپ استفاده گردید. این پالایش نظام‌مند منجر به برازش قابل قبول مدل در هشت سازه مقدماتی شد: شفقت و مراقبت، گشودگی و ارتباط، سازگاری، تاب‌آوری و شجاعت، قاطعیت، مشورت و همکاری، توانمندسازی و اثربخشی مدیریت بحران. اگرچه این اعتبارسنجی منطقه‌ای شواهد علی برای اثربخشی رهبری ارائه نمی‌دهد، چارچوب ۲۵ گویه‌ای حاصل، مبنایی مقدماتی برای ارزیابی پیکربندی‌های رهبری فراهم می‌کند. این مدل به‌جای آن‌که ابزاری تشخیصی قطعی باشد، بینش‌هایی زمینه‌محور ارائه می‌دهد که می‌تواند به‌طور موقت راهنمای ابتکارات توسعه حرفه‌ای و شکل‌دهنده راهبردهای حکمرانی سازگارانه در بخش آموزش عالی مالزی باشد.

This investigation evaluated the employability, professional competencies, and internship experiences of the Bachelor of Elementary Education (BEED) graduates of the Polytechnic University of the Philippines – Cabiao Campus for the academic years 2024–2025. The study objectives were to obtain the demographic characteristics of the graduates and the employment profile, how the graduates have matched their jobs with their degrees, their practical abilities and skills learned from the institution, and their practicum and internship experience’s effect. A descriptive quantitative research design was used in the study. Respondents were 170 BEED graduates of 2024 and 2025 who were identified through total enumeration and purposive sampling strategies. A researcher-made questionnaire was used as the main data instrument and was shared online using Google Forms, email, Messenger, and other social media platforms. Frequency, percentage, and weighted mean were used to analyze the observations made in the data. The findings showed that a high proportion of graduates were employed in the local area; however, many were working in fields not directly related to their degree. The findings also showed that the respondents strongly agreed that the BEED program effectively strengthened their communication skills, critical thinking, teaching competencies, leadership skills, and ICT skills that pertain to professional practice. Moreover, the graduates self-reported very high ratings regarding practicum and internship experiences, which showed that they ready them for managing a classroom, teaching in-person, and carrying out teaching duties in real life. This research can guide curricula improvement, support programs, and a continuous improvement process of the BEED program to strengthen graduate employability and professional readiness.

این پژوهش به ارزیابی قابلیت اشتغال، شایستگی‌های حرفه‌ای و تجارب کارآموزی فارغ‌التحصیلان رشته کارشناسی آموزش ابتدایی (BEED) دانشگاه پلی‌تکنیک فیلیپین – پردیس کابیاو در سال‌های تحصیلی ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ پرداخت. اهداف پژوهش شامل به‌دست‌آوردن ویژگی‌های جمعیت‌شناختی فارغ‌التحصیلان و نمایه اشتغال آنان، میزان تطابق شغل فارغ‌التحصیلان با رشته تحصیلی، توانایی‌ها و مهارت‌های عملی کسب‌شده از مؤسسه، و تأثیر تجربه کارورزی و کارآموزی بود. در این مطالعه از طرح پژوهش توصیفی-کمی استفاده شد. پاسخ‌دهندگان شامل ۱۷۰ نفر از فارغ‌التحصیلان BEED سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ بودند که از طریق سرشماری کامل و نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار اصلی گردآوری داده‌ها پرسشنامه محقق‌ساخته بود که به صورت آنلاین از طریق Google Forms، ایمیل، Messenger و سایر شبکه‌های اجتماعی توزیع شد. برای تحلیل داده‌ها از فراوانی، درصد و میانگین وزنی استفاده گردید. یافته‌ها نشان داد که نسبت بالایی از فارغ‌التحصیلان در منطقه محلی مشغول به کار هستند؛ با این حال، بسیاری از آنان در حوزه‌هایی مشغول به کارند که ارتباط مستقیمی با رشته تحصیلی‌شان ندارد. همچنین نتایج نشان داد که پاسخ‌دهندگان به شدت موافق بودند که برنامه BEED به طور مؤثری مهارت‌های ارتباطی، تفکر انتقادی، شایستگی‌های تدریس، مهارت‌های رهبری و مهارت‌های ICT مرتبط با عمل حرفه‌ای را در آنان تقویت کرده است. افزون بر این، فارغ‌التحصیلان به صورت خودگزارش‌دهی، نمرات بسیار بالایی به تجارب کارورزی و کارآموزی خود دادند که نشان می‌دهد این تجارب آنان را برای مدیریت کلاس، تدریس حضوری و انجام وظایف آموزشی در دنیای واقعی آماده کرده است. این پژوهش می‌تواند راهنمایی برای بهبود برنامه درسی، برنامه‌های حمایتی و فرایند بهبود مستمر برنامه BEED به منظور تقویت قابلیت اشتغال و آمادگی حرفه‌ای فارغ‌التحصیلان باشد.

This study examined the extent of inclusive education implementation, its acceptability, the significant differences among their components, the relationship between implementation and acceptability, and the factors influencing their effectiveness and sustainability in selected public elementary schools in Naga City. It also aimed to propose a sustainability program based on the findings. The study employed a convergent-parallel mixed-methods design. The quantitative phase used a descriptive-evaluative-correlational approach involving 176 regular and Special Education (SPED) teachers from five public elementary schools. Data were collected through self-constructed questionnaires and analyzed using weighted mean, standard deviation, analysis of variance, and Pearson Product-Moment Correlation. The qualitative phase involved 15 purposively selected teachers interviewed through semi-structured interviews, with data analyzed thematically. Both sets of findings were integrated during interpretation. Results revealed that inclusive education implementation was High (grand mean = 3.08), as was acceptability (grand mean = 3.10). Policy Awareness and Compliance received the highest implementation rating, while Parent and Community Engagement received the lowest. For acceptability, Attitudes and Beliefs ranked highest, while Skills and Competencies ranked lowest. No significant differences were found among implementation components (F = 0.744, p = 0.562) or acceptability aspects (F = 1.651, p = 0.159). The relationship between implementation and acceptability was weak and not significant (r = 0.093, p = 0.222). Qualitative findings identified challenges involving limited specialized training, inadequate resources, teacher readiness, workload, leadership support, collaboration, and parent and community engagement. Based on these findings, the Inclusive Education Capacity and Support Program (IE-CASP) was proposed to strengthen teacher competencies, improve instructional resources, enhance leadership and collaboration, address workload concerns, and promote sustainable inclusive education practices in public elementary schools.

این پژوهش به بررسی میزان اجرای آموزش فراگیر، مقبولیت آن، تفاوت‌های معنادار میان مؤلفه‌های آن‌ها، رابطه بین اجرا و مقبولیت، و عوامل مؤثر بر اثربخشی و پایداری آن‌ها در برخی مدارس ابتدایی دولتی شهر Naga پرداخت. همچنین هدف پژوهش، ارائه برنامه‌ای برای پایداری بر اساس یافته‌ها بود. این مطالعه از طرح آمیخته همگرا-موازی بهره برد. در مرحله کمی، رویکرد توصیفی-ارزشیابی-همبستگی به کار گرفته شد که ۱۷۶ معلم عادی و آموزش ویژه (SPED) از پنج مدرسه ابتدایی دولتی را دربر می‌گرفت. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های محقق‌ساخته گردآوری و با استفاده از میانگین وزنی، انحراف معیار، تحلیل واریانس و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. در مرحله کیفی، ۱۵ معلم به صورت هدفمند انتخاب و از طریق مصاحبه نیمه‌ساختاریافته مورد بررسی قرار گرفتند و داده‌ها به شیوه تماتیک تحلیل شدند. هر دو مجموعه یافته‌ها در مرحله تفسیر با هم ادغام شدند. نتایج نشان داد که میزان اجرای آموزش فراگیر در سطح بالا (میانگین کل = ۳.۰۸) و مقبولیت نیز بالا (میانگین کل = ۳.۱۰) بود. آگاهی و تبعیت از سیاست‌ها بالاترین امتیاز اجرا را کسب کرد، در حالی که مشارکت والدین و جامعه پایین‌ترین امتیاز را داشت. در مقبولیت، نگرش‌ها و باورها بالاترین رتبه و مهارت‌ها و شایستگی‌ها پایین‌ترین رتبه را داشتند. تفاوت معناداری میان مؤلفه‌های اجرا (F = 0.744, p = 0.562) یا جنبه‌های مقبولیت (F = 1.651, p = 0.159) مشاهده نشد. رابطه بین اجرا و مقبولیت ضعیف و غیرمعنادار بود (r = 0.093, p = 0.222). یافته‌های کیفی چالش‌هایی از جمله محدودیت آموزش تخصصی، منابع ناکافی، آمادگی معلمان، حجم کار، حمایت رهبری، همکاری و مشارکت والدین و جامعه را شناسایی کرد. بر اساس این یافته‌ها، برنامه توانمندسازی و حمایت آموزش فراگیر (IE-CASP) با هدف تقویت شایستگی معلمان، بهبود منابع آموزشی، ارتقای رهبری و همکاری، رفع نگرانی‌های مربوط به حجم کار و ترویج شیوه‌های پایدار آموزش فراگیر در مدارس ابتدایی دولتی پیشنهاد شد.

This study aims to analyze the epistemological foundations of Transformative Prophetic Leadership in the governance of Islamic Religious Higher Education Institutions (PTKI) in response to disruption and the dominance of Western management approaches that may overlook institutional spiritual values. Using a qualitative library research approach, the study applies epistemological analysis and critical hermeneutics to foundational literature on Islamic leadership. The findings reveal three main points. First, positions and power in PTKI governance should be reconstructed from elitist privilege (tasyrif) into a responsibility for institutional service (taklif). Second, Transformative Prophetic Leadership integrates prophetic characteristics with transformational leadership through Shiddiq (integrity), Amanah (accountability), Tabligh (transparent communication), and Fathonah (visionary intelligence). Third, this model promotes institutional agility toward global standards while maintaining ethical, spiritual, and communal welfare orientations. The study concludes that Transformative Prophetic Leadership offers an adaptive leadership formulation that enables PTKI to respond to contemporary challenges while preserving its Islamic identity and foundational values.

این پژوهش با هدف تحلیل مبانی معرفت‌شناختی رهبری تحولی نبوی در حکمرانی مؤسسات آموزش عالی دینی اسلامی (PTKI) در پاسخ به اختلالات و غلبه رویکردهای مدیریت غربی که ممکن است ارزش‌های معنوی نهادی را نادیده بگیرند، انجام شده است. با بهره‌گیری از رویکرد کیفی پژوهش کتابخانه‌ای، تحلیل معرفت‌شناختی و هرمنوتیک انتقادی بر ادبیات بنیادین رهبری اسلامی اعمال شده است. یافته‌ها سه نکته اصلی را آشکار می‌سازند: نخست، جایگاه‌ها و قدرت در حکمرانی PTKI باید از امتیازگرایی نخبه‌گرایانه (تَصرِیف) به مسئولیت خدمت نهادی (تَکلیف) بازساخت شود؛ دوم، رهبری تحولی نبوی با ادغام ویژگی‌های نبوی و رهبری تحولی از طریق صدق (درستی)، امانت (پاسخگویی)، تبلیغ (ارتباط شفاف) و فطانت (هوشمندی آینده‌نگر) تحقق می‌یابد؛ سوم، این الگو چابکی نهادی به سوی استانداردهای جهانی را در عین حفظ جهت‌گیری‌های اخلاقی، معنوی و رفاه جمعی ترویج می‌کند. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که رهبری تحولی نبوی، فرمول‌بندی رهبری سازگارپذیری را ارائه می‌دهد که به PTKI امکان می‌دهد به چالش‌های معاصر پاسخ دهد و در عین حال هویت اسلامی و ارزش‌های بنیادین خود را حفظ کند.

BACKGROUND: People who are agitated, confused or distressed seldom receive holistic care within acute general hospitals. Unmet needs relating to conditions such as mental illnesses, learning disabilities or dementia can contribute to patient behaviours which staff find challenging to manage (e.g. self-harm). Enhanced observation, involving one-to-one care and monitoring, is a restrictive intervention often used to manage these presentations. The characteristics and outcomes of high-quality enhanced observation in this setting remain ill-defined, compromising quality and safety. AIMS: To understand what constitutes high-quality, safe enhanced observation in an acute general hospital for patients presenting with agitated, confused or distressed behaviours. METHOD: A systematic review was performed, involving searches of five bibliographic databases, hand-searching, and forward and backward citation searching. Data describing the characteristics of high-quality, safe enhanced observation practice were eligible and included in a framework-based synthesis. Quality and safety outcomes were summarised thematically. Studies were appraised for quality, and data interpretation was shaped by lived experience experts. RESULTS: Fifty studies were included. Enhanced observation practice was influenced by individual staff members (e.g. attitudes), teams (e.g. teamwork fluency) and wider organisational factors (e.g. leadership, organisational culture). The quality and safety problems identified included self-harm, aggression and staff neglect of caring responsibilities during enhanced observation. CONCLUSIONS: Findings on the characteristics and outcomes of high-quality, safe enhanced observation provision should inform the development of evidence-based guidance to support improved, standardised practice in acute general hospitals. Evidence gaps with respect to patient experiences of enhanced observation and trauma-informed approaches to its delivery warrant urgent attention.

زمینه: افرادی که رفتارهای آشفته، سردرگم یا ناراحت دارند به ندرت مراقبت جامع در بیمارستان‌های عمومی حاد دریافت می‌کنند. نیازهای برآورده‌نشده مرتبط با شرایطی مانند اختلالات روانی، ناتوانی‌های یادگیری یا زوال عقل می‌تواند به رفتارهایی در بیماران منجر شود که کارکنان در مدیریت آن‌ها با چالش مواجه می‌شوند (مانند خودآزاری). مشاهده تقویت‌شده، که شامل مراقبت و پایش یک‌به‌یک است، یک مداخله محدودکننده است که اغلب برای مدیریت این وضعیت‌ها به کار می‌رود. ویژگی‌ها و پیامدهای مشاهده تقویت‌شده با کیفیت بالا در این محیط به‌خوبی تعریف نشده است و این امر کیفیت و ایمنی را به خطر می‌اندازد. اهداف: درک این‌که مشاهده تقویت‌شده با کیفیت بالا و ایمن در بیمارستان عمومی حاد برای بیمارانی که رفتارهای آشفته، سردرگم یا ناراحت دارند، چه ویژگی‌هایی دارد. روش: مرور نظام‌مند انجام شد که شامل جستجو در پنج پایگاه داده کتاب‌شناختی، جستجوی دستی و جستجوی ارجاعات پیشین و پسین بود. داده‌هایی که ویژگی‌های مشاهده تقویت‌شده با کیفیت بالا و ایمن را توصیف می‌کردند، واجد شرایط بوده و در یک سنتز مبتنی بر چارچوب گنجانده شدند. پیامدهای کیفیت و ایمنی به صورت موضوعی خلاصه شدند. مطالعات از نظر کیفیت ارزیابی شدند و تفسیر داده‌ها با مشارکت خبرگان تجربه زیسته شکل گرفت. نتایج: پنجاه مطالعه وارد شدند. اجرای مشاهده تقویت‌شده تحت تأثیر عوامل فردی کارکنان (مانند نگرش‌ها)، تیم‌ها (مانند روانی کار تیمی) و عوامل سازمانی گسترده‌تر (مانند رهبری، فرهنگ سازمانی) قرار داشت. مشکلات شناسایی‌شده در زمینه کیفیت و ایمنی شامل خودآزاری، پرخاشگری و غفلت کارکنان از مسئولیت‌های مراقبتی در طول مشاهده تقویت‌شده بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها درباره ویژگی‌ها و پیامدهای ارائه مشاهده تقویت‌شده با کیفیت بالا و ایمن باید توسعه راهنمای مبتنی بر شواهد برای حمایت از بهبود و استانداردسازی عملکرد در بیمارستان‌های عمومی حاد را اطلاع‌رسانی کند. شکاف‌های شواهدی در خصوص تجارب بیماران از مشاهده تقویت‌شده و رویکردهای مبتنی بر آگاهی از تروما در اجرای آن نیازمند توجه فوری است.

Debates about soft competencies usually ask whether they matter for performance. This article asks a different question: why their development has become a necessity that education systems must address deliberately, and why the response must be pedagogical rather than only managerial. Using a conceptual analysis that combines an integrative review of research on skills, leadership and adult learning, an analysis of national policy documents, and baseline diagnostic data on 239 university managers in Uzbekistan, the article develops a multi-level account of this necessity. It shows that demand for soft competencies converges from five levels: global labour markets, national reform, the higher education system, the university as an organisation, and the mediated nature of managerial work itself. The baseline data indicate a substantial shortfall, with 40.2% of managers assessed at a low level and the weakest results in the motivational-value cluster. The article then argues that the necessity is socio-pedagogical: a social demand that cannot be met by selection or regulation alone, but requires purposeful, diagnosis-based and transfer-oriented learning in adulthood. Five functions of such development are identified, and design principles for corporate higher education are proposed, together with a critical discussion of the risks of the soft-skills agenda.

بحث‌ها پیرامون شایستگی‌های نرم معمولاً این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا این شایستگی‌ها برای عملکرد اهمیت دارند یا خیر. این مقاله پرسش متفاوتی را مطرح می‌کند: چرا توسعه این شایستگی‌ها به ضرورتی تبدیل شده است که نظام‌های آموزشی باید به طور هدفمند به آن بپردازند و چرا پاسخ به این ضرورت باید تربیتی باشد و نه صرفاً مدیریتی. با بهره‌گیری از تحلیلی مفهومی که شامل مرور تلفیقی پژوهش‌ها درباره مهارت‌ها، رهبری و یادگیری بزرگسالان، تحلیل اسناد سیاستی ملی و داده‌های تشخیصی پایه از ۲۳۹ مدیر دانشگاهی در ازبکستان است، مقاله روایتی چندسطحی از این ضرورت ارائه می‌دهد. نتایج نشان می‌دهد که تقاضا برای شایستگی‌های نرم از پنج سطح همگرا می‌شود: بازارهای کار جهانی، اصلاحات ملی، نظام آموزش عالی، دانشگاه به عنوان یک سازمان و ماهیت میانجی‌گرانه کار مدیریتی. داده‌های پایه نشان‌دهنده کمبود قابل توجهی است، به طوری که ۴۰٫۲٪ از مدیران در سطح پایین ارزیابی شده‌اند و ضعیف‌ترین نتایج در خوشه انگیزشی-ارزشی مشاهده می‌شود. سپس مقاله استدلال می‌کند که این ضرورت، ماهیتی اجتماعی-تربیتی دارد: تقاضایی اجتماعی که صرفاً با گزینش یا مقررات قابل پاسخگویی نیست، بلکه نیازمند یادگیری هدفمند، مبتنی بر تشخیص و انتقال‌محور در بزرگسالی است. پنج کارکرد برای چنین توسعه‌ای شناسایی شده و اصول طراحی برای آموزش عالی شرکتی پیشنهاد می‌شود، همراه با بحث انتقادی درباره مخاطرات دستورکار مهارت‌های نرم.

This study aims to explore the principal's efforts in fostering organizational culture at MTs Darunnajah Jakarta, particularly in creating an educational climate that supports character development, discipline, and quality of learning. This study uses a qualitative approach with a case study type. Data were collected through in-depth interviews with the principal, teachers, administrative staff, and students, participant observation of madrasah activities, and documentation analysis. The data obtained were analyzed using the Miles and Huberman model which includes data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The results show that organizational culture at MTs Darunnajah Jakarta is characterized by the existence of behavioral rules, norms, and dominant values that emphasize respect, politeness, discipline, and kinship. The principal plays a central role in fostering this culture through structural strategies, such as religious programs and routine activities, as well as non-structural strategies such as role models, moral development, and democratic communication. Supporting factors for fostering organizational culture include parental involvement, teacher loyalty, and the existence of character-building programs, while inhibiting factors include limited resources and the inactivity of some teachers and students. These findings emphasize the importance of visionary, transformational, and participatory leadership in building a productive and competitive organizational culture in madrasas.

هدف این پژوهش بررسی تلاش‌های مدیر مدرسه در تقویت فرهنگ سازمانی در مدرسه MTs Darunnajah جاکارتا، به‌ویژه در ایجاد فضای آموزشی که از پرورش شخصیت، انضباط و کیفیت یادگیری حمایت می‌کند، می‌باشد. این پژوهش با رویکرد کیفی و به روش مطالعه موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر مدرسه، معلمان، کارکنان اداری و دانش‌آموزان، مشاهده مشارکتی فعالیت‌های مدرسه و تحلیل اسناد گردآوری شده‌اند. داده‌های به‌دست‌آمده با استفاده از مدل Miles و Huberman شامل کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که فرهنگ سازمانی در مدرسه MTs Darunnajah جاکارتا با وجود قواعد رفتاری، هنجارها و ارزش‌های غالب که بر احترام، ادب، انضباط و خویشاوندی تأکید دارند، مشخص می‌شود. مدیر مدرسه نقش محوری در تقویت این فرهنگ از طریق راهبردهای ساختاری مانند برنامه‌های مذهبی و فعالیت‌های روتین و همچنین راهبردهای غیرساختاری مانند الگو بودن، پرورش اخلاقی و ارتباط دموکراتیک ایفا می‌کند. عوامل حمایت‌کننده در تقویت فرهنگ سازمانی شامل مشارکت والدین، وفاداری معلمان و وجود برنامه‌های پرورش شخصیت است و عوامل بازدارنده شامل محدودیت منابع و غیرفعال بودن برخی معلمان و دانش‌آموزان می‌باشد. این یافته‌ها بر اهمیت رهبری آینده‌نگر، تحول‌آفرین و مشارکتی در ساخت فرهنگ سازمانی مولد و رقابتی در مدارس تأکید می‌کند.

This study aims to describe about the transformation of Islamic organizational culture in madrasah as a strategic effort to develop a quality-oriented learning environment. Using a literature review approach, that examine the role of spirituality, leadership, and management innovation in enhancing educational quality within Islamic institutions. The results reveal that Islamic organizational culture anchored in values such as sincerity (ikhlas), trustworthiness (amanah), and collective responsibility serves as a moral and managerial foundation for creating effective and sustainable educational systems. Furthermore, spiritual leadership emerges as a key driver in strengthening teachers' professional commitment and fostering continuous quality improvement. Madrasah that successfully integrate Islamic values into their management practices demonstrate higher levels of teacher satisfaction, student engagement, and institutional effectiveness. However, challenges remain in bridging the gap between ideal Islamic values and real-world administrative practices, particularly in resource-limited institutions. The study concludes that the transformation of Islamic organizational culture must be positioned as a central agenda in the quality development of madrasah. By harmonizing spiritual values with modern quality management principles, Islamic educational institutions can not only improve academic performance but also cultivate ethical and holistic human resources

این مطالعه با هدف توصیف تحول فرهنگ سازمانی اسلامی در مدارس به‌عنوان تلاشی راهبردی برای توسعه محیط یادگیری مبتنی بر کیفیت انجام شده است. این پژوهش با رویکرد مروری بر ادبیات، نقش معنویت، رهبری و نوآوری مدیریتی را در ارتقای کیفیت آموزشی در نهادهای اسلامی بررسی می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که فرهنگ سازمانی اسلامی مبتنی بر ارزش‌هایی چون اخلاص، امانت‌داری و مسئولیت‌پذیری جمعی، به‌عنوان زیربنای اخلاقی و مدیریتی برای ایجاد نظام‌های آموزشی اثربخش و پایدار عمل می‌کند. افزون بر این، رهبری معنوی به‌عنوان عامل کلیدی در تقویت تعهد حرفه‌ای معلمان و ارتقای مستمر کیفیت مطرح می‌شود. مدارسی که موفق به ادغام ارزش‌های اسلامی در شیوه‌های مدیریتی خود شده‌اند، سطوح بالاتری از رضایت معلمان، مشارکت دانش‌آموزان و اثربخشی نهادی را نشان می‌دهند. با این حال، چالش‌هایی در پر کردن فاصله میان ارزش‌های ایده‌آل اسلامی و رویه‌های اداری واقعی، به‌ویژه در نهادهای دارای منابع محدود، وجود دارد. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که تحول فرهنگ سازمانی اسلامی باید به‌عنوان دستور کار مرکزی در توسعه کیفیت مدارس قرار گیرد. با همسوسازی ارزش‌های معنوی با اصول مدیریت کیفیت نوین، نهادهای آموزشی اسلامی نه‌تنها می‌توانند عملکرد تحصیلی را بهبود بخشند بلکه منابع انسانی اخلاق‌مدار و جامع‌نگر نیز پرورش دهند.

Teacher discipline is a fundamental factor in improving the quality of education, as it is directly related to professional responsibility and the effectiveness of learning. In this context, the principal plays a strategic role as a leader, mentor, and key motivator in fostering a culture of discipline within the school environment. This study aims to identify the principal's strategies in enhancing teacher discipline and the factors that influence it at SDN 2 Pancor. The research employs a descriptive qualitative approach, with data collected through observation, in-depth interviews, and documentation. Data analysis was conducted in three stages: data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The validity of the findings was ensured through source triangulation techniques. The results of the study indicate that the principal implements various strategies to promote teacher discipline, including the establishment of duty schedules, role modeling in attendance and behavior, implementation of a reward and punishment system, regular evaluations, the requirement for teachers to prepare lesson plans, and collaboration with the school community, committee, and parents. Factors influencing the success of these strategies include teacher compliance with working hours, consistency of attendance, and preparedness of teaching materials. Therefore, the strategies implemented by the principal at SDN 2 Pancor have proven effective in improving teacher discipline. These strategies not only foster a sense of responsibility and order but also strengthen a professional work culture oriented toward enhancing the quality of education.

انضباط معلمان یکی از عوامل اساسی در ارتقای کیفیت آموزش است، چرا که مستقیماً با مسئولیت حرفه‌ای و اثربخشی فرایند یادگیری مرتبط می‌باشد. در این زمینه، مدیر مدرسه نقش راهبردی به عنوان رهبر، راهنما و انگیزه‌دهنده اصلی در تقویت فرهنگ انضباط در محیط مدرسه ایفا می‌کند. هدف این پژوهش شناسایی استراتژی‌های مدیر مدرسه در افزایش انضباط معلمان و عوامل مؤثر بر آن در دبستان شماره ۲ پانکور است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده و داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها در سه مرحله کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری صورت گرفته است. روایی یافته‌ها از طریق تکنیک‌های مثلث‌سازی منابع تضمین شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که مدیر مدرسه با به‌کارگیری استراتژی‌های متنوعی از جمله تعیین برنامه‌های کاری، الگو بودن در حضور و رفتار، اجرای نظام پاداش و تنبیه، ارزیابی‌های منظم، الزام معلمان به تهیه طرح درس و همکاری با جامعه مدرسه، کمیته و والدین، به ارتقای انضباط معلمان کمک می‌کند. عوامل مؤثر بر موفقیت این استراتژی‌ها شامل پایبندی معلمان به ساعات کاری، تداوم حضور و آمادگی مواد آموزشی است. بنابراین، استراتژی‌های اجراشده توسط مدیر مدرسه در دبستان شماره ۲ پانکور در بهبود انضباط معلمان مؤثر بوده‌اند. این استراتژی‌ها نه تنها حس مسئولیت‌پذیری و نظم را تقویت می‌کنند، بلکه فرهنگ کاری حرفه‌ای مبتنی بر ارتقای کیفیت آموزش را نیز تحکیم می‌بخشند.

This study analyzes the implementation of the Nisaiyah Program at Pondok Pesantren An-Nur Darunnajah 8 Cidokom, Indonesia, a character education initiative specifically designed for female students (santri). It aims to evaluate the enabling factors, barriers, and overall effectiveness of the program in achieving its holistic character education objectives. Employing a qualitative case study design, data were collected through in-depth interviews, participatory observation, and document analysis. Thematic analysis was applied, with data validity ensured via source triangulation. The findings reveal that while the Nisaiyah Program is underpinned by a sound conceptual design and strong leadership commitment, its effectiveness is significantly constrained by systemic challenges. Key impediments include inconsistent curriculum delivery, inadequate physical resources, a lack of a structured mentoring system, and managerial inefficiencies such as a saturated schedule and diffuse management ownership. Analysis through the lenses of the Consolidated Framework for Implementation Research (CFIR) and Total Quality Management (TQM) principles demonstrates how the interplay of barriers within the inner setting and implementation process curtails the program's potential. The study concludes that the success of educational innovations within Islamic boarding schools necessitates a synergistic alignment of vision, robust operational systems, and dedicated resource allocation. The implications call for systemic improvements in curriculum fidelity, mentoring frameworks, and infrastructure. Future research should pursue longitudinal studies on the program's long-term impact, comparative case studies across pesantren, and investigations into strategies for cultivating positive peer cultures that reinforce program objectives

این مطالعه به تحلیل اجرای برنامه نسائیه در پوندک پسنترن ان‌نور دارالنجاح ۸ سیدوکوم، اندونزی، که یک ابتکار آموزش شخصیت به طور خاص برای دانش‌آموزان دختر (سانتری) است، می‌پردازد. هدف این پژوهش ارزیابی عوامل تسهیل‌کننده، موانع و اثربخشی کلی برنامه در دستیابی به اهداف جامع آموزش شخصیت می‌باشد. با بهره‌گیری از طرح مطالعه موردی کیفی، داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده مشارکتی و تحلیل اسناد گردآوری شدند. تحلیل تماتیک به کار گرفته شد و روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منابع تضمین گردید. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه برنامه نسائیه بر پایه طراحی مفهومی قوی و تعهد رهبری مستحکم استوار است، اثربخشی آن به طور قابل توجهی توسط چالش‌های نظام‌مند محدود می‌شود. موانع کلیدی شامل اجرای نامنسجم برنامه درسی، منابع فیزیکی ناکافی، فقدان نظام منتورینگ ساختارمند و ناکارآمدی‌های مدیریتی نظیر برنامه زمانی اشباع و مالکیت پراکنده مدیریت می‌باشد. تحلیل از منظر چارچوب تلفیقی پژوهش اجرای مداخله (CFIR) و اصول مدیریت کیفیت جامع (TQM) نشان می‌دهد که تعامل موانع در محیط داخلی و فرایند اجرا، ظرفیت بالقوه برنامه را محدود می‌سازد. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که موفقیت نوآوری‌های آموزشی در مدارس شبانه‌روزی اسلامی مستلزم هم‌راستایی هم‌افزا میان چشم‌انداز، نظام‌های عملیاتی قوی و تخصیص منابع متعهدانه است. پیامدهای پژوهش بر لزوم بهبود نظام‌مند در وفاداری به برنامه درسی، چارچوب‌های منتورینگ و زیرساخت‌ها تأکید دارد. پژوهش‌های آتی باید به مطالعات طولی درباره تأثیر بلندمدت برنامه، مطالعات موردی مقایسه‌ای در میان پسنترن‌ها و بررسی راهبردهای پرورش فرهنگ همسالان مثبت که اهداف برنامه را تقویت می‌کند، بپردازند.

Digital transformation is both a challenge and an opportunity for Islamic educational institutions in facing the dynamics of the Industrial Revolution 4.0 and Society 5.0. This study aims to analyze the digital transformation management strategies implemented by Islamic educational institutions in improving the effectiveness of governance and learning quality. The research method used is a qualitative approach with the library research method, which is by examining various literature and the latest research results that are relevant to the topic of digital transformation and Islamic education management. The results of the study show that the success of digital transformation is determined by three main aspects, namely visionary leadership based on Islamic values, strengthening the digital literacy of educators and education personnel, and integrating information technology systems in the management of educational institutions. In addition, it was found that Islamic educational institutions that are able to adapt strategically to technological changes have higher competitiveness in creating an effective, innovative, and characterful learning ecosystem. The conclusion of this study emphasizes the importance of synergy between spiritual values and technological innovation in realizing globally competitive Islamic education in the digital era.

تحول دیجیتال هم‌زمان یک چالش و فرصتی برای مؤسسات آموزشی اسلامی در مواجهه با پویایی‌های انقلاب صنعتی ۴.۰ و جامعه ۵.۰ به‌شمار می‌رود. هدف این پژوهش، تحلیل راهبردهای مدیریت تحول دیجیتال اجراشده توسط مؤسسات آموزشی اسلامی به‌منظور ارتقای اثربخشی حکمرانی و کیفیت یادگیری است. روش پژوهش به‌کاررفته رویکرد کیفی با روش پژوهش کتابخانه‌ای است که از طریق بررسی منابع مختلف و نتایج پژوهش‌های جدید مرتبط با موضوع تحول دیجیتال و مدیریت آموزش اسلامی انجام شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که موفقیت تحول دیجیتال توسط سه جنبه اصلی تعیین می‌شود: رهبری آینده‌نگر مبتنی بر ارزش‌های اسلامی، تقویت سواد دیجیتال معلمان و کارکنان آموزشی، و یکپارچه‌سازی سامانه‌های فناوری اطلاعات در مدیریت مؤسسات آموزشی. افزون بر این، مشخص شد مؤسسات آموزشی اسلامی که قادر به سازگاری راهبردی با تغییرات فناورانه هستند، رقابت‌پذیری بالاتری در ایجاد اکوسیستم یادگیری اثربخش، نوآورانه و مبتنی بر شخصیت دارند. نتیجه‌گیری این پژوهش بر اهمیت هم‌افزایی میان ارزش‌های معنوی و نوآوری فناورانه در تحقق آموزش اسلامی رقابت‌پذیر در سطح جهانی در عصر دیجیتال تأکید می‌کند.

The objectives of this study are: to identify the implementation of the principal?s participative leadership style in the context of secondary education, particularly in fostering students? character; to determine the influence of the principal?s participative leadership on work motivation, performance, and innovation within the school environment; and to examine the relationship between the principal?s participative leadership and the development of character-building programs for students in secondary schools. This research is field research (field study) with a qualitative approach. The study was conducted at SMKN 2 Sigli, a public vocational high school established on 9 November 1966 under the original name Sekolah Teknik Menengah (STM) Sigli. The subjects of this study are the principal and educators, consisting of 1 principal, 1 vice principal for student affairs, 1 guidance and counselling (BK) teacher, and 7 teachers. Data were collected through interviews, observation, and documentation, while data analysis employed the criteria of credibility, transferability, dependability, and confirmability. The results show that the implementation of a participative leadership style by the principal of SMKN 2 Sigli demonstrates a high level of effectiveness in creating a healthy and collaborative work environment. Supporting and inhibiting factors in the implementation of participative leadership in fostering students? character include, first, a major supporting factor in the form of the principal?s strong commitment to character development, reflected in exemplary attitudes, openness in communication, and the active involvement of teachers, students, parents, and external parties. The efforts made by the principal to optimise the leadership role in shaping students? character are reflected in the implementation of character-building strategies that embody a visionary, participative, and sustainable leadership approach..

اهداف این پژوهش عبارت‌اند از: شناسایی اجرای سبک رهبری مشارکتی مدیر مدرسه در زمینه آموزش متوسطه، به‌ویژه در تقویت شخصیت دانش‌آموزان؛ تعیین تأثیر رهبری مشارکتی مدیر مدرسه بر انگیزش کاری، عملکرد و نوآوری در محیط مدرسه؛ و بررسی رابطه بین رهبری مشارکتی مدیر مدرسه و توسعه برنامه‌های پرورش شخصیت برای دانش‌آموزان در مدارس متوسطه. این پژوهش از نوع میدانی (مطالعه میدانی) با رویکرد کیفی است. مطالعه در دبیرستان فنی‌وحرفه‌ای SMKN 2 Sigli، یک مدرسه متوسطه دولتی که در ۹ نوامبر ۱۹۶۶ با نام اصلی Sekolah Teknik Menengah (STM) Sigli تأسیس شد، انجام شده است. آزمودنی‌های این پژوهش شامل مدیر مدرسه و کارکنان آموزشی، متشکل از ۱ مدیر، ۱ معاون مدیر در امور دانش‌آموزی، ۱ معلم راهنمایی و مشاوره (BK) و ۷ معلم هستند. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و مستندسازی گردآوری شده‌اند و تحلیل داده‌ها با استفاده از معیارهای اعتبار، انتقال‌پذیری، قابلیت اتکا و تأییدپذیری انجام شده است. نتایج نشان می‌دهد که اجرای سبک رهبری مشارکتی توسط مدیر مدرسه SMKN 2 Sigli سطح بالایی از اثربخشی را در ایجاد محیط کاری سالم و مشارکتی نشان می‌دهد. عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده در اجرای رهبری مشارکتی در تقویت شخصیت دانش‌آموزان شامل، نخست، عامل حمایت‌کننده اصلی به صورت تعهد قوی مدیر به توسعه شخصیت است که در نگرش‌های الگویی، شفافیت در ارتباطات و مشارکت فعال معلمان، دانش‌آموزان، والدین و طرف‌های بیرونی منعکس می‌شود. تلاش‌های مدیر برای بهینه‌سازی نقش رهبری در شکل‌دهی شخصیت دانش‌آموزان در اجرای راهبردهای پرورش شخصیت که رویکردی آینده‌نگر، مشارکتی و پایدار دارند، نمود یافته است.

This study examined how educational leaders navigated systemic barriers and harnessed data to advance transformative, equitable, and sustainable educational leadership. A qualitative descriptive design under an interpretivist paradigm was employed at Branchville High School in the Orangeburg County School District, South Carolina, USA. Eight school administrators were purposively selected based on their direct involvement in data-informed decision-making, instructional leadership, policy implementation, and equity-related initiatives. Data were generated through approximately 60-minute semi-structured interviews, audio-recorded with consent and transcribed verbatim. Analysis integrated Colaizzi’s phenomenological procedures for identifying significant statements and formulated meanings with Braun and Clarke’s thematic analysis for coding, clustering, reviewing, and defining themes. Credibility was strengthened through member checking, peer debriefing, reflexivity, and an audit trail. Three interconnected themes emerged: leading transformative change through student-centered decision-making, collaboration, and continuous improvement; ethical and responsive leadership through data-informed service, equity, collaboration, and student-centered decision-making; and integrating relational ethics, responsibility, and data-informed leadership for equitable and responsive educational practice. The findings showed that leaders treated data as meaningful only when interpreted within students’ lived realities, stakeholder relationships, and ethical responsibilities. The study culminated in the C.A.R.E.S. Leadership Framework, which integrates collaborative partnerships, accountability and attentiveness, reflective and responsible data use, inclusive learning communities, and sustainable innovation. The study concludes that ethical, relational, and evidence-informed leadership can strengthen equitable school improvement and advance Sustainable Development Goal 4.

این مطالعه به بررسی چگونگی عبور رهبران آموزشی از موانع نظام‌مند و بهره‌گیری از داده‌ها برای پیشبرد رهبری آموزشی تحول‌آفرین، عادلانه و پایدار پرداخته است. طرح پژوهش توصیفی کیفی در چارچوب پارادایم تفسیرگرایانه در دبیرستان Branchville واقع در منطقه آموزشی شهرستان Orangeburg، ایالت کارولینای جنوبی، ایالات متحده آمریکا اجرا شد. هشت نفر از مدیران مدرسه به صورت هدفمند و بر اساس مشارکت مستقیم در تصمیم‌گیری مبتنی بر داده، رهبری آموزشی، اجرای سیاست‌ها و ابتکارات مرتبط با عدالت انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته حدوداً ۶۰ دقیقه‌ای، با رضایت شرکت‌کنندگان ضبط صوتی و به صورت کلمه‌به‌کلمه پیاده‌سازی گردید. تحلیل داده‌ها با ادغام روش‌های پدیدارشناسانه Colaizzi برای شناسایی گزاره‌های معنادار و استخراج معانی، و تحلیل تماتیک Braun و Clarke برای کدگذاری، خوشه‌بندی، بازبینی و تعریف تم‌ها انجام شد. اعتبار پژوهش از طریق بازبینی اعضا، بحث گروهی با همتایان، تأمل‌پذیری و ثبت مسیر حسابرسی تقویت گردید. سه تم مرتبط استخراج شد: رهبری تحول‌آفرین از طریق تصمیم‌گیری دانش‌آموزمحور، همکاری و بهبود مستمر؛ رهبری اخلاقی و پاسخگو از طریق خدمت مبتنی بر داده، عدالت، همکاری و تصمیم‌گیری دانش‌آموزمحور؛ و ادغام اخلاق رابطه‌ای، مسئولیت‌پذیری و رهبری مبتنی بر داده برای عمل آموزشی عادلانه و پاسخگو. یافته‌ها نشان داد رهبران زمانی داده‌ها را معنادار تلقی می‌کنند که در بستر واقعیت‌های زیسته دانش‌آموزان، روابط ذینفعان و مسئولیت‌های اخلاقی تفسیر شوند. این مطالعه به چارچوب رهبری C.A.R.E.S. انجامید که مشارکت‌های تعاملی، پاسخگویی و توجه، استفاده بازتابی و مسئولانه از داده، جوامع یادگیری فراگیر و نوآوری پایدار را دربرمی‌گیرد. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که رهبری اخلاقی، رابطه‌ای و مبتنی بر شواهد می‌تواند بهبود عادلانه مدارس و پیشبرد هدف توسعه پایدار ۴ را تقویت کند.

This study explored how learning standards alignment, supervisory sense-making, and instructional support coherence collectively shaped curriculum leadership at scale in Region II, Philippines. A quantitative explanatory design employing partial least squares structural equation modeling was developed to assess the relationships among these constructs. The study involved 320 education program supervisors, curriculum implementers, public schools district supervisors, school heads, master teachers, and selected teachers, with participants selected through simple random sampling. Data were represented through a structured questionnaire and analyzed using descriptive statistics, measurement model assessment, and structural path analysis. The findings indicated high levels of learning standards alignment (M = 3.75), supervisory sense-making (M = 3.72), instructional support coherence (M = 3.52), and curriculum leadership at scale (M = 3.58). All three explanatory constructs demonstrated positive relationships with curriculum leadership, with instructional support coherence emerging as the strongest predictor (β = 0.38), followed by supervisory sense-making (β = 0.29) and learning standards alignment (β = 0.24). The proposed model accounted for 58.5% of the variance in curriculum leadership outcomes (R² = 0.585). These findings suggest that effective curriculum leadership depends not only on the interpretation and alignment of educational standards but also on the consistency of instructional assistance across administrative levels. Strengthening coordinated technical support, collaborative supervisory decisions, and sustained professional learning may contribute to more coherent curriculum implementation in Region II.

این مطالعه به بررسی چگونگی تأثیر هم‌ترازی استانداردهای یادگیری، معنا‌بخشی نظارتی و انسجام حمایت‌های آموزشی بر رهبری برنامهٔ درسی در مقیاس وسیع در منطقهٔ دوم فیلیپین پرداخت. یک طرح کمی تبیینی با بهره‌گیری از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی برای ارزیابی روابط میان این سازه‌ها تدوین شد. جامعهٔ پژوهش شامل ۳۲۰ نفر از ناظران برنامه‌های آموزشی، مجریان برنامهٔ درسی، ناظران نواحی مدارس دولتی، مدیران مدارس، معلمان راهنما و برخی معلمان منتخب بود که با روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامهٔ ساختاریافته گردآوری و با استفاده از آمار توصیفی، ارزیابی مدل اندازه‌گیری و تحلیل مسیر ساختاری تحلیل شدند. یافته‌ها نشان دادند که سطوح هم‌ترازی استانداردهای یادگیری (M = 3.75)، معنا‌بخشی نظارتی (M = 3.72)، انسجام حمایت‌های آموزشی (M = 3.52) و رهبری برنامهٔ درسی در مقیاس وسیع (M = 3.58) بالا بود. هر سه سازهٔ تبیینی رابطهٔ مثبت با رهبری برنامهٔ درسی نشان دادند و انسجام حمایت‌های آموزشی قوی‌ترین پیش‌بین (β = 0.38) بود، سپس معنا‌بخشی نظارتی (β = 0.29) و هم‌ترازی استانداردهای یادگیری (β = 0.24) قرار داشتند. مدل پیشنهادی ۵۸.۵٪ از واریانس نتایج رهبری برنامهٔ درسی را تبیین کرد (R² = 0.585). این یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری مؤثر برنامهٔ درسی نه تنها به تفسیر و هم‌ترازی استانداردهای آموزشی بلکه به انسجام حمایت‌های آموزشی در سطوح مختلف اداری وابسته است. تقویت حمایت فنی هماهنگ، تصمیم‌گیری نظارتی مشارکتی و یادگیری حرفه‌ای مستمر می‌تواند به اجرای منسجم‌تر برنامهٔ درسی در منطقهٔ دوم کمک کند.

This study aims to: (1) describe the form of leadership transformation of the Principal of SDN 1 Rempek; (2) describe the strategies of the Principal of SDN 1 Rempek in building synergy among school members; and (3) describe the innovation strategies of the Principal of SDN 1 Rempek in improving teacher performance. This study employed a qualitative approach with a case study design. Data were collected through in-depth interviews with the principal and three teachers, observations, and documentation studies. Data were analyzed using Miles and Huberman's interactive model. The results showed that: (1) the principal had implemented all four dimensions of transformational leadership including idealized influence through discipline modeling, inspirational motivation through teacher involvement in curriculum development, intellectual stimulation through training facilitation, and individualized consideration through personal mentoring; (2) synergy was built through regular evaluation meetings, internal teacher working groups, and informal interactions with the principal acting as facilitator and mediator; and (3) innovation focused on strengthening literacy and numeracy through collaborative learning, reading corners, and project-based learning. Keywords: Transformational Leadership, Synergy, Innovation, Teacher Performance, Primary School Abstrak: Penelitian ini bertujuan untuk: (1) mendeskripsikan bentuk transformasi kepemimpinan Kepala SDN 1 Rempek; (2) mendeskripsikan strategi Kepala SDN 1 Rempek dalam membangun sinergi warga sekolah; dan (3) mendeskripsikan strategi inovasi Kepala SDN 1 Rempek dalam meningkatkan kinerja guru. Penelitian ini menggunakan pendekatan kualitatif dengan rancangan studi kasus. Pengumpulan data dilakukan melalui wawancara mendalam dengan kepala sekolah dan tiga guru, observasi, serta studi dokumentasi. Data dianalisis menggunakan model interaktif Miles dan Huberman. Hasil penelitian menunjukkan bahwa: (1) kepala sekolah telah menerapkan keempat dimensi kepemimpinan transformasional yang meliputi pengaruh ideal melalui keteladanan disiplin, motivasi inspirasional melalui pelibatan guru dalam penyusunan kurikulum, stimulasi intelektual melalui fasilitasi pelatihan, dan pertimbangan individual melalui pendampingan personal; (2) sinergi dibangun melalui rapat evaluasi rutin, MGMP internal, dan interaksi informal dengan kepala sekolah berperan sebagai fasilitator dan mediator; serta (3) inovasi difokuskan pada penguatan literasi dan numerasi melalui pembelajaran kolaboratif, pojok baca, dan pembelajaran berbasis proyek. Kata Kunci: Sekolah Ramah Anak, Iklim Sekolah, Implementasi Program, Sekolah Menengah Pertama

این پژوهش با اهداف زیر انجام شده‌است: (۱) توصیف شکل تحول رهبری مدیر مدرسه SDN 1 Rempek؛ (۲) توصیف راهبردهای مدیر مدرسه SDN 1 Rempek در ایجاد هم‌افزایی میان اعضای مدرسه؛ و (۳) توصیف راهبردهای نوآورانه مدیر مدرسه SDN 1 Rempek در بهبود عملکرد معلمان. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی انجام شده‌است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر مدرسه و سه معلم، مشاهده و مطالعات اسنادی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman صورت گرفت. نتایج نشان داد: (۱) مدیر مدرسه هر چهار بُعد رهبری تحول‌آفرین را اجرا کرده‌است که شامل نفوذ آرمانی از طریق الگوسازی انضباط، انگیزش الهام‌بخش از طریق مشارکت معلمان در توسعه برنامه درسی، تحریک فکری از طریق تسهیل آموزش‌ها و توجه فردی از طریق مشاوره شخصی می‌باشد؛ (۲) هم‌افزایی از طریق جلسات ارزیابی منظم، گروه‌های کاری داخلی معلمان و تعاملات غیررسمی با نقش مدیر به عنوان تسهیل‌گر و میانجی ایجاد شده‌است؛ و (۳) نوآوری بر تقویت سواد خواندن و ریاضی از طریق یادگیری مشارکتی، گوشه‌های مطالعه و یادگیری مبتنی بر پروژه متمرکز بوده‌است.

Penelitian ini bertujuan untuk mendeskripsikan strategi kepala sekolah dalam mendukung efektivitas penerapan Full Day School di SMAN 12 Tanjung Jabung Barat yang meliputi perumusan, pelaksanaan, evaluasi strategi, serta faktor pendukung dan penghambat. Penelitian ini dilakukan di SMAN 12 Tanjung Jabung Barat. Penelitian ini menggunakan pendekatan kualitatif dengan jenis studi kasus, dengan subjek kepala sekolah, wakil kepala sekolah bidang kurikulum, guru, dan siswa. Teknik pengumpulan data dilakukan melalui wawancara, observasi, dan dokumentasi, serta diuji dengan triangulasi sumber dan teknik. Hasil penelitian menunjukkan bahwa proses perumusan strategi kepala sekolah dilakukan secara sistematis dan partisipatif melalui perencanaan pengelolaan waktu belajar, perencanaan kesiapan pendidik, perencanaan pengembangan sarana dan prasarana, serta perencanaan pemerataan layanan pendidikan yang disesuaikan dengan kebutuhan siswa guna menciptakan pembelajaran yang efektif dan merata. Kata Kunci: strategi kepala sekolah, efektivitas, full day school. Abstract: This study aims to describe the principal's strategy in supporting the effectiveness of the Full Day School implementation at SMAN 12 Tanjung Jabung Barat, which includes the formulation, implementation, evaluation of the strategy, as well as supporting and inhibiting factors. This research was conducted at SMAN 12 Tanjung Jabung Barat. This study used a qualitative approach with a case study type, with the subjects of the principal, vice principal for curriculum, teachers, and students. Data collection techniques were carried out through interviews, observation, and documentation, and tested by triangulation of sources and techniques. The results of the study indicate that the principal's strategy formulation process was carried out systematically and participatory through planning learning time management, planning teacher readiness, planning the development of facilities and infrastructure, and planning the equal distribution of educational services tailored to student needs to create effective and equitable learning. Keywords: principal strategy, effectiveness, full day school.

این پژوهش با هدف توصیف استراتژی مدیر مدرسه در حمایت از اثربخشی اجرای مدرسه تمام‌وقت در دبیرستان دولتی شماره ۱۲ تانجونگ جابانگ بارات انجام شده است که شامل فرمول‌بندی، اجرا، ارزیابی استراتژی و همچنین عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده می‌شود. این پژوهش در دبیرستان دولتی شماره ۱۲ تانجونگ جابانگ بارات انجام شده است. این مطالعه با رویکرد کیفی و از نوع مطالعه موردی انجام شده و شرکت‌کنندگان شامل مدیر مدرسه، معاون آموزشی، معلمان و دانش‌آموزان بوده‌اند. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و اسناد جمع‌آوری شده و با استفاده از مثلث‌سازی منابع و روش‌ها مورد بررسی قرار گرفته‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که فرایند فرمول‌بندی استراتژی مدیر مدرسه به‌صورت نظام‌مند و مشارکتی از طریق برنامه‌ریزی مدیریت زمان یادگیری، برنامه‌ریزی آمادگی معلمان، برنامه‌ریزی توسعه امکانات و زیرساخت‌ها و برنامه‌ریزی توزیع عادلانه خدمات آموزشی متناسب با نیازهای دانش‌آموزان به‌منظور ایجاد یادگیری اثربخش و عادلانه انجام شده است.

Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis strategi yang digunakan oleh kepala sekolah dalam mengembangkan kompetensi pedagogik guru di SMP Negeri 34 Muaro Jambi, serta untuk mengetahui faktor-faktor yang mendukung dan menghambat pelaksanaan strategi tersebut. Metode yang digunakan dalam penelitian ini adalah pendekatan kualitatif dengan studi kasus. Narasumber dalam penelitian ini terdiri dari kepala sekolah, wakil kepala sekolah, dan guru yang dipilih menggunakan teknik purposive sampling. Pengumpulan data dilakukan melalui observasi, wawancara, dan dokumentasi. Keabsahan data diuji dengan cara triangulasi sumber dan triangulasi teknik. Hasil penelitian menunjukkan bahwa kepala sekolah menerapkan strategi pengembangan kompetensi pedagogik guru melalui empat tahap, yaitu perencanaan, pengorganisasian, pelaksanaan, serta pengawasan dan evaluasi. Kata Kunci: Strategi Kepala Sekolah, Kompetensi Pedagogik Abstract: This study aims to analyze the strategies used by the principal in developing teachers' pedagogical competence at SMP Negeri 34 Muaro Jambi, as well as to identify the factors that support and hinder the implementation of these strategies. The method used in this study is a qualitative approach with a case study. The sources in this study consist of the principal, vice principal, and teachers selected using purposive sampling techniques. Data collection was carried out through observation, interviews, and documentation. The validity of the data was tested through source triangulation and technique triangulation. The results of the study indicate that the principal implements strategies for developing teachers' pedagogical competence through four stages, namely planning, organizing, implementation, and supervision and evaluation. Keywords: School Principal Strategy, Pedagogical Competence

این پژوهش با هدف تحلیل راهبردهایی که توسط مدیر مدرسه برای توسعه شایستگی‌های پداگوژیک معلمان در دبیرستان دولتی شماره ۳۴ موآرو جامبی به‌کار گرفته می‌شود و همچنین شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده اجرای این راهبردها انجام شده است. روش مورد استفاده در این پژوهش، رویکرد کیفی با مطالعه موردی است. منابع پژوهش شامل مدیر مدرسه، معاون مدیر و معلمان است که با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده‌اند. گردآوری داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی صورت گرفته است. روایی داده‌ها با استفاده از مثلث‌سازی منبع و مثلث‌سازی روش مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که مدیر مدرسه راهبردهای توسعه شایستگی‌های پداگوژیک معلمان را در چهار مرحله شامل برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و همچنین نظارت و ارزیابی به‌کار می‌گیرد.

This study aims to describe and analyze the implementation of school leadership in improving management standards at SMP Negeri 1 Kotaagung. The research focuses on planning, implementation, supervision, and evaluation carried out by the principal in meeting school management standards. This study employed a qualitative approach using a case study method. Data were collected through in-depth interviews, observations, and document analysis. The data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman, including data reduction, data display, and conclusion drawing, with validity ensured through source and technique triangulation. The findings indicate that school leadership implementation is carried out through work program planning aligned with the school’s vision and mission, strengthening coordination with teachers and administrative staff, and systematic supervision of school administration and management. Participatory and communicative leadership has contributed significantly to enhancing the effectiveness of school management, particularly in planning, organizing, and evaluating programs. In conclusion, visionary, collaborative, and consistent school leadership plays a significant role in improving school management standards. The implication of this study highlights the importance of strengthening principals’ managerial competencies and fostering a collaborative work culture to achieve effective and sustainable school governance. Keywords: School Leadership, Management Standards, Educational Management

این پژوهش با هدف توصیف و تحلیل اجرای رهبری مدرسه در بهبود استانداردهای مدیریت در SMP Negeri 1 Kotaagung انجام شده است. تمرکز پژوهش بر برنامه‌ریزی، اجرا، نظارت و ارزیابی است که توسط مدیر مدرسه در راستای تحقق استانداردهای مدیریت مدرسه صورت می‌گیرد. این مطالعه با رویکرد کیفی و با استفاده از روش مطالعه موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و تحلیل اسناد گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شده و روایی از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین گردیده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای رهبری مدرسه از طریق برنامه‌ریزی برنامه‌های کاری منطبق با چشم‌انداز و مأموریت مدرسه، تقویت هماهنگی با معلمان و کارکنان اداری و نظارت نظام‌مند بر امور اداری و مدیریتی مدرسه صورت می‌گیرد. رهبری مشارکتی و ارتباطی نقش قابل توجهی در افزایش اثربخشی مدیریت مدرسه، به ویژه در برنامه‌ریزی، سازماندهی و ارزیابی برنامه‌ها داشته است. در نتیجه، رهبری مدرسه با رویکرد آینده‌نگر، مشارکتی و مستمر نقش مهمی در بهبود استانداردهای مدیریت مدرسه ایفا می‌کند. پیامد این پژوهش بر اهمیت تقویت شایستگی‌های مدیریتی مدیران و ترویج فرهنگ کاری مشارکتی برای دستیابی به حکمرانی مدرسه‌ای اثربخش و پایدار تأکید دارد.

This study assessed the instructional skills of Master Teachers, organizational commitment, and school performance in public junior high schools in the Division of Bacoor City and used the findings as the basis for a capability-building program. A descriptive-comparative-correlational design was employed using a validated researcher-made survey questionnaire and documentary analysis of school performance records. The study involved 878 respondents comprising 11 Education Program Supervisors, 21 school administrators, 50 Master Teachers, and 796 teachers. Percentage, weighted mean, one-way analysis of variance, Tukey-Kramer post-hoc test, Pearson correlation, and regression analysis were used. Master Teachers’ instructional skills were rated highly evident overall (grand mean = 4.50), with classroom management receiving the highest composite mean (4.67) and innovation and research the lowest (4.15). Organizational commitment was rated very committed (grand mean = 4.46), led by affective commitment (4.57). Significant differences were found among respondent groups across all seven instructional-skill domains. School performance showed varying enrollment, school-leaver, retention, and promotion patterns across schools over three school years. Instructional skills were significantly related to organizational commitment (R = .935, F = 9.234, p = .049), but instructional skills and organizational commitment did not significantly predict school performance. Challenges in instructional skills and organizational commitment were moderately encountered, with composite means of 2.65 and 2.40, respectively. The proposed capability-building program was rated highly suitable, highly acceptable, and highly feasible, each with an overall mean of 4.61. The findings support sustained professional development focused on research, innovation, mentoring, instructional leadership, and organizational engagement.

این پژوهش به ارزیابی مهارت‌های آموزشی معلمان راهنما، تعهد سازمانی و عملکرد مدرسه در دبیرستان‌های دولتی دوره اول متوسطه در منطقه Bacoor City پرداخته و یافته‌ها را به عنوان مبنایی برای برنامه توانمندسازی مورد استفاده قرار داده است. طرح پژوهش توصیفی-مقایسه‌ای-همبستگی با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته معتبر و تحلیل اسنادی سوابق عملکرد مدارس به کار گرفته شد. جامعه پژوهش شامل ۸۷۸ نفر از جمله ۱۱ ناظر برنامه آموزشی، ۲۱ مدیر مدرسه، ۵۰ معلم راهنما و ۷۹۶ معلم بود. از درصد، میانگین وزنی، تحلیل واریانس یک‌طرفه، آزمون پس از hoc توکی-کرامر، همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. مهارت‌های آموزشی معلمان راهنما در مجموع بسیار مشهود ارزیابی شد (میانگین کل = ۴٫۵۰)، که مدیریت کلاس بالاترین میانگین ترکیبی (۴٫۶۷) و نوآوری و پژوهش پایین‌ترین (۴٫۱۵) را داشتند. تعهد سازمانی در سطح بسیار متعهد (میانگین کل = ۴٫۴۶) ارزیابی شد و تعهد عاطفی (۴٫۵۷) در صدر قرار داشت. تفاوت معناداری میان گروه‌های پاسخ‌دهنده در تمامی هفت حوزه مهارت آموزشی مشاهده شد. عملکرد مدرسه در سه سال تحصیلی مختلف، الگوهای متفاوتی از ثبت‌نام، ترک تحصیل، ماندگاری و ارتقاء را نشان داد. مهارت‌های آموزشی با تعهد سازمانی رابطه معناداری داشتند (R = .935, F = 9.234, p = .049)، اما مهارت‌های آموزشی و تعهد سازمانی پیش‌بینی‌کننده معناداری برای عملکرد مدرسه نبودند. چالش‌های مربوط به مهارت‌های آموزشی و تعهد سازمانی در حد متوسط تجربه شدند، با میانگین ترکیبی به ترتیب ۲٫۶۵ و ۲٫۴۰. برنامه پیشنهادی توانمندسازی از نظر تناسب، پذیرش و امکان‌پذیری، هر یک با میانگین کل ۴٫۶۱، بسیار مطلوب ارزیابی شد. یافته‌ها بر توسعه حرفه‌ای مستمر با تمرکز بر پژوهش، نوآوری، مشاوره، رهبری آموزشی و مشارکت سازمانی تأکید دارند.

This study determined the organizational climate of Rizal High School and the leadership styles manifested by its administrators during School Year 2017-2018 as a basis for a transformational leadership training program. The thesis characterized the inquiry as a mixed quantitative-qualitative study and operationalized it primarily through a descriptive-correlational survey design. The entire population of 170 Junior High School student-leaders served as respondents. Leadership style was assessed using the 37-item Multifactor Leadership Questionnaire 5X-Short, while school climate was measured using the 42-item Student Development Program-School Climate Survey for High School-Revised Edition. Weighted mean was used to describe leadership styles and school climate; Pearson product-moment correlation and a t-test of the correlation coefficient were used to test relationships. Administrators were perceived to always manifest idealized influence-attributed (M = 3.24) and inspirational motivation (M = 3.26), often manifest idealized influence-behavior, intellectual stimulation, individual consideration, contingent reward, and active management-by-exception, and sometimes exhibit passive management-by-exception and avoidance. Student-leaders described sharing of resources (M = 3.14) and student-teacher relations (M = 3.32) as positive, while order and discipline, school building, student interpersonal relations, and parent involvement were somewhat positive. Significant relationships were reported between transformational leadership and physical climate (r = .98, p < .05), transactional leadership and academic climate (r = 1.00, p < .05), and laissez-faire leadership and social climate (r = 1.00, p < .05). The findings supported the development of a transformational leadership training program for administrators, teachers, and student-leaders to strengthen the school’s physical, social, and academic climate.

این پژوهش به تعیین اقلیم سازمانی دبیرستان Rizal و سبک‌های رهبری بروز یافته توسط مدیران آن در سال تحصیلی ۲۰۱۷-۲۰۱۸ به‌عنوان مبنایی برای برنامه آموزشی رهبری تحول‌آفرین پرداخت. این پایان‌نامه پژوهش را به‌عنوان مطالعه‌ای ترکیبی (کمی-کیفی) توصیف کرده و عمدتاً از طریق طرح پژوهش توصیفی-همبستگی عملیاتی شده است. کل جامعه آماری شامل ۱۷۰ نفر از دانش‌آموزان رهبر مقطع متوسطه اول به‌عنوان پاسخ‌دهندگان انتخاب شدند. سبک رهبری با استفاده از پرسشنامه ۳۷ ماده‌ای Multifactor Leadership Questionnaire 5X-Short ارزیابی شد و اقلیم مدرسه با پرسشنامه ۴۲ ماده‌ای Student Development Program-School Climate Survey for High School-Revised Edition سنجیده شد. برای توصیف سبک‌های رهبری و اقلیم مدرسه از میانگین وزنی استفاده شد؛ برای آزمون روابط از همبستگی پیرسون و آزمون t ضریب همبستگی بهره گرفته شد. مدیران از دیدگاه پاسخ‌دهندگان همواره نفوذ ایده‌آل-منتسب (M = 3.24) و انگیزش الهام‌بخش (M = 3.26) را نشان می‌دهند، غالباً نفوذ ایده‌آل-رفتاری، تحریک فکری، ملاحظه فردی، پاداش مشروط و مدیریت فعال بر اساس استثنا را بروز می‌دهند و گاهی مدیریت منفعل بر اساس استثنا و اجتناب را نشان می‌دهند. دانش‌آموزان رهبر، اشتراک منابع (M = 3.14) و روابط دانش‌آموز-معلم (M = 3.32) را مثبت توصیف کردند، در حالی که نظم و انضباط، ساختمان مدرسه، روابط بین‌فردی دانش‌آموزان و مشارکت والدین تا حدی مثبت ارزیابی شد. روابط معناداری بین رهبری تحول‌آفرین و اقلیم فیزیکی (r = .98, p < .05)، رهبری تبادلی و اقلیم آموزشی (r = 1.00, p < .05)، و رهبری عدم مداخله و اقلیم اجتماعی (r = 1.00, p < .05) گزارش شد. یافته‌ها از توسعه برنامه آموزشی رهبری تحول‌آفرین برای مدیران، معلمان و دانش‌آموزان رهبر به‌منظور تقویت اقلیم فیزیکی، اجتماعی و آموزشی مدرسه حمایت می‌کند.

Tujuan penelitian ini adalah untuk mengevaluasi pelaksanaan program pencegahan bullying di SMP Negeri 34 Muaro Jambi dengan menggunakan pendekatan manajemen POAC (Planning, Organizing, Actuating, Controlling). Wawancara, observasi, dan dokumentasi adalah metode pengumpulan data yang digunakan dalam penelitian kualitatif ini. Hasil menunjukkan bahwa sekolah telah merencanakan, melaksanakan, dan mengawasi program pencegahan bullying. Studi ini dilakukan dengan pendekatan kualitatif dan studi kasus. Untuk mengumpulkan data, informan termasuk kepala sekolah, guru, dan siswa diwawancarai, diamati, dan didokumentasikan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa sekolah telah merencanakan program pencegahan bullying dengan kegiatan sosialisasi dan pembinaan karakter. Pengorganisasian melibatkan guru, kepala sekolah, dan pihak terkait lainnya untuk membagi tugas sesuai dengan peran dan tanggung jawab masing-masing. Kata Kunci: Bullying, Pencegahan, Manajemen Pendidikan, POAC Abstract: The purpose of this study was to evaluate the implementation of the bullying prevention program at SMP Negeri 34 Muaro Jambi using the POAC (Planning, Organizing, Actuating, Controlling) management approach. Interviews, observation, and documentation were the data collection methods used in this qualitative study. The results showed that the school had planned, implemented, and supervised the bullying prevention program. This study was conducted using a qualitative approach and case study. To collect data, informants including the principal, teachers, and students were interviewed, observed, and documented. The results showed that the school had planned a bullying prevention program with socialization and character building activities. The organization involved teachers, the principal, and other related parties to divide tasks according to their respective roles and responsibilities. The program has run quite well in its implementation. Overall, the bullying prevention program at SMP Negeri 34 Muaro Jambi has been implemented in accordance with the POAC management function. This study is expected to contribute to the development of educational management, especially in the implementation of bullying prevention programs in schools. Keywords: Bullying, Prevention, Educational Management, POAC

هدف این پژوهش، ارزیابی اجرای برنامه پیشگیری از زورگویی در مدرسه متوسطه دولتی شماره ۳۴ موآرو جامبی با استفاده از رویکرد مدیریت POAC (برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا، کنترل) است. مصاحبه، مشاهده و مستندسازی، روش‌های گردآوری داده‌ها در این پژوهش کیفی بودند. نتایج نشان داد که مدرسه برنامه پیشگیری از زورگویی را برنامه‌ریزی، اجرا و نظارت کرده است. این مطالعه با رویکرد کیفی و به صورت مطالعه موردی انجام شده است. برای گردآوری داده‌ها، مطلعین شامل مدیر مدرسه، معلمان و دانش‌آموزان مورد مصاحبه، مشاهده و مستندسازی قرار گرفتند. نتایج پژوهش نشان داد که مدرسه برنامه پیشگیری از زورگویی را با فعالیت‌های اجتماعی‌سازی و پرورش شخصیت برنامه‌ریزی کرده است. سازماندهی شامل معلمان، مدیر مدرسه و سایر افراد مرتبط برای تقسیم وظایف بر اساس نقش‌ها و مسئولیت‌های هر یک بوده است. این برنامه در اجرا نسبتاً موفق عمل کرده است. به طور کلی، برنامه پیشگیری از زورگویی در مدرسه متوسطه دولتی شماره ۳۴ موآرو جامبی مطابق با وظایف مدیریت POAC اجرا شده است. انتظار می‌رود این پژوهش به توسعه مدیریت آموزشی، به ویژه در اجرای برنامه‌های پیشگیری از زورگویی در مدارس، کمک کند.

This study aims to determine the formation of student leadership at Junior High School of 2 Sorong Regency, teacher strategies in improving leadership through OSIS, and supporting and inhibiting factors in the process. The method used is a descriptive qualitative approach with Miles and Huberman model data analysis techniques. The results of the study indicate that the formation of leadership is carried out through real practices in the OSIS organization, such as the selection of administrators through internal elections, the provision of operational responsibilities, and character building through social activities. Supporting factors for the success of this program include participatory principal leadership, progressive OSIS mentors, a functional organizational structure, parental involvement, and the diversity of OSIS activities. The inhibiting factors are the absence of structural training such as LDKS, the high workload of mentoring teachers, and the lack of student understanding of the concept of leadership. Therefore, the development of student leadership requires a structured, consistent strategy and support from various parties.

هدف این پژوهش، شناسایی فرآیند شکل‌گیری رهبری دانش‌آموزان در دبیرستان دوره اول ناحیه ۲ سورونگ، راهبردهای معلمان در ارتقای رهبری از طریق سازمان دانش‌آموزی درون‌مدرسه‌ای (OSIS) و عوامل حمایتی و بازدارنده در این فرآیند است. روش پژوهش، کیفی توصیفی با رویکرد تحلیل داده‌ها بر اساس مدل Miles و Huberman می‌باشد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که شکل‌گیری رهبری از طریق تمرین‌های عملی در سازمان OSIS صورت می‌گیرد؛ از جمله انتخاب اعضای هیئت‌رئیسه از طریق انتخابات داخلی، واگذاری مسئولیت‌های اجرایی و تقویت شخصیت از طریق فعالیت‌های اجتماعی. عوامل حمایتی موفقیت این برنامه شامل رهبری مشارکتی مدیر مدرسه، مربیان پیشرو OSIS، ساختار سازمانی کارآمد، مشارکت والدین و تنوع فعالیت‌های OSIS است. عوامل بازدارنده نیز عبارت‌اند از فقدان آموزش‌های ساختاری مانند LDKS، حجم بالای کار معلمان راهنما و فقدان درک کافی دانش‌آموزان از مفهوم رهبری. بنابراین، توسعه رهبری دانش‌آموزان نیازمند راهبردی ساختاریافته و مستمر و حمایت از سوی بخش‌های مختلف است.

This research paper analyzes the theoretical and practical aspects of implementing mentoring and coaching approaches in the modern youth work system. Against the backdrop of the insufficiency of traditional directional and command-based pedagogical approaches in today's digital and rapidly changing society, the role of coaching and mentoring in personal development, professional orientation, and the formation of leadership skills is highlighted. During the study, experimental work was conducted with the participation of 120 respondents aged 18-25. The results showed that in groups using coaching and mentoring approaches, participants' personal responsibility, goal-setting skills, and motivation increased significantly.

این مقاله پژوهشی به تحلیل جنبه‌های نظری و عملی اجرای رویکردهای منتورینگ و کوچینگ در نظام معاصر کار با جوانان می‌پردازد. در بستر ناکافی بودن رویکردهای سنتی جهت‌دهنده و دستوری در آموزش و پرورش در جامعه دیجیتال و به‌سرعت در حال تغییر امروزی، نقش کوچینگ و منتورینگ در رشد فردی، جهت‌گیری حرفه‌ای و شکل‌گیری مهارت‌های رهبری برجسته می‌شود. در جریان این مطالعه، کار آزمایشی با مشارکت ۱۲۰ نفر از پاسخ‌دهندگان در بازه سنی ۱۸ تا ۲۵ سال انجام شد. نتایج نشان داد که در گروه‌هایی که از رویکردهای کوچینگ و منتورینگ استفاده شد، مسئولیت‌پذیری فردی، مهارت‌های هدف‌گذاری و انگیزش شرکت‌کنندگان به طور معناداری افزایش یافت.

Political emotions may shape not only which issues citizens prioritise, but also which social traits they value in leaders. Here we tested whether anger and fear elicited by real political issues differentially influence preferences for political leaders' facial traits. A balanced sample of U.S. Republicans and Democrats identified the political issue that made them most angry or most afraid and then chose which leader would best address that issue using computer-generated faces varying in dominance and trustworthiness. Participants chose a more dominant and less trustworthy-looking leader more often when angry (49.5 percent) than when fearful (46.5 percent). Mechanistically, anger shifted choices toward more dominant-looking leaders by increasing reliance on dominance cues and reducing reliance on trustworthiness cues, whereas fear selectively increased reliance on trustworthiness cues. These findings show that issue-linked political emotions exert distinct influences on leader evaluation with implications for democratic decision-making and electoral choices.

هیجانات سیاسی ممکن است نه تنها بر اولویت‌بندی مسائل توسط شهروندان، بلکه بر ویژگی‌های اجتماعی مورد ارزش در رهبران نیز تأثیرگذار باشند. در پژوهش حاضر بررسی شد که آیا خشم و ترس برانگیخته‌شده توسط مسائل واقعی سیاسی به‌طور متفاوتی بر ترجیحات نسبت به ویژگی‌های چهره رهبران سیاسی اثر می‌گذارند یا خیر. نمونه‌ای متعادل از جمهوری‌خواهان و دموکرات‌های ایالات متحده، مسئله سیاسی‌ای را که بیشترین خشم یا ترس را در آن‌ها ایجاد می‌کرد شناسایی کردند و سپس با استفاده از چهره‌های تولیدشده توسط رایانه که در ابعاد سلطه‌گری و قابل‌اعتماد بودن متفاوت بودند، رهبر مناسب برای حل آن مسئله را انتخاب نمودند. شرکت‌کنندگان در حالت خشم (۴۹٫۵ درصد) نسبت به حالت ترس (۴۶٫۵ درصد) بیشتر رهبرانی با ظاهر سلطه‌گر و کمتر قابل‌اعتماد را انتخاب کردند. از نظر سازوکار، خشم با افزایش اتکا به نشانه‌های سلطه‌گری و کاهش اتکا به نشانه‌های قابل‌اعتماد بودن، انتخاب‌ها را به سوی رهبران با ظاهر سلطه‌گر سوق داد، در حالی که ترس به طور انتخابی اتکا به نشانه‌های قابل‌اعتماد بودن را افزایش داد. این یافته‌ها نشان می‌دهند که هیجانات سیاسی مرتبط با مسائل، تأثیرات متمایزی بر ارزیابی رهبران دارند که پیامدهایی برای تصمیم‌گیری دموکراتیک و انتخاب‌های انتخاباتی به همراه دارد.