تاب‌آوری

Purpose: This study aimed to design an artificial intelligence–based cognitive empowerment package for enhancing entrepreneurial skills in gifted and creative adolescents through the qualitative identification and integration of relevant cognitive, psychological, motivational, interpersonal, and technological components. Methods and Materials: The study employed a qualitative exploratory-developmental design. Data were obtained through an analytical review of relevant literature, examination of previous student entrepreneurship workshop experiences, and semi-structured interviews with students, mentors, workshop facilitators, and accelerator managers selected through purposive sampling. Data collection continued until conceptual saturation was achieved. Interview transcripts, field observations, documentary evidence, and analytical notes were examined using thematic analysis. Findings: The qualitative analysis indicated that sustained entrepreneurial action among gifted and creative adolescents depends on a multidimensional configuration of entrepreneurial intention and identity, self-efficacy, opportunity recognition and problem identification, executive functioning, tolerance of ambiguity, applied creativity, fear of failure and perfectionism, intrinsic motivation and psychological ownership, teamwork and psychological safety, proactive agency, resilience, future orientation, and reflective readiness to use artificial intelligence. The findings further suggested that entrepreneurial difficulties differ across adolescents and therefore require profile-based rather than uniform intervention. Integration of the themes resulted in a six-session package encompassing profile awareness and goal setting, problem identification and value creation, conversion of ideas into action plans, presentation and feedback utilization, teamwork and agency, and final presentation with a continuation plan. Conclusion: The findings suggest that entrepreneurial empowerment in gifted and creative adolescents should extend beyond creativity and business knowledge by strengthening the cognitive and psychological capacities required to transform ideas into sustained action, while using artificial intelligence as a supervised reflective and personalized learning support rather than as a substitute for adolescent judgment and agency.

هدف: این پژوهش با هدف طراحی بسته توانمندسازی شناختی مبتنی بر هوش مصنوعی جهت ارتقای مهارت‌های کارآفرینی در نوجوانان با استعداد و خلاق از طریق شناسایی و ادغام کیفی مؤلفه‌های شناختی، روان‌شناختی، انگیزشی، بین‌فردی و فناورانه مرتبط انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه با رویکرد کیفی اکتشافی-توسعه‌ای انجام گرفت. داده‌ها از طریق مرور تحلیلی منابع مرتبط، بررسی تجربیات پیشین کارگاه‌های کارآفرینی دانش‌آموزی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با دانش‌آموزان، مربیان، تسهیل‌گران کارگاه و مدیران شتاب‌دهنده که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند، گردآوری شد. جمع‌آوری داده‌ها تا رسیدن به اشباع مفهومی ادامه یافت. رونوشت مصاحبه‌ها، مشاهدات میدانی، شواهد اسنادی و یادداشت‌های تحلیلی با استفاده از تحلیل تماتیک بررسی شدند. یافته‌ها: تحلیل کیفی نشان داد که تداوم عمل کارآفرینانه در نوجوانان با استعداد و خلاق وابسته به پیکربندی چندبعدی قصد و هویت کارآفرینانه، خودکارآمدی، شناسایی فرصت و تشخیص مسئله، کارکرد اجرایی، تحمل ابهام، خلاقیت کاربردی، ترس از شکست و کمال‌گرایی، انگیزش درونی و مالکیت روان‌شناختی، کار تیمی و ایمنی روان‌شناختی، عاملیت پیش‌فعال، تاب‌آوری، آینده‌نگری و آمادگی تأملی برای استفاده از هوش مصنوعی است. یافته‌ها همچنین نشان داد که دشواری‌های کارآفرینی در میان نوجوانان متفاوت است و بنابراین مداخله مبتنی بر پروفایل به جای مداخله یکنواخت ضرورت دارد. ادغام تم‌ها منجر به بسته‌ای شش‌جلسه‌ای شامل آگاهی از پروفایل و هدف‌گذاری، شناسایی مسئله و خلق ارزش، تبدیل ایده‌ها به برنامه عملیاتی، ارائه و بهره‌گیری از بازخورد، کار تیمی و عاملیت، و ارائه نهایی با برنامه تداوم شد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها حاکی از آن است که توانمندسازی کارآفرینانه در نوجوانان با استعداد و خلاق باید فراتر از خلاقیت و دانش کسب‌وکار، با تقویت ظرفیت‌های شناختی و روان‌شناختی لازم برای تبدیل ایده به عمل پایدار و استفاده از هوش مصنوعی به عنوان پشتیبان یادگیری تأملی و شخصی‌سازی‌شده تحت نظارت، نه جایگزین قضاوت و عاملیت نوجوان، توسعه یابد.

The present study investigated the mediating effect of spiritual wellbeing on the relationship between mindfulness and emotion dysregulation among young adults. The sample N=200 were selected for the present research. A cross-sectional correlational research design was used for the present study. Through the convenience sampling technique, data were gathered by using the Five Facet Mindfulness Questionnaire (FFMQ) by Baer et al. (2006), the Spiritual Well-Being Scale (SWBS) by Paloutzian and Ellison (1982) Difficulties in Emotion Regulation Scale (DERS) by Gratz and Roemer (2004). According to the results, spiritual well-being is positively correlated with mindfulness and its dimensions (observing, describing, acting with awareness, non-judging, non-reactivity). Emotional dysregulation is negatively linked to mindfulness. Mediation analysis showed a significant prediction by mindfulness of spiritual well-being and emotional dysregulation. It was also found that spiritual well-being predicts emotional dysregulation. In addition, spiritual well-being was found to be a mediating factor through which emotional dysregulation and mindfulness are linked. According to the study, interventions aimed at enhancing emotional resilience and well-being in people will be of interest for the mental health section.

The present study investigated the predictive role of trait mindfulness in relation to depression, anxiety, and stress among Pakistani young adults. The following hypotheses were formulated: H1: Trait mindfulness will significantly and negatively predict depression among Pakistani young adults. H2: Trait mindfulness will significantly and negatively predict anxiety among Pakistani young adults. H3: Trait mindfulness will significantly and negatively predict stress among Pakistani young adults. A sample of 405 participants (189 males, 216 females; aged 18–30 years, M = 22.39, SD = 2.823) completed an online survey including the Mindful Attention Awareness Scale (MAAS) and the Depression Anxiety Stress Scale (DASS-21). Reliability and normality assessments confirmed the adequacy of the measures. Linear regression analyses revealed that trait mindfulness significantly and negatively predicted depression (R² = .237, p < .001), anxiety (R² = .210, p < .001), and stress (R² = .201, p < .001). These findings were consistent with the hypotheses formulated and the theoretical perspectives. The study adds value to global evidence in relation to the Pakistani context, highlighting trait mindfulness as a preventive factor against negative emotions and emphasizing the need for culturally adapted mindfulness-based interventions to enhance psychological resilience among young adults.

The COVID-19 pandemic brought about consequences extending beyond the health crisis itself, particularly affecting the mental health of the adult population in Latin America—a region where structural inequalities and healthcare deficiencies exacerbated the emotional impact of lockdowns, economic uncertainty, and the fear of infection. This study aimed to identify and analyze the psychological factors linked to stress levels experienced by adults in the region following the health emergency, utilizing a systematic literature review conducted in accordance with PRISMA guidelines. The process began with 543 records identified in databases such as PubMed, SciELO, and Elsevier, from which 30 publications covering the 2022–2026 period were selected. Findings revealed that anxiety, depression, emotional fatigue, and post-traumatic stress were the predominant manifestations, associated with social isolation, economic instability, academic and work-related overload, and low socioeconomic status. Resilience and family support served as protective factors against these manifestations. The study concludes that post-pandemic stress has a multifactorial origin and that its effects can persist over time, highlighting the need to strengthen public mental health policies for the adult population.

Nurses delivered much of the direct care to COVID-19 patients and were repeatedly exposed to death, infection risk, and shortages of equipment, yet little is known about how Pakistani nurses experienced and managed posttraumatic stress symptoms (PTSS). This qualitative study explored PTSS, experiences of trauma, perceived psychological impact, and coping strategies among nurses who cared for COVID-19 patients during peak pandemic waves. Eight registered nurses working in COVID wards and intensive care units of public hospitals in Islamabad and Rawalpindi were recruited through purposive sampling and took part in individual semi-structured interviews conducted in Urdu and basic English. Data were analysed using Braun and Clarke’s thematic analysis. Four themes were generated: (a) symptoms related to trauma (altered sleep, changes in temperament, emotional reactivity, diminished interest in social life, flashbacks); (b) threats and stress due to COVID-19 (increased workload, direct threat to self and others, sense of isolation, lack of knowledge and equipment); (c) psychological impact of trauma (increased mental health concerns, burnout and compassion fatigue, elevated death anxiety, lack of optimism about the future); and (d) strategies to cope (sharing workload with the team, emotional support from colleagues). Seven of eight nurses described flashbacks, and accounts spanned several DSM-5 symptom clusters, although no diagnostic assessment was used. Peer teamwork and emotional support were the only coping resources reported, and no participant had received formal counselling. Peer solidarity seems to have been an informal resource of resilience where organizational support was absent and institutional psychological services should be built around it.

ABSTRACT Dynamic shifts in the Society 5.0 era demand moral resilience in students starting from the primary school level, making educators the central pillar in transforming social values. This study deeply explores how the cultivation of religious, independent, and responsible character traits is implemented at SD Negeri 01 Margo Rejo, while mapping the various influencing factors. Utilizing a descriptive qualitative approach, data were gathered through semi-structured interviews, direct observations of daily activities, and document analysis involving the school principal, the fifth-grade teacher, and four students. Interactive data analysis and technical triangulation confirmed that ethical development is executed through a combination of spiritual routines, disciplinary guidance, and role modeling. Throughout this process, the teacher seamlessly integrates six core roles as an instructor, counselor, motivator, demonstrator, facilitator, and evaluator while equipping students with 21st-century 4C skills (critical thinking, creativity, communication, collaboration). Although character building is supported by strong teacher modeling and adequate school facilities, limited parental engagement and unmonitored digital device usage remain notable hurdles. These findings emphasize the necessity of strengthening collective synergy among schools, families, and communities to establish a solid foundation for children's character development. ABSTRAK Dinamika perubahan di era society 5.0 menuntut ketahanan moral peserta didik sejak jenjang sekolah dasar, sehingga keberadaan figur pendidik menjadi tumpuan utama dalam mentransformasikan nilai-nilai sosial. Riset ini mengurai secara mendalam bagaimana praktik pembentukan karakter religius, mandiri, dan tanggung jawab dijalankan di SD Negeri 01 Margo Rejo, sekaligus memetakan berbagai faktor yang memengaruhinya. Lewat pendekatan kualitatif deskriptif, informasi digali secara intensif dari kepala sekolah, guru kelas V, serta empat peserta didik melalui wawancara semi terstruktur, pengamatan aktivitas harian, dan telaah dokumen pendukung. Analisis data interaktif serta uji triangulasi teknik mengonfirmasi bahwa penanaman etika dilakukan melalui kombinasi pembiasaan ritus spiritual, pengarahan disiplin, dan pemberian contoh konkrit. Dalam proses tersebut, guru secara terpadu mengintegrasikan enam peran mendasar sebagai pengajar, pembimbing, motivator, demonstrator, fasilitator, hingga evaluator seraya membekali siswa dengan kecakapan 4C (critical thinking, creativity, communication, collaboration). Meskipun efektivitas pembinaan ini disokong oleh keteladanan pendidik serta sarana sekolah yang memadai, keterbatasan kepedulian sebagian orang tua dan penetrasi teknologi digital tanpa pengawasan ketat masih menjadi tantangan nyata. Temuan ini menggarisbawahi pentingnya penguatan sinergi kolektif antara pihak sekolah, keluarga, dan masyarakat demi membangun benteng karakter anak yang tangguh.

Despite growing concerns about mental health difficulties among children and youth, limited empirical evidence exists on the extent to which adverse childhood experiences and resilience predict mental health difficulties among school-going children and youth in rural communities. This research explored the prevalence and psychosocial predictors of mental health difficulties among children and youth. The study adopted a correlational and descriptive research design. Respondents consisted of 837 children and youth, who were selected from Johannesburg West Education District. They were assessed using the Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ), the Adverse Childhood Experiences Questionnaire (ACE-Q), and the Child and Youth Resilience Measure (CYRM) as data-collection instruments. Frequencies and percentages, regression analysis, and moderation analysis were conducted using Hayes' PROCESS Macro. Findings revealed that about 44.4%, 18.3%, and 37.3% of the participants were within the normal, borderline, and abnormal ranges of mental health well-being, respectively. Adverse childhood experiences (ACEs) significantly predicted mental health difficulties (β = .238, t = 7.071, p < .001), contributing about 5.6% of the variation in mental health difficulties among youth and children. Resilience is also a significant predictor (β = −.121, t = −3.524, p < .001), accounting for about 1.5% of the variation in mental health problems; higher resilience was associated with lower levels of mental health difficulties. Moderation analyses showed that age and gender did not significantly moderate the relationships between ACEs, resilience, and mental health difficulties. The study concludes that ACEs constitute a significant risk factor, whereas resilience serves as a protective factor. The findings highlight the need for trauma-informed interventions, resilience-building programmes, and comprehensive mental health support services to promote positive mental health outcomes among children and youth.

Background: Emergency nurses in earthquake prone regions require psychological resources to maintain resilience, manage occupational stress, and deliver effective care during disasters. Self confidence may contribute to their ability to adapt to challenging clinical situations. Objectives: This study examined the association between self confidence and resilience among emergency department nurses at Sayang Regional General Hospital, Cianjur Regency, Indonesia. Methods: A quantitative cross sectional study involved 50 emergency department nurses recruited through total sampling. Self confidence and resilience were assessed using structured questionnaires. Associations were examined using the Chi square test, with odds ratios (OR) and 95% confidence intervals (CI) calculated to estimate association strength. Results: High self confidence was reported by 34 nurses (68.0%), while 35 nurses (70.0%) demonstrated high resilience. Statistical analysis revealed a significant association between self confidence and resilience (p = 0.005; OR = 6.00; 95% CI: 1.60–22.55), indicating greater odds of high resilience among nurses with high self confidence. Conclusion: Self confidence was significantly associated with resilience among emergency nurses. Integrating psychological capacity building into hospital disaster preparedness programs may strengthen nurses' adaptive capabilities and support emergency care readiness.

زمینه: پرستاران اورژانس در مناطق زلزله‌خیز به منابع روان‌شناختی برای حفظ تاب‌آوری، مدیریت استرس شغلی و ارائه مراقبت مؤثر در هنگام بلایا نیاز دارند. اعتماد به نفس ممکن است به توانایی آن‌ها در سازگاری با موقعیت‌های بالینی چالش‌برانگیز کمک کند. اهداف: این مطالعه ارتباط بین اعتماد به نفس و تاب‌آوری را در میان پرستاران بخش اورژانس بیمارستان عمومی منطقه‌ای Sayang، شهرستان Cianjur، اندونزی مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی کمی با مشارکت ۵۰ پرستار بخش اورژانس که از طریق نمونه‌گیری کل انتخاب شدند، انجام شد. اعتماد به نفس و تاب‌آوری با استفاده از پرسشنامه‌های ساختاریافته ارزیابی شد. ارتباطات با استفاده از آزمون کای دو بررسی شد و نسبت شانس (OR) و فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) برای برآورد قدرت ارتباط محاسبه گردید. نتایج: ۳۴ پرستار (۶۸٫۰٪) اعتماد به نفس بالا و ۳۵ پرستار (۷۰٫۰٪) تاب‌آوری بالا را گزارش کردند. تحلیل آماری ارتباط معناداری بین اعتماد به نفس و تاب‌آوری نشان داد (p = 0.005؛ OR = 6.00؛ 95% CI: 1.60–22.55)، که نشان‌دهنده شانس بیشتر تاب‌آوری بالا در میان پرستارانی با اعتماد به نفس بالا است. نتیجه‌گیری: اعتماد به نفس با تاب‌آوری در میان پرستاران اورژانس ارتباط معناداری داشت. ادغام برنامه‌های توانمندسازی روان‌شناختی در برنامه‌های آمادگی بیمارستان برای بلایا می‌تواند قابلیت‌های سازگاری پرستاران را تقویت کرده و آمادگی مراقبت اورژانس را حمایت کند.

Since the large-scale displacement of Ukrainian families following the escalation of the war in 2022, community- and school-based initiatives have become increasingly important in supporting refugee children's adaptation in host countries. Although play, resilience, and belonging have each been widely recognised as important for children's well-being and development, they have largely been examined within separate strands of scholarship. This theoretical article develops an integrated three-tier framework that brings together Bronfenbrenner's ecological systems theory, social-ecological resilience theory, and research on play and belonging to explain how displaced children adapt within host-country contexts. The proposed framework conceptualises children's adaptation as a recursive process operating across three interconnected tiers. Tier one situates children within their ecological environments; tier two identifies resilience as a multisystemic process emerging through interactions between children and the protective resources available within those environments; and tier three positions play as the primary mechanism through which resilience processes are enacted, while belonging functions as both an outcome and a reinforcing relational process. The framework is illustrated through the context of Ukrainian refugee children in Estonia and generates empirically testable propositions to guide future research. By integrating ecological context, resilience processes, and play-based relational mechanisms into a single explanatory framework, the article offers a conceptual foundation for understanding children's adaptation following forced displacement and provides implications for the design and evaluation of community- and school-based initiatives supporting displaced children.

This study examined sustainability-oriented school leadership, environmental management practices, and climate resilience among selected school heads in Sapa-Sapa I District, Tawi-Tawi, as a basis for developing a Sustainable School Governance Framework. Anchored in the Whole-Institution Approach to Education for Sustainable Development, Sustainable Educational Leadership, and Organizational Climate Resilience, the study employed a descriptive-correlational design using a structured five-point Likert-scale questionnaire. Descriptive statistics and Kendall's tau-b correlation were applied to 12 school-head response profiles. The illustrative results indicated High levels of sustainability-oriented leadership (M = 3.55) and environmental management practices (M = 3.43), while climate resilience was rated Moderate (M = 3.33). Limited financial resources (66.67%), insufficient training (58.33%), inadequate infrastructure (50.00%), and limited technological support (41.67%) emerged as major challenges. A significant positive relationship was observed between leadership and environmental management (τ = 0.467, p = 0.048), while relationships involving climate resilience were not statistically significant. A preliminary Sustainable School Governance Framework was proposed, emphasizing strategic leadership, environmental resource management, disaster preparedness, stakeholder engagement, and continuous improvement. The study recommends strengthening institutional monitoring, resource conservation, capacity-building initiatives, and learning continuity mechanisms, subject to validation using actual survey data. The study aligns with SDG 4 (Quality Education), SDG 12 (Responsible Consumption and Production), and SDG 13 (Climate Action). Its potential sustainability impact involves strengthening environmental responsibility, institutional resilience, collaborative governance, and climate-responsive educational management in island-based school communities.

This study examined the challenges and opportunities experienced by elementary teachers in the new normal education in the Third Congressional District of the Schools Division of Iloilo, Philippines, during the school year 2021–2022, as a basis for developing an instructional training program. Anchored on the Volatility, Uncertainty, Complexity, and Ambiguity (VUCA) framework, the study employed a descriptive-correlational research design involving 60 elementary teachers. Data were collected using a researcher-modified questionnaire and analyzed through descriptive statistics, the Mann–Whitney U test, and Spearman rho correlation. Findings revealed that teachers experienced a moderately challenging level of difficulties (M = 2.68), primarily involving limited internet connectivity, health safety concerns, insufficient technological devices, and financial constraints. Conversely, respondents reported a high level of opportunities (M = 3.85), particularly in professional learning, personal development, technological adaptation, and learner engagement. No significant differences were found in challenges and opportunities when respondents were classified according to age, sex, and civil status. However, a significant negative relationship was established between challenges and opportunities (rs = −0.453, p < 0.001), indicating that greater challenges were associated with fewer perceived opportunities. Based on these findings, a five-day instructional training program focusing on technological competencies and digital instructional applications was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by emphasizing teacher professional development and inclusive instructional practices, and SDG 9 (Industry, Innovation and Infrastructure) through educational technology integration. Its sustainability implications highlight the importance of continuous professional development, institutional technical assistance, and adaptable instructional strategies in strengthening educational resilience and sustaining quality elementary education.

Abstract Do citizens need to grow up in a democracy to value it? We examine how school education – democratic or authoritarian – shapes long-term support for democracy. Leveraging a quasi-natural experiment in the former German Democratic Republic, where rigid school entry rules and abrupt reforms after reunification created exogenous variation in exposure to socialist schooling, we show that an additional year of such education significantly reduced democratic support in adulthood. To test generalizability, we analyze harmonized survey data from 106 countries alongside new expert-coded measures of educational content and state effort. The results reveal that democratic attitudes are shaped not only by the negative imprint of authoritarian schooling but crucially by the positive imprint of democratic civic education, especially when democracies invest heavily in it. Our findings demonstrate that democracy must be learned to be valued, underscoring the central role of education in democratic consolidation and resilience.

ABSTRACT Disasters caused by the eruption of Mount Semeru not only cause physical damage but also affect the mental condition of the victims, especially teenagers as one of the vulnerable groups who are going through psychosocial development in their lives. Teenagers after a disaster can experience anxiety, stress, depression, and even PTSD. This community service aims to improve stress management skills, rebuild a sense of safety, and enhance social connections within the community. This community service applied a psychosocial intervention method to improve knowledge, stress management skills, and peer support using growth focus resilience questionsare. From the analysis of measurement results from 19 respondents who underwent psychosocial interventions, there was a tendency for their psychological conditions to improve. This is evidenced by the average score increasing from 66.11 to 75.00 out of a maximum score of 80, indicating the potential of REM-JIWA in enhancing the adaptive ability and psychological resilience of post-disaster adolescents. Psychosocial interventions can reduce stress levels in teenagers and improve their knowledge of stress management and resilience in adolescents. Keywords: Semeru Eruption, Psychosocial Intervention, Semeru Eruption, Post- Disaste, Adolescents.

The article examines the potential of mindfulness exercises for promoting students’ well-being and improving the effectiveness of English language teaching in higher education institutions of Ukraine. The relevance of the study is due to the increasing levels of stress, anxiety, emotional exhaustion, and reduced motivation among students, particularly in the context of the ongoing war in Ukraine, which highlights the need for educational approaches that support both academic achievement and psychological well-being. The paper reviews contemporary theoretical and empirical research on mindfulness, outlines its core principles, and analyses their application to the foreign language classroom. Particular attention is paid to the contribution of mindfulness to reducing foreign language anxiety, strengthening emotional regulation, increasing resilience, motivation, self-efficacy, concentration, memory, communication skills, and speaking performance. The article also discusses the pedagogical principles underlying effective mindfulness instruction, including intention, attention, attitude, inquiry-based learning, and the creation of a supportive and non-judgemental learning environment. Furthermore, the principles of non-judgement, acceptance, beginner’s mind, patience, non-striving, trust, letting go, and compassion are interpreted in relation to English language learning. Based on the analysed literature, the paper proposes a set of practical mindfulness activities that can be integrated into English language lessons, including mindful breathing, listening, writing, conversations, body scanning, movement, grounding, visualisation, art practices, and savouring. These activities may be used as lesson warm-ups, fillers, transitions, or independent learning tasks to foster students’ emotional well-being while simultaneously developing their communicative competence. It is concluded that mindfulness represents a valuable pedagogical approach capable of creating psychologically safe and engaging learning environments that support both language acquisition and personal development.

Psychosocial risks are an important occupational health concern and may be associated with emotional exhaustion through psychological mechanisms related to employees’ appraisal of adverse working conditions. This secondary analysis used a quantitative, cross-sectional design and data from 458 university employees to examine the mediating role of perceived stress and the moderating role of resilience in the association between psychosocial risks and emotional exhaustion. Correlation, mediation, and moderation analyses were performed, with bootstrap estimation based on 10,000 resamples. Greater psychosocial risk was associated with higher perceived stress and emotional exhaustion, whereas resilience was associated with lower perceived stress. Perceived stress partially mediated the association between psychosocial risks and emotional exhaustion, accounting for approximately 32.5% of the total association. The stress–resilience interaction was statistically significant in the unadjusted model, although its incremental contribution was small (ΔR² = 0.004); after adjustment for sociodemographic and occupational covariates, the interaction retained a similar direction but did not reach conventional statistical significance (p = 0.058). The model accounted for 59.6% of the variance in emotional exhaustion. Given the cross-sectional design, these findings represent statistical associations and do not establish temporal or causal relationships. The results support considering organizational psychosocial conditions, perceived stress, and resilience jointly when examining occupational well-being among university employees.

In volleyball, as in other sports, special attention should be paid to the individual characteristics of the athlete. However, this is often neglected. Most problems arise when the selection criteria for a role are not a player’s personal qualities, but rather their technical and tactical skills (tallness, a strong dominant arm, etc.). Here, it’s not just the player’s skills that matter, but also how they present themselves as a person. Many personal qualities are determined by a person’s genetic code, which cannot be changed. The nervous system, temperament, and character play a crucial role in success in volleyball. Athletes’ activities during volleyball are subject to many specific characteristics inherent to the game. The fast pace, the variety and unexpectedness of game situations, the interaction with teammates, the intermittent pace, and other characteristics place mental demands on volleyball players that are markedly different from those placed on, for example, a gymnast during gymnastics exercises. A volleyball player must be able to quickly and accurately navigate changing conditions, instantly switch from one situation to another, and be prepared for any actions by teammates and opponents. The time constraints of fast-paced play place high demands on reaction time and decision-making. Two main types of neuropsychological resilience can be distinguished: players with an unstable nervous system and those with an inert nervous system. In the former case, a player may involuntarily change their mental state before an important game, sometimes becoming calm, sometimes excited. It is important to properly prepare such volleyball players. High-intensity and prolonged training before the game will help them focus and distract themselves from external stress. An athlete with this type of nervous system should focus on the technique and precision of the elements they perform. In the case of an inert nervous system, training should be focused on mental work. Before the game, a volleyball player should begin psychological preparation, which will consist of positive and negative mental stimulation based on the athlete’s personal experience. When working during training or warm-ups, it’s important to emphasize the athlete’s potential dangers.

The WHO Adolescent Well-being Framework identifies agency and resilience as a central domain of adolescent well-being, yet its expression from a health promotion perspective remains insufficiently understood. Although previous research has often focused on specific behaviours or isolated factors, less attention has been given to how interconnected personal and relational resources coexist as patterns reflecting the WHO domain of agency and resilience. This study explored such patterns among young Swedish persons aged 15–18 years and examined gender differences across these patterns. A cross-sectional survey was conducted among 419 students in Swedish upper secondary schools. Agency and resilience were operationalised through measures of salutogenic health, positive youth development (PYD), playfulness, goal orientation, and physical activity. A person-oriented cluster analysis was used to identify patterns of interconnected resources, and gender differences between patterns. Three distinct resource patterns were identified: a low-resource group (26%), a high-resource group (28%), and an asymmetric-resource group (47%), characterised by relatively favourable intrapersonal resources alongside lower relational PYD resources. Girls were significantly overrepresented in both the low-resource and asymmetric-resource groups. Together, these findings suggest that young persons with seemingly favourable individual resources may nevertheless exhibit underlying vulnerabilities when resources are considered as interconnected patterns rather than isolated characteristics. This perspective contributes to the empirical understanding of the WHO domain of agency and resilience and may inform person-centred, relational approaches to promoting young persons’ well-being.

Mental health systems face a persistent gap in accessible, continuous, and person-centred support. Conversational AI can expand access to psychoeducation, emotional check-ins, self-management, and service navigation, but may also introduce risks of digital exclusion, cultural mismatch, privacy concerns, unsafe advice, and overreliance on automation. This paper develops a conceptual framework integrating Orange Technology, which promotes emotional wellbeing, cultural sensitivity, social connectedness, and resilience, with empathetic AI for mental health support. An integrative literature review examined peer-reviewed systematic reviews and WHO and UN guidance published from 2021 to 2026. Evidence suggests that conversational AI can improve depression, distress, anxiety, and engagement, although effects are heterogeneous and may decline over time. Personalization and empathic interaction may enhance engagement, while the framework's effects on community resilience, cultural sensitivity, and community resource integration require further empirical validation. The framework therefore positions AI as a supportive, human-in-the-loop layer rather than a replacement for clinicians, families, peers, or communities. It connects emotional sensing, empathetic dialogue, personalized support, escalation pathways, community connection, inclusive access, and governance, while aligning mental health innovation with SDG 3, 9, and 17.

The article is devoted to substantiating the structural components of stress resilience of future managers in the process of professional training in institutions of professional pre- higher education. The relevance of the study is determined by the growing demands on the professional activity of a modern manager, which is characterized by high responsibility, the dynamic nature of management processes, the need for prompt decision-making, constructive interaction with people, and effective functioning under conditions of constant change and psycho- emotional workload. Based on the analysis of scientific sources, it has been established that there is no unified approach to determining the structure of stress resilience in contemporary psychological and pedagogical literature. Depending on their conceptual foundations, researchers focus on its emotional, cognitive, behavioral, motivational, and personal characteristics. In this study, stress resilience is considered as a form of psychological resilience that ensures an individual’s ability to adapt effectively to the influence of stressors, maintain the productivity of professional activity, and act constructively in complex managerial situations. The author’s structure of stress resilience of future managers has been substantiated, comprising motivational-value, cognitive- behavioral, emotional-regulatory, and reflexive-communicative components. It has been established that the motivational-value component determines an individual’s orientation towards developing their own stress resilience and awareness of its professional significance; the cognitive-behavioral component characterizes the level of knowledge about the nature of stress and the ability to apply effective ways of coping with it; the emotional-regulatory component ensures self-control, emotional balance, and the ability to act under conditions of psychological tension; the reflexive-communicative component is associated with self-analysis of professional activity, constructive interaction within a team, and readiness for personal and professional self-improvement. The proposed component structure can be used as a theoretical basis for developing criteria, indicators, pedagogical conditions, and a model for developing stress resilience in future managers.

This study examines the role of the Ittihadul Muballighin Institute (LIM) of Lirboyo Islamic Boarding School in designing ulama cadre education through the Ramadhan Safari program. LIM is an internal da’wah institution of the pesantren that prepares senior students (santri) to become preachers who master Islamic knowledge and are able to apply it contextually in society. Using a descriptive qualitative approach, data were collected through observation, interviews, and documentation involving LIM administrators, field coordinators, trainers, program participants, and community members, and were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman with source and method triangulation. The findings show that LIM plays an active role through participant selection, intensive pre-departure training, field mentoring, and post-activity evaluation; that cadres participate in ritual, socio-religious, educational, and socio-cultural activities; and that LIM plays a passive role by providing facilities, institutional legitimacy, administrative support, and social networks. The program strengthens participants’ da’wah communication competence, resilience, and sincerity, and is consistent with the principles of experiential learning. The study concludes that the Ramadhan Safari is an integrative, contextual, and sustainable ulama cadre education design within the traditional pesantren framework.

Abstract : The Northeastern College–College of Liberal Arts (NC-COLA) is committed to uplifting community well-being through responsive extension programs. This study evaluated the community needs of Barangay Mabini across seven domains: Education and Parenting, Food Safety and Hygiene, Human Rights and Violence Awareness, Livelihood and Financial Literacy, Disaster Risk Reduction and Management (DRRM), Environmental Conservation, and Organizational Planning and Management. Using a descriptive mixed-method design combining survey questionnaires and key informant interviews, results showed that Livelihood and Financial Literacy obtained the highest weighted mean (4.75), identifying economic vulnerability as the community’s most pressing concern. Food Safety and Hygiene (4.72), Organizational Planning and Management (4.68), Environmental Conservation (4.63), and DRRM (4.59) also registered high demand, reflecting gaps in public health, governance, and disaster preparedness. Human Rights and Violence Awareness (4.48) indicated greater preference for practical safety programs over formal legal education. It was concluded that Barangay Mabini requires coordinated, multi-stakeholder interventions targeting economic empowerment, institutional governance, and community resilience. Recommendations include financial literacy and livelihood programs, strengthening of the Barangay DRRM Council, systematic waste management, and capacity-building for local officials in partnership with relevant government agencies.

The article examines how prolonged wartime risks transform the marketing value of Facility Management (FM) in the corporate B2B segment of the office property market. It shows that customer value increasingly extends beyond routine service delivery, price and SLA compliance toward business continuity, responsiveness, risk reduction, transparency and organizational resilience. The study combines services marketing, perceived value, relationship marketing, business continuity and resilience approaches with qualitative analysis of recurring FM practices in Ukraine. A four-level model of FM value evolution is proposed: Operational FM, Integrated FM, Risk-oriented FM and Resilience-oriented FM. The findings support a shift from service-list and price-based positioning toward differentiation based on measurable business outcomes, adaptability and continuity support.

The aim of this systematic review is to comprehensively evaluate recent research examining the relationships between teachers’ psychological resilience, burnout, and related variables from a holistic perspective. In this context, empirical and review studies published between 2020 and 2025 and conducted with teacher samples were analyzed using a systematic review methodology. The literature search was carried out in the Social Sciences Citation Index (SSCI), Emerging Sources Citation Index (ESCI), and Scopus databases, and studies were selected based on predetermined inclusion and exclusion criteria. As a result of this process, 23 empirical studies and 4 review studies were included in the systematic review.The findings indicate that teachers’ psychological resilience is negatively associated with the emotional exhaustion and depersonalization dimensions of burnout, while it is positively related to favorable outcomes such as professional efficacy, well-being, and work engagement. Teachers with higher levels of psychological resilience appear to be more resistant to occupational demands and experience lower levels of burnout symptoms. While some of the reviewed studies identified psychological resilience as a direct predictor of burnout, others revealed indirect effects through variables such as job stress, teacher self-efficacy, motivation, and organizational conditions. The findings of the review studies further support these results and emphasize the importance of conceptualizing teachers’ psychological resilience within a framework of individual and organizational resources.In conclusion, this systematic review demonstrates that teachers’ psychological resilience functions as a significant protective factor against burnout. The findings suggest that interventions aimed at strengthening teachers’ psychological resilience at both individual and organizational levels may play a critical role in promoting sustainable teacher well-being.

Developmental Coordination Disorder (DCD) is associated with elevated rates of anxiety and depression, as well as reduced quality of life, yet the mechanisms linking motor difficulties to these outcomes remain incompletely specified. This article presents and critically evaluates the Integrated Stress-Adaptation Framework for DCD (ISAF-DCD), which synthesizes empirical findings on DCD with established stress theories, including the Environmental Stress Hypothesis, the transactional model of stress, and the Conservation of Resources model. Although the framework is presented with reference to comorbid neurodevelopmental conditions broadly, its evidential basis and worked examples concentrate specifically on attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) and autism spectrum disorder (ASD); generalization to other neurodevelopmental conditions is plausible but has not been evaluated here. ISAF-DCD proposes that motor coordination difficulties influence mental, cognitive, and physical health through interacting environmental demands, primary and secondary stressors, appraisal and response processes, and personal and social factors. The framework is bidirectional and developmentally sensitive, allowing outcomes to feed back into subsequent stress and adaptation processes across the lifespan. I examine the model’s conceptual coherence, empirical support, and potential clinical utility, arguing that ISAF-DCD offers a theoretically grounded heuristic for organizing a fragmented literature while remaining provisional. Its proposed contributions include clarifying the multiple roles of resilience and social support, refining the classification of environmental demands, incorporating neurodevelopmental comorbidity as a cross-cutting factor, and representing reciprocal relationships between stress and motor functioning. To improve falsifiability, I specify the temporal and functional roles of key dual-role constructs and derive five core, empirically distinguishable propositions that differentiate ISAF-DCD from an expanded Environmental Stress Hypothesis. Direct empirical support for some components, particularly the proposed corticolimbic mechanisms, remains limited. ISAF-DCD should therefore be treated as a hypothesis-generating framework, focused primarily on ADHD and ASD as comorbid conditions and on mental health as its central but not exclusive outcome domain, that requires rigorous longitudinal and intervention-based evaluation.

Cognitive flexibility enables individuals to navigate unpredictable situations and rapid changes. Because the prefrontal cortex governs both cognitive flexibility and emotional input, lifetime traumatic experiences may influence its development. Despite this, research examining the impact of childhood trauma on cognitive flexibility in early adulthood remains limited. This study investigates the relationship using a sequential explanatory approach. A total of 275 undergraduate and diploma students (ages 18–25) from Gadjah Mada University completed the Adverse Childhood Experiences-International Questionnaire (ACE-IQ) and the Cognitive Flexibility Scale (CFS). Simple linear regression and thematic analysis indicated that childhood trauma predicts cognitive flexibility in early adulthood. These findings highlight the importance of understanding the long-term impact of childhood trauma on cognitive adaptability, which may inform interventions to enhance resilience in early adulthood. Future research should consider developmental timing, sociocultural environment, education, socioeconomic status, and spirituality, as well as experimental performance measures.

Final-year engineering students frequently face severe psychological stress driven by demanding capstone projects and rigorous accreditation standards. This research proposes a novel decision-support framework to objectively evaluate, categorize, and systematically manage academic stress among engineering undergraduates. By integrating automated non-parametric machine learning with a multi-criteria network decision model, the research bridges diagnostic psychological profiling and strategic institutional intervention. Data were gathered from six hundred eleven final-year students across four engineering departments using a validated psychometric questionnaire. The automated classification engine utilizes a nearest-neighbor algorithm based on spatial Euclidean proximity to categorize individual distress severity into depression, anxiety, and stress levels without relying on rigid parametric assumptions. Subsequently, a strategic situational assessment and a multi-perspective personal performance framework were established to translate abstract psychological findings into measurable indicators. Clinical experts and academic domain specialists evaluated these indicators using an analytical network process, incorporating complex interdependencies and feedback loops to compute steady-state priority weights. Empirical results revealed that over ninety percent of respondents experienced at least moderate psychological distress. Crucially, the mathematical prioritization demonstrated that the financial perspective holds the paramount priority weight, followed by internal cognitive resilience, continuous knowledge acquisition, and external social relationships. This proves that financial stability serves as a foundational prerequisite for academic recovery and intellectual execution. The primary contribution of this research lies in converting static psychometric evaluations into a dynamic, clinically validated decision-support tool. Higher education institutions and academic counselors can implement this prioritized framework to allocate institutional resources effectively, design targeted financial relief initiatives, and optimize student well-being alongside academic excellence.

The dance piece “Luka Pulih” (Healing Wounds) is a contemporary dance work that explores the emotional experiences of individuals who have been bullied and subjected to social pressure from their surroundings. This work was created as an effort to visualize the psychological process of a person when facing adversity until they are able to rise again through inner strength. The purpose of this work is to convey the message about the impact of bullying on mental health and to describe the healing process as a form of courage and determination in living life. The creative method in this work includes the stages of idea gathering, movement exploration, concept formation, composition, and evaluation. The movements were developed from observations of human body expressions under emotional pressure, which were then processed into contemporary movements with varying dynamics. The accompanying music, makeup, and costumes were designed to reinforce the emotional character in each part of the work. The results of the creation show that the processing of movement, tempo dynamics, and changes in spatial composition are able to present a representation of the character's emotional transition from a phase of despair and indecision to a phase of awakening. Through the work “Luka Pulih”, the choreographer hopes that the audience can understand that the healing process from the experience of bullying requires time, acceptance, and determination. Keywords: Wound Healing, Bullying, Empirical Experience, Langon Method

The increasing participation of women in the workforce has been accompanied by growing professional and personal demands that may affect the psychological well-being of career women. The World Health Organization (WHO) reports that approximately 15% of the working-age population experiences mental health problems, while work-related pressures contribute to approximately 12 billion lost working days annually. These conditions highlight the importance of resilience as a psychological resource that enables career women to adapt, recover, and function effectively when facing workplace challenges. This study aimed to examine the predictive relationships of self-esteem and emotion regulation with resilience among career women. A quantitative cross-sectional survey design was employed involving 200 career women in Semarang City, Indonesia, selected through purposive sampling. Data were collected using questionnaires measuring self-esteem, emotion regulation, and resilience on a five-point Likert scale. The data were analyzed using Structural Equation Modeling–Partial Least Squares (SEM-PLS) with SmartPLS 4 through the evaluation of the measurement model, structural model, and hypothesis testing using a bootstrapping procedure. The findings showed that self-esteem and emotion regulation were positive predictors of resilience among career women. Self-esteem demonstrated a relatively stronger contribution than emotion regulation, while the overall model explained part of the variance in resilience. These findings indicate that career women with more positive self-esteem and better emotion regulation tend to demonstrate greater resilience. The study highlights the importance of self-esteem and emotion regulation as psychological resources that may be considered in organizational programs aimed at supporting women's resilience, psychological well-being, and sustainable career development. ABSTRAK Meningkatnya partisipasi perempuan dalam dunia kerja diikuti dengan semakin kompleksnya tuntutan profesional dan kehidupan personal yang berpotensi memengaruhi kondisi psikologis wanita karier. Organisasi Kesehatan Dunia (WHO) melaporkan bahwa sekitar 15% penduduk usia produktif mengalami gangguan mental, sementara tekanan kerja menyebabkan hilangnya sekitar 12 miliar hari kerja setiap tahun. Kondisi tersebut menunjukkan pentingnya resiliensi agar wanita karier mampu bertahan, beradaptasi, dan bangkit dari berbagai tekanan. Penelitian ini bertujuan menganalisis hubungan prediktif self-esteem dan regulasi emosi dengan resiliensi pada wanita karier. Penelitian menggunakan pendekatan kuantitatif dengan desain cross-sectional melalui metode survei terhadap 200 wanita karier di Kota Semarang yang dipilih menggunakan teknik purposive sampling. Data dikumpulkan menggunakan kuesioner yang mengukur self-esteem, regulasi emosi, dan resiliensi dengan skala Likert lima tingkat. Data dianalisis menggunakan Structural Equation Modeling–Partial Least Squares (SEM-PLS) dengan bantuan SmartPLS 4 melalui evaluasi model pengukuran, model struktural, dan pengujian hipotesis menggunakan prosedur bootstrapping. Hasil penelitian menunjukkan bahwa self-esteem dan regulasi emosi merupakan prediktor positif terhadap resiliensi pada wanita karier. Self-esteem menunjukkan kontribusi yang relatif lebih kuat dibandingkan regulasi emosi, sedangkan model penelitian secara keseluruhan mampu menjelaskan sebagian variasi resiliensi. Temuan ini menunjukkan bahwa wanita karier dengan penghargaan diri yang lebih positif dan kemampuan regulasi emosi yang lebih baik cenderung memiliki resiliensi yang lebih tinggi. Penelitian ini menegaskan pentingnya self-esteem dan regulasi emosi sebagai sumber daya psikologis yang dapat dipertimbangkan dalam pengembangan program organisasi untuk mendukung resiliensi, kesejahteraan psikologis, dan keberlanjutan karier perempuan.

Objective This cross-sectional study (1) compared social support, psychological-capital dimensions, and both C-MLQ dimensions between students with and without visual impairments; and (2) among students with visual impairments, examined the association between social support and presence of meaning (C-MLQ-P) and tested the a priori hypothesized cross-sectional indirect association through hope. Self-efficacy, resilience, and optimism were examined exploratorily in descriptive/correlational and hierarchical-regression analyses. Methods Participants were 170 students with visual impairments and 294 students without visual impairments from a vocational college in China. They completed measures of social support, psychological capital, and meaning in life. Group differences were examined using MANCOVA with follow-up ANCOVAs. Among students with visual impairments, Pearson correlations and an exploratory hierarchical regression were conducted, and H3 was tested using a single cross-sectional indirect-effect model with social support (ASSS-Total) as the predictor, hope (PPQ-Hop) as the indirect variable, presence of meaning (C-MLQ-P) as the outcome, and age and sex as covariates. Results After adjustment for age and sex, students with visual impairments scored significantly lower on objective support, support utilization, self-efficacy, optimism, presence of meaning, and search for meaning than students without visual impairments, whereas no significant group differences were observed for subjective support, resilience, or hope. Among students with visual impairments, social support was positively associated with the presence of meaning (r = 0.56, p < 0.01). In the H3 model, the total association between social support and presence of meaning was 0.8912 (95% CI [0.6988, 1.0835]), the direct association was 0.3560 (95% CI [0.1655, 0.5465]), and the indirect association through hope was 0.5352 (BootSE = 0.0923, 95% bootstrap CI [0.3680, 0.7239]). Conclusions In this sample from a single Chinese vocational college, social support was positively associated with the presence of meaning, and a significant cross-sectional statistical indirect association was observed through hope. Because the data were cross-sectional, the observed indirect association does not establish temporal ordering or a causal mechanism. Longitudinal and experimental studies are needed to determine whether changes in social support precede changes in hope and presence of meaning.

This study addresses the process of symbolic grief experienced by mothers of children with Autism Spectrum Disorder (ASD), considering psychological vulnerability and resilience in the face of the deconstruction of the image of the idealized child. It is based on the understanding that an ASD diagnosis may disrupt expectations developed throughout pregnancy regarding the child’s development and future, thereby affecting the maternal experience. The general objective is to analyze the process of symbolic grief experienced by mothers of children with ASD, integrating psychological vulnerability, resilience, and support networks. Specifically, the study seeks to identify factors of psychological vulnerability resulting from maternal overload; discuss the impact of symbolic grief on atypical motherhood; and evaluate the role of support networks and public policies in promoting these women’s mental health. This is a narrative literature review of a qualitative, descriptive, and exploratory nature, conducted using the BVS-Psi and SciELO databases. The results indicate that a diagnosis may trigger psychological distress, frustration, guilt, fear, and emotional overload, contributing to social isolation and mental health problems. However, psychological support, family and community assistance as part of a support network, and effective public policies contribute to strengthening resilience and reframing the experience of atypical motherhood. It is concluded that understanding the impact of symbolic grief on these mothers is essential to broadening the perspective of psychology and public policies regarding their socio-emotional needs, promoting comprehensive care and strengthening mental health.

Introduction Climate change impacts are not gender-neutral, yet standard reporting relies on aggregate household indicators that obscure intra-household power dynamics and diverse individual vulnerabilities. This review assesses gender-differentiated climate resilience in rural farming households and evaluates the extent to which empirical evidence aligns with the gender-responsive, participatory and transparent mandates of the Paris Agreement. Methods Peer-reviewed studies published between 2015 and 2025 were retrieved from Scopus, Web of Science, AJOL and Google Scholar following PRISMA guidelines. A total of 117 eligible studies were screened and analysed thematically using a hybrid inductive–deductive approach in R. Methodological quality was appraised using the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT), and evidence coverage was characterised using GRADE-CERQual adequacy criteria. Policy alignment was mapped against Articles 2.1b, 7.1, 7.5, 11 and 13. Results Eight interrelated resilience domains were identified: livelihood, water, food, ecological, social, community, agricultural and economic. The review reveals a significant implementation gap between the Paris Agreement and ground-level reality. While Articles 7.5, 11 and 13 emphasise equity and participation, resilience is often achieved through paradoxes of depletion. We propose the Gendered Resilience Paradox Framework (GRPF), a novel theoretical model encompassing resilience as a distributive process rather than a neutral capacity. The framework identifies five interlocking mechanisms—workload-resilience, biological buffer, mobility-stability, restoration-marginalisation and hydrological time-poverty—through which household resilience is achieved via the systematic transfer of adaptation costs onto women’s bodies, time and agency. These paradoxes form a self-reinforcing Depletion Cycle, creating a resilience debt that may compound intergenerationally. A co-occurrence network (n = 117) shows that workload-resilience is the most frequently documented paradox (53.0%) and reveals that embodied paradoxes remain the least studied. Articles 2.1b and 7.1 show partial alignment; Articles 7.5, 11 and 13 show misalignment. Men also face climate-related hardships, including psychosocial stress, migration-induced vulnerabilities and systemic exclusion from aid. Discussion Resilience achieved through depletion is not resilience but a debt. Closing the implementation gap requires distributional indicators, time-releasing infrastructure, secure land tenure, and bundled interventions that address multiple paradoxes simultaneously. Systematic review registration Open Science Framework (OSF https://doi.org/10.17605/OSF.IO/WFR7Q ).

Amid persistent classroom shortages in resource constrained educational system, makeshift classrooms have emerged as a widespread yet underexamined learning environment that may profoundly shape students’ academic experiences and outcomes.practical response to the shortage of classrooms. Nevertheless, there is limited knowledge concerning how these makeshift classrooms influence students’ educational experiences, especially in Social Studies. The study explored the lived experiences and academic performances of the students in learning Social Studies in the makeshift classrooms in Upper Sepaka Integrated School, Talahik Integrated School and Tapok Integrated School in Surallah North District. A phenomenological research design was used. Data were collected via in-depth interviews and analyzed using thematic analysis. The results indicated that students encountered several challenges including poor classroom conditions, instructional challenges, learning challenges and lack of involvement. Nevertheless, they showed resilience through peer collaboration, independent learning, self-regulation, and a positive mindset. Teachers also made adaptations includes interactive instruction, instructional adaptations, effective classroom management, and environmental adjustments to continue learning. However, the makeshift educational environment continued to impact on academic results with reduced engagement, interrupted learning, poor academic performance and reduced learning development. The key finding of the study is that although students and teachers can adapt to challenging learning environments, adaptation alone cannot compensate for poor classroom conditions. The findings highlight the need for better learning facilities, increased instructional support, and more responsive educational policies to provide equitable opportunities for success for students in marginalized learning spaces.

Education in Yenagoa LGA, Bayelsa State, faces persistent vulnerability to environmental, infrastructural and socio-economic shocks-annual floods, riverine isolation, poor school infrastructure, and weak community ownership-leading to disrupted learning continuity and low retention. The paper contends that resilient education extends beyond the confine of a school-centric model and requires a robust, strengthened learning ecosystem. Through an integrative review of literature and the theoretical synthesis of Bronfenbrenner, Ecological System Theory, Epstein, Overlapping Spheres of Influence, and Resilient Theory, conceptualized as Yenagoa Resilient Learning Ecosystem Model (YRLEM). The model places the learner at the Centre of six interconnected pillars/layers: Immediate Learning Environment/Resilient learner: (1) Community Engagement Pillar, (2) Technology and Digital Access Pillar, (3) Environment and Climate Resilience Pillars (4) Infrastructure and Schools Pillars (5) Governance and Policy Pillars (6) Livelihood and Skills Pillars. It argues that by intentionally engaging indigenous institutions-traditional rulers, CDCs, women and youth groups, and SBMCs-and fostering structured multi-stakeholder collaboration between government, oil and gas companies, tertiary institutions, NGOs, and faith based-organizations, educations can be transformed from a fragile service into a community owned resilient system. The paper contributes a context-specific framework for policymakers, the Bayelsa State Universal Basic Education Board, and development partners, and advances propositions for future empirical validation in the Niger delta context

This study explored the academic validation experiences of internal migrant college students and their implications for proposed psychosocial support activities. Specifically, it examined forms of academic validation, their influence on psychosocial well-being and academic persistence, and challenges in obtaining institutional support. Using a qualitative research design and Interpretative Phenomenological Analysis, the study examined interview accounts from eight internal migrant college students at Cavite State University–Main Campus during the academic year 2025–2026. Findings revealed that students experienced academic validation through faculty recognition, constructive feedback, peer encouragement, and academic achievements. Such experiences fostered motivation, confidence, belonging, and continued academic engagement. Conversely, limited recognition contributed to discouragement, self-doubt, and emotional distress. Participants also described homesickness, social isolation, language barriers, unfamiliar cultural practices, communication difficulties, and hesitation in seeking academic or emotional assistance. Despite these challenges, personal resilience, supportive classmates, and determination helped students adjust and persist in their studies. Based on the findings, the study proposed the BRIDGE Program, emphasizing peer mentoring, support circles, cultural integration, wellness activities, academic assistance, counseling, and opportunities for emotional expression. The study concluded that academic validation and accessible psychosocial support are important to the adjustment and educational persistence of internal migrant students. It aligns with Sustainable Development Goal 3, Good Health and Well-Being; Goal 4, Quality Education; and Goal 10, Reduced Inequalities. Its potential sustainability contribution lies in guiding inclusive institutional support practices that strengthen student welfare, social belonging, and equitable participation in higher education. These practices may also encourage more responsive and supportive campus communities.

Pre-adolescence 9-12 years is a critical developmental period characterized by rapid biological, emotional, cognitive, and social changes that influence future mental health and well-being. Indian pre-adolescents increasingly encounter academic pressure, changing family dynamics, peer challenges, and extensive digital exposure, creating potential risks to emotional adjustment. Resilience, defined as the ability to adapt positively to adversity and recover from challenging experiences, is an important protective factor during this formative stage. This article aims to examine the determinants and dimensions of resilience among Indian pre-adolescents and to propose a culturally relevant, integrated framework for promoting resilience across biological, psychological, social, and digital domains. This article highlights key factors that strengthen resilience, including emotional regulation, self-esteem, self-compassion, problem-solving skills, supportive parenting, positive school environments, healthy peer relationships, and community connectedness. Digital resilience is also emphasized, encompassing safe technology use, digital literacy, responsible online behavior, and adaptive coping with cyberbullying, online risks, and excessive screen exposure. Based on existing evidence and contextual insights, the integrated pre-adolescent resilience model (IPARM) is proposed, integrating biological, psychological, social, and digital dimensions. Resilience promotion strategies are discussed at individual, family, school, community, and healthcare levels, with nurses and other health professionals playing an important role in early identification of vulnerable children, mental health promotion, and implementation of resilience-building interventions. Strengthening resilience during pre-adolescence represents a valuable preventive mental health strategy. A holistic and culturally responsive approach can foster emotional competence, psychological well-being, adaptability, and healthy development, enabling Indian children to navigate contemporary challenges and develop into confident and resilient individuals.

This longitudinal study examined the trajectories of healthcare workers’ mental health from the first to the second COVID-19 wave (May 2020–December 2020) in a Swiss tertiary hospital, and their association with individual and organizational factors. For each mental health outcome (depression, anxiety, peritraumatic stress, and well-being), a separate analysis identified two trajectories: one with higher, persistent levels of symptoms and one that was resilient, with low-level symptoms. The persistent trajectory comprised about 25%–30% of participants for anxiety, depression and peritraumatic stress and 47% for well-being; because the classifications were outcome-specific, membership differed across outcomes (about 15% of participants were on a persistent trajectory for all four outcomes and 46% resilient for all four). We found that women, nurses, caregivers, non-managerial employees, and frontline COVID-19 workers were more likely to follow a persistent trajectory. Organizational risk factors were a high workload and an irregular work schedule. These results provide a basis for implementing risk-adapted prevention measures and resilience-promotion programs to protect health workers from the impact of major crises. Future research should address the needs of vulnerable health workers to provide evidence-based health promotion.

Whether breadth of leisure activity engagement (LAE) is associated with cognitive resilience (CR) in older Chinese adults, and whether this association differs by gender, remain unclear. Using five waves of the China Health and Retirement Longitudinal Study (2011–2020), we estimated CR as the residual of global cognition after accounting for age, education, gender, residence, and chronic disease burden, and examined activity × gender interactions in generalized estimating equations ( n = 7130 observations from 3293 adults aged ≥60). Cognitive and social activity breadth were each independently associated with higher CR, but with contrasting domain patterns. Cognitive activities showed a linear dose-response with comparable associations in both genders (males β = 0.164, females β = 0.171, both p < 0.001; Activity × Gender interaction p = 0.435). Social activities followed a quadratic dose-response peaking at approximately three activity types. In gender-stratified models, the social-activity association was concentrated in males ( β = 0.164, p < 0.001) and was not significant among females ( β = 0.032, p = 0.323; activity × gender interaction β = −0.111, p = 0.020), despite higher social participation rates among women. Lagged analyses supported temporal precedence. These findings indicate that the resilience associations of LAE breadth in older Chinese adults are domain- and gender-dependent: cognitive activity breadth was positively associated with CR in both genders, whereas this association was concentrated in men for social activities. These findings warrant further investigation of whether the content, context, or measurement of social engagement contributes to the observed gender difference.

Teacher wellbeing has become an increasingly important concern in sustainable education systems because teachers’ professional experiences influence instructional quality, organizational resilience, and the long-term capacity of schools to maintain supportive learning environments. Contemporary perspectives on educational sustainability emphasize that schools are sustainable not only through academic effectiveness but also through their ability to foster participation, professional recognition, supportive relationships, and psychological resources among teachers. Within this perspective, shared instructional leadership can be considered an organizational resource, while teacher job satisfaction represents an important psychological resource contributing to the human foundations of socially sustainable schools. This study examined the relationship between shared instructional leadership and teacher job satisfaction among secondary school teachers in Northern Cyprus. A quantitative correlational research design was employed with 300 teachers working in public secondary schools during the 2024–2025 academic year. Data were collected using the Shared Instructional Leadership Scale and the Teacher Job Satisfaction Scale. Descriptive statistics, Pearson correlation analysis, and simple linear regression analysis were conducted to examine the relationship between shared instructional leadership and teacher job satisfaction. The findings revealed a significant positive relationship between shared instructional leadership and overall teacher job satisfaction ( r = 0.580, p < 0.001). Within this perspective, shared instructional leadership is conceptualized as an organizational resource, while teacher job satisfaction represents a psychological indicator of teachers’ positive professional experiences. ( β = 0.580, p < 0.001), explaining 33.4% of the variance in teacher job satisfaction ( R 2 = 0.334). Significant positive relationships were also found between shared instructional leadership and several dimensions of job satisfaction, including management, achievement–respect–recognition, interpersonal relationships, and the nature of teaching work. The findings suggest that shared instructional leadership may contribute to socially sustainable schooling by strengthening teachers’ professional recognition, relational experiences, and psychological resources. Although social sustainability was not directly measured in this study, the findings highlight leadership practices and teacher satisfaction as important organizational and psychological conditions supporting sustainable educational environments. This study contributes to educational sustainability and leadership literature by emphasizing the human dimension of sustainable schools within the underrepresented context of Northern Cyprus.

رفاه معلمان به عنوان یکی از دغدغه‌های فزاینده در نظام‌های آموزشی پایدار مطرح شده است، زیرا تجارب حرفه‌ای معلمان بر کیفیت آموزش، تاب‌آوری سازمانی و ظرفیت بلندمدت مدارس برای حفظ محیط‌های یادگیری حمایتی تأثیرگذار است. دیدگاه‌های معاصر درباره پایداری آموزشی تأکید می‌کنند که مدارس نه تنها از طریق اثربخشی تحصیلی، بلکه از طریق توانایی خود در تقویت مشارکت، شناسایی حرفه‌ای، روابط حمایتی و منابع روان‌شناختی در میان معلمان پایدار می‌شوند. در این چارچوب، رهبری آموزشی مشارکتی به عنوان یک منبع سازمانی و رضایت شغلی معلمان به عنوان یک منبع روان‌شناختی مهم که به بنیان‌های انسانی مدارس اجتماعی پایدار کمک می‌کند، در نظر گرفته می‌شود. این پژوهش به بررسی رابطه بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی معلمان در میان معلمان دبیرستان‌های قبرس شمالی پرداخت. طرح پژوهش همبستگی کمی با مشارکت ۳۰۰ معلم شاغل در مدارس متوسطه دولتی در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۴ اجرا شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس رهبری آموزشی مشارکتی و مقیاس رضایت شغلی معلمان گردآوری شد. برای بررسی رابطه بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی معلمان از آمار توصیفی، تحلیل همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی ساده استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی کلی معلمان رابطه مثبت معناداری وجود دارد (r = 0.580, p < 0.001). در این چارچوب، رهبری آموزشی مشارکتی به عنوان یک منبع سازمانی و رضایت شغلی معلمان به عنوان شاخص روان‌شناختی تجارب حرفه‌ای مثبت معلمان مفهوم‌سازی می‌شود (β = 0.580, p < 0.001) و ۳۳/۴ درصد از واریانس رضایت شغلی معلمان را تبیین می‌کند (R2 = 0.334). همچنین بین رهبری آموزشی مشارکتی و چندین بعد رضایت شغلی از جمله مدیریت، دستاورد–احترام–شناسایی، روابط بین‌فردی و ماهیت کار تدریس، روابط مثبت معناداری مشاهده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری آموزشی مشارکتی می‌تواند با تقویت شناسایی حرفه‌ای، تجارب ارتباطی و منابع روان‌شناختی معلمان به پایداری اجتماعی مدارس کمک کند. اگرچه پایداری اجتماعی به طور مستقیم در این پژوهش سنجیده نشد، اما یافته‌ها بر اهمیت شیوه‌های رهبری و رضایت معلمان به عنوان شرایط سازمانی و روان‌شناختی مؤثر بر محیط‌های آموزشی پایدار تأکید می‌کند. این پژوهش با تأکید بر بعد انسانی مدارس پایدار در زمینه کمتر بررسی‌شده قبرس شمالی، به ادبیات پایداری آموزشی و رهبری کمک می‌کند.

This study aims to find out the Character Education Values in the Kaba of Sutan Nasarudin at the Siti Nursiah Studio in Nagari Koto Tuo, Harau District, Lima Puluh Kota Regency. This is a qualitative descriptive study. The research data consists of dialogues and narratives containing character education values in the kaba of Sutan Nasarudin. The data sources are the manuscript of Kaba Sutan Nasarudin and interviews with the administrators of the Siti Nursiah Studio. Data collection was carried out through observation, interviews, and documentation, while data analysis techniques included data collection, data identification, data reduction, and drawing conclusions. Research shows that in Kaba Sutan Nasarudin there are five character education values, namely: (1) faith and piety reflected through praying, surrendering to Allah Swt., and practising religious teachings; (2) honesty shown through openness and telling the truth; (3) intelligence seen in the character's ability to make decisions and understand situations faced; (4) resilience evident through the spirit of venturing out, courage in facing challenges, and persistence in achieving goals; and (5) care reflected through attention and a sense of responsibility towards family and others. These values show that Kaba Sutan Nasarudin not only serves as entertainment but also as a means of character education and preservation of Minangkabau cultural values.

هدف این پژوهش شناسایی ارزش‌های آموزش شخصیت در کبای سلطان نصرالدین در استودیوی Siti Nursiah واقع در ناگری کُتو توئو، بخش هاراو، شهرستان لیما پولو کُتا است. این پژوهش به روش توصیفی-کیفی انجام شده است. داده‌های پژوهش شامل دیالوگ‌ها و روایت‌هایی است که حاوی ارزش‌های آموزش شخصیت در کبای سلطان نصرالدین می‌باشند. منابع داده شامل نسخه خطی کبای سلطان نصرالدین و مصاحبه با مدیران استودیوی Siti Nursiah است. گردآوری داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی انجام شده است و تکنیک‌های تحلیل داده شامل گردآوری داده، شناسایی داده، کاهش داده و نتیجه‌گیری می‌باشد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که در کبای سلطان نصرالدین پنج ارزش آموزش شخصیت وجود دارد: (1) ایمان و تقوا که از طریق دعا کردن، توکل به خداوند متعال و عمل به آموزه‌های دینی منعکس می‌شود؛ (2) صداقت که از طریق شفافیت و بیان حقیقت نشان داده می‌شود؛ (3) هوش که در توانایی شخصیت برای تصمیم‌گیری و درک موقعیت‌های پیش‌رو مشاهده می‌شود؛ (4) تاب‌آوری که از طریق روحیه ماجراجویی، شجاعت در مواجهه با چالش‌ها و پایداری در دستیابی به اهداف نمایان است؛ و (5) مراقبت که از طریق توجه و حس مسئولیت نسبت به خانواده و دیگران منعکس می‌شود. این ارزش‌ها نشان می‌دهند که کبای سلطان نصرالدین نه تنها به عنوان سرگرمی بلکه به عنوان ابزاری برای آموزش شخصیت و حفظ ارزش‌های فرهنگی میننگکاباو عمل می‌کند.

STEM-focused higher education systems worldwide face increasing pressure to prepare learners for complex, ill-structured challenges, from climate resilience to AI ethics, that demand adaptive expertise and integrative thinking. Yet most higher education environments remain oriented toward near transfer, emphasizing the application of knowledge within familiar boundaries more consistently than flexible reasoning across diverse contexts. This essay advances the Fractal Systems Model (FSM), an equity-centered conceptual framework that integrates cognitive, sociocultural, and systems-theoretical perspectives to examine how higher education systems might be designed to support adaptive expertise. FSM reconceptualizes far transfer as a potentially designable system property shaped by recursively aligned learning processes across educational scales. Drawing on research in cognitive science, situated learning, equity studies, and Discipline-Based Education Research, the model specifies how opportunities for abstraction, integration, and recontextualization can recur across the micro, meso, and macro levels of higher education. FSM further proposes that alignment across these levels may strengthen opportunities for far transfer and adaptive expertise while reducing reliance on isolated courses or selective enrichment experiences. The model offers researchers, practitioners, and policymakers an empirically testable systems framework for examining how equitable learning ecosystems can be designed to support adaptive expertise for the complex challenges of the twenty-first century.

سیستم‌های آموزش عالی با تمرکز بر STEM در سراسر جهان با فشار فزاینده‌ای برای آماده‌سازی یادگیرندگان جهت مواجهه با چالش‌های پیچیده و ساختارنیافته، از تاب‌آوری اقلیمی تا اخلاق هوش مصنوعی، که نیازمند تخصص انطباقی و تفکر تلفیقی هستند، روبه‌رو می‌باشند. با این حال، اغلب محیط‌های آموزش عالی همچنان بر انتقال نزدیک متمرکز هستند و کاربرد دانش در چارچوب‌های آشنا را بیش از استدلال انعطاف‌پذیر در زمینه‌های متنوع مورد تأکید قرار می‌دهند. این مقاله مدل سیستم‌های فراکتال (FSM) را به عنوان یک چارچوب مفهومی با محوریت عدالت معرفی می‌کند که دیدگاه‌های شناختی، جامعه‌فرهنگی و نظریه سیستم‌ها را برای بررسی چگونگی طراحی سیستم‌های آموزش عالی به منظور حمایت از تخصص انطباقی ادغام می‌کند. مدل FSM، انتقال دور را به عنوان یک ویژگی بالقوه قابل طراحی سیستم بازتعریف می‌کند که توسط فرآیندهای یادگیری هم‌تراز و بازگشتی در مقیاس‌های مختلف آموزشی شکل می‌گیرد. با بهره‌گیری از پژوهش‌ها در علوم شناختی، یادگیری موقعیتی، مطالعات عدالت و پژوهش آموزش مبتنی بر رشته، این مدل مشخص می‌کند که چگونه فرصت‌های انتزاع، ادغام و بازمتن‌سازی می‌توانند در سطوح خرد، میانه و کلان آموزش عالی تکرار شوند. مدل FSM همچنین پیشنهاد می‌کند که هم‌ترازی در این سطوح می‌تواند فرصت‌های انتقال دور و تخصص انطباقی را تقویت کند و در عین حال اتکا به دوره‌های منفرد یا تجارب غنی‌سازی گزینشی را کاهش دهد. این مدل چارچوبی نظام‌مند و قابل آزمون تجربی برای پژوهشگران، متخصصان و سیاست‌گذاران فراهم می‌آورد تا بررسی کنند چگونه زیست‌بوم‌های یادگیری عادلانه می‌توانند برای حمایت از تخصص انطباقی در مواجهه با چالش‌های پیچیده قرن بیست‌ویکم طراحی شوند.

This study explored the lived experiences of pre-service teachers during practice teaching using technology-based pedagogy and interactive digital tools. A qualitative phenomenological research design was employed to understand how pre-service teachers experienced, adapted to, and coped with technology integration in real classroom settings. The participants were five selected graduates of Sultan Kudarat State University–Lutayan Campus who completed their practice teaching during the Academic Year 2024–2025. Data were collected using a validated semi-structured interview guide and analyzed through thematic analysis. Findings revealed that pre-service teachers experienced professional growth as they integrated technology into their teaching. The use of interactive digital tools, including Quizizz and Kahoot!, supported more engaging, interactive, and student-centered classroom experiences. However, participants encountered challenges such as limited technological infrastructure, unstable internet connections, equipment malfunctions, and varying levels of student digital literacy. To address these challenges, pre-service teachers relied on mentorship, peer collaboration, online resources, backup plans, and alternative teaching strategies. These experiences strengthened their adaptability, problem-solving skills, resilience, and professional competence. The study concludes that technology-based pedagogy and interactive digital tools offer valuable opportunities for pre-service teachers to develop their instructional practices and professional competence, but effective implementation requires adequate technological resources, institutional support, and ongoing training.

این پژوهش به بررسی تجربه‌های زیسته‌ی دانشجومعلمان در طول تدریس عملی با استفاده از روش‌های تدریس مبتنی بر فناوری و ابزارهای دیجیتال تعاملی می‌پردازد. طرح پژوهش کیفی با رویکرد پدیدارشناسی به‌کار گرفته شد تا درک عمیقی از نحوه‌ی تجربه، سازگاری و مقابله‌ی دانشجومعلمان با ادغام فناوری در محیط‌های واقعی کلاس درس حاصل شود. مشارکت‌کنندگان شامل پنج نفر از فارغ‌التحصیلان منتخب دانشگاه دولتی سلطان کودارات–پردیس لوتایان بودند که دوره‌ی تدریس عملی خود را در سال تحصیلی ۲۰۲۴–۲۰۲۵ به پایان رساندند. داده‌ها با استفاده از راهنمای مصاحبه‌ی نیمه‌ساختاریافته‌ی اعتبارسنجی‌شده گردآوری و از طریق تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها نشان داد که دانشجومعلمان با ادغام فناوری در تدریس خود، رشد حرفه‌ای را تجربه کردند. استفاده از ابزارهای دیجیتال تعاملی از جمله Quizizz و Kahoot! موجب ایجاد تجربه‌های کلاسی جذاب‌تر، تعاملی‌تر و دانش‌آموزمحور شد. با این حال، مشارکت‌کنندگان با چالش‌هایی مانند زیرساخت فناورانه‌ی محدود، اتصال ناپایدار اینترنت، خرابی تجهیزات و سطوح مختلف سواد دیجیتال دانش‌آموزان مواجه شدند. برای مقابله با این چالش‌ها، دانشجومعلمان از راهنمایی اساتید، همکاری با همتایان، منابع آنلاین، برنامه‌های جایگزین و راهبردهای تدریس جایگزین بهره گرفتند. این تجربه‌ها موجب تقویت سازگاری، مهارت‌های حل مسئله، تاب‌آوری و شایستگی حرفه‌ای آنان شد. نتیجه‌گیری پژوهش نشان می‌دهد که روش‌های تدریس مبتنی بر فناوری و ابزارهای دیجیتال تعاملی فرصت‌های ارزشمندی برای توسعه‌ی شیوه‌های آموزشی و شایستگی حرفه‌ای دانشجومعلمان فراهم می‌کند، اما اجرای مؤثر آن مستلزم منابع فناورانه‌ی کافی، حمایت نهادی و آموزش مستمر است.

Abstract Resilience and psychological flexibility are protective factors for mental health and well-being in the general population as well as in patients with cancer. Additionally, psychological inflexibility is a risk factor for poor wellbeing and psychopathology. Research suggests that psychological flexibility constitutes a resilience factor and mediates the association between resilience and psychological outcomes across various contexts. However, there is only sparse evidence regarding the mediating role of psychological inflexibility and flexibility processes in the relationship between resilience and psychological outcomes in patients with a chronic health condition. This study examined psychological inflexibility and flexibility processes as mediators of the relationship between resilience and psychological outcomes in patients with cancer. A total of N = 222 patients completed an online survey assessing resilience (Resilience Scale-11), psychological inflexibility (Acceptance and Action Questionnaire-2), distress (National Cancer Center Network distress thermometer), depression (Patient Health Questionnaire-8), anxiety (General Anxiety Disorder-7), and mental health-related quality of life (Short Form Health Survey-12). Across all bootstrapped mediation models, psychological inflexibility mediated the relationship between resilience and all psychological outcomes. Secondary analyses of acceptance of versus struggle with illness and value-based living versus obstruction showed partial mediation, with distinct patterns of association for each process. Our findings highlight psychological (in)flexibility as a key mediator between resilience and psychological outcomes in cancer patients. Obstruction showed the strongest association, suggesting that ACT-based interventions targeting psychological barriers may be particularly effective in enhancing resilience and mental health.

چکیده: تاب‌آوری و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی از عوامل محافظت‌کننده برای سلامت روان و بهزیستی در جمعیت عمومی و همچنین در بیماران مبتلا به سرطان به‌شمار می‌روند. علاوه‌براین، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی یک عامل خطر برای بهزیستی پایین و آسیب‌شناسی روانی است. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که انعطاف‌پذیری روان‌شناختی به‌عنوان یک عامل تاب‌آوری عمل کرده و میانجی ارتباط بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در زمینه‌های مختلف است. با این حال، شواهد اندکی در مورد نقش میانجی‌گری عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و فرایندهای انعطاف‌پذیری در رابطه بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران مبتلا به بیماری مزمن وجود دارد. این مطالعه، عدم انعطاف‌پذیری و فرایندهای انعطاف‌پذیری روان‌شناختی را به‌عنوان میانجی رابطه بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران مبتلا به سرطان بررسی کرد. در مجموع، ۲۲۲ نفر از بیماران پرسش‌نامه آنلاین شامل سنجش تاب‌آوری (Resilience Scale-11)، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی (Acceptance and Action Questionnaire-2)، پریشانی (National Cancer Center Network distress thermometer)، افسردگی (Patient Health Questionnaire-8)، اضطراب (General Anxiety Disorder-7) و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت روان (Short Form Health Survey-12) را تکمیل کردند. در تمامی مدل‌های میانجی‌گری بوت‌استرپ‌شده، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی رابطه بین تاب‌آوری و تمامی پیامدهای روان‌شناختی را میانجی‌گری کرد. تحلیل‌های ثانویه پذیرش در مقابل مبارزه با بیماری و زندگی مبتنی بر ارزش‌ها در مقابل انسداد، میانجی‌گری جزئی را با الگوهای متمایز برای هر فرایند نشان داد. یافته‌های ما بر نقش کلیدی (عدم) انعطاف‌پذیری روان‌شناختی به‌عنوان میانجی بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران سرطانی تأکید می‌کند. انسداد قوی‌ترین ارتباط را نشان داد و این امر حاکی از آن است که مداخلات مبتنی بر ACT که موانع روان‌شناختی را هدف قرار می‌دهند، ممکن است در ارتقای تاب‌آوری و سلامت روان مؤثرتر باشند.

This study aimed to examine the effect of resilience on psychological well-being among firefighters in Kutai Kartanegara Regency, Indonesia. Firefighters are exposed to high job demands, hazardous working conditions, and repeated traumatic incidents, all of which may adversely affect their psychological state. In this context, resilience is considered a potential factor that enables individuals to adapt to stress and maintain psychological well-being. A quantitative approach with a non-experimental associative design was employed. The sample consisted of 162 firefighters from Kutai Kartanegara Regency who participated as respondents. Data were analyzed using simple linear regression. The results indicated that resilience had a positive and significant effect on psychological well-being, with a regression coefficient of 0.266 and a significance value of p = 0.021 (p < 0.05). These findings suggest that higher levels of resilience are associated with higher levels of psychological well-being among firefighters. The coefficient of determination revealed that resilience contributed 8.7% to the variance in psychological well-being, while the remaining 91.3% was influenced by other factors outside the research model. The findings underscore the importance of resilience as a psychological factor related to the well-being of firefighters.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر تاب‌آوری بر بهزیستی روان‌شناختی در میان آتش‌نشانان شهرستان کوتای کارتاگارا، اندونزی بود. آتش‌نشانان با تقاضاهای شغلی بالا، شرایط کاری خطرناک و مواجهه مکرر با رویدادهای آسیب‌زا روبه‌رو هستند که همگی می‌توانند وضعیت روان‌شناختی آن‌ها را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. در این زمینه، تاب‌آوری به عنوان عاملی بالقوه در نظر گرفته می‌شود که به افراد امکان می‌دهد با استرس سازگار شوند و بهزیستی روان‌شناختی خود را حفظ کنند. رویکرد کمی با طرح همبستگی غیرآزمایشی به کار گرفته شد. نمونه شامل ۱۶۲ آتش‌نشان از شهرستان کوتای کارتاگارا بود که به عنوان پاسخ‌دهنده شرکت کردند. داده‌ها با استفاده از رگرسیون خطی ساده تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تاب‌آوری تأثیر مثبت و معناداری بر بهزیستی روان‌شناختی دارد، به طوری که ضریب رگرسیون برابر با ۰٫۲۶۶ و مقدار معناداری p = ۰٫۰۲۱ (p < ۰٫۰۵) به دست آمد. این یافته‌ها حاکی از آن است که سطوح بالاتر تاب‌آوری با سطوح بالاتر بهزیستی روان‌شناختی در میان آتش‌نشانان مرتبط است. ضریب تعیین نشان داد که تاب‌آوری ۸٫۷٪ از واریانس بهزیستی روان‌شناختی را تبیین می‌کند، در حالی که ۹۱٫۳٪ باقی‌مانده تحت تأثیر سایر عوامل خارج از مدل پژوهش قرار دارد. این یافته‌ها اهمیت تاب‌آوری را به عنوان یک عامل روان‌شناختی مرتبط با بهزیستی آتش‌نشانان برجسته می‌کند.

Parental loss is a severe stressor for individuals with schizophrenia, yet research on resilience in schizophrenia tends to focus on internal individual factors or caregiver burden rather than the survivors’ own experiences. This study aims to understand the process of resilience in individuals with schizophrenia following parental loss. A qualitative case study design was used, involving one primary informant (AW) and one secondary informant (PP) a significant other. Data were collected through semi-structured in-depth interviews guided by Reivich and Shatté’s (2002) aspects of resilience, then analyzed thematically with source triangulation. The findings reveal six forms of resilience in AW: active diversion from emotional distress, self-awareness and medication adherence, pursuing concrete life goals, providing reciprocal support to fellow survivors, openness to new relationships and experiences, and meaning-making of the loss. These findings indicate that resilience develops through a continuous adaptive process involving self-awareness, social support, and meaning-making.

فقدان والدین یک عامل استرس‌زای شدید برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی است، با این حال پژوهش‌ها درباره تاب‌آوری در اسکیزوفرنی عمدتاً بر عوامل درونی فردی یا بار مراقبت‌کننده تمرکز دارند و کمتر به تجربه‌های خود بازماندگان پرداخته‌اند. هدف این مطالعه، فهم فرایند تاب‌آوری در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی پس از فقدان والدین است. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی انجام شد و شامل یک مطلع اصلی (AW) و یک مطلع ثانویه (PP) به عنوان فرد مهم دیگر بود. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق بر اساس جنبه‌های تاب‌آوری از دیدگاه Reivich و Shatté (2002) گردآوری و با تحلیل تماتیک و استفاده از مثلث‌سازی منابع تحلیل شدند. یافته‌ها شش شکل از تاب‌آوری را در AW نشان می‌دهد: انحراف فعال از پریشانی عاطفی، خودآگاهی و پایبندی به مصرف دارو، پیگیری اهداف عینی زندگی، ارائه حمایت متقابل به سایر بازماندگان، گشودگی نسبت به روابط و تجربه‌های جدید، و معنا‌بخشی به فقدان. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تاب‌آوری از طریق یک فرایند سازگارانه مستمر شامل خودآگاهی، حمایت اجتماعی و معنا‌بخشی شکل می‌گیرد.

Sustainable educational management has emerged as a critical policy focus for maintaining educational continuity in times of crisis, while also optimizing resource efficiency and institutional resilience. In Pakistan, the fuel-saving strategies enacted during lockdowns have posed considerable difficulties for educational administration by interrupting instructional and learning processes. In light of this context, this research offers a scenario-based evaluation to investigate the impact of fuel conservation regulations on educational interruptions and to determine sustainable management techniques that enable continuous educational provision during emergencies. Based on relevant research, policy records, global crisis cases, and Pakistan’s educational structure, four possible outcomes include sudden disruption, persisting disparity, systemic instability, and adaptive resilience. The scenario analysis shows that digital and blended learning can help maintain continuity during brief interruptions. However, disparities in connectivity, devices, socioeconomic resources, and geographically diverse educational infrastructure may worsen inequalities. Disruptions may cause disengagement, learning deficits, dropout rates, and long-term effects on human capital, but timely institutional changes can improve educational resilience. The study shows that educational continuity depends on the duration, intensity, and government and institutional responses to interruptions. The study emphasizes the need for policymakers to prioritize affordable digital access, targeted help for at-risk learners, adaptive delivery modalities, and coherent crisis-management techniques. The study proposes a policy-focused scenario paradigm that links fuel-saving methods to sustainable educational governance and resilience in a developing country.

مدیریت پایدار آموزش به عنوان یکی از محورهای اساسی سیاست‌گذاری برای حفظ تداوم آموزشی در دوران بحران و همچنین بهینه‌سازی بهره‌وری منابع و تاب‌آوری نهادی مطرح شده است. در پاکستان، راهبردهای صرفه‌جویی در سوخت که در دوران قرنطینه اجرا شده‌اند، با ایجاد اختلال در فرایندهای تدریس و یادگیری، مشکلات قابل توجهی را برای مدیریت آموزشی به وجود آورده‌اند. در این زمینه، این پژوهش با ارائه ارزیابی مبتنی بر سناریو، به بررسی تأثیر مقررات صرفه‌جویی در سوخت بر اختلالات آموزشی و شناسایی راهکارهای مدیریت پایدار که امکان تداوم ارائه آموزش در شرایط اضطراری را فراهم می‌کنند، می‌پردازد. بر اساس پژوهش‌های مرتبط، اسناد سیاستی، نمونه‌های جهانی بحران و ساختار آموزشی پاکستان، چهار پیامد محتمل شامل اختلال ناگهانی، تداوم نابرابری، بی‌ثباتی نظام‌مند و تاب‌آوری تطبیقی شناسایی شده‌اند. تحلیل سناریو نشان می‌دهد که آموزش دیجیتال و ترکیبی می‌تواند در دوره‌های کوتاه اختلال، تداوم آموزشی را حفظ کند؛ با این حال، نابرابری در دسترسی به اینترنت، تجهیزات، منابع اقتصادی-اجتماعی و زیرساخت‌های آموزشی متنوع جغرافیایی ممکن است نابرابری‌ها را تشدید کند. اختلالات می‌تواند منجر به کاهش مشارکت، کسری یادگیری، افزایش نرخ ترک تحصیل و آثار بلندمدت بر سرمایه انسانی شود، اما تغییرات نهادی به موقع می‌تواند تاب‌آوری آموزشی را بهبود بخشد. یافته‌ها نشان می‌دهد که تداوم آموزش به مدت، شدت و واکنش دولت و نهادها نسبت به اختلالات بستگی دارد. این پژوهش بر ضرورت اولویت‌بخشی به دسترسی دیجیتال مقرون‌به‌صرفه، حمایت هدفمند از دانش‌آموزان در معرض خطر، شیوه‌های ارائه تطبیقی و راهبردهای منسجم مدیریت بحران توسط سیاست‌گذاران تأکید می‌کند. این مطالعه، الگوی سناریومحور مبتنی بر سیاست را پیشنهاد می‌کند که روش‌های صرفه‌جویی در سوخت را به حکمرانی پایدار آموزشی و تاب‌آوری در یک کشور در حال توسعه پیوند می‌دهد.

Indonesia is a country with a high level of disaster vulnerability, encompassing both natural and non-natural disasters, which necessitates the involvement of all elements of society in disaster management efforts. As the state ideology, Pancasila possesses values that are highly relevant to shaping societal attitudes and actions in facing disasters, particularly the values of humanity, unity, and mutual cooperation (gotong royong). This study aims to analyze the implementation of Pancasila values in disaster management in Indonesia, as well as to examine the manifestation of mutual cooperation and humanity within community life. This research employs a literature study method by reviewing various scholarly journals, books, and official sources relevant to Pancasila values and disaster management. The findings indicate that the implementation of Pancasila values can be manifested through care and concern for disaster victims, collaboration during evacuation and recovery processes, fair distribution of aid, and community participation in disaster mitigation efforts. The value of mutual cooperation encourages people to help one another regardless of background, while the value of humanity fosters compassion, empathy, and respect for the rights and safety of every individual. Thus, the application of Pancasila values in disaster management not only supports the disaster response process, but also strengthens social solidarity, unity, and the resilience of Indonesian society in facing various disaster threats.

اندونزی کشوری با سطح بالایی از آسیب‌پذیری در برابر بلایا است که شامل بلایای طبیعی و غیرطبیعی می‌شود و این امر مستلزم مشارکت همه عناصر جامعه در تلاش‌های مدیریت بلایا است. پنج‌اصل به عنوان ایدئولوژی کشور، دارای ارزش‌هایی است که ارتباط زیادی با شکل‌دهی نگرش‌ها و رفتارهای جامعه در مواجهه با بلایا، به ویژه ارزش‌های انسانیت، وحدت و همکاری جمعی (گوتونگ رویونگ) دارد. هدف این پژوهش تحلیل اجرای ارزش‌های پنج‌اصل در مدیریت بلایا در اندونزی و همچنین بررسی تجلی همکاری جمعی و انسانیت در زندگی اجتماعی است. این پژوهش با روش مطالعه کتابخانه‌ای و مرور منابع علمی، کتاب‌ها و منابع رسمی مرتبط با ارزش‌های پنج‌اصل و مدیریت بلایا انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای ارزش‌های پنج‌اصل می‌تواند از طریق مراقبت و توجه به قربانیان بلایا، همکاری در فرآیندهای تخلیه و بازسازی، توزیع عادلانه کمک‌ها و مشارکت جامعه در اقدامات کاهش بلایا متجلی شود. ارزش همکاری جمعی مردم را به یاری یکدیگر بدون توجه به پیشینه تشویق می‌کند و ارزش انسانیت باعث پرورش شفقت، همدلی و احترام به حقوق و ایمنی هر فرد می‌شود. بنابراین، به‌کارگیری ارزش‌های پنج‌اصل در مدیریت بلایا نه تنها از فرآیند مقابله با بلایا حمایت می‌کند، بلکه همبستگی اجتماعی، وحدت و تاب‌آوری جامعه اندونزی را در مواجهه با تهدیدهای مختلف بلایا تقویت می‌کند.

Background Resilience is increasingly understood as a dynamic, ecological process; however, prevailing psychiatric models continue to emphasize individual traits, thereby neglecting collective and culturally embedded forms of endurance. Sumud (Arabic: صمود), broadly translating as steadfastness, perseverance, and endurance, sustains identity, dignity, and daily life under chronic adversity across the Arab world and functions as a relational and ethical orientation. This review examines sumud as a resilience framework for transcultural psychiatry and psychotherapy. Aims To synthesize conceptualizations of sumud in relation to resilience, coping, and adaptation, and to evaluate implications for narrative, family-based, group, community-oriented, and arts-informed therapeutic approaches. Methods A PRISMA 2020-guided systematic narrative review was conducted. Four electronic databases (PubMed, Scopus, Web of Science, and Embase) were searched covering publications up to 1 June 2026. English-language studies were eligible if they explicitly examined sumud as a cultural, psychological, or collective construct with relevance to resilience, coping, or psychotherapy. Eligible publication types included qualitative, quantitative, and mixed-methods empirical studies; theoretical and conceptual papers; ethnographies; narrative analyses; and reviews. Data were thematically synthesized using a predefined extraction matrix. The review was registered with PROSPERO (CRD420261279052). Results Thirty-nine studies met the inclusion criteria. Descriptively sumud emerged as a multilevel, collective form of resilience enacted through family systems, intergenerational narratives, cultural practices, and institutional structures. Substantively, it supported meaning-making, emotional regulation, and identity continuity. Critically, ethical tensions and cumulative burdens were documented, particularly for women, caregivers, and professionals., and rigorously evaluated, sumud-informed psychotherapeutic interventions remain scarce, notwithstanding a general preference in mental health studies for social-ecological models and narrative, family-based, group, and arts-based therapeutic approaches. Conclusions Theoretically, sumud challenges individualistic psychiatric frameworks by offering a culturally embedded, collective model of resilience. Clinically, it urges clinicians to engage with patients’ narratives, relational worlds, and cultural practices, while remaining attentive to the costs of endurance. Prospectively, in the context of ongoing conflicts and humanitarian crises affecting parts of the Middle East and Gulf region, sumud warrants renewed scholarly and clinical attention for the development of culturally responsive, resilience-informed psychotherapies. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ , identifier CRD420261279052.

زمینه: تاب‌آوری به‌طور فزاینده‌ای به‌عنوان فرایندی پویا و بوم‌شناختی درک می‌شود؛ با این حال، مدل‌های غالب روان‌پزشکی همچنان بر ویژگی‌های فردی تأکید دارند و بدین‌ترتیب اشکال جمعی و فرهنگیِ تاب‌آوری را نادیده می‌گیرند. صمود (عربی: صمود)، که به‌طور کلی به معنای استواری، پایداری و بردباری است، هویت، کرامت و زندگی روزمره را در شرایط دشواری مزمن در سراسر جهان عرب حفظ می‌کند و به‌عنوان رویکردی رابطه‌ای و اخلاقی عمل می‌کند. این مرور، صمود را به‌عنوان چارچوبی برای تاب‌آوری در روان‌پزشکی و روان‌درمانی فراملی بررسی می‌کند. اهداف: تلفیق مفاهیم صمود در ارتباط با تاب‌آوری، مقابله و سازگاری و ارزیابی پیامدها برای رویکردهای درمانی مبتنی بر روایت، خانواده‌محور، گروهی، جامعه‌محور و مبتنی بر هنر. روش‌ها: مرور روایی نظام‌مند با راهنمای PRISMA 2020 انجام شد. چهار پایگاه داده الکترونیکی (PubMed، Scopus، Web of Science و Embase) تا تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. مطالعات انگلیسی‌زبان در صورتی واجد شرایط بودند که صمود را به‌عنوان سازه‌ای فرهنگی، روان‌شناختی یا جمعی با ارتباط با تاب‌آوری، مقابله یا روان‌درمانی به‌طور صریح بررسی کرده باشند. انواع انتشارات واجد شرایط شامل مطالعات تجربی کیفی، کمی و روش‌های ترکیبی؛ مقالات نظری و مفهومی؛ قوم‌نگاری‌ها؛ تحلیل‌های روایی؛ و مرورها بودند. داده‌ها با استفاده از ماتریس استخراج از پیش تعیین‌شده، به‌صورت موضوعی تلفیق شدند. این مرور در PROSPERO (CRD420261279052) ثبت شد. نتایج: سی‌ونه مطالعه معیارهای ورود را داشتند. به‌صورت توصیفی، صمود به‌عنوان شکلی چندسطحی و جمعی از تاب‌آوری که از طریق نظام‌های خانوادگی، روایت‌های میان‌نسلی، رویه‌های فرهنگی و ساختارهای نهادی تحقق می‌یابد، ظاهر شد. به‌طور اساسی، صمود از معنا‌بخشی، تنظیم هیجانی و تداوم هویت حمایت می‌کرد. به‌طور انتقادی، تنش‌های اخلاقی و بارهای تجمعی، به‌ویژه برای زنان، مراقبان و حرفه‌ای‌ها، مستند شده است. با وجود ترجیح کلی در مطالعات سلامت روان برای مدل‌های اجتماعی-بوم‌شناختی و رویکردهای درمانی روایی، خانواده‌محور، گروهی و مبتنی بر هنر، مداخلات روان‌درمانی مبتنی بر صمود که به‌طور دقیق ارزیابی شده باشند، همچنان کمیاب‌اند. نتیجه‌گیری: از نظر نظری، صمود با ارائه مدلی جمعی و فرهنگی از تاب‌آوری، چارچوب‌های فردگرایانه روان‌پزشکی را به چالش می‌کشد. از نظر بالینی، صمود درمانگران را به درگیر شدن با روایت‌ها، جهان‌های رابطه‌ای و رویه‌های فرهنگی بیماران فرا می‌خواند، در حالی که باید به هزینه‌های تاب‌آوری نیز توجه داشت. از منظر آینده، در زمینه تداوم منازعات و بحران‌های انسانی در بخش‌هایی از خاورمیانه و منطقه خلیج فارس، صمود شایسته توجه مجدد علمی و بالینی برای توسعه روان‌درمانی‌های مبتنی بر تاب‌آوری و پاسخگو به فرهنگ است. ثبت مرور نظام‌مند: https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ ، شناسه CRD420261279052.

Introduction Perceptions of virtuous persons represent an important yet understudied dimension of moral cognition that may be associated with individuals' psychological functioning as well as their developmental and contextual experiences. This study examined university students' perceptions of virtuous persons in relation to demographic characteristics, psychological wellbeing, psychological resilience, intolerance of uncertainty, and hopelessness. Methods This cross-sectional correlational study included 1,322 undergraduate students aged 18–32 years enrolled at five universities in Türkiye. Exploratory demographic differences were examined using an independent-samples t -test and one-way analyses of variance, while the unique contributions of the psychological variables were assessed using multiple linear regression. Results The regression model was statistically significant and explained 35.9% of the variance in perceptions of virtuous persons. Psychological wellbeing was the strongest positive predictor (β = 0.580, p < 0.001). Intolerance of uncertainty also showed a smaller positive association (β = 0.138, p < 0.001), contrary to the hypothesized negative direction. Psychological resilience and hopelessness did not make significant unique contributions. Exploratory analyses also identified differences according to gender, income level, year of study, and academic achievement, although the effects were modest. Discussion The findings indicate that psychological characteristics are not uniformly associated with perceptions of virtuous persons and that psychological wellbeing accounts for most of the model's explanatory contribution. The unexpected positive association between intolerance of uncertainty and perceptions of virtuous persons warrants cautious interpretation. Longitudinal and cross-cultural research is needed to clarify the direction and underlying mechanisms of these associations.

مقدمه: ادراک افراد بافضیلت، بُعدی مهم اما کمتر مطالعه‌شده از شناخت اخلاقی را نشان می‌دهد که ممکن است با کارکرد روان‌شناختی افراد و همچنین تجارب رشدی و زمینه‌ای آنان مرتبط باشد. این پژوهش، ادراک دانشجویان دانشگاهی از افراد بافضیلت را در ارتباط با ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، سلامت روان‌شناختی، تاب‌آوری روان‌شناختی، نابردباری نسبت به عدم قطعیت و ناامیدی مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: این مطالعه مقطعی همبستگی شامل ۱۳۲۲ دانشجوی کارشناسی ۱۸ تا ۳۲ ساله از پنج دانشگاه در ترکیه بود. تفاوت‌های جمعیت‌شناختی به صورت اکتشافی با آزمون t مستقل و تحلیل واریانس یک‌طرفه بررسی شد و سهم منحصربه‌فرد متغیرهای روان‌شناختی با رگرسیون خطی چندگانه ارزیابی گردید. نتایج: مدل رگرسیون از لحاظ آماری معنادار بود و ۳۵/۹٪ از واریانس ادراک افراد بافضیلت را تبیین کرد. سلامت روان‌شناختی قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده مثبت بود (β = 0.580, p < 0.001). نابردباری نسبت به عدم قطعیت نیز برخلاف جهت فرض‌شده، ارتباط مثبت کوچک‌تری نشان داد (β = 0.138, p < 0.001). تاب‌آوری روان‌شناختی و ناامیدی سهم منحصربه‌فرد معناداری نداشتند. تحلیل‌های اکتشافی همچنین تفاوت‌هایی بر اساس جنسیت، سطح درآمد، سال تحصیلی و موفقیت تحصیلی شناسایی کردند، هرچند این اثرات اندک بود. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که ویژگی‌های روان‌شناختی به طور یکنواخت با ادراک افراد بافضیلت مرتبط نیستند و سلامت روان‌شناختی بیشترین سهم تبیینی مدل را دارد. ارتباط مثبت غیرمنتظره نابردباری نسبت به عدم قطعیت با ادراک افراد بافضیلت نیازمند تفسیر محتاطانه است. پژوهش‌های طولی و بین‌فرهنگی برای روشن شدن جهت و سازوکارهای زیربنایی این ارتباطات مورد نیاز است.

ABSTRACT Adult educators work in a complex ethical environment. The very act of contributing to the learning of another is fraught with moral overtones. In this paper we consider the ethical dimensions of adult educator practice by distinguishing the ethical features of the context or ‘background’ of practice from the ethical capabilities and decision making of individual educators in the foreground. We draw on the framework developed by Bagnall and Hodge to argue that contemporary educational practice exhibits tensions of an ethical nature due to the variety of purposes and traditions that can be mixed together in the settings of adult education. We distinguish the ethical background of adult education from the lived experience of educators’ decision making. We then set out three principles that can inform adult educators’ ethical reflection, illustrate them and identify the professional learning and organizational supports through which the capability we call ethical resilience might be developed.

چکیده: مربیان بزرگسال در محیطی پیچیده و اخلاقی فعالیت می‌کنند. خودِ عمل کمک به یادگیری دیگری، با دلالت‌های اخلاقی همراه است. در این مقاله، ابعاد اخلاقی عمل مربیان بزرگسال را با تمایز میان ویژگی‌های اخلاقی زمینه یا «پس‌زمینه» عمل و قابلیت‌ها و تصمیم‌گیری‌های اخلاقی فردی مربیان در پیش‌زمینه بررسی می‌کنیم. با بهره‌گیری از چارچوب ارائه‌شده توسط Bagnall و Hodge استدلال می‌کنیم که عمل آموزشی معاصر به دلیل تنوع اهداف و سنت‌هایی که می‌توانند در محیط‌های آموزش بزرگسالان با یکدیگر ترکیب شوند، تنش‌هایی با ماهیت اخلاقی را نشان می‌دهد. ما پس‌زمینه اخلاقی آموزش بزرگسالان را از تجربه زیسته تصمیم‌گیری مربیان متمایز می‌کنیم. سپس سه اصل را که می‌تواند تأمل اخلاقی مربیان بزرگسال را راهنمایی کند، بیان، آن‌ها را تبیین و حمایت‌های یادگیری حرفه‌ای و سازمانی را که از طریق آن‌ها قابلیتی که تاب‌آوری اخلاقی می‌نامیم می‌تواند توسعه یابد، شناسایی می‌کنیم.

Climate change is intrinsically linked to gender. Evidence shows women face the greatest impacts of climate change due to higher poverty presence, reliance on land, family responsibilities, and less societal power. Our study uses Carol Bacchi's “What is the Problem Represented to Be?” (WPR) approach to analyse climate change and gender policies in Mauritius, a small island state. We apply a two-dimensional theory of gender justice that foregrounds both economic distribution and social recognition. The findings highlight the need for a transformative approach to climate policymaking that moves beyond tokenistic gender mainstreaming to address the structural and socio-cultural inequalities that shape climate vulnerability. For small island states like Mauritius, this requires strengthening locally led, intersectional climate governance and reducing dependence on externally driven policy agendas to advance both climate resilience and gender justice.

تغییر اقلیم به طور ذاتی با جنسیت پیوند دارد. شواهد نشان می‌دهد زنان به دلیل حضور بیشتر در فقر، وابستگی به زمین، مسئولیت‌های خانوادگی و قدرت اجتماعی کمتر، بیشترین تأثیرات تغییر اقلیم را متحمل می‌شوند. مطالعه حاضر با استفاده از رویکرد «مسئله چگونه بازنمایی می‌شود؟» (WPR) کارول باکی، به تحلیل سیاست‌های تغییر اقلیم و جنسیت در کشور جزیره‌ای کوچک موریس می‌پردازد. ما نظریه عدالت جنسیتی دو بعدی را به کار می‌بریم که هم توزیع اقتصادی و هم شناسایی اجتماعی را در اولویت قرار می‌دهد. یافته‌ها بر ضرورت رویکردی تحول‌آفرین در سیاست‌گذاری تغییر اقلیم تأکید دارند که فراتر از جاری‌سازی جنسیت نمادین، به نابرابری‌های ساختاری و اجتماعی‌فرهنگی شکل‌دهنده آسیب‌پذیری اقلیمی می‌پردازد. برای کشورهایی مانند موریس، این امر مستلزم تقویت حکمرانی اقلیمی محلی‌محور و تقاطعی و کاهش وابستگی به دستورکارهای سیاستی برون‌زا به منظور ارتقای تاب‌آوری اقلیمی و عدالت جنسیتی است.

Global crises, most notably the COVID-19 pandemic, have profoundly transformed the landscape of higher education governance. These unprecedented circumstances accelerated the transition from conventional institutional practices to digital and remote modalities, necessitating a paradigm shift toward adaptive, resilient, innovative, and strategically decisive actions to ensure administrative continuity. Anchored in Crisis Leadership theory and supported by principles of Transformational Leadership theory, this study aims to provide an initial validation of a measurement instrument designed to map the underlying factors that define effective higher education leadership, specifically within the regional socio-academic context of East Coast Malaysian public universities in the post-pandemic era. Employing a cross-sectional quantitative questionnaire, data were collected through a field study (n=150) targeting academic leaders across four public universities. An initial exploratory factor analysis identified 28 items, which were further refined through a pooled Confirmatory Factor Analysis (CFA) in AMOS. The measurement model was optimized by excluding three items (DC1, DC2, and OC3) due to low loadings and high modification indices, and bootstrapping procedures were used to address multivariate normality. This systematic refinement yielded an acceptable model fit across eight preliminary constructs: Compassion and Care, Openness and Communication, Adaptiveness, Resilience and Courage, Decisiveness, Consultation and Collaboration, Empowerment, and Crisis Handling Effectiveness. Although this regional validation does not establish causal evidence of leadership effectiveness, the resulting 25-item framework provides a preliminary baseline for assessing leadership configurations. Rather than serving as a definitive diagnostic tool, the model provides context-specific insights that can tentatively guide professional development initiatives and shape adaptive governance strategies within the Malaysian higher education sector.

بحران‌های جهانی، به‌ویژه همه‌گیری کووید-۱۹، چشم‌انداز حکمرانی آموزش عالی را به‌طور عمیقی دگرگون کرده‌اند. این شرایط بی‌سابقه، گذار از رویه‌های سنتی نهادی به شیوه‌های دیجیتال و دورکاری را تسریع نموده و نیازمند تغییر پارادایم به‌سوی اقدامات سازگارانه، تاب‌آور، نوآورانه و راهبردی برای تضمین تداوم اداری شده است. این مطالعه که مبتنی بر نظریه رهبری در بحران و با حمایت از اصول نظریه رهبری تحول‌آفرین انجام شده، با هدف ارائه اعتبارسنجی اولیه یک ابزار سنجش طراحی شده برای ترسیم عوامل زیربنایی تعریف‌کننده رهبری مؤثر آموزش عالی، به‌ویژه در بستر اجتماعی-آکادمیک منطقه‌ای دانشگاه‌های دولتی سواحل شرقی مالزی در دوران پساکرونا صورت گرفته است. با بهره‌گیری از پرسشنامه کمی مقطعی، داده‌ها از طریق مطالعه میدانی (n=150) و با هدف قرار دادن رهبران دانشگاهی در چهار دانشگاه دولتی گردآوری شد. تحلیل عاملی اکتشافی اولیه ۲۸ گویه را شناسایی کرد که با تحلیل عاملی تأییدی تجمیعی (CFA) در نرم‌افزار AMOS بیشتر پالایش شدند. مدل اندازه‌گیری با حذف سه گویه (DC1، DC2 و OC3) به دلیل بار عاملی پایین و شاخص‌های اصلاحی بالا بهینه شد و برای رفع نرمال بودن چندمتغیره از روش بوت‌استرپ استفاده گردید. این پالایش نظام‌مند منجر به برازش قابل قبول مدل در هشت سازه مقدماتی شد: شفقت و مراقبت، گشودگی و ارتباط، سازگاری، تاب‌آوری و شجاعت، قاطعیت، مشورت و همکاری، توانمندسازی و اثربخشی مدیریت بحران. اگرچه این اعتبارسنجی منطقه‌ای شواهد علی برای اثربخشی رهبری ارائه نمی‌دهد، چارچوب ۲۵ گویه‌ای حاصل، مبنایی مقدماتی برای ارزیابی پیکربندی‌های رهبری فراهم می‌کند. این مدل به‌جای آن‌که ابزاری تشخیصی قطعی باشد، بینش‌هایی زمینه‌محور ارائه می‌دهد که می‌تواند به‌طور موقت راهنمای ابتکارات توسعه حرفه‌ای و شکل‌دهنده راهبردهای حکمرانی سازگارانه در بخش آموزش عالی مالزی باشد.

Family disharmony may influence adolescents’ emotional experiences, social relationships, and character development. However, students from disharmonious families do not necessarily develop negative characteristics, as their experiences may be shaped by personal meaning-making, social support, school environments, and coping processes. This study aims to explore the dynamics of students’ character development within the context of family disharmony and to understand how students interpret and respond to their family experiences. This study employs a qualitative phenomenological approach to explore the lived experiences of students who have experienced prolonged family disharmony. Data are planned to be collected through in-depth interviews, observation, and relevant documentation, and analyzed using phenomenological data analysis procedures. The expected findings indicate that family disharmony may generate complex emotional and social experiences while simultaneously creating opportunities for students to develop independence, responsibility, empathy, resilience, and emotional maturity. The study is expected to demonstrate that character development is not determined solely by family conditions but emerges through the interaction of family experiences, personal meaning, peer relationships, school support, and individual coping strategies.

ناهماهنگی خانوادگی می‌تواند بر تجارب هیجانی، روابط اجتماعی و رشد شخصیت نوجوانان تأثیرگذار باشد. با این حال، دانش‌آموزانی که در خانواده‌های ناهماهنگ زندگی می‌کنند، لزوماً ویژگی‌های منفی را پرورش نمی‌دهند، چرا که تجارب آن‌ها ممکن است تحت تأثیر معناپردازی فردی، حمایت اجتماعی، محیط مدرسه و فرایندهای مقابله‌ای قرار گیرد. هدف این پژوهش، بررسی پویایی‌های رشد شخصیت دانش‌آموزان در بستر ناهماهنگی خانوادگی و فهم چگونگی تفسیر و واکنش دانش‌آموزان به تجارب خانوادگی خود است. این پژوهش با رویکرد کیفی پدیدارشناسانه به بررسی تجارب زیسته دانش‌آموزانی می‌پردازد که ناهماهنگی خانوادگی طولانی‌مدت را تجربه کرده‌اند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و اسناد مرتبط گردآوری و با استفاده از روش‌های تحلیل داده‌های پدیدارشناسانه تحلیل می‌شوند. یافته‌های مورد انتظار نشان می‌دهد که ناهماهنگی خانوادگی می‌تواند تجارب هیجانی و اجتماعی پیچیده‌ای ایجاد کند و در عین حال فرصت‌هایی برای رشد استقلال، مسئولیت‌پذیری، همدلی، تاب‌آوری و بلوغ هیجانی دانش‌آموزان فراهم آورد. انتظار می‌رود این پژوهش نشان دهد که رشد شخصیت صرفاً توسط شرایط خانوادگی تعیین نمی‌شود، بلکه از طریق تعامل تجارب خانوادگی، معنای فردی، روابط با همسالان، حمایت مدرسه و راهبردهای مقابله‌ای فردی شکل می‌گیرد.

In the Albanian reality, students are still not familiar with the importance of the career office. It is still considered a new concept, which is already finding space to gain more visibility in educational institutions, but not only there. Nowadays, the capacity to clearly communicate what a graduate brings to the table for employers, framed around skills and illustrated with compelling narratives, plays a crucial role in demonstrating potential employability (Blaquière et al., 2019, p. 15). Over the past 10 years, employers have been more outspoken regarding the importance of employability skills. These skills encompass a range of transferable abilities, including higher-order thinking skills and personal attributes essential to workplace success (Dacre Pool, Sewell, 2007; Lowden et al., 2011). In the realm of employability skills, the issue of skills awareness has garnered significant attention over the past 15 years (Knight, Yorke, 2003; Jiang, Alexakis, 2017). This study reviews employability skills among students and the effectiveness and support that the Excellence and Career Development Branch at the Faculty of Economics, University of Tirana, offers for them. The entire analysis aims to present the services the branch offers and how students who participate in them can explore, develop, and improve their employability skills, and to make it easier for them to enter the labor market by having the right information. This aim was achieved with the participation of six students from different years of the Bachelor's program of the Faculty of Economics, University of Tirana. Employers seek graduates who demonstrate resilience and adaptability, along with the essential skills, attitudes, and beliefs needed to secure a job, excel in their positions, and progress to even more rewarding opportunities in the future (Helyer, Lee, 2012; 2014).

در واقعیت آلبانی، دانشجویان هنوز با اهمیت دفتر حرفه‌ای آشنا نیستند. این مفهوم همچنان نو تلقی می‌شود که اکنون در حال یافتن جایگاهی برای کسب دید بیشتر در نهادهای آموزشی و حتی فراتر از آن است. امروزه توانایی انتقال شفاف آنچه یک فارغ‌التحصیل برای کارفرمایان به ارمغان می‌آورد، که حول محور مهارت‌ها و با روایت‌های جذاب تبیین می‌شود، نقش حیاتی در نمایش پتانسیل اشتغال‌پذیری ایفا می‌کند (Blaquière و همکاران، 2019، ص. 15). در ده سال گذشته، کارفرمایان نسبت به اهمیت مهارت‌های اشتغال‌پذیری صریح‌تر شده‌اند. این مهارت‌ها مجموعه‌ای از توانایی‌های انتقال‌پذیر، از جمله مهارت‌های تفکر سطح بالا و ویژگی‌های فردی ضروری برای موفقیت در محیط کار را در بر می‌گیرد (Dacre Pool، Sewell، 2007؛ Lowden و همکاران، 2011). در حوزه مهارت‌های اشتغال‌پذیری، موضوع آگاهی از مهارت‌ها طی ۱۵ سال گذشته توجه قابل توجهی را به خود جلب کرده است (Knight، Yorke، 2003؛ Jiang، Alexakis، 2017). این مطالعه به بررسی مهارت‌های اشتغال‌پذیری در میان دانشجویان و اثربخشی و حمایتی که شاخه تعالی و توسعه حرفه‌ای در دانشکده اقتصاد دانشگاه تیرانا برای آنان فراهم می‌کند، می‌پردازد. کل تحلیل با هدف ارائه خدمات این شاخه و چگونگی امکان کشف، توسعه و بهبود مهارت‌های اشتغال‌پذیری توسط دانشجویان شرکت‌کننده در این خدمات و تسهیل ورود آنان به بازار کار از طریق داشتن اطلاعات صحیح انجام شده است. این هدف با مشارکت شش دانشجو از سال‌های مختلف برنامه کارشناسی دانشکده اقتصاد دانشگاه تیرانا محقق شد. کارفرمایان به دنبال فارغ‌التحصیلانی هستند که تاب‌آوری و سازگاری را همراه با مهارت‌ها، نگرش‌ها و باورهای ضروری برای یافتن شغل، موفقیت در موقعیت شغلی و پیشرفت به فرصت‌های پاداش‌دهنده‌تر در آینده نشان دهند (Helyer، Lee، 2012؛ 2014).

Background Depression is a prevalent mental health condition that significantly affects individuals’ well-being and daily functioning, making early depressive symptom detection crucial. Objectives This study explores the potential of advancing speech analytics with dimensional sentiment analysis, using valence and arousal scoring to enhance depressive symptom detection in family caregivers. Methods We recruited 116 family caregivers and assessed their depression levels using the Beck Depression Inventory-II. Participants provided verbal responses to 12 open-ended questions related to family resilience. The extracted words from the responses were analyzed for sentiment using the Chinese Valence-Arousal Words dictionary to determine their valence and arousal ratings. For each participant, we computed various summary statistics (e.g., mean, variance, quantiles) and frequency-domain statistics (e.g., spectral entropy, dominant frequency components) of valence and arousal distributions. These features were then used as predictors in nine different machine learning models evaluated under repeated 5-fold nested cross-validation with cost-sensitive cutoff selection, enabling robust classification of depression levels while prioritizing the identification of true positive cases. Results Our analysis showed that participants with higher depressive symptoms used words with more extreme valence and arousal scores than those with lower depressive symptoms. The models demonstrated strong predictive utility of these emotional dimensions: the quadratic discriminant analysis (QDA) model achieved an out-of-sample sensitivity of 0.725, a specificity of 0.563, and an AUC of 0.7. These findings support that valence and arousal analysis provides meaningful discriminative power for identifying depressive symptoms. Importantly, the high sensitivity achieved by these models ensures that individuals with elevated symptoms are more reliably detected, thereby reducing the risk of missed cases. Overall, the results suggest strong potential for automated depressive symptom detection based on emotional signal analysis, with cost-sensitive optimization reducing false negatives while maintaining clinically relevant specificity. Conclusions This study offers proof-of-concept evidence that emotional sentiment analysis of speech using valence and arousal scoring can capture linguistic markers associated with depressive symptoms among family caregivers. With further refinement and validation, this approach lays an important foundation for the development of more robust machine learning models and ultimately contributes to non-intrusive mental health screening tools.

زمینه و هدف: افسردگی یکی از اختلالات شایع سلامت روان است که به طور قابل توجهی بر بهزیستی و عملکرد روزانه افراد تأثیر می‌گذارد و شناسایی زودهنگام نشانه‌های افسردگی را ضروری می‌سازد. هدف: این پژوهش به بررسی قابلیت ارتقای تحلیل گفتار با استفاده از تحلیل احساسی بُعدی و امتیازدهی والنس و برانگیختگی جهت بهبود شناسایی نشانه‌های افسردگی در مراقبان خانوادگی می‌پردازد. روش‌ها: تعداد ۱۱۶ مراقب خانوادگی جذب شدند و سطح افسردگی آن‌ها با استفاده از پرسشنامه افسردگی بک-نسخه دوم (Beck Depression Inventory-II) ارزیابی شد. شرکت‌کنندگان به ۱۲ پرسش باز مرتبط با تاب‌آوری خانواده به صورت شفاهی پاسخ دادند. واژه‌های استخراج‌شده از پاسخ‌ها با استفاده از فرهنگ واژگان چینی والنس-برانگیختگی از نظر احساسات مورد تحلیل قرار گرفت تا امتیازهای والنس و برانگیختگی آن‌ها تعیین شود. برای هر شرکت‌کننده، آمارهای خلاصه مختلف (مانند میانگین، واریانس، صدک‌ها) و آمارهای حوزه فرکانس (مانند آنتروپی طیفی، مؤلفه‌های فرکانسی غالب) توزیع والنس و برانگیختگی محاسبه شد. این ویژگی‌ها به عنوان متغیرهای پیش‌بین در نه مدل مختلف یادگیری ماشین که با اعتبارسنجی متقاطع تودرتوی ۵-تایی تکرارشونده و انتخاب نقطه برش حساس به هزینه ارزیابی شدند، مورد استفاده قرار گرفتند تا طبقه‌بندی قوی سطوح افسردگی با اولویت شناسایی موارد مثبت واقعی فراهم شود. نتایج: تحلیل ما نشان داد شرکت‌کنندگانی که نشانه‌های افسردگی بیشتری داشتند، واژه‌هایی با امتیازهای والنس و برانگیختگی افراطی‌تر نسبت به افراد با نشانه‌های افسردگی کمتر به کار بردند. مدل‌ها سودمندی پیش‌بینی قوی این ابعاد هیجانی را نشان دادند: مدل تحلیل ممیز مربعی (QDA) حساسیت خارج از نمونه ۰.۷۲۵، ویژگی ۰.۵۶۳ و سطح زیر منحنی (AUC) برابر با ۰.۷ را به دست آورد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تحلیل والنس و برانگیختگی قدرت تمایز معناداری برای شناسایی نشانه‌های افسردگی فراهم می‌کند. مهم‌تر آنکه حساسیت بالای این مدل‌ها تضمین می‌کند که افراد با نشانه‌های بالا با اطمینان بیشتری شناسایی می‌شوند و در نتیجه خطر موارد از دست رفته کاهش می‌یابد. به طور کلی، نتایج نشان‌دهنده پتانسیل قوی برای شناسایی خودکار نشانه‌های افسردگی بر اساس تحلیل سیگنال‌های هیجانی است که با بهینه‌سازی حساس به هزینه، موارد منفی کاذب را کاهش داده و در عین حال ویژگی بالینی مرتبط را حفظ می‌کند. نتیجه‌گیری: این مطالعه شواهد اثبات مفهومی ارائه می‌دهد که تحلیل احساسات هیجانی گفتار با استفاده از امتیازدهی والنس و برانگیختگی می‌تواند نشانگرهای زبانی مرتبط با نشانه‌های افسردگی در میان مراقبان خانوادگی را شناسایی کند. با اصلاح و اعتبارسنجی بیشتر، این رویکرد می‌تواند پایه‌ای مهم برای توسعه مدل‌های یادگیری ماشین قوی‌تر و در نهایت ابزارهای غربالگری سلامت روان غیرتهاجمی فراهم آورد.

This study proposes a moderated mediation model examining self-esteem as a mediator between cumulative ecological risk (CER) and depression among college students, and tests whether psychological resilience (PR) buffers the initial stage of this pathway (i.e., the CER–self-esteem link). A cross-sectional study was conducted among 1363 Chinese university students using self-report questionnaires. CER was assessed through a composite index measuring five ecological domains. Self-esteem was evaluated using the Rosenberg Self-Esteem Scale, PR with the Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC-10), and depressive symptoms with the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9). Data were analyzed using SPSS 26.0, with moderated mediation examined through the PROCESS macro (v4.2, Model 7). (1)CER significantly and positively predicted depression.(2) Self esteem partially mediates the relationship between CER and depression.(3) PR moderates the initial stage of the mediation pathway—specifically, the relationship between CER and self-esteem. For college students with high PR, CER has a far smaller detrimental effect on self-esteem. This study identified self-esteem as a potential mediator in the association between CER and depression among college students, and further indicated that PR plays a “protective shield” moderating role in the initial stage of this pathway, namely the process by which CER is associated with diminished self-esteem. These findings provide a theoretical basis for psychological interventions targeting high-risk college students, particularly those centered on enhancing PR.

این مطالعه یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را پیشنهاد می‌کند که در آن عزت‌نفس به عنوان میانجی بین خطر تجمعی بوم‌شناختی (CER) و افسردگی در میان دانشجویان بررسی می‌شود و همچنین آزمون می‌کند که آیا تاب‌آوری روان‌شناختی (PR) مرحله ابتدایی این مسیر (یعنی پیوند CER–عزت‌نفس) را تعدیل می‌کند یا خیر. یک مطالعه مقطعی در میان ۱۳۶۳ دانشجوی دانشگاه‌های چین با استفاده از پرسش‌نامه‌های خودگزارش‌دهی انجام شد. CER از طریق یک شاخص ترکیبی که پنج حوزه بوم‌شناختی را اندازه‌گیری می‌کند، ارزیابی شد. عزت‌نفس با مقیاس عزت‌نفس روزنبرگ، تاب‌آوری روان‌شناختی با مقیاس تاب‌آوری کانر-دیویدسون (CD-RISC-10) و علائم افسردگی با پرسش‌نامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) سنجیده شد. داده‌ها با استفاده از SPSS نسخه ۲۶.۰ تحلیل شدند و میانجی‌گری تعدیل‌شده از طریق ماکروی PROCESS (نسخه ۴.۲، مدل ۷) بررسی شد. (۱) CER به طور معنادار و مثبت افسردگی را پیش‌بینی کرد. (۲) عزت‌نفس رابطه بین CER و افسردگی را به طور جزئی میانجی‌گری می‌کند. (۳) PR مرحله ابتدایی مسیر میانجی‌گری، به طور خاص رابطه بین CER و عزت‌نفس را تعدیل می‌کند. برای دانشجویانی که PR بالایی دارند، CER تأثیر منفی بسیار کمتری بر عزت‌نفس دارد. این مطالعه عزت‌نفس را به عنوان یک میانجی بالقوه در ارتباط بین CER و افسردگی در میان دانشجویان شناسایی کرد و همچنین نشان داد که PR نقش «سپر محافظتی» را در مرحله ابتدایی این مسیر ایفا می‌کند، یعنی فرآیندی که CER با کاهش عزت‌نفس مرتبط می‌شود. این یافته‌ها مبنای نظری برای مداخلات روان‌شناختی هدفمند بر دانشجویان پرخطر، به ویژه آن‌هایی که بر تقویت PR متمرکز هستند، فراهم می‌آورد.

Statelessness affects an estimated 4.3 to 10 million people worldwide, denying them access to fundamental rights including education, employment, healthcare, and freedom from arbitrary detention. While stateless individuals are recognised as a marginalised group at elevated risk of human rights violations, discrimination, and trauma, the psychological impact of statelessness remains under-researched. This study aimed to explore how adults with lived experience of statelessness in the UK make sense of its impact on their mental health, and how they access support for any psychological difficulties. A qualitative design using Interpretative Phenomenological Analysis was used. Seven adults affected by statelessness were recruited through non-governmental organisations using purposive sampling. Participants varied in the reasons why they had been affected by statelessness, country of origin, and current immigration status in the UK. Four group experiential themes were generated. Trapped in a Kafkaesque System captured participants’ experience of draconian, discriminatory, and self-perpetuating bureaucratic structures that stripped autonomy, security, and time. Erosion of Self and Belonging described feeling administratively reduced to a non-person, dual legal and relational abandonment, and severed connections. Psychological and Embodied Harm located anxiety, depression, suicidality, post-traumatic stress disorder (PTSD), and somatic symptoms unambiguously within structural conditions, with two participants reporting that UK procedures damaged their mental health more than prior experiences of incarceration; intergenerational effects of the impacts of statelessness were also identified. Survival Strategies and Systemic Limits captured the protective role of community, faith, activism, and equipped services, while emphasising that resilience was bounded and could not substitute for rights. The findings articulate a pathway in which Kafkaesque systems produce entrapment, erode the person’s sense of identity, belonging and connection to others, and generate psychological and embodied harm only partially mediated by coping. Implications include the need for policy reform (reduced waits, restored and adequate Legal Aid funding, the right to work and healthcare access during protracted legal processes), clinician training, and services that recognise statelessness-related distress as legitimate clinical territory rather than deflecting responsibility to immigration authorities.

بدون تابعیت بودن حدوداً بین ۴٫۳ تا ۱۰ میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد و آن‌ها را از دسترسی به حقوق اساسی از جمله آموزش، اشتغال، مراقبت‌های بهداشتی و آزادی از بازداشت خودسرانه محروم می‌کند. اگرچه افراد بدون تابعیت به عنوان گروهی به حاشیه رانده‌شده با خطر بالاتر نقض حقوق بشر، تبعیض و تروما شناخته می‌شوند، اما تأثیر روان‌شناختی بدون تابعیت بودن همچنان کمتر مورد پژوهش قرار گرفته است. هدف این مطالعه بررسی نحوه درک بزرگسالان دارای تجربه زیسته بدون تابعیت بودن در بریتانیا از تأثیر آن بر سلامت روان و نحوه دسترسی آن‌ها به حمایت برای مشکلات روان‌شناختی بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از تحلیل پدیدارشناختی تفسیری انجام شد. هفت بزرگسال تحت تأثیر بدون تابعیت بودن از طریق سازمان‌های غیردولتی و با نمونه‌گیری هدفمند جذب شدند. شرکت‌کنندگان از نظر دلایل بدون تابعیت بودن، کشور مبدأ و وضعیت مهاجرتی فعلی در بریتانیا متفاوت بودند. چهار مضمون تجربی گروهی استخراج شد. «گیر افتادن در یک سیستم کافکایی» تجربه شرکت‌کنندگان از ساختارهای بوروکراتیک سختگیرانه، تبعیض‌آمیز و خودتداوم‌بخش را که خودمختاری، امنیت و زمان را از آن‌ها سلب می‌کرد، توصیف می‌کند. «فرسایش خود و تعلق» به احساس تقلیل اداری به یک غیرشخص، رهاشدگی دوگانه حقوقی و ارتباطی، و قطع پیوندها اشاره دارد. «آسیب روان‌شناختی و جسمانی» اضطراب، افسردگی، تمایلات خودکشی، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و علائم جسمانی را به طور آشکار در شرایط ساختاری جای می‌دهد؛ دو شرکت‌کننده گزارش دادند که رویه‌های بریتانیا سلامت روان آن‌ها را بیش از تجربیات قبلی زندان آسیب زده است؛ همچنین آثار بین‌نسلی بدون تابعیت بودن شناسایی شد. «راهبردهای بقا و محدودیت‌های نظام‌مند» نقش حمایتی جامعه، ایمان، کنشگری و خدمات مجهز را نشان داد، در حالی که تأکید شد تاب‌آوری محدود بوده و جایگزین حقوق نمی‌شود. یافته‌ها مسیر تولید گرفتاری توسط سیستم‌های کافکایی، فرسایش هویت، تعلق و ارتباط با دیگران، و ایجاد آسیب روان‌شناختی و جسمانی را که تنها تا حدی با مقابله تعدیل می‌شود، تبیین می‌کند. پیامدها شامل نیاز به اصلاح سیاست (کاهش زمان انتظار، بازگرداندن و تأمین کافی بودجه کمک حقوقی، حق کار و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی در طول فرایندهای حقوقی طولانی)، آموزش بالینی و خدماتی است که پریشانی مرتبط با بدون تابعیت بودن را به عنوان حوزه بالینی مشروع به رسمیت بشناسند و مسئولیت را به مقامات مهاجرتی واگذار نکنند.

Although teacher resilience is now widely regarded as a capacity that can be fostered during initial teacher education, teacher educators often lack a coherent set of methodological resources for doing so. This article designs and substantiates the scientific and methodological support for developing professional resilience in pre-service teachers. Drawing on theoretical analysis of the literature and on pedagogical design, the article describes four interrelated blocks of such support: a content block (a modular programme integrated into pedagogical courses and practicum), a technological block (methods and forms of work matched to the components of resilience), a didactic block (a case bank, simulations, reflective tasks and an electronic portfolio) and a diagnostic block (criteria, levels and instruments). Requirements for the teacher educator and for the sequencing of support are formulated. The article is a design study: it presents a theoretically grounded methodological package and outlines how its effectiveness should be tested, without reporting experimental results.

اگرچه تاب‌آوری معلمان اکنون به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان ظرفیتی که می‌تواند در دوره آموزش اولیه معلمان تقویت شود، شناخته می‌شود، اما مدرسان معلم اغلب فاقد مجموعه‌ای منسجم از منابع روش‌شناختی برای این منظور هستند. این مقاله به طراحی و اثبات پشتیبانی علمی و روش‌شناختی برای توسعه تاب‌آوری حرفه‌ای در معلمان پیش‌خدمت می‌پردازد. با تکیه بر تحلیل نظری ادبیات و طراحی آموزشی، مقاله چهار بلوک به‌هم‌پیوسته از این پشتیبانی را توصیف می‌کند: بلوک محتوایی (یک برنامه مدولار که در دوره‌های آموزشی و کارورزی ادغام شده است)، بلوک فناورانه (روش‌ها و اشکال کاری که با مؤلفه‌های تاب‌آوری تطبیق یافته‌اند)، بلوک آموزشی (بانک موردی، شبیه‌سازی‌ها، تکالیف تأملی و پرتفوی الکترونیکی) و بلوک تشخیصی (معیارها، سطوح و ابزارها). الزامات مربوط به مدرس معلم و ترتیب ارائه پشتیبانی نیز تدوین شده است. این مقاله یک مطالعه طراحی است: یک بسته روش‌شناختی مبتنی بر نظریه ارائه می‌دهد و نحوه ارزیابی اثربخشی آن را بدون گزارش نتایج تجربی ترسیم می‌کند.

This study investigates the relationships among sleep quality, social inclusion, and psychological resilience in older adults and examines whether social inclusion moderates the association between sleep quality and psychological resilience. Grounded in the Main Effect Model, social inclusion is conceptualized as a key psychosocial resource in later life. A cross-sectional study was conducted among 455 older adults in Türkiye. Data were collected using the Pittsburgh Sleep Quality Index, the Social Inclusion Scale, and the Psychological Hardiness Scale. Hierarchical multiple regression and moderation analyses were performed while controlling for demographic variables. Findings revealed a strong positive association between social inclusion and psychological resilience (r = .664, p < .001) and a negative association between sleep quality scores and resilience (r = –.305, p < .001). In regression analyses, social inclusion emerged as the strongest predictor of resilience (β = .60, p < .001), whereas sleep quality did not make a significant independent contribution. The interaction between sleep quality and social inclusion was not significant. The results highlight social inclusion as a primary psychosocial factor supporting resilience in later life and underscore the importance of strengthening social participation to promote psychological well-being among older adults.

این مطالعه به بررسی روابط میان کیفیت خواب، شمول اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی در سالمندان می‌پردازد و نقش تعدیل‌گری شمول اجتماعی در ارتباط بین کیفیت خواب و تاب‌آوری روان‌شناختی را مورد بررسی قرار می‌دهد. با تکیه بر مدل اثر اصلی، شمول اجتماعی به عنوان یک منبع روانی‌اجتماعی کلیدی در دوران سالمندی مفهوم‌سازی شده است. یک مطالعه مقطعی بر روی ۴۵۵ سالمند در ترکیه انجام شد. داده‌ها با استفاده از شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ، مقیاس شمول اجتماعی و مقیاس سرسختی روان‌شناختی گردآوری گردید. تحلیل رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی و تحلیل تعدیل‌گری با کنترل متغیرهای جمعیت‌شناختی انجام شد. یافته‌ها نشان دادند که بین شمول اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی ارتباط مثبت قوی وجود دارد (r = ۰.۶۶۴, p < ۰.۰۰۱) و بین نمرات کیفیت خواب و تاب‌آوری رابطه منفی مشاهده شد (r = –۰.۳۰۵, p < ۰.۰۰۱). در تحلیل‌های رگرسیونی، شمول اجتماعی به عنوان قوی‌ترین پیش‌بین تاب‌آوری ظاهر شد (β = ۰.۶۰, p < ۰.۰۰۱)، در حالی که کیفیت خواب سهم مستقل معناداری نداشت. تعامل بین کیفیت خواب و شمول اجتماعی معنادار نبود. نتایج، شمول اجتماعی را به عنوان عامل اصلی روانی‌اجتماعی حمایت‌کننده تاب‌آوری در سالمندی برجسته می‌سازد و بر اهمیت تقویت مشارکت اجتماعی برای ارتقای بهزیستی روان‌شناختی سالمندان تأکید می‌کند.

Islamization in the context of education is a systematic process aimed at instilling Islamic values into all aspects of students' lives. This study aims to analyze the influence of Islamization on the formation of students' lifestyle in order to create a young generation that is of good character, competitive, and morally upright. The approach used is a qualitative approach with a library research method, namely by reviewing various relevant literature on the concept of Islamization, character education, and the formation of an Islamic lifestyle in the school environment. The results of the study show that Islamization plays an important role in shaping students' personality and behavior through the integration of Islamic values in the curriculum, habituation of worship practices, and teachers' role modeling. Values such as honesty, responsibility, discipline, hard work, and social awareness become the foundation for the formation of an Islamic lifestyle that is able to balance spiritual, intellectual, and social aspects. In addition, Islamization contributes to strengthening students' moral resilience amid the currents of globalization and modernization that often carry materialistic and secular values. With the consistent implementation of Islamization, schools can become centers for shaping a young generation that is faithful, knowledgeable, ethical, and broad-minded. This generation is expected to be able to adapt to the times without losing their Islamic identity, and to become agents of change who bring progress to the nation and the ummah.

اسلامی‌سازی در بستر آموزش، فرایندی نظام‌مند است که با هدف نهادینه‌سازی ارزش‌های اسلامی در تمامی ابعاد زندگی دانش‌آموزان صورت می‌گیرد. هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر اسلامی‌سازی بر شکل‌گیری سبک زندگی دانش‌آموزان به منظور تربیت نسلی جوان با شخصیت نیکو، رقابت‌پذیر و دارای اخلاق استوار است. رویکرد مورد استفاده، رویکرد کیفی با روش پژوهش کتابخانه‌ای است؛ بدین صورت که با بررسی متون مرتبط با مفهوم اسلامی‌سازی، تربیت اخلاقی و شکل‌گیری سبک زندگی اسلامی در محیط مدرسه انجام شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اسلامی‌سازی از طریق ادغام ارزش‌های اسلامی در برنامه درسی، عادت‌دهی به انجام عبادات و الگو بودن معلمان، نقش مهمی در شکل‌دهی شخصیت و رفتار دانش‌آموزان ایفا می‌کند. ارزش‌هایی همچون صداقت، مسئولیت‌پذیری، انضباط، سخت‌کوشی و آگاهی اجتماعی، بنیان شکل‌گیری سبک زندگی اسلامی را فراهم می‌سازند که قادر است ابعاد معنوی، فکری و اجتماعی را متعادل سازد. افزون بر این، اسلامی‌سازی به تقویت تاب‌آوری اخلاقی دانش‌آموزان در برابر امواج جهانی‌شدن و مدرن‌سازی که اغلب حامل ارزش‌های مادی‌گرایانه و سکولار هستند، کمک می‌کند. با اجرای مستمر اسلامی‌سازی، مدارس می‌توانند به مراکز تربیت نسلی جوان، مؤمن، دانا، اخلاق‌مدار و دارای افق فکری وسیع تبدیل شوند. انتظار می‌رود این نسل بتواند بدون از دست دادن هویت اسلامی خود با تحولات زمانه سازگار شود و به عنوان عاملان تغییر، موجب پیشرفت ملت و امت گردد.

This study examined the practices and initiatives in implementing the Work Immersion Program (WIP) in private Senior High Schools in Batangas Province and used the findings as the basis for a sustainable management program. A descriptive mixed-methods design was employed. Quantitative data were gathered through a researcher-developed questionnaire from 352 students, 29 school heads, and 29 immersion focal persons from 29 participating private schools; qualitative data were generated through a focus group discussion with six directly involved program implementers. The instrument was expert-validated and demonstrated strong internal consistency, with Cronbach’s alpha coefficients ranging from .867 to .918 across the three immersion phases and .959 overall. Frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, independent-samples t-test, and one-way analysis of variance were used for quantitative analysis, while focus-group responses were subjected to thematic analysis. The schools predominantly offered the ABM strand, used the 80-hour Model A delivery, maintained fewer than three partner industries, partnered mainly with local government units and private establishments, and were commonly located in rural town-proper areas. Pre-immersion, immersion proper, and post-immersion practices were implemented to a great extent. Assessments of the three respondent groups differed significantly across all phases, while most school-profile variables did not produce significant differences; exceptions involved the number of students per track during immersion proper and the number of partner industries during pre-immersion. Qualitative findings highlighted partnership strengthening, monitoring and learning support, as well as logistical, safety, behavioral, and financial challenges. These findings informed LINK, a holistic and sustainable Work Immersion Management Program designed to strengthen support, career guidance, resilience, industry linkages, and skills development.

این پژوهش به بررسی رویکردها و ابتکارات در اجرای برنامه کارآموزی (Work Immersion Program - WIP) در دبیرستان‌های غیرانتفاعی استان باتانگاس پرداخته و یافته‌ها را مبنایی برای تدوین یک برنامه مدیریت پایدار قرار داده است. طرح پژوهش توصیفی با رویکرد ترکیبی به کار گرفته شد. داده‌های کمی از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته از ۳۵۲ دانش‌آموز، ۲۹ مدیر مدرسه و ۲۹ مسئول کارآموزی از ۲۹ مدرسه غیرانتفاعی جمع‌آوری شد؛ داده‌های کیفی نیز از طریق بحث گروهی متمرکز با شش نفر از مجریان مستقیم برنامه به دست آمد. ابزار پژوهش توسط خبرگان اعتبارسنجی شد و از پایایی داخلی بالایی برخوردار بود، به طوری که ضرایب آلفای کرونباخ برای سه مرحله کارآموزی بین ۰.۸۶۷ تا ۰.۹۱۸ و در مجموع ۰.۹۵۹ بود. برای تحلیل داده‌های کمی از فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، آزمون t مستقل و تحلیل واریانس یک‌طرفه استفاده شد و پاسخ‌های گروه متمرکز با تحلیل تماتیک بررسی گردید. مدارس عمدتاً رشته ABM را ارائه می‌دادند، از مدل ۸۰ ساعته A استفاده می‌کردند، کمتر از سه صنعت همکار داشتند، عمدتاً با واحدهای دولتی محلی و مؤسسات خصوصی همکاری می‌کردند و معمولاً در مناطق روستایی واقع بودند. رویکردهای پیش از کارآموزی، حین کارآموزی و پس از کارآموزی تا حد زیادی اجرا می‌شد. ارزیابی سه گروه پاسخ‌دهنده در تمام مراحل تفاوت معناداری داشت، در حالی که بیشتر متغیرهای مشخصات مدرسه تفاوت معناداری ایجاد نکرد؛ استثناها شامل تعداد دانش‌آموزان هر رشته در مرحله کارآموزی و تعداد صنایع همکار در مرحله پیش از کارآموزی بود. یافته‌های کیفی بر تقویت همکاری‌ها، پایش و حمایت آموزشی، و همچنین چالش‌های لجستیکی، ایمنی، رفتاری و مالی تأکید داشت. این یافته‌ها مبنای طراحی برنامه جامع و پایدار مدیریت کارآموزی LINK قرار گرفت که با هدف تقویت حمایت، راهنمایی شغلی، تاب‌آوری، پیوند با صنعت و توسعه مهارت‌ها تدوین شده است.

Abstract Educational inequality remains a pervasive and deeply entrenched global issue, with youth from vulnerable and marginalised backgrounds disproportionately affected. Despite the significant challenges that hinder the academic progress of many young people, often reinforcing cycles of social exclusion and economic vulnerability, some students demonstrate the capacity to excel academically, effectively defying the odds. This study seeks to examine the key structural and interpersonal factors that enable such students to achieve positive educational trajectories. Adopting a qualitative narrative research design, the research draws on two sets of semi‐structured interviews with both young people from vulnerable backgrounds and adults who played a role in their educational success ( n = 16). Findings identify four broad categories of factors shaping student success: (1) personal attributes such as resilience, intrinsic motivation, clear goals and a strong sense of purpose; (2) parental expectations and support; (3) teachers' emotional support, involvement and constructive feedback and (4) peer support. Of these, two factors emerged as consistently significant across all cases. First, parental expectations, underpinned by trust in their child's abilities and a high valuation of education, proved essential. Second, the depth and longevity of student–teacher relationships were crucial, with teachers' emotional investment, trust and sustained support providing enduring sources of motivation and encouragement. These insights have important implications for schools, teacher education and policy development. Schools should foster inclusive, high‐expectations cultures with long‐term mentoring and structured peer integration promoting cross‐cultural interaction. Teacher education, in initial and continuing training, should include socio‐emotional learning and pedagogical strategies for non‐native language learners. Context and implications Rationale for the study: Previous research has typically examined either the perspectives of disadvantaged young people or those of professionals supporting them, often focusing on barriers and deficits. This study brings together both viewpoints to identify the key factors, relationships and supports that enable successful outcomes for young people in contexts where early school leaving is prevalent. Why the new findings matter: Our findings suggest that educational success among disadvantaged young people is shaped by interconnected support systems rather than individual effort alone. Strong parental belief in education and meaningful teacher–student relationships are central to resilience, reinforced by academic, social and community supports that enabled positive educational outcomes. Implications for practitioners and policymakers: Schools need to prioritise mentoring, inclusive cultures and structured cross‐cultural peer activities to strengthen belonging and aspiration. Teacher education and professional development should embed socio‐emotional learning, strategies for supporting multilingual learners and approaches that sustain high expectations in disadvantaged contexts. Policymakers should sustain and strengthen financial supports that enable disadvantaged students to access higher education, ensuring they keep pace with rising participation costs. Increased investment in schools serving disadvantaged communities is also needed to support meaningful family engagement and strengthen home–school relationships that foster resilience and educational success.

چکیده نابرابری آموزشی همچنان یک مسئلهٔ فراگیر و عمیقاً ریشه‌دار جهانی است که جوانان با پیشینه‌های آسیب‌پذیر و به حاشیه رانده‌شده به طور نامتناسبی تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند. علی‌رغم چالش‌های قابل توجهی که پیشرفت تحصیلی بسیاری از جوانان را مختل می‌کند و اغلب چرخه‌های طرد اجتماعی و آسیب‌پذیری اقتصادی را تقویت می‌نماید، برخی دانش‌آموزان توانایی درخشش تحصیلی را نشان می‌دهند و عملاً بر خلاف انتظارات عمل می‌کنند. این مطالعه به بررسی عوامل کلیدی ساختاری و بین‌فردی می‌پردازد که به چنین دانش‌آموزانی امکان می‌دهد مسیرهای آموزشی مثبتی را طی کنند. با اتخاذ رویکرد پژوهش روایتی کیفی، این پژوهش بر دو مجموعه مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با جوانان دارای پیشینه آسیب‌پذیر و بزرگسالانی که در موفقیت تحصیلی آنان نقش داشته‌اند (n = 16) تکیه دارد. یافته‌ها چهار دسته کلی از عوامل مؤثر بر موفقیت دانش‌آموزان را شناسایی می‌کند: (1) ویژگی‌های فردی مانند تاب‌آوری، انگیزش درونی، اهداف روشن و حس قوی هدفمندی؛ (2) انتظارات و حمایت والدین؛ (3) حمایت عاطفی، مشارکت و بازخورد سازنده معلمان و (4) حمایت همسالان. از میان این عوامل، دو عامل در تمامی موارد به طور مداوم معنادار بودند. نخست، انتظارات والدین که مبتنی بر اعتماد به توانایی‌های فرزند و ارزش‌گذاری بالای آموزش بود، اساسی تلقی شد. دوم، عمق و پایداری روابط دانش‌آموز–معلم حیاتی بود، به‌طوری‌که سرمایه‌گذاری عاطفی، اعتماد و حمایت مستمر معلمان، منابع پایداری از انگیزه و تشویق فراهم می‌کرد. این یافته‌ها پیامدهای مهمی برای مدارس، آموزش معلمان و توسعه سیاست‌ها دارند. مدارس باید فرهنگ‌های فراگیر با انتظارات بالا، همراه با نظام‌های مشاوره بلندمدت و ادغام ساختاریافته همسالان برای ترویج تعامل میان‌فرهنگی را تقویت کنند. آموزش معلمان، چه در دوره‌های اولیه و چه ضمن خدمت، باید شامل یادگیری اجتماعی–عاطفی و راهبردهای آموزشی برای زبان‌آموزان غیر بومی باشد. زمینه و پیامدها توجیه مطالعه: پژوهش‌های پیشین معمولاً یا دیدگاه جوانان محروم یا دیدگاه حرفه‌ای‌هایی که از آنان حمایت می‌کنند را بررسی کرده‌اند و اغلب بر موانع و کمبودها تمرکز داشته‌اند. این مطالعه هر دو دیدگاه را گرد هم می‌آورد تا عوامل کلیدی، روابط و حمایت‌هایی را که موفقیت جوانان را در زمینه‌هایی که ترک تحصیل زودهنگام رایج است، امکان‌پذیر می‌سازد، شناسایی کند. اهمیت یافته‌های جدید: یافته‌های ما نشان می‌دهد که موفقیت تحصیلی جوانان محروم توسط نظام‌های حمایتی به هم پیوسته شکل می‌گیرد و نه صرفاً تلاش فردی. باور قوی والدین به آموزش و روابط معنادار معلم–دانش‌آموز در مرکز تاب‌آوری قرار دارند و توسط حمایت‌های تحصیلی، اجتماعی و اجتماعی–محلی که نتایج مثبت آموزشی را ممکن می‌سازند، تقویت می‌شوند. پیامدها برای متخصصان و سیاست‌گذاران: مدارس باید مشاوره، فرهنگ‌های فراگیر و فعالیت‌های ساختاریافته همسالان میان‌فرهنگی را برای تقویت حس تعلق و آرمان‌گرایی در اولویت قرار دهند. آموزش معلمان و توسعه حرفه‌ای باید یادگیری اجتماعی–عاطفی، راهبردهای حمایت از زبان‌آموزان چندزبانه و رویکردهایی که انتظارات بالا را در زمینه‌های محروم حفظ می‌کنند، دربرگیرد. سیاست‌گذاران باید حمایت‌های مالی را که امکان دسترسی دانش‌آموزان محروم به آموزش عالی را فراهم می‌کند، حفظ و تقویت نمایند تا با افزایش هزینه‌های مشارکت همگام باشد. همچنین افزایش سرمایه‌گذاری در مدارسی که به جوامع محروم خدمت می‌کنند، برای حمایت از مشارکت معنادار خانواده و تقویت روابط خانه–مدرسه که تاب‌آوری و موفقیت تحصیلی را پرورش می‌دهد، ضروری است.

This qualitative study employed Interpretative Phenomenological Analysis (IPA) as its research design and centered on eight mathematics educators from the Negros Island Region in the Philippines. These educators were officially enrolled in master's or doctoral programs at Higher Education Institutions (HEIs) during the academic year 2024-2025. The researcher employed purposive-convenience sampling, selecting readily accessible mathematics educators who also met specific criteria: they had conducted at least one research study, had presented a study, and had taught in a public high school for at least two years. The study sought to understand their lived experiences related to research engagement, using in-depth interviews to capture their motivations, challenges, coping mechanisms, perceived benefits, and insights. The mathematics educators' primary motivator stemmed from a genuine desire to improve their learners' lives, focusing on strategies to enhance comprehension, reduce anxiety, and promote equity. However, these educators faced considerable challenges, including time constraints due to heavy workloads and limited resources, particularly in public schools and part-time positions. To overcome these obstacles, they demonstrated resourcefulness and relied on collaboration, sharing ideas and leveraging networks for support. Despite the hardships, research engagement brought significant rewards, most notably witnessing learners' "lightbulb moments" and experiencing professional growth. Ultimately, the study highlighted the dedication and resilience of these educators, emphasizing the urgent need for institutional support to foster a research culture that empowers them to advance mathematics education in the Philippines.

این مطالعه کیفی با به‌کارگیری طرح پژوهشی تحلیل پدیدارشناختی تفسیری (IPA) انجام شده و بر هشت آموزگار ریاضی از منطقه جزیره نِگروس در فیلیپین متمرکز است. این آموزگاران به طور رسمی در برنامه‌های کارشناسی ارشد یا دکتری در مؤسسات آموزش عالی (HEIs) در سال تحصیلی ۲۰۲۴-۲۰۲۵ ثبت‌نام کرده بودند. پژوهشگر از نمونه‌گیری هدفمند-سهولت‌محور استفاده کرد و آموزگاران ریاضی را که به آسانی در دسترس بودند و همچنین معیارهای خاصی را دارا بودند انتخاب نمود: انجام حداقل یک مطالعه پژوهشی، ارائه یک پژوهش و داشتن سابقه تدریس در دبیرستان دولتی به مدت حداقل دو سال. هدف این مطالعه، فهم تجارب زیسته آنان در ارتباط با مشارکت پژوهشی بود و برای ثبت انگیزه‌ها، چالش‌ها، سازوکارهای مقابله‌ای، فواید ادراک‌شده و بینش‌های آنان از مصاحبه‌های عمیق بهره گرفته شد. انگیزه اصلی آموزگاران ریاضی، تمایل واقعی برای بهبود زندگی یادگیرندگان‌شان بود که بر راهبردهایی برای ارتقای درک، کاهش اضطراب و ترویج عدالت تمرکز داشت. با این حال، این آموزگاران با چالش‌های قابل توجهی از جمله محدودیت زمانی ناشی از حجم بالای کار و کمبود منابع، به ویژه در مدارس دولتی و موقعیت‌های پاره‌وقت، مواجه بودند. برای غلبه بر این موانع، آنان با ابتکار عمل و تکیه بر همکاری، به اشتراک‌گذاری ایده‌ها و بهره‌گیری از شبکه‌های حمایتی پرداختند. علی‌رغم دشواری‌ها، مشارکت پژوهشی پاداش‌های قابل توجهی به همراه داشت که مهم‌ترین آن مشاهده «لحظات روشن‌شدن ذهن» یادگیرندگان و تجربه رشد حرفه‌ای بود. در نهایت، این مطالعه بر تعهد و تاب‌آوری این آموزگاران تأکید کرده و نیاز فوری به حمایت نهادی برای تقویت فرهنگ پژوهش به منظور توانمندسازی آنان در پیشبرد آموزش ریاضی در فیلیپین را برجسته می‌کند.

BACKGROUND: Advances in medical genetics and the expansion of personalized medicine have made genetic counselling essential. The increasing workload of genetics professionals highlights the need for strategies that strengthen the services resilience. Genetic counselling supervision (GCS) is a structured routine of reflective practice that promotes safe practice, prevents burnout, and prepares professionals to adapt to new challenges, while supporting continuous improvement. However, GCS practices vary widely between countries: in many, these are not even known, while in others they are mandatory. This inequality results from the asymmetrical development of the genetic counselling profession globally. Spain, France, and Portugal have specialized training in this area, but only France has formally recognised the profession. Consequently, there is a small and geographically dispersed number of professionals, mostly without GCS access. OBJECTIVES: Here we report how the MAG-SUDOE programme proposes a pioneering solution to jointly implement GCS and to strengthen the resilience of genetics services in southwestern Europe through activities linked to: 1) transferring experience from a Portuguese pilot action assessing the feasibility of a GCS programme; 2) jointly developing a transnational GCS intervention with genetics healthcare professionals of the three countries; and 3) designing a common strategy for its further implementation in the territory. METHODS: A transnational collaborative project have been implemented. A joint intervention was designed and will served as empirical base for the definition of national strategies for the implementation of GCS in the three countries. RESULTS: Fostering institutional alignment between genetic counselling professional bodies and lead consortia members, this project establishes a foundation to promote GCS on a transnational scale and generate evidence to guide health policy decisions for a more equitable and high-quality health system. DISCUSSION/CONCLUSION: The programme is currently being implemented across the three countries through supervision groups with high engagement among participants.

زمینه: پیشرفت‌های ژنتیک پزشکی و گسترش پزشکی شخصی‌سازی‌شده، مشاوره ژنتیک را به امری ضروری بدل کرده است. افزایش حجم کاری متخصصان ژنتیک، نیاز به راهبردهایی را که تاب‌آوری خدمات را تقویت کند، برجسته می‌سازد. نظارت بر مشاوره ژنتیک (GCS) یک رویه ساختاریافته و منظم از تمرین تأملی است که به ارتقای ایمنی در عمل، پیشگیری از فرسودگی شغلی و آماده‌سازی متخصصان برای تطبیق با چالش‌های جدید کمک می‌کند و در عین حال از بهبود مستمر حمایت می‌نماید. با این حال، شیوه‌های GCS در کشورهای مختلف بسیار متفاوت است: در بسیاری از کشورها این شیوه‌ها حتی شناخته‌شده نیستند و در برخی دیگر اجباری هستند. این نابرابری ناشی از توسعه نامتقارن حرفه مشاوره ژنتیک در سطح جهانی است. اسپانیا، فرانسه و پرتغال آموزش تخصصی در این حوزه دارند، اما تنها فرانسه این حرفه را به طور رسمی به رسمیت شناخته است. در نتیجه، تعداد متخصصان اندک و به طور جغرافیایی پراکنده است و اغلب به GCS دسترسی ندارند. اهداف: در اینجا گزارش می‌شود که چگونه برنامه MAG-SUDOE راه‌حلی پیشگامانه برای اجرای مشترک GCS و تقویت تاب‌آوری خدمات ژنتیک در جنوب‌غرب اروپا از طریق فعالیت‌هایی مرتبط با: ۱) انتقال تجربه از اقدام آزمایشی پرتغال در ارزیابی امکان‌سنجی برنامه GCS؛ ۲) توسعه مشترک یک مداخله فراملی GCS با متخصصان مراقبت سلامت ژنتیک سه کشور؛ و ۳) طراحی راهبردی مشترک برای اجرای بیشتر آن در منطقه، ارائه می‌دهد. روش‌ها: یک پروژه همکاری فراملی اجرا شده است. یک مداخله مشترک طراحی شد و به عنوان مبنای تجربی برای تعریف راهبردهای ملی اجرای GCS در سه کشور مورد استفاده قرار خواهد گرفت. نتایج: با تقویت هم‌راستایی نهادی میان نهادهای حرفه‌ای مشاوره ژنتیک و اعضای اصلی کنسرسیوم، این پروژه بنیانی برای ترویج GCS در مقیاس فراملی ایجاد می‌کند و شواهدی برای هدایت تصمیمات سیاست‌گذاری سلامت به منظور نظام سلامت عادلانه‌تر و با کیفیت بالاتر فراهم می‌سازد. بحث/نتیجه‌گیری: این برنامه هم‌اکنون از طریق گروه‌های نظارت با مشارکت بالای شرکت‌کنندگان در سه کشور در حال اجرا است.

This qualitative phenomenological study explored the motivations and challenges of Filipino science teachers in selected schools in the Central Region of Thailand. It sought to understand the factors driving their decision to teach abroad and the obstacles encountered in their professional journey. Using Colaizzi’s descriptive phenomenological method and MAXQDA24 for data analysis, interviews with eight participants revealed five key themes: (1) Personal Motivation and Commitment, including financial stability, professional growth, and cultural pride; (2) Teaching Environment and Support, emphasizing resources, training, and teacher-student relationships; (3) Cultural and Language Adaptation, focusing on linguistic barriers and cultural immersion; (4) Working Environment and Support Systems, including recognition and collaboration; and (5) Teaching and Cultural Challenges, such as limited academic freedom and classroom management. Despite these challenges, participants showed resilience, using creative strategies to succeed in a foreign educational system. The findings highlight the importance of institutional support and cultural adaptation in cross-cultural teaching, providing insights for policymakers and administrators to enhance teacher retention and professional development. This study contributes to understanding the dynamics of international teaching and offers actionable recommendations to support Filipino science teachers in Thailand and similar contexts.

این مطالعه کیفی پدیدارشناختی به بررسی انگیزه‌ها و چالش‌های معلمان علوم فیلیپینی در مدارس منتخب منطقه مرکزی تایلند پرداخت. هدف پژوهش، درک عوامل مؤثر بر تصمیم آنان برای تدریس در خارج از کشور و موانعی بود که در مسیر حرفه‌ای خود با آن مواجه شده‌اند. با بهره‌گیری از روش پدیدارشناسی توصیفی Colaizzi و نرم‌افزار MAXQDA24 برای تحلیل داده‌ها، مصاحبه با هشت شرکت‌کننده پنج مضمون کلیدی را آشکار ساخت: (۱) انگیزه و تعهد شخصی، شامل ثبات مالی، رشد حرفه‌ای و افتخار فرهنگی؛ (۲) محیط تدریس و حمایت، با تأکید بر منابع، آموزش و روابط معلم-دانش‌آموز؛ (۳) سازگاری فرهنگی و زبانی، با تمرکز بر موانع زبانی و غوطه‌وری فرهنگی؛ (۴) محیط کاری و نظام‌های حمایتی، شامل شناسایی و همکاری؛ و (۵) چالش‌های تدریس و فرهنگی، مانند آزادی علمی محدود و مدیریت کلاس. با وجود این چالش‌ها، شرکت‌کنندگان تاب‌آوری نشان دادند و با بهره‌گیری از راهبردهای خلاقانه در نظام آموزشی بیگانه موفق شدند. یافته‌ها بر اهمیت حمایت نهادی و سازگاری فرهنگی در تدریس بین‌فرهنگی تأکید می‌کند و بینش‌هایی برای سیاست‌گذاران و مدیران به منظور ارتقای ماندگاری معلمان و توسعه حرفه‌ای ارائه می‌دهد. این پژوهش به فهم پویایی‌های تدریس بین‌المللی کمک می‌کند و توصیه‌های عملی برای حمایت از معلمان علوم فیلیپینی در تایلند و زمینه‌های مشابه ارائه می‌دهد.

Introduction Medical students face prolonged training, rigorous assessment, and professional demands that may affect their subjective well-being. This study aimed to examine the associations between the two dimensions of achievement motivation and subjective well-being among medical students and to investigate the mediating roles of general self-efficacy and psychological resilience. Methods A cross-sectional questionnaire survey was conducted among 2,422 medical students in Jining, Shandong Province, China. Structural equation modeling was used to estimate direct and specific indirect associations. Results Success motivation had a weak positive direct association with subjective well-being (β = 0.060), whereas failure-avoidance motivation had a weak negative direct association (β = −0.063). Three specific indirect pathways were supported: through self-efficacy alone, resilience alone, and self-efficacy followed by resilience. The total indirect associations were 0.293 and -0.056, accounting for 83.08% and 47.25% of the respective model-based total associations. Among the variables included in the model, resilience had the largest direct association with subjective well-being (β = 0.494). Discussion Achievement motivation was associated with medical students’ subjective well-being through efficacy beliefs and psychological resilience. These findings highlight the importance of fostering success-oriented motivation, strengthening general self-efficacy, and cultivating psychological resilience in medical education.

مقدمه: دانشجویان پزشکی با آموزش طولانی‌مدت، ارزیابی‌های سخت‌گیرانه و الزامات حرفه‌ای مواجه هستند که ممکن است بر بهزیستی ذهنی آن‌ها تأثیر بگذارد. هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین دو بعد انگیزش پیشرفت و بهزیستی ذهنی در میان دانشجویان پزشکی و نیز بررسی نقش‌های میانجی خودکارآمدی عمومی و تاب‌آوری روان‌شناختی بود. روش‌ها: یک پژوهش مقطعی با استفاده از پرسشنامه در میان ۲۴۲۲ دانشجوی پزشکی در جینینگ، استان شاندونگ، چین انجام شد. مدل‌سازی معادلات ساختاری برای برآورد ارتباطات مستقیم و غیرمستقیم خاص به کار گرفته شد. نتایج: انگیزش موفقیت ارتباط مستقیم ضعیف و مثبتی با بهزیستی ذهنی داشت (β = ۰٫۰۶۰)، در حالی که انگیزش اجتناب از شکست ارتباط مستقیم ضعیف و منفی نشان داد (β = −۰٫۰۶۳). سه مسیر غیرمستقیم خاص مورد حمایت قرار گرفت: از طریق خودکارآمدی به تنهایی، تاب‌آوری به تنهایی، و خودکارآمدی به دنبال تاب‌آوری. مجموع ارتباطات غیرمستقیم به ترتیب ۰٫۲۹۳ و -۰٫۰۵۶ بود که ۸۳٫۰۸٪ و ۴۷٫۲۵٪ از مجموع ارتباطات مبتنی بر مدل را تشکیل می‌داد. در میان متغیرهای وارد شده در مدل، تاب‌آوری بیشترین ارتباط مستقیم با بهزیستی ذهنی را داشت (β = ۰٫۴۹۴). بحث: انگیزش پیشرفت از طریق باورهای خودکارآمدی و تاب‌آوری روان‌شناختی با بهزیستی ذهنی دانشجویان پزشکی مرتبط بود. این یافته‌ها بر اهمیت تقویت انگیزش موفقیت‌محور، تقویت خودکارآمدی عمومی و پرورش تاب‌آوری روان‌شناختی در آموزش پزشکی تأکید می‌کند.

Game-based approaches are increasingly employed to address complex challenges in logistics and freight transport. While traditionally employed for education and workforce training, they have broader applications and untapped potential. In particular, advances in artificial intelligence (AI) are creating new opportunities to design, personalise, and scale these interventions. Despite this growing interest, a comprehensive understanding of how game-based approaches have evolved, who they target, what functions they serve, and where future opportunities lie remains limited. This study presents a systematic review of 87 studies on game-based interventions in freight transport and logistics, synthesising evidence across five application domains: warehouse operations management, terminal operations management, transport planning and optimisation, reverse logistics, and risk management and resilience. The findings reveal that games are evolving beyond training applications towards behavioural research, decision support, stakeholder engagement, and consumer behaviour change. Target audiences have similarly expanded from students and operational personnel to include managers, planners, consumers, and participants in behavioural research settings. Nevertheless, evidence regarding the long-term effectiveness of these interventions remains scarce, and several logistics challenges remain largely unexplored. Building on evidence-based gaps identified in the literature, this review proposes future research directions and highlights the potential of AI to enable adaptive, personalised, and scalable game-based interventions. By consolidating fragmented knowledge and outlining emerging opportunities, this study provides a foundation for researchers and practitioners seeking to harness game-based approaches to understand and improve logistics and freight transport systems.

رویکردهای مبتنی بر بازی به طور فزاینده‌ای برای مواجهه با چالش‌های پیچیده در لجستیک و حمل‌ونقل بار به کار گرفته می‌شوند. اگرچه این رویکردها به طور سنتی برای آموزش و تربیت نیروی کار مورد استفاده قرار می‌گرفتند، اما کاربردهای گسترده‌تر و ظرفیت‌های استفاده‌نشده‌ای دارند. به ویژه، پیشرفت‌های هوش مصنوعی (AI) فرصت‌های جدیدی برای طراحی، شخصی‌سازی و مقیاس‌پذیری این مداخلات ایجاد کرده است. با وجود این علاقه رو به رشد، درک جامعی از نحوه تحول رویکردهای مبتنی بر بازی، مخاطبان هدف، کارکردهای آن‌ها و فرصت‌های آینده همچنان محدود است. این مطالعه با ارائه یک مرور نظام‌مند از ۸۷ پژوهش درباره مداخلات مبتنی بر بازی در حوزه حمل‌ونقل بار و لجستیک، شواهد را در پنج حوزه کاربردی شامل مدیریت عملیات انبار، مدیریت عملیات ترمینال، برنامه‌ریزی و بهینه‌سازی حمل‌ونقل، لجستیک معکوس و مدیریت ریسک و تاب‌آوری، تلفیق می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که بازی‌ها فراتر از کاربردهای آموزشی، به سمت پژوهش‌های رفتاری، پشتیبانی تصمیم‌گیری، مشارکت ذینفعان و تغییر رفتار مصرف‌کننده در حال تحول هستند. مخاطبان هدف نیز از دانشجویان و کارکنان عملیاتی به مدیران، برنامه‌ریزان، مصرف‌کنندگان و شرکت‌کنندگان در محیط‌های پژوهش رفتاری گسترش یافته‌اند. با این حال، شواهد مربوط به اثربخشی بلندمدت این مداخلات همچنان اندک است و برخی چالش‌های لجستیکی تا حد زیادی بررسی نشده باقی مانده‌اند. با اتکا به شکاف‌های مبتنی بر شواهد شناسایی‌شده در ادبیات، این مرور جهت‌گیری‌های پژوهشی آینده را پیشنهاد می‌کند و بر پتانسیل هوش مصنوعی برای امکان‌پذیر ساختن مداخلات مبتنی بر بازی تطبیقی، شخصی‌سازی‌شده و مقیاس‌پذیر تأکید دارد. با یکپارچه‌سازی دانش پراکنده و ترسیم فرصت‌های نوظهور، این مطالعه بنیانی برای پژوهشگران و متخصصانی فراهم می‌کند که به دنبال بهره‌گیری از رویکردهای مبتنی بر بازی برای درک و بهبود سامانه‌های لجستیک و حمل‌ونقل بار هستند.

This paper reconceptualises weeds through Australian Indigenous knowledge systems, presenting them not as invasive threats, but as teachers; living beings that offer ecological insight, support restoration, and contribute to cultural renewal and resurgence. Drawing on relational governance theories, the study employs Indigenous methodologies, including yarning with Country and the development of a storying seasonal calendar, to examine the behaviours and teachings of Fireweed (Senecio madagascariensis), African Lovegrass (Eragrostis curvula ), and Lantana (Lantana camara). Through attentive engagement with these plants across the seasons, the research reveals how each species responds to ecological disturbance in ways that reflect deeper patterns of damage, resilience, and adaptation. Fireweed emerges as a guard of soil exhaustion and overgrazing, while African Lovegrass plays a stabilising role in degraded landscapes during ecological transitions, and Lantana offers both refuge and warning through a chemically mediated defence of disturbed ground. These findings unsettle adversarial and militaristic paradigms of weed management and instead highlight the importance of Country-centred, seasonal, and relational approaches. By weaving Indigenous knowledge with ecological observation, the paper demonstrates that weeds are not only invasive but also teachers, whose messages can guide more ethical and restorative forms of environmental governance. • Weeds can be ecological indicators and teachers for landscape governance. • Introduces Weed Seasonal Story Calendars as a place-based methodology. • Challenges conventional eradication models via relational repair frameworks. • Grounds multispecies justice in Indigenous Knowledge Systems.

این مقاله با بازنگری در مفهوم علف‌های هرز از منظر نظام‌های دانشی بومیان استرالیا، آن‌ها را نه به‌عنوان تهدیدهای مهاجم، بلکه به‌عنوان آموزگارانی زنده معرفی می‌کند که بینش‌های بوم‌شناختی ارائه می‌دهند، از بازسازی زیست‌بوم حمایت می‌کنند و به نوسازی و احیای فرهنگی یاری می‌رسانند. این مطالعه با بهره‌گیری از نظریه‌های حکمرانی رابطه‌مند و روش‌شناسی‌های بومی، از جمله گفت‌وگو با سرزمین (yarning with Country) و تدوین تقویم روایی فصلی، به بررسی رفتارها و آموزه‌های Fireweed (Senecio madagascariensis)، African Lovegrass (Eragrostis curvula) و Lantana (Lantana camara) می‌پردازد. پژوهش با تعامل دقیق با این گیاهان در طول فصل‌ها نشان می‌دهد که هر گونه چگونه به اختلالات بوم‌شناختی واکنش نشان می‌دهد و این واکنش‌ها بازتاب‌دهنده الگوهای عمیق‌تری از آسیب، تاب‌آوری و سازگاری هستند. Fireweed به‌عنوان نگهبان فرسودگی خاک و چرای بیش از حد ظاهر می‌شود، در حالی که African Lovegrass در دوره‌های گذار بوم‌شناختی نقشی تثبیت‌کننده در مناظر تخریب‌شده ایفا می‌کند و Lantana از طریق دفاع شیمیایی از زمین‌های مختل‌شده هم پناهگاه و هم هشدار ارائه می‌دهد. این یافته‌ها الگوهای خصمانه و نظامی‌گرایانه مدیریت علف‌های هرز را به چالش می‌کشند و بر اهمیت رویکردهای مبتنی بر سرزمین، فصلی و رابطه‌مند تأکید دارند. مقاله با درهم‌آمیزی دانش بومی و مشاهده بوم‌شناختی نشان می‌دهد که علف‌های هرز نه‌تنها مهاجم، بلکه آموزگارانی هستند که پیام‌های آن‌ها می‌تواند راهنمای اشکال اخلاقی‌تر و ترمیمی‌تر حکمرانی زیست‌محیطی باشد. • علف‌های هرز می‌توانند شاخص‌های بوم‌شناختی و آموزگارانی برای حکمرانی سرزمین باشند. • تقویم‌های روایی فصلی علف‌های هرز به‌عنوان روشی مبتنی بر مکان معرفی می‌شود. • الگوهای متعارف ریشه‌کنی از طریق چارچوب‌های ترمیم رابطه‌ای به چالش کشیده می‌شود. • عدالت چندگونه‌ای در نظام‌های دانشی بومی بنیان نهاده می‌شود.

This paper provides a selective introduction to discourse analysis for research on risk, crisis and related fields. It reviews key theoretical and methodological foundations across social-constructionist and poststructuralist traditions, while placing particular emphasis on critical discourse analysis (CDA) and Norman Fairclough’s three-dimensional model. The discussion addresses how discourses can be defined and delimited, how meanings are constructed and contested, how discourse relates to power and social practice, and how intertextuality, interdiscursivity and genealogy can be used analytically. The concept of resilience serves as a recurring example through which these concepts are illustrated. The paper then translates the discussion into a practical research workflow, culminating in an illustrative CDA design concerning resilience in Norwegian total preparedness and total defence. The purpose is not to present discourse analysis as a single or privileged method, but as one possible approach to critically oriented qualitative research. Its value arises when language, meaning and their relationship to social practice are themselves central to the research problem.

این مقاله مقدمه‌ای گزینشی بر تحلیل گفتمان برای پژوهش در حوزه‌های ریسک، بحران و زمینه‌های مرتبط ارائه می‌دهد. مبانی نظری و روش‌شناختی کلیدی را در سنت‌های ساختار اجتماعی‌گرایانه و پساساختارگرایانه مرور می‌کند و تأکید ویژه‌ای بر تحلیل انتقادی گفتمان (CDA) و مدل سه‌بعدی Norman Fairclough دارد. در این بحث، چگونگی تعریف و تحدید گفتمان‌ها، نحوه ساخت و مناقشه معانی، رابطه گفتمان با قدرت و عمل اجتماعی، و نیز کاربرد تحلیلی بینامتنیت، بیناگفتمانی و تبارشناسی مورد بررسی قرار می‌گیرد. مفهوم تاب‌آوری به عنوان نمونه‌ای مکرر برای تبیین این مفاهیم به کار می‌رود. سپس مقاله این بحث را به یک جریان عملی پژوهشی ترجمه می‌کند و در نهایت، یک طرح نمونه تحلیل انتقادی گفتمان درباره تاب‌آوری در آمادگی و دفاع همه‌جانبه نروژ ارائه می‌دهد. هدف، معرفی تحلیل گفتمان به عنوان یک روش واحد یا ممتاز نیست، بلکه به عنوان رویکردی ممکن برای پژوهش کیفی با رویکرد انتقادی مطرح می‌شود. ارزش این رویکرد زمانی آشکار می‌شود که زبان، معنا و رابطه آن‌ها با عمل اجتماعی، خود به عنوان مسئله مرکزی پژوهش قرار گیرند.

Aim. Compassionate care is vital for quality healthcare. Empathy and compassion are key skills for nurses, but they are often hindered by stress, time pressures and excessive workload. Compassion fatigue can lead to burnout and lower-quality care. This review sought to identify effective interventions for enhancing compassionate nursing care, supporting nurses’ job satisfaction, and reducing the risk of burnout. Material and methods. We conducted a narrative review of international literature (2014-2023) from MEDLINE and CINAHL Ultimate, with the focus on empathy, compassion, burnout, and nursing interventions. After screening titles, abstracts, and full texts, a total of 44 relevant articles were included. Due to heterogeneity, findings were synthesized narratively. Results. Mindfulness, cognitive-behavioral therapy and reflective practices effectively reduce stress among nurses. Supportive leadership, positive work environments and the use of digital tools further enhance stress management. Integrating empathy and emotional regulation into nursing education strengthens resilience and improves job satisfaction. Conclusions. While empathy and compassion are central to nursing, they may also contribute to burnout and compassion fatigue. Empowering nurses through education, self-care, and emotional regulation supported by healthy workplaces and teamwork reduces burnout, enhances job satisfaction, and improves patient care. Ongoing research is essential in order to sustain resilience and compassionate healthcare worldwide.

هدف: مراقبت شفقت‌آمیز برای کیفیت مراقبت‌های بهداشتی حیاتی است. همدلی و شفقت مهارت‌های کلیدی برای پرستاران هستند، اما اغلب به دلیل استرس، فشار زمانی و بار کاری بیش از حد مختل می‌شوند. خستگی شفقت می‌تواند منجر به فرسودگی شغلی و کاهش کیفیت مراقبت شود. این مرور با هدف شناسایی مداخلات مؤثر برای ارتقای مراقبت شفقت‌آمیز پرستاری، حمایت از رضایت شغلی پرستاران و کاهش خطر فرسودگی شغلی انجام شد. مواد و روش‌ها: مرور روایتی ادبیات بین‌المللی (۲۰۱۴ تا ۲۰۲۳) از پایگاه‌های MEDLINE و CINAHL Ultimate با تمرکز بر همدلی، شفقت، فرسودگی شغلی و مداخلات پرستاری انجام شد. پس از غربالگری عناوین، چکیده‌ها و متون کامل، در مجموع ۴۴ مقاله مرتبط وارد مطالعه شدند. به دلیل ناهمگونی، یافته‌ها به صورت روایتی سنتز شدند. نتایج: ذهن‌آگاهی، درمان شناختی‌رفتاری و تمرینات تأملی به طور مؤثری استرس را در میان پرستاران کاهش می‌دهند. رهبری حمایتی، محیط‌های کاری مثبت و استفاده از ابزارهای دیجیتال مدیریت استرس را بیشتر تقویت می‌کنند. ادغام همدلی و تنظیم هیجانی در آموزش پرستاری، تاب‌آوری را تقویت و رضایت شغلی را بهبود می‌بخشد. نتیجه‌گیری: اگرچه همدلی و شفقت در پرستاری نقش محوری دارند، اما ممکن است به فرسودگی شغلی و خستگی شفقت نیز منجر شوند. توانمندسازی پرستاران از طریق آموزش، خودمراقبتی و تنظیم هیجانی با حمایت محیط‌های کاری سالم و کار تیمی، فرسودگی شغلی را کاهش داده، رضایت شغلی را افزایش می‌دهد و مراقبت از بیمار را بهبود می‌بخشد. پژوهش‌های مستمر برای حفظ تاب‌آوری و مراقبت شفقت‌آمیز در سراسر جهان ضروری است.

Burnout among nurses threatens healthcare quality and workforce sustainability. This study examined associations between perceived skill development, institutional support, resilience, job satisfaction, and burnout among nurses in Saudi Arabia, testing resilience as a mediator linking organizational resources to outcomes. In this cross-sectional study, 190 registered nurses from three hospitals in Riyadh completed validated instruments: Professional Development Scale in Nursing, Survey of Perceived Organizational Support, Connor–Davidson Resilience Scale-25, Index of Work Satisfaction, and Copenhagen Burnout Inventory. Hierarchical regression and regression-based mediation (PROCESS Model 4; 5,000 bootstrap samples) were conducted, controlling for age, gender, experience, hospital type, and nationality. Reporting follows STROBE guidelines. Skill development (β = 0.38, p < 0.001) and institutional support (β = 0.34, p < 0.001) were independently associated with resilience (R 2 = 0.412). Resilience was positively associated with job satisfaction (r = 0.48) and negatively with burnout (r = −0.54). Indirect effects via resilience were statistically significant for the paths from skill development to job satisfaction (0.15,95% CI [0.09,0.22]), skill development to burnout (−0.23,95% CI [−0.32, −0.15]), institutional support to job satisfaction (0.14,95% CI [0.09,0.21]), and institutional support to burnout (−0.19,95% CI [−0.28, −0.12]). Nationality was not significantly associated with resilience (β = 0.03, p = 0.660). Higher perceived skill development and institutional support were associated with higher resilience, which in turn correlated with improved job satisfaction and reduced burnout. These findings suggest that strengthening organizational resources is associated with higher nurse resilience and, in turn, with more favorable job satisfaction and burnout profiles; given the cross-sectional design, causal or directional claims cannot be made.

فرسودگی شغلی در میان پرستاران، کیفیت مراقبت‌های بهداشتی و پایداری نیروی کار را تهدید می‌کند. این مطالعه به بررسی ارتباط بین رشد مهارت ادراک‌شده، حمایت نهادی، تاب‌آوری، رضایت شغلی و فرسودگی شغلی در میان پرستاران عربستان سعودی پرداخته و تاب‌آوری را به‌عنوان میانجی پیونددهنده منابع سازمانی با پیامدها مورد آزمون قرار داده است. در این مطالعه مقطعی، ۱۹۰ پرستار ثبت‌شده از سه بیمارستان در ریاض ابزارهای معتبر را تکمیل کردند: مقیاس توسعه حرفه‌ای در پرستاری، پرسشنامه حمایت سازمانی ادراک‌شده، مقیاس تاب‌آوری Connor–Davidson-25، شاخص رضایت شغلی و پرسشنامه فرسودگی شغلی کپنهاگ. رگرسیون سلسله‌مراتبی و میانجی‌گری مبتنی بر رگرسیون (مدل ۴ PROCESS؛ با ۵۰۰۰ نمونه بوت‌استرپ) انجام شد و سن، جنسیت، سابقه، نوع بیمارستان و ملیت کنترل گردید. گزارش‌دهی مطابق با دستورالعمل STROBE صورت گرفته است. رشد مهارت (β = ۰٫۳۸، p < ۰٫۰۰۱) و حمایت نهادی (β = ۰٫۳۴، p < ۰٫۰۰۱) به‌طور مستقل با تاب‌آوری (R 2 = ۰٫۴۱۲) مرتبط بودند. تاب‌آوری با رضایت شغلی رابطه مثبت (r = ۰٫۴۸) و با فرسودگی شغلی رابطه منفی (r = −۰٫۵۴) داشت. اثرات غیرمستقیم از طریق تاب‌آوری برای مسیرهای رشد مهارت به رضایت شغلی (۰٫۱۵، ۹۵٪ CI [۰٫۰۹، ۰٫۲۲])، رشد مهارت به فرسودگی شغلی (−۰٫۲۳، ۹۵٪ CI [−۰٫۳۲، −۰٫۱۵])، حمایت نهادی به رضایت شغلی (۰٫۱۴، ۹۵٪ CI [۰٫۰۹، ۰٫۲۱]) و حمایت نهادی به فرسودگی شغلی (−۰٫۱۹، ۹۵٪ CI [−۰٫۲۸، −۰٫۱۲]) از نظر آماری معنادار بود. ملیت با تاب‌آوری ارتباط معناداری نداشت (β = ۰٫۰۳، p = ۰٫۶۶۰). رشد مهارت ادراک‌شده و حمایت نهادی بالاتر با تاب‌آوری بیشتر مرتبط بود که به نوبه خود با بهبود رضایت شغلی و کاهش فرسودگی شغلی همبستگی داشت. این یافته‌ها نشان می‌دهد تقویت منابع سازمانی با تاب‌آوری بیشتر پرستاران و در نتیجه با نمایه‌های مطلوب‌تر رضایت شغلی و فرسودگی شغلی مرتبط است؛ با توجه به طراحی مقطعی، ادعاهای علّی یا جهت‌دار قابل ارائه نیست.

Abstract The rapid deployment of point-of-sale technologies (connected payment terminals, inventory management software, video surveillance devices, self-checkout systems and real-time reporting tools) is profoundly transforming the work of cashiers in the retail sector. Although these tools are intended to streamline commercial operations, they also expose cashiers to an increased cognitive and emotional burden, commonly referred to as technostress. At the same time, the phenomenon of quiet quitting, understood as a discreet withdrawal of engagement beyond the formal requirements of the job, has become a major concern for human resource management in customer-facing occupations. This article proposes an integrative theoretical framework, grounded in Hobfoll's conservation of resources theory and the job demands-resources model, to examine the relationship between perceived techno-stress and quiet quitting among cashiers, with particular attention to the mediating role of psychological resilience. We formulate a set of testable hypotheses and discuss their theoretical and managerial implications. Expected findings suggest that psychological resilience constitutes a personal resource capable of buffering the detrimental effect of techno-stress on behavioral disengagement, paving the way for organizational interventions focused on strengthening the adaptive capacities of frontline employees. Keywords technostress; quiet quitting; psychological resilience; cashiers; conservation of resources theory; mediation

استقرار سریع فناوری‌های نقطه فروش (پایانه‌های پرداخت متصل، نرم‌افزارهای مدیریت موجودی، دستگاه‌های نظارت تصویری، سامانه‌های خودپرداخت و ابزارهای گزارش‌دهی لحظه‌ای) به‌طور عمیقی کار صندوق‌داران در بخش خرده‌فروشی را دگرگون کرده است. اگرچه این ابزارها با هدف تسهیل عملیات تجاری طراحی شده‌اند، اما صندوق‌داران را در معرض بار شناختی و هیجانی فزاینده‌ای قرار می‌دهند که معمولاً به آن فشار فناورانه گفته می‌شود. همزمان، پدیده کناره‌گیری خاموش که به‌عنوان کناره‌گیری تدریجی و نامحسوس از مشارکت فراتر از الزامات رسمی شغل درک می‌شود، به دغدغه‌ای اساسی برای مدیریت منابع انسانی در مشاغل مواجهه با مشتری بدل شده است. این مقاله چارچوب نظری تلفیقی مبتنی بر نظریه حفاظت از منابع هابفول و مدل تقاضا-منابع شغلی را برای بررسی رابطه بین فشار فناورانه ادراک‌شده و کناره‌گیری خاموش در میان صندوق‌داران با تأکید ویژه بر نقش میانجی‌گری تاب‌آوری روان‌شناختی ارائه می‌دهد. مجموعه‌ای از فرضیه‌های قابل آزمون تدوین شده و پیامدهای نظری و مدیریتی آن‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد. یافته‌های مورد انتظار نشان می‌دهد که تاب‌آوری روان‌شناختی به‌عنوان یک منبع فردی می‌تواند اثرات زیان‌بار فشار فناورانه بر کناره‌گیری رفتاری را تعدیل کند و زمینه را برای مداخلات سازمانی با هدف تقویت ظرفیت‌های سازشی کارکنان خط مقدم فراهم سازد.

The rapid development of the digital era poses critical challenges to university students' moral resilience, necessitating effective character-building strategies, particularly within science-based higher education institutions. This study examines the simultaneous and partial effects of Islamic Value Integration and Religious Academic Climate on student behavior. Using a quantitative survey approach, data were collected from 100 undergraduate students at IPB University through purposive sampling and analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM). The findings show that Islamic Value Integration and Religious Academic Climate jointly explain 58.2% of the variance in student behavior (R² = 0.582). Islamic Value Integration has a positive and significant effect on student behavior (β = 0.539, t = 4.214, p = 0.000), indicating that value-based learning and lecturer role modeling provide an important instructional foundation for students' moral development. In contrast, Religious Academic Climate does not show a statistically significant direct effect on student behavior (β = −0.171, t = 0.926, p = 0.355), suggesting that its influence may operate through indirect or contextual pathways not captured in the present model. Overall, the findings indicate that student moral resilience in the digital era is shaped more directly by the internalization of Islamic values through formal learning processes than by religious academic climate alone.

رشد سریع عصر دیجیتال چالش‌های اساسی‌ای را برای تاب‌آوری اخلاقی دانشجویان دانشگاهی ایجاد می‌کند و نیازمند راهبردهای مؤثر پرورش شخصیت، به‌ویژه در مؤسسات آموزش عالی مبتنی بر علوم است. این پژوهش به بررسی اثرات همزمان و جزئی ادغام ارزش‌های اسلامی و فضای آکادمیک دینی بر رفتار دانشجویان می‌پردازد. با استفاده از رویکرد پیمایش کمی، داده‌ها از ۱۰۰ دانشجوی کارشناسی دانشگاه IPB به روش نمونه‌گیری هدفمند گردآوری و با مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام ارزش‌های اسلامی و فضای آکادمیک دینی به طور مشترک ۵۸/۲ درصد از واریانس رفتار دانشجویان را تبیین می‌کنند (R² = 0.582). ادغام ارزش‌های اسلامی تأثیر مثبت و معناداری بر رفتار دانشجویان دارد (β = 0.539, t = 4.214, p = 0.000) که نشان می‌دهد یادگیری مبتنی بر ارزش و الگو بودن اساتید، بنیان آموزشی مهمی برای رشد اخلاقی دانشجویان فراهم می‌کند. در مقابل، فضای آکادمیک دینی تأثیر مستقیم معناداری بر رفتار دانشجویان نشان نمی‌دهد (β = −0.171, t = 0.926, p = 0.355) و این امر حاکی از آن است که تأثیر آن ممکن است از طریق مسیرهای غیرمستقیم یا زمینه‌ای که در مدل حاضر لحاظ نشده‌اند، اعمال شود. در مجموع، یافته‌ها نشان می‌دهد که تاب‌آوری اخلاقی دانشجویان در عصر دیجیتال بیشتر به واسطه درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی از طریق فرایندهای یادگیری رسمی شکل می‌گیرد تا صرفاً فضای آکادمیک دینی.

The period of university studies is associated with numerous stressors that can negatively affect the psychological functioning of young adults. This study aimed to investigate the relationship between perceived stress levels, preferred coping strategies, and psychological resilience. The analysis focused on resilience as a potential moderator of the relationship between coping strategies and stress intensity. The study included 607 Polish students. A significant part of the group was medical students (61.72%). The study employed the Perceived Stress Scale (PSS-10), the Coping Inventory (Mini-COPE), the Resilience Scale (SPP-25), and used an author-developed questionnaire to collect sociodemographic information. The respondents exhibited moderate stress intensity (M = 22.54; SD = 7.04) and a moderately high level of general resilience (M = 59.39; SD = 15.37). Among coping strategies, acceptance (M = 1.94) and active coping (M = 1.85) were chosen most frequently, while turning to religion and helplessness were chosen least frequently. Analysis of personal resources showed the highest scores in openness to experience and sense of humor. Interaction effects rarely reached statistical significance. The study group showed a profile of students who were stressed but had functional coping resources. The moderation analysis results indicate the complex nature of the relationships among the variables studied—although psychological resilience is a key resource, its role as a moderator of the relationship between coping strategies and stress is not universal and emerges only in specific areas of functioning. The data obtained suggest that psychological interventions should focus on strengthening existing resources (such as active coping) and developing resilience, which may serve as a buffer against the negative effects of academic stress.

دوره تحصیلات دانشگاهی با عوامل استرس‌زای متعددی همراه است که می‌توانند عملکرد روان‌شناختی بزرگسالان جوان را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. هدف این پژوهش بررسی رابطه بین سطوح استرس ادراک‌شده، راهبردهای مقابله‌ای ترجیحی و تاب‌آوری روان‌شناختی بود. تحلیل‌ها بر تاب‌آوری به عنوان یک تعدیل‌گر بالقوه در رابطه بین راهبردهای مقابله‌ای و شدت استرس متمرکز شد. این پژوهش شامل ۶۰۷ دانشجوی لهستانی بود که بخش قابل توجهی از گروه را دانشجویان پزشکی (۶۱٫۷۲٪) تشکیل می‌دادند. در این مطالعه از مقیاس استرس ادراک‌شده (PSS-10)، فهرست مقابله (Mini-COPE)، مقیاس تاب‌آوری (SPP-25) و پرسشنامه‌ای تدوین‌شده توسط نویسندگان برای جمع‌آوری اطلاعات جمعیت‌شناختی استفاده شد. پاسخ‌دهندگان شدت متوسطی از استرس (M = 22.54؛ SD = 7.04) و سطح نسبتاً بالایی از تاب‌آوری کلی (M = 59.39؛ SD = 15.37) را نشان دادند. در میان راهبردهای مقابله‌ای، پذیرش (M = 1.94) و مقابله فعال (M = 1.85) بیشترین فراوانی را داشتند، در حالی که گرایش به مذهب و درماندگی کمترین فراوانی را داشتند. تحلیل منابع فردی بالاترین نمرات را در گشودگی نسبت به تجربه و حس شوخ‌طبعی نشان داد. اثرات تعاملی به ندرت به سطح معناداری آماری رسیدند. گروه مورد مطالعه، نمایه‌ای از دانشجویان را نشان داد که دچار استرس بودند اما منابع مقابله‌ای کارآمدی داشتند. نتایج تحلیل تعدیل‌گری، ماهیت پیچیده روابط میان متغیرهای مورد بررسی را نشان می‌دهد—اگرچه تاب‌آوری روان‌شناختی یک منبع کلیدی است، نقش آن به عنوان تعدیل‌گر رابطه بین راهبردهای مقابله‌ای و استرس همگانی نیست و تنها در حوزه‌های خاصی از عملکرد ظاهر می‌شود. داده‌های به‌دست‌آمده حاکی از آن است که مداخلات روان‌شناختی باید بر تقویت منابع موجود (مانند مقابله فعال) و توسعه تاب‌آوری متمرکز شوند، که می‌تواند به عنوان یک سپر در برابر اثرات منفی استرس تحصیلی عمل کند.

Abstract Drawing on Luthar’s relational framework of resilience, this study examines how parental resilience operates within marital dynamics to shape adolescent adjustment in Mexican-origin families. Using four waves of data from 604 families (M adolage = 12.41, SD = 0.97; 54.3% girls), we tested a longitudinal cascade linking W1 parental resilience to W4 adolescent anxiety and substance use via W2 marital warmth, W3 marital satisfaction, and W3 adolescents’ perceptions of interparental conflict. Actor-partner interdependence models revealed both intrapersonal and interpersonal pathways: wives’ resilience predicted own marital warmth, whereas husbands’ resilience predicted wives’ warmth. Indirect effects indicated that wives’ resilience was associated with lower adolescent anxiety and substance use through warmer marital interactions, higher marital satisfaction, and reduced perceived conflict. These findings position resilience as a promotive relational resource enacted within the marital dyad, advancing interparental positivity spillover theory by identifying parental resilience as upstream drivers of family processes that shape adolescent psychopathology.

چکیده: با بهره‌گیری از چارچوب ارتباطی تاب‌آوری لوتار، این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه تاب‌آوری والدین در بستر پویایی‌های زناشویی بر سازگاری نوجوانان در خانواده‌های با اصالت مکزیکی تأثیر می‌گذارد. با استفاده از داده‌های چهار موج از ۶۰۴ خانواده (میانگین سن نوجوانان = ۱۲٫۴۱، انحراف معیار = ۰٫۹۷؛ ۵۴٫۳٪ دختر)، یک مدل آبشاری طولی مورد آزمون قرار گرفت که تاب‌آوری والدین در موج اول را به اضطراب و مصرف مواد نوجوانان در موج چهارم از طریق گرمی زناشویی در موج دوم، رضایت زناشویی در موج سوم و ادراک نوجوانان از تعارض بین‌والدی در موج سوم پیوند می‌دهد. مدل‌های وابستگی بازیگر-شریک نشان دادند که مسیرهای درون‌فردی و بین‌فردی وجود دارد: تاب‌آوری همسران پیش‌بینی‌کننده گرمی زناشویی خودشان بود، در حالی که تاب‌آوری شوهران پیش‌بینی‌کننده گرمی همسران بود. اثرات غیرمستقیم نشان داد که تاب‌آوری همسران از طریق تعاملات زناشویی گرم‌تر، رضایت زناشویی بالاتر و کاهش تعارض ادراک‌شده، با کاهش اضطراب و مصرف مواد نوجوانان مرتبط بود. این یافته‌ها تاب‌آوری را به عنوان یک منبع ارتباطی ترویجی در بستر زوجین معرفی می‌کند و با شناسایی تاب‌آوری والدین به عنوان عوامل پیشین فرآیندهای خانوادگی که بر آسیب‌شناسی روانی نوجوانان تأثیر می‌گذارند، نظریه سرریز مثبت بین‌والدی را گسترش می‌دهد.

The present pilot study examined the feasibility and preliminary effects of a 30-day daily gratitude practice on gratitude, well-being, anxiety, and resilience among college athletes at a Division I National Collegiate Athletic Association (NCAA) institution. Participants (n = 27 completers) were assigned to gratitude (n = 12), mindfulness (n = 9), or control (n = 6) conditions. Pre- and post-intervention surveys assessed gratitude (GQ-6), well-being (WHO-5), resilience (BRS), and competitive state anxiety and self-confidence (CSAI-2). Across conditions, significant time effects were observed for gratitude, well-being, resilience, cognitive anxiety, and self-confidence. Significant Time × Condition interactions were observed for gratitude and cognitive anxiety; no significant main effects of condition were found. As a small pilot with substantial attrition, these findings should be interpreted as preliminary and are useful for refining recruitment, adherence procedures, and outcome assessment before a larger trial. The intervention’s brief format also suggests that gratitude practice may be feasible to integrate into collegiate athletic settings.

مطالعه مقدماتی حاضر، امکان‌سنجی و اثرات اولیه یک تمرین روزانه قدردانی به مدت ۳۰ روز را بر قدردانی، بهزیستی، اضطراب و تاب‌آوری در میان ورزشکاران دانشگاهی در یک مؤسسه بخش یک انجمن ملی ورزش دانشگاهی (NCAA) مورد بررسی قرار داد. شرکت‌کنندگان (n = ۲۷ تکمیل‌کننده) به شرایط قدردانی (n = ۱۲)، ذهن‌آگاهی (n = ۹) یا کنترل (n = ۶) اختصاص یافتند. پرسشنامه‌های پیش و پس از مداخله، قدردانی (GQ-6)، بهزیستی (WHO-5)، تاب‌آوری (BRS) و اضطراب رقابتی و اعتماد به نفس (CSAI-2) را ارزیابی کردند. در میان شرایط مختلف، اثرات زمانی معناداری برای قدردانی، بهزیستی، تاب‌آوری، اضطراب شناختی و اعتماد به نفس مشاهده شد. تعاملات معنادار زمان × شرایط برای قدردانی و اضطراب شناختی مشاهده گردید؛ هیچ اثر اصلی معناداری از شرایط یافت نشد. با توجه به اینکه این مطالعه مقدماتی کوچک با ریزش نمونه قابل توجهی همراه بود، یافته‌ها باید به صورت مقدماتی تفسیر شوند و برای اصلاح فرآیندهای جذب، پایبندی و ارزیابی پیامدها پیش از یک کارآزمایی بزرگ‌تر مفید هستند. همچنین، قالب کوتاه این مداخله نشان می‌دهد که تمرین قدردانی ممکن است قابلیت ادغام در محیط‌های ورزشی دانشگاهی را داشته باشد.

Background: Reading habits are important to literacy development, yet Grade 5 learners may not consistently engage in reading inside and outside school.Objective: This study examined learners’ reading habits and engagement, identified factors associated with poor reading habits, examined the relationship between reading habits and reading comprehension skills, and proposed a Reading Habits Improvement Program.Methods: The thesis reports Grade 5 learners in Nampicuan District as respondents. Data were gathered through validated questionnaires and reading comprehension assessments and analyzed using weighted mean, standard deviation, ranking, and Pearson Product-Moment Correlation.Results: Reading habits had a composite mean of 3.38 (SD = 0.94), interpreted as Sometimes. Engagement in reading activities had a composite mean of 3.95 (SD = 0.78), interpreted as Agree. The most prominent reported barriers were excessive gadget use (M = 4.22, SD = 0.71), preference for games or television (M = 4.01, SD = 0.76), and limited access to books (M = 3.64, SD = 0.88). Reading habits and comprehension skills showed a strong positive relationship (r = 0.732, p = 0.000).Conclusion: The findings support structured literacy interventions emphasizing daily reading routines, access to materials, parental involvement, reading motivation, comprehension enhancement, and monitoring and evaluation.t and resilience against manipulative digital strategies to safeguard democratic processes.

زمینه: عادات مطالعه برای توسعه سواد اهمیت دارند، اما دانش‌آموزان پایه پنجم ممکن است به طور مستمر در داخل و خارج از مدرسه به مطالعه نپردازند. هدف: این پژوهش به بررسی عادات و میزان مشارکت دانش‌آموزان در مطالعه، شناسایی عوامل مرتبط با عادات ضعیف مطالعه، بررسی رابطه بین عادات مطالعه و مهارت‌های درک مطلب، و ارائه برنامه‌ای برای بهبود عادات مطالعه پرداخته است. روش‌ها: در این پایان‌نامه، دانش‌آموزان پایه پنجم منطقه نامپیکوان به عنوان پاسخ‌دهندگان انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های اعتبارسنجی‌شده و آزمون‌های درک مطلب گردآوری و با استفاده از میانگین وزنی، انحراف معیار، رتبه‌بندی و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج: عادات مطالعه دارای میانگین ترکیبی 3.38 (SD = 0.94) و به صورت «گاهی» تفسیر شد. مشارکت در فعالیت‌های مطالعه دارای میانگین ترکیبی 3.95 (SD = 0.78) و به صورت «موافقم» تفسیر شد. برجسته‌ترین موانع گزارش‌شده شامل استفاده بیش از حد از ابزارهای دیجیتال (M = 4.22, SD = 0.71)، ترجیح بازی یا تلویزیون (M = 4.01, SD = 0.76) و دسترسی محدود به کتاب‌ها (M = 3.64, SD = 0.88) بود. بین عادات مطالعه و مهارت‌های درک مطلب رابطه مثبت قوی مشاهده شد (r = 0.732, p = 0.000). نتیجه‌گیری: یافته‌ها از مداخلات ساختاریافته سوادآموزی با تأکید بر روال‌های روزانه مطالعه، دسترسی به منابع، مشارکت والدین، انگیزش مطالعه، ارتقای درک مطلب و پایش و ارزیابی حمایت می‌کنند.

Transitions from primary to secondary school can heighten anxiety, unsettle relationships, and challenge pupils’ sense of belonging. Schools increasingly deploy pastoral systems and universal wellbeing programmes, yet implementation varies and practice often lacks a clearly articulated evidence base. This literature review synthesises qualitative and mixed-methods studies (2017–2025) and examines how education staff can support pupils’ emotional wellbeing during primary‑to‑secondary transitions, with a focus on strategies informed by Cognitive Behaviour Therapy (CBT). Using a PICo framework, searches of ERIC, Education Source, CINAHL, and Psychology & Behavioral Sciences were conducted, applying inclusion criteria relevant to school contexts and transition stages. Studies were appraised with CASP tools. Findings cluster around three interrelated themes: (1) the centrality of relationships (teacher empathy and consistency; peer support; family partnership); (2) school belonging and connectedness (inclusive climate, pupil voice, and relational safety); and (3) emotional skills and resilience (structured psychoeducation, low-intensity CBT techniques, and peer-led emotion work). Methodological limitations across the literature include over-reliance on self-report, limited longitudinal designs, and conceptual ambiguity between belonging, connectedness, climate, and culture. The review proposes a practical pastoral framework that integrates CBT-informed strategies within universal and targeted supports and highlights priorities for professional development, co-production, and evaluation. Implications for pastoral care emphasise relationally attuned practice, actionable classroom tools, and multi-agency collaboration to scaffold emotionally safe, equitable transitions. Implications for pastoral care include embedding CBT-informed strategies within universal and targeted supports, prioritising relational safety, and fostering inclusive school climates to ensure emotionally secure transitions.

گذار از دبستان به دبیرستان می‌تواند موجب افزایش اضطراب، برهم خوردن روابط و به چالش کشیدن حس تعلق دانش‌آموزان شود. مدارس به طور فزاینده‌ای از نظام‌های پرورشی و برنامه‌های بهزیستی همگانی بهره می‌گیرند، اما اجرای این برنامه‌ها متفاوت است و اغلب فاقد پشتوانه شواهدی روشن و تبیین‌شده می‌باشد. این مرور ادبیات، پژوهش‌های کیفی و روش‌های ترکیبی (۲۰۱۷ تا ۲۰۲۵) را تلفیق می‌کند و بررسی می‌نماید که کارکنان آموزشی چگونه می‌توانند از بهزیستی هیجانی دانش‌آموزان در گذار از دبستان به دبیرستان حمایت کنند، با تمرکز ویژه بر راهبردهای مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT). با استفاده از چارچوب PICo، جستجوهایی در پایگاه‌های ERIC، Education Source، CINAHL و Psychology & Behavioral Sciences انجام شد و معیارهای ورود مرتبط با زمینه‌های مدرسه و مراحل گذار اعمال گردید. مطالعات با ابزارهای CASP ارزیابی شدند. یافته‌ها حول سه محور به‌هم‌پیوسته متمرکز می‌شوند: (۱) محوریت روابط (همدلی و ثبات معلم؛ حمایت همسالان؛ مشارکت خانواده)؛ (۲) تعلق و پیوستگی به مدرسه (اقلیم فراگیر، صدای دانش‌آموز و امنیت رابطه‌ای)؛ و (۳) مهارت‌های هیجانی و تاب‌آوری (آموزش روانی ساختاریافته، فنون کم‌شدت درمان شناختی-رفتاری و فعالیت‌های هیجانی همسال‌محور). محدودیت‌های روش‌شناختی در ادبیات شامل اتکای بیش از حد به خودگزارشی، طرح‌های طولی محدود و ابهام مفهومی میان تعلق، پیوستگی، اقلیم و فرهنگ است. این مرور، چارچوب پرورشی عملیاتی را پیشنهاد می‌کند که راهبردهای مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT) را در حمایت‌های همگانی و هدفمند ادغام می‌نماید و اولویت‌هایی برای توسعه حرفه‌ای، تولید مشترک و ارزیابی برجسته می‌سازد. پیامدهای مراقبت پرورشی بر تمرین مبتنی بر روابط، ابزارهای عملیاتی در کلاس درس و همکاری چندنهادی برای حمایت از گذارهای عاطفی ایمن و عادلانه تأکید دارد. پیامدهای مراقبت پرورشی شامل ادغام راهبردهای مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT) در حمایت‌های همگانی و هدفمند، اولویت‌بخشی به امنیت رابطه‌ای و تقویت اقلیم فراگیر مدرسه برای تضمین گذارهای هیجانی ایمن است.

Millions of children across the world are affected by war and displacement. In addition to having experienced traumatic war-related events, many refugee children end up living in adverse conditions with little access to basic resources. It is well established that children exposed to war and displacement are at increased risk for the development of mental health problems, including post-traumatic stress disorder, anxiety, depression, and behavioural problems. In this paper the Biological Pathways of Risk and Resilience in Syrian Refugee Children study (BIOPATH) is introduced, which was conducted over the last 10 years in order to investigate the complex interplay between psychosocial and biological factors in the development of risk and resilience among a large sample of vulnerable Syrian refugee children (N = 1,600) living in informal refugee settlements in Lebanon. Key findings from the BIOPATH study are summarized and reported, including the prevalence and predictors of mental health problems, predictors of risk and resilience, the development of resilience over time, the relationship between war exposure, hair cortisol levels and epigenetic factors (i.e. DNA methylation), as well as the role of the trait of environmental sensitivity for refugee children’s mental health.

میلیون‌ها کودک در سراسر جهان تحت تأثیر جنگ و آوارگی قرار دارند. علاوه بر تجربه رویدادهای آسیب‌زای مرتبط با جنگ، بسیاری از کودکان پناهنده در شرایط نامطلوب با دسترسی اندک به منابع اولیه زندگی می‌کنند. به خوبی اثبات شده است که کودکانی که در معرض جنگ و آوارگی قرار می‌گیرند، در معرض ریسک بالاتری برای ابتلا به مشکلات سلامت روان از جمله اختلال استرس پس از سانحه، اضطراب، افسردگی و مشکلات رفتاری هستند. در این مقاله، مطالعه مسیرهای زیستی ریسک و تاب‌آوری در کودکان پناهنده سوری (BIOPATH) معرفی می‌شود که طی ده سال گذشته به منظور بررسی تعامل پیچیده عوامل روانی‌اجتماعی و زیستی در شکل‌گیری ریسک و تاب‌آوری در میان نمونه بزرگی از کودکان پناهنده سوری آسیب‌پذیر (N = ۱٬۶۰۰) ساکن در سکونتگاه‌های غیررسمی پناهندگان در لبنان انجام شده است. یافته‌های کلیدی مطالعه BIOPATH خلاصه و گزارش می‌شود، از جمله شیوع و پیش‌بینی‌کننده‌های مشکلات سلامت روان، پیش‌بینی‌کننده‌های ریسک و تاب‌آوری، تحول تاب‌آوری در طول زمان، رابطه بین مواجهه با جنگ، سطح کورتیزول مو و عوامل اپی‌ژنتیک (یعنی متیلاسیون DNA)، و همچنین نقش ویژگی حساسیت محیطی در سلامت روان کودکان پناهنده.

Background: As the war in Ukraine has become protracted, civilians have been forced to adapt to chronic danger, uncertainty, and repeated military threat. This prospective study examined mental health symptom change during a pivotal six-month period in 2023, encompassing the high hopes surrounding the rise of the Ukrainian counteroffensive and the subsequent disappointment of its stall.Methods: We conducted a two-wave online longitudinal study of 208 Ukrainian civilian adults (80.8% female; mean age 29.4 years) assessed in June 2023 and November 2023. Primary outcomes were generalised anxiety, depression, and somatic symptoms. We further examined whether symptom change was associated with baseline sleep disturbance, trait resilience, and sociodemographic factors. Subjective threat perception, confidence in military success, and objective indicators of military threat were included as contextual variables.Results: Confidence in military success declined significantly across the two waves, while objective indicators of military threat, including artillery attacks and air raid alarms, increased. Subjective threat perception remained stable. Despite this unfavourable context, generalised anxiety, depression, and somatic symptoms decreased on average over time. Individual differences in symptom change were partly associated with baseline characteristics. Higher baseline sleep disturbance predicted smaller reductions in anxiety and depression. Female sex was associated with smaller reduction in depression, and older age with greater reduction in anxiety. Trait resilience and socioeconomic factors were not significantly associated with symptom change.Conclusion: The findings suggest that anxiety, depression, and somatic symptoms may decrease over time even under worsening objective wartime conditions. This pattern is more consistent with partial adaptation under chronic threat than with improvement in external circumstances. Sleep disturbance emerged as a robust predictor of less favourable symptom change, highlighting sleep as a potentially important target for mental health support under prolonged war-related stress.

زمینه: با طولانی شدن جنگ در اوکراین، غیرنظامیان ناچار به سازگاری با خطر مزمن، عدم قطعیت و تهدیدهای نظامی مکرر شده‌اند. این مطالعه آینده‌نگر به بررسی تغییر علائم سلامت روان در یک دوره شش‌ماهه کلیدی در سال ۲۰۲۳ می‌پردازد که شامل امیدهای فراوان پیرامون آغاز پاتک اوکراین و ناامیدی متعاقب توقف آن است. روش‌ها: یک مطالعه طولی آنلاین در دو موج با شرکت ۲۰۸ بزرگسال غیرنظامی اوکراینی (۸۰/۸٪ زن؛ میانگین سن ۲۹/۴ سال) که در ژوئن ۲۰۲۳ و نوامبر ۲۰۲۳ ارزیابی شدند، انجام شد. پیامدهای اصلی شامل اضطراب فراگیر، افسردگی و علائم جسمانی بود. همچنین بررسی شد که آیا تغییر علائم با اختلال خواب در خط پایه، ویژگی تاب‌آوری و عوامل جمعیت‌شناختی مرتبط است یا خیر. ادراک تهدید ذهنی، اطمینان به موفقیت نظامی و شاخص‌های عینی تهدید نظامی به عنوان متغیرهای زمینه‌ای لحاظ شدند. یافته‌ها: اطمینان به موفقیت نظامی به طور معناداری در دو موج کاهش یافت، در حالی که شاخص‌های عینی تهدید نظامی، از جمله حملات توپخانه‌ای و آژیرهای حمله هوایی، افزایش یافت. ادراک ذهنی تهدید ثابت ماند. با وجود این شرایط نامطلوب، به طور میانگین، اضطراب فراگیر، افسردگی و علائم جسمانی در طول زمان کاهش یافتند. تفاوت‌های فردی در تغییر علائم تا حدی با ویژگی‌های خط پایه مرتبط بود. اختلال خواب بالاتر در خط پایه پیش‌بینی‌کننده کاهش کمتر در اضطراب و افسردگی بود. جنسیت زن با کاهش کمتر افسردگی و سن بالاتر با کاهش بیشتر اضطراب مرتبط بود. ویژگی تاب‌آوری و عوامل اجتماعی-اقتصادی با تغییر علائم ارتباط معناداری نداشتند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که اضطراب، افسردگی و علائم جسمانی حتی در شرایط عینی رو به وخامت جنگی ممکن است در طول زمان کاهش یابند. این الگو بیشتر با سازگاری نسبی در مواجهه با تهدید مزمن سازگار است تا بهبود شرایط بیرونی. اختلال خواب به عنوان پیش‌بینی‌کننده قوی تغییر کمتر مطلوب علائم ظاهر شد و اهمیت خواب را به عنوان هدفی بالقوه برای حمایت سلامت روان در شرایط استرس طولانی‌مدت مرتبط با جنگ برجسته می‌کند.

Objectives: This study examined whether participation in a mosque-based Islamic family jurisprudence study circle was associated with change in household resilience, and which pattern of participation accounted for the magnitude of that change. Methodology: A mixed-method design was employed, combining a retrospective pretest-posttest survey of 192 married congregants of the Fiqh al-Usrah circle at Abdillah Mosque, Rabbani Residence, with open-ended responses. Respondents rated eleven paired indicators across psychological, social, economic, and spiritual dimensions for two periods within a single administration. Data were analysed using paired-samples t-tests, Wilcoxon signed-rank tests, Cohen's dz, and regression on difference scores. Findings: Significant differences were recorded across all four dimensions at p < 0.001, with the largest mean difference in the spiritual dimension at 3.000 and the smallest in the social dimension at 2.712. Attendance frequency was significantly associated with the magnitude of change in the social and economic dimensions, whereas length of involvement was not. Implications: Regularity of scheduling appeared more consequential than duration of membership, and family guidance materials should address domestic practice rather than knowledge alone. Originality: This study introduced dimension-separated retrospective measurement into Islamic family law research, which has predominantly relied on single-point assessment of present conditions.

اهداف: این پژوهش بررسی کرد که آیا مشارکت در حلقه مطالعاتی فقه خانواده اسلامی مبتنی بر مسجد با تغییر در تاب‌آوری خانوار مرتبط است و کدام الگوی مشارکت بیشترین تأثیر را بر میزان این تغییر دارد. روش‌شناسی: از طرح پژوهش آمیخته استفاده شد که شامل یک پیمایش گذشته‌نگر پیش‌آزمون-پس‌آزمون از ۱۹۲ فرد متأهل شرکت‌کننده در حلقه فقه‌الاسره مسجد عبدالله، مجتمع ربانی، همراه با پاسخ‌های باز بود. پاسخ‌دهندگان یازده شاخص جفت‌شده را در ابعاد روان‌شناختی، اجتماعی، اقتصادی و معنوی برای دو دوره زمانی در یک نوبت ارزیابی کردند. داده‌ها با استفاده از آزمون t زوجی، آزمون رتبه علامت‌دار ویلکاکسون، اندازه اثر Cohen's dz و رگرسیون بر نمرات تفاوت تحلیل شدند. یافته‌ها: تفاوت معناداری در هر چهار بعد با p < 0.001 ثبت شد، به‌طوری‌که بیشترین میانگین تفاوت در بعد معنوی با ۳.۰۰۰ و کمترین آن در بعد اجتماعی با ۲.۷۱۲ مشاهده شد. فراوانی حضور به طور معناداری با میزان تغییر در ابعاد اجتماعی و اقتصادی مرتبط بود، در حالی که مدت زمان عضویت چنین ارتباطی نداشت. پیامدها: به نظر می‌رسد نظم در برنامه‌ریزی بیش از مدت عضویت اهمیت دارد و مواد راهنمای خانواده باید بر عمل خانگی تمرکز داشته باشد نه صرفاً دانش نظری. نوآوری: این پژوهش سنجش گذشته‌نگر تفکیک‌شده بر اساس ابعاد را به تحقیقات فقه خانواده اسلامی وارد کرد، در حالی که پیش‌تر عمدتاً بر ارزیابی تک‌زمانی شرایط فعلی تکیه داشت.

This classroom action research aimed to improve students’ learning motivation through the implementation of the Teams Games Tournament (TGT) learning model assisted by Wordwall in Pendidikan Pancasila for Grade X.10 students at SMA Negeri 17 Palembang. The research was motivated by a gap between students’ relatively good cognitive abilities and their low learning motivation, particularly during group activities. The study employed the Kemmis and McTaggart classroom action research design, consisting of a pre-cycle, Cycle 1, and Cycle 2, involving 39 students. Data on students’ learning motivation were collected through observation sheets covering five indicators: activeness, participation, persistence, enthusiasm, and resilience. The data were analyzed using descriptive quantitative and qualitative approaches. The results showed an increase in students’ learning motivation from 52.05%, categorized as moderate, in the pre-cycle to 74.23%, categorized as high, in Cycle 1, and 88.08%, categorized as very high, in Cycle 2. The overall increase from the pre-cycle to Cycle 2 reached 36.03 percentage points. All indicators of learning motivation also increased, with notable improvements in enthusiasm and resilience. These findings indicate that the implementation of the TGT learning model assisted by Wordwall can be an effective approach to improving students’ learning motivation in Pendidikan Pancasila.

این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف ارتقای انگیزهٔ یادگیری دانش‌آموزان از طریق اجرای مدل یادگیری Teams Games Tournament (TGT) با کمک Wordwall در درس آموزش پاندچاسیلا برای دانش‌آموزان کلاس X.10 دبیرستان دولتی ۱۷ پالمبانگ انجام شد. انگیزهٔ انجام این پژوهش، وجود شکاف میان توانایی‌های شناختی نسبتاً خوب دانش‌آموزان و انگیزهٔ پایین یادگیری آنان، به‌ویژه در فعالیت‌های گروهی بود. این مطالعه از طرح پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی کمیس و مک‌تاگارت شامل پیش‌چرخه، چرخهٔ اول و چرخهٔ دوم با مشارکت ۳۹ دانش‌آموز بهره برد. داده‌های مربوط به انگیزهٔ یادگیری دانش‌آموزان از طریق برگه‌های مشاهده با پوشش پنج شاخص: فعال بودن، مشارکت، پایداری، اشتیاق و تاب‌آوری گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از رویکردهای توصیفی کمی و کیفی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که انگیزهٔ یادگیری دانش‌آموزان از ۵۲٫۰۵٪ (در سطح متوسط) در پیش‌چرخه به ۷۴٫۲۳٪ (در سطح بالا) در چرخهٔ اول و ۸۸٫۰۸٪ (در سطح بسیار بالا) در چرخهٔ دوم افزایش یافت. افزایش کلی از پیش‌چرخه تا چرخهٔ دوم به ۳۶٫۰۳ واحد درصد رسید. همهٔ شاخص‌های انگیزهٔ یادگیری نیز افزایش یافتند و بهبود قابل توجهی در شاخص‌های اشتیاق و تاب‌آوری مشاهده شد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای مدل یادگیری TGT با کمک Wordwall می‌تواند رویکردی مؤثر برای ارتقای انگیزهٔ یادگیری دانش‌آموزان در درس آموزش پاندچاسیلا باشد.

ABSTRACT Objective This study aimed to broaden the understanding of how parental exhaustion evolves during war, and how war exposure and social support are associated with these changes within individuals and between partners. Background Wars exert strain on parents. The Balance Between Risks and Resources Model posits that without sufficient resources, parents may experience parental exhaustion. The Conservation of Resources theory further suggests that fluctuations in stress and resources can trigger changes to one's own and one's partner's parental exhaustion. Method A longitudinal study followed 106 Israeli parent pairs, starting two and a half weeks after the onset of the Israel‐Hamas war. Self‐report measures were collected five times across 10 weeks and analyzed via a longitudinal actor‐partner interdependence model. Results The parental exhaustion of both parents declined during the war. Temporal increases in mothers' war exposure were associated with both parents' concurrent increase in parental exhaustion. Overall and temporal perceived social support were associated with lower parental exhaustion in mothers. Moreover, temporal increases in social support perceived by either parent were associated with reduced concurrent parental exhaustion in the other parent. Conclusion Parental exhaustion during war is a dynamic and relational process, associated with fluctuating stress and social support within and between partners. Implications The findings emphasize the need for systemic interventions designed to strengthen sustained social support, with particular attention to mothers' needs during war.

چکیده هدف: این مطالعه با هدف گسترش درک چگونگی تحول فرسودگی والدینی در طول جنگ و بررسی ارتباط مواجهه با جنگ و حمایت اجتماعی با این تغییرات درون افراد و بین زوجین انجام شده است. پیش‌زمینه: جنگ‌ها فشار زیادی بر والدین وارد می‌کنند. مدل تعادل بین خطرات و منابع بیان می‌کند که در صورت نبود منابع کافی، والدین ممکن است دچار فرسودگی والدینی شوند. نظریه حفظ منابع نیز پیشنهاد می‌کند که نوسانات استرس و منابع می‌تواند موجب تغییر در فرسودگی والدینی فرد و شریک او شود. روش: یک مطالعه طولی ۱۰۶ زوج والد اسرائیلی را از دو هفته و نیم پس از آغاز جنگ اسرائیل و حماس دنبال کرد. داده‌های خودگزارشی در پنج نوبت طی ۱۰ هفته جمع‌آوری و با استفاده از مدل طولی وابستگی بازیگر-شریک تحلیل شد. نتایج: فرسودگی والدینی هر دو والد در طول جنگ کاهش یافت. افزایش مواجهه مادران با جنگ به طور همزمان با افزایش فرسودگی والدینی هر دو والد همراه بود. حمایت اجتماعی ادراک‌شده کلی و مقطعی با فرسودگی والدینی کمتر در مادران مرتبط بود. همچنین، افزایش مقطعی حمایت اجتماعی ادراک‌شده توسط هر یک از والدین با کاهش همزمان فرسودگی والدینی در والد دیگر همراه بود. نتیجه‌گیری: فرسودگی والدینی در طول جنگ فرایندی پویا و رابطه‌ای است که با نوسانات استرس و حمایت اجتماعی درون و بین زوجین مرتبط است. پیامدها: یافته‌ها بر ضرورت مداخلات نظام‌مند برای تقویت حمایت اجتماعی پایدار، با توجه ویژه به نیازهای مادران در دوران جنگ تأکید می‌کند.

This study aims to explore in-depth how peer pressure on social media influences the digital behavior of senior high school students, as well as the extent to which self-control and spiritual autonomy play a role in responding to such conformity pressure. Employing a qualitative approach with a phenomenological design, data were collected through in-depth interviews with six students categorized into three typologies: failed mediation, resilience, and congruent/ideal. The results reveal a fundamental finding that conformity pressure in the digital space does not deterministically lead to delinquency or deviant behavior. The trajectory of behavior relies entirely on the strength of the individual's self-control. For students with a weak foundation of faith and self-regulation, peer pressure triggers engagement in toxic behaviors such as cyberbullying, driven by a desire for validation and the Fear of Missing Out (FOMO). Conversely, for students possessing robust self-control and spiritual awareness (muraqabah), this social pressure transforms into an opportunity to demonstrate integrity. They exhibit the mental courage to go against the tide and independently uphold moral principles. Practically, these findings imply the necessity of reconstructing the educational approaches utilized by parents and educators. Delivering religious values that are reduced to mere rigid prohibitions without room for dialogue has proven to be less effective; these fundamental religious doctrines must instead be maintained and contextualized with real, everyday case studies. This dialogical approach is essential to connect religious teachings with the critical logic of adolescents in order to strengthen their faith, thereby fostering a solid stance to navigate toxic social environments. Abstrak Penelitian ini bertujuan untuk mengeksplorasi secara mendalam bagaimana tekanan teman sebaya di media sosial memengaruhi perilaku digital siswa Sekolah Menengah Atas (SMA), serta sejauh mana peran kontrol diri dan otonomi spiritual dalam merespons tekanan konformitas tersebut. Melalui pendekatan kualitatif dengan desain fenomenologis, data dikumpulkan menggunakan teknik wawancara mendalam terhadap enam siswa yang diklasifikasikan ke dalam tiga tipologi: mediasi gagal, resiliensi, dan kongruen/ideal. Hasil penelitian mengungkap sebuah temuan fundamental bahwa tekanan konformitas di ruang digital tidak secara deterministik menghasilkan kenakalan atau perilaku menyimpang. Arah perilaku sepenuhnya bergantung pada kekuatan kontrol diri masing-masing individu. Pada siswa dengan landasan iman dan regulasi diri yang lemah, tekanan kelompok memicu keterlibatan dalam perilaku toksik seperti perundungan siber, yang didorong oleh hasrat validasi dan kecemasan tertinggal tren (Fear of Missing Out/FOMO). Sebaliknya, bagi siswa yang memiliki kontrol diri dan kesadaran spiritual yang kuat (muraqabah), tekanan sosial tersebut justru bertransformasi menjadi momentum pembuktian integritas. Mereka mendemonstrasikan keberanian mental untuk melawan arus dan menegakkan aturan secara mandiri. Temuan ini secara praktis mengimplikasikan perlunya rekonstruksi metode edukasi dari orang tua dan pendidik. Penyampaian nilai agama yang direduksi menjadi sekadar larangan kaku tanpa ruang dialog terbukti kurang efektif; nilai-nilai fundamental keagamaan tersebut justru harus dipertahankan dan dikontekstualisasikan dengan studi kasus nyata sehari-hari. Pendekatan dialogis ini esensial agar ajaran agama terhubung dengan logika kritis remaja guna memperkuat akidah, sehingga mampu membentuk pendirian yang kokoh dalam menghadapi lingkungan pergaulan yang toksik.

هدف این پژوهش، بررسی عمیق تأثیر فشار همسالان در شبکه‌های اجتماعی بر رفتار دیجیتال دانش‌آموزان دبیرستانی و همچنین میزان نقش کنترل خود و خودمختاری معنوی در پاسخ به این فشار همرنگی است. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی پدیدارشناختی انجام شده و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با شش دانش‌آموز که در سه گونه‌شناسی «میانجی‌گری ناموفق»، «تاب‌آوری» و «همخوان/ایده‌آل» طبقه‌بندی شده‌اند، گردآوری شده است. نتایج نشان می‌دهد که فشار همرنگی در فضای دیجیتال به طور جبری منجر به بزهکاری یا رفتارهای انحرافی نمی‌شود. مسیر رفتار کاملاً به قدرت کنترل خود فرد بستگی دارد. در دانش‌آموزانی که بنیان ایمان و تنظیم خود ضعیف است، فشار گروهی موجب درگیر شدن در رفتارهای سمی مانند زورگویی سایبری می‌شود که ناشی از میل به تأیید اجتماعی و اضطراب عقب ماندن از روندها (FOMO) است. در مقابل، دانش‌آموزانی که کنترل خود و آگاهی معنوی (مراقبه) قوی دارند، این فشار اجتماعی را به فرصتی برای اثبات یکپارچگی تبدیل می‌کنند. آن‌ها شجاعت ذهنی برای مقابله با جریان غالب و پایبندی مستقل به اصول اخلاقی را نشان می‌دهند. یافته‌های عملی این پژوهش، ضرورت بازسازی رویکردهای آموزشی والدین و مربیان را نشان می‌دهد. انتقال ارزش‌های دینی به صورت صرفاً ممنوعیت‌های خشک و بدون فضای گفت‌وگو، کارایی کمتری دارد؛ بلکه این آموزه‌های بنیادین دینی باید حفظ و با مطالعات موردی واقعی و روزمره زمینه‌مند شوند. این رویکرد گفت‌وگومحور برای پیوند دادن آموزه‌های دینی با منطق انتقادی نوجوانان و تقویت ایمان آن‌ها ضروری است تا بتوانند در مواجهه با محیط‌های اجتماعی سمی، موضعی استوار اتخاذ کنند.

The development of Artificial Intelligence (AI) is increasingly mediating how humans acquire knowledge, make decisions, and perform cognitive activities. In higher education, the delegation of cognitive activities to algorithmic systems has the potential to shift human judgment and responsibility. This study aims to examine Qur’anic anthropology as a foundation for reframing human agency under increasingly AI-mediated conditions. This study employs a qualitative approach using a literature-based design and conceptual analysis. A semantic-contextual analysis is conducted on the Qur’anic terms al-insān, al-bashar, al-nās, Banī Ādam, al-ins, al-mar’, as well as the concepts of ‘abd and khalīfah. The findings are then synthesized with theories of human agency, moral responsibility, and AI ethics. The findings reveal that Qur’anic anthropology represents human beings as multidimensional entities possessing cognitive, relational, moral, spiritual, and teleological capacities. These dimensions are reconstructed into eight capacities of Qur’anic human agency: epistemic, moral, relational, spiritual, and teleological agency. The findings demonstrate that human agency from a Qur’anic perspective is not synonymous with absolute autonomy, but rather constitutes the capacity to understand, evaluate, choose, and act consciously within an orientation of values and responsibility. In the context of AI, Qur’anic Ethical Intelligence (QEI) is conceptualized as an ethical capacity to direct and evaluate the use of AI without surrendering human judgment and responsibility to algorithmic systems. As a conceptual study, this research does not empirically test the application of QEI among university students. Further research is therefore needed to validate and develop measurement instruments. This study connects Qur’anic anthropology with human agency under algorithmic conditions and proposes QEI as a framework for strengthening human agency resilience in the age of AI.

توسعه هوش مصنوعی (AI) به طور فزاینده‌ای در نحوه کسب دانش، تصمیم‌گیری و انجام فعالیت‌های شناختی توسط انسان‌ها نقش میانجی ایفا می‌کند. در آموزش عالی، واگذاری فعالیت‌های شناختی به سامانه‌های الگوریتمی می‌تواند موجب تغییر در قضاوت و مسئولیت انسانی شود. هدف این پژوهش بررسی انسان‌شناسی قرآنی به عنوان مبنایی برای بازنگری عاملیت انسانی در شرایطی است که به طور فزاینده‌ای با میانجی‌گری هوش مصنوعی مواجه هستیم. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از طراحی مبتنی بر مرور متون و تحلیل مفهومی انجام شده است. تحلیل معنایی-زمینه‌ای بر روی واژگان قرآنی الانسان، البشر، الناس، بنی‌آدم، الانس، المرء و همچنین مفاهیم عبد و خلیفه صورت گرفته است. یافته‌ها با نظریه‌های عاملیت انسانی، مسئولیت اخلاقی و اخلاق هوش مصنوعی تلفیق شده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که انسان‌شناسی قرآنی، انسان را به عنوان موجودی چندبعدی با ظرفیت‌های شناختی، ارتباطی، اخلاقی، معنوی و غایتمند معرفی می‌کند. این ابعاد در قالب هشت ظرفیت عاملیت انسانی قرآنی شامل عاملیت معرفتی، اخلاقی، ارتباطی، معنوی و غایتمند بازسازی شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که عاملیت انسانی از منظر قرآنی معادل خودمختاری مطلق نیست، بلکه عبارت است از توانایی فهم، ارزیابی، انتخاب و عمل آگاهانه در چارچوب جهت‌گیری ارزشی و مسئولیت. در زمینه هوش مصنوعی، «هوش اخلاقی قرآنی» (QEI) به عنوان ظرفیتی اخلاقی برای هدایت و ارزیابی استفاده از هوش مصنوعی بدون واگذاری قضاوت و مسئولیت انسانی به سامانه‌های الگوریتمی مفهوم‌سازی می‌شود. این پژوهش به عنوان یک مطالعه مفهومی، به طور تجربی کاربرد QEI را در میان دانشجویان دانشگاهی آزمون نکرده است؛ بنابراین، پژوهش‌های بیشتری برای اعتبارسنجی و توسعه ابزارهای سنجش مورد نیاز است. این مطالعه انسان‌شناسی قرآنی را با عاملیت انسانی در شرایط الگوریتمی پیوند داده و QEI را به عنوان چارچوبی برای تقویت تاب‌آوری عاملیت انسانی در عصر هوش مصنوعی پیشنهاد می‌کند.

Unaccompanied asylum-seeking children (UASC) face significant challenges shaped by forced migration, trauma, legal uncertainty, and systemic barriers in host countries. While education is widely recognised as important for integration, less is known about how educational experiences contribute to UASC wellbeing, safety, belonging, and future opportunities. Drawing on Kohli (2011), the Social Identity Approach to Health (Haslam, Jetten, Postmes, and Haslam 2009; Kёllezi, and Reicher 2012; Herman 1992) trauma recovery theory and human rights framework (UNCRC 1989), this multi-perspective qualitative study explores the role of education in supporting the wellbeing, integration, and success of UASC. The study analysed qualitative interviews with 13 UASC care leavers, 10 foster carers, and 16 education professionals. The analysis identifies four key themes: safety and trust, social connections and belonging, success and resilience and equitable access. The findings highlight that educational establishments can help young people reconstruct ordinary life, and develop psychological stability, social connection, and future opportunities. Simultaneously, exclusionary practices, legal ambiguity, and structural barriers can undermine these processes. The study advances understanding of education as social and institutional contributor to wellbeing, and argues for trauma-informed right-based and inclusive educational practices that support UASC wellbeing and long-term social inclusion.

کودکان پناه‌جوی بدون همراه (UASC) با چالش‌های قابل توجهی مواجه هستند که ناشی از مهاجرت اجباری، تروما، عدم قطعیت حقوقی و موانع نظام‌مند در کشورهای میزبان است. اگرچه آموزش به طور گسترده‌ای به عنوان عاملی مهم برای ادغام اجتماعی شناخته می‌شود، اما کمتر مشخص است که تجربه‌های آموزشی چگونه به بهزیستی، امنیت، احساس تعلق و فرصت‌های آینده UASC کمک می‌کند. با بهره‌گیری از Kohli (2011)، رویکرد هویت اجتماعی به سلامت (Haslam، Jetten، Postmes و Haslam 2009؛ Kёllezi و Reicher 2012؛ Herman 1992)، نظریه بهبود تروما و چارچوب حقوق بشر (UNCRC 1989)، این پژوهش کیفی چند‌دیدگاهی نقش آموزش را در حمایت از بهزیستی، ادغام و موفقیت UASC بررسی می‌کند. این مطالعه مصاحبه‌های کیفی با ۱۳ فرد ترک‌کننده مراقبت UASC، ۱۰ سرپرست خانوادگی و ۱۶ متخصص آموزشی را تحلیل کرده است. تحلیل داده‌ها چهار مضمون کلیدی را شناسایی می‌کند: امنیت و اعتماد، ارتباطات اجتماعی و احساس تعلق، موفقیت و تاب‌آوری و دسترسی عادلانه. یافته‌ها نشان می‌دهد که نهادهای آموزشی می‌توانند به جوانان کمک کنند تا زندگی عادی خود را بازسازی کرده و ثبات روان‌شناختی، ارتباط اجتماعی و فرصت‌های آینده را توسعه دهند. همزمان، رویه‌های طردکننده، ابهام حقوقی و موانع ساختاری می‌تواند این فرایندها را تضعیف کند. این پژوهش فهم آموزش را به عنوان عاملی اجتماعی و نهادی در بهزیستی ارتقا می‌دهد و بر لزوم اتخاذ رویکردهای آموزشی مبتنی بر تروما، حقوق‌محور و فراگیر که از بهزیستی و ادغام اجتماعی بلندمدت UASC حمایت می‌کند، تأکید می‌ورزد.

Healthcare workers (HCWs) face elevated risk for burnout and stress-related disorders, yet conventional self-report assessments are limited by professional stigma and underreporting. We evaluated whether multimodal computational analysis of brief, remotely collected stress narratives could distinguish longitudinal stress profiles. In a prospective six-week cohort study, N = 750 HCWs were invited to provide weekly naturalistic narratives describing recent stressful experiences and repeated measures of anxiety, depression, burnout, and subjective distress. Among 553 participants with sufficient repeated self-report data, multivariate longitudinal clustering identified two distinct profiles: Resilient ( n = 295) and Vulnerable ( n = 258). Linguistic, acoustic, and facial expression embeddings were extracted from the recordings and integrated using a hierarchical multimodal transformer. In a held-out test set, the model achieved an AUROC of 0.75, outperforming unimodal (linguistic embeddings; AUROC = 0.63) and bimodal (linguistic + acoustic; AUROC = 0.70) configurations. These findings provide proof of concept that multimodal embeddings extracted from brief stress narratives are associated with occupational stress profiles, potentially complementing traditional assessment methods and informing targeted prevention strategies.

کارکنان مراقبت‌های سلامت (HCWs) در معرض خطر بالاتر فرسودگی شغلی و اختلالات مرتبط با استرس قرار دارند، اما ارزیابی‌های خودگزارشی متداول به دلیل انگ حرفه‌ای و گزارش‌دهی ناکافی محدودیت دارند. ما ارزیابی کردیم که آیا تحلیل محاسباتی چندوجهی روایت‌های کوتاه و جمع‌آوری‌شده از راه دور درباره استرس می‌تواند پروفایل‌های طولی استرس را متمایز کند یا خیر. در یک مطالعه کوهورت آینده‌نگر شش‌هفته‌ای، تعداد N = 750 نفر از کارکنان مراقبت‌های سلامت دعوت شدند تا به صورت هفتگی روایت‌های طبیعی درباره تجربیات استرس‌زای اخیر خود و همچنین سنجش‌های تکرارشونده اضطراب، افسردگی، فرسودگی شغلی و پریشانی ذهنی را ارائه دهند. در میان 553 شرکت‌کننده با داده‌های خودگزارشی تکرارشونده کافی، خوشه‌بندی طولی چندمتغیره دو پروفایل متمایز را شناسایی کرد: مقاوم (n = 295) و آسیب‌پذیر (n = 258). تعبیه‌های زبانی، آکوستیکی و حالات چهره از ضبط‌ها استخراج و با استفاده از یک ترنسفورمر چندوجهی سلسله‌مراتبی ادغام شدند. در مجموعه آزمون جداگانه، مدل به AUROC برابر با 0.75 دست یافت که عملکرد بهتری نسبت به پیکربندی‌های تک‌وجهی (تعبیه‌های زبانی؛ AUROC = 0.63) و دووجهی (زبانی + آکوستیکی؛ AUROC = 0.70) داشت. این یافته‌ها اثبات مفهومی ارائه می‌کنند مبنی بر اینکه تعبیه‌های چندوجهی استخراج‌شده از روایت‌های کوتاه استرس با پروفایل‌های استرس شغلی مرتبط هستند و می‌توانند به عنوان مکمل روش‌های ارزیابی سنتی و اطلاع‌رسانی راهبردهای پیشگیرانه هدفمند مورد استفاده قرار گیرند.

Introduction This study aimed to examine conditional associations between social and emotional competence and academic resilience among university students and to identify dimensions with the strongest overall and cross-construct connectivity. Methods In a cross-sectional survey, 1,191 students from six universities in Anhui Province, China, completed self-report questionnaires. An EBICglasso network was estimated from Spearman correlations among four social and emotional competence dimensions and six academic resilience dimensions. Node strength, bridge strength, and bootstrap accuracy and stability were assessed. Results The network retained 28 of 45 possible edges, including nine cross-construct connections. The strongest cross-construct edges linked self-related competence with goal orientation (0.37), other-related competence with acceptance (0.29), and collective-related competence with meaning orientation (0.24). Goal orientation had the highest strength (0.95), while self-related competence had the highest bridge strength among the social and emotional competence dimensions (0.44). Both centrality indices had correlation-stability coefficients of 0.75. The three leading cross-construct edges remained positive and retained their rankings across alternative tuning parameters and the unregularized partial-correlation network. Discussion In this sample, self-regulatory and relational competence dimensions showed distinct patterns of association with academic resilience facets. These findings support examining specific dimension pairs and provide hypotheses for longitudinal research on academic adaptation.

مقدمه: هدف این مطالعه بررسی ارتباطات شرطی بین شایستگی اجتماعی و هیجانی و تاب‌آوری تحصیلی در میان دانشجویان دانشگاه و شناسایی ابعادی با قوی‌ترین پیوند کلی و بین‌ساختاری بود. روش‌ها: در یک پژوهش مقطعی، ۱۱۹۱ دانشجو از شش دانشگاه در استان آنهویی چین، پرسشنامه‌های خودگزارش‌دهی را تکمیل کردند. یک شبکه EBICglasso بر اساس همبستگی‌های اسپیرمن میان چهار بعد شایستگی اجتماعی و هیجانی و شش بعد تاب‌آوری تحصیلی برآورد شد. قدرت گره، قدرت پل، و دقت و پایداری بوت‌استرپ ارزیابی گردید. نتایج: شبکه ۲۸ لبه از ۴۵ لبه ممکن را حفظ کرد که شامل ۹ پیوند بین‌ساختاری بود. قوی‌ترین لبه‌های بین‌ساختاری، شایستگی مرتبط با خود را با جهت‌گیری هدف (۰٫۳۷)، شایستگی مرتبط با دیگران را با پذیرش (۰٫۲۹)، و شایستگی مرتبط با جمع را با جهت‌گیری معنا (۰٫۲۴) پیوند دادند. جهت‌گیری هدف بالاترین قدرت (۰٫۹۵) و شایستگی مرتبط با خود بالاترین قدرت پل را در میان ابعاد شایستگی اجتماعی و هیجانی (۰٫۴۴) داشت. هر دو شاخص مرکزی دارای ضریب پایداری همبستگی ۰٫۷۵ بودند. سه لبه اصلی بین‌ساختاری در سراسر پارامترهای تنظیم جایگزین و شبکه همبستگی جزئی بدون منظم‌سازی، مثبت باقی ماندند و رتبه‌بندی خود را حفظ کردند. بحث: در این نمونه، ابعاد شایستگی خودتنظیمی و ارتباطی الگوهای متمایزی از ارتباط با جنبه‌های تاب‌آوری تحصیلی نشان دادند. این یافته‌ها از بررسی جفت ابعاد خاص حمایت می‌کند و فرضیه‌هایی برای پژوهش‌های طولی درباره سازگاری تحصیلی ارائه می‌دهد.

Introduction Anorexia nervosa (AN) is more prevalent in women than men, although rates in men are rising. Animal models can provide insight into whether this differential prevalence is rooted in biological mechanisms, but prior studies have yielded conflicting findings. Using the activity-based anorexia (ABA) model, we previously demonstrated that female mice exhibit distinct vulnerable and resilient phenotypes. Here, we use this phenotypic framework to investigate sex differences in ABA susceptibility. Methods We tested young adult male C57BL/6N mice using the same ABA protocol used to test age-matched C57BL/6N females. Individual differences in daily bodyweight, food intake, water intake, and wheel running were analyzed and compared across sexes. Results Males exhibit the same vulnerable and resilient phenotypes as females, with no sex difference in the proportion of mice exhibiting each phenotype or the repertoire of behaviors characterizing them. In both sexes, vulnerable mice exhibit catastrophic weight loss that is associated with excessive light cycle running, while resilient mice exhibit weight stabilization that is associated with adaptive changes in consumption. When food is available, vulnerable mice do not run more than resilient mice, indicating that vulnerability is not characterized by a decision to run instead of eat in either sex. Conclusions Our findings indicate that there are no sex differences in ABA in C57BL/6N mice. The shared behavioral responses to starvation observed across sexes demonstrate that ABA can be used to model adaptive and maladaptive responses to food restriction in men and women.

مقدمه: بی‌اشتهایی عصبی (AN) در زنان شایع‌تر از مردان است، هرچند نرخ آن در مردان رو به افزایش است. مدل‌های حیوانی می‌توانند بینشی درباره این‌که آیا این شیوع متفاوت ریشه در سازوکارهای زیستی دارد یا خیر، ارائه دهند، اما پژوهش‌های پیشین یافته‌های متناقضی داشته‌اند. با استفاده از مدل بی‌اشتهایی مبتنی بر فعالیت (ABA)، پیش‌تر نشان دادیم که موش‌های ماده فنوتیپ‌های آسیب‌پذیر و تاب‌آور متمایزی را نشان می‌دهند. در این پژوهش، از این چارچوب فنوتیپی برای بررسی تفاوت‌های جنسی در آسیب‌پذیری نسبت به ABA استفاده کردیم. روش‌ها: موش‌های نر بالغ جوان نژاد C57BL/6N با همان پروتکل ABA که برای موش‌های ماده هم‌سن C57BL/6N به کار رفته بود، آزمون شدند. تفاوت‌های فردی در وزن بدن روزانه، مصرف غذا، مصرف آب و دویدن چرخشی تحلیل و بین دو جنس مقایسه شد. یافته‌ها: موش‌های نر همان فنوتیپ‌های آسیب‌پذیر و تاب‌آور را مانند موش‌های ماده نشان دادند و تفاوت معناداری در نسبت موش‌هایی که هر فنوتیپ را نشان می‌دهند یا در الگوی رفتاری مشخص‌کننده آن‌ها بین دو جنس مشاهده نشد. در هر دو جنس، موش‌های آسیب‌پذیر کاهش وزن فاجعه‌آمیزی را تجربه کردند که با دویدن بیش از حد در چرخه نوری همراه بود، در حالی که موش‌های تاب‌آور تثبیت وزن را نشان دادند که با تغییرات سازگارانه در مصرف همراه بود. زمانی که غذا در دسترس است، موش‌های آسیب‌پذیر بیش از موش‌های تاب‌آور نمی‌دوند، که نشان می‌دهد آسیب‌پذیری در هیچ‌یک از دو جنس با تصمیم به دویدن به جای خوردن مشخص نمی‌شود. نتیجه‌گیری: یافته‌های ما نشان می‌دهد که در موش‌های C57BL/6N تفاوت جنسی در ABA وجود ندارد. پاسخ‌های رفتاری مشترک به گرسنگی که در هر دو جنس مشاهده شد، نشان می‌دهد که ABA می‌تواند برای مدل‌سازی پاسخ‌های سازگارانه و ناسازگارانه به محدودیت غذایی در مردان و زنان به کار رود.

Background Body image undergoes significant changes during early adolescence, yet empirical evidence on how the combination of negative and positive body image in this stage relates to maladaptive eating behaviors remains limited. To address this, employing a person-centered approach, this study aimed to identify distinct profiles of body image and to explore the relationships between profile membership, gender, body mass index (BMI), socioeconomic status (SES), and maladaptive eating behaviors among Chinese early adolescents. Methods Using indicators from three dimensions of positive body image (i.e., body self-appreciation, body other-appreciation, resilience against negative appearance feedback) and negative body image (i.e., body dissatisfaction), latent profile analysis (LPA) was conducted with a sample of 1,248 junior high school students (aged 12–15 years, M = 13.42, SD = 1.03; 50.4% boys) from Heilongjiang Province, China. Results Three distinct body image profiles were identified: the Positive Body Image Group (66.59%), the Body Other-Appreciation Dominant Group (23.88%), and the Moderate Body Image Group (9.54%). Gender and BMI significantly predicted profile membership, whereas SES did not. Regarding maladaptive eating behaviors, both the Body Other-Appreciation Dominant Group and the Moderate Body Image Group reported significantly higher levels of restrained eating than the Positive Body Image Group. The Moderate Body Image Group also reported significantly higher levels of emotional eating compared with the Positive Body Image Group. No significant differences were found in external eating among the three profiles. Conclusion Early adolescents' body image profiles exhibit significant heterogeneity, with distinct patterns of association with maladaptive eating behaviors across profiles. Accordingly, interventions should consider gender and body mass index and be tailored to the characteristics of each profile to improve body image and eating behaviors.

زمینه: تصویر بدنی در دوران نوجوانی ابتدایی دستخوش تغییرات قابل توجهی می‌شود، اما شواهد تجربی درباره اینکه چگونه ترکیب تصویر بدنی منفی و مثبت در این مرحله با رفتارهای تغذیه‌ای ناسازگارانه مرتبط است، همچنان محدود است. به منظور پاسخ به این مسئله، این مطالعه با بهره‌گیری از رویکرد فردمحور، با هدف شناسایی نمایه‌های متمایز تصویر بدنی و بررسی روابط بین عضویت در نمایه‌ها، جنسیت، شاخص توده بدنی (BMI)، وضعیت اجتماعی-اقتصادی (SES) و رفتارهای تغذیه‌ای ناسازگارانه در میان نوجوانان ابتدایی چینی انجام شد. روش‌ها: با استفاده از شاخص‌هایی از سه بُعد تصویر بدنی مثبت (یعنی خودقدردانی بدنی، قدردانی از بدن دیگران، تاب‌آوری در برابر بازخورد منفی نسبت به ظاهر) و تصویر بدنی منفی (یعنی نارضایتی بدنی)، تحلیل نمایه پنهان (LPA) بر روی نمونه‌ای متشکل از ۱۲۴۸ دانش‌آموز دبیرستانی (در بازه سنی ۱۲ تا ۱۵ سال، میانگین = ۱۳٫۴۲، انحراف معیار = ۱٫۰۳؛ ۵۰٫۴٪ پسر) از استان هیلونگ‌جیانگ چین انجام شد. یافته‌ها: سه نمایه متمایز تصویر بدنی شناسایی شد: گروه تصویر بدنی مثبت (۶۶٫۵۹٪)، گروه غالب قدردانی از بدن دیگران (۲۳٫۸۸٪) و گروه تصویر بدنی متوسط (۹٫۵۴٪). جنسیت و BMI به طور معناداری عضویت در نمایه‌ها را پیش‌بینی کردند، در حالی که SES چنین نبود. در خصوص رفتارهای تغذیه‌ای ناسازگارانه، هر دو گروه غالب قدردانی از بدن دیگران و گروه تصویر بدنی متوسط، سطوح معنادار بالاتری از خوردن محدودشده نسبت به گروه تصویر بدنی مثبت گزارش کردند. همچنین گروه تصویر بدنی متوسط، سطوح معنادار بالاتری از خوردن هیجانی نسبت به گروه تصویر بدنی مثبت گزارش نمود. در خوردن بیرونی بین سه نمایه تفاوت معناداری مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: نمایه‌های تصویر بدنی نوجوانان ابتدایی ناهمگونی قابل توجهی را نشان می‌دهد و الگوهای متمایزی از ارتباط با رفتارهای تغذیه‌ای ناسازگارانه در میان نمایه‌ها وجود دارد. بر این اساس، مداخلات باید جنسیت و شاخص توده بدنی را مدنظر قرار داده و متناسب با ویژگی‌های هر نمایه برای بهبود تصویر بدنی و رفتارهای تغذیه‌ای طراحی شود.

BACKGROUND: Cognitive emotion regulation may play an important role in psychological resilience; however, its association with resilience may be influenced by various factors, including cognitive ability and psychiatric symptoms. We examined whether specific cognitive emotion-regulation strategies remained associated with resilience after accounting for these factors. METHODS: We analyzed the data of 149 healthy young adults. Psychological resilience and cognitive emotion-regulation strategies were assessed using the Connor-Davidson Resilience Scale and Cognitive Emotion Regulation Questionnaire (CERQ). Partial correlation analyses were performed after adjusting for demographic characteristics; full-scale intelligence quotient; and symptoms of depression, anxiety, and attention-deficit/hyperactivity disorder. In the multiple regression model, all nine CERQ subscales were entered simultaneously with these covariates, and a stepwise model was used for the exploratory analysis. RESULTS: After full adjustment, the five adaptive strategies and rumination were positively associated with resilience and remained significant after Holm correction, whereas self-blame showed only a nominal association that did not survive the correction. Positive reappraisal (r=0.691) and refocus on planning (r=0.655) showed the strongest associations. In the regression model, only positive reappraisal (β=0.348, p<0.001) and refocus on planning (β=0.289, p<0.001) were independently associated with higher resilience (adjusted R²=0.627), and the exploratory stepwise model retained both strategies. CONCLUSION: Positive reappraisal and refocus on planning showed robust associations with psychological resilience after adjusting for demographic, cognitive, and psychological factors. Adaptive reinterpretation of stressful experiences and goal-directed planning may represent particularly relevant cognitive emotion-regulation correlates of psychological resilience.

زمینه: تنظیم هیجان شناختی ممکن است نقش مهمی در تاب‌آوری روان‌شناختی ایفا کند؛ با این حال، ارتباط آن با تاب‌آوری ممکن است تحت تأثیر عوامل مختلفی از جمله توانایی شناختی و علائم روان‌پزشکی قرار گیرد. ما بررسی کردیم که آیا راهبردهای خاص تنظیم هیجان شناختی پس از کنترل این عوامل همچنان با تاب‌آوری مرتبط باقی می‌مانند یا خیر. روش‌ها: داده‌های ۱۴۹ بزرگسال جوان سالم مورد تحلیل قرار گرفت. تاب‌آوری روان‌شناختی و راهبردهای تنظیم هیجان شناختی با استفاده از مقیاس تاب‌آوری Connor-Davidson و پرسشنامه تنظیم هیجان شناختی (CERQ) ارزیابی شد. تحلیل‌های همبستگی جزئی پس از تعدیل برای ویژگی‌های جمعیت‌شناختی؛ بهره هوشی مقیاس کامل؛ و علائم افسردگی، اضطراب و اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی انجام شد. در مدل رگرسیون چندگانه، هر ۹ زیرمقیاس CERQ به طور همزمان همراه با این متغیرهای کمکی وارد شدند و برای تحلیل اکتشافی از مدل گام‌به‌گام استفاده شد. یافته‌ها: پس از تعدیل کامل، پنج راهبرد سازگارانه و نشخوار فکری با تاب‌آوری ارتباط مثبت داشتند و پس از اصلاح هولم همچنان معنادار باقی ماندند، در حالی که سرزنش خود تنها ارتباط اسمی نشان داد که پس از اصلاح معنادار نبود. بازنگری مثبت (r=0.691) و تمرکز مجدد بر برنامه‌ریزی (r=0.655) قوی‌ترین ارتباط را نشان دادند. در مدل رگرسیون، تنها بازنگری مثبت (β=0.348, p<0.001) و تمرکز مجدد بر برنامه‌ریزی (β=0.289, p<0.001) به طور مستقل با تاب‌آوری بالاتر مرتبط بودند (R² تعدیل‌شده=0.627) و مدل اکتشافی گام‌به‌گام هر دو راهبرد را حفظ کرد. نتیجه‌گیری: بازنگری مثبت و تمرکز مجدد بر برنامه‌ریزی پس از تعدیل برای عوامل جمعیت‌شناختی، شناختی و روان‌شناختی ارتباط قوی با تاب‌آوری روان‌شناختی نشان دادند. تفسیر سازگارانه تجارب استرس‌زا و برنامه‌ریزی هدف‌محور ممکن است به‌عنوان همبسته‌های شناختی تنظیم هیجان به‌ویژه مرتبط با تاب‌آوری روان‌شناختی مطرح باشند.

Islamic character education faces contemporary challenges in utilizing relevant media to cultivate moral resilience among learners. This study examines the representation of patience (ṣabr) and sincerity (ikhlāṣ) in the film Tenggelamnya Kapal Van Der Wijck (2013) and formulates its pedagogical implications for Islamic character education. Employing a qualitative descriptive approach with multimodal content analysis, data were collected through cinematic observation, transcribing audio-visual units, and analyzing the dramatic structure across four pivotal scenes. The findings reveal that patience and sincerity are articulated through four distinct forms: active resilience in overcoming adversity, spiritual coping (syifā') via Qur'anic recitation (QS. An-Nisa: 36), social sincerity (iḫsân) demonstrated through forgiveness and altruism (QS. Ali 'Imran: 134), and absolute acceptance (riḍā) of divine decree (QS. Yasin: 82–83). These moral values are communicated not through dogmatic narratives, but through contextual character development, physical gestures, and emotional transformations. This study concludes that audio-visual media serves as an effective, reflective instrument for internalizing Islamic values. Practically, these findings offer an innovative pedagogical model for educators to strengthen learners' emotional regulation, social empathy, and spiritual resilience in navigating modern social pressures.

تربیت اخلاقی اسلامی در مواجهه با چالش‌های معاصر، در بهره‌گیری از رسانه‌های مرتبط برای پرورش تاب‌آوری اخلاقی در میان فراگیران قرار دارد. این پژوهش به بررسی بازنمایی صبر (ṣabr) و اخلاص (ikhlāṣ) در فیلم Tenggelamnya Kapal Van Der Wijck (۲۰۱۳) و تبیین پیامدهای تربیتی آن برای تربیت اخلاقی اسلامی می‌پردازد. با به‌کارگیری رویکرد توصیفی-کیفی و تحلیل محتوای چندوجهی، داده‌ها از طریق مشاهده سینمایی، رونویسی واحدهای صوتی-تصویری و تحلیل ساختار دراماتیک در چهار صحنه کلیدی گردآوری شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که صبر و اخلاص در چهار شکل متمایز بیان می‌شوند: تاب‌آوری فعال در مواجهه با دشواری‌ها، مقابله معنوی (syifā') از طریق تلاوت قرآن (سوره نساء: ۳۶)، اخلاص اجتماعی (iḫsân) که از طریق بخشش و ایثار (سوره آل‌عمران: ۱۳۴) نشان داده می‌شود و پذیرش مطلق (riḍā) نسبت به تقدیر الهی (سوره یاسین: ۸۲–۸۳). این ارزش‌های اخلاقی نه از طریق روایت‌های آموزنده، بلکه از طریق رشد شخصیتی زمینه‌مند، حرکات بدنی و تحولات عاطفی منتقل می‌شوند. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که رسانه‌های صوتی-تصویری ابزاری مؤثر و تأمل‌برانگیز برای درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی هستند. به‌طور عملی، این یافته‌ها الگویی نوآورانه برای تقویت تنظیم هیجانی، همدلی اجتماعی و تاب‌آوری معنوی فراگیران در مواجهه با فشارهای اجتماعی معاصر در اختیار مربیان قرار می‌دهد.

Many adolescents in Colombia grow up in contexts of socioeconomic vulnerability, in a society marked by profound and painful experiences resulting from political violence, and with a fast‐paced daily life that places them in the paradoxical situation of being forgotten and neglected. In other words, the pace of contemporary life and the expectations of their social environment regarding how they should behave and what they should be like, leaves adolescents with no opportunity, or few opportunities, to get to know themselves, recognise what is happening in their lives, and, in turn, take action to care for themselves and ensure their well‐being. Within this context, the Conversations in the Garden programme was integrated into a public school as a laboratory for creative artistic expression, allowing adolescents to talk about and create from their emotions, bodies, identities, future projects, and opinions as citizens. This article presents the methodologies, results, and conclusions from four years of collaborative work, conducted in accordance with the principles of arts‐based, narrative, and collaborative research. Among the results, this programme has promoted adolescents’ socio‐emotional well‐being through art and dialogue, grounded in emotional recognition and management, and by addressing relational and interpersonal issues to cultivate empathy, interdependence, and mutual responsibility. Likewise, art‐mediated conversations have promoted greater self‐awareness, resilience, and life skills in adolescents. In short, the process, grounded in dialogue among stakeholders within the educational institution, has been slow; however, progress has been made in recognising the need to create spaces for shared care and to pursue compassionate futures.

بسیاری از نوجوانان در کلمبیا در زمینه‌هایی با آسیب‌پذیری اجتماعی-اقتصادی رشد می‌کنند، در جامعه‌ای که با تجربیات عمیق و دردناک ناشی از خشونت سیاسی مشخص می‌شود و با زندگی روزمره‌ای پرشتاب که آن‌ها را در موقعیتی متناقض از فراموش‌شدگی و بی‌توجهی قرار می‌دهد. به عبارت دیگر، سرعت زندگی معاصر و انتظارات محیط اجتماعی نسبت به اینکه آن‌ها چگونه باید رفتار کنند و چگونه باید باشند، فرصت یا فرصت‌های اندکی برای نوجوانان باقی می‌گذارد تا خود را بشناسند، آنچه در زندگی‌شان می‌گذرد را تشخیص دهند و در نتیجه، برای مراقبت از خود و تضمین رفاه خود اقدام کنند. در این زمینه، برنامه «گفت‌وگوها در باغ» به عنوان آزمایشگاهی برای بیان خلاقانه هنری در یک مدرسه دولتی ادغام شد و به نوجوانان این امکان را داد تا درباره احساسات، بدن‌ها، هویت‌ها، پروژه‌های آینده و نظرات خود به عنوان شهروند گفت‌وگو و خلق کنند. این مقاله به ارائه روش‌شناسی‌ها، نتایج و نتیجه‌گیری‌های حاصل از چهار سال کار مشارکتی می‌پردازد که مطابق با اصول پژوهش مبتنی بر هنر، روایت و همکاری انجام شده است. در میان نتایج، این برنامه با تکیه بر شناخت و مدیریت هیجانی و پرداختن به مسائل ارتباطی و بین‌فردی، به ارتقای رفاه اجتماعی-هیجانی نوجوانان از طریق هنر و گفت‌وگو کمک کرده و به پرورش همدلی، وابستگی متقابل و مسئولیت‌پذیری مشترک انجامیده است. همچنین، گفت‌وگوهای میانجی‌گری‌شده با هنر موجب افزایش خودآگاهی، تاب‌آوری و مهارت‌های زندگی در نوجوانان شده است. به طور خلاصه، این فرایند که مبتنی بر گفت‌وگو میان ذی‌نفعان درون نهاد آموزشی بوده، کند پیش رفته است؛ با این حال، پیشرفت‌هایی در شناسایی نیاز به ایجاد فضاهایی برای مراقبت مشترک و پیگیری آینده‌های همراه با شفقت حاصل شده است.

As national strategies for education reform deepen, exploring the association between physical exercise and college students’ academic achievement has become a critical priority in higher education. Although existing literature has confirmed a positive association between physical exercise and academic achievement, scant attention has been paid to systematically elucidating the underlying mechanism by integrating social support and psychological resilience within a serial mediation framework (chain mediation model). Drawing upon Social Support Theory (SST), Conservation of Resources Theory (COR), and the Theory of Planned Behavior (TPB), this study constructs a theoretical model to unravel how physical exercise is associated with academic achievement via the serial indirect pathways of social support and psychological resilience, while also examining the moderating effect of time management ability. A total of 950 valid responses were collected, and a two-stage hybrid approach combining Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM) and Artificial Neural Network (ANN) was employed for empirical validation. The PLS-SEM results indicate that physical exercise shows a significant direct positive association with academic achievement (β = 0.156, $$\:p<0.001$$ ) and an indirect effect was identified via the serial mediation path of “Physical Exercise → Social Support → Psychological Resilience → Academic Achievement” ( $$\:\beta\:=0.008$$ , $$\:p=0.006$$ ). The ANN sensitivity analysis aligns highly with the PLS-SEM findings, further corroborating that psychological resilience is the strongest associate of academic achievement in terms of normalized importance (normalized importance = 64.580%), followed by physical exercise (44.950%) and social support (25.550%), thereby verifying the robustness of the conclusions. This study elucidates the underlying mechanisms by which physical exercise is positively associated with academic achievement via the indirect pathways of social support and psychological resilience, as well as the boundary condition of time management ability. These findings provide a theoretical basis and practical guidance for higher education administrators to formulate differentiated and precise student development strategies.

با تعمیق راهبردهای ملی اصلاحات آموزشی، بررسی ارتباط بین ورزش بدنی و پیشرفت تحصیلی دانشجویان دانشگاه به اولویتی اساسی در آموزش عالی تبدیل شده است. اگرچه ادبیات موجود ارتباط مثبت بین ورزش بدنی و پیشرفت تحصیلی را تأیید کرده است، اما به تبیین نظام‌مند سازوکارهای زیربنایی با ادغام حمایت اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی در چارچوب میانجی‌گری زنجیره‌ای (مدل میانجی‌گری زنجیره‌ای) توجه اندکی شده است. با بهره‌گیری از نظریه حمایت اجتماعی (SST)، نظریه حفاظت از منابع (COR) و نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده (TPB)، این پژوهش مدلی نظری را برای تبیین نحوه ارتباط ورزش بدنی با پیشرفت تحصیلی از طریق مسیرهای غیرمستقیم زنجیره‌ای حمایت اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی ارائه می‌دهد و همچنین اثر تعدیل‌گر توانایی مدیریت زمان را مورد بررسی قرار می‌دهد. در مجموع ۹۵۰ پرسشنامه معتبر جمع‌آوری شد و رویکرد ترکیبی دو مرحله‌ای با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) و شبکه عصبی مصنوعی (ANN) برای اعتبارسنجی تجربی به کار گرفته شد. نتایج PLS-SEM نشان داد که ورزش بدنی ارتباط مستقیم مثبت معناداری با پیشرفت تحصیلی دارد (β = 0.156, $$\:p<0.001$$) و اثر غیرمستقیم نیز از طریق مسیر میانجی‌گری زنجیره‌ای «ورزش بدنی → حمایت اجتماعی → تاب‌آوری روان‌شناختی → پیشرفت تحصیلی» شناسایی شد ( $$\:\beta\:=0.008$$ , $$\:p=0.006$$ ). تحلیل حساسیت ANN نیز با یافته‌های PLS-SEM هم‌راستا بود و بیش از پیش تأیید کرد که تاب‌آوری روان‌شناختی قوی‌ترین عامل مرتبط با پیشرفت تحصیلی از نظر اهمیت نرمال‌شده (normalized importance = 64.580%) است و پس از آن ورزش بدنی (44.950%) و حمایت اجتماعی (25.550%) قرار دارند که استحکام نتایج را تأیید می‌کند. این پژوهش سازوکارهای زیربنایی ارتباط مثبت ورزش بدنی با پیشرفت تحصیلی را از طریق مسیرهای غیرمستقیم حمایت اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی و همچنین شرط مرزی توانایی مدیریت زمان تبیین می‌کند. این یافته‌ها مبنای نظری و راهنمای عملی برای مدیران آموزش عالی جهت تدوین راهبردهای توسعه دانشجویی هدفمند و دقیق فراهم می‌آورد.

Introduction/Objective Armed conflicts threaten maternal and neonatal health, yet evidence on neonatal outcomes remains fragmented. This scoping review mapped evidence on armed conflict’s impact on neonatal health and identified pathways influencing outcomes. Methods This scoping review followed Arksey and O’Malley’s framework and PRISMA-ScR guidelines. MEDLINE/PubMed, Web of Science, Embase, Global Health (CABI), and CINAHL were searched, supplemented by Google Scholar and reference-list screening. Articles published from 2006 to 2025 reporting neonatal health outcomes (0-28 days) in conflict-affected settings were included. Maternal and pregnancy-related factors were considered when linked to neonatal outcomes. Twenty-nine articles were synthesized thematically. Results Four overarching themes emerged: (1) war-driven neonatal adversity, (2) health system collapse impact, (3) risks associated with alternative and non-formal care practices, and (4) stress-associated biological and epigenetic changes. Armed conflict was associated with increased neonatal mortality, preterm birth, low birth weight, congenital anomalies, and neonatal morbidity. Pathways included violence exposure, healthcare disruption, displacement, food insecurity, environmental hazards, and maternal psychological stress. Discussion Conflict affects neonatal health through interconnected biological, social, environmental, and health system pathways. Health system disruption, reduced access to skilled care, unsafe care practices, and maternal stress may compound adverse outcomes. Emerging evidence of epigenetic changes suggests potential longer-term consequences and underscores the need for integrated humanitarian and health system responses. Conclusion Priorities include strengthening health system resilience, ensuring continuity of maternal-newborn services, and integrating context-appropriate maternal mental health and psychosocial support. Further research should identify feasible, culturally responsive, and scalable interventions in underrepresented and protracted conflict settings.

مقدمه/هدف: درگیری‌های مسلحانه سلامت مادران و نوزادان را تهدید می‌کند، اما شواهد مربوط به پیامدهای نوزادی پراکنده است. این مرور گسترده به ترسیم شواهد مربوط به تأثیر درگیری مسلحانه بر سلامت نوزادان و شناسایی مسیرهای مؤثر بر پیامدها پرداخت. روش‌ها: این مرور گسترده بر اساس چارچوب Arksey و O’Malley و دستورالعمل‌های PRISMA-ScR انجام شد. پایگاه‌های MEDLINE/PubMed، Web of Science، Embase، Global Health (CABI) و CINAHL جست‌وجو شدند و این جست‌وجو با استفاده از Google Scholar و بررسی فهرست منابع تکمیل گردید. مقالات منتشرشده از سال 2006 تا 2025 که پیامدهای سلامت نوزادان (0 تا 28 روز) را در محیط‌های متاثر از درگیری گزارش کرده بودند، وارد مطالعه شدند. عوامل مرتبط با مادر و بارداری در صورتی که با پیامدهای نوزادی مرتبط بودند، مورد توجه قرار گرفتند. بیست‌ونه مقاله به صورت موضوعی ترکیب شدند. نتایج: چهار مضمون کلی شناسایی شد: (1) مشکلات نوزادی ناشی از جنگ، (2) تأثیر فروپاشی نظام سلامت، (3) خطرات مرتبط با مراقبت‌های جایگزین و غیررسمی، و (4) تغییرات زیستی و اپی‌ژنتیکی مرتبط با استرس. درگیری مسلحانه با افزایش مرگ‌ومیر نوزادان، تولد زودرس، وزن کم هنگام تولد، ناهنجاری‌های مادرزادی و بیماری‌های نوزادی همراه بود. مسیرها شامل مواجهه با خشونت، اختلال در مراقبت‌های بهداشتی، جابجایی، ناامنی غذایی، خطرات محیطی و استرس روانی مادر بودند. بحث: درگیری از طریق مسیرهای زیستی، اجتماعی، محیطی و نظام سلامت به هم پیوسته بر سلامت نوزادان تأثیر می‌گذارد. اختلال در نظام سلامت، کاهش دسترسی به مراقبت تخصصی، شیوه‌های مراقبتی ناایمن و استرس مادر می‌تواند پیامدهای نامطلوب را تشدید کند. شواهد نوظهور از تغییرات اپی‌ژنتیکی، پیامدهای بالقوه بلندمدت را نشان می‌دهد و بر ضرورت پاسخ‌های یکپارچه بشردوستانه و نظام سلامت تأکید دارد. نتیجه‌گیری: اولویت‌ها شامل تقویت تاب‌آوری نظام سلامت، تضمین تداوم خدمات مادر و نوزاد و ادغام حمایت‌های سلامت روان و روان‌اجتماعی متناسب با زمینه است. پژوهش‌های بیشتر باید مداخلات عملی، پاسخگو به فرهنگ و قابل گسترش را در محیط‌های کمتر بررسی‌شده و درگیری‌های طولانی‌مدت شناسایی کند.

This study explores how students from widening access backgrounds make sense of their success in higher education. Semi-structured interview data was collected from eight mature undergraduate students at a widening access university in England. Thematic analysis identified three interconnected layers that shape success: personal inner drivers, social co-production, and institutional structures. Students described how small moments of reassurance, self-belief, and determination helped them stay motivated, while the support of family, peers and approachable staff gave them strength and confidence to continue. Institutional factors, including inclusive teaching, consistent communication, and support mechanisms, either empowered or hindered their progress at times. Together, these findings show that success is not an individual act of resilience, but a shared achievement built through personal growth, supportive relationships, and responsive institutional environments. The study offers practical insights for universities seeking to design policies and practices to support widening access students to belong, progress, and succeed.

این مطالعه به بررسی چگونگی درک دانشجویان با پیشینه دسترسی گسترده از موفقیت خود در آموزش عالی می‌پردازد. داده‌های مصاحبه نیمه‌ساختاریافته از هشت دانشجوی کارشناسی بالغ در یک دانشگاه دسترسی گسترده در انگلستان جمع‌آوری شد. تحلیل تماتیک سه لایه به‌هم‌پیوسته را که موفقیت را شکل می‌دهند شناسایی کرد: محرک‌های درونی فردی، هم‌تولیدی اجتماعی و ساختارهای نهادی. دانشجویان توصیف کردند که چگونه لحظات کوچک اطمینان‌بخشی، باور به خود و عزم راسخ به آن‌ها کمک کرد تا انگیزه خود را حفظ کنند، در حالی که حمایت خانواده، همتایان و کارکنان در دسترس به آن‌ها قدرت و اعتمادبه‌نفس برای ادامه مسیر بخشید. عوامل نهادی، از جمله آموزش فراگیر، ارتباطات منسجم و سازوکارهای حمایتی، گاهی موجب توانمندسازی یا مانع پیشرفت آن‌ها می‌شد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که موفقیت صرفاً یک کنش فردی تاب‌آوری نیست، بلکه دستاوردی مشترک است که از طریق رشد فردی، روابط حمایتی و محیط‌های نهادی پاسخگو ساخته می‌شود. این مطالعه بینش‌های عملی برای دانشگاه‌ها جهت طراحی سیاست‌ها و رویه‌هایی به منظور حمایت از دانشجویان دسترسی گسترده برای تعلق، پیشرفت و موفقیت ارائه می‌دهد.

Introduction Mental health is essential for the well-being and academic success of university students. It enables constructive participation in community life and resilience in the face of stress and adversity. Therefore, student mental health should be a priority in all societies. Aim The objective of our study is to provide an overview of the mental health status of students in the northern region of Morocco. Methods We conducted a multicenter, cross-sectional, face-to-face study among university students in northern Morocco. We used the Arabic dialect version of the MINI structured interview, which screens for 17 mental disorders, for data collection. Results The sample consisted of 1168 students from our university. After examining the gender distribution, our study included 478 men (40.9%) and 690 women (59.1%), with a male-to-female ratio of 0.69. The average age in this sample was 20.63 years (+/- 2.9). The overall prevalence of mental disorders in this sample, screened with the MINI, was 55.6%,95% CI [ 52.7–58.5]. Prevalence rates for the individual screening mental disorders were as follows: mood disorders were 38.5% [95% CI: 35.7–41.3], anxiety disorders 35.6% [95% CI: 33.8–39.4], suicide risk 11.2% ,95% CI [9.5–13.2], psychotic disorders 4.3%, 95% CI [3.2–5.6], substance addiction disorders 2.4%, 95% CI [1.6–3.4], eating disorders 2.1%, 95% CI [1.3-3.0], and antisocial personality disorders 1.7%, 95% CI [1.0-2.6]. Conclusion More than half of university students are likely to meet the criteria for a DSM-IV disorder at some point in their lives. These concerning results should prompt and mobilize non-governmental organizations and governments to invest significantly this field.

مقدمه: سلامت روان برای بهزیستی و موفقیت تحصیلی دانشجویان دانشگاهی ضروری است. این امر امکان مشارکت سازنده در زندگی اجتماعی و تاب‌آوری در برابر استرس و ناملایمات را فراهم می‌کند. بنابراین، سلامت روان دانشجویان باید در تمامی جوامع در اولویت قرار گیرد. هدف: هدف مطالعه حاضر ارائه تصویری کلی از وضعیت سلامت روان دانشجویان در منطقه شمالی مراکش است. روش‌ها: این مطالعه چندمرکزی، مقطعی و حضوری در میان دانشجویان دانشگاه‌های شمال مراکش انجام شد. برای جمع‌آوری داده‌ها از نسخه گویش عربی مصاحبه ساختاریافته MINI که ۱۷ اختلال روانی را غربالگری می‌کند، استفاده گردید. یافته‌ها: نمونه شامل ۱۱۶۸ دانشجو از دانشگاه ما بود. پس از بررسی توزیع جنسیتی، مطالعه ما شامل ۴۷۸ مرد (۴۰/۹٪) و ۶۹۰ زن (۵۹/۱٪) با نسبت مرد به زن ۰/۶۹ بود. میانگین سنی این نمونه ۲۰/۶۳ سال (±۲/۹) بود. شیوع کلی اختلالات روانی در این نمونه که با MINI غربالگری شد، ۵۵/۶٪ (۹۵٪ CI: ۵۲/۷–۵۸/۵) بود. نرخ‌های شیوع برای اختلالات روانی منفرد به شرح زیر بود: اختلالات خلقی ۳۸/۵٪ (۹۵٪ CI: ۳۵/۷–۴۱/۳)، اختلالات اضطرابی ۳۵/۶٪ (۹۵٪ CI: ۳۳/۸–۳۹/۴)، خطر خودکشی ۱۱/۲٪ (۹۵٪ CI: ۹/۵–۱۳/۲)، اختلالات روان‌پریشی ۴/۳٪ (۹۵٪ CI: ۳/۲–۵/۶)، اختلالات اعتیاد به مواد ۲/۴٪ (۹۵٪ CI: ۱/۶–۳/۴)، اختلالات خوردن ۲/۱٪ (۹۵٪ CI: ۱/۳–۳/۰)، و اختلالات شخصیت ضد اجتماعی ۱/۷٪ (۹۵٪ CI: ۱/۰–۲/۶). نتیجه‌گیری: بیش از نیمی از دانشجویان دانشگاهی احتمالاً در مقطعی از زندگی خود معیارهای یک اختلال DSM-IV را خواهند داشت. این نتایج نگران‌کننده باید موجب تشویق و بسیج سازمان‌های غیردولتی و دولت‌ها برای سرمایه‌گذاری قابل توجه در این حوزه شود.

Hemodialysis patients often experience chronic stress, leading to psychological challenges such as difficulty in emotion regulation and reduced resilience. Emotional schema therapy may offer an effective strategy to address these issues. This study investigated the impact of an emotional schema therapy program on resilience and difficulties in emotion regulation in hemodialysis patients. This quasi-experimental, two-center study included 60 hemodialysis patients from two medical centers in Rafsanjan, southeastern Iran. Participants were selected via convenience sampling and then participants were sampled from two centers non-randomly assigned to intervention or control by lot. The intervention group participated in ten sessions of an emotional schema therapy program, each of which took 90 min during a total of five weeks, while the control group received routine care only. Both groups completed a demographic information questionnaire, the Connor-Davidson Resilience Scale, and the Difficulties in Emotion Regulation Scale (Gratz & Roemer) before and three months after the intervention. Data were analyzed using SPSS 22. Before the intervention, the two groups showed no significant differences in the total mean scores or subscale scores for difficulties in emotion regulation or resilience. However, following the intervention, the total score for difficulties in emotion regulation significantly decreased and the total resilience score increased in the intervention group compared with the control group ( P < 0.001). The findings suggest that the emotional schema therapy program may be effective in improving resilience and reducing difficulties in emotion regulation in hemodialysis patients. Future research should determine the long-term stability of these effects and compare emotional schema therapy with other psychological treatments. Trial registration : Trial registration Iranian Registry of Clinical Trial, IRCT20250507065634N10 registered on 16/11/2025 (prospectively registered).

بیماران همودیالیزی اغلب دچار استرس مزمن می‌شوند که منجر به چالش‌های روان‌شناختی مانند دشواری در تنظیم هیجان و کاهش تاب‌آوری می‌گردد. طرحواره‌درمانی هیجانی ممکن است راهبردی مؤثر برای مقابله با این مشکلات ارائه دهد. این مطالعه تأثیر یک برنامه طرحواره‌درمانی هیجانی بر تاب‌آوری و دشواری‌های تنظیم هیجان در بیماران همودیالیزی را بررسی کرد. این مطالعه شبه‌آزمایشی دو مرکزی شامل ۶۰ بیمار همودیالیزی از دو مرکز درمانی در رفسنجان، جنوب‌شرقی ایران بود. شرکت‌کنندگان به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و سپس از دو مرکز به صورت غیرتصادفی و با قرعه به گروه مداخله یا کنترل تخصیص یافتند. گروه مداخله در ده جلسه برنامه طرحواره‌درمانی هیجانی شرکت کردند که هر جلسه ۹۰ دقیقه و در مجموع طی پنج هفته برگزار شد، در حالی که گروه کنترل فقط مراقبت معمول را دریافت نمود. هر دو گروه قبل و سه ماه پس از مداخله، پرسشنامه اطلاعات جمعیت‌شناختی، مقیاس تاب‌آوری کانر-دیویدسون و مقیاس دشواری‌های تنظیم هیجان (Gratz & Roemer) را تکمیل کردند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۲ تحلیل شد. پیش از مداخله، بین دو گروه از نظر میانگین نمره کل یا نمرات زیرمقیاس‌های دشواری در تنظیم هیجان یا تاب‌آوری تفاوت معناداری مشاهده نشد. با این حال، پس از مداخله، نمره کل دشواری‌های تنظیم هیجان در گروه مداخله به طور معناداری کاهش یافت و نمره کل تاب‌آوری افزایش یافت (P < 0.001) در مقایسه با گروه کنترل. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه طرحواره‌درمانی هیجانی می‌تواند در بهبود تاب‌آوری و کاهش دشواری‌های تنظیم هیجان در بیماران همودیالیزی مؤثر باشد. پژوهش‌های آینده باید پایداری بلندمدت این اثرات را تعیین کرده و طرحواره‌درمانی هیجانی را با سایر درمان‌های روان‌شناختی مقایسه نمایند. ثبت کارآزمایی: ثبت کارآزمایی در سامانه ثبت کارآزمایی بالینی ایران، IRCT20250507065634N10 ثبت‌شده در ۱۶/۱۱/۲۰۲۵ (ثبت آینده‌نگر).

Many teachers feel unprepared to meet the challenges childhood trauma presents in classrooms. Using a convergent parallel design, we explored the results of several interventions designed to help preservice teachers (PSTs) understand and apply trauma-informed instruction principles and strategies during student teaching. Qualitative findings included a growth in confidence for PSTs who participated in the interventions. Using the Teacher Sense of Efficacy Scale, quantitative results showed a modest change in efficacy in classroom management and student engagement. Although some participants attributed this change to the interventions, the relationship between their growth and the interventions is inconclusive, suggesting a need for large-scale mixed-methods studies that employ random sampling.

بسیاری از معلمان احساس می‌کنند برای مواجهه با چالش‌های ناشی از تروما در کودکی در کلاس‌های درس آمادگی کافی ندارند. با استفاده از طرح همگرای موازی، نتایج چندین مداخله که با هدف کمک به معلمان پیش‌خدمت (PSTs) برای درک و به‌کارگیری اصول و راهبردهای آموزش مبتنی بر آگاهی از تروما در طول تدریس دانشجویی طراحی شده بودند، مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌های کیفی شامل افزایش اعتماد به نفس در معلمان پیش‌خدمتی بود که در این مداخلات شرکت کردند. با استفاده از مقیاس Teacher Sense of Efficacy، نتایج کمی نشان‌دهنده تغییر اندکی در اثربخشی مدیریت کلاس و مشارکت دانش‌آموزان بود. اگرچه برخی شرکت‌کنندگان این تغییر را به مداخلات نسبت دادند، اما رابطه بین رشد آن‌ها و مداخلات قطعی نیست و این امر نشان‌دهنده نیاز به پژوهش‌های ترکیبی در مقیاس وسیع با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی است.

ABSTRACT Black girls have had to navigate adultification, criminalization, and marginalization at significantly higher rates. The application of frameworks rooted in womanist tenets has the ability to create safe and affirming spaces that can empower Black girls and foster resilience while promoting their socioemotional development. Consequently, the authors explore how womanism can be integrated into mental health practices to support the academic, social, and personal development of Black girls. Five womanist‐based strategies are presented: building communal connections, developing critical consciousness, engaging in creative expression, embracing holistic well‐being, and pursuing empowerment and leadership. Implications and research recommendations are discussed.

چکیده: دختران سیاه‌پوست ناچار بوده‌اند با بزرگسال‌پنداری، جرم‌انگاری و به حاشیه رانده شدن با نرخ‌های به‌مراتب بالاتری مواجه شوند. به‌کارگیری چارچوب‌هایی مبتنی بر اصول وومانیزم توانایی ایجاد فضاهای ایمن و تأییدکننده را دارد که می‌تواند به توانمندسازی دختران سیاه‌پوست و پرورش تاب‌آوری آنان کمک کند و در عین حال رشد اجتماعی‌هیجانی آن‌ها را ارتقاء بخشد. بر این اساس، نویسندگان بررسی می‌کنند که چگونه وومانیزم می‌تواند در شیوه‌های سلامت روان برای حمایت از رشد تحصیلی، اجتماعی و فردی دختران سیاه‌پوست ادغام شود. پنج راهبرد مبتنی بر وومانیزم ارائه شده است: ایجاد پیوندهای جمعی، توسعه آگاهی انتقادی، مشارکت در بیان خلاقانه، پذیرش سلامت کلی و پیگیری توانمندسازی و رهبری. پیامدها و پیشنهادهای پژوهشی مورد بحث قرار گرفته‌اند.

Background Concerns about teacher stress, burnout, and attrition have led to increased international attention to teacher resilience in education research. This study investigates how teachers in Malaysia, Japan, Nigeria, Uganda, and Vietnam support resilience through their perceptions of teacher professional identity (TPI). Methods Comparative discourse analysis based on quantitative ethnography (QE) and epistemic network analysis (ENA) was used to identify cross-cultural discourse patterns and thematically evaluate teacher utterances related to stress, coping methods, support systems, and notions of resilience. Results The findings demonstrate that resilience is not only developed as an individual skill, but also through culturally and socially rooted understandings of TPI. Teachers from Japan and Vietnam focused on systemic navigation and emotional regulation, while teachers from Nigeria and Uganda focused on spirituality and moral leadership. Malaysian instructors have a mixed approach that blends strategic adaptation and community-centric principles. Conclusions The study highlights the need for contextually relevant and localized methods of professional development that are sensitive to teachers’ identities and contextual realities.

زمینه و هدف: نگرانی‌ها درباره استرس، فرسودگی شغلی و ترک خدمت معلمان موجب افزایش توجه بین‌المللی به تاب‌آوری معلمان در پژوهش‌های آموزشی شده است. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه معلمان در مالزی، ژاپن، نیجریه، اوگاندا و ویتنام از طریق ادراکات خود از هویت حرفه‌ای معلم (TPI) به حمایت از تاب‌آوری می‌پردازند. روش‌ها: تحلیل گفتمان تطبیقی مبتنی بر قوم‌نگاری کمی (QE) و تحلیل شبکه معرفتی (ENA) برای شناسایی الگوهای گفتمانی میان‌فرهنگی و ارزیابی موضوعی اظهارات معلمان مرتبط با استرس، روش‌های مقابله، نظام‌های حمایتی و مفاهیم تاب‌آوری به کار گرفته شد. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد که تاب‌آوری نه تنها به عنوان یک مهارت فردی توسعه می‌یابد، بلکه از طریق درک‌های ریشه‌دار فرهنگی و اجتماعی از هویت حرفه‌ای معلم نیز شکل می‌گیرد. معلمان ژاپن و ویتنام بر پیمایش نظام‌مند و تنظیم هیجانی تمرکز داشتند، در حالی که معلمان نیجریه و اوگاندا بر معنویت و رهبری اخلاقی تأکید کردند. مدرسان مالزی رویکردی ترکیبی دارند که سازگاری راهبردی و اصول جامعه‌محور را در هم می‌آمیزد. نتیجه‌گیری: این مطالعه بر ضرورت روش‌های توسعه حرفه‌ای بومی و متناسب با زمینه که نسبت به هویت و واقعیت‌های زمینه‌ای معلمان حساس باشد، تأکید می‌کند.