Content analysis

Family co-responsibility links family involvement with students' socioemotional needs and with the actions carried out by the school. This study aimed to understand, from the perspective of education professionals, family co-responsibility for the socioemotional support of basic education students in public schools. A qualitative study with a descriptive design and an interpretive orientation was conducted. Data were collected through an asynchronous, self-administered open-ended questionnaire completed by three professionals with different profiles and were examined through qualitative content analysis and source triangulation. The results show heterogeneous family involvement and support practices that combine educational monitoring with emotional support. Participants distinguished between having communication channels available and sustaining ongoing coordination with families. The barriers identified were mainly located in family and socioeconomic conditions, and no barriers were explicitly attributed to the school. Family-school collaboration was recognized as relevant to addressing socioemotional needs. Based on the professionals' perceptions, the study concludes that family support integrates educational and socioemotional dimensions and gains meaning through its connection with the school, within a co-responsibility in which both settings play distinct and complementary roles.

Purpose: This study aimed to explain the factors influencing the construction of national identity in Iraqi school environments. Methods and Materials: This qualitative study was conducted using an exploratory and interpretive approach. Participants consisted of 20 university faculty members, educational researchers, school administrators, and experts from Tehran who had relevant academic or professional experience in education, curriculum studies, sociology, cultural studies, political science, citizenship education, national identity, or the Iraqi sociocultural context. Participants were selected through purposive sampling with maximum variation, and sampling continued until informational saturation was achieved. Data were collected through semi-structured, in-depth interviews lasting approximately 45–70 minutes. Interviews were recorded with participants' permission, transcribed verbatim, and analyzed using conventional qualitative content analysis. Meaning units were identified, condensed, coded, compared continuously, and organized into subcategories and broader conceptual categories. Credibility, dependability, confirmability, and transferability were enhanced through member checking, peer review of coding, maximum variation, systematic documentation of analytical decisions, and repeated comparison of interpretations with the original transcripts. Findings: Qualitative analysis yielded six major categories influencing national identity construction in Iraqi school environments: educational and curricular factors, teacher-related factors, school cultural and organizational factors, sociocultural factors, political and institutional factors, and family, media, and community factors. Educational and curricular factors received the greatest analytical emphasis, particularly inclusive curriculum design, history and civic education, national symbols, cultural representation, and extracurricular citizenship activities. Sociocultural factors highlighted the importance of integrating ethnic, religious, linguistic, and regional diversity within a shared national framework. Political and institutional factors emphasized institutional trust, educational equality, policy coherence, and political neutrality. Teachers and school climate were identified as important mediators through fairness, inclusive pedagogy, participation, and respectful interaction. Family narratives, community discourse, and digital media were also found to reinforce or weaken school-based national identity formation. Conclusion: National identity construction in Iraqi schools is a multidimensional and interactive process requiring coherence among curriculum, teacher practices, inclusive school culture, recognition of sociocultural diversity, institutional fairness, and the wider family, community, and media environment.

هدف: این پژوهش با هدف تبیین عوامل مؤثر بر شکل‌گیری هویت ملی در محیط‌های مدرسه‌ای عراق انجام شده است. روش‌ها و مواد: این مطالعه کیفی با رویکرد اکتشافی و تفسیری صورت گرفته است. شرکت‌کنندگان شامل ۲۰ نفر از اعضای هیئت علمی دانشگاه، پژوهشگران آموزشی، مدیران مدارس و متخصصان از تهران بودند که دارای تجربه علمی یا حرفه‌ای مرتبط در حوزه آموزش، مطالعات برنامه‌درسی، جامعه‌شناسی، مطالعات فرهنگی، علوم سیاسی، آموزش شهروندی، هویت ملی یا زمینه اجتماعی‌فرهنگی عراق بودند. نمونه‌گیری به صورت هدفمند با حداکثر تنوع انجام شد و تا رسیدن به اشباع اطلاعاتی ادامه یافت. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و عمیق به مدت تقریبی ۴۵ تا ۷۰ دقیقه گردآوری شد. مصاحبه‌ها با اجازه شرکت‌کنندگان ضبط، به صورت کلمه‌به‌کلمه پیاده‌سازی و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی متعارف مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. واحدهای معنایی شناسایی، تلخیص، کدگذاری، به طور مستمر مقایسه و در زیرمقوله‌ها و مقوله‌های مفهومی گسترده‌تر سازمان‌دهی شدند. اعتبار، قابلیت اتکا، تأییدپذیری و انتقال‌پذیری از طریق بازبینی اعضا، بازنگری همتایان در کدگذاری، حداکثر تنوع، مستندسازی نظام‌مند تصمیمات تحلیلی و مقایسه مکرر تفسیرها با متن اصلی مصاحبه‌ها تقویت شد. یافته‌ها: تحلیل کیفی شش مقوله اصلی مؤثر بر شکل‌گیری هویت ملی در محیط‌های مدرسه‌ای عراق را نشان داد: عوامل آموزشی و برنامه‌درسی، عوامل مرتبط با معلم، عوامل فرهنگی و سازمانی مدرسه، عوامل اجتماعی‌فرهنگی، عوامل سیاسی و نهادی، و عوامل خانواده، رسانه و جامعه. عوامل آموزشی و برنامه‌درسی بیشترین تأکید تحلیلی را داشتند، به ویژه طراحی برنامه‌درسی فراگیر، آموزش تاریخ و شهروندی، نمادهای ملی، بازنمایی فرهنگی و فعالیت‌های فوق‌برنامه شهروندی. عوامل اجتماعی‌فرهنگی بر اهمیت ادغام تنوع قومی، مذهبی، زبانی و منطقه‌ای در چارچوب ملی مشترک تأکید داشتند. عوامل سیاسی و نهادی بر اعتماد نهادی، برابری آموزشی، انسجام سیاستی و بی‌طرفی سیاسی تأکید کردند. معلمان و فضای مدرسه به عنوان میانجی‌های مهم از طریق عدالت، آموزش فراگیر، مشارکت و تعامل محترمانه شناسایی شدند. روایت‌های خانوادگی، گفتمان جامعه و رسانه‌های دیجیتال نیز در تقویت یا تضعیف شکل‌گیری هویت ملی مبتنی بر مدرسه نقش داشتند. نتیجه‌گیری: شکل‌گیری هویت ملی در مدارس عراق فرایندی چندبعدی و تعاملی است که نیازمند انسجام میان برنامه‌درسی، عملکرد معلمان، فرهنگ مدرسه فراگیر، شناسایی تنوع اجتماعی‌فرهنگی، عدالت نهادی و محیط گسترده‌تر خانواده، جامعه و رسانه است.

Human immunodeficiency virus (HIV) infection remains a growing public health concern in the Philippines, where new infections rose by about 550% between 2010 and 2024 and diagnosis gaps persist in CALABARZON. Nurses are often the first and most sustained point of contact in HIV testing and care, yet knowledge gaps, stigmatizing attitudes, and procedure-focused training may limit their ability to provide compassionate, person-centered counseling. This study aims to develop and validate a Caring-Based HIV Counseling Training Program for Nurses in Laguna, Philippines, using a methodological research design and a modified Delphi technique. Registered nurses from selected government and private healthcare facilities in Laguna will complete a researcher-developed training-needs assessment questionnaire covering six competency domains: HIV-related knowledge; counseling and therapeutic communication; caring behaviors and person-centered practice; ethical and legal responsibilities; cultural sensitivity and stigma reduction; and linkage to prevention, treatment, care, and support. The questionnaire will undergo expert review, pilot testing, and reliability testing using Cronbach’s alpha. The needs-assessment findings, together with a review of current literature and guidelines, will inform a preliminary training program, which a multidisciplinary panel of approximately 15 to 20 experts will evaluate over successive anonymous Delphi rounds for relevance, clarity, comprehensiveness, cultural appropriateness, feasibility, and applicability. Consensus is defined in advance as at least 80% expert agreement, a median rating of at least 3.00, and an interquartile range of no more than 1.00. Content validity will be established through an Item-Level Content Validity Index of at least .78 and a Scale-Level Content Validity Index (average) of at least .90, overall agreement will be measured with Kendall’s coefficient of concordance, and the experts’ qualitative comments will undergo directed content analysis. The study is expected to produce an expert-validated, contextually relevant training program that strengthens nurses’ capacity to deliver compassionate, stigma-free HIV counseling, with its effectiveness to be tested in a future pilot or quasi-experimental study.

Insecurity has become a significant threat to the effective delivery of basic education in Nigeria, particularly in communities affected by banditry, kidnapping, armed attacks, and communal violence. This study examined the influence of insecurity on teaching-learning outcomes in Universal Basic Education primary schools in Kagarko Local Government Area, Kaduna State, Nigeria. Specifically, it investigated the effects of insecurity on pupils’ academic performance and school attendance and identified strategies for reducing its adverse effects. The study adopted a qualitative documentary research design and relied on secondary data obtained from government publications, policy documents, institutional reports, international organisations, and peer-reviewed journal articles. The selected documents were analysed using qualitative content analysis and organised according to the study’s major themes. The findings revealed that insecurity negatively affects pupils’ academic performance by reducing instructional time, disrupting curriculum coverage, weakening concentration, and creating fear within the learning environment. It also reduces school attendance as parents may prevent their children from attending school because of kidnapping, attacks, unsafe travel routes, and instability within surrounding communities. Consequently, insecurity undermines the implementation of Universal Basic Education by limiting regular participation and disrupting stable teaching and learning conditions. The study concludes that ensuring school safety is essential for achieving the objectives of free and compulsory basic education. It recommends strengthening school security, implementing the Minimum Standards for Safe Schools, improving community participation, providing psychosocial support, protecting routes to school, establishing emergency response systems, and adopting flexible learning arrangements during periods of disruption.

Slovak Republic has accumulated significant experience in integrating digital technologies into the professional development of educators, and a systematic analysis of this experience could serve as a resource for modernising the Ukrainian system of postgraduate education. The aim of this article is to provide a theoretical analysis, systematisation and classification of digital technologies for professional development of educators in Slovakia and to justify a model for professional development of educators using digital technologies. General scientific methods such as analysis, classification and systematisation of the results of scientific publications, as well as content analysis of strategic and regulatory documents of the EU and the SR, were employed. The article highlights the results of national and international projects implemented at Comenius University in Bratislava, which are aimed at supporting the professional development of teachers in digital environment. Strategic and regulatory documents, project materials, methodological resources and practices developed within the framework of national and international initiatives have been analysed, with particular attention paid to the DiTEdu project and the digital professional development of educators. Based on the systematisation and comparative analysis of the identified practices, an original structural-functional model of professional development for educators using digital technologies has been developed, and a classification of the main types of digital tools used in the Slovak context has been proposed. The findings have made it possible to identify the key organisational, pedagogical and technological conditions for effective digital professional development, in particular personalised learning, blended formats, professional networking, learning using artificial intelligence, the development of digital competence and ongoing methodological support. Recommendations are proposed at the national, institutional and individual levels for Ukrainian postgraduate education regarding the implementation of the Slovak experience in the using of digital technologies in the professional development of educators.

This study aims to analyze language errors and problems in the presentation of materials in the latest edition of Al Muyassar Fii ‘Ilmin Nahwi, Volume 2. This study is based on the importance of accuracy in Arabic grammar textbooks and previous findings of errors in Volume 1, which show the need to evaluate the following volume. This research uses a descriptive qualitative approach with content analysis. The data were collected by examining the texts, examples, tables, and exercises in Volume 2 of Al Muyassar. The data were then classified according to the types of errors and compared with the previous edition to identify patterns and changes. The results show that syntactic errors were the most common, accounting for 34% of the findings. Spelling (imlā’) and morphological errors each accounted for 19%, semantic errors accounted for 8%, and other types of errors accounted for 20%. In addition to language errors, the study also found problems related to the completeness of the materials, the classification of examples, the accuracy of quotations from the Qur’an and hadith, and the presentation of the content. A comparison with the previous edition showed that approximately 57% of the findings in the latest edition were not found in the earlier version. This indicates the need for stricter checks during text reproduction, editing, and digitization. These findings suggest that each volume of Al Muyassar needs to be evaluated separately because the problems found in each volume are not entirely the same. This study recommends a multi-stage editing and verification process covering syntax, morphology, spelling, semantics, material presentation, and source quotations to ensure that Volume 2 is more accurate and suitable for use as an Arabic grammar textbook.

Islamic civilization is one of the major civilizations that has significantly contributed to the development of science and education worldwide. During its golden age, it established educational institutions, fostered scholarly traditions, and produced influential scholars whose ideas continue to shape modern knowledge in the digital era. This article examines the relevance of Islamic civilizational values to the development of modern education through qualitative library research using thematic content analysis. The findings show that Islamic education was distinguished by four interrelated values, namely a strong culture of literacy, the integration of religious and general knowledge, an emphasis on moral formation (akhlak), and openness to knowledge from other civilizations, which together enabled scholars to advance science while upholding ethical and social responsibility. These values are highly relevant to addressing contemporary educational challenges, including declining critical literacy, uncritical dependence on digital technology and artificial intelligence, and the ongoing crisis of learners’ character. These values can inform the development of a modern educational system that integrates critical thinking, digital literacy, character education, and lifelong learning while maintaining moral and social responsibility.

This article analyzes Brazilian academic production on Food and Nutrition Education (FNE) and teacher education based on theses and dissertations available in the Brazilian Digital Library of Theses and Dissertations, published between 2006 and 2024. The review was conducted in seven stages and used content analysis to investigate the selected studies. The results highlight the contribution of different fields of knowledge to the area, with a predominance of female researchers holding degrees in Nutrition or teacher education programs. Most studies focused on Elementary Education, particularly within the Natural Sciences curriculum, and employed participatory methodologies such as action research and ethnography. The teacher education initiatives analyzed were generally grounded in the Reference Framework for Food and Nutrition Education and the Dietary Guidelines for the Brazilian Population, fostering reflective and contextualized approaches. Thus, the present study found that teacher education in Food and Nutrition Education should promote autonomy, critical reflection, and the collective construction of knowledge, in line with contemporary educational perspectives.

This research aims to analyze and compare the effectiveness of authoritarian and democratic leadership styles in improving student discipline in schools. The method employed is a Systematic Literature Review (SLR) using content analysis of ten reputable scientific articles published within the last decade. The results demonstrate that authoritarian leadership tends to produce only instant and fragile compliance based on fear of punishment. Conversely, democratic leadership is proven to be significantly more effective in fostering sustainable discipline by building students' intrinsic awareness through persuasive communication, dialogue, and role modeling. This democratic-transformative pattern successfully cultivates independent, responsible, and emotionally mature student characters. Therefore, democratic leadership is recommended as the primary paradigm in modern educational management to create a conducive school ecosystem.

این پژوهش با هدف تحلیل و مقایسه اثربخشی سبک‌های رهبری استبدادی و دموکراتیک در بهبود نظم دانش‌آموزان در مدارس انجام شده است. روش مورد استفاده، مرور نظامند ادبیات (SLR) با تحلیل محتوای ده مقاله علمی معتبر منتشر شده در دهه اخیر است. نتایج نشان می‌دهد که رهبری استبدادی تمایل دارد تنها اطاعتی لحظه‌ای و شکننده مبتنی بر ترس از تنبیه ایجاد کند. در مقابل، رهبری دموکراتیک در پرورش نظم پایدار از طریق ایجاد آگاهی درونی دانش‌آموزان با استفاده از ارتباطات اقناعی، گفت‌وگو و الگوسازی، به‌طور قابل‌توجهی مؤثرتر ثابت شده است. این الگوی دموکراتیک-تبدیلی موفق به پرورش شخصیت دانش‌آموزانی مستقل، مسئول و از نظر عاطفی بالغ شده است. بنابراین، رهبری دموکراتیک به‌عنوان پارادایم اصلی در مدیریت آموزشی مدرن برای ایجاد اکوسیستم مطلوب مدرسه توصیه می‌شود.

Background Patient education is an important component of nursing care, influencing treatment outcomes, quality of life, and healthcare costs. However, educational practices are often generalized and may not address patients’ individual needs, health literacy, or socio-cultural contexts. Individualized patient education tailors content to patients’ characteristics, goals, and capabilities, and enhances adherence, satisfaction, and clinical outcomes. Existing tools mainly focus on general aspects of patient education, such as educational quality or provider competencies, and no comprehensive patient-centered tool has been established to assess the individualized nature of patient education. This may constrain systematic assessment and improvement of individualized educational practices. Therefore, this protocol aims to conceptualize individualized patient education, develop a measurement tool, and evaluate its psychometric properties. Methods This two-phase exploratory sequential mixed-methods study will be conducted in educational hospitals affiliated with Tabriz University of Medical Sciences, northwest Iran. Phase 1 will involve hybrid concept analysis, including a literature review and directed qualitative study using semi-structured interviews with patients with chronic diseases and their family members until data saturation, followed by directed content analysis to clarify the concept, identify provisional dimensions, and generate initial items, which will be evaluated quantitatively. Phase 2 will assess the tool’s psychometric properties. Face and content validity will be evaluated using qualitative feedback and the Impact Score, Content Validity Ratio, Content Validity Index, and Modified Kappa coefficient. Construct validity will be examined using exploratory and confirmatory factor analyses in SPSS v.24 and AMOS v.24, with independent samples of at least 200 participants per analysis. Reliability will be assessed using Cronbach’s alpha, McDonald’s omega, and test-retest stability. Interpretability and feasibility will also be evaluated. Discussion If the tool demonstrates adequate validity and reliability, it may provide a standardized measure for assessing individualized educational interventions and support quality improvement, patient engagement, and evidence-informed health education strategies.

Microteaching is one of the courses that plays an important role in preparing prospective Islamic Religious Education (PAI) teachers to possess competencies that meet the demands of the teaching profession. This study aims to examine the urgency of microteaching in preparing professional PAI teachers through the development of pedagogical, professional, social, and personal competencies. The study employs a qualitative approach using library research. Data were obtained from various literature sources, including books, scientific journals, research articles, and academic documents relevant to microteaching and teacher professionalism. Data collection was conducted through documentation studies, while data analysis employed content analysis techniques. The findings indicate that microteaching serves as a means of bridging theory and teaching practice, training basic teaching skills, developing self-reflection abilities, and enhancing students' readiness to face field practice and the professional world. Furthermore, microteaching makes a significant contribution to the development of pedagogical, professional, social, and personal competencies among prospective PAI teachers. Its successful implementation is supported by lecturer guidance, the availability of learning facilities, and student motivation, although challenges remain, including limited time, nervousness, and differences between simulated situations and actual classroom conditions. Therefore, optimizing microteaching through the use of innovative methods, educational technology, constructive feedback, and continuous practice is necessary to produce professional, competent PAI teachers who are prepared to face the challenges of education in the modern era.

This study aims to analyze the epistemology of aqidah education constructed by KH. Muhammad Faqih Maskumambang in An-Nushus al-Islamiyyah fi Radd ‘ala Madhhab al-Wahhabiyyah, particularly in establishing the relationship between textual authority, rational reasoning, and the scholarly tradition of Islamic boarding schools (pesantren). This qualitative study employs a library research method and content analysis of An-Nushus al-Islamiyyah as the primary source, complemented by relevant academic literature as secondary sources. The analysis applies the Islamic epistemological framework of bayani, burhani, and irfani, conceptually distinguishing scholarly authority based on sanad and ijma’ from irfani as the internalization of ethical and spiritual values. The findings demonstrate that KH. Muhammad Faqih’s epistemology of aqidah education is integrative, with bayani authority serving as its primary foundation, reinforced by burhani reasoning and the continuity of the salaf scholarly tradition. The dialogical and argumentative methods employed in the treatise also reveal pedagogical potential for fostering a moderate understanding of aqidah. The novelty of this study lies in reinterpreting An-Nushus al-Islamiyyah not merely as a theological polemical work, but as an epistemological construction of aqidah education integrating textual, rational, and traditional spiritual dimensions

This study is motivated by the importance of transparency and accountability in Islamic financial management to ensure justice, honesty, trustworthiness, and the protection of the rights of parties involved in financial transactions. Although Islamic accounting studies have developed in areas such as financial reporting and institutional governance, the integration of Qur’anic values through the perspective of Nusantara Qur’anic exegesis remains an area that requires further development. This study aims to analyze Buya Hamka’s interpretation of Qur’an Surah Al-Baqarah [2]: 282–283 in Tafsir Al-Azhar concerning financial transparency and accountability and to identify its relevance to contemporary financial governance. This study employs a qualitative approach using library research. Data were collected through documentation of primary sources, namely the Qur’an and Tafsir Al-Azhar, as well as secondary sources consisting of relevant books and scholarly articles. The data were analyzed using the taḥlīlī (analytical) method of Qur’anic exegesis and content analysis, involving the identification, categorization, interpretation, and contextualization of the findings. The results indicate that Hamka’s interpretation incorporates the principles of transparency through transaction recording, clarity of rights and obligations, disclosure of information, and the appointment of an impartial record keeper. Meanwhile, accountability is reflected in witnessing, transaction verification, fulfillment of obligations, safeguarding trust, and the prohibition against concealing testimony. These findings affirm that transparency and accountability are not merely administrative requirements but also have moral and spiritual dimensions. Accordingly, these values can serve as an ethical foundation for strengthening Islamic financial governance that upholds justice, honesty, and responsibility.

The digitization of hadith texts has become an important issue in Islamic boarding school education because it changes access to, learning of, and transmission of religious knowledge traditionally grounded in teacher guidance and the sanad tradition. This study aims to analyze the opportunities, challenges, and impacts of hadith text digitization on traditional scholarly authority in pesantren across Indonesia and dayah in Aceh. The study employs a library research method involving the analysis of 14 scholarly journal articles relevant to hadith text digitization, pesantren learning, knowledge transmission, and religious authority. The articles were prioritized from publications between 2021 and 2026 based on topical relevance and source credibility. Data were analyzed qualitatively through content analysis and thematic synthesis. The findings indicate that digitization broadens access to hadith literature, facilitates hadith searching and takhrij, and supports students’ independent learning. The identified challenges include digital source validity, superficial understanding of hadith, changes in knowledge transmission, and the emergence of new religious authorities. Digitization does not eliminate teachers’ roles but encourages the development of hybrid scholarly authority. Therefore, technology integration needs to be accompanied by stronger digital literacy, source verification, hadith methodology, and guidance from teachers and teungku. ABSTRAK Digitalisasi kitab hadis menjadi isu penting dalam pendidikan pesantren karena mengubah pola akses, pembelajaran, dan transmisi pengetahuan keagamaan yang selama ini bertumpu pada bimbingan guru dan tradisi sanad. Penelitian ini bertujuan menganalisis peluang, tantangan, serta dampak digitalisasi kitab hadis terhadap otoritas keilmuan tradisional pada pesantren di Indonesia dan dayah di Aceh. Penelitian menggunakan metode kepustakaan (library research) dengan menganalisis 14 artikel jurnal ilmiah yang relevan dengan digitalisasi kitab hadis, pembelajaran pesantren, transmisi pengetahuan, dan otoritas keagamaan. Artikel diprioritaskan dari publikasi tahun 2021–2026 dengan mempertimbangkan relevansi topik dan kredibilitas sumber. Data dianalisis secara kualitatif melalui analisis isi (content analysis) dan sintesis tematik. Hasil analisis menunjukkan bahwa digitalisasi memperluas akses terhadap literatur hadis, mempercepat penelusuran dan takhrij, serta mendukung kemandirian belajar santri. Tantangan yang ditemukan meliputi validitas sumber digital, risiko pemahaman hadis yang dangkal, perubahan pola transmisi ilmu, dan munculnya otoritas keagamaan baru. Digitalisasi tidak menghilangkan peran guru, tetapi mendorong terbentuknya otoritas keilmuan hibrida. Oleh karena itu, pemanfaatan teknologi perlu disertai penguatan literasi digital, verifikasi sumber, metodologi hadis, dan bimbingan guru serta teungku.

Background Helping professionals face elevated risks of compassion fatigue and burnout, yet the daily processes through which emotional transformation occurs during therapeutic interventions remain poorly understood. This study examined how participants’ daily reflections shifted across the Emotion-Focused Training for Helping Professions (EFT-HP), analyzed through three complementary theoretical frameworks: Emotion-Focused Therapy's inner dialogue model (self-criticism, self-compassion, self-protection), Compassion-Focused Therapy's three-systems framework (threat, drive, soothing), and Ekman's basic emotion theory (primary emotions). Method Two hundred twenty-five helping professionals (88.0% female; M age = 38.7 years) from healthcare, social work, psychology, and education began the 14-day online EFT-HP intervention. Primary analyses focused on the 146 participants who completed at least 9 of the 14 days (completers), whose daily written reflections yielded 7,307 coded reflection units. Reflections were analyzed with directed content analysis and frequency quantification, applying non-exclusive, AI-assisted coding within three theoretical frameworks—EFT inner-dialogue categories, CFT emotion-regulation systems, and Ekman's discrete emotions—with a verbatim textual evidence excerpt retained for every assigned code. Results Across the intervention, participants’ reflections shifted from threat- and self-criticism-related content toward soothing and self-compassion. Within the EFT inner-dialogue framework, Self-Compassion was the most frequent category (17.9% of units) and was sustained throughout (Day-13 peak 30.8%), while Self-Criticism fell from 14.3% on Day 1 to 3.9% on Day 14 (73% relative decrease) and Self-Protection peaked on Day 6 (11.3%). Within the CFT emotion-regulation framework, the soothing system was the most frequently coded system overall (31.8% of units), followed by drive (20.4%); over the 14 days the threat system declined from 35.4% on Day 1 to 7.0% on Day 14 (80% relative decrease). Within Ekman's discrete-emotion framework, specific emotions were named less frequently: Fear declined from 2.7% to 0.8%, Anger peaked on Day 6 (15.0%), Joy rose to a Day-13 peak (14.8%), and Love was comparatively prominent (11.9% overall, Day-5 peak). Conclusions Across the 14-day intervention, participants’ daily reflections showed substantial shifts in emotional content, characterized by marked self-criticism and threat reduction alongside sustained self-compassion and soothing activation. Triangulated findings across three analytical frameworks: EFT inner dialogue, CFT emotion systems, and Ekman's primary emotions, are consistent with the emotional-transformation processes proposed by EFT-HP and with findings from previous controlled trials. Because the three frameworks were applied to the same reflection data, their convergence reflects analytic (theoretical) triangulation rather than independent confirmation.

Academic motivation in physically demanding university programmes may be better understood by considering motivational quality rather than motivation quantity alone. This cross-sectional observational survey supplemented by structured content analysis examined relationships among basic psychological need satisfaction and frustration, autonomous motivation, controlled motivation, amotivation, continuation intention, and career commitment in first- and second-year students enrolled in Physical Education and Mountain Sports at Transilvania University of Brașov. Data were collected from 6 to 30 October 2025 after ethics approval, yielding a final analytical sample of 237 students. Participants completed the Academic Motivation Scale-College/University version, the Basic Psychological Need Satisfaction and Frustration Scale, contextual and sport-related items, continuation and career indicators, and two open-ended prompts. Original open-ended answers were standardized into 50 motivation and 50 demotivation formulations and independently coded by both authors. Autonomous motivation averaged 5.04 (SD = 1.05), amotivation 2.40 (SD = 0.95), overall need satisfaction 3.72 (SD = 0.73), and overall need frustration 2.21 (SD = 0.76). Need satisfaction correlated strongly with autonomous motivation (Spearman ρ = 0.704), whereas need frustration correlated strongly with amotivation (ρ = 0.661). In adjusted models, need satisfaction was positively associated with autonomous motivation (β = 0.539, p < 0.001), and need frustration was positively associated with amotivation (β = 0.569, p < 0.001). Human coding agreement was high for motivation (92.0%, κ = 0.898) and demotivation (94.0%, κ = 0.927). Teaching/prosocial impact was the most frequent motivation category (33.8%), while curriculum/teaching/assessment was the most frequent demotivation category (23.6%). Overall, self-reported need satisfaction and frustration were differentially associated with motivational quality in this cohort, but the cross-sectional, single-faculty design precludes causal or population-level conclusions.

Blended learning (BL) has become increasingly established in higher education, yet research has focused more on effectiveness, engagement, and learning regulation than on how face-to-face and online learning jointly facilitate value internalization. In Pancasila Education, this issue matters because learning outcomes extend beyond knowledge of values to students’ decision-making and relationships. This exploratory qualitative study analyzed open-ended questionnaire responses from 67 Universitas Pendidikan Indonesia students using directed qualitative content analysis, complemented by a contextual review of learning materials and activities available through SPOT UPI. The findings reveal four patterns. First, students perceived face-to-face learning primarily as a relational space for dialogue, clarification, deliberation, and collaboration. At the same time, online learning served mainly as a regulatory space for flexibility, access to materials, time management, and independence. These functions complemented each other but were not exclusive. Second, value internalization became visible when Pancasila shifted from content to be understood into a basis for decision-making, respect for differences, rule compliance, and responsibility. Third, good character was associated with relational pathways toward justice and collaboration and self-regulatory pathways toward discipline, responsibility, and work ethic. Social support, digital culture, and LMS reliability influenced these processes. Fourth, discrepancies between ideal values and reality triggered moral reflection for some students, described as productive moral dissonance. The study interprets BL as an architecture of relational-regulatory functions and suggests connecting social interaction, self-regulation, authentic cases, reflection, process assessment, and reliable digital infrastructure in Pancasila Education. Keywords: Pancasila education, Value internalization, Blended learning; Good character; Higher education

Background Cumulative exposure to adverse childhood experiences (ACEs) is associated with an increased risk of substance use, overdose, and suicide. Rural children are more likely to experience most ACEs. There is limited literature contextualizing rural individuals’ experiences with ACEs. Public Health 3.0 calls for multisector partner engagement to generate collective impact. The purpose of this study was to evaluate rural providers’ perspectives on challenges and recommendations for ACEs mitigation in their community from a cross-sector context. Participants and setting Participants were 74 providers enrolled in an online ACEs training. Participants lived and/or worked in five rural Missouri counties with high drug overdose death rates. Methods This was a conventional content analysis of written responses to structured discussion prompts from three training modules. Analysis included familiarization, inductive identification of major codes, and refinement of codes, followed by independent coding by two authors until consensus, and reporting major patterns. Artificial intelligence supported preliminary code development. An adapted Sequential Intercept Model (SIM) framework organized challenges and recommendations by setting. Results Results included personal stories about how ACEs impacted their communities through overdose, suicide, homelessness, unemployment, and adverse health effects. Settings included schools, government, healthcare, daycares, criminal justice, Extension, fire departments, libraries, and nonprofits. Participants recommended expanding the ACEs definition to include satanic abuse, bullying, incest, war, genocide, military family stressors, and death of a loved one. Intervention recommendations included whole-family interventions, community-wide training, trauma-informed training, expanded access to treatment, classes in prison/jails, and fostering positive childhood experiences. Conclusion Community voice is necessary to contextualize setting-specific insights that inform development of upstream interventions appropriate for and tailored to the community. Participants identified both strategies that could be incorporated into everyday practice—including empathy, listening, providing judgment-free and safe spaces, providing food for children experiencing hunger, encouraging positive childhood experiences, mentoring, and connecting individuals with resources for food, shelter, clothing, and mental health—and broader structural changes that may require policy-level action. The adapted SIM organizes these concepts.

Gross motor development is an important aspect of early childhood development that requires stimulation through various play activities. The availability of outdoor play facilities can provide children with opportunities to engage in a variety of movements appropriate to their developmental stages. This study aims to examine the potential role of outdoor play facilities in stimulating the gross motor development of young children, using the facilities available at TK Wijaya Kusumah as a contextual reference. This study employs a library research method with content analysis. The sources reviewed include relevant national and international journal articles and reference books. Unstructured observations and documentation of the outdoor play facilities at TK Wijaya Kusumah were used to provide contextual information about the facilities discussed. The findings indicate that various types of equipment, including tire stepping paths, swings, slides, spinning bowls, wobbly bridges, monkey bars, seesaws, and balance beams, offer different types of movement activities and have the potential to stimulate muscle strength, balance, movement coordination, agility, and postural control. The use of these facilities should consider children's developmental stages, equipment safety, and teacher supervision. This review provides an overview of the potential of various outdoor play facilities to stimulate gross motor development and may serve as a reference for teachers and early childhood education providers in designing play environments. Since this study is based on a literature review and does not directly assess children's motor abilities, the findings cannot establish a causal relationship between the completeness of outdoor play facilities and children's gross motor development.

Introduction This study examines sympathy as a socially organized emotion in Arabic-language digital discourse about suicide. Drawing on the sociology of emotions, suicide stigma, and digital death studies, it investigates how public Facebook comment cultures distribute compassion, blame, and moral worth after suicide. Methods A quantitative content analysis was conducted on 2,132 publicly visible comments responding to three highly discussed suicide cases. Comments were coded for inferred public gender presentation, emotional orientation, reported case context, and dominant interpretive frame. Pearson chi-square tests were calculated from raw counts; Cramer’s V , 95% Wilson confidence intervals, and sensitivity analyses are reported. Results Comments from accounts inferred as female were more often sympathetic than comments from accounts inferred as male (60.0% vs. 40.5%; V = 0.15), and commenter composition differed across the three cases ( V = 0.29). Religious framing was the most common interpretive repertoire (48.6%) and could accompany both mercy and condemnation. Discussion The study develops the concept of a moral economy of sympathy to describe the social rules through which digital publics allocate compassion after suicide. Because each case combines a particular person, national setting, reported circumstance, and media framing, the findings are case-specific and should not be generalized to Arab publics.

Curriculum changes in Indonesia place assessment as a key supporting factor in the learning process, as it provides authentic information on student competency development and helps teachers design more effective and targeted learning. This study aims to describe the English language assessment process in the Merdeka curriculum, which includes diagnostic, formative, and summative assessments. The approach used included a literature review, gathering information through exploration of various sources. Content analysis was used to analyze the data. The research findings revealed that in addition to the form of English assessment, there were also changes in assessment: non-cognitive diagnostic assessment and cognitive assessment were removed at the beginning of the 2021 Merdeka curriculum implementation in the second year, 2022. Formative and summative assessments were then continued in the first year of the Merdeka curriculum implementation in 2021 until 2025 using an in-depth learning approach. Formative assessments are conducted during the learning process, while summative assessments are conducted after a certain learning period. Teachers must conduct diagnostic, formative, and summative assessments to understand the strengths and weaknesses of student learning throughout the learning process and adapt teaching to each student's abilities and characteristics. The research results can be used as a reference for implementing assessment in the Merdeka curriculum

This study aims to analyze the concept of educational learning in KH. Hasyim Asy'ari's thought and examine its relevance to contemporary Islamic education. Employing a qualitative descriptive approach through library research, this study utilizes Adāb al-‘Ālim wa al-Muta‘allim as the primary source, supported by relevant scholarly literature. Data were analyzed using qualitative content analysis involving thematic classification, contextual interpretation, and conceptual synthesis. The findings reveal that KH. Hasyim Asy'ari's educational philosophy integrates theocentric and anthropocentric orientations, emphasizing the interconnected development of intellectual, moral, spiritual, and humanistic dimensions. Educational learning is characterized by teachers' moral exemplarity, students' ethical responsibilities, and reciprocal relationships grounded in four essential principles: tazkiyat al-nafs (spiritual purification), al-ikhlāṣ (sincerity), at-tarāḥum (mutual compassion and respect), and at-tawādud (affection). These principles establish an integrated framework that positions educational interactions as instruments of character formation and spiritual development rather than merely knowledge transmission. This study contributes a conceptual framework for strengthening ethical teacher–student relationships and promoting holistic Islamic educational practices. The findings highlight the continuing relevance of KH. Hasyim Asy'ari's educational thought in addressing contemporary challenges related to moral development and character education.

این پژوهش با هدف تحلیل مفهوم یادگیری آموزشی در اندیشه KH. Hasyim Asy'ari و بررسی میزان ارتباط آن با آموزش اسلامی معاصر انجام شده است. این مطالعه با بهره‌گیری از رویکرد توصیفی-کیفی و از طریق پژوهش کتابخانه‌ای، اثر Adāb al-‘Ālim wa al-Muta‘allim را به عنوان منبع اصلی و منابع علمی مرتبط را به عنوان پشتیبان مورد استفاده قرار داده است. داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوای کیفی شامل طبقه‌بندی موضوعی، تفسیر زمینه‌ای و ترکیب مفهومی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهند که فلسفه آموزشی KH. Hasyim Asy'ari با ادغام جهت‌گیری‌های تئوسنتریک و آنتروپوسنتریک، بر توسعه درهم‌تنیده ابعاد عقلانی، اخلاقی، معنوی و انسان‌گرایانه تأکید دارد. یادگیری آموزشی با الگو بودن اخلاقی معلمان، مسئولیت‌های اخلاقی دانش‌آموزان و روابط متقابل مبتنی بر چهار اصل اساسی یعنی تزکیه‌النفس (پالایش معنوی)، الاخلاص (اخلاص)، التراحم (همدلی و احترام متقابل) و التوادد (محبت) مشخص می‌شود. این اصول چارچوبی یکپارچه ایجاد می‌کنند که تعاملات آموزشی را به عنوان ابزاری برای شکل‌دهی شخصیت و رشد معنوی، و نه صرفاً انتقال دانش، جایگاه می‌بخشد. این پژوهش چارچوب مفهومی برای تقویت روابط اخلاقی معلم و دانش‌آموز و ترویج رویکردهای جامع آموزش اسلامی ارائه می‌دهد. یافته‌ها بر تداوم اهمیت اندیشه آموزشی KH. Hasyim Asy'ari در مواجهه با چالش‌های معاصر مرتبط با رشد اخلاقی و تربیت شخصیتی تأکید می‌کنند.

The integration of extension programs into the curriculum is one of the major recent changes in Brazilian higher education, fostering closer ties between universities and society. This study analyzes the perceptions of mathematics education majors at UEPG regarding their initial experiences in extension courses. This is a qualitative, exploratory, and descriptive study based on the analysis of responses provided by students enrolled in the course “Introduction to Extension Practice.” The data were examined using content analysis and categorized a priori based on the five guidelines for university extension programs (FORPROEX, 2012). Our results show that pre-service teachers recognize extension courses as privileged spaces for teacher training, engagement with the community, and contextualized pedagogical practices. They highlight mathematics as accessible, playful, and socially relevant knowledge. We emphasize that the integration of extension into the curriculum contributes significantly to initial teacher education, strengthening the integration between the university and society.

ادغام برنامه‌های توسعه‌ای در برنامه درسی یکی از تغییرات عمده اخیر در آموزش عالی برزیل است که پیوندهای نزدیک‌تری میان دانشگاه و جامعه ایجاد می‌کند. این مطالعه، ادراکات دانشجویان رشته آموزش ریاضیات در دانشگاه UEPG را نسبت به تجربیات اولیه‌شان در دوره‌های توسعه‌ای مورد تحلیل قرار می‌دهد. این پژوهش، کیفی، اکتشافی و توصیفی است و بر پایه تحلیل پاسخ‌های ارائه‌شده توسط دانشجویان ثبت‌نام‌کرده در دوره «مبانی کارآموزی توسعه‌ای» انجام شده است. داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوا بررسی و بر اساس پنج دستورالعمل برای برنامه‌های توسعه‌ای دانشگاهی (FORPROEX, 2012) پیش‌طبقه‌بندی شدند. نتایج ما نشان می‌دهد که معلمان آینده، دوره‌های توسعه‌ای را فضاهای ممتازی برای تربیت معلم، مشارکت با جامعه و اجرای شیوه‌های آموزشی زمینه‌مند می‌دانند. آن‌ها ریاضیات را دانشی قابل دسترس، سرگرم‌کننده و مرتبط با مسائل اجتماعی برجسته می‌کنند. ما تأکید می‌کنیم که ادغام توسعه‌ای در برنامه درسی، سهم بسزایی در تربیت اولیه معلمان دارد و یکپارچگی میان دانشگاه و جامعه را تقویت می‌کند.

This study aims to describe the meaning of denotation, connotation, and myths built through visual and verbal elements in the film *Di Kampuang Raso Marantau* by Ibel Santano, using Roland Barthes' semiotic approach. The research uses a qualitative method with a content analysis approach. The object of the study consists of 14 scenes that contain visual and verbal signs. Data collection was done through observation, documentation, and data inventory, and then analyzed based on denotation, connotation, and myth meanings. The research shows that at the denotative level, the film represents family conflicts, social exclusion, and the violence experienced by the character Adam. At the connotative level, the film depicts the struggle to gain social recognition, character education within the family, and the process of maturing. At the myth level, the film represents Minangkabau cultural values, especially the tradition of going abroad for work, honor, independence, and parental authority. Thus, this film not only serves as a form of entertainment but also as a medium for conveying moral, social messages, and preserving Minangkabau culture.

هدف این پژوهش توصیف معنای دلالت، کنوتاسیون و اسطوره‌هایی است که از طریق عناصر بصری و کلامی در فیلم «دی کامپوانگ راسو مارانتائو» اثر Ibel Santano ساخته می‌شود، با استفاده از رویکرد نشانه‌شناسی رولان بارت. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد تحلیل محتوا انجام شده است. جامعه پژوهش شامل ۱۴ صحنه است که دارای نشانه‌های بصری و کلامی می‌باشند. گردآوری داده‌ها از طریق مشاهده، مستندسازی و فهرست‌برداری داده‌ها صورت گرفته و سپس بر اساس معانی دلالت، کنوتاسیون و اسطوره تحلیل شده‌اند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که در سطح دلالت، فیلم به بازنمایی تعارضات خانوادگی، طرد اجتماعی و خشونتی که شخصیت آدام تجربه می‌کند، می‌پردازد. در سطح کنوتاسیون، فیلم مبارزه برای کسب پذیرش اجتماعی، تربیت شخصیتی در خانواده و فرایند بلوغ را به تصویر می‌کشد. در سطح اسطوره، فیلم ارزش‌های فرهنگی میننگکاباو، به‌ویژه سنت مهاجرت برای کار، شرافت، استقلال و اقتدار والدین را بازنمایی می‌کند. بنابراین، این فیلم نه تنها به عنوان شکلی از سرگرمی بلکه به عنوان رسانه‌ای برای انتقال پیام‌های اخلاقی و اجتماعی و حفظ فرهنگ میننگکاباو عمل می‌کند.

Educational support for nurses is essential to promote oral health management education for patients with diabetes. However, few studies have focused on supporting nurses in this context. This study explored the effects of an audiovisual material designed to support nurses’ patient education on oral health management in diabetes care. Semi-structured interviews were conducted with eight certified diabetes nurse educators. Data were analyzed using content analysis. Four main themes emerged: (1) enhancement of nurses’ individual learning (8/8 participants), including improved knowledge of the connection between oral health and diabetes; (2) promotion of professional development and reflection (5/8); (3) provision of new insights into patient care (7/8), particularly regarding patient motivation strategies; and (4) identification of implementation considerations in diabetes outpatient settings. The findings suggest that the audiovisual material, designed to complement an existing evidence-based educational guide, was perceived as useful and may support nurses’ learning and educational practices related to oral health education for patients with diabetes.

حمایت آموزشی از پرستاران برای ارتقای آموزش مدیریت سلامت دهان به بیماران مبتلا به دیابت ضروری است. با این حال، مطالعات اندکی بر حمایت از پرستاران در این زمینه تمرکز داشته‌اند. این پژوهش به بررسی اثرات یک محتوای سمعی‌ـ‌بصری طراحی‌شده برای حمایت از آموزش بیماران توسط پرستاران در زمینه مدیریت سلامت دهان در مراقبت از دیابت پرداخت. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با هشت پرستار آموزش‌دهنده دیابت دارای گواهینامه انجام شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند. چهار مضمون اصلی استخراج شد: (۱) ارتقای یادگیری فردی پرستاران (۸ نفر از ۸ شرکت‌کننده)، از جمله بهبود دانش درباره ارتباط سلامت دهان و دیابت؛ (۲) ارتقای توسعه حرفه‌ای و تأمل (۵ نفر از ۸ نفر)؛ (۳) ارائه بینش‌های جدید در مراقبت از بیماران (۷ نفر از ۸ نفر)، به ویژه در زمینه راهبردهای انگیزشی بیماران؛ و (۴) شناسایی ملاحظات اجرایی در محیط‌های سرپایی دیابت. یافته‌ها نشان می‌دهد که محتوای سمعی‌ـ‌بصری، که به منظور تکمیل یک راهنمای آموزشی مبتنی بر شواهد موجود طراحی شده بود، مفید تلقی شده و می‌تواند از یادگیری و عملکردهای آموزشی پرستاران در زمینه آموزش سلامت دهان به بیماران مبتلا به دیابت حمایت کند.

The implementation of the Tilawati method as a method of learning the Qur'an requires the support of an organizational system capable of ensuring effective, efficient, and sustainable learning. However, studies on the relationship between organizational design based on Islamic educational management and the implementation of the Tilawati method are still relatively limited. This study aims to formulate an organizational design based on Islamic educational management that is effective and efficient in supporting the implementation of the Tilawati method by strengthening the functions of planning, organizing, implementing, and controlling to improve the quality of Qur'an learning. The study used a qualitative approach with a literature study (library research). Data were obtained from scientific articles, books, proceedings, and various relevant academic sources, then analyzed using content analysis techniques. The results show that the successful implementation of the Tilawati method is determined not only by the competence of educators and learning methods, but also by organizational governance that is able to systematically integrate the functions of Islamic educational management. This study resulted in the concept of Tilawati Organizational Design Based on Integrative Islamic Educational Management that emphasizes the synergy between planning, organizing, implementing, and controlling in managing Qur'an learning. Thus, organizational design becomes a strategic factor in supporting the continuous improvement of the quality of Qur'an learning.

اجرای روش تلاوتی به‌عنوان روشی برای آموزش قرآن نیازمند پشتیبانی یک نظام سازمانی است که قادر به تضمین یادگیری مؤثر، کارآمد و پایدار باشد. با این حال، پژوهش‌ها درباره رابطه بین طراحی سازمانی مبتنی بر مدیریت آموزشی اسلامی و اجرای روش تلاوتی هنوز نسبتاً محدود است. هدف این پژوهش، تدوین یک طراحی سازمانی مبتنی بر مدیریت آموزشی اسلامی است که به‌طور مؤثر و کارآمد از اجرای روش تلاوتی با تقویت کارکردهای برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و کنترل به‌منظور ارتقای کیفیت آموزش قرآن حمایت کند. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از مطالعه کتابخانه‌ای (پژوهش اسنادی) انجام شده است. داده‌ها از مقالات علمی، کتاب‌ها، مجموعه مقالات و منابع علمی مرتبط گردآوری و با استفاده از فنون تحلیل محتوا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان می‌دهد که موفقیت اجرای روش تلاوتی نه‌تنها به شایستگی مربیان و روش‌های یادگیری، بلکه به حاکمیت سازمانی که بتواند کارکردهای مدیریت آموزشی اسلامی را به‌صورت نظام‌مند یکپارچه سازد، بستگی دارد. این پژوهش به مفهوم طراحی سازمانی تلاوتی مبتنی بر مدیریت آموزشی اسلامی تلفیقی دست یافته است که بر هم‌افزایی میان برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و کنترل در مدیریت آموزش قرآن تأکید دارد. بنابراین، طراحی سازمانی به‌عنوان عاملی راهبردی در حمایت از بهبود مستمر کیفیت آموزش قرآن مطرح می‌شود.

Nigeria’s ambition to build a one-trillion-dollar economy by 2030 requires more than macroeconomic reforms, infrastructure development and increased investment. It requires a well-educated, highly skilled and productive population capable of generating knowledge, developing technologies, creating businesses and solving national problems. Quality education is therefore one of the most important foundations for achieving this economic ambition. This paper examines the critical role of quality education in supporting Nigeria’s aspiration for a one-trillion-dollar economy by 2030. Methodologically, the study adopts a qualitative documentary research design, applying thematic content analysis to eighteen secondary sources drawn from national policy documents, reports of international organisations and peer-reviewed literature. It argues that quality education contributes to economic transformation through the development of a skilled workforce, promotion of science, technology and innovation, expansion of entrepreneurship and employment, strengthening of research and industrial productivity, promotion of inclusive economic growth, and development of effective leadership and institutional capacity. The paper observes that Nigeria’s challenge is no longer simply increasing access to education but ensuring that what learners acquire is relevant to the changing requirements of the Nigerian and global economy. The paper suggests increased and sustainable investment in education, curriculum reform, stronger university-industry partnerships, expansion of technical and vocational education, improved funding for research and innovation, digital transformation of education, and stronger accountability in educational institutions. It concludes that the one-trillion-dollar economic ambition cannot be sustainably achieved without corresponding investment in the quality of Nigeria’s human capital. Quality education should therefore be treated as productive economic infrastructure and a central pillar of Nigeria’s long-term economic transformation.

تلاش نیجریه برای ساختن اقتصادی با ارزش یک تریلیون دلار تا سال ۲۰۳۰، نیازمند چیزی فراتر از اصلاحات کلان اقتصادی، توسعه زیرساخت‌ها و افزایش سرمایه‌گذاری است. این هدف مستلزم جمعیتی تحصیل‌کرده، دارای مهارت بالا و بهره‌ور است که قادر به تولید دانش، توسعه فناوری‌ها، ایجاد کسب‌وکار و حل مسائل ملی باشند. بنابراین، آموزش با کیفیت یکی از مهم‌ترین پایه‌های دستیابی به این هدف اقتصادی به‌شمار می‌رود. این مقاله نقش حیاتی آموزش با کیفیت را در حمایت از آرمان نیجریه برای دستیابی به اقتصاد یک تریلیون دلاری تا سال ۲۰۳۰ بررسی می‌کند. از نظر روش‌شناسی، این پژوهش از طرح پژوهش کیفی اسنادی بهره می‌گیرد و با استفاده از تحلیل محتوای تماتیک، هجده منبع ثانویه برگرفته از اسناد سیاستی ملی، گزارش‌های سازمان‌های بین‌المللی و متون داوری‌شده را مورد بررسی قرار می‌دهد. مقاله استدلال می‌کند که آموزش با کیفیت از طریق توسعه نیروی کار ماهر، ترویج علم، فناوری و نوآوری، گسترش کارآفرینی و اشتغال، تقویت پژوهش و بهره‌وری صنعتی، ارتقای رشد اقتصادی فراگیر و توسعه رهبری مؤثر و ظرفیت نهادی، به تحول اقتصادی کمک می‌کند. مقاله خاطرنشان می‌سازد که چالش نیجریه دیگر صرفاً افزایش دسترسی به آموزش نیست، بلکه اطمینان از مرتبط بودن آنچه فراگیران کسب می‌کنند با نیازهای متغیر اقتصاد نیجریه و جهان است. مقاله پیشنهاد می‌کند که سرمایه‌گذاری پایدار و افزایشی در آموزش، اصلاح برنامه درسی، تقویت همکاری دانشگاه و صنعت، گسترش آموزش فنی و حرفه‌ای، بهبود تأمین مالی پژوهش و نوآوری، تحول دیجیتال آموزش و افزایش پاسخگویی در نهادهای آموزشی باید مورد توجه قرار گیرد. در پایان نتیجه‌گیری می‌شود که هدف اقتصادی یک تریلیون دلاری بدون سرمایه‌گذاری متناسب در کیفیت سرمایه انسانی نیجریه به‌طور پایدار قابل تحقق نیست. بنابراین، آموزش با کیفیت باید به‌عنوان زیرساخت اقتصادی مولد و ستون مرکزی تحول اقتصادی بلندمدت نیجریه تلقی شود.

Digital Qur’anic preaching often places Qur’anic wording, ḥadīth reports, exegetical explanation, and motivational language within one short audiovisual sequence. This study examines how a 10-minute 31-second preaching video transforms Q.S. Al-Ikhlāṣ [112] from a compact declaration of tawḥīd into a sequence of faḍā’il claims and supplication, while asking how source differences remain visible or become compressed. The study uses an artifact-centered qualitative case design that integrates audiovisual content analysis, thematic tafsīr, ḥadīth source criticism, and multimodal framing analysis. The video is reconstructed claim by claim before comparison with Q.S. Al-Ikhlāṣ [112]: 1–4, Q.S. Al-A‘rāf [7]: 156, Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Musnad Aḥmad, Jāmi‘ al-Tirmidhī, and classical tafsīr. The findings show four recurrent operations: doctrinal condensation, devotional expansion, source-label equalization, and motivational reframing. The report that Q.S. Al-Ikhlāṣ [112] equals one-third of the Qur’an has strong canonical support, whereas the ten-recitation reward report has a debated transmission history and wording variation; the al-Aḥad/al-Ṣamad supplication is comparatively well supported. Close reading of Q.S. Al-Ikhlāṣ [112] further indicates a theological progression from an identification of the oneness of God toward absolute independence, then to the negation of genealogy and equivalence, so later reward claims belong to a reception layer rather than the sūrah’s semantic content. As its main contribution, the article proposes an Epistemic Faḍā’il Mediation Model (EFMM) linking provenance, authentication, communicative function, and media framing without claiming empirical audience reception.

موعظه‌های دیجیتال قرآنی اغلب واژگان قرآنی، روایات حدیثی، تفسیر و زبان انگیزشی را در یک توالی کوتاه صوتی‌تصویری ترکیب می‌کنند. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه یک ویدئوی موعظه به مدت ۱۰ دقیقه و ۳۱ ثانیه، سوره اخلاص [۱۱۲] را از یک اعلام فشرده توحید به توالی‌ای از دعا و ادعاهای فضیلت تبدیل می‌کند و در عین حال می‌پرسد که تفاوت‌های منبعی چگونه قابل مشاهده باقی می‌مانند یا فشرده می‌شوند. این پژوهش از یک طرح کیفی مبتنی بر اثر استفاده می‌کند که تحلیل محتوای صوتی‌تصویری، تفسیر موضوعی، نقد منبع حدیث و تحلیل چارچوب چندوجهی را ادغام می‌کند. ویدئو به صورت ادعا به ادعا بازسازی شده و سپس با سوره اخلاص [۱۱۲]: ۱–۴، سوره اعراف [۷]: ۱۵۶، صحیح بخاری، مسند احمد، جامع ترمذی و تفاسیر کلاسیک مقایسه می‌شود. یافته‌ها چهار عملیات تکرارشونده را نشان می‌دهند: چگالش اعتقادی، گسترش عبادی، همسان‌سازی برچسب منبع و بازچارچوب‌بندی انگیزشی. گزارشی که سوره اخلاص [۱۱۲] را معادل یک‌سوم قرآن می‌داند، پشتوانه قوی روایی دارد، در حالی که گزارش پاداش ده‌بار قرائت، تاریخچه نقل و تفاوت در واژگان دارد؛ دعای «الْأَحَد/الصَّمَد» نسبتاً پشتوانه بهتری دارد. قرائت دقیق سوره اخلاص [۱۱۲] همچنین نشان‌دهنده پیشرفت الهیاتی از شناسایی یگانگی خدا به سوی استقلال مطلق و سپس نفی نسب و همتایی است، بنابراین ادعاهای پاداش بعدی متعلق به لایه دریافت هستند نه محتوای معنایی سوره. به عنوان مهم‌ترین دستاورد، این مقاله مدل میانجی‌گری فضایل معرفتی (EFMM) را پیشنهاد می‌کند که منشأ، اعتبارسنجی، کارکرد ارتباطی و چارچوب‌بندی رسانه‌ای را بدون ادعای دریافت تجربی مخاطب به هم پیوند می‌دهد.

This study examines the effectiveness of a physical intervention approach through role-playing group prayer among young children. Conducted as field research at ABA 3 Kindergarten in Probolinggo, the study employs a normative approach with descriptive qualitative methods, focusing on 5–6-year-old participants. Using content analysis, findings reveal: (1) the physical intervention approach is effective in developing critical thinking skills, (2) group prayer provides a relatable context where children learn religious and social values like cooperation and responsibility, (3) physical activity enhances cognitive and physical learning, and (4) role-playing facilitates self-evaluation and decision-making skills in children.

این پژوهش به بررسی اثربخشی رویکرد مداخله بدنی از طریق ایفای نقش نماز جماعت گروهی در میان کودکان خردسال می‌پردازد. این مطالعه به صورت میدانی در مهدکودک ABA 3 شهر پروبولینگو انجام شده و از رویکرد هنجاری با روش‌های کیفی توصیفی بهره گرفته است و بر شرکت‌کنندگان ۵ تا ۶ ساله تمرکز دارد. با استفاده از تحلیل محتوا، یافته‌ها نشان می‌دهد: (۱) رویکرد مداخله بدنی در پرورش مهارت‌های تفکر انتقادی مؤثر است؛ (۲) نماز جماعت گروهی زمینه‌ای قابل فهم فراهم می‌کند که در آن کودکان ارزش‌های دینی و اجتماعی مانند همکاری و مسئولیت‌پذیری را می‌آموزند؛ (۳) فعالیت بدنی یادگیری شناختی و جسمانی را تقویت می‌کند؛ و (۴) ایفای نقش به تسهیل مهارت‌های خودارزیابی و تصمیم‌گیری در کودکان کمک می‌کند.

Character education is a fundamental aspect of early childhood development because it shapes children's personality, behavior, and moral values from an early age. In Islamic education, character formation is directed toward developing noble character (akhlaq al-karimah) based on the teachings of the Qur’an and Sunnah. This study aims to analyze the strategies of Islamic value internalization employed in Quranic Learning Centers (Rumah Qur’an) and their contribution to early childhood character development. This research employed a qualitative approach using a library research method. Data were collected from books, scientific journals, research articles, and other relevant academic sources published within the last eight years. The collected data were analyzed using content analysis to identify patterns and strategies related to the internalization of Islamic values in early childhood education. The findings indicate that the internalization of Islamic values in Quranic Learning Centers is implemented through several key strategies, including exemplary behavior (uswah hasanah), habituation of Islamic practices, storytelling and moral advice, the establishment of a religious learning environment, and collaboration between educational institutions and parents. These strategies effectively foster religious character, discipline, responsibility, politeness, empathy, and independence among children. The study concludes that Quranic Learning Centers play a significant role in strengthening Islamic character education and can serve as an effective alternative for character development amid contemporary moral and technological challenges.

آموزش شخصیت یکی از جنبه‌های اساسی رشد کودکی است، زیرا شخصیت، رفتار و ارزش‌های اخلاقی کودکان را از سنین پایین شکل می‌دهد. در آموزش اسلامی، شکل‌گیری شخصیت بر پایه توسعه اخلاق نیکو (اخلاق‌الکریمَه) و بر اساس آموزه‌های قرآن و سنت هدایت می‌شود. هدف این پژوهش، تحلیل راهبردهای درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی در مراکز آموزش قرآنی (خانه قرآن) و نقش آن‌ها در پرورش شخصیت کودکان است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از کتاب‌ها، مجلات علمی، مقالات پژوهشی و سایر منابع علمی مرتبط که در هشت سال اخیر منتشر شده‌اند، گردآوری گردید. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از تحلیل محتوا به منظور شناسایی الگوها و راهبردهای مرتبط با درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی در آموزش کودکان تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی در مراکز آموزش قرآنی از طریق چند راهبرد کلیدی از جمله رفتار الگویی (اسوه حسنه)، عادت‌دهی به اعمال اسلامی، قصه‌گویی و اندرز اخلاقی، ایجاد محیط یادگیری دینی و همکاری میان نهادهای آموزشی و والدین اجرا می‌شود. این راهبردها به طور مؤثری موجب پرورش شخصیت دینی، انضباط، مسئولیت‌پذیری، ادب، همدلی و استقلال در کودکان می‌گردد. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که مراکز آموزش قرآنی نقش مهمی در تقویت آموزش شخصیت اسلامی ایفا می‌کنند و می‌توانند به عنوان جایگزینی مؤثر برای پرورش شخصیت در مواجهه با چالش‌های اخلاقی و فناوری معاصر مورد استفاده قرار گیرند.

This study aims to analyze the cognitive levels represented in the writing exercises of Basic English for Elementary School Grade VI based on Revised Bloom’s Taxonomy and to identify the dominant cognitive level represented in the exercises. This study employed a qualitative descriptive design using qualitative content analysis. The data consisted of 50 independent writing-exercise units identified from the textbook. The exercises were analyzed based on the six cognitive levels of Revised Bloom’s Taxonomy: Remembering (C1), Understanding (C2), Applying (C3), Analyzing (C4), Evaluating (C5), and Creating (C6). The findings show that five cognitive levels were represented: C1, C2, C3, C4, and C6, while C5 was not identified. Applying (C3) was the dominant cognitive level, accounting for 35 exercises (70%), followed by Understanding (C2) with 7 exercises (14%), Creating (C6) with 6 exercises (12%), and Remembering (C1) and Analyzing (C4) with 1 exercise each (2%). Overall, lower-order thinking skills (C1-C3) accounted for 86% of the exercises, whereas higher-order thinking skills (C4-C6) accounted for 14%. These findings indicate that the textbook predominantly emphasizes the application of previously learned language knowledge through structured writing activities, while opportunities for analysis, evaluation, and extended creative production remain limited. The study highlights the importance of considering a more balanced distribution of cognitive levels in elementary English writing exercises.

هدف این پژوهش تحلیل سطوح شناختی نمایان‌شده در تمرین‌های نوشتاری کتاب درسی زبان انگلیسی پایه ششم ابتدایی بر اساس طبقه‌بندی تجدیدنظرشده بلوم و شناسایی سطح شناختی غالب در این تمرین‌ها است. این پژوهش با استفاده از طرح توصیفی کیفی و تحلیل محتوای کیفی انجام شده است. داده‌ها شامل ۵۰ واحد مستقل تمرین نوشتاری استخراج‌شده از کتاب درسی بودند. تمرین‌ها بر اساس شش سطح شناختی طبقه‌بندی تجدیدنظرشده بلوم شامل: یادآوری (C1)، درک (C2)، به‌کارگیری (C3)، تحلیل (C4)، ارزشیابی (C5) و خلق (C6) مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهد که پنج سطح شناختی شامل C1، C2، C3، C4 و C6 در تمرین‌ها نمایان شده‌اند و سطح C5 شناسایی نشده است. سطح به‌کارگیری (C3) با ۳۵ تمرین (۷۰٪) سطح غالب بوده است، پس از آن سطح درک (C2) با ۷ تمرین (۱۴٪)، خلق (C6) با ۶ تمرین (۱۲٪) و یادآوری (C1) و تحلیل (C4) هر کدام با ۱ تمرین (۲٪) قرار دارند. به طور کلی، مهارت‌های تفکر سطوح پایین‌تر (C1-C3) ۸۶٪ از تمرین‌ها را تشکیل داده‌اند، در حالی که مهارت‌های تفکر سطوح بالاتر (C4-C6) ۱۴٪ را شامل می‌شوند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که کتاب درسی عمدتاً بر به‌کارگیری دانش زبانی آموخته‌شده از طریق فعالیت‌های نوشتاری ساختاریافته تأکید دارد و فرصت‌های تحلیل، ارزشیابی و تولید خلاقانه گسترده محدود باقی مانده است. این پژوهش بر اهمیت توجه به توزیع متوازن‌تر سطوح شناختی در تمرین‌های نوشتاری زبان انگلیسی ابتدایی تأکید می‌کند.

This study aims to analyze the cognitive levels of reading exercises presented in the English textbook “Work in Progress” published by the Ministry of Education using the framework of Revised Bloom’s Taxonomy. This research employs a qualitative content analysis method to examine the distribution of cognitive processes reflected in the reading tasks. The data were collected from selected reading exercises in the textbook and categorized into six cognitive levels: remembering, understanding, applying, analyzing, evaluating, and creating. The findings indicate that the majority of reading exercises are dominated by lower-order thinking skills (LOTS), particularly at the levels of remembering and understanding. In contrast, higher-order thinking skills (HOTS), such as analyzing, evaluating, and creating, are less frequently represented. This imbalance suggests that the textbook has not fully supported the development of students’ critical thinking and analytical skills. Furthermore, this study emphasizes the importance of a more balanced distribution of cognitive levels in reading exercises to enhance students’ comprehension and higher-level thinking abilities. The results are expected to provide valuable insights for textbook developers, teachers, and curriculum designers in improving the quality of instructional materials. In conclusion, integrating a broader range of cognitive processes in reading exercises is essential to foster students’ active engagement and critical literacy development.

هدف این پژوهش تحلیل سطوح شناختی تمرین‌های خواندن ارائه‌شده در کتاب درسی زبان انگلیسی «Work in Progress» منتشر شده توسط وزارت آموزش و پرورش با استفاده از چارچوب طبقه‌بندی بازنگری‌شده بلوم است. این پژوهش با بهره‌گیری از روش تحلیل محتوای کیفی، به بررسی توزیع فرایندهای شناختی منعکس‌شده در فعالیت‌های خواندن می‌پردازد. داده‌ها از تمرین‌های منتخب خواندن در کتاب جمع‌آوری و در شش سطح شناختی شامل: به‌خاطر سپردن، درک کردن، به‌کار بردن، تحلیل کردن، ارزیابی کردن و خلق کردن طبقه‌بندی شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اکثریت تمرین‌های خواندن تحت سلطه مهارت‌های تفکر سطوح پایین‌تر (LOTS) به‌ویژه در سطوح به‌خاطر سپردن و درک کردن هستند. در مقابل، مهارت‌های تفکر سطوح بالاتر (HOTS) مانند تحلیل کردن، ارزیابی کردن و خلق کردن کمتر نمایان شده‌اند. این عدم توازن حاکی از آن است که کتاب درسی به طور کامل از توسعه مهارت‌های تفکر انتقادی و تحلیلی دانش‌آموزان حمایت نکرده است. افزون بر این، این پژوهش بر اهمیت توزیع متوازن‌تر سطوح شناختی در تمرین‌های خواندن به منظور ارتقای درک مطلب و توانایی‌های تفکر سطح بالای دانش‌آموزان تأکید می‌کند. انتظار می‌رود نتایج این پژوهش بینش‌های ارزشمندی برای تدوین‌کنندگان کتاب‌های درسی، معلمان و طراحان برنامه درسی در جهت بهبود کیفیت مواد آموزشی فراهم آورد. در نهایت، ادغام دامنه وسیع‌تری از فرایندهای شناختی در تمرین‌های خواندن برای تقویت مشارکت فعال و توسعه سواد انتقادی دانش‌آموزان ضروری است.

The transformation of higher education, marked by curriculum changes, digitalization of learning, and demands for quality improvement, places lecturers as strategic actors in realizing superior higher education institutions. However, the development of lecturer competencies still faces various challenges, such as high administrative burdens, a low research culture, limited ongoing training, suboptimal digital literacy, and the lack of internalization of Islamic Religious Education values ​​in the development of lecturer professionalism. This study aims to analyze the actual condition of lecturer competencies, formulate a conceptual model for optimizing lecturer competencies based on Islamic Religious Education, and identify strategies that can support the improvement of higher education quality. The study used a library research method with a descriptive qualitative approach. Data were collected through documentation of various relevant literature, including scientific journals, books, proceedings, regulations, and previous research results, then analyzed using content analysis and thematic analysis. The results show that pedagogical, professional, social, personality competencies, as well as research and community service competencies have a significant influence on the quality of learning, student academic achievement, research productivity, and the quality of higher education institutions. Optimization of lecturer competency can be done through continuous training, mentoring systems, quality-based performance evaluation, utilization of digital technology, and internalization of Islamic Religious Education values ​​such as tauhid, amanah, ihsan, istiqamah, and adab. This research produces a conceptual model that integrates the development of academic competency with the strengthening of Islamic character as a strategy to improve the quality of higher education.

تحول آموزش عالی که با تغییرات برنامه درسی، دیجیتالی‌شدن فرایند یادگیری و الزامات ارتقای کیفیت همراه است، اعضای هیئت علمی را به عنوان بازیگران راهبردی در تحقق دانشگاه‌های برتر مطرح می‌کند. با این حال، توسعه شایستگی‌های اعضای هیئت علمی همچنان با چالش‌هایی نظیر بار بالای امور اداری، ضعف فرهنگ پژوهش، محدودیت آموزش‌های مستمر، سواد دیجیتال کمتر از حد مطلوب و فقدان درونی‌سازی ارزش‌های آموزش معارف اسلامی در توسعه حرفه‌ای اعضای هیئت علمی مواجه است. هدف این پژوهش تحلیل وضعیت واقعی شایستگی‌های اعضای هیئت علمی، تدوین مدل مفهومی بهینه‌سازی شایستگی‌های اعضای هیئت علمی مبتنی بر آموزش معارف اسلامی و شناسایی راهبردهایی است که می‌تواند به ارتقای کیفیت آموزش عالی کمک کند. این پژوهش با روش کتابخانه‌ای و رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مستندسازی منابع مختلف مرتبط، از جمله مجلات علمی، کتاب‌ها، مجموعه مقالات، مقررات و نتایج پژوهش‌های پیشین گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوا و تحلیل تماتیک بررسی شدند. نتایج نشان می‌دهد که شایستگی‌های آموزشی، حرفه‌ای، اجتماعی، شخصیتی و همچنین شایستگی‌های پژوهشی و خدمات اجتماعی تأثیر معناداری بر کیفیت یادگیری، موفقیت تحصیلی دانشجویان، بهره‌وری پژوهشی و کیفیت دانشگاه‌ها دارند. بهینه‌سازی شایستگی اعضای هیئت علمی می‌تواند از طریق آموزش‌های مستمر، نظام‌های مشاوره‌ای، ارزیابی عملکرد مبتنی بر کیفیت، بهره‌گیری از فناوری دیجیتال و درونی‌سازی ارزش‌های آموزش معارف اسلامی مانند توحید، امانت، احسان، استقامت و ادب صورت گیرد. این پژوهش مدل مفهومی‌ای ارائه می‌دهد که توسعه شایستگی‌های علمی را با تقویت منش اسلامی به عنوان راهبردی برای ارتقای کیفیت آموزش عالی تلفیق می‌کند.

Supervising teachers are central to school–university partnerships and to the professional experience of preservice teachers. This paper reports findings from a study examining the knowledge, skills, and attributes associated with effective supervising teachers. Survey data were collected from supervising teachers (n = 208) and university staff (n = 74) using open-ended and closed-ended questions. This paper focuses on responses to two open-ended questions regarding the characteristics and attributes of quality supervising teachers. More than 11,000 words of qualitative survey data were analysed using semantic content analysis. Findings identified ten commonly reported characteristics, including being communicative, supportive, organised, open-minded, and able to provide feedback. Participants also highlighted attributes such as empathy, patience, attentiveness, and approachability. Drawing on these findings and previous literature, the paper presents an updated framework of supervising teacher knowledge, skills, and attributes. The framework highlights the relational and multifaceted nature of supervising teacher practice.

معلمان راهنما نقش محوری در مشارکت‌های مدرسه و دانشگاه و همچنین تجربه حرفه‌ای معلمان پیش‌خدمت دارند. این مقاله یافته‌های پژوهشی را گزارش می‌کند که به بررسی دانش، مهارت‌ها و ویژگی‌های مرتبط با معلمان راهنمای مؤثر پرداخته است. داده‌های پیمایشی از معلمان راهنما (n = 208) و اعضای هیئت علمی دانشگاه (n = 74) با استفاده از پرسش‌های باز و بسته جمع‌آوری شد. این مقاله بر پاسخ‌ها به دو پرسش باز درباره ویژگی‌ها و خصوصیات معلمان راهنمای باکیفیت تمرکز دارد. بیش از ۱۱٬۰۰۰ واژه داده کیفی پیمایش با استفاده از تحلیل محتوای معنایی مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها ده ویژگی رایج را شناسایی کردند، از جمله ارتباط‌گیری، حمایت‌گری، سازماندهی، ذهن باز و توانایی ارائه بازخورد. شرکت‌کنندگان همچنین به ویژگی‌هایی مانند همدلی، صبر، توجه و در دسترس بودن اشاره کردند. با بهره‌گیری از این یافته‌ها و ادبیات پیشین، مقاله چارچوب به‌روزشده‌ای از دانش، مهارت‌ها و ویژگی‌های معلمان راهنما ارائه می‌دهد. این چارچوب بر ماهیت رابطه‌ای و چندوجهی عملکرد معلم راهنما تأکید می‌کند.

While extensive research has examined refugee students’ educational adaptation in host countries, the educational reintegration phase following voluntary return remains underexplored. This qualitative study investigates the linguistic and academic adaptation experiences of Syrian students transitioning from Turkish-medium education in Türkiye to Arabic-medium schooling in Syria after voluntary return. The study addresses an overarching question: how do returnee students experience the linguistic, academic, social, and psychosocial dimensions of this reverse educational transition? Using an exploratory qualitative design, data were collected through a seven-item open-ended written questionnaire from 15 middle-school students who had received several years of formal schooling in Türkiye. Qualitative content analysis revealed that return does not constitute a simple linguistic recovery, but rather a reverse academic transition characterized by profound difficulties with academic Arabic, conceptual transfer, written production, and in-class assessment practices. The findings indicate that students’ challenges were shaped not only by uneven Arabic literacy development but also by curriculum misalignment, pedagogical practices that participants perceived as more teacher-directed, limited peer interaction, and assessment practices that they perceived as unclear. Furthermore, psychosocial pressures, including re-migration-related distress, concentration difficulties, and increased family responsibilities, complicated their academic adaptation. Ultimately, these struggles reflect systemic institutional and contextual mismatches rather than individual deficits. By conceptualizing return as a distinct educational phase, this study contributes to the broader discourses on refugee education and bilingualism. The implications underscore the critical need for academic Arabic bridging programs, background-sensitive assessment frameworks, psychosocially responsive pedagogies, and school-based psychosocial support to ensure equitable reintegration into Arabic-medium schooling.

در حالی که پژوهش‌های گسترده‌ای به بررسی سازگاری آموزشی دانش‌آموزان پناهنده در کشورهای میزبان پرداخته‌اند، مرحله بازپذیری آموزشی پس از بازگشت داوطلبانه همچنان کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه کیفی به بررسی تجارب سازگاری زبانی و تحصیلی دانش‌آموزان سوری می‌پردازد که پس از بازگشت داوطلبانه از آموزش به زبان ترکی در ترکیه به مدرسه‌ عربی‌زبان در سوریه منتقل شده‌اند. این پژوهش به یک پرسش کلی می‌پردازد: دانش‌آموزان بازگشته چگونه ابعاد زبانی، تحصیلی، اجتماعی و روانی‌اجتماعی این گذار معکوس آموزشی را تجربه می‌کنند؟ با استفاده از طرح کیفی اکتشافی، داده‌ها از طریق پرسشنامه کتبی هفت‌سؤالی بازپاسخ از ۱۵ دانش‌آموز مقطع راهنمایی که چندین سال آموزش رسمی در ترکیه دیده بودند، گردآوری شد. تحلیل محتوای کیفی نشان داد که بازگشت صرفاً به معنای بازیابی ساده زبانی نیست، بلکه گذار تحصیلی معکوسی است که با دشواری‌های عمیق در زبان عربی علمی، انتقال مفهومی، تولید نوشتاری و شیوه‌های ارزشیابی کلاسی همراه است. یافته‌ها نشان می‌دهد که چالش‌های دانش‌آموزان نه تنها ناشی از رشد نامتوازن سواد عربی، بلکه ناشی از عدم انطباق برنامه درسی، شیوه‌های آموزشی معلم‌محورتر از نگاه شرکت‌کنندگان، تعامل محدود با همسالان و شیوه‌های ارزشیابی مبهم از دیدگاه آنان بوده است. همچنین فشارهای روانی‌اجتماعی، از جمله تنش‌های مرتبط با مهاجرت مجدد، دشواری‌های تمرکز و افزایش مسئولیت‌های خانوادگی، سازگاری تحصیلی آنان را پیچیده‌تر کرده است. در نهایت، این مشکلات بازتابی از ناسازگاری‌های نهادی و زمینه‌ای نظام‌مند است و نه کمبودهای فردی. با مفهوم‌پردازی بازگشت به عنوان یک مرحله آموزشی متمایز، این مطالعه به گفتمان‌های گسترده‌تر آموزش پناهندگان و دوزبانگی کمک می‌کند. پیامدهای پژوهش بر ضرورت برنامه‌های پل زبانی برای عربی علمی، چارچوب‌های ارزشیابی حساس به پیشینه، رویکردهای آموزشی پاسخگو به نیازهای روانی‌اجتماعی و حمایت روانی‌اجتماعی مبتنی بر مدرسه برای تضمین بازپذیری عادلانه در مدارس عربی‌زبان تأکید دارد.

Contemporary Islamic education faces various challenges, including the dichotomy of knowledge, the tension between faith and science, religious exclusivism, and the crisis of rationality and critical thinking in the digital era. This study aims to analyze the relevance of Al-Kindi's thought in understanding and responding to these problems through a study of the work of F? al-Falsafah al-?l?. This study uses a qualitative approach with literature study methods and content analysis techniques. Primary data is in the form of Al-Kindi's works translated by Adamson and Pormann, while secondary data is obtained from relevant academic literature. Analysis is carried out through tracing arguments in primary texts, comparisons with secondary sources, and critical interpretations of their relevance to contemporary Islamic education. The results of the study show that Al-Kindi's thought can be reconstructed through four main aspects, namely the alignment of the goals of revelation and reason, openness to the truth without limiting its origins, the connectedness of knowledge culminating in the recognition of God, and criticism of the rejection of philosophy based on certain interests. These four aspects provide a conceptual foundation for the development of Islamic education that is integrative, dialogical, open to the development of science, and oriented towards strengthening critical reason. This study contributes to the development of a conceptual framework of Islamic education that connects classical philosophical thought with the challenges of contemporary education in a critical manner.

آموزش اسلامی معاصر با چالش‌های متعددی از جمله دوگانگی دانش، تنش میان ایمان و علم، انحصارگرایی دینی و بحران عقلانیت و تفکر انتقادی در عصر دیجیتال مواجه است. هدف این پژوهش تحلیل اهمیت اندیشه‌های الکندی در فهم و پاسخ‌گویی به این مسائل از طریق مطالعه اثر فِی الفلسفه العلیا است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش مطالعه اسنادی و تکنیک تحلیل محتوا انجام شده است. داده‌های اولیه شامل آثار الکندی ترجمه‌شده توسط Adamson و Pormann بوده و داده‌های ثانویه از متون علمی مرتبط به‌دست آمده است. تحلیل از طریق پیگیری استدلال‌ها در متون اولیه، مقایسه با منابع ثانویه و تفسیر انتقادی از میزان ارتباط آن‌ها با آموزش اسلامی معاصر صورت گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اندیشه‌های الکندی را می‌توان در چهار محور اصلی بازسازی کرد: همسویی اهداف وحی و عقل، گشودگی نسبت به حقیقت بدون محدودیت منشأ آن، پیوستگی دانش که به شناسایی خداوند منتهی می‌شود و نقد رد فلسفه بر اساس منافع خاص. این چهار محور، بنیانی مفهومی برای توسعه آموزش اسلامی فراهم می‌کند که یکپارچه، گفت‌وگومحور، باز نسبت به پیشرفت علم و معطوف به تقویت عقل انتقادی است. این پژوهش به توسعه چارچوب مفهومی آموزش اسلامی که اندیشه فلسفی کلاسیک را به چالش‌های آموزش معاصر به‌صورت انتقادی پیوند می‌دهد، کمک می‌کند.

Post-secondary student mental health research increasingly calls for students to be engaged as equal partners, yet there is a lack of guidance on how to recognize and compensate their contributions. This study examines how student partners’ contributions to post-secondary student mental health research should be recognized through qualitative insights from diverse interest groups. We conducted qualitative, semi-structured interviews with 13 participants representing diverse interest groups: faculty researchers, student researchers, students with lived experience, and staff in post-secondary institutions. The data was analyzed using conventional content analysis. Five themes were identified: (1) lived experience as valued expertise; (2) principles of fair and equitable recognition; (3) current compensation practices; (4) systemic barriers to monetary compensation; and (5) structural solutions and advocacy. Together, themes suggest that lived experience was seen as integral to research design, implementation, and knowledge mobilization. Participants emphasized proportionality, transparency, shared decision-making, and non-coercion as guiding principles. Compensating student partners is not the norm, in part, because there are barriers such as institutional polices and limited funding that are at odds with how we should compensate students. Structural solutions and advocacy to normalize compensation include creating compensation guidelines, reporting compensation practices, and working with grant agencies. Overall, we identified compensation considerations for student partners. Based on our qualitative insights, we recommend underlying principles that should govern recognition practices in this unique research context and potential solutions to normalize the recognition of students’ lived experiences. Post-secondary student mental health research increasingly involves students as partners on research teams, meaning students contribute to shaping research questions and methods, and sharing findings, rather than only taking part as study participants. However, there is little guidance on how to fairly recognize and compensate student partners for their contributions, including the lived experience they bring (i.e., their own experiences of being a student). This study explored how student partners’ contributions should be recognized, based on insights from people involved in this type of work. We interviewed 13 people involved in post-secondary student mental health research, including students, faculty, and staff. We looked across interviews to find repeated ideas and grouped them into key themes. Participants described students’ lived experience as valuable expertise that can strengthen research by improving study design, how research is conducted, and how results are shared. They emphasized the importance of clear expectations, shared decision-making, and making sure recognition matches contribution while ensuring students do not feel pressured to be involved. Participants noted that compensating student partners for their contributions is not common, in part because institutional rules and limited funding create barriers. Suggested ways forward included developing compensation guidelines, reporting compensation practices, and working with funding agencies to better support student partners. Our findings provide practical recommendations to help make fair recognition of student partners’ lived experiences more common in post-secondary student mental health research.

پژوهش‌های سلامت روان دانشجویان آموزش عالی به طور فزاینده‌ای خواستار مشارکت دانشجویان به عنوان همکاران برابر هستند، اما راهنمایی کافی درباره نحوه شناسایی و جبران مشارکت‌های آنان وجود ندارد. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه باید مشارکت دانشجویان همکار در پژوهش‌های سلامت روان دانشجویان آموزش عالی شناسایی شود، با بهره‌گیری از بینش‌های کیفی گروه‌های ذی‌نفع متنوع. مصاحبه‌های کیفی نیمه‌ساختاریافته با ۱۳ شرکت‌کننده از گروه‌های ذی‌نفع مختلف شامل اعضای هیئت علمی پژوهشگر، پژوهشگران دانشجو، دانشجویان با تجربه زیسته و کارکنان مؤسسات آموزش عالی انجام شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوای متعارف تحلیل گردید. پنج مضمون شناسایی شد: (۱) تجربه زیسته به عنوان تخصص ارزشمند؛ (۲) اصول شناسایی منصفانه و عادلانه؛ (۳) شیوه‌های فعلی جبران؛ (۴) موانع ساختاری برای جبران مالی؛ و (۵) راه‌حل‌های ساختاری و حمایت‌گری. در مجموع، مضامین نشان می‌دهند که تجربه زیسته به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از طراحی پژوهش، اجرا و انتقال دانش تلقی می‌شود. شرکت‌کنندگان بر تناسب، شفافیت، تصمیم‌گیری مشترک و عدم اجبار به عنوان اصول راهنما تأکید کردند. جبران دانشجویان همکار امری رایج نیست، تا حدی به دلیل وجود موانعی مانند سیاست‌های نهادی و محدودیت منابع مالی که با شیوه‌های مطلوب جبران دانشجویان در تضاد است. راه‌حل‌ها و حمایت‌گری ساختاری برای عادی‌سازی جبران شامل تدوین دستورالعمل‌های جبران، گزارش‌دهی شیوه‌های جبران و همکاری با نهادهای تأمین مالی است. به طور کلی، ملاحظات جبران برای دانشجویان همکار شناسایی شد. بر اساس یافته‌های کیفی، اصول بنیادینی برای هدایت شیوه‌های شناسایی در این زمینه پژوهشی خاص و راه‌حل‌های بالقوه برای عادی‌سازی شناسایی تجربه زیسته دانشجویان پیشنهاد می‌شود. پژوهش‌های سلامت روان دانشجویان آموزش عالی به طور فزاینده‌ای دانشجویان را به عنوان همکار در تیم‌های پژوهشی درگیر می‌کند، به این معنا که دانشجویان در شکل‌دهی به پرسش‌ها و روش‌های پژوهش و همچنین به اشتراک‌گذاری یافته‌ها مشارکت دارند، نه صرفاً به عنوان شرکت‌کننده در مطالعه. با این حال، راهنمایی اندکی درباره نحوه شناسایی و جبران منصفانه مشارکت دانشجویان همکار، از جمله تجربه زیسته آنان (یعنی تجربه شخصی دانشجویی)، وجود دارد. این مطالعه بر اساس بینش‌های افراد درگیر در این حوزه، به بررسی نحوه شناسایی مشارکت دانشجویان همکار پرداخت. با ۱۳ نفر از افراد فعال در پژوهش سلامت روان دانشجویان آموزش عالی، شامل دانشجویان، اعضای هیئت علمی و کارکنان مصاحبه شد. مصاحبه‌ها برای یافتن ایده‌های تکرارشونده بررسی و در مضامین کلیدی گروه‌بندی گردید. شرکت‌کنندگان تجربه زیسته دانشجویان را به عنوان تخصص ارزشمند توصیف کردند که می‌تواند پژوهش را از طریق بهبود طراحی مطالعه، نحوه اجرای پژوهش و نحوه به اشتراک‌گذاری نتایج تقویت کند. آن‌ها بر اهمیت انتظارات شفاف، تصمیم‌گیری مشترک و تناسب شناسایی با میزان مشارکت و همچنین اطمینان از عدم احساس اجبار دانشجویان برای مشارکت تأکید کردند. شرکت‌کنندگان اشاره کردند که جبران مشارکت دانشجویان همکار رایج نیست، تا حدی به دلیل وجود قوانین نهادی و محدودیت منابع مالی که موانعی ایجاد می‌کند. راهکارهای پیشنهادی شامل تدوین دستورالعمل‌های جبران، گزارش‌دهی شیوه‌های جبران و همکاری با نهادهای تأمین مالی برای حمایت بهتر از دانشجویان همکار بود. یافته‌های ما توصیه‌های عملی برای کمک به عادی‌سازی شناسایی منصفانه تجربه زیسته دانشجویان همکار در پژوهش‌های سلامت روان دانشجویان آموزش عالی ارائه می‌دهد.

Honesty and responsibility are fundamental character values that shape individual quality and the moral standing of a nation. Cheating, plagiarism, and neglect of obligations remain common in educational settings. Islamic Religious Education holds a strategic role in instilling these values because they are grounded in the Qur'an and Hadith. This study aims to describe the concepts of honesty and responsibility in Islam, the stages of value internalization, strategies of internalization through Islamic Religious Education, and their supporting and inhibiting factors. Using a qualitative library research method with content analysis, the study finds that internalization proceeds through value transformation, value transaction, and trans-internalization. These stages can be strengthened through role modelling, habituation, advice, supervision, and reinforcement, together with integration of values into learning and school culture. Success depends on synergy among teachers, family, and environment, while obstacles include a lack of role models, the influence of social media, and an overly cognitive emphasis in teaching.

صداقت و مسئولیت‌پذیری از ارزش‌های بنیادی شخصیتی هستند که کیفیت فرد و جایگاه اخلاقی یک ملت را شکل می‌دهند. تقلب، سرقت علمی و بی‌توجهی به وظایف همچنان در محیط‌های آموزشی رایج است. آموزش دینی اسلام نقش راهبردی در نهادینه‌سازی این ارزش‌ها دارد، چرا که این ارزش‌ها بر مبنای قرآن و حدیث استوار هستند. هدف این پژوهش، توصیف مفاهیم صداقت و مسئولیت‌پذیری در اسلام، مراحل درونی‌سازی ارزش‌ها، راهبردهای درونی‌سازی از طریق آموزش دینی اسلام و عوامل تقویت‌کننده و بازدارنده آن‌ها است. این مطالعه با روش کیفی و پژوهش کتابخانه‌ای و تحلیل محتوا انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که درونی‌سازی از طریق سه مرحله تحول ارزش، دادوستد ارزش و فرادرونی‌سازی صورت می‌گیرد. این مراحل می‌تواند با الگوپذیری، عادت‌دهی، اندرز، نظارت و تقویت، همراه با ادغام ارزش‌ها در فرایند یادگیری و فرهنگ مدرسه، تقویت شود. موفقیت این فرایند به هم‌افزایی میان معلمان، خانواده و محیط بستگی دارد و موانع آن شامل کمبود الگوهای مناسب، تأثیر رسانه‌های اجتماعی و تأکید بیش از حد بر جنبه‌های شناختی آموزش است.

Background Emergency departments (EDs) play a crucial role in suicide prevention, with evidenced-based safety planning interventions (SPI) playing an important role. Traditional safety plans, which are often paper based, come with challenges (i.e., not easily accessible, or easy to misplace). Digital safety planning tools offer an alternative mode of intervention delivery, but clinical implementation remains limited. Using behavioural change frameworks, we aim to provide insights into the factors influencing app adoption. These insights will be used as a knowledge base to design behavior change strategies to promote the implementation of a SPI app in a psychiatric ED. Methods We used a qualitative descriptive design to conduct semi-structured interviews with clinicians in a psychiatric ED in Toronto, Canada. Participants encompassed all ED staff, irrespective of their SPI app usage. The semi-structured interview guide was developed using the Theoretical Domains Framework (TDF) and the capability (C), opportunity (O), motivation (M) and behavior (B) (COM-B) model. We then used directed content analysis, identifying findings within the TDF and COM-B domains as barriers, facilitators, or both. Findings A total of 29 ED clinicians were interviewed, including nurses, psychiatrists, social workers, program assistants, and a pharmacist. The majority had not used the app. We observed strong motivation among clinicians across all disciplines to use the app, and they considered SPI as a high-priority ED care strategy closely linked to their professional identity and responsibility. Anticipated barriers regarding the app as a new mode of SPI delivery in routine practice included: documentation, communication, care efficiency, and patient access to smartphones. Some barriers were attributable to the lack of interoperability between the app and the electronic health record and documentation infrastructure for the app. Conclusion We identified key behavioral factors influencing the implementation of the SPI app in the psychiatric ED. As such, we found that tailored strategies that can mitigate barriers by targeting capability, motivation, and opportunity are essential, while facilitators that can sustain implementation should be leveraged. Additionally, ongoing monitoring and adaptation of strategies are necessary, as new barriers may arise or facilitators may weaken over time, impacting the sustained use of the app in the ED. We will use these findings to inform the next phase of this work, which involves co-designing targeted and tailored implementation strategies.

زمینه: بخش‌های اورژانس (EDs) نقش حیاتی در پیشگیری از خودکشی ایفا می‌کنند و مداخلات مبتنی بر شواهد برنامه‌ریزی ایمنی (SPI) اهمیت ویژه‌ای دارند. برنامه‌های ایمنی سنتی که اغلب به صورت کاغذی هستند، با چالش‌هایی مانند عدم دسترسی آسان یا احتمال گم شدن مواجه‌اند. ابزارهای دیجیتال برنامه‌ریزی ایمنی، شیوه‌ای جایگزین برای ارائه مداخله فراهم می‌کنند، اما اجرای بالینی آن‌ها همچنان محدود است. با استفاده از چارچوب‌های تغییر رفتار، هدف ما ارائه بینش‌هایی درباره عوامل مؤثر بر پذیرش اپلیکیشن است. این بینش‌ها به عنوان پایگاه دانشی برای طراحی راهبردهای تغییر رفتار به منظور ترویج اجرای اپلیکیشن SPI در بخش اورژانس روان‌پزشکی مورد استفاده قرار خواهد گرفت. روش‌ها: از طراحی توصیفی کیفی برای انجام مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با درمانگران در یک بخش اورژانس روان‌پزشکی در تورنتو، کانادا استفاده شد. شرکت‌کنندگان شامل کلیه کارکنان بخش اورژانس، صرف‌نظر از میزان استفاده آن‌ها از اپلیکیشن SPI بودند. راهنمای مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با استفاده از چارچوب حوزه‌های نظری (TDF) و مدل قابلیت (C)، فرصت (O)، انگیزش (M) و رفتار (B) (COM-B) تدوین شد. سپس از تحلیل محتوای هدایت‌شده استفاده شد و یافته‌ها در حوزه‌های TDF و COM-B به عنوان موانع، تسهیل‌کننده‌ها یا هر دو شناسایی گردید. یافته‌ها: در مجموع با ۲۹ درمانگر بخش اورژانس شامل پرستاران، روان‌پزشکان، مددکاران اجتماعی، دستیاران برنامه و یک داروساز مصاحبه شد. اکثریت شرکت‌کنندگان از اپلیکیشن استفاده نکرده بودند. انگیزش قوی در میان درمانگران تمامی رشته‌ها برای استفاده از اپلیکیشن مشاهده شد و آن‌ها SPI را به عنوان راهبرد مراقبتی با اولویت بالا در بخش اورژانس و مرتبط با هویت و مسئولیت حرفه‌ای خود تلقی می‌کردند. موانع پیش‌بینی‌شده در خصوص اپلیکیشن به عنوان شیوه‌ای جدید برای ارائه SPI در عمل روتین شامل مستندسازی، ارتباطات، کارایی مراقبت و دسترسی بیماران به تلفن هوشمند بود. برخی موانع ناشی از فقدان قابلیت همکاری بین اپلیکیشن و پرونده الکترونیک سلامت و زیرساخت مستندسازی برای اپلیکیشن بود. نتیجه‌گیری: عوامل رفتاری کلیدی مؤثر بر اجرای اپلیکیشن SPI در بخش اورژانس روان‌پزشکی شناسایی شد. بنابراین، راهبردهای متناسب که با هدف قرار دادن قابلیت، انگیزش و فرصت بتوانند موانع را کاهش دهند، ضروری هستند و باید از تسهیل‌کننده‌هایی که می‌توانند اجرای پایدار را تقویت کنند، بهره برد. همچنین، پایش و تطبیق مستمر راهبردها لازم است، زیرا ممکن است موانع جدیدی ایجاد شود یا تسهیل‌کننده‌ها با گذر زمان تضعیف شوند که بر استفاده پایدار از اپلیکیشن در بخش اورژانس تأثیر می‌گذارد. ما از این یافته‌ها برای اطلاع‌رسانی به مرحله بعدی این پژوهش که شامل هم‌طراحی راهبردهای اجرایی هدفمند و متناسب است، استفاده خواهیم کرد.

The paper draws on participatory development, social justice, and decolonization frameworks, emphasizing inclusive development as a tool to address historical and ongoing exclusions. Using a desktop qualitative literature review, the paper collected secondary data from publicly available sources. The paper uses case studies from South Africa and other African nations to illustrate the successful implementation of the identified guides, demonstrating how they align with the United Nations Sustainable Development Goals 2023 (SDGs), the African Union Agenda 2063, and the South African National Development Plan 2030 (NDP). Thematic content analysis is employed; the paper identifies five key themes and proposes five key guides for advancing inclusive community development in Africa. The main argument the paper maintains is that Participatory Action Research (PAR) empowers marginalized communities to identify issues and co-create solutions. The paper concludes by proposing a shift in Integrated Development Plans (IDPs) to prioritize inclusivity and equitable participation.

این مقاله با بهره‌گیری از چارچوب‌های توسعه مشارکتی، عدالت اجتماعی و استعمارزدایی، بر توسعهٔ فراگیر به عنوان ابزاری برای مقابله با طردهای تاریخی و جاری تأکید می‌کند. با استفاده از مرور کیفی ادبیات به روش دِسکتاپ، داده‌های ثانویه از منابع عمومی گردآوری شده‌است. مقاله با بهره‌گیری از مطالعات موردی از آفریقای جنوبی و سایر کشورهای آفریقایی، اجرای موفق راهنماهای شناسایی‌شده را نشان می‌دهد و تبیین می‌کند که این راهنماها چگونه با اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد 2023 (SDGs)، دستورکار 2063 اتحادیه آفریقا و برنامه توسعه ملی آفریقای جنوبی 2030 (NDP) هم‌راستا هستند. تحلیل محتوای تماتیک به کار رفته و مقاله پنج تم کلیدی را شناسایی و پنج راهنمای اساسی برای پیشبرد توسعه جامعه‌محور فراگیر در آفریقا پیشنهاد می‌کند. استدلال اصلی مقاله این است که پژوهش مشارکتی عمل‌محور (PAR) به جوامع به حاشیه رانده‌شده قدرت می‌دهد تا مسائل را شناسایی و راه‌حل‌ها را به صورت مشترک خلق کنند. مقاله در پایان پیشنهاد می‌کند که برنامه‌های توسعه یکپارچه (IDPs) باید اولویت را به فراگیری و مشارکت عادلانه بدهند.

BACKGROUND: In residential care for people with intellectual disabilities, support staff take over daily care responsibilities for residents with severe intellectual disabilities. However, parents often remain involved in their support. Yet little is known about the attitudes of support staff towards parental involvement in daily care. METHOD: A vignette-based, qualitatively driven mixed-methods study was conducted, using structured interviews with 33 participants. A qualitative content analysis was used to analyse the data, and descriptive statistics were provided about the participants' responses. RESULTS: The findings showed diverse cognitive, affective and behavioural responses to the vignettes. Staff were mainly sympathetic towards parental involvement but also highlighted moments of friction or uncertainty. CONCLUSIONS: Examining staff's attitudes provided insight into how (past) experiences shaped collaboration with parents. More insight into the coping strategies towards the emotional responses of parents and the impact of negative experiences is needed to sufficiently support staff in collaboration with parents.

زمینه: در مراقبت‌های اقامتی برای افراد دارای ناتوانی ذهنی، کارکنان حمایتی مسئولیت مراقبت‌های روزانه از ساکنان با ناتوانی ذهنی شدید را بر عهده می‌گیرند. با این حال، والدین اغلب همچنان در حمایت از فرزندان خود مشارکت دارند. با این وجود، اطلاعات اندکی درباره نگرش‌های کارکنان حمایتی نسبت به مشارکت والدین در مراقبت‌های روزانه وجود دارد. روش: یک مطالعه ترکیبی با محوریت کیفی مبتنی بر سناریو انجام شد و از مصاحبه‌های ساختاریافته با ۳۳ شرکت‌کننده استفاده گردید. برای تحلیل داده‌ها از تحلیل محتوای کیفی استفاده شد و آمار توصیفی درباره پاسخ‌های شرکت‌کنندگان ارائه شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که پاسخ‌های شناختی، عاطفی و رفتاری متنوعی نسبت به سناریوها وجود دارد. کارکنان عمدتاً نسبت به مشارکت والدین همدل بودند اما همچنین به لحظاتی از اصطکاک یا عدم اطمینان اشاره کردند. نتیجه‌گیری: بررسی نگرش‌های کارکنان، بینشی درباره چگونگی تأثیر تجربیات (گذشته) بر همکاری با والدین فراهم کرد. برای حمایت کافی از کارکنان در همکاری با والدین، نیاز به بینش بیشتر درباره راهبردهای مقابله‌ای نسبت به واکنش‌های عاطفی والدین و تأثیر تجربیات منفی وجود دارد.

The rapid development of digital technology has significantly affected the character formation of students, as the unfiltered flow of information risks eroding the moral values of the younger generation, while Indonesia's high internet penetration rate has not been matched by adequate digital empowerment readiness. This study aims to analyze and map the concept of digital literacy from an Islamic education perspective and its relevance to character formation of students in the digital era. The research employs a descriptive qualitative approach with a library research design, drawing on nationally and internationally indexed journal articles and relevant institutional reports as data sources, analyzed through content analysis and source triangulation. The findings reveal that digital literacy from an Islamic education perspective is multidimensional, encompassing technical-cognitive, ethical-spiritual, and institutional-pedagogical dimensions, in which Islamic values such as honesty, trustworthiness (amanah), and verification of information (tabayyun) serve as a relevant foundation for strengthening digital media ethics. Islamic Religious Education holds a strategic role as a value counterbalance amid extensive digital content exposure, although a gap remains between the ideal values pursued and the readiness of their implementation in practice. This study recommends developing digital literacy teaching materials that explicitly integrate Islamic values and strengthening educators' capacity to respond to the contemporary digital landscape, while also opening avenues for further empirical research to measure the effectiveness of such integrative models.

رشد سریع فناوری دیجیتال تأثیر قابل توجهی بر شکل‌گیری شخصیت دانش‌آموزان داشته است؛ چرا که جریان بی‌فیلتر اطلاعات، خطر فرسایش ارزش‌های اخلاقی نسل جوان را به همراه دارد، در حالی که نرخ بالای نفوذ اینترنت در اندونزی با آمادگی کافی برای توانمندسازی دیجیتال همراه نبوده است. هدف این پژوهش تحلیل و ترسیم مفهوم سواد دیجیتال از منظر آموزش اسلامی و ارتباط آن با شکل‌گیری شخصیت دانش‌آموزان در عصر دیجیتال است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با طرح پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است و از مقالات مجلات نمایه‌شده ملی و بین‌المللی و گزارش‌های نهادی مرتبط به عنوان منابع داده بهره گرفته و داده‌ها از طریق تحلیل محتوا و مثلث‌سازی منابع تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که سواد دیجیتال از منظر آموزش اسلامی چندبعدی است و ابعاد فنی-شناختی، اخلاقی-معنوی و نهادی-تربیتی را دربرمی‌گیرد، به طوری که ارزش‌های اسلامی همچون صداقت، امانت‌داری (امانه) و راستی‌آزمایی اطلاعات (تبیین) به عنوان بنیانی مرتبط برای تقویت اخلاق رسانه‌های دیجیتال عمل می‌کنند. آموزش دینی اسلامی نقش راهبردی به عنوان موازنه ارزشی در مواجهه با حجم گسترده محتوای دیجیتال ایفا می‌کند، هرچند همچنان فاصله‌ای میان ارزش‌های ایده‌آل مورد نظر و آمادگی برای اجرای عملی آن‌ها وجود دارد. این پژوهش توصیه می‌کند که مواد آموزشی سواد دیجیتال با ادغام صریح ارزش‌های اسلامی توسعه یابد و ظرفیت معلمان برای پاسخگویی به چشم‌انداز معاصر دیجیتال تقویت شود و همچنین زمینه‌ای برای پژوهش‌های تجربی بیشتر به منظور سنجش اثربخشی چنین الگوهای تلفیقی فراهم گردد.

Several tools measure the Health-related quality of life (HRQOL) of people with chronic illnesses but evidence on their cross-cultural adaptation is limited. This study performed the cross-cultural adaptation of the Minnesota Living with Heart Failure Questionnaire (MLHFQ) for use with Urdu speakers in Pakistan, while documenting the adaptation process in detail. This methodological study employed a structured cross-cultural adaptation and linguistic validation design. We incorporated a Delphi Pannel to the MAPI Research Trusts’ 5-step linguistic validation process. Two forward translators independently adapted and reconciled the Indian Urdu version of the MLHFQ for use in Pakistan. Using a modified Delphi approach comprising three Heart Failure patients and one cardiologist reviewed the translation for linguistic accuracy, cultural relevance, and comprehensiveness, identified problems and provided feedback that informed the Pakistani Urdu version 1.0. Two independent back translators translated version 1.0 back to English. The Principal Investigator and back translators reconciled back-translations and proposed changes that were approved by forward translators. Translations, reconciliation reports, and Delphi panel feedback were analyzed using inductive qualitative content analysis, resulting in four themes describing the methodological challenges and adaptation strategies encountered during cross-cultural adaptation: (1) direct transferring of compatible words from the Indian Urdu version to Pakistani Urdu version of the MLHFQ, (2) using indirect substitutes for words lacking direct Urdu equivalents, (3) balancing the tone of written and spoken Urdu, and (4) incorporating contextual nuances within each element of the tool. This study successfully adapted the MLHFQ for Urdu-speaking patients with Heart Failure in Pakistan while systematically documenting the linguistic, cultural, and contextual challenges encountered throughout the adaptation process. The findings offer valuable methodological insights for researchers adapting HRQOL tools and provide quality evidence regarding the use of the MLHFQ for use with Urdu speakers in Pakistan.

ابزارهای متعددی برای سنجش کیفیت زندگی مرتبط با سلامت (HRQOL) افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن وجود دارد، اما شواهد محدودی درباره بومی‌سازی فرهنگی آن‌ها در دسترس است. این مطالعه به بومی‌سازی فرهنگی پرسشنامه Minnesota Living with Heart Failure Questionnaire (MLHFQ) برای استفاده در میان فارسی‌زبانان اردو در پاکستان پرداخته و فرایند بومی‌سازی را به طور دقیق مستندسازی کرده است. این پژوهش روشی از طراحی ساختارمند بومی‌سازی فرهنگی و اعتبارسنجی زبانی بهره برده است. ما پنل دلفی را به فرایند پنج‌مرحله‌ای اعتبارسنجی زبانی MAPI Research Trust افزودیم. دو مترجم رو به جلو به طور مستقل نسخه اردو هندی پرسشنامه MLHFQ را برای استفاده در پاکستان تطبیق داده و تلفیق کردند. با استفاده از رویکرد دلفی اصلاح‌شده، شامل سه بیمار مبتلا به نارسایی قلبی و یک متخصص قلب، ترجمه از نظر دقت زبانی، تناسب فرهنگی و جامعیت مورد بازبینی قرار گرفت، مشکلات شناسایی و بازخوردهایی ارائه شد که نسخه 1.0 اردو پاکستانی را شکل داد. دو مترجم مستقل رو به عقب نسخه 1.0 را مجدداً به انگلیسی ترجمه کردند. پژوهشگر اصلی و مترجمان رو به عقب ترجمه‌های بازگشتی را تلفیق و تغییرات پیشنهادی را مطرح کردند که توسط مترجمان رو به جلو تأیید شد. ترجمه‌ها، گزارش‌های تلفیق و بازخورد پنل دلفی با استفاده از تحلیل محتوای کیفی استقرایی بررسی شد که منجر به استخراج چهار مضمون درباره چالش‌های روشی و راهبردهای بومی‌سازی در فرایند بومی‌سازی فرهنگی گردید: (1) انتقال مستقیم واژه‌های سازگار از نسخه اردو هندی به نسخه اردو پاکستانی پرسشنامه MLHFQ، (2) استفاده از معادل‌های غیرمستقیم برای واژه‌هایی که معادل مستقیم در اردو ندارند، (3) ایجاد تعادل میان لحن نوشتاری و گفتاری اردو، و (4) گنجاندن ظرایف زمینه‌ای در هر جزء ابزار. این مطالعه با موفقیت پرسشنامه MLHFQ را برای بیماران اردو‌زبان مبتلا به نارسایی قلبی در پاکستان بومی‌سازی کرده و به طور نظام‌مند چالش‌های زبانی، فرهنگی و زمینه‌ای را در طول فرایند بومی‌سازی مستندسازی نموده است. یافته‌ها بینش‌های روشی ارزشمندی برای پژوهشگران در زمینه بومی‌سازی ابزارهای HRQOL فراهم می‌کند و شواهد کیفی معتبری درباره استفاده از پرسشنامه MLHFQ برای اردو‌زبانان در پاکستان ارائه می‌دهد.

Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli, whose English translation is the Century of Türkiye Education Model, is an educational framework aimed at nurturing individuals capable of shaping the future whilst remaining committed to cultural and social values. One of the key missions of the model is the Student Profile it seeks to cultivate. Teachers play a critical role in achieving the characteristics and components of the target student profile, as they are the ones who will deliver the curriculum. This research investigates the perceptions of pre-service teachers, the teachers of the future, regarding the competencies expected of 21st-century teachers and examines the extent to which these perceptions align with the characteristics and components of the Student Profile defined within the model framework. Adopting phenomenological design from qualitative research methods, the sample of this study consists of 44 pre-service teachers enrolled at a faculty of education. The findings, analyzed using content analysis, indicate that the competencies expressed by the participants only partially align with specific dimensions of the model Student Profile; however, when the Common Text is considered holistically, it can be seen that there is an alignment. Findings highlight the critical role of teacher education in operationalizing the model and offer recommendations for restructuring the training of prospective teachers in line with contemporary educational paradigms.

مدل معارف قرن ترکیه (Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli)، که ترجمه انگلیسی آن Century of Türkiye Education Model است، چارچوبی آموزشی است که با هدف پرورش افرادی طراحی شده است که قادر به شکل‌دهی آینده بوده و در عین حال به ارزش‌های فرهنگی و اجتماعی پایبند می‌مانند. یکی از مأموریت‌های کلیدی این مدل، نمایه دانش‌آموزی است که در پی پرورش آن است. معلمان نقش حیاتی در دستیابی به ویژگی‌ها و مؤلفه‌های نمایه دانش‌آموز هدف دارند، چرا که آنان مجریان برنامه درسی هستند. این پژوهش به بررسی ادراکات معلمان پیش‌خدمت، یعنی معلمان آینده، درباره شایستگی‌های مورد انتظار از معلمان قرن بیست‌ویکم می‌پردازد و میزان همسویی این ادراکات با ویژگی‌ها و مؤلفه‌های نمایه دانش‌آموز تعریف‌شده در چارچوب مدل را بررسی می‌کند. این مطالعه با اتخاذ طرح پدیدارشناسی از روش‌های پژوهش کیفی، نمونه‌ای متشکل از ۴۴ معلم پیش‌خدمت ثبت‌نام‌شده در یک دانشکده علوم تربیتی را شامل می‌شود. یافته‌ها که با استفاده از تحلیل محتوا بررسی شده‌اند، نشان می‌دهند که شایستگی‌های بیان‌شده توسط شرکت‌کنندگان تنها تا حدی با ابعاد خاصی از نمایه دانش‌آموز مدل همسو هستند؛ با این حال، زمانی که متن مشترک به صورت کل‌نگرانه مورد توجه قرار می‌گیرد، می‌توان مشاهده کرد که همسویی وجود دارد. یافته‌ها نقش حیاتی آموزش معلم را در عملیاتی‌سازی مدل برجسته می‌کنند و توصیه‌هایی برای بازساخت آموزش معلمان آینده در راستای پارادایم‌های معاصر آموزشی ارائه می‌دهند.

Background: India has a suicide rate of 18–21 fatalities per 100,000 people (compared to a global rate of 11 per 100,000), constituting around 28% of all suicides worldwide. Conscientious media coverage of suicide is one of the pillars of the World Health Organization's (WHO) life framework for suicide prevention. Media reporting of suicide events has thus far gone without sufficient scrutiny in India. Methods: A scholarly content analysis study was carried out on news articles reporting on suicide attempts and deaths in 6 daily newspapers in India between 1st January 2023, and 31st January 2023. The quality of suicide reporting against the WHO guidelines and the Press Council of India (PCI) 2022 recommendation was assessed. Descriptive statistics were used. Results: A total of 117 articles were analysed. The average number of suicide articles per newspaper per week was 3.9 (range 0.4–13.2). The names, occupation, and method of suicide were mentioned in 93 (79.5%), 58 (49.6%), and 97 (82.9%) of articles, respectively. 58.1% offered a single cause for the suicide event, whereas negative life events were mentioned for 63.2% of the news. All news articles included at least one harmful information according to the WHO media reporting guidelines. 84 (71.8%) news articles violated the recommendation provided in the guideline by not including any helpful information. The reporting of suicide violated the PCI 2022 guidelines in every domain. Conclusion: Media coverage of suicidal behaviour is often suboptimal and fails to meet the standards set by the WHO suicide reporting guidelines and PCI edition 2022 guidelines.

زمینه: نرخ خودکشی در هند ۱۸ تا ۲۱ مورد فوت به ازای هر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر است (در مقایسه با نرخ جهانی ۱۱ مورد به ازای هر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر) که حدود ۲۸٪ از کل خودکشی‌های جهان را تشکیل می‌دهد. پوشش مسئولانه رسانه‌ای خودکشی یکی از ارکان چارچوب زندگی سازمان جهانی بهداشت (WHO) برای پیشگیری از خودکشی است. گزارش‌دهی رسانه‌ای رویدادهای خودکشی تاکنون در هند به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. روش‌ها: یک مطالعه تحلیل محتوای علمی بر روی مقالات خبری که به گزارش تلاش‌ها و مرگ‌های ناشی از خودکشی در ۶ روزنامه روزانه هند بین ۱ ژانویه ۲۰۲۳ تا ۳۱ ژانویه ۲۰۲۳ می‌پرداختند، انجام شد. کیفیت گزارش‌دهی خودکشی بر اساس دستورالعمل‌های WHO و توصیه شورای مطبوعات هند (PCI) در سال ۲۰۲۲ ارزیابی شد. از آمار توصیفی استفاده شد. نتایج: در مجموع ۱۱۷ مقاله مورد تحلیل قرار گرفت. میانگین تعداد مقالات مربوط به خودکشی در هر روزنامه در هر هفته ۳٫۹ (دامنه ۰٫۴ تا ۱۳٫۲) بود. نام، شغل و روش خودکشی به ترتیب در ۹۳ (۷۹٫۵٪)، ۵۸ (۴۹٫۶٪) و ۹۷ (۸۲٫۹٪) مقاله ذکر شده بود. ۵۸٫۱٪ از مقالات تنها یک علت برای رویداد خودکشی ارائه داده بودند، در حالی که رویدادهای منفی زندگی در ۶۳٫۲٪ اخبار ذکر شده بود. همه مقالات خبری حداقل یک مورد اطلاعات مضر بر اساس دستورالعمل‌های گزارش‌دهی رسانه‌ای WHO داشتند. ۸۴ (۷۱٫۸٪) مقاله خبری با عدم ارائه هرگونه اطلاعات مفید، توصیه ارائه‌شده در دستورالعمل را نقض کرده بودند. گزارش‌دهی خودکشی در همه حوزه‌ها با دستورالعمل‌های PCI 2022 مغایرت داشت. نتیجه‌گیری: پوشش رسانه‌ای رفتارهای خودکشی اغلب بهینه نیست و استانداردهای تعیین‌شده توسط دستورالعمل‌های گزارش‌دهی خودکشی WHO و نسخه ۲۰۲۲ دستورالعمل‌های PCI را رعایت نمی‌کند.

Teacher education (TE) policy is often caught between preparing teachers as agents of social change and a narrow ‘teacher effectiveness’ paradigm. This article examines this tension in Norway, where egalitarian traditions meet global neoliberal accountability discourses. Analysing the pivotal Norwegian TE curriculum policy document, Stortingsmelding nr. 11 (Minstry of Education and Research, 2008–2009), the study uses the Public Good Professionalism (PGP) framework as an analytical lens to assess the extent to which the policy enables the development of teachers as transformative public good professionals. We employ an AI-assisted deductive content analysis using a multi-coder ensemble of nine GPT-4 assistants configured with diverse parameters (temperature and top_p) to provide a parametric stress-test of the coding scheme. Findings reveal a significant discrepancy between stated social equality goals and substantive content. Capabilities explicitly addressed in policy (e.g. Informed Vision) show high ensemble convergence but are instrumentally reframed, stripped of their transformative potential. Conversely, capabilities essential for social justice (e.g. Social and Collective Struggle) show the lowest convergence, reflecting their marginalization. The study concludes that the policy prioritizes a ‘proficient technician’ over a ‘public good professional’, revealing a fundamental structural barrier to socially just teacher education in Norway.

سیاست آموزش معلمان (TE) اغلب میان آماده‌سازی معلمان به عنوان عاملان تغییر اجتماعی و پارادایم محدود «اثربخشی معلم» گرفتار می‌شود. این مقاله به بررسی این تنش در نروژ می‌پردازد، جایی که سنت‌های برابری‌طلبانه با گفتمان‌های جهانی پاسخگویی نئولیبرالی تلاقی می‌کنند. با تحلیل سند سیاستی کلیدی برنامه درسی آموزش معلمان نروژ، Stortingsmelding nr. 11 (وزارت آموزش و پژوهش، ۲۰۰۸–۲۰۰۹)، این مطالعه از چارچوب Public Good Professionalism (PGP) به عنوان لنز تحلیلی برای ارزیابی میزان توانمندسازی سیاست مذکور در توسعه معلمان به عنوان حرفه‌ای‌های تحول‌آفرین خیر عمومی بهره می‌گیرد. ما از تحلیل محتوای قیاسی با کمک هوش مصنوعی و با استفاده از گروهی متشکل از نه دستیار GPT-4 با پارامترهای متنوع (temperature و top_p) برای آزمون پارامتریک طرح کدگذاری استفاده می‌کنیم. یافته‌ها نشان می‌دهند که شکاف قابل توجهی میان اهداف اعلام‌شده برابری اجتماعی و محتوای واقعی وجود دارد. قابلیت‌هایی که به طور صریح در سیاست مورد توجه قرار گرفته‌اند (مانند Informed Vision) همگرایی بالایی در گروه دارند اما به صورت ابزاری بازتعریف شده و از پتانسیل تحول‌آفرین خود تهی شده‌اند. در مقابل، قابلیت‌هایی که برای عدالت اجتماعی ضروری‌اند (مانند Social and Collective Struggle) کمترین میزان همگرایی را نشان می‌دهند که بیانگر به حاشیه رانده شدن آن‌هاست. مطالعه نتیجه می‌گیرد که سیاست مذکور «تکنسین ماهر» را بر «حرفه‌ای خیر عمومی» اولویت می‌دهد و یک مانع ساختاری بنیادین برای آموزش معلمان عادلانه در نروژ را آشکار می‌سازد.

Purpose: Learning through games in education allows students to learn in an interactive environment while having fun, making logical inferences, and solving problems. The games are created by arranging numbers in 3x3 squares using consecutive terms of a fixed, increasing number pattern so that the sums of the numbers horizontally, vertically, and diagonally are equal. While playing the games, skills such as establishing relationships between numbers, performing operations, reasoning, and recognizing patterns are used. This study aims to reveal the knowledge, skills, and thoughts acquired by students regarding intelligence and reasoning games obtained from consecutive terms of number patterns with constant differences, by consulting their opinions. Method: The research was conducted using case study design, a qualitative research method. Four participants were selected from different schools at each grade level, from 5th to 8th grade. A semi-structured interview form developed by the researcher was applied in the study. The data obtained were analyzed using content analysis, which is more commonly preferred in qualitative research and provides detailed information. Findings: It was observed that students initially struggled to decipher the strategy of the games, but as the games progressed, they arrived at the solution by discovering the correct strategy. Some students developed similar games using close or distant consecutive terms of new number patterns. Conclusion: As a result, interviews with students who played the game revealed that they acquired skills such as problem-solving, establishing relationships between numbers, discovering number patterns, making logical inferences, reasoning, and performing calculations.

هدف: یادگیری از طریق بازی‌ها در آموزش به دانش‌آموزان این امکان را می‌دهد که در محیطی تعاملی ضمن لذت بردن، استنتاج منطقی انجام دهند و مسائل را حل کنند. این بازی‌ها با چیدمان اعداد در مربع‌های ۳×۳ با استفاده از جملات متوالی یک الگوی عددی ثابت و افزایشی به گونه‌ای ساخته می‌شوند که مجموع اعداد در سطرها، ستون‌ها و قطرها برابر باشد. در حین انجام بازی‌ها، مهارت‌هایی مانند برقراری ارتباط بین اعداد، انجام عملیات، استدلال و شناسایی الگوها به کار گرفته می‌شود. این پژوهش با هدف آشکار ساختن دانش، مهارت‌ها و افکاری که دانش‌آموزان در خصوص بازی‌های هوش و استدلال مبتنی بر جملات متوالی الگوهای عددی با اختلاف ثابت کسب کرده‌اند، از طریق اخذ نظرات آنان انجام شده است. روش: این پژوهش با استفاده از طرح مطالعه موردی، که روشی کیفی است، انجام شد. چهار شرکت‌کننده از مدارس مختلف در هر پایه تحصیلی از پایه پنجم تا هشتم انتخاب شدند. در این مطالعه از فرم مصاحبه نیمه‌ساختاریافته که توسط پژوهشگر تدوین شده بود، استفاده شد. داده‌های به‌دست‌آمده با استفاده از تحلیل محتوا که در پژوهش‌های کیفی رایج‌تر است و اطلاعات دقیقی ارائه می‌دهد، تحلیل شدند. یافته‌ها: مشاهده شد که دانش‌آموزان در ابتدا برای کشف راهبرد بازی‌ها با دشواری مواجه بودند، اما با پیشرفت بازی‌ها، با کشف راهبرد صحیح به راه‌حل دست یافتند. برخی دانش‌آموزان بازی‌های مشابهی با استفاده از جملات متوالی نزدیک یا دور الگوهای عددی جدید طراحی کردند. نتیجه‌گیری: در نهایت، مصاحبه با دانش‌آموزانی که بازی را انجام دادند نشان داد که آن‌ها مهارت‌هایی مانند حل مسئله، برقراری ارتباط بین اعداد، کشف الگوهای عددی، انجام استنتاج منطقی، استدلال و انجام محاسبات را کسب کرده‌اند.

This qualitative descriptive study aimed to identify the stressors encountered by surgical patients in the operating room through their own expressions and subjective experiences. The study was conducted withinvolved 14 surgical patients who were admitted to the surgical wards of a training and research hospital after surgery. Participants were selected using maximum variation sampling. Data were collected through face-to-face, semi-structured, in-depth interviews conducted 48–72 hours after surgery, when patients were clinically stable and able to express their experiences. Interviews lasted 41–64 minutes, were audio-recorded with consent, and were supported by field notes. Data were analysed by three researchers using inductive content analysis with MAXQDA software by three researchers. Trustworthiness was ensured according to Lincoln and Guba’s criteria. Four main themes were identified: psychological and emotional stressors, physical and environmental stressors, social and communication-related stressors, and waiting related stressors. Patients reported uncertainty about the course of surgery, fear of death or complications, loss of control under anaesthesiaduring anaesthesia, cold temperaturecold temperatures, bright lights, unfamiliar environmental stimuli, insufficient information, emotionally distant communication, loneliness, and prolonged waiting. Coldness was experienced both as physical discomfort and as a symbolic reminder of death. Postoperative pain, perceived deficiencies in care, and mobilisation-related concerns were presentedidentified as contextual findings. The findings indicate that operating room stressors are multidimensional and extend beyond technical surgical preparation. Patient-centred operating room nursing should include clear information, emotional reassurance, environmental comfort, protection of the patient’s dignity, and support during waiting and transfer processes.

این مطالعه توصیفی کیفی با هدف شناسایی عوامل استرس‌زا که بیماران جراحی‌شده در اتاق عمل با آن مواجه می‌شوند، بر اساس بیان‌ها و تجارب ذهنی خود بیماران انجام شد. این پژوهش شامل ۱۴ بیمار جراحی‌شده بود که پس از عمل جراحی در بخش‌های جراحی یک بیمارستان آموزشی و پژوهشی بستری شده بودند. شرکت‌کنندگان با استفاده از نمونه‌گیری حداکثر تنوع انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته و رو‌در‌رو که ۴۸ تا ۷۲ ساعت پس از جراحی و زمانی که بیماران از نظر بالینی پایدار و قادر به بیان تجارب خود بودند، جمع‌آوری شد. مدت زمان مصاحبه‌ها بین ۴۱ تا ۶۴ دقیقه بود، با رضایت بیماران ضبط صوتی شد و با یادداشت‌های میدانی تکمیل گردید. داده‌ها توسط سه پژوهشگر با استفاده از تحلیل محتوای استقرایی و نرم‌افزار MAXQDA تحلیل شدند. اعتبار پژوهش بر اساس معیارهای Lincoln و Guba تضمین شد. چهار مضمون اصلی شناسایی گردید: عوامل استرس‌زای روان‌شناختی و هیجانی، عوامل استرس‌زای جسمی و محیطی، عوامل استرس‌زای اجتماعی و مرتبط با ارتباطات، و عوامل استرس‌زای مرتبط با انتظار. بیماران به مواردی چون عدم قطعیت نسبت به روند جراحی، ترس از مرگ یا عوارض، از دست دادن کنترل در حین بیهوشی، دمای سرد، نورهای شدید، محرک‌های محیطی ناآشنا، اطلاعات ناکافی، ارتباط عاطفی سرد، احساس تنهایی و انتظار طولانی اشاره کردند. سرما هم به عنوان ناراحتی جسمی و هم به عنوان یادآور نمادین مرگ تجربه شد. درد پس از عمل، برداشت از کمبود مراقبت و نگرانی‌های مرتبط با تحرک به عنوان یافته‌های زمینه‌ای مطرح شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که عوامل استرس‌زای اتاق عمل چندبعدی بوده و فراتر از آمادگی فنی جراحی هستند. پرستاری مبتنی بر بیمار در اتاق عمل باید شامل ارائه اطلاعات شفاف، اطمینان‌بخشی عاطفی، راحتی محیطی، حفظ کرامت بیمار و حمایت در فرآیندهای انتظار و انتقال باشد.

Introduction An unhealthy diet is a major modifiable risk factor for non-communicable diseases. Higher levels of food literacy facilitate the adoption of healthy dietary behaviours; therefore, the development and validation of assessment tools are crucial for public health and clinical practice. However, existing assessment tools are fragmented, and there is a lack of systematic analysis regarding dimensional evolution, cross-cultural adaptation, and practical implementation pathways. Materials and methods This scoping review employed the Arksey and O’Malley framework along with PRISMA-ScR guidelines. Seven databases (PubMed, Web of Science, Embase, Wanfang, SinoMed, CNKI, and VIP) were searched for studies published between January 1, 2015, and November 16, 2025. Using descriptive content analysis, we synthesized evidence regarding how these tools have evolved, how they are adapted across cultures, and how they may be applied in practice. Result A total of 28 studies involving 21 assessment tools were included; 13 were newly developed tools, and eight were culturally adapted or validated tools. The analysis identified three major findings: (1) Food literacy assessment tools commonly incorporated four core domains: skills, knowledge, behaviours, and attitudes, with some instruments extending beyond individual competencies toward broader social, environmental, and food-system-related dimensions; (2) Cultural adaptation strategies were descriptively summarized into three categories: language and semantic adaptation, structural and measurement adaptation, and conceptual and value embedding, while deeper integration of culturally embedded meanings remained limited; (3) Most tools had limited evidence regarding implementation in real-world community or clinical settings, particularly concerning the linkage between assessment results and subsequent interventions or nursing practice. Conclusion Food literacy assessment tools have continued to expand in dimensional scope and cultural adaptation approaches. However, many tools remain focused on measuring static individual competencies and provide limited insight into how food-related capabilities are applied within real-life contexts. Future research should prioritize contextualized assessment approaches, implementation studies in community and clinical settings, and evaluation of the relationships between assessment results and health outcomes. Strengthening collaboration among nurses and other healthcare professionals may facilitate the translation of food literacy assessment into individualized and context-sensitive interventions. Systematic review registration OSF, registration DOI: 10.17605/OSF.IO/3T6M5

مقدمه: رژیم غذایی ناسالم یکی از عوامل خطر قابل تعدیل عمده برای بیماری‌های غیرواگیر است. سطوح بالاتر سواد غذایی، اتخاذ رفتارهای غذایی سالم را تسهیل می‌کند؛ بنابراین، توسعه و اعتبارسنجی ابزارهای ارزیابی برای سلامت عمومی و عمل بالینی حیاتی است. با این حال، ابزارهای ارزیابی موجود پراکنده بوده و تحلیل نظام‌مندی در خصوص تحول ابعادی، انطباق بین‌فرهنگی و مسیرهای اجرای عملی وجود ندارد. مواد و روش‌ها: این مرور محدوده‌ای با استفاده از چارچوب Arksey و O’Malley و همچنین دستورالعمل‌های PRISMA-ScR انجام شد. هفت پایگاه داده (PubMed، Web of Science، Embase، Wanfang، SinoMed، CNKI و VIP) برای مطالعات منتشرشده بین ۱ ژانویه ۲۰۱۵ تا ۱۶ نوامبر ۲۰۲۵ جست‌وجو شدند. با استفاده از تحلیل محتوای توصیفی، شواهد مربوط به نحوه تحول این ابزارها، نحوه انطباق آن‌ها در فرهنگ‌های مختلف و نحوه کاربرد آن‌ها در عمل، ترکیب شد. یافته‌ها: در مجموع ۲۸ مطالعه شامل ۲۱ ابزار ارزیابی وارد شدند؛ ۱۳ ابزار جدید توسعه یافته و هشت ابزار انطباق‌یافته یا اعتبارسنجی‌شده فرهنگی بودند. تحلیل سه یافته اصلی را شناسایی کرد: (۱) ابزارهای ارزیابی سواد غذایی معمولاً چهار حوزه اصلی شامل مهارت‌ها، دانش، رفتارها و نگرش‌ها را دربر می‌گیرند و برخی ابزارها فراتر از شایستگی‌های فردی به ابعاد گسترده‌تر اجتماعی، محیطی و مرتبط با نظام غذایی گسترش یافته‌اند؛ (۲) راهبردهای انطباق فرهنگی به طور توصیفی در سه دسته خلاصه شدند: انطباق زبانی و معنایی، انطباق ساختاری و سنجشی، و تعبیه مفهومی و ارزشی، در حالی که ادغام عمیق‌تر معانی فرهنگی همچنان محدود باقی مانده است؛ (۳) اکثر ابزارها شواهد محدودی در خصوص اجرای عملی در محیط‌های واقعی جامعه یا بالینی داشتند، به ویژه در ارتباط با پیوند نتایج ارزیابی با مداخلات بعدی یا عمل پرستاری. نتیجه‌گیری: ابزارهای ارزیابی سواد غذایی به گسترش دامنه ابعادی و رویکردهای انطباق فرهنگی ادامه داده‌اند. با این حال، بسیاری از ابزارها همچنان بر سنجش شایستگی‌های فردی ایستا متمرکز بوده و بینش محدودی در خصوص نحوه به‌کارگیری قابلیت‌های مرتبط با غذا در زمینه‌های واقعی ارائه می‌دهند. پژوهش‌های آتی باید رویکردهای ارزیابی زمینه‌مند، مطالعات اجرا در محیط‌های جامعه و بالینی و ارزیابی روابط بین نتایج ارزیابی و پیامدهای سلامت را در اولویت قرار دهند. تقویت همکاری میان پرستاران و سایر متخصصان سلامت می‌تواند ترجمه ارزیابی سواد غذایی به مداخلات فردمحور و حساس به زمینه را تسهیل کند. ثبت مرور نظام‌مند: OSF، شناسه ثبت: 10.17605/OSF.IO/3T6M5

Research paradigms and approaches constitute the philosophical and methodological foundations of scholarly inquiry, shaping how researchers conceptualise problems, generate knowledge, and select appropriate methods; however, their utilisation in postgraduate theses and dissertations remains insufficiently examined in many African universities, including Tanzania. This study examined the level of utilisation of educational research paradigms and approaches in the development of theses and dissertations among postgraduate students at a selected university in Tanzania. Data spanning over four decades between 1985 and 2023 were generated through review of theses and dissertations found in university library. To determine the prevalence and distribution of research paradigms and approaches, a content analysis of theses and dissertations was conducted using descriptive statistics. Findings revealed varying degrees of utilisation of research paradigms and approaches among postgraduates in theses and dissertations development. Notably, positivism has limited application, while interpretivism and pragmatism are widely used. However, newer paradigms saw limited use. Key Words: research paradigm, research methods, postgraduate students, educational research, theses, dissertations, Tanzania.

پارادایم‌ها و رویکردهای پژوهشی، بنیان‌های فلسفی و روش‌شناختی پژوهش علمی را تشکیل می‌دهند و نحوه مفهوم‌سازی مسائل، تولید دانش و انتخاب روش‌های مناسب توسط پژوهشگران را شکل می‌دهند؛ با این حال، استفاده از آن‌ها در پایان‌نامه‌ها و رساله‌های تحصیلات تکمیلی در بسیاری از دانشگاه‌های آفریقایی، از جمله تانزانیا، به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته‌است. این پژوهش میزان استفاده از پارادایم‌ها و رویکردهای پژوهش آموزشی در تدوین پایان‌نامه‌ها و رساله‌ها توسط دانشجویان تحصیلات تکمیلی در یک دانشگاه منتخب در تانزانیا را بررسی کرده‌است. داده‌هایی که بازه زمانی بیش از چهار دهه از سال ۱۹۸۵ تا ۲۰۲۳ را در بر می‌گیرد، از طریق مرور پایان‌نامه‌ها و رساله‌های موجود در کتابخانه دانشگاه گردآوری شد. به‌منظور تعیین شیوع و توزیع پارادایم‌ها و رویکردهای پژوهشی، تحلیل محتوای پایان‌نامه‌ها و رساله‌ها با استفاده از آمار توصیفی انجام شد. یافته‌ها نشان داد که میزان استفاده از پارادایم‌ها و رویکردهای پژوهشی در تدوین پایان‌نامه‌ها و رساله‌های تحصیلات تکمیلی متفاوت است. به‌ویژه، کاربرد پوزیتیویسم محدود بوده، در حالی که تفسیرگرایی و عمل‌گرایی به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفته‌اند. با این حال، پارادایم‌های جدیدتر کاربرد محدودی داشته‌اند.

This study examines how frequently and within what context United Nations member states address children in forced migration in their submissions to the 2022 International Migration Review Forum (IMRF), with a focus on young children and early childhood education and care programs. Despite the Global Compact on Safe, Orderly, and Regular Migration (GCM) of 2018 emphasizing child-sensitive approaches, comprehensive national documentation is sparse. Using qualitative content analysis, this study examines 42 IMRF reports submitted prior to the 2022 forum. The study reveals how member states address children in migration within the reports, with common GCM themes frequently mentioned including: data and information collection, legal and identity considerations, service and program availability, and governance and cooperation efforts. However, a key finding highlights the near-complete absence of direct reference to Early Childhood Education and Care (ECEC), with only two countries (Morocco and Turkmenistan) explicitly mentioning early childhood programs. Furthermore, considering the lack of evidence pertaining specifically to young children, recommendations include integrated ECEC services with efforts toward maintaining psychological support within migration policies impacting young children, and enhanced assessment methodologies, consistent reporting, and services prioritizing children's voices in decision-making, rights, and well-being. This study contributes to the discourse on young children in forced migration and ECEC to offer a foundation for future international collaboration and policy development efforts.

این مطالعه به بررسی میزان و زمینه‌هایی می‌پردازد که کشورهای عضو سازمان ملل متحد در گزارش‌های خود به مجمع بازنگری بین‌المللی مهاجرت (IMRF) سال ۲۰۲۲، به کودکان در مهاجرت اجباری، به ویژه کودکان خردسال و برنامه‌های آموزش و مراقبت اوایل کودکی، پرداخته‌اند. با وجود تأکید پیمان جهانی مهاجرت ایمن، منظم و منسجم (GCM) مصوب ۲۰۱۸ بر رویکردهای حساس به کودک، مستندات ملی جامع در این زمینه اندک است. این پژوهش با استفاده از تحلیل محتوای کیفی، ۴۲ گزارش IMRF ارائه‌شده پیش از مجمع ۲۰۲۲ را بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که کشورهای عضو چگونه به موضوع کودکان در مهاجرت در این گزارش‌ها پرداخته‌اند؛ به‌طوری‌که مضامین رایج GCM از جمله جمع‌آوری داده و اطلاعات، ملاحظات حقوقی و هویتی، دسترسی به خدمات و برنامه‌ها، و تلاش‌های حکمرانی و همکاری به‌طور مکرر ذکر شده‌اند. با این حال، یافته کلیدی پژوهش، فقدان تقریباً کامل اشاره مستقیم به آموزش و مراقبت اوایل کودکی (ECEC) است؛ به‌طوری‌که تنها دو کشور (مراکش و ترکمنستان) به‌طور صریح به برنامه‌های اوایل کودکی اشاره کرده‌اند. افزون بر این، با توجه به نبود شواهد مرتبط با کودکان خردسال، توصیه‌هایی از جمله ادغام خدمات ECEC با تلاش‌ها برای حفظ حمایت روان‌شناختی در سیاست‌های مهاجرتی مؤثر بر کودکان خردسال، بهبود روش‌های ارزیابی، گزارش‌دهی منسجم و اولویت‌بخشی به صدای کودکان در تصمیم‌گیری‌ها، حقوق و بهزیستی آنان ارائه می‌شود. این مطالعه به گفتمان کودکان خردسال در مهاجرت اجباری و آموزش و مراقبت اوایل کودکی کمک می‌کند تا زمینه‌ای برای همکاری‌های بین‌المللی و توسعه سیاست‌های آینده فراهم آورد.

Individuals who suffer from severe mental disorders and have committed crimes are cared for in forensic psychiatric care, which at times, can entail high-risk and critical situations. One clinic in Sweden has established a specialized task group that is deployed during high-risk events. The aim of the study was to describe the experiences of a specialized task group intervening in high-risk situations within forensic psychiatric care. Two focus group interviews were conducted with a total of eleven members of this task group. The data were analyzed using a content analysis. The analysis resulted in three main categories: Reflective and Professional Care, A Thoughtful and Prepared Intervention, and Working Under Doubt and Uncertainty. The most prominent findings highlight how care relationships are perceived to be affected by interventions in high-risk situations, how participation in the task group influences the professional role, and the challenges that emerge in collaboration with other healthcare staff.

افرادی که از اختلالات شدید روانی رنج می‌برند و مرتکب جرم شده‌اند، در مراقبت روان‌پزشکی قانونی تحت درمان قرار می‌گیرند که گاهی اوقات می‌تواند شامل موقعیت‌های پرخطر و بحرانی باشد. یک درمانگاه در سوئد یک گروه تخصصی وظیفه‌ای تشکیل داده است که در رویدادهای پرخطر به کار گرفته می‌شود. هدف این پژوهش توصیف تجربیات یک گروه تخصصی مداخله‌گر در موقعیت‌های پرخطر در مراقبت روان‌پزشکی قانونی بود. دو مصاحبه گروهی متمرکز با مجموع یازده عضو این گروه انجام شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند. تحلیل داده‌ها به سه مقوله اصلی منجر شد: مراقبت تأملی و حرفه‌ای، مداخله سنجیده و آماده، و کار در شرایط تردید و عدم قطعیت. برجسته‌ترین یافته‌ها نشان می‌دهند که چگونه روابط مراقبتی تحت تأثیر مداخلات در موقعیت‌های پرخطر قرار می‌گیرند، چگونه مشارکت در گروه تخصصی بر نقش حرفه‌ای تأثیر می‌گذارد و چالش‌هایی که در همکاری با سایر کارکنان مراقبت سلامت پدید می‌آید.

This participatory action research investigates developing a Community Learning and Innovation Platform (LIP) to drive the grassroots economy and enhance community well-being in Nakhon Sawan Province. Using a qualitative methodology across 10 target sub-districts, the study rigorously collected data from 330 key informants—including community leaders, local scholars, and network partners—through in-depth interviews, focus groups, and participant observation. Content analysis showed that the LIP effectively connects indigenous social capital with modern management practices through participatory learning. This intervention successfully established 12 concrete community economic activities, demonstrably reducing household expenses and increasing local income. Crucially, the platform cultivated 200 "community innovators" equipped to act as change agents, transferring appropriate technologies back into their communities. Furthermore, Local Administrative Organizations shifted from mere implementers to strategic facilitators. Ultimately, this systematic economic mobilization significantly strengthened holistic community well-being across physical, mental, social, and cognitive dimensions, directly contributing to the localized achievement of the Sustainable Development Goals (SDGs).

این پژوهش اقدام‌پژوهی مشارکتی به بررسی توسعه یک بستر یادگیری و نوآوری جامعه‌محور (LIP) به منظور پیشبرد اقتصاد مبتنی بر ریشه و ارتقای بهزیستی جامعه در استان ناخون ساوان می‌پردازد. با بهره‌گیری از روش‌شناسی کیفی در ۱۰ بخش هدف، داده‌ها به طور دقیق از ۳۳۰ مطلع کلیدی شامل رهبران جامعه، صاحب‌نظران محلی و شرکای شبکه‌ای از طریق مصاحبه‌های عمیق، گروه‌های متمرکز و مشاهده مشارکتی گردآوری شد. تحلیل محتوا نشان داد که بستر LIP به طور مؤثری سرمایه اجتماعی بومی را با شیوه‌های نوین مدیریت از طریق یادگیری مشارکتی پیوند می‌دهد. این مداخله منجر به ایجاد ۱۲ فعالیت اقتصادی ملموس در جامعه شد که به طور قابل توجهی هزینه‌های خانوار را کاهش داده و درآمد محلی را افزایش داد. نکته مهم این است که این بستر ۲۰۰ «نوآور جامعه» را پرورش داد که توانمند شده‌اند به عنوان عاملان تغییر، فناوری‌های مناسب را به جوامع خود منتقل کنند. علاوه بر این، سازمان‌های مدیریت محلی از مجریان صرف به تسهیل‌گران راهبردی تبدیل شدند. در نهایت، این بسیج نظام‌مند اقتصادی به طور معناداری به تقویت بهزیستی جامع جامعه در ابعاد جسمی، روانی، اجتماعی و شناختی انجامید و به طور مستقیم در تحقق بومی اهداف توسعه پایدار (SDGs) نقش داشت.

This study aims to analyze the content of junior high school Pancasila Education textbooks from the perspective of Outcome-Based Education (OBE). The analysis focused on four OBE dimensions: clarity of learning outcomes, constructive alignment, learning activity orientation, and assessment quality. This study employed a qualitative approach using deductive content analysis of Grade VII, VIII, and IX Pancasila Education textbooks published by the Kemendikbudristek Center for Textbooks under the Merdeka Curriculum. Data were collected through documentary study and policy document review, then analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña (2014). The findings reveal that the textbooks have structurally reflected some OBE principles, as evidenced by the availability of learning objectives derived from Learning Outcomes (Capaian Pembelajaran) and the use of student-centered learning activities. However, significant gaps were identified in the alignment between the demands of learning outcomes and the quality of evaluation instruments, the dominance of lower-order cognitive thinking in learning objectives and exercises, and the limited presence of activities and assessment instruments that explicitly address affective and psychomotor domains. This study concludes that the adoption of the OBE paradigm in the Merdeka Curriculum has not been fully and substantively reflected in junior high school Pancasila Education textbooks. Systematic revision is needed to ensure that the textbooks are genuinely oriented toward holistic competency achievement in accordance with the Pancasila Student Profile.

هدف این پژوهش، تحلیل محتوای کتاب‌های درسی آموزش پانساسیلا در مقطع متوسطه اول از منظر آموزش مبتنی بر پیامدها (OBE) است. تحلیل بر چهار بُعد OBE متمرکز بود: وضوح پیامدهای یادگیری، هم‌ترازی سازنده، جهت‌گیری فعالیت‌های یادگیری و کیفیت ارزشیابی. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از تحلیل محتوای قیاسی بر روی کتاب‌های درسی آموزش پانساسیلا پایه‌های هفتم، هشتم و نهم که توسط مرکز کتاب‌های درسی Kemendikbudristek تحت برنامه درسی Merdeka منتشر شده‌اند، انجام شد. داده‌ها از طریق مطالعه اسنادی و بررسی اسناد سیاستی گردآوری و با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña (2014) تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که کتاب‌های درسی به طور ساختاری برخی اصول OBE را منعکس کرده‌اند، چنان‌که اهداف یادگیری برگرفته از پیامدهای یادگیری (Capaian Pembelajaran) و استفاده از فعالیت‌های یادگیری دانش‌آموزمحور مشهود است. با این حال، شکاف‌های قابل توجهی در هم‌ترازی میان الزامات پیامدهای یادگیری و کیفیت ابزارهای ارزشیابی، غلبه تفکر شناختی سطوح پایین‌تر در اهداف یادگیری و تمرین‌ها، و حضور محدود فعالیت‌ها و ابزارهای ارزشیابی که به طور صریح به حوزه‌های عاطفی و روان‌حرکتی می‌پردازند، شناسایی شد. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که اتخاذ پارادایم OBE در برنامه درسی Merdeka به طور کامل و ماهوی در کتاب‌های درسی آموزش پانساسیلا در مقطع متوسطه اول منعکس نشده است. بازنگری نظام‌مند برای اطمینان از جهت‌گیری واقعی کتاب‌های درسی به سوی تحقق شایستگی‌های جامع مطابق با پروفایل دانش‌آموز پانساسیلا ضروری است.

Introduction The rapid digitalization of services for migrant populations has transformed the ways in which information, guidance, and social support are delivered. However, existing research has primarily focused on clinical digital mental health interventions or on migrants' own uses of digital technologies, paying considerably less attention to digital devices developed by public institutions and community organizations. This study comparatively analyzes four digital intervention devices implemented in Spain and Argentina, two public and two community-based, to examine how they may contribute to psychosocial well-being from a social determinants of health perspective. Methods and Results Using a qualitative design based on digital ethnography and comparative thematic content analysis, the study explores the characteristics, functions, and intervention strategies of these digital resources, with particular attention to their roles in information provision, guidance, psychosocial support, and community participation. The findings show that these digital resources function as hybrid intervention ecosystems that integrate technological tools, professional support, and community networks rather than merely providing information. Four predominant intervention models were identified: administrative-information, institutional guidance and service access, rights-based community, and community guidance, accompaniment, and referral. Discussion Together, these models offer a novel analytical framework for understanding the diverse roles of digital interventions in migration contexts. Rather than providing direct therapeutic care, these devices contribute to psychosocial well-being by reducing barriers to access, strengthening social support networks, promoting rights, and facilitating connections with specialized services. By shifting the focus from clinical digital health to digital social intervention ecosystems, this study expands current debates on digital interventions for migrant populations and provides practical implications for the development of more inclusive, accessible, and culturally responsive digital resources aimed at promoting psychosocial well-being.

مقدمه: دیجیتالی‌ شدن سریع خدمات برای جمعیت‌های مهاجر، شیوه‌های ارائه اطلاعات، راهنمایی و حمایت اجتماعی را دگرگون کرده است. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً بر مداخلات بالینی سلامت روان دیجیتال یا بر استفاده مهاجران از فناوری‌های دیجیتال تمرکز داشته‌اند و به ابزارهای دیجیتالی که توسط نهادهای عمومی و سازمان‌های اجتماعی توسعه یافته‌اند، توجه بسیار کمتری شده است. این مطالعه به صورت مقایسه‌ای چهار ابزار مداخله دیجیتال اجرا شده در اسپانیا و آرژانتین، دو مورد عمومی و دو مورد مبتنی بر جامعه را تحلیل می‌کند تا بررسی نماید که چگونه این ابزارها می‌توانند از منظر عوامل اجتماعی تعیین‌کننده سلامت به بهزیستی روانی‌اجتماعی کمک کنند. روش‌ها و نتایج: با استفاده از طراحی کیفی مبتنی بر قوم‌نگاری دیجیتال و تحلیل محتوای مقایسه‌ای تماتیک، این پژوهش ویژگی‌ها، کارکردها و راهبردهای مداخله‌ای این منابع دیجیتال را با تمرکز ویژه بر نقش آن‌ها در ارائه اطلاعات، راهنمایی، حمایت روانی‌اجتماعی و مشارکت اجتماعی بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که این منابع دیجیتال به عنوان اکوسیستم‌های مداخله‌ای ترکیبی عمل می‌کنند که ابزارهای فناورانه، حمایت حرفه‌ای و شبکه‌های اجتماعی را ادغام می‌نمایند و صرفاً به ارائه اطلاعات محدود نمی‌شوند. چهار الگوی غالب مداخله شناسایی شد: اطلاعات اداری، راهنمایی نهادی و دسترسی به خدمات، جامعه‌محور مبتنی بر حقوق، و راهنمایی، همراهی و ارجاع اجتماعی. بحث: این الگوها در مجموع چارچوب تحلیلی نوینی برای درک نقش‌های متنوع مداخلات دیجیتال در زمینه مهاجرت ارائه می‌دهند. این ابزارها به جای ارائه مراقبت درمانی مستقیم، با کاهش موانع دسترسی، تقویت شبکه‌های حمایت اجتماعی، ترویج حقوق و تسهیل ارتباط با خدمات تخصصی، به بهزیستی روانی‌اجتماعی کمک می‌کنند. با تغییر تمرکز از سلامت دیجیتال بالینی به اکوسیستم‌های مداخله اجتماعی دیجیتال، این مطالعه مباحث جاری درباره مداخلات دیجیتال برای جمعیت‌های مهاجر را گسترش داده و پیامدهای عملی برای توسعه منابع دیجیتال فراگیرتر، قابل دسترس‌تر و پاسخگوتر به فرهنگ با هدف ارتقای بهزیستی روانی‌اجتماعی ارائه می‌دهد.

This study examines the methodological relationship between Qur’anic tadabbur and contemporary tafsir and clarifies their epistemological boundaries and contributions to understanding revelation. It employs qualitative library research. Primary sources include the Qur’an, Qawā‘id al-Tadabbur al-Amtsal li Kitābillāh, and works on tafsir methodology, while secondary sources comprise scholarly articles on tadabbur, maqāṣid al-Qur’an, Qur’anic pedagogy, and contemporary interpretation. The literature was classified into normative, conceptual-theoretical, and contemporary scholarly sources and analyzed through comparative content analysis across purpose, object, epistemic basis, analytical instruments, procedures, validity criteria, and expected outcomes. The findings indicate that tafsir provides the scholarly foundation for establishing the meaning of Qur’anic verses, whereas tadabbur develops that meaning through reflection, internalization, and contextual application. The two should not be treated as a binary opposition because tafsir may incorporate reflective dimensions, while tadabbur continues to require methodological control from tafsir. This study proposes a five-stage conceptual model: reading the verse, establishing its meaning through tafsir, reflecting on its message, internalizing its values, and applying them contextually. Its novelty lies in formulating a methodological sequence that connects interpretation with the actualization of Qur’anic values without equating tadabbur with tafsir. As a conceptual study, the proposed model requires empirical examination among readers, educators, or interpretive communities

این پژوهش به بررسی رابطهٔ روش‌شناختی میان تدبر قرآنی و تفسیر معاصر می‌پردازد و مرزهای معرفت‌شناختی و نقش آن‌ها را در فهم وحی روشن می‌کند. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه‌ای است. منابع اصلی شامل قرآن، قواعد التدبر الأمثل لکتاب‌الله و آثار مرتبط با روش‌شناسی تفسیر بوده و منابع ثانویه شامل مقالات علمی دربارهٔ تدبر، مقاصد قرآن، تعلیم و تربیت قرآنی و تفسیر معاصر می‌باشد. منابع گردآوری‌شده به سه دستهٔ هنجاری، مفهومی-نظری و پژوهش‌های معاصر تقسیم و از طریق تحلیل محتوای مقایسه‌ای بر اساس هدف، موضوع، مبنای معرفتی، ابزار تحلیلی، مراحل اجرایی، ملاک‌های روایی و پیامدهای مورد انتظار تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تفسیر، مبنای علمی برای تعیین معنای آیات قرآن را فراهم می‌کند، در حالی که تدبر این معنا را از طریق بازاندیشی، درونی‌سازی و کاربرد بومی توسعه می‌دهد. این دو نباید به عنوان دوگانگی متقابل تلقی شوند، چرا که تفسیر می‌تواند ابعاد تأملی را دربرگیرد و تدبر همچنان نیازمند کنترل روشی از سوی تفسیر است. این پژوهش یک مدل مفهومی پنج‌مرحله‌ای پیشنهاد می‌کند: قرائت آیه، تعیین معنای آن از طریق تفسیر، تأمل در پیام آن، درونی‌سازی ارزش‌ها و کاربرد بومی آن‌ها. نوآوری پژوهش در تدوین توالی روش‌شناختی است که تفسیر را به تحقق ارزش‌های قرآنی پیوند می‌دهد بدون آنکه تدبر را با تفسیر یکسان فرض کند. به عنوان یک مطالعهٔ مفهومی، مدل پیشنهادی نیازمند آزمون تجربی در میان خوانندگان، مربیان یا جوامع تفسیری است.

The article examines the rising incidence of corruption and apathetic behaviour among public officials in Indonesia, indicating a moral crisis in state governance. This condition reflects the weak implementation of Pancasila’s core values—particularly integrity and empathy—within bureaucratic practices and public leadership. The study aims to analyse the relevance of the values of integrity and empathy embedded in Pancasila's principles as a moral foundation for preventing corruption and for developing ethical public officials. This research uses a qualitative, descriptive-analytical approach, drawing on library research and content analysis of scholarly literature, official documents, and secondary data from credible sources. The analytical framework draws upon the theory of public integrity, empathic leadership, and ethical leadership theory. The findings indicate that the values of integrity and empathy in Pancasila serve a strategic function as catalysts for reconstructing the relationship between citizens and state administrators. Integrity promotes honesty, accountability, and fairness in decision-making, while empathy strengthens public officials’ social and moral sensitivity to societal conditions. Implementing these values can reinforce the moral legitimacy of governance and foster greater public trust in state institutions.

این مقاله به بررسی افزایش موارد فساد و رفتارهای بی‌تفاوت در میان مقامات دولتی اندونزی می‌پردازد که نشان‌دهنده بحران اخلاقی در حکمرانی دولتی است. این وضعیت بازتاب‌دهنده اجرای ضعیف ارزش‌های بنیادی پانچاسیلا، به‌ویژه درستکاری و همدلی، در رویه‌های بوروکراتیک و رهبری عمومی است. هدف این مطالعه تحلیل اهمیت ارزش‌های درستکاری و همدلی نهفته در اصول پانچاسیلا به‌عنوان بنیان اخلاقی برای پیشگیری از فساد و توسعه مقامات دولتی اخلاق‌مدار است. این پژوهش با رویکرد کیفی و توصیفی-تحلیلی انجام شده و مبتنی بر پژوهش کتابخانه‌ای و تحلیل محتوای متون علمی، اسناد رسمی و داده‌های ثانویه از منابع معتبر است. چارچوب تحلیلی پژوهش بر نظریه درستکاری عمومی، رهبری همدلانه و نظریه رهبری اخلاقی استوار است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزش‌های درستکاری و همدلی در پانچاسیلا نقش راهبردی به‌عنوان محرک بازسازی رابطه میان شهروندان و مدیران دولتی ایفا می‌کنند. درستکاری موجب ارتقای صداقت، پاسخگویی و انصاف در تصمیم‌گیری می‌شود و همدلی حساسیت اجتماعی و اخلاقی مقامات دولتی نسبت به شرایط جامعه را تقویت می‌کند. اجرای این ارزش‌ها می‌تواند مشروعیت اخلاقی حکمرانی را تقویت کرده و اعتماد عمومی به نهادهای دولتی را افزایش دهد.

This study aims to reposition K.H. Ahmad Dahlan’s Kiai-Intelek philosophy and examine its relevance to the development of Islamic Religious Education (IRE) teacher competence in the Society 5.0 era. The study employed a qualitative approach using a library research design with a biographical-philosophical orientation. Data were obtained from primary and secondary literature concerning Ahmad Dahlan’s educational thought, including Kiai-Intelek, Tajdid, Al-Ma’un theology, and contemporary studies on IRE teacher competence and Society 5.0. Data were analyzed through content analysis and Gadamerian philosophical hermeneutics by interpreting relevant texts, contextualizing Ahmad Dahlan’s ideas, and reconstructing their implications for contemporary teacher competence. The findings indicate that Ahmad Dahlan’s educational philosophy remains relevant but requires contextual repositioning. Kiai-Intelek provides a foundation for integrating spiritual depth and intellectual competence; Tajdid supports adaptive and innovative teacher development; while Al-Ma’un strengthens the humanistic and social-ethical orientation of education. Based on these dimensions, this study proposes the Transcendental-Facilitator Model, which conceptualizes IRE teachers as educators who integrate spiritual-transcendental, intellectual-critical, adaptive-technological, humanistic-social, and transformative-facilitative competencies. The model positions technology as an educational instrument rather than an ultimate objective and emphasizes the teacher’s role as a critical mediator of knowledge and ethical guide in technology-mediated learning. The study contributes a conceptual framework connecting Ahmad Dahlan’s educational heritage with contemporary teacher professionalism and the human-centered orientation of Society 5.0.

هدف این پژوهش بازنگری فلسفه کیای-انتلک K.H. Ahmad Dahlan و بررسی ارتباط آن با توسعه شایستگی معلمان آموزش دینی اسلامی (IRE) در عصر جامعه ۵.۰ است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از طرح پژوهش کتابخانه‌ای با جهت‌گیری زیست‌نامه‌ای-فلسفی انجام شده است. داده‌ها از منابع اولیه و ثانویه مرتبط با اندیشه‌های آموزشی Ahmad Dahlan، از جمله کیای-انتلک، تجدید (Tajdid)، الهیات المعون (Al-Ma’un) و مطالعات معاصر درباره شایستگی معلمان IRE و جامعه ۵.۰ گردآوری شده‌اند. داده‌ها از طریق تحلیل محتوا و هرمنوتیک فلسفی گادامری با تفسیر متون مرتبط، زمینه‌یابی اندیشه‌های Ahmad Dahlan و بازسازی پیامدهای آن برای شایستگی معلمان معاصر تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که فلسفه آموزشی Ahmad Dahlan همچنان مرتبط است اما نیازمند بازنگری زمینه‌ای می‌باشد. کیای-انتلک بنیانی برای ادغام عمق معنوی و شایستگی فکری فراهم می‌کند؛ تجدید (Tajdid) از توسعه معلمان سازگار و نوآور حمایت می‌کند؛ و الهیات المعون (Al-Ma’un) جهت‌گیری انسانی و اجتماعی-اخلاقی آموزش را تقویت می‌کند. بر اساس این ابعاد، این پژوهش مدل تسهیل‌گر متعالی (Transcendental-Facilitator Model) را پیشنهاد می‌کند که معلمان IRE را به عنوان آموزگارانی که شایستگی‌های معنوی-متعالی، فکری-انتقادی، سازگار-فناورانه، انسانی-اجتماعی و تحول‌آفرین-تسهیل‌گر را ادغام می‌کنند، مفهوم‌سازی می‌کند. این مدل فناوری را به عنوان ابزاری آموزشی و نه هدف نهایی جای می‌دهد و بر نقش معلم به عنوان میانجی انتقادی دانش و راهنمای اخلاقی در یادگیری مبتنی بر فناوری تأکید می‌کند. این پژوهش چارچوب مفهومی‌ای ارائه می‌دهد که میراث آموزشی Ahmad Dahlan را با حرفه‌ای‌گرایی معاصر معلمان و جهت‌گیری انسان‌محور جامعه ۵.۰ پیوند می‌دهد.

Islamic character education faces contemporary challenges in utilizing relevant media to cultivate moral resilience among learners. This study examines the representation of patience (ṣabr) and sincerity (ikhlāṣ) in the film Tenggelamnya Kapal Van Der Wijck (2013) and formulates its pedagogical implications for Islamic character education. Employing a qualitative descriptive approach with multimodal content analysis, data were collected through cinematic observation, transcribing audio-visual units, and analyzing the dramatic structure across four pivotal scenes. The findings reveal that patience and sincerity are articulated through four distinct forms: active resilience in overcoming adversity, spiritual coping (syifā') via Qur'anic recitation (QS. An-Nisa: 36), social sincerity (iḫsân) demonstrated through forgiveness and altruism (QS. Ali 'Imran: 134), and absolute acceptance (riḍā) of divine decree (QS. Yasin: 82–83). These moral values are communicated not through dogmatic narratives, but through contextual character development, physical gestures, and emotional transformations. This study concludes that audio-visual media serves as an effective, reflective instrument for internalizing Islamic values. Practically, these findings offer an innovative pedagogical model for educators to strengthen learners' emotional regulation, social empathy, and spiritual resilience in navigating modern social pressures.

تربیت اخلاقی اسلامی در مواجهه با چالش‌های معاصر، در بهره‌گیری از رسانه‌های مرتبط برای پرورش تاب‌آوری اخلاقی در میان فراگیران قرار دارد. این پژوهش به بررسی بازنمایی صبر (ṣabr) و اخلاص (ikhlāṣ) در فیلم Tenggelamnya Kapal Van Der Wijck (۲۰۱۳) و تبیین پیامدهای تربیتی آن برای تربیت اخلاقی اسلامی می‌پردازد. با به‌کارگیری رویکرد توصیفی-کیفی و تحلیل محتوای چندوجهی، داده‌ها از طریق مشاهده سینمایی، رونویسی واحدهای صوتی-تصویری و تحلیل ساختار دراماتیک در چهار صحنه کلیدی گردآوری شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که صبر و اخلاص در چهار شکل متمایز بیان می‌شوند: تاب‌آوری فعال در مواجهه با دشواری‌ها، مقابله معنوی (syifā') از طریق تلاوت قرآن (سوره نساء: ۳۶)، اخلاص اجتماعی (iḫsân) که از طریق بخشش و ایثار (سوره آل‌عمران: ۱۳۴) نشان داده می‌شود و پذیرش مطلق (riḍā) نسبت به تقدیر الهی (سوره یاسین: ۸۲–۸۳). این ارزش‌های اخلاقی نه از طریق روایت‌های آموزنده، بلکه از طریق رشد شخصیتی زمینه‌مند، حرکات بدنی و تحولات عاطفی منتقل می‌شوند. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که رسانه‌های صوتی-تصویری ابزاری مؤثر و تأمل‌برانگیز برای درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی هستند. به‌طور عملی، این یافته‌ها الگویی نوآورانه برای تقویت تنظیم هیجانی، همدلی اجتماعی و تاب‌آوری معنوی فراگیران در مواجهه با فشارهای اجتماعی معاصر در اختیار مربیان قرار می‌دهد.

This study examines how project-based learning technologies contribute to the professional preparation of future special education teachers in Kazakhstan. A quantitative-supported qualitative research design was employed. The participants consisted of 76 undergraduate students and 11 professors from the History and Pedagogy/Special Pedagogy department at Uzbekali Zhanibekov South Kazakhstan Pedagogical University, selected through convenience sampling. Data were collected through a researcher-developed form including descriptive survey items and open-ended questions. Descriptive data were analyzed using frequencies and percentages, while qualitative responses were analyzed through content analysis. The findings showed that both students and professors conceptualized project-based learning as a practice-oriented approach that connects theoretical knowledge with real pedagogical situations. Participants emphasized that project-based learning contributed to diagnostic skills, corrective-developmental planning, individualized support, communication, collaboration, creativity, problem-solving, and professional confidence. The findings also revealed that project work helped students understand the characteristics and needs of children with special educational needs more deeply. However, limited time, insufficient practical materials, lack of methodological resources, restricted access to real practice settings, and difficulties in group coordination were identified as major implementation challenges. The study concludes that project-based learning technologies can strengthen special education teacher preparation when supported by systematic planning, institutional resources, and authentic practice opportunities.

این مطالعه به بررسی نقش فناوری‌های یادگیری مبتنی بر پروژه در آمادگی حرفه‌ای معلمان آینده آموزش ویژه در قزاقستان می‌پردازد. طرح پژوهش کیفی با پشتیبانی کمی به کار گرفته شد. شرکت‌کنندگان شامل ۷۶ دانشجوی کارشناسی و ۱۱ استاد از گروه تاریخ و علوم تربیتی/پداگوژی ویژه در دانشگاه تربیتی Uzbekali Zhanibekov جنوب قزاقستان بودند که به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. داده‌ها از طریق فرمی که توسط پژوهشگر تدوین شده بود و شامل پرسش‌های توصیفی و سؤالات باز بود، گردآوری شد. داده‌های توصیفی با استفاده از فراوانی و درصد تحلیل شدند و پاسخ‌های کیفی از طریق تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها نشان داد که دانشجویان و اساتید هر دو، یادگیری مبتنی بر پروژه را رویکردی عمل‌محور می‌دانند که دانش نظری را به موقعیت‌های واقعی آموزشی پیوند می‌دهد. شرکت‌کنندگان تأکید کردند که یادگیری مبتنی بر پروژه به ارتقای مهارت‌های تشخیصی، برنامه‌ریزی اصلاحی-توسعه‌ای، حمایت فردی، ارتباط، همکاری، خلاقیت، حل مسئله و اعتماد به نفس حرفه‌ای کمک می‌کند. همچنین یافته‌ها نشان داد که کار پروژه‌ای به دانشجویان کمک کرده است تا ویژگی‌ها و نیازهای کودکان با نیازهای ویژه آموزشی را عمیق‌تر درک کنند. با این حال، محدودیت زمانی، کمبود مواد عملی، فقدان منابع روش‌شناختی، دسترسی محدود به محیط‌های واقعی تمرین و دشواری در هماهنگی گروهی به‌عنوان چالش‌های اصلی اجرا شناسایی شدند. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که فناوری‌های یادگیری مبتنی بر پروژه، در صورت حمایت با برنامه‌ریزی نظام‌مند، منابع نهادی و فرصت‌های تمرین اصیل، می‌توانند آمادگی معلمان آموزش ویژه را تقویت کنند.

The rise of senior influencers on social media is contributing to the reconfiguration of public representations of ageing, challenging ageist stereotypes, and promoting more positive representations of later life. This study explores the emergence of older influencers in Spain, their role in negotiating ageist representations, and in fostering a more inclusive digital environment. An exploratory-descriptive study was conducted, analysing 40 older influencers active on Instagram, TikTok, YouTube, and X. Impact metrics were assessed using Social Blade and Fan Page Karma. Content analysis of 20,370 coded contributions and 12,009 comments identified key attributes and instances of ageist language. Results indicate that Instagram is the dominant platform for women aged +55 focused on fashion, while TikTok is preferred by influencers aged +75 for humorous content. Influencers on X engage with smaller, niche audiences through written posts, whereas Instagram enables broader reach with visually appealing content. Female influencers often employ self-deprecating humour to challenge age and gender stereotypes. Their growing presence highlights the capabilities of older people, offering alternative narratives of later life and social inclusion. This study's strengths lie in its multi-platform approach and the combination of quantitative and qualitative analyses, which provide a comprehensive and nuanced understanding of senior influencers in Spain. These findings underscore the need for further research into the potential of older influencers as advocates for a more age diverse digital culture.

ظهور اینفلوئنسرهای سالمند در شبکه‌های اجتماعی به بازپیکربندی بازنمایی‌های عمومی از سالمندی، به چالش کشیدن کلیشه‌های سن‌گرایانه و ترویج بازنمایی‌های مثبت‌تر از زندگی در سنین بالا کمک می‌کند. این پژوهش به بررسی ظهور اینفلوئنسرهای سالمند در اسپانیا، نقش آن‌ها در مذاکره با بازنمایی‌های سن‌گرایانه و همچنین تقویت محیط دیجیتال فراگیرتر می‌پردازد. یک مطالعه اکتشافی-توصیفی انجام شد که در آن ۴۰ اینفلوئنسر سالمند فعال در اینستاگرام، تیک‌تاک، یوتیوب و X مورد تحلیل قرار گرفتند. شاخص‌های تأثیرگذاری با استفاده از Social Blade و Fan Page Karma ارزیابی شد. تحلیل محتوای ۲۰٬۳۷۰ مشارکت کدگذاری‌شده و ۱۲٬۰۰۹ نظر، ویژگی‌های کلیدی و نمونه‌های زبان سن‌گرایانه را شناسایی کرد. نتایج نشان می‌دهد اینستاگرام پلتفرم غالب برای زنان بالای ۵۵ سال با تمرکز بر مد است، در حالی که تیک‌تاک توسط اینفلوئنسرهای بالای ۷۵ سال برای محتوای طنزآمیز ترجیح داده می‌شود. اینفلوئنسرهای X با مخاطبان کوچک‌تر و خاص‌تر از طریق پست‌های نوشتاری تعامل دارند، در حالی که اینستاگرام امکان دسترسی گسترده‌تر با محتوای بصری جذاب را فراهم می‌کند. اینفلوئنسرهای زن اغلب از طنز خودانتقادی برای به چالش کشیدن کلیشه‌های سنی و جنسیتی استفاده می‌کنند. حضور رو به رشد آن‌ها توانمندی‌های سالمندان را برجسته کرده و روایت‌های جایگزینی از زندگی در سنین بالا و شمول اجتماعی ارائه می‌دهد. نقاط قوت این پژوهش در رویکرد چندپلتفرمی و ترکیب تحلیل‌های کمی و کیفی است که درک جامع و ظریفی از اینفلوئنسرهای سالمند در اسپانیا ارائه می‌دهد. این یافته‌ها بر لزوم پژوهش‌های بیشتر درباره ظرفیت اینفلوئنسرهای سالمند به عنوان مدافعان فرهنگی دیجیتال متنوع از نظر سنی تأکید می‌کند.

Teachers are key actors in curriculum development whose roles significantly influence the quality of learning and educational outcomes. However, teachers are often positioned merely as curriculum implementers, resulting in limited recognition of their broader responsibilities in curriculum planning, implementation, evaluation, and continuous improvement. This study aims to analyze the role of teachers as curriculum developers and examine their contribution to improving learning quality. The study employed a qualitative approach using library research, with data collected from scholarly journal articles, academic books, educational regulations, and other relevant scientific documents. Data were analyzed through content analysis, including data reduction, categorization, interpretation, and synthesis. The findings indicate that teachers contribute to curriculum development by identifying learners' needs and designing instructional plans, implementing innovative and student-centered learning strategies, and conducting reflective evaluation to improve curriculum practices continuously. These integrated roles enable teachers to transform curriculum policies into meaningful learning experiences that are contextual, adaptive, and effective. Consequently, teachers' active involvement throughout the curriculum development cycle plays a crucial role in enhancing learning quality. Therefore, strengthening teachers' professional competencies and expanding their participation in curriculum development are essential strategies for improving the quality and sustainability of education.

معلمان بازیگران کلیدی در توسعه برنامه درسی هستند که نقش آن‌ها تأثیر بسزایی بر کیفیت یادگیری و نتایج آموزشی دارد. با این حال، اغلب معلمان صرفاً به‌عنوان اجراکنندگان برنامه درسی تلقی می‌شوند و در نتیجه، مسئولیت‌های گسترده‌تر آن‌ها در برنامه‌ریزی، اجرا، ارزیابی و بهبود مستمر برنامه درسی کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد. هدف این پژوهش تحلیل نقش معلمان به‌عنوان توسعه‌دهندگان برنامه درسی و بررسی سهم آن‌ها در ارتقای کیفیت یادگیری است. این مطالعه با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است و داده‌ها از مقالات علمی، کتب دانشگاهی، مقررات آموزشی و سایر اسناد علمی مرتبط گردآوری شده‌اند. داده‌ها از طریق تحلیل محتوا شامل کاهش داده، دسته‌بندی، تفسیر و تلفیق مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهد که معلمان با شناسایی نیازهای یادگیرندگان و طراحی طرح‌های آموزشی، اجرای راهبردهای نوآورانه و یادگیرنده‌محور و انجام ارزیابی بازتابی به منظور بهبود مستمر رویه‌های برنامه درسی، در توسعه برنامه درسی نقش‌آفرینی می‌کنند. این نقش‌های یکپارچه به معلمان امکان می‌دهد سیاست‌های برنامه درسی را به تجارب یادگیری معنادار، زمینه‌ای، سازگار و مؤثر تبدیل کنند. بنابراین، مشارکت فعال معلمان در سراسر چرخه توسعه برنامه درسی نقش مهمی در ارتقای کیفیت یادگیری ایفا می‌کند. از این رو، تقویت شایستگی‌های حرفه‌ای معلمان و گسترش مشارکت آن‌ها در توسعه برنامه درسی، راهبردهای اساسی برای بهبود کیفیت و پایداری آموزش به‌شمار می‌رود.

This research is motivated by the rampant character crisis and erosion of manners in the younger generation due to the rapid digital disruption in the Industrial Revolution Era 4.0. This research aims to analyze the values of Islamic education in Surah Luqman and reformulate its relevance as a conceptual and practical framework in the digital era. This type of research is qualitative library research with maudhu'i (thematic) tafsir methods and content analysis techniques based on contextual hermeneutics. The results of the study show that Surah Luqman offers a systematic pedagogical hierarchy: the cultivation of faith/monotheism is related to value formation, the discipline of prayer is related to self-regulation, and the formation of morals provides ethical guidance in cyberspace. Its methodological excellence lies in a dialogical, persuasive (ya bunayya), and exemplary parenting approach (uswah hasanah), which offers an alternative perspective to authoritarian and permissive parenting patterns. This research connects the normative text of the Qur'an and the sociological reality of the cyber age. In conclusion, the educational values of Surah Luqman are relevant to Islamic education in the digital era, particularly in supporting technological skills (khalifah fil 'ardh) as well as moral-spiritual depth ('abdullah). The implications of this study recommend the practical integration of Surah Luqman values into the Islamic education curriculum and family digital literacy strategies.

این پژوهش با انگیزه بحران گسترده شخصیت و فرسایش آداب و رسوم در نسل جوان به دلیل اختلالات سریع دیجیتال در عصر انقلاب صنعتی ۴.۰ انجام شده‌است. هدف این پژوهش تحلیل ارزش‌های تعلیم و تربیت اسلامی در سوره لقمان و بازفرمول‌بندی ارتباط آن به‌عنوان چارچوب مفهومی و عملی در عصر دیجیتال است. نوع پژوهش حاضر، کیفی و از نوع کتابخانه‌ای با روش تفسیر موضوعی (مأدوعی) و تکنیک تحلیل محتوا مبتنی بر هرمنوتیک زمینه‌ای می‌باشد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که سوره لقمان یک سلسله‌مراتب تربیتی نظام‌مند ارائه می‌دهد: پرورش ایمان/توحید با شکل‌گیری ارزش‌ها مرتبط است، انضباط در نماز با خودتنظیمی ارتباط دارد و شکل‌گیری اخلاق، راهنمایی اخلاقی در فضای مجازی فراهم می‌کند. برتری روش‌شناختی آن در رویکرد تربیتی گفت‌وگومحور، اقناعی (یا بُنَیَّ) و الگویی (اُسوَه حسنه) نهفته است که دیدگاهی جایگزین برای الگوهای تربیتی استبدادی و سهل‌گیرانه ارائه می‌دهد. این پژوهش متن هنجاری قرآن و واقعیت جامعه‌شناختی عصر سایبری را به هم پیوند می‌دهد. در نتیجه، ارزش‌های تربیتی سوره لقمان برای تعلیم و تربیت اسلامی در عصر دیجیتال به‌ویژه در حمایت از مهارت‌های فناورانه (خلیفه فی‌الارض) و عمق اخلاقی-معنوی (عبدالله) مرتبط است. پیامدهای این مطالعه، ادغام عملی ارزش‌های سوره لقمان در برنامه درسی تعلیم و تربیت اسلامی و راهبردهای سواد دیجیتال خانواده را توصیه می‌کند.

Background-Education is not only oriented toward cognitive development but also contributes to students’ social and character development. Literary works can provide contextual representations of social relationships, conflicts, and values that are relevant to literature learning. Prie GS’s novel Hidup ini Keras Maka Gebuklah presents adolescent social realities, family relationships, educational experiences, economic inequality, and interpersonal conflict through the character of Ipung. Previous studies of this novel have mainly focused on comparative literary elements, character psychology, and dehumanization. Objectives-This study aims to examine the social values represented in the novel and to analyze their potential relevance as literature teaching material for high school students. Method-This study employed a descriptive qualitative design using documentation, heuristic reading, hermeneutic interpretation, and qualitative content analysis. Relevant textual excerpts were identified, recorded, coded, categorized, and interpreted according to their narrative and social contexts. The credibility of the analysis was strengthened through an audit trail and theoretical cross-checking. Results-The analysis identified twelve categories of social values, namely empathy, caring, kinship, responsibility, solidarity, tolerance, democracy, self-control, self-acceptance, material values, vital values, and spiritual values. These values are represented through character responses, dialogue, family relationships, school experiences, economic conditions, interpersonal conflicts, and reflections on social life. The findings also indicate that the novel has potential relevance for Phase F Indonesian language literature learning because it provides linguistic, psychological, and socio-cultural content that can be integrated into literary appreciation activities. Conclusions-Hidup Ini Keras Maka Gebuklah contains diverse social values that may support literature learning and character-oriented discussion among high school students. However, this study does not empirically establish its classroom suitability because teachers, students, curriculum experts, and classroom implementation were not involved in the research. Therefore, the novel should be considered a potentially relevant literature teaching resource rather than a validated instructional intervention.

زمینه و هدف: آموزش صرفاً معطوف به رشد شناختی نیست، بلکه به رشد اجتماعی و شخصیتی دانش‌آموزان نیز کمک می‌کند. آثار ادبی می‌توانند بازنمایی‌های زمینه‌مند از روابط اجتماعی، تعارضات و ارزش‌هایی ارائه دهند که برای یادگیری ادبیات مرتبط هستند. رمان Hidup ini Keras Maka Gebuklah اثر Prie GS واقعیت‌های اجتماعی نوجوانان، روابط خانوادگی، تجارب آموزشی، نابرابری اقتصادی و تعارضات بین‌فردی را از طریق شخصیت Ipung به تصویر می‌کشد. مطالعات پیشین درباره این رمان عمدتاً بر عناصر تطبیقی ادبی، روان‌شناسی شخصیت و بی‌انسانی تمرکز داشته‌اند. هدف: این پژوهش با هدف بررسی ارزش‌های اجتماعی بازنمایی‌شده در رمان و تحلیل قابلیت ارتباط آن‌ها به‌عنوان مواد آموزشی ادبیات برای دانش‌آموزان دبیرستان انجام شده است. روش: این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از مستندسازی، خوانش هورستیک، تفسیر هرمنوتیکی و تحلیل محتوای کیفی انجام شد. گزیده‌های متنی مرتبط شناسایی، ثبت، کدگذاری، دسته‌بندی و بر اساس زمینه‌های روایی و اجتماعی تفسیر شدند. اعتبار تحلیل از طریق ردپای حسابرسی و تطبیق نظری تقویت شد. یافته‌ها: تحلیل، دوازده مقوله ارزش اجتماعی شامل همدلی، مراقبت، خویشاوندی، مسئولیت‌پذیری، همبستگی، مدارا، دموکراسی، خودمهارگری، خودپذیری، ارزش‌های مادی، ارزش‌های حیاتی و ارزش‌های معنوی را شناسایی کرد. این ارزش‌ها از طریق واکنش‌های شخصیتی، گفتگوها، روابط خانوادگی، تجارب مدرسه‌ای، شرایط اقتصادی، تعارضات بین‌فردی و تأملات درباره زندگی اجتماعی بازنمایی شده‌اند. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که این رمان برای یادگیری ادبیات زبان اندونزیایی در مرحله F دارای قابلیت ارتباط است، زیرا محتوای زبانی، روان‌شناختی و جامعه‌شناختی را ارائه می‌دهد که می‌تواند در فعالیت‌های قدردانی ادبی ادغام شود. نتیجه‌گیری: رمان Hidup Ini Keras Maka Gebuklah دارای ارزش‌های اجتماعی متنوعی است که می‌تواند از یادگیری ادبیات و بحث‌های مبتنی بر شخصیت در میان دانش‌آموزان دبیرستان حمایت کند. با این حال، این پژوهش شایستگی تجربی آن را برای کلاس درس اثبات نمی‌کند، زیرا معلمان، دانش‌آموزان، متخصصان برنامه درسی و اجرای کلاسی در پژوهش مشارکت نداشتند. بنابراین، این رمان باید به‌عنوان منبع بالقوه مرتبط برای آموزش ادبیات در نظر گرفته شود و نه به‌عنوان یک مداخله آموزشی تأییدشده.

The preschool period is a critical time for developing emotional regulation and problem-solving skills. Children frequently encounter various stressors such as separation anxiety, peer bullying, and sibling rivalry, which require effective coping mechanisms. Parental support is crucial in developing children’s problem-solving skills. Children’s literature is an important resource in showing children the problems they may encounter and how to cope with them. This study aims to examine how the role of the family in children’s problem-solving processes is represented in illustrated children’s books and to identify the forms of support portrayed by family members within these narratives. The study was designed as a qualitative document analysis employing purposive criterion sampling to examine selected picturebooks as cultural products. Purposive sampling was used in the research. Ten illustrated books selected for this study were examined through content analysis. As a result of the analysis, the forms of parental participation in the process of developing children’s problem-solving skills in the books were categorized under the dimensions of “metaphorical concretization and cognitive guidance,” “metaphorical concretization and cognitive guidance,” “democratic participation and joint decision-making” and “play, role-playing, and creating a safe rehearsal space.” In the 10 works examined, parents participated in the problem solving process; They have “metaphorically concretized abstract concepts and Cognitive Guidance” “transformed social crises into safe rehearsals by gamifying them,” “exhibited participatory attitudes that encourage democratic participation in decision making processes,” and established an “unshakeable climate of trust through the emotional validation and reassurance strategy” they offered. The findings show that in children’s literature, the family is not merely a figurehead, but is positioned as an “external regulator” that helps children develop coping strategies for dealing with problems.

دوره پیش‌دبستانی، زمان حساسی برای رشد تنظیم هیجانی و مهارت‌های حل مسئله است. کودکان اغلب با استرسورهای مختلفی مانند اضطراب جدایی، زورگویی همسالان و رقابت خواهر و برادری مواجه می‌شوند که نیازمند سازوکارهای مقابله‌ای مؤثر هستند. حمایت والدین در رشد مهارت‌های حل مسئله کودکان نقش حیاتی دارد. ادبیات کودک منبع مهمی برای نشان دادن مشکلات احتمالی پیش روی کودکان و نحوه مقابله با آن‌هاست. هدف این پژوهش بررسی نحوه بازنمایی نقش خانواده در فرایندهای حل مسئله کودکان در کتاب‌های مصور کودکان و شناسایی اشکال حمایت ارائه‌شده توسط اعضای خانواده در این روایت‌ها است. این مطالعه به صورت تحلیل اسنادی کیفی با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند مبتنی بر معیار برای بررسی کتاب‌های مصور منتخب به عنوان محصولات فرهنگی طراحی شده است. در پژوهش از نمونه‌گیری هدفمند استفاده شد. ده کتاب مصور منتخب برای این مطالعه از طریق تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند. بر اساس نتایج تحلیل، اشکال مشارکت والدین در فرایند رشد مهارت‌های حل مسئله کودکان در کتاب‌ها در ابعاد «عینیت‌بخشی استعاری و راهنمایی شناختی»، «مشارکت دموکراتیک و تصمیم‌گیری مشترک» و «بازی، ایفای نقش و ایجاد فضای تمرین امن» دسته‌بندی شدند. در ده اثر بررسی‌شده، والدین در فرایند حل مسئله مشارکت داشته‌اند؛ آن‌ها «مفاهیم انتزاعی را به صورت استعاری عینیت‌بخشی و راهنمایی شناختی ارائه کرده‌اند»، «بحران‌های اجتماعی را با بازی‌سازی به تمرین‌های امن تبدیل کرده‌اند»، «نگرش‌های مشارکتی تشویق‌کننده مشارکت دموکراتیک در فرایندهای تصمیم‌گیری نشان داده‌اند» و با راهبرد «اعتباربخشی هیجانی و اطمینان‌بخشی» فضای اعتماد تزلزل‌ناپذیری ایجاد کرده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که در ادبیات کودک، خانواده صرفاً یک نماد نیست، بلکه به عنوان «تنظیم‌گر بیرونی» جایگاه دارد که به کودکان در توسعه راهبردهای مقابله‌ای برای مواجهه با مشکلات کمک می‌کند.

This study examines the nature of peer discourse in an asynchronous introductory physics course that was intentionally redesigned from traditional discussion formats to process-based tasks requiring students to externalize their thinking through handwritten work, diagrams, concept maps, tables, and structured explanations. Drawing on qualitative content analysis, 64 peer responses generated by 18 students across four discussion modules in mechanics were analyzed. Rather than applying predefined instructional categories or assigning a single dominant code, responses were coded inductively to identify all discursive moves present within each contribution, allowing multiple overlapping forms of engagement to be captured within individual responses. The analysis revealed that peer discourse was strongly characterized by active engagement, including probing reasoning, interpreting representations, negotiating conceptual understanding, co-constructing explanations, and extending ideas. Conceptual negotiation and probing reasoning were particularly prominent, indicating sustained attention to underlying physics concepts and solution processes, while surface-level responses constituted a relatively small portion of the dataset. Qualitative examination of full student responses further demonstrated that individual contributions frequently integrated multiple discursive moves, highlighting the layered and dynamic nature of peer interaction. These findings suggest that process-based task design not only supports individual reasoning but also reshapes peer discourse by centering visible thinking and reasoning processes. In the context of increasing reliance on AI tools, this approach offers a pathway for promoting authentic student engagement and reducing dependence on answer-focused interactions. The study contributes to understanding how instructional design influences peer interaction and highlights the potential of structured, process-oriented discourse as a site of learning in asynchronous environments.

این مطالعه به بررسی ماهیت گفتمان همتایان در یک دوره مقدماتی فیزیک غیرهمزمان می‌پردازد که به طور هدفمند از قالب‌های سنتی بحث به وظایف مبتنی بر فرایند بازطراحی شده است؛ به گونه‌ای که دانشجویان ملزم به برون‌سازی تفکر خود از طریق کار دست‌نویس، نمودارها، نقشه‌های مفهومی، جداول و توضیحات ساختاریافته می‌شوند. با بهره‌گیری از تحلیل محتوای کیفی، ۶۴ پاسخ همتایانه تولیدشده توسط ۱۸ دانشجو در چهار ماژول بحث در حوزه مکانیک مورد تحلیل قرار گرفت. به جای به‌کارگیری دسته‌بندی‌های آموزشی از پیش تعیین‌شده یا اختصاص یک کد غالب به هر پاسخ، کدگذاری به صورت استقرایی انجام شد تا تمامی حرکات گفتمانی موجود در هر مشارکت شناسایی شود و امکان ثبت اشکال مختلف و همپوشان مشارکت در پاسخ‌های فردی فراهم گردد. تحلیل‌ها نشان داد که گفتمان همتایان به طور بارزی با مشارکت فعال مشخص می‌شود، از جمله کاوش استدلال، تفسیر بازنمایی‌ها، مذاکره مفهومی، هم‌ساخت توضیحات و گسترش ایده‌ها. مذاکره مفهومی و کاوش استدلال به ویژه برجسته بودند و نشان‌دهنده توجه پایدار به مفاهیم بنیادی فیزیک و فرایندهای حل مسئله بودند، در حالی که پاسخ‌های سطحی بخش نسبتاً کوچکی از داده‌ها را تشکیل می‌دادند. بررسی کیفی پاسخ‌های کامل دانشجویان همچنین نشان داد که مشارکت‌های فردی اغلب چندین حرکت گفتمانی را در خود ادغام می‌کنند و ماهیت لایه‌لایه و پویای تعامل همتایان را برجسته می‌سازند. این یافته‌ها حاکی از آن است که طراحی وظایف مبتنی بر فرایند نه تنها از استدلال فردی حمایت می‌کند، بلکه گفتمان همتایان را نیز با تمرکز بر فرایندهای تفکر و استدلال آشکار بازشکل می‌دهد. در زمینه افزایش اتکا به ابزارهای هوش مصنوعی، این رویکرد مسیری برای ارتقای مشارکت اصیل دانشجویان و کاهش وابستگی به تعاملات مبتنی بر پاسخ فراهم می‌کند. این مطالعه به درک چگونگی تأثیر طراحی آموزشی بر تعامل همتایان کمک می‌کند و ظرفیت بالقوه گفتمان ساختاریافته و فرایندمحور را به عنوان بستری برای یادگیری در محیط‌های غیرهمزمان برجسته می‌سازد.

This research aimed to: 1) investigate the current conditions, desirable conditions, and priority needs for enhancing the digital leadership of teachers under the Mahasarakham Primary Educational Service Area Office 3; and 2) develop a program for enhancing teachers’ digital leadership. The study employed a research and development (R&D) design consisting of two phases. The sample comprised 278 teachers selected through proportionate stratified random sampling. Five administrators and teachers were purposively selected to provide best-practice information, and five experts were purposively selected to evaluate the program. The instruments were a questionnaire, a semi-structured interview form, and a program appropriateness and feasibility evaluation form. The questionnaire had IOC values of 0.80–1.00 and reliability coefficients of 0.867 and 0.921 for the current and desirable conditions, respectively. Data were collected through questionnaires, interviews, and expert evaluation. Percentage, mean, standard deviation, the Modified Priority Needs Index (PNImodified), and content analysis were used. The findings were: 1) the overall current condition was moderate ( = 2.93), whereas the desirable condition was at the highest level ( = 4.68). Priority needs were digital literacy (0.916), technology for measurement and assessment (0.651), digital technology for teaching and learning (0.473), and digital resource management (0.439); and 2) the program consisted of objectives, principles and structure, four content modules, development methods using training, study visits, and workplace practice based on the 70:20:10 model, and evaluation. Overall program appropriateness and feasibility were rated at a high level.

این پژوهش با اهداف: ۱) بررسی وضعیت موجود، وضعیت مطلوب و نیازهای اولویت‌دار برای ارتقای رهبری دیجیتال معلمان تحت پوشش اداره آموزش و پرورش ابتدایی منطقه ۳ مهاساراکام؛ و ۲) توسعه برنامه‌ای برای ارتقای رهبری دیجیتال معلمان انجام شد. این مطالعه با طرح پژوهش و توسعه (R&D) در دو مرحله صورت گرفت. نمونه شامل ۲۷۸ معلم بود که با روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای متناسب انتخاب شدند. پنج نفر از مدیران و معلمان به صورت هدفمند برای ارائه اطلاعات بهترین تجارب و پنج نفر از خبرگان به صورت هدفمند برای ارزیابی برنامه انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه، فرم مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و فرم ارزیابی مناسب بودن و امکان‌پذیری برنامه بود. مقادیر IOC پرسشنامه بین ۰.۸۰ تا ۱.۰۰ و ضرایب پایایی برای وضعیت موجود و وضعیت مطلوب به ترتیب ۰.۸۶۷ و ۰.۹۲۱ بود. داده‌ها از طریق پرسشنامه، مصاحبه و ارزیابی خبرگان گردآوری شد. برای تحلیل داده‌ها از درصد، میانگین، انحراف معیار، شاخص نیازهای اولویت‌دار اصلاح‌شده (PNImodified) و تحلیل محتوا استفاده شد. یافته‌ها نشان داد: ۱) وضعیت موجود به طور کلی در سطح متوسط ( = ۲.۹۳) و وضعیت مطلوب در بالاترین سطح ( = ۴.۶۸) قرار داشت. نیازهای اولویت‌دار شامل سواد دیجیتال (۰.۹۱۶)، فناوری برای سنجش و ارزیابی (۰.۶۵۱)، فناوری دیجیتال برای آموزش و یادگیری (۰.۴۷۳) و مدیریت منابع دیجیتال (۰.۴۳۹) بود؛ و ۲) برنامه شامل اهداف، اصول و ساختار، چهار ماژول محتوایی، روش‌های توسعه با استفاده از آموزش، بازدیدهای مطالعاتی و تمرین در محیط کار بر اساس مدل ۷۰:۲۰:۱۰ و ارزیابی بود. مناسب بودن و امکان‌پذیری کلی برنامه در سطح بالا ارزیابی شد.

The purpose of this study is to examine how teachers perceive measurement and evaluation through written exam within the scope of the Türkiye Century Education Model and to investigate their opinions on this practice. The study was conducted using the descriptive qualitative study method, one of the qualitative research designs. Participants consisted of 26 teachers (11 male, 15 female) working in public middle schools and high schools in the Çeltik district of Konya province who administer written exams. Data were collected through semi-structured interviews and analyzed using content analysis. The findings include teachers' positive and negative views on written exams, the effects of these practices on learning outcomes, the difficulties encountered in the process, and their suggestions regarding the practice. Teachers' positive views on written exams include reliability, validity, suitability for learning outcomes, and providing feedback, while their negative views stem from test anxiety, the length of preparation time, and the additional workload for teachers. The effects of written exams on learning were classified as positive, negative, and variable; among the positive effects, motivation and the development of study habits stood out, while among the negative effects, anxiety and the inability to measure actual learning were emphasized. The challenges encountered were addressed in three groups: student-based, teacher-based, and method-based. Teachers suggested diversifying assessment methods, emphasizing process-based assessment, and focusing on writing skills.

هدف این پژوهش بررسی ادراک معلمان از سنجش و ارزیابی از طریق آزمون کتبی در چارچوب مدل آموزش سده ترکیه و بررسی دیدگاه‌های آنان نسبت به این شیوه است. این پژوهش با استفاده از روش مطالعه کیفی توصیفی، که یکی از طرح‌های پژوهش کیفی است، انجام شده است. شرکت‌کنندگان شامل ۲۶ معلم (۱۱ مرد، ۱۵ زن) شاغل در مدارس متوسطه اول و دوم دولتی در منطقه چلتیک استان قونیه بودند که آزمون کتبی برگزار می‌کنند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها شامل دیدگاه‌های مثبت و منفی معلمان درباره آزمون‌های کتبی، تأثیرات این شیوه‌ها بر پیامدهای یادگیری، دشواری‌های موجود در فرایند و پیشنهادهای آنان درباره این شیوه است. دیدگاه‌های مثبت معلمان درباره آزمون‌های کتبی شامل پایایی، روایی، تناسب با اهداف یادگیری و فراهم‌کردن بازخورد است، در حالی که دیدگاه‌های منفی ناشی از اضطراب آزمون، طولانی بودن زمان آماده‌سازی و افزایش حجم کار معلمان می‌باشد. تأثیرات آزمون‌های کتبی بر یادگیری به سه دسته مثبت، منفی و متغیر تقسیم شد؛ در میان تأثیرات مثبت، انگیزش و تقویت عادات مطالعه برجسته بود و در میان تأثیرات منفی، اضطراب و ناتوانی در سنجش واقعی یادگیری مورد تأکید قرار گرفت. چالش‌های موجود در سه گروه دانش‌آموزمحور، معلم‌محور و روش‌محور بررسی شد. معلمان پیشنهاد کردند که روش‌های ارزیابی متنوع شود، بر ارزیابی فرایندمحور تأکید گردد و مهارت‌های نوشتاری مورد توجه قرار گیرد.

This study aims to examine the perspectives of fourth-grade primary school teachers regarding the instruction of democratic values within the social studies course. The research was conducted using a qualitative methodology and employed a case study design. The study group consisted of 40 primary school teachers working in the Toroslar district of Mersin during the 2024–2025 academic year. Data were collected through a Teacher Interview Form comprising seven open-ended questions and analyzed using content analysis. The findings indicate that teachers consider the teaching of democratic values to be highly important. Justice, respect, equality, and tolerance were identified as the democratic values most frequently emphasized in classroom instruction. Conversely, responsibility, respect, and tolerance were reported as the values most commonly lacking among students. Active participation, drama, storytelling, and teacher role modeling emerged as the most effective pedagogical approaches for fostering democratic values. Additionally, reading activities and storytelling were highlighted as essential tools for value acquisition. Based on these results, it is recommended that reading and storytelling activities considered effective by teachers be supported through children’s literature themed around democratic values. Furthermore, the curriculum should allocate greater emphasis to inclusive educational practices and cultural awareness activities aimed at enhancing respect for diversity and strengthening social tolerance.

هدف این پژوهش بررسی دیدگاه‌های معلمان پایه چهارم ابتدایی نسبت به آموزش ارزش‌های دموکراتیک در درس مطالعات اجتماعی است. این پژوهش با استفاده از روش کیفی و با رویکرد مطالعه موردی انجام شده است. گروه مورد مطالعه شامل ۴۰ نفر از معلمان ابتدایی شاغل در منطقه توروسلار شهر مرسین در سال تحصیلی ۲۰۲۴–۲۰۲۵ بود. داده‌ها از طریق فرم مصاحبه معلمان که شامل هفت پرسش باز بود گردآوری و با روش تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که معلمان آموزش ارزش‌های دموکراتیک را بسیار مهم تلقی می‌کنند. عدالت، احترام، برابری و مدارا به عنوان ارزش‌های دموکراتیک که بیشترین تأکید را در آموزش کلاسی دارند شناسایی شدند. در مقابل، مسئولیت‌پذیری، احترام و مدارا به عنوان ارزش‌هایی که بیشترین کمبود را در میان دانش‌آموزان دارند گزارش شده‌اند. مشارکت فعال، نمایش، قصه‌گویی و الگو بودن معلم به عنوان مؤثرترین رویکردهای آموزشی در تقویت ارزش‌های دموکراتیک مطرح شده‌اند. همچنین، فعالیت‌های مطالعه و قصه‌گویی به عنوان ابزارهای اساسی برای کسب ارزش‌ها مورد تأکید قرار گرفته‌اند. بر اساس این نتایج، توصیه می‌شود فعالیت‌های مطالعه و قصه‌گویی که از نظر معلمان مؤثر تلقی می‌شوند، از طریق ادبیات کودک با محوریت ارزش‌های دموکراتیک تقویت شوند. علاوه بر این، برنامه درسی باید توجه بیشتری به شیوه‌های آموزشی فراگیر و فعالیت‌های آگاهی فرهنگی با هدف ارتقای احترام به تنوع و تقویت مدارا اجتماعی اختصاص دهد.

Purpose: This study examines the historical development of Qur'anic exegesis (Tafsir), the formation of scholarly and ethical qualifications for the mufassir, and women's contributions to Qur'anic interpretation. It addresses a gap in studies that commonly treat the historical evolution of Tafsir, exegetical qualifications, and women's contributions as separate themes. Design/methodology/approach: The study employs a qualitative design combining historical and descriptive-analytical approaches. Primary sources include classical works of Qur'anic sciences and Tafsir, particularly al-Itqān by al-Suyuti and al-Burhān by al-Zarkashi, complemented by contemporary academic literature. Data were collected through library research and literature review and analyzed using content analysis and critical comparison. Findings: The analysis identifies five broad stages in the development of Tafsir, showing a transition from transmitted explanations in the Prophetic and early generations to more systematic analysis, codification, and diverse exegetical approaches. This development contributed to the formulation of scientific and ethical qualifications for mufassirs, including mastery of Arabic and related Islamic sciences, methodological competence, sound belief, intellectual rigor, and freedom from personal bias. The study also identifies sustained contributions by women exegetes across historical periods, demonstrating women's participation in the development of Tafsir. Research implications/limitations: The findings provide a reference for Qur'anic studies curricula and methodological discussions concerning responsible interpretation. The study is limited to a general historical overview and selected representative sources rather than an exhaustive comparison of all exegetical schools. Originality/value: The study offers an integrated analytical perspective linking Tafsir's historical evolution, mufassir qualifications, and women's contributions within a single methodological framework.

هدف: این پژوهش به بررسی سیر تاریخی تفسیر قرآن، شکل‌گیری شرایط علمی و اخلاقی مفسر و نقش زنان در تفسیر قرآن می‌پردازد. این مطالعه به خلأیی پاسخ می‌دهد که در آن معمولاً تحول تاریخی تفسیر، شرایط مفسر و نقش زنان به عنوان موضوعاتی مجزا بررسی می‌شوند. روش/رویکرد پژوهش: این پژوهش با رویکرد کیفی و با ترکیب روش‌های تاریخی و توصیفی-تحلیلی انجام شده است. منابع اصلی شامل آثار کلاسیک علوم قرآنی و تفسیری، به ویژه الاتقان اثر سیوطی و البرهان اثر زرکشی، و همچنین ادبیات دانشگاهی معاصر است. داده‌ها از طریق پژوهش کتابخانه‌ای و مرور متون گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوا و مقایسه انتقادی تحلیل شده‌اند. یافته‌ها: تحلیل انجام‌شده پنج مرحله کلی در تحول تفسیر را شناسایی می‌کند که گذار از تبیین‌های نقلی در عصر پیامبر و نسل‌های نخستین به تحلیل نظام‌مندتر، تدوین و رویکردهای تفسیری متنوع را نشان می‌دهد. این تحول به تدوین شرایط علمی و اخلاقی مفسر، از جمله تسلط بر زبان عربی و علوم اسلامی مرتبط، توانمندی روشی، اعتقاد صحیح، دقت فکری و رهایی از تعصب شخصی انجامیده است. همچنین پژوهش به نقش مستمر زنان مفسر در دوره‌های تاریخی مختلف اشاره دارد و مشارکت زنان در تحول تفسیر را نشان می‌دهد. پیامدها/محدودیت‌های پژوهش: یافته‌ها می‌تواند به عنوان مرجع برای برنامه‌های درسی مطالعات قرآنی و مباحث روشی درباره تفسیر مسئولانه مورد استفاده قرار گیرد. این پژوهش به مرور تاریخی کلی و منابع منتخب نماینده محدود است و مقایسه جامع همه مکاتب تفسیری را دربرنمی‌گیرد. اصالت/ارزش: این پژوهش با ارائه دیدگاهی تحلیلی و یکپارچه، تحول تاریخی تفسیر، شرایط مفسر و نقش زنان را در یک چارچوب روشی واحد پیوند می‌دهد.

This study examined pre-tertiary students’ geometric problem-solving performance, the distribution of their errors across Van Hiele levels of geometric reasoning, and the nature of these errors using Newman's Error Hierarchical Model. A descriptive quantitative research design, complemented by qualitative content analysis of students’ written responses, was adopted. The sample comprised 300 final-year students selected through stratified random sampling. Data were collected using a researcher-designed Geometry Problem-Solving Test consisting of twelve open-ended items aligned with the senior high school geometry curriculum. Students’ responses were analysed using frequency and percentage distributions, while error patterns were classified using Newman's framework and mapped onto Van Hiele levels. The findings showed generally low performance in geometry problem solving, with most students scoring within the lower performance range. Error analysis indicated that students at lower Van Hiele levels, particularly visualisation and analysis, exhibited higher frequencies of comprehension and transformation errors. In contrast, students at higher reasoning levels showed fewer conceptual and representational difficulties but continued to experience process skills and encoding errors. The findings indicate different patterns of problem-solving errors observed among students demonstrating different levels of geometric reasoning. The results demonstrate the value of interpreting students’ geometric problem-solving through both the Van Hiele and Newman frameworks, providing complementary perspectives on students’ reasoning and the errors evident in their solution processes.

این مطالعه به بررسی عملکرد حل مسئله هندسی دانش‌آموزان پیش‌دانشگاهی، توزیع خطاهای آنان در سطوح استدلال هندسی ون هیله و ماهیت این خطاها با استفاده از مدل سلسله‌مراتبی خطای نیومن پرداخت. طرح پژوهش کمی توصیفی، همراه با تحلیل محتوای کیفی پاسخ‌های کتبی دانش‌آموزان، اتخاذ شد. نمونه شامل ۳۰۰ دانش‌آموز سال آخر بود که به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از آزمون حل مسئله هندسه طراحی‌شده توسط پژوهشگر، متشکل از دوازده سؤال بازپاسخ منطبق با برنامه درسی هندسه دبیرستان، گردآوری شد. پاسخ‌های دانش‌آموزان با استفاده از توزیع فراوانی و درصد تحلیل گردید و الگوهای خطا با چارچوب نیومن طبقه‌بندی و بر سطوح ون هیله نگاشته شد. یافته‌ها نشان داد که به طور کلی عملکرد حل مسئله هندسی پایین بوده و اکثر دانش‌آموزان در دامنه عملکرد پایین قرار گرفتند. تحلیل خطاها نشان داد که دانش‌آموزان در سطوح پایین‌تر ون هیله، به ویژه تجسم و تحلیل، فراوانی بیشتری از خطاهای درک مطلب و تبدیل را نشان دادند. در مقابل، دانش‌آموزان در سطوح بالاتر استدلال، دشواری‌های مفهومی و بازنمایی کمتری داشتند اما همچنان با خطاهای مهارت فرایندی و رمزگذاری مواجه بودند. یافته‌ها نشان‌دهنده الگوهای متفاوت خطاهای حل مسئله در میان دانش‌آموزانی است که سطوح مختلفی از استدلال هندسی را نشان می‌دهند. نتایج ارزش تفسیر حل مسئله هندسی دانش‌آموزان از طریق چارچوب‌های ون هیله و نیومن را نشان می‌دهد که دیدگاه‌های مکملی درباره استدلال دانش‌آموزان و خطاهای آشکار در فرایند حل آنان فراهم می‌کند.

Can decades of Zen meditation leave measurable traces in the practitioner’s natural language? Long-term contemplative practice is widely understood to reshape emotion regulation, self-referential processing, and perceptual engagement, yet empirical research on these transformations has been fundamentally constrained by two limitations: an observation window of weeks to months at most, and an almost exclusive reliance on self-report and neuroimaging measures that cannot reach the automated, prereflective dimensions of psychological life most directly reshaped by sustained practice. This study applies computational quantitative content analysis to nine major poetry collections by the American Zen practitioner-poet Gary Snyder, spanning six decades (1959-2015), to test three directional hypotheses derived from core Zen concepts: affective settling ( ānxīn , H1), self-referential attenuation ( anātman , H2), and perceptual despecification ( ānimitta , H3). Each hypothesis is held against a rival explanation as a falsification reference. The results reveal career-long changes across three analytical domains: negative-emotion vocabulary declines monotonically while positive and neutral categories show no statistically detectable trend; first-person pronouns, somatic vocabulary, grammatical agency, and cognitive certainty converge in decline across four distinct linguistic layers; embodied sensory specificity thins systematically while vocabulary drifts toward greater abstraction. Changepoint detection offers descriptive corroboration of the periodization. A comparison with a contemporaneous non-practicing poet (Wendell Berry) is descriptive in evidential status: the affective and self-referential trends are significant in Snyder but not in Berry, direct tests of the between-poet differences do not yield differences that are robust across interval-construction methods, and sensory thinning appears in both poets and may reflect processes shared across long poetic careers. These findings constitute what is, to our knowledge, the longest longitudinal linguistic record of a verified long-term Zen practitioner–documenting career-long changes that are consistent with, though not attributable to, sustained practice–and demonstrate the distinctive methodological value of naturally produced creative texts as a comparatively non-reactive observational window for studying long-term contemplative transformation.

آیا دهه‌ها مراقبه ذن می‌تواند ردپای قابل سنجشی در زبان طبیعی کنشگر بر جای گذارد؟ به طور گسترده پذیرفته شده است که تمرین تأملی بلندمدت، تنظیم هیجان، پردازش خودارجاعی و درگیری ادراکی را بازشکل می‌دهد، اما پژوهش‌های تجربی درباره این دگرگونی‌ها به طور بنیادین با دو محدودیت مواجه بوده‌اند: پنجره مشاهده‌ای که در بهترین حالت از چند هفته تا چند ماه را دربر می‌گیرد، و اتکای تقریباً انحصاری بر سنجه‌های خودگزارشی و تصویربرداری عصبی که قادر به دسترسی به ابعاد خودکار و پیشاتأملی زندگی روان‌شناختی که بیشترین تأثیر را از تمرین پایدار می‌پذیرند، نیستند. این مطالعه با به‌کارگیری تحلیل محتوای کمی محاسباتی بر نه مجموعه شعر اصلی از شاعر و کنشگر ذن آمریکایی Gary Snyder، در بازه‌ای شش دهه‌ای (۱۹۵۹ تا ۲۰۱۵)، سه فرضیه جهت‌دار برگرفته از مفاهیم محوری ذن را می‌آزماید: آرام‌گیری عاطفی (ānxīn، H1)، کاهش خودارجاعی (anātman، H2)، و کاهش ویژگی‌مندی ادراکی (ānimitta، H3). هر فرضیه در برابر یک تبیین رقیب به عنوان مرجع ابطال قرار گرفته است. نتایج، تغییرات شغلی در سه حوزه تحلیلی را نشان می‌دهد: واژگان هیجان منفی به طور یکنواخت کاهش می‌یابد، در حالی که دسته‌های مثبت و خنثی روند آماری قابل تشخیصی نشان نمی‌دهند؛ ضمایر اول شخص، واژگان جسمانی، عاملیت دستوری و قطعیت شناختی در چهار لایه زبانی متمایز به طور همگرا کاهش می‌یابند؛ ویژگی‌مندی حسی تجسم‌یافته به طور نظام‌مند کاهش می‌یابد و واژگان به سمت انتزاع بیشتر میل می‌کند. شناسایی نقطه تغییر، تأیید توصیفی دوره‌بندی را فراهم می‌کند. مقایسه با یک شاعر معاصر غیرکنشگر (Wendell Berry) از حیث شواهد توصیفی است: روندهای عاطفی و خودارجاعی در Snyder معنادار است اما در Berry چنین نیست، آزمون‌های مستقیم تفاوت بین شاعران تفاوت‌هایی را نشان نمی‌دهد که در روش‌های مختلف ساخت بازه زمانی پایدار باشند، و کاهش ویژگی‌مندی حسی در هر دو شاعر مشاهده می‌شود و ممکن است بازتاب فرایندهای مشترک در طول دوران حرفه‌ای شاعری باشد. این یافته‌ها، به دانش ما، طولانی‌ترین سابقه زبانی طولی یک کنشگر ذن تأییدشده را تشکیل می‌دهد—و تغییرات شغلی را مستند می‌کند که با تمرین پایدار سازگار است، هرچند به آن منتسب نمی‌شود—و ارزش روش‌شناختی متمایز متون خلاقانه تولیدشده به طور طبیعی را به عنوان پنجره مشاهده‌ای نسبتاً غیرواکنشی برای مطالعه دگرگونی تأملی بلندمدت نشان می‌دهد.

Saudi Arabia’s Vision 2030 positions higher education as a strategic driver of sustainable development, yet the linkages between national policy instruments and institutional e-learning governance remain only partially explicit and have received limited integrated analysis. This study examines how selected national policy instruments collectively structure e-learning governance in relation to sustainable higher education. An integrated qualitative policy analysis was conducted on three publicly available Saudi national instruments, the Ministry of Education’s General Education Strategic Plan 2020–2030 , the National eLearning Center’s E-Learning Standards , and the Human Capability Development Program’s 2025 Annual Report . The analysis combined directed qualitative content analysis with cross-document thematic synthesis organised around six governance dimensions: strategic alignment, quality assurance, digital infrastructure, innovation and adaptive learning, human-capability development, and accountability and performance measurement. The findings identified substantial convergence in strategic direction and human-capability development, together with functional complementarity across the strategic, regulatory, and implementation-oriented roles represented by the three instruments. The analysis also revealed differentiated treatment of digital infrastructure, innovation, performance measurement, and accountability, particularly in the extent to which digital-learning performance mechanisms are explicitly connected to broader strategic, human-capability, and sustainability-oriented outcomes. The National Digital Learning Indicator (NDLI) and institutional e-learning KPIs provide an established digital-learning performance architecture, whilst explicit cross-framework linkages between these mechanisms and broader national outcome frameworks remain comparatively limited within the analysed corpus. Building on these findings, the study develops the Integrated E-Learning Sustainability Governance Framework (IELSGF) as an analytically derived and provisional conceptual framework that distinguishes empirically observed policy anchors from proposed integrative linkages. The IELSGF provides a structured basis for policy development, future empirical validation, refinement, and comparative application within Saudi Arabia and other multi-actor higher-education governance contexts.

چشم‌انداز ۲۰۳۰ عربستان سعودی، آموزش عالی را به عنوان محرک راهبردی توسعه پایدار معرفی می‌کند، اما پیوندهای میان ابزارهای سیاستی ملی و حاکمیت آموزش الکترونیکی در سطح نهادی تنها تا حدی به‌صورت صریح بیان شده‌اند و تحلیل یکپارچه محدودی دریافت کرده‌اند. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه برخی ابزارهای سیاستی ملی به‌صورت جمعی ساختار حاکمیت آموزش الکترونیکی را در ارتباط با آموزش عالی پایدار شکل می‌دهند. یک تحلیل سیاستی کیفی یکپارچه بر روی سه ابزار ملی عربستان سعودی که به‌صورت عمومی در دسترس هستند انجام شد: برنامه راهبردی آموزش عمومی وزارت آموزش (۲۰۲۰–۲۰۳۰)، استانداردهای آموزش الکترونیکی مرکز ملی آموزش الکترونیکی، و گزارش سالانه ۲۰۲۵ برنامه توسعه قابلیت‌های انسانی. تحلیل با ترکیب تحلیل محتوای کیفی هدایت‌شده و سنتز موضوعی میان‌سندی، حول شش بُعد حاکمیتی سازمان‌دهی شد: همسویی راهبردی، تضمین کیفیت، زیرساخت دیجیتال، نوآوری و یادگیری تطبیقی، توسعه قابلیت‌های انسانی، و پاسخگویی و سنجش عملکرد. یافته‌ها همگرایی قابل توجهی در جهت‌گیری راهبردی و توسعه قابلیت‌های انسانی، همراه با مکملیت کارکردی در نقش‌های راهبردی، مقرراتی و اجرایی نمایان‌شده توسط سه ابزار را شناسایی کردند. تحلیل همچنین به تفاوت در پرداختن به زیرساخت دیجیتال، نوآوری، سنجش عملکرد و پاسخگویی اشاره داشت، به‌ویژه در میزان اتصال صریح سازوکارهای عملکرد یادگیری دیجیتال به پیامدهای راهبردی، قابلیت انسانی و پایداری در سطح کلان. شاخص ملی یادگیری دیجیتال (NDLI) و شاخص‌های کلیدی عملکرد آموزش الکترونیکی نهادی، معماری تثبیت‌شده‌ای برای عملکرد یادگیری دیجیتال فراهم می‌کنند، در حالی که پیوندهای صریح میان‌چارچوبی میان این سازوکارها و چارچوب‌های پیامدی ملی گسترده‌تر، در مجموعه تحلیل‌شده نسبتاً محدود باقی مانده‌اند. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش چارچوب حاکمیت پایداری آموزش الکترونیکی یکپارچه (IELSGF) را به عنوان چارچوب مفهومی مشتق‌شده تحلیلی و موقت توسعه می‌دهد که لنگرهای سیاستی مشاهده‌شده تجربی را از پیوندهای یکپارچه پیشنهادی متمایز می‌سازد. IELSGF مبنایی ساختاریافته برای توسعه سیاست، اعتبارسنجی تجربی آینده، اصلاح و کاربرد تطبیقی در عربستان سعودی و سایر زمینه‌های حاکمیت آموزش عالی چندبازیگری فراهم می‌کند.

The increasing emphasis on measurable teacher competencies has intensified scholarly attention toward mathematics teaching skills (MTS). However, the indicators underpinning effective mathematics teaching remain fragmented across the literature. This study aims to map global research trends and identify key indicators of mathematics teaching skills through a systematic review and bibliometric analysis. Scopus-indexed publications published between 2015 and 2025 were searched. Studies explicitly addressing mathematics teaching skills were considered eligible for inclusion. A total of 212 records were identified and screened following the PRISMA 2020 framework through identification, screening, eligibility, and inclusion stages. After applying the selection criteria, 18 studies were included in the final review. To provide a broader overview of the field, bibliometric analysis was conducted on 59 records that passed title and abstract screening. VOSviewer was used to analyze publication trends, co-authorship networks, keyword co-occurrence, and citation patterns, while the included studies were synthesized thematically to identify mathematics teaching skill indicators. The findings reveal a steady increase in research output over the past decade, reflecting growing international attention to the professionalization of mathematics teachers. The most dominant dimension identified across the literature was the integration of Content Knowledge (CK) and Pedagogical Knowledge (PK), accounting for 53.7% of the studies. This was followed by Content Knowledge (CK) as a standalone dimension (20.9%). The third most prominent dimensions were the integration of Content Knowledge and Technological Knowledge (CK–TK), Technological Pedagogical Content Knowledge (TPCK), and Continuous Professional Development (CPD), each representing 7.5% of the studies. Open Science Framework (OSF), DOI: https://doi.org/10.17605/OSF.IO/64KUZ (reported in the Data Availability Statement).

تأکید فزاینده بر شایستگی‌های قابل سنجش معلمان، توجه پژوهشی به مهارت‌های تدریس ریاضیات (MTS) را افزایش داده است. با این حال، شاخص‌های زیربنایی تدریس مؤثر ریاضیات در متون پژوهشی پراکنده باقی مانده‌اند. هدف این مطالعه، ترسیم روندهای پژوهشی جهانی و شناسایی شاخص‌های کلیدی مهارت‌های تدریس ریاضیات از طریق مرور نظام‌مند و تحلیل کتاب‌سنجی است. انتشارات نمایه‌شده در Scopus که بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ منتشر شده‌اند، جست‌وجو شدند. مطالعاتی که به‌طور صریح به مهارت‌های تدریس ریاضیات پرداخته‌اند، برای ورود به پژوهش واجد شرایط در نظر گرفته شدند. در مجموع ۲۱۲ رکورد شناسایی و مطابق با چارچوب PRISMA 2020 در مراحل شناسایی، غربالگری، احراز صلاحیت و ورود، بررسی شدند. پس از اعمال معیارهای انتخاب، ۱۸ مطالعه در مرور نهایی گنجانده شد. به‌منظور ارائه نمایی کلی‌تر از حوزه، تحلیل کتاب‌سنجی بر روی ۵۹ رکورد که از مرحله غربالگری عنوان و چکیده عبور کرده بودند، انجام شد. برای تحلیل روندهای انتشار، شبکه‌های هم‌نویسندگی، هم‌رخدادی کلیدواژه‌ها و الگوهای استناد از نرم‌افزار VOSviewer استفاده شد و مطالعات واردشده به‌صورت موضوعی برای شناسایی شاخص‌های مهارت تدریس ریاضیات ترکیب گردیدند. یافته‌ها نشان‌دهنده افزایش پیوسته تولیدات پژوهشی در دهه گذشته است که بیانگر توجه بین‌المللی رو به رشد به حرفه‌ای‌سازی معلمان ریاضی می‌باشد. غالب‌ترین بُعد شناسایی‌شده در متون، ادغام دانش محتوا (CK) و دانش تدریس (PK) بود که ۵۳.۷٪ مطالعات را شامل می‌شود. پس از آن، دانش محتوا (CK) به‌عنوان یک بُعد مستقل (۲۰.۹٪) قرار داشت. سومین ابعاد برجسته، ادغام دانش محتوا و دانش فناوری (CK–TK)، دانش محتوایی-تدریسی-فناوری (TPCK) و توسعه حرفه‌ای مستمر (CPD) بودند که هر یک ۷.۵٪ مطالعات را تشکیل می‌دادند. Open Science Framework (OSF)، DOI: https://doi.org/10.17605/OSF.IO/64KUZ (در بیانیه دسترسی به داده‌ها گزارش شده است).

Contemporary science education emphasizes the role of content knowledge (CK) in students’ informal reasoning (IR) within socio-scientific issues (SSI). However, students may not automatically apply scientific knowledge when reasoning about complex and open-ended SSI. Drawing on literature on modeling competence (MC), this study examined whether MC, operationalized through students’ modeling practices, statistically mediated the association between foundational scientific CK and science-based IR in a climate-related SSI task. 443 tenth-grade students participated in an online inquiry activity on climate change and methane emissions. Data were collected through a standardized CK assessment, a stock-and-flow MC task, and a written policy decision-making IR task. Results showed that students performed relatively well on foundational scientific CK and basic modeling practices involving source–sink identification and net-flow calculation, but showed weaker performance in model prediction and science-based IR. Path analysis indicated significant positive associations among CK, MC, and IR. The indirect association from CK to IR through MC was statistically significant and accounted for approximately 45.8% of the total CK–IR association. These findings suggest that students’ MC-related modeling practices may represent a meaningful statistical pathway linking foundational scientific CK and science-based IR. The study highlights the potential value of integrating content instruction with modeling practices in SSI learning and supporting IR that more explicitly incorporates scientific evidence and causal explanation.

آموزش علوم معاصر بر نقش دانش محتوا (CK) در استدلال غیررسمی (IR) دانش‌آموزان در مسائل اجتماعی-علمی (SSI) تأکید دارد. با این حال، دانش‌آموزان ممکن است به طور خودکار دانش علمی را هنگام استدلال درباره مسائل پیچیده و باز SSI به کار نگیرند. با بهره‌گیری از ادبیات مربوط به شایستگی مدل‌سازی (MC)، این مطالعه بررسی کرد که آیا MC، که از طریق فعالیت‌های مدل‌سازی دانش‌آموزان عملیاتی شده است، به طور آماری میانجی‌گر ارتباط بین دانش پایه علمی CK و IR مبتنی بر علم در یک تکلیف SSI مرتبط با اقلیم می‌باشد یا خیر. ۴۴۳ دانش‌آموز پایه دهم در یک فعالیت پژوهشی آنلاین درباره تغییرات اقلیمی و انتشار متان شرکت کردند. داده‌ها از طریق ارزیابی استاندارد CK، یک تکلیف MC مبتنی بر مدل ذخیره-جریان و یک تکلیف IR نوشتاری تصمیم‌گیری سیاستی گردآوری شد. نتایج نشان داد که دانش‌آموزان در CK علمی پایه و فعالیت‌های مدل‌سازی ابتدایی شامل شناسایی منبع-مخزن و محاسبه جریان خالص نسبتاً عملکرد خوبی داشتند، اما در پیش‌بینی مدل و IR مبتنی بر علم عملکرد ضعیف‌تری نشان دادند. تحلیل مسیر ارتباطات مثبت معناداری میان CK، MC و IR را نشان داد. ارتباط غیرمستقیم از CK به IR از طریق MC از نظر آماری معنادار بود و تقریباً ۴۵.۸٪ از کل ارتباط CK–IR را تشکیل می‌داد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که فعالیت‌های مدل‌سازی مرتبط با MC دانش‌آموزان ممکن است مسیر آماری معناداری را میان CK علمی پایه و IR مبتنی بر علم فراهم کند. این مطالعه بر ارزش بالقوه ادغام آموزش محتوا با فعالیت‌های مدل‌سازی در یادگیری SSI و حمایت از IR که به طور صریح‌تر شواهد علمی و تبیین علّی را دربرمی‌گیرد، تأکید می‌کند.

Introduction Workplace mathematics is often embedded in occupational processes, tools, materials, and artifacts rather than expressed through formal mathematical procedures, creating challenges for identifying and representing mathematics in Technical and Vocational Education and Training (TVET). This study examined mathematical affordances identifiable in welding and fabrication practices in Ghana and organized them into an analytical framework of vocational mathematical affordances. Methods An interpretive and exploratory qualitative design was employed. Sixty-one welding and fabrication activities were purposively documented across 11 commercial workshops using photographic records, structured observations, and descriptive activity records. Qualitative content analysis involved identifying mathematical affordances, open coding, category development, and framework construction. Four researchers independently coded the activities following calibration, yielding Krippendorff's α = 0.87. Results The analysis identified five interconnected domains: measurement and quantification, geometric reasoning, spatial reasoning and visualization, design and pattern formation, and structural and applied mathematics. Measurement and geometric reasoning were coded across the widest range of activities, whereas the other domains were coded within more specific subsets of the purposively selected corpus. Discussion The resulting Analytical Framework of Vocational Mathematical Affordances represents researcher-identified mathematical relationships in documented workplace processes and artifacts rather than demonstrated individual worker competence. The framework provides a workplacegrounded basis for further research on how vocational mathematical affordances might be recontextualized within TVET curriculum, teaching, and assessment.

مقدمه: ریاضیات محیط کار اغلب در فرایندها، ابزارها، مواد و مصنوعات شغلی نهفته است و به‌جای آنکه از طریق رویه‌های رسمی ریاضیاتی بیان شود، همین امر شناسایی و بازنمایی ریاضیات را در آموزش و پرورش فنی و حرفه‌ای (TVET) با چالش مواجه می‌کند. این مطالعه قابلیت‌های ریاضیاتی قابل شناسایی در فعالیت‌های جوشکاری و ساخت در غنا را بررسی و آن‌ها را در قالب چارچوب تحلیلی قابلیت‌های ریاضیاتی حرفه‌ای سازمان‌دهی کرده است. روش‌ها: از طرح کیفی تفسیری و اکتشافی استفاده شد. شصت‌ویک فعالیت جوشکاری و ساخت به‌صورت هدفمند در یازده کارگاه تجاری با استفاده از ثبت‌های عکاسی، مشاهدات ساختاریافته و ثبت‌های توصیفی فعالیت مستندسازی شد. تحلیل محتوای کیفی شامل شناسایی قابلیت‌های ریاضیاتی، کدگذاری باز، توسعه مقوله‌ها و ساخت چارچوب بود. چهار پژوهشگر پس از کالیبراسیون به‌طور مستقل فعالیت‌ها را کدگذاری کردند که ضریب آلفای کریپندورف برابر با 0.87 به‌دست آمد. یافته‌ها: تحلیل انجام‌شده پنج حوزه به‌هم‌پیوسته را شناسایی کرد: اندازه‌گیری و کمّی‌سازی، استدلال هندسی، استدلال فضایی و تجسم، طراحی و شکل‌دهی الگو، و ریاضیات ساختاری و کاربردی. اندازه‌گیری و استدلال هندسی در گسترده‌ترین دامنه فعالیت‌ها کدگذاری شد، در حالی که سایر حوزه‌ها در زیرمجموعه‌های خاص‌تری از مجموعه هدفمند انتخاب‌شده کدگذاری شدند. بحث: چارچوب تحلیلی قابلیت‌های ریاضیاتی حرفه‌ای حاصل، روابط ریاضیاتی شناسایی‌شده توسط پژوهشگران را در فرایندها و مصنوعات مستندسازی‌شده محیط کار بازنمایی می‌کند و نه شایستگی فردی کارگران. این چارچوب مبنایی مبتنی بر محیط کار برای پژوهش‌های بیشتر درباره نحوه بازمتن‌سازی قابلیت‌های ریاضیاتی حرفه‌ای در برنامه درسی، آموزش و ارزشیابی TVET فراهم می‌کند.

INTRODUCTION: This study investigated the perceptions and preferences of medical students at Abubakar Tafawa Balewa University (ATBU) regarding various teaching methods, including lectures, problem-based learning (PBL), team-based learning (TBL), practical demonstrations, and digital learning tools. METHODS: A cross-sectional survey of 171 medical students was conducted, using a semi-structured questionnaire. Students were selected using stratified random sampling techniques. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics (frequencies, percentages) and inferential statistics (Chi-square test) and qualitative data were analysed using thematic content analysis. The thematic content analysis was based on 171 responses. RESULTS: Practical demonstrations (32.2%) and small group activities (24.0%) were the preferred teaching methods. Key challenges identified include difficulty retaining information (48.0%) and inadequate preparation for clinical practice (15.8%). The students demanded practical, clinically relevant learning, and lecturers who are well-grounded in their subjects and had good teaching skills. Specifically, they preferred lecturers who are medical consultants and could also mentor them. CONCLUSION: The teaching curriculum in the school should incorporate more clinically relevant, practical demonstrations with adequate clinical exposure, more group-based learning, and improved digital infrastructure. Retention techniques should be routinely taught to improve learning retention. Finally, more doctors should be employed for training and mentoring the students. Lecturers should be trained in positive teaching and mentoring skills and to avoid student intimidation.

مقدمه: این مطالعه به بررسی ادراکات و ترجیحات دانشجویان پزشکی دانشگاه Abubakar Tafawa Balewa (ATBU) در خصوص روش‌های مختلف تدریس از جمله سخنرانی، یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL)، یادگیری مبتنی بر تیم (TBL)، نمایش‌های عملی و ابزارهای یادگیری دیجیتال پرداخت. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی بر روی ۱۷۱ دانشجوی پزشکی با استفاده از پرسشنامه نیمه‌ساختاریافته انجام شد. دانشجویان با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده انتخاب شدند. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی (فراوانی‌ها، درصدها) و آمار استنباطی (آزمون کای دو) تحلیل شد و داده‌های کیفی با استفاده از تحلیل محتوای تماتیک مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل محتوای تماتیک بر اساس ۱۷۱ پاسخ انجام شد. یافته‌ها: نمایش‌های عملی (۳۲٫۲٪) و فعالیت‌های گروهی کوچک (۲۴٫۰٪) به عنوان روش‌های تدریس ترجیحی شناخته شدند. چالش‌های کلیدی شناسایی‌شده شامل دشواری در حفظ اطلاعات (۴۸٫۰٪) و آمادگی ناکافی برای عمل بالینی (۱۵٫۸٪) بود. دانشجویان خواستار یادگیری عملی و مرتبط با بالین و اساتیدی بودند که در حوزه خود تسلط کافی داشته و مهارت‌های تدریس خوبی داشته باشند. به طور خاص، آن‌ها اساتیدی را ترجیح می‌دادند که پزشک متخصص بوده و بتوانند نقش راهنما را نیز ایفا کنند. نتیجه‌گیری: برنامه درسی تدریس در این دانشکده باید شامل نمایش‌های عملی بیشتر با ارتباط بالینی کافی، یادگیری مبتنی بر گروه بیشتر و بهبود زیرساخت دیجیتال باشد. تکنیک‌های حفظ مطالب باید به طور منظم آموزش داده شود تا یادگیری پایدار بهبود یابد. در نهایت، پزشکان بیشتری باید برای آموزش و راهنمایی دانشجویان استخدام شوند. اساتید باید در مهارت‌های تدریس مثبت و راهنمایی آموزش ببینند و از ایجاد ترس در دانشجویان خودداری کنند.

This study aimed to evaluate the inclusive education policy for persons with disabilities in Makindye Division, Kampala District. The objectives of the study were to identify the environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education for persons with disabilities; to assess the availability and adequacy and to evaluate the outcomes of the inclusive education policy in terms of school access, participation, and academic achievement among persons with disabilities. The sample size comprised of 175 respondents, and the target population comprised teachers, NGOs officials, policy makers, administrators and parents of children with disabilities. This study was underpinned by the Social Model of Disability (1970), which states that disability arises from societal and environmental barriers, not an individual's impairment. The study used a structured questionnaire and semi-structured interviews. Data were analyzed using both descriptive and inferential statistics. Descriptive statistics, such as frequencies, percentages, and means, summarized the quantitative data, while thematic content analysis was employed to analyze qualitative data from the interviews. The findings revealed mixed perceptions regarding environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education, with an average mean score of 2.634 (SD = 0.836). While a significant portion of respondents (43.33%) strongly agreed that the inclusive education policy addresses the learning needs of children with disabilities (mean = 3.00, SD = 1.05), there were notable concerns about the policy's responsiveness to socio-cultural and economic contexts. The analysis of resource availability and adequacy yielded an average mean score of 2.93 (SD = 1.00), reflecting a positive perception among stakeholders. The availability of trained special needs education teachers received the highest mean score of 3.13 (SD = 1.02), with 50% of respondents agreeing or strongly agreeing that there are enough trained teachers in their schools. The study concluded that the analysis of environmental and socio-cultural factors reveals a significant relationship between policy intentions and implementation realities in Uganda's inclusive education system. Therefore, the study recommended that schools should develop context-specific implementation strategies that explicitly address local socio-cultural factors, including collaborative planning with community leaders, parents, and persons with disabilities, to ensure interventions respond to specific cultural contexts rather than relying on generalized strategies.

این پژوهش با هدف ارزیابی سیاست آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت در ناحیه Makindye، منطقه Kampala انجام شد. اهداف پژوهش شامل شناسایی عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت؛ ارزیابی میزان دسترسی و کفایت منابع و همچنین ارزیابی پیامدهای سیاست آموزش فراگیر از نظر دسترسی به مدرسه، مشارکت و پیشرفت تحصیلی افراد دارای معلولیت بود. حجم نمونه شامل ۱۷۵ نفر از معلمان، مسئولان سازمان‌های غیردولتی، سیاست‌گذاران، مدیران و والدین کودکان دارای معلولیت بود. این پژوهش مبتنی بر مدل اجتماعی معلولیت (۱۹۷۰) بود که بیان می‌کند معلولیت ناشی از موانع اجتماعی و محیطی است، نه نقص فردی. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه ساختاریافته و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته بود. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. آمار توصیفی مانند فراوانی، درصد و میانگین برای خلاصه‌سازی داده‌های کمی و تحلیل محتوای تماتیک برای تحلیل داده‌های کیفی حاصل از مصاحبه‌ها به‌کار رفت. یافته‌ها نشان‌دهنده ادراکات متفاوت نسبت به عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر بود، به‌طوری‌که میانگین نمره ۲٫۶۳۴ (انحراف معیار = ۰٫۸۳۶) به‌دست آمد. در حالی که بخش قابل توجهی از پاسخ‌دهندگان (۴۳٫۳۳٪) کاملاً موافق بودند که سیاست آموزش فراگیر به نیازهای یادگیری کودکان دارای معلولیت پاسخ می‌دهد (میانگین = ۳٫۰۰، انحراف معیار = ۱٫۰۵)، نگرانی‌های قابل توجهی درباره پاسخگویی سیاست به زمینه‌های اجتماعی‌فرهنگی و اقتصادی وجود داشت. تحلیل میزان دسترسی و کفایت منابع میانگین نمره ۲٫۹۳ (انحراف معیار = ۱٫۰۰) را نشان داد که بیانگر ادراک مثبت ذینفعان بود. بیشترین میانگین نمره مربوط به دسترسی به معلمان آموزش‌دیده در حوزه نیازهای ویژه آموزشی بود (میانگین = ۳٫۱۳، انحراف معیار = ۱٫۰۲) و ۵۰٪ پاسخ‌دهندگان موافق یا کاملاً موافق بودند که در مدارس آن‌ها معلمان آموزش‌دیده کافی وجود دارد. پژوهش نتیجه گرفت که تحلیل عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی رابطه معناداری بین اهداف سیاست و واقعیت‌های اجرایی در نظام آموزش فراگیر اوگاندا نشان می‌دهد. بنابراین، پژوهش توصیه کرد که مدارس باید راهبردهای اجرایی متناسب با زمینه محلی را تدوین کنند که به‌طور مشخص به عوامل اجتماعی‌فرهنگی بومی بپردازد، از جمله برنامه‌ریزی مشارکتی با رهبران جامعه، والدین و افراد دارای معلولیت، تا مداخلات به جای اتکا به راهبردهای کلی، به زمینه‌های فرهنگی خاص پاسخ دهند.