trust

This article examines the differences between human judgment and algorithmic decision-making in critical logistics systems, focusing on the implications for the concepts of trust and control. The aim of the study is to determine whether AI-based systems can perform functions equivalent to human judgment and what implications this has for operational safety and accountability in complex logistics systems. The study is based on an interdisciplinary analysis, including a review of the literature on artificial intelligence, system safety, and human factors research, as well as a philosophical analysis. This is supplemented by a case study of selected incidents related to the operation of automated systems in high-risk environments, which allows the identification of practical limitations in integrating humans and algorithmic systems. The results indicate that decisions generated by algorithmic systems are statistical and optimization-based, which distinguishes them from human judgment, which takes into account context, uncertainty, and emotions. Consequently, trust in AI systems takes the form of an indirect, user-dependent relationship rather than an autonomous property of the technology. At the same time, increasing levels of automation lead to a diffusion of responsibility and a reduction in direct control over decision-making processes. The findings indicate that full automation of decisions in critical safety systems. Consequently, trust in AI systems takes the form of an indirect, user-dependent relationship rather than an autonomous property of the technology.

این مقاله به بررسی تفاوت‌های میان قضاوت انسانی و تصمیم‌گیری الگوریتمی در سامانه‌های لجستیکی حساس به ایمنی می‌پردازد و پیامدهای آن را برای مفاهیم اعتماد و کنترل مورد تحلیل قرار می‌دهد. هدف این مطالعه تعیین این است که آیا سامانه‌های مبتنی بر هوش مصنوعی می‌توانند عملکردهایی معادل با قضاوت انسانی داشته باشند و این امر چه پیامدهایی برای ایمنی عملیاتی و پاسخگویی در سامانه‌های لجستیکی پیچیده دارد. این پژوهش مبتنی بر تحلیلی میان‌رشته‌ای است که شامل مرور ادبیات مرتبط با هوش مصنوعی، ایمنی سامانه و پژوهش‌های عوامل انسانی، همچنین تحلیل فلسفی می‌شود. این تحلیل با مطالعه موردی درباره برخی رخدادهای مرتبط با عملکرد سامانه‌های خودکار در محیط‌های پرخطر تکمیل شده است که امکان شناسایی محدودیت‌های عملی در یکپارچه‌سازی انسان و سامانه‌های الگوریتمی را فراهم می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که تصمیمات تولیدشده توسط سامانه‌های الگوریتمی مبتنی بر آمار و بهینه‌سازی هستند که آن‌ها را از قضاوت انسانی که زمینه، عدم قطعیت و هیجانات را در نظر می‌گیرد، متمایز می‌کند. در نتیجه، اعتماد به سامانه‌های هوش مصنوعی به صورت یک رابطه غیرمستقیم و وابسته به کاربر شکل می‌گیرد و نه به عنوان یک ویژگی مستقل از فناوری. همزمان، افزایش سطوح خودکارسازی منجر به پخش مسئولیت و کاهش کنترل مستقیم بر فرایندهای تصمیم‌گیری می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که خودکارسازی کامل تصمیمات در سامانه‌های حساس به ایمنی... در نتیجه، اعتماد به سامانه‌های هوش مصنوعی به صورت یک رابطه غیرمستقیم و وابسته به کاربر شکل می‌گیرد و نه به عنوان یک ویژگی مستقل از فناوری.

This article examines the differences between human judgment and algorithmic decision-making in critical logistics systems, focusing on the implications for the concepts of trust and control. The aim of the study is to determine whether AI-based systems can perform functions equivalent to human judgment and what implications this has for operational safety and accountability in complex logistics systems. The study is based on an interdisciplinary analysis, including a review of the literature on artificial intelligence, system safety, and human factors research, as well as a philosophical analysis. This is supplemented by a case study of selected incidents related to the operation of automated systems in high-risk environments, which allows the identification of practical limitations in integrating humans and algorithmic systems. The results indicate that decisions generated by algorithmic systems are statistical and optimization-based, which distinguishes them from human judgment, which takes into account context, uncertainty, and emotions. Consequently, trust in AI systems takes the form of an indirect, user-dependent relationship rather than an autonomous property of the technology. At the same time, increasing levels of automation lead to a diffusion of responsibility and a reduction in direct control over decision-making processes. The findings indicate that full automation of decisions in critical safety systems. Consequently, trust in AI systems takes the form of an indirect, user-dependent relationship rather than an autonomous property of the technology.

این مقاله به بررسی تفاوت‌های میان قضاوت انسانی و تصمیم‌گیری الگوریتمی در سامانه‌های لجستیکی حساس به ایمنی می‌پردازد و پیامدهای آن را برای مفاهیم اعتماد و کنترل مورد تحلیل قرار می‌دهد. هدف این مطالعه تعیین این است که آیا سامانه‌های مبتنی بر هوش مصنوعی می‌توانند عملکردهایی معادل با قضاوت انسانی داشته باشند و این امر چه پیامدهایی برای ایمنی عملیاتی و پاسخگویی در سامانه‌های لجستیکی پیچیده دارد. این پژوهش مبتنی بر تحلیلی میان‌رشته‌ای است که شامل مرور ادبیات مرتبط با هوش مصنوعی، ایمنی سامانه و پژوهش‌های عوامل انسانی، همچنین تحلیل فلسفی می‌شود. این تحلیل با مطالعه موردی درباره برخی رخدادهای مرتبط با عملکرد سامانه‌های خودکار در محیط‌های پرخطر تکمیل شده است که امکان شناسایی محدودیت‌های عملی در یکپارچه‌سازی انسان و سامانه‌های الگوریتمی را فراهم می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که تصمیمات تولیدشده توسط سامانه‌های الگوریتمی مبتنی بر آمار و بهینه‌سازی هستند که آن‌ها را از قضاوت انسانی که زمینه، عدم قطعیت و هیجانات را در نظر می‌گیرد، متمایز می‌کند. در نتیجه، اعتماد به سامانه‌های هوش مصنوعی به صورت یک رابطه غیرمستقیم و وابسته به کاربر شکل می‌گیرد و نه به عنوان یک ویژگی مستقل از فناوری. همزمان، افزایش سطوح خودکارسازی منجر به پخش مسئولیت و کاهش کنترل مستقیم بر فرایندهای تصمیم‌گیری می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که خودکارسازی کامل تصمیمات در سامانه‌های حساس به ایمنی... در نتیجه، اعتماد به سامانه‌های هوش مصنوعی به صورت یک رابطه غیرمستقیم و وابسته به کاربر شکل می‌گیرد و نه به عنوان یک ویژگی مستقل از فناوری.

Purpose: This study aimed to explain the factors influencing the construction of national identity in Iraqi school environments. Methods and Materials: This qualitative study was conducted using an exploratory and interpretive approach. Participants consisted of 20 university faculty members, educational researchers, school administrators, and experts from Tehran who had relevant academic or professional experience in education, curriculum studies, sociology, cultural studies, political science, citizenship education, national identity, or the Iraqi sociocultural context. Participants were selected through purposive sampling with maximum variation, and sampling continued until informational saturation was achieved. Data were collected through semi-structured, in-depth interviews lasting approximately 45–70 minutes. Interviews were recorded with participants' permission, transcribed verbatim, and analyzed using conventional qualitative content analysis. Meaning units were identified, condensed, coded, compared continuously, and organized into subcategories and broader conceptual categories. Credibility, dependability, confirmability, and transferability were enhanced through member checking, peer review of coding, maximum variation, systematic documentation of analytical decisions, and repeated comparison of interpretations with the original transcripts. Findings: Qualitative analysis yielded six major categories influencing national identity construction in Iraqi school environments: educational and curricular factors, teacher-related factors, school cultural and organizational factors, sociocultural factors, political and institutional factors, and family, media, and community factors. Educational and curricular factors received the greatest analytical emphasis, particularly inclusive curriculum design, history and civic education, national symbols, cultural representation, and extracurricular citizenship activities. Sociocultural factors highlighted the importance of integrating ethnic, religious, linguistic, and regional diversity within a shared national framework. Political and institutional factors emphasized institutional trust, educational equality, policy coherence, and political neutrality. Teachers and school climate were identified as important mediators through fairness, inclusive pedagogy, participation, and respectful interaction. Family narratives, community discourse, and digital media were also found to reinforce or weaken school-based national identity formation. Conclusion: National identity construction in Iraqi schools is a multidimensional and interactive process requiring coherence among curriculum, teacher practices, inclusive school culture, recognition of sociocultural diversity, institutional fairness, and the wider family, community, and media environment.

هدف: این پژوهش با هدف تبیین عوامل مؤثر بر شکل‌گیری هویت ملی در محیط‌های مدرسه‌ای عراق انجام شده است. روش‌ها و مواد: این مطالعه کیفی با رویکرد اکتشافی و تفسیری صورت گرفته است. شرکت‌کنندگان شامل ۲۰ نفر از اعضای هیئت علمی دانشگاه، پژوهشگران آموزشی، مدیران مدارس و متخصصان از تهران بودند که دارای تجربه علمی یا حرفه‌ای مرتبط در حوزه آموزش، مطالعات برنامه‌درسی، جامعه‌شناسی، مطالعات فرهنگی، علوم سیاسی، آموزش شهروندی، هویت ملی یا زمینه اجتماعی‌فرهنگی عراق بودند. نمونه‌گیری به صورت هدفمند با حداکثر تنوع انجام شد و تا رسیدن به اشباع اطلاعاتی ادامه یافت. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و عمیق به مدت تقریبی ۴۵ تا ۷۰ دقیقه گردآوری شد. مصاحبه‌ها با اجازه شرکت‌کنندگان ضبط، به صورت کلمه‌به‌کلمه پیاده‌سازی و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی متعارف مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. واحدهای معنایی شناسایی، تلخیص، کدگذاری، به طور مستمر مقایسه و در زیرمقوله‌ها و مقوله‌های مفهومی گسترده‌تر سازمان‌دهی شدند. اعتبار، قابلیت اتکا، تأییدپذیری و انتقال‌پذیری از طریق بازبینی اعضا، بازنگری همتایان در کدگذاری، حداکثر تنوع، مستندسازی نظام‌مند تصمیمات تحلیلی و مقایسه مکرر تفسیرها با متن اصلی مصاحبه‌ها تقویت شد. یافته‌ها: تحلیل کیفی شش مقوله اصلی مؤثر بر شکل‌گیری هویت ملی در محیط‌های مدرسه‌ای عراق را نشان داد: عوامل آموزشی و برنامه‌درسی، عوامل مرتبط با معلم، عوامل فرهنگی و سازمانی مدرسه، عوامل اجتماعی‌فرهنگی، عوامل سیاسی و نهادی، و عوامل خانواده، رسانه و جامعه. عوامل آموزشی و برنامه‌درسی بیشترین تأکید تحلیلی را داشتند، به ویژه طراحی برنامه‌درسی فراگیر، آموزش تاریخ و شهروندی، نمادهای ملی، بازنمایی فرهنگی و فعالیت‌های فوق‌برنامه شهروندی. عوامل اجتماعی‌فرهنگی بر اهمیت ادغام تنوع قومی، مذهبی، زبانی و منطقه‌ای در چارچوب ملی مشترک تأکید داشتند. عوامل سیاسی و نهادی بر اعتماد نهادی، برابری آموزشی، انسجام سیاستی و بی‌طرفی سیاسی تأکید کردند. معلمان و فضای مدرسه به عنوان میانجی‌های مهم از طریق عدالت، آموزش فراگیر، مشارکت و تعامل محترمانه شناسایی شدند. روایت‌های خانوادگی، گفتمان جامعه و رسانه‌های دیجیتال نیز در تقویت یا تضعیف شکل‌گیری هویت ملی مبتنی بر مدرسه نقش داشتند. نتیجه‌گیری: شکل‌گیری هویت ملی در مدارس عراق فرایندی چندبعدی و تعاملی است که نیازمند انسجام میان برنامه‌درسی، عملکرد معلمان، فرهنگ مدرسه فراگیر، شناسایی تنوع اجتماعی‌فرهنگی، عدالت نهادی و محیط گسترده‌تر خانواده، جامعه و رسانه است.

Purpose: This study aimed to phenomenologically explore clients’ lived experiences of the dialectic between success and failure in psychotherapy, with particular emphasis on interactional patterns, therapeutic alliance, and the relational processes underlying perceived therapeutic effectiveness or rupture. Methods and Materials: This qualitative study employed a descriptive–interpretive phenomenological design. The study population comprised individuals with prior experience of individual psychotherapy. Using purposive sampling with maximum variation in successful, unsuccessful, and ambivalent therapeutic experiences, 18 participants were recruited until experiential and thematic saturation was achieved. Data were collected through in-depth semi-structured interviews focused on clients’ perceptions of therapeutic interactions, relational safety, clinical responsiveness, treatment ruptures, and factors contributing to continuation or discontinuation of therapy. Interviews were transcribed verbatim and analyzed according to Colaizzi’s seven-step phenomenological method. MAXQDA software was used to organize, code, compare, and integrate the qualitative data and facilitate the development of overarching thematic structures. Findings: The analysis indicated that perceived therapeutic success emerged from an interconnected relational configuration characterized by a “liberating secure bond,” flexible clinical competence, unconditional acceptance, and empathic regulation of emotions. These processes strengthened clients’ sense of psychological safety, participation, trust, and agency and facilitated sustained therapeutic engagement. Conversely, perceived therapeutic failure was associated with technical rigidity, excessive dependence on inflexible protocols, authoritarian interactional patterns, and violations of client agency. The convergence of these relational disruptions progressively weakened the therapeutic alliance, intensified emotional exhaustion and alienation, and, in some cases, culminated in disengagement or premature termination. Conclusion: Psychotherapy appears to function fundamentally as an intersubjective encounter in which technical interventions become effective when embedded within clinical humility, relational flexibility, democratic collaboration, empathic responsiveness, and respect for clients’ dignity and autonomy.

هدف: این مطالعه با هدف کاوش پدیدارشناختی تجارب زیسته مراجعان از دیالکتیک میان موفقیت و شکست در روان‌درمانی، با تأکید ویژه بر الگوهای تعاملی، اتحاد درمانی و فرایندهای ارتباطی زیربنایی اثربخشی یا گسست ادراک‌شده درمان انجام شد. روش‌ها و مواد: این پژوهش کیفی با رویکرد پدیدارشناسی توصیفی-تفسیری انجام شد. جامعه پژوهش شامل افرادی بود که تجربه قبلی روان‌درمانی فردی داشتند. با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند با حداکثر تنوع در تجارب درمانی موفق، ناموفق و دوسویه، ۱۸ نفر تا رسیدن به اشباع تجربی و تماتیک انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق که بر ادراک مراجعان از تعاملات درمانی، ایمنی رابطه‌ای، پاسخ‌دهی بالینی، گسست‌های درمانی و عوامل مؤثر بر ادامه یا قطع درمان متمرکز بود، گردآوری شد. مصاحبه‌ها به‌صورت کلمه‌به‌کلمه پیاده‌سازی و بر اساس روش هفت‌مرحله‌ای پدیدارشناسی Colaizzi تحلیل شدند. نرم‌افزار MAXQDA برای سازماندهی، کدگذاری، مقایسه و یکپارچه‌سازی داده‌های کیفی و تسهیل توسعه ساختارهای تماتیک کلان به‌کار رفت. یافته‌ها: تحلیل داده‌ها نشان داد که موفقیت ادراک‌شده درمانی از پیکربندی رابطه‌ای درهم‌تنیده‌ای ناشی می‌شود که با «پیوند ایمن رهایی‌بخش»، شایستگی بالینی انعطاف‌پذیر، پذیرش بی‌قیدوشرط و تنظیم همدلانه هیجانات مشخص می‌شود. این فرایندها حس ایمنی روان‌شناختی، مشارکت، اعتماد و عاملیت مراجعان را تقویت کرده و تداوم مشارکت درمانی را تسهیل می‌کنند. در مقابل، شکست ادراک‌شده درمانی با خشکی فنی، اتکای بیش از حد به پروتکل‌های غیرقابل انعطاف، الگوهای تعاملی اقتدارگرایانه و نقض عاملیت مراجع مرتبط بود. همگرایی این اختلالات رابطه‌ای به‌تدریج اتحاد درمانی را تضعیف کرده، فرسودگی هیجانی و بیگانگی را تشدید نموده و در برخی موارد به قطع ارتباط یا پایان زودهنگام درمان منجر شد. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد روان‌درمانی اساساً به‌مثابه یک مواجهه بین‌ذهنی عمل می‌کند که در آن مداخلات فنی زمانی اثربخش می‌شوند که در بستر فروتنی بالینی، انعطاف‌پذیری رابطه‌ای، همکاری دموکراتیک، پاسخ‌دهی همدلانه و احترام به کرامت و خودمختاری مراجعان قرار گیرند.

Social capital represents a relational resource developed through trust, professional networks, collaboration, peer support, and knowledge exchange. In the context of Social Studies Education, social capital can support teachers in accessing information, experiences, and professional resources relevant to professional development and instructional planning. This study aims to analyze the conceptualization of teachers’ social capital, identify its dimensions in relation to teacher professionalism, and examine its relevance to Social Studies teaching practices and instructional planning. The study employs a Systematic Literature Review (SLR) approach guided by the PRISMA 2020 framework. The literature analyzed consists of scholarly publications published between 2023 and 2026 in Indonesian and English that met the established inclusion criteria. The data were analyzed through thematic synthesis based on conceptual dimensions, forms of professional relationships, and their contributions to teaching practices. The synthesis indicates that social capital facilitates teachers’ access to information, experiences, feedback, and professional support through networks and collaborative relationships. These resources can strengthen professional learning and pedagogical decision-making relevant to Social Studies instructional planning. However, empirical evidence directly linking teachers’ social capital to the quality of Social Studies instructional planning remains limited. These findings highlight the need for further research on how social capital can be translated into improvements in the quality of Social Studies instructional planning components.

This mixed-methods study examined whether first-year teachers could improve relationships with students through Positive Behavioral Interventions and Supports (PBIS). Fifty novice teachers implemented one of three PBIS strategies: daily one-on-one conversation, verbal praise, or immediate rewards with 192 selected students over a two-week period. Teacher-student relationships were measured using the Student-Teacher Relationship Scale (STRS) before and after the intervention. Results showed significant reductions in conflict (t(191) = 7.14, p < .001, d = 0.98) and moderate increases in closeness (t(191) = –7.11, p < .001, d = 0.67). No significant differences emerged across grade levels, teacher and student gender, or PBIS strategy type. Thematic analysis of teacher reflections highlighted improvements in engagement, cooperation, emotional regulation, and relational trust. Although the study was limited by its two-week duration and reliance on teacher self-reports, the findings demonstrate that even brief PBIS interventions can yield measurable relational benefits. Implications are discussed for teacher preparation programs and school-based practice. Keywords: teacher-student relationships, Positive Behavioral Interventions and Supports (PBIS), teacher preparation programs, first-year/novice teachers, school climate.

Psychotherapy is supported by evidence across several psychological conditions, yet its value cannot be understood solely through symptom change. This thematic integrative review examines psychotherapy as both an intervention and a relational setting in which psychological safety, trust, collaboration, and self-understanding may support change. Literature discussed in the source synopsis is organized around three themes: psychotherapy outcomes across mood, anxiety, trauma-related, and personality difficulties; the therapeutic alliance and safety; and adapted, neurodiversity-affirming support for autistic people. Meta-analytic and theoretical literature generally supports psychotherapy effectiveness, while alliance research identifies the therapeutic relationship as a robust correlate of outcomes. Work on autistic youth suggests that adapted interventions can be beneficial, although outcomes and methods vary. Across these areas, the review identifies a need to connect clinical outcomes with clients? lived experience of safety, identity, accessibility, and agency. The review is integrative rather than systematic: the source material does not document reproducible database searches, screening counts, or formal quality appraisal. Accordingly, conclusions are interpretive and should not be treated as a comprehensive estimate of treatment effects. The paper argues for therapeutic spaces that combine evidence-informed care with collaborative, individualized, and affirming relationships.

While existing literature recognises mentorship as an important strategy for leadership development, there is limited empirical understanding of how women experience and negotiate mentorship as they advance into school leadership in the South African context. Despite policy efforts to promote gender equity, women remain underrepresented in school leadership, and the role of mentorship in addressing this disparity remains insufficiently understood. This study explores mentorship as a relational mechanism through which women negotiate access, leadership identity, and social capital in their advancement into school leadership. An interpretive qualitative design, underpinned by a narrative phenomenological approach and informed by Social Capital Theory, was used to explore the experiences of six purposively selected women leaders from township schools in a single district in KwaZulu-Natal. Data were generated through semi-structured interviews and were analysed thematically. Participants reported that supportive mentoring relationships provided them with confidence, professional visibility, networking opportunities, leadership guidance, and encouragement to pursue leadership positions. Participants with limited access to mentorship described feelings of isolation, reduced access to leadership guidance, and fewer opportunities for professional development. They also reported seeking mentorship through external professional networks and women-centered spaces when support within their immediate school environments was limited. Some participants described mentoring relationships characterised by unequal power dynamics, limited trust, or inappropriate behaviour. Based on these accounts, the researchers interpret mentorship as an uneven, relational, and context-dependent mechanism through which women negotiate access to professional resources, leadership identity, and social capital. The findings suggest that mentorship can facilitate women's leadership development when relationships are supportive and trusting, but may also constrain agency when mentoring relationships reproduce hierarchical and gendered power relations. The study, therefore, extends understanding of mentorship by shifting attention from the mere availability of mentors to the relational, institutional, and power conditions that shape how mentorship is experienced and mobilised. Although limited by its small, context-specific sample, the study provides contextually grounded insights into mentorship and women's advancement into school leadership. It highlights the need for structured, responsive, and gender-sensitive mentoring opportunities.

Background: Fresh graduates face an increasingly difficult school-to-work transition, while artificial intelligence (AI) has become a routine study and job-search companion; yet how the intention to use AI translates into employability, and through which mechanisms, remains unclear. Objective: Grounded in Social Cognitive Theory, this study tests whether behavioral intention to use AI is associated with self-perceived graduate employability directly and indirectly through career adaptability and job search self-efficacy, and whether AI self-efficacy and AI trust moderate these paths. Methods: A cross-sectional online survey of 612 Indonesian fresh graduates who use AI for career preparation was analyzed with partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). Results: AI use intention positively predicted career adaptability (β = 0.305) and job search self-efficacy (β = 0.249), and both resources predicted self-perceived employability. The indirect paths through both resources were significant, and a direct effect of AI use intention on employability remained, indicating partial mediation. AI self-efficacy and AI trust showed significant main effects on their resources, while the interaction-related indirect effects were not significant. Conclusion: AI use intention is associated with self-perceived employability through career adaptability and job search self-efficacy. The cross-sectional findings do not establish causality. Educational institutions and career-service units may use these findings to inform structured AI-supported occupational exploration, skills-gap analysis, résumé refinement, and interview rehearsal, while encouraging critical verification of AI outputs.

The article examines the potential of mindfulness exercises for promoting students’ well-being and improving the effectiveness of English language teaching in higher education institutions of Ukraine. The relevance of the study is due to the increasing levels of stress, anxiety, emotional exhaustion, and reduced motivation among students, particularly in the context of the ongoing war in Ukraine, which highlights the need for educational approaches that support both academic achievement and psychological well-being. The paper reviews contemporary theoretical and empirical research on mindfulness, outlines its core principles, and analyses their application to the foreign language classroom. Particular attention is paid to the contribution of mindfulness to reducing foreign language anxiety, strengthening emotional regulation, increasing resilience, motivation, self-efficacy, concentration, memory, communication skills, and speaking performance. The article also discusses the pedagogical principles underlying effective mindfulness instruction, including intention, attention, attitude, inquiry-based learning, and the creation of a supportive and non-judgemental learning environment. Furthermore, the principles of non-judgement, acceptance, beginner’s mind, patience, non-striving, trust, letting go, and compassion are interpreted in relation to English language learning. Based on the analysed literature, the paper proposes a set of practical mindfulness activities that can be integrated into English language lessons, including mindful breathing, listening, writing, conversations, body scanning, movement, grounding, visualisation, art practices, and savouring. These activities may be used as lesson warm-ups, fillers, transitions, or independent learning tasks to foster students’ emotional well-being while simultaneously developing their communicative competence. It is concluded that mindfulness represents a valuable pedagogical approach capable of creating psychologically safe and engaging learning environments that support both language acquisition and personal development.

This study is motivated by the importance of transparency and accountability in Islamic financial management to ensure justice, honesty, trustworthiness, and the protection of the rights of parties involved in financial transactions. Although Islamic accounting studies have developed in areas such as financial reporting and institutional governance, the integration of Qur’anic values through the perspective of Nusantara Qur’anic exegesis remains an area that requires further development. This study aims to analyze Buya Hamka’s interpretation of Qur’an Surah Al-Baqarah [2]: 282–283 in Tafsir Al-Azhar concerning financial transparency and accountability and to identify its relevance to contemporary financial governance. This study employs a qualitative approach using library research. Data were collected through documentation of primary sources, namely the Qur’an and Tafsir Al-Azhar, as well as secondary sources consisting of relevant books and scholarly articles. The data were analyzed using the taḥlīlī (analytical) method of Qur’anic exegesis and content analysis, involving the identification, categorization, interpretation, and contextualization of the findings. The results indicate that Hamka’s interpretation incorporates the principles of transparency through transaction recording, clarity of rights and obligations, disclosure of information, and the appointment of an impartial record keeper. Meanwhile, accountability is reflected in witnessing, transaction verification, fulfillment of obligations, safeguarding trust, and the prohibition against concealing testimony. These findings affirm that transparency and accountability are not merely administrative requirements but also have moral and spiritual dimensions. Accordingly, these values can serve as an ethical foundation for strengthening Islamic financial governance that upholds justice, honesty, and responsibility.

Despite the recognized importance of youth participation in agricultural production for food security, Cash crop production and rural development, its engagement among youth in Tanzania remains remarkably low. In Badugu Ward, Bariadi District, for instance, only about 30% of youth participate in agricultural production despite abundant family land. This study explored the influence of land inheritance systems on youth participation in agricultural production in Badugu Ward, Bariadi District in Simiyu Region, Tanzania. Employing a qualitative research approach, the study focuses on the lived experiences of thirty (30) youth participants selected through purposive sampling. Data were collected through interviews, Focus Group Discussions and observation, analyzed thematically following Braun and Clarke's (2006) six-step framework. Findings reveal that decisions are heavily influenced by elders authority, clan norms and gendered inheritance practices, where the credibility of family elders and the rigidity of cultural norms significantly shape youth access to land. Notably, social pressures, particularly from elders and male family members, discourage youth, especially women, from claiming land. Recommendations emphasize enhancing community engagement through consistent communication, education initiatives, and leveraging peer testimonials to foster trust and mitigate uncertainty about land transfer. Overall, the study highlights the complexity of socio-cultural dynamics in agricultural land access and suggests that effective strategies for promoting youth participation must address these collective influences.

علی‌رغم اهمیت شناخته‌شده مشارکت جوانان در تولید کشاورزی برای امنیت غذایی، تولید محصولات زراعی پول‌ساز و توسعه روستایی، مشارکت جوانان در تانزانیا به‌طور قابل‌توجهی پایین است. برای نمونه، در واد بدوگو، منطقه باریادی، تنها حدود ۳۰٪ از جوانان در تولید کشاورزی مشارکت دارند، با وجود زمین‌های خانوادگی فراوان. این پژوهش تأثیر سیستم‌های ارث‌بری زمین بر مشارکت جوانان در تولید کشاورزی را در واد بدوگو، منطقه باریادی، در منطقه سیمییو، تانزانیا بررسی کرد. این مطالعه با به‌کارگیری رویکرد پژوهش کیفی، بر تجربیات زیسته سی (۳۰) شرکت‌کننده جوان که از طریق نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده‌اند، تمرکز دارد. داده‌ها از طریق مصاحبه، بحث‌های گروهی متمرکز و مشاهده جمع‌آوری و با دنبال کردن چارچوب شش‌مرحله‌ای براون و کلارک (۲۰۰۶) به‌صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تصمیم‌گیری‌ها به‌شدت تحت تأثیر اقتدار بزرگان، هنج‌های قومی و شیوه‌های ارث‌بری جنسیت‌محور است، جایی که اعتبار بزرگان خانواده و انعطاف‌ناپذیری هنج‌های فرهنگی به‌طور قابل‌توجهی دسترسی جوانان به زمین را شکل می‌دهند. به‌طور قابل‌توجهی، فشارهای اجتماعی، به‌ویژه از سوی بزرگان و اعضای مرد خانواده، از جوانان، به‌ویژه زنان، برای مطالبه زمین باز می‌دارد. توصیه‌ها بر افزایش مشارکت جامعه از طریق ارتباطات مستمر، ابتکارات آموزشی و بهره‌گیری از گواهی‌های همتایان برای تقویت اعتماد و کاهش عدم قطعیت درباره انتقال زمین تأکید دارند. در مجموع، این مطالعه پیچیدگی پویایی‌های اجتماعی-فرهنگی در دسترسی به زمین‌های کشاورزی را برجسته می‌کند و پیشنهاد می‌دهد که راهبردهای مؤثر برای ترویج مشارکت جوانان باید این تأثیرات جمعی را مورد توجه قرار دهد.

This paper examines the significant role played by teachers in fostering the holistic development of students, extending beyond academic achievement to encompass their intellectual, emotional, social, ethical, physical and creative growth. Teachers play a significant role in shaping students’ knowledge, skills, attitudes, values and competencies through effective pedagogical practices, learner-centered approaches and inclusive classroom environments. Their ability to recognize diverse learning needs, encourage critical thinking, nurture creativity and promote social-emotional well-being is essential for facilitating meaningful and comprehensive student development. Furthermore, continuous professional development and adherence to ethical and professional standards enable teachers to respond effectively to the evolving educational needs of learners. However, holistic student development cannot be achieved through teacher’s efforts alone. Educational institutions and school leadership also play a crucial role in establishing supportive, equitable, and inclusive learning environments. The paper highlights the importance of shared leadership, collaborative planning and professional learning communities (PLCs) in strengthening cooperation between teachers and school administration. Such collaborative practices can facilitate the integration of academic learning with life skills, value education, experiential learning and the development of essential twenty-first century competencies; the paper also examines challenges that may hinder holistic student development, including limited resources, time constraints, hierarchical administrative structure and inadequate opportunities for professional collaboration. It argues that fostering trust, effective communication, psychological safety and collective responsibility is essential for overcoming these barriers. The paper concludes that holistic student development requires a collaborative and learner-centered educational ecosystem in which teachers; school leaders and other stakeholders work together to nurture well-rounded, responsible, resilient and lifelong learners.

This qualitative study examines how K–12 educational leaders describe and make sense of their leadership practices related to instructional support, evaluation and improvement strategies, collaborative relationships and trust, and parent and community engagement. Drawing on open-ended survey responses from practicing school and district leaders, the study employs inductive thematic analysis to explore leadership efficacy as enacted through daily practice rather than expressed solely as an abstract belief. Guided by Bandura’s self-efficacy theory, Bronfenbrenner’s ecological systems theory, and transformational leadership theory as interpretive lenses, leaders’ narratives are situated within the relational and contextual systems shaping leadership work. Findings reveal a coherent, practice-oriented leadership narrative grounded in collaboration, trust-building, reflective practice, and responsiveness to local context. Instructional leadership and evaluation were consistently framed as growth-oriented, relational processes, while collaborative relationships and trust emerged as foundational conditions enabling leadership practice across domains. Parent and community engagement was described as a reciprocal, boundary-spanning function rooted in communication, visibility, and partnership. Collectively, the findings position leadership efficacy as a relational and contextually embedded practice and highlight implications for leadership preparation and professional learning.

This study explores examines the role of expert educators in leading cross-school professional learning networks (PLNs) that are intentionally embedded within a professional development program designed to which cultivate future-ready and inclusive school leaders in Hong Kong. Drawing on a qualitative, open-ended questionnaire-based report from 26 expert educators, including 21 expert principals (EP) and 5 senior expert principals (SEP), the research examines their roles and the challenges they face in fostering cross-school collaboration. The study identified five interrelated leadership practices employed by the EPs and SEPs, including (1) fostering intense collaboration; (2) facilitating reflection; (3) developing a shared sense of purpose; (4) supporting cross-boundary learning; and (5) embodying reciprocal learning. The study contributes to the growing literature on leadership development grounded in PLNs. The findings argue the significance of experts and their independent leadership strategies to establish cross-school PLNs, pointing out that trust and embodying reciprocal learning reinforce their sustained engagement in cross-school PLNs. This study prompts further exploration of how leadership can establish and sustain cross-school PLNs for leadership development. The findings inform policymakers and educational leaders about how to develop meaningful learning across schools. Recommendations are offered to educational policymakers and school management bodies to prioritize the strengthening of professional networks for leadership development through active participation and expert guidance in the field.

This study investigated how school leadership teams drive equity-centered instructional practices in K–12 schools. It aimed to synthesize contemporary research to identify leadership behaviors, structures, and conditions that contribute to equitable student learning environments. This qualitative literature review examined 10 peer-reviewed empirical studies published between 2019 and 2025. Studies were selected based on their focus on instructional leadership, equity, and K–12 educational contexts. A thematic analysis was used to identify recurring patterns and strategies across the literature. Five major themes emerged: (1) inclusive leadership that fosters shared decision-making and relational trust; (2) equity-focused leadership pipelines that prepare leaders to identify and address systemic barriers; (3) equity-oriented data practices that contextualize academic metrics and inform instructional change; (4) culturally responsive instruction supported by school-wide professional learning; and (5) collaborative leadership that centers family and community engagement. These themes were reinforced across studies involving varied contexts and leadership roles. The review was limited to studies published in English and focused primarily on U.S. educational contexts. Districts and policymakers can use these findings to design leadership preparation programs, refine professional development strategies, and align accountability frameworks with equity goals.

The Trump administration is using all the levers of executive power to intervene in universities, including multimillion-dollar cuts, investigations into federal regulation violations, visa withdrawals for international students, and ideological pressures. The outcome of this fight over the purpose of higher education could shape the sector for decades. This reflection essay argues that these attacks have been facilitated by a decade-long loss of public trust in higher education. It addresses two main questions: Why have colleges and universities lost the support of society, and what should they do to restore public trust? The essay argues that this loss of support is driven primarily by rising costs, perceived ideological bias, and questions about degree value. By situating these discussions within scholarship on polarization, populist backlash, and the “diploma divide,” this essay moves beyond causes to explore sector-specific solutions. These include improving educational access, redefining political messaging, demonstrating nonpartisanship, supporting their communities, redefining diversity to include social class, and bridging the cultural divide to protect the university as a democratic institution.

Family-school engagement is key to holistic development and educational equity in early childhood. This study proposes and empirically evaluates a hierarchical model of engagement, composed of five dimensions: communication-participation, trust-inclusion, learning support, institutional resources, and digital mediation. The objective was to analyze the relationships between these dimensions from a dual perspective (families and teachers) in early childhood education contexts. Participants included 299 teachers and 308 family members from urban early childhood institutions, who completed a validated Likert-type questionnaire. A cross-sectional quantitative design was applied, employing descriptive analyses, internal consistency estimation (Cronbach's alpha), interdimensional correlations, and hierarchical modeling. The findings revealed: (a) high internal consistency across all dimensions (α ≥ .90), (b) strong correlations between dimensions within each group, (c) a more cohesive perceptual pattern in families, and (d) a greater weight of relational dimensions in the hierarchical model. This study provides empirical evidence and a robust theoretical framework for evaluating engagement in an integrated manner. Its distinctive value lies in offering a useful tool for institutional assessments, pedagogical decisions, and public policies aimed at improving communication, cultural inclusion, and digital equity in early childhood education settings

School heads’ leadership practices, such as how they set direction, support instruction, and build trust, are consistently linked to teachers’ work satisfaction, which in turn shapes motivation, commitment, and retention. The main objective of this study was to determine the School Heads’ Instructional Leadership Practices and Teachers’ Work Satisfaction in selected districts of the Division of Bukidnon during the School Year 2026–2027. Specifically, this aimed to find out the level of respondents’ perception of school heads’ instructional leadership practices; ascertain the level of work satisfaction in terms of the motivator factor; and determine whether a relationship exists between school heads’ instructional leadership practices and teachers’ work satisfaction in terms of the hygiene factor and as well as motivator factor. The study used a descriptive-correlational design and included two hundred five (205) Key Stage 2 teachers selected through universal sampling. Data were collected using a researcher-made questionnaire and analyzed using weighted mean, Pearson correlation, and multiple regression. Findings showed that instructional leadership was highly practiced, especially in aligning the school vision. Teachers also reported high job satisfaction in both hygiene and motivator factors. Instructional leadership was positively related to teachers’ work satisfaction. It also significantly predicted work satisfaction, with school vision alignment being the strongest predictor. It is concluded that instructional leadership is most effective when school heads ensure that the school’s mission and academic goals are perfectly aligned with the school-wide program and the current DepEd curriculum standards. School heads should improve teamwork, teaching, resource use, staff training, recognition, and the school environment.

Parental relationships remain an important aspect of psychological functioning throughout our lives. However, little research has been carried out examining their relationship with emotional regulation in non-clinical populations. This study aimed to investigate the relationship between perceived parental attachment and emotional regulation in young adults using a quantitative non-experimental correlational design. An online questionnaire consisting of sociodemographics and 30 Likert scale statements, 15 statements relating to parental attachment (1-15) and 15 statements relating to emotional regulation (16-30) was completed. From the sample of 102 responses exported, 1 case did not give consent and so were removed from analysis, giving a total of 101 complete cases. Reverse scoring was applied to negatively worded statements. Mean scores for parental attachment were 51.83 (SD = 12.15). Mean scores for emotional regulation were 49.42 (SD = 8.41). Internal reliability for parental attachment was high with a Cronbach?s alpha score of .877. Internal reliability for emotional regulation was acceptable with a score of .767. There was a significant positive association between parental attachment and emotional regulation (r(99)=.511, 95% CI [.35, .64], p<.001). Approximately, 26% of variance appeared to be shared between the two variables. Young adults with higher levels of perceived parental attachment (closeness, trust and open communication) reported higher levels of emotional regulation. As this study used a correlational design, this represents an association rather than a causal relationship. Overall, the findings provide evidence to take a relational approach and consider individuals within their context in counselling psychology.

Background: Job instability within teachers in Nepal's private schools is a persistent matter, however its combined impacts on teaching performance and organizational trust remain under investigated. In this research, "permanent" denotes benefit-eligible status (teachers who get a provident fund, social security fund, insurance allowance, and government-standard paid leave after a certain qualifying period) whereas "temporary or contract-based" denotes teachers are deprived of one or more of these advantages. Objectives: This research investigates (i) the impact of job stability type on teaching performance and workplace effectiveness, (ii) the relationship between organizational job-security assist and organizational trust, and (iii) the joint predictive effect of both independent variables, along with quality of communication and collaboration tested as a possible moderator. Methods: A quantitative comparative-correlational approach was applied. Data were gathered from 219 teachers in private schools of Kathmandu Valley via a structured questionnaire utilizing a 5-point Likert scale. Item-level descriptives applied median and IQR; construct-level composites were examined applying independent-samples *t*-test, Pearson correlation, and multiple regression in SPSS. Job status was defined by availability of organizational benefits: permanent (benefit-eligible) teachers get provident fund, social security fund contributions, insurance allowance, and government-standard paid leave after a qualifying period, whereas contract-based teachers are deprived of. Results: Permanent teachers reported substantially higher teaching performance (M difference = 0.254, *p* = .036) and organizational trust (M difference = 0.269, *p* = .027) than temporary teachers. Multiple regression displayed that perceived employment stability (β = .560, *p* < .001) and institutional job-security support (β = .352, *p* < .001) combinely predicted teaching performance, R² = .793, F(2, 216) = 414.87, *p* < .001. For organizational trust, both predictors were additionally significant (β = .443 and .510, both *p* < .001), R² = .863, F(2, 216) = 677.95, *p* < .001. Moderation by communication quality was not assisted (all four interactions non-significant; *p* > .05). EFA extracted two factors justifying 73.75% of variance; Harman's test exhibited 54.64% on the first factor, just above the 50% threshold. Conclusion: Both perceived employment stability and institutional job-security assist independently and collectively predict teaching performance and organizational trust. Permanent employment is connected with higher results. Moderation by communication quality was not assisted. Novelty: This is within the first research to integrate employment stability type and institutional job-security assist in collectively predicting both teaching performance and organizational trust in Nepal's private school field, applying ordinal-appropriate item-level descriptives and composite-level parametric analysis.

The article discusses the specifics of social-pedagogical work with students majoring in “Social Pedagogy,” focusing on interacting with learners who require special educational conditions due to visual impairments. It presents the educational and social needs of the learners, the pivotal role of the social pedagogue, and the blended teaching methodology developed for this topic. Special attention is paid to the interconnected organization of lectures and practical sessions, the execution of case studies, and the core role of establishing trust and mutual understanding with the learner—all of which foster students’ professional competencies and inclusive mindset. The objective of the article is to present the methodical implementation experience of teaching the topic “Specifics of working with learners with special educational needs conditioned by visual impairments,” highlighting the complementary role of lectures and practical seminars in the professional development of future social pedagogues. During the lectures and practical seminars, a comprehensive range of methods and tools are utilized: slide presentations, lecture-discussions, Q&A sessions, “one-minute reflection,” brainstorming, video screenings, graphic charts, case studies, individual and group work, role-plays, educational games, discussions, and the “invisible trust” method. The application of these methods stimulates students' active engagement, enhances initiative, fosters positive interpersonal relationships, and develops essential social skills. Main Conclusion. The methodical framework proposed in this article can serve as a practical guide for higher education instructors. Such in-depth preparation for working with learners with visual impairments ensures that future educators enter the school system not as passive observers of the inclusion process, but as active, competent creators of a high-quality, accessible, and safe learning environment.

Efforts to cultivate good character with immanent, enduring, complete, and permanent moral awareness require a deep understanding of the central points of the personality domain. Internally, natural ethical values often face specific conflicts related to efforts to maintain trust, social interest, and self-esteem. Through qualitative research, the potential of natural ethics, examined using the literature survey review (LSR) method, aims to elaborate on the main pillars and internal stimuli of the domain as drivers for the formation of an inherent, genuine, and inherent individual character. The results indicate that efforts to build full awareness (conscious awareness) through equivalent, proactive, interconnected, and coherent thinking activities are a crucial part of growing self-awareness. This effort in Sufi Islamic education is carried out naturally, immediately, and naturally, involving the ethical values inherent in each domain. Starting from the effort of "self-knowledge" as the central point, that each individual is composed of the physical (zahir), spiritual (batin), and soul (nafs), moral values are placed as the primary driving force, the elan vital inherent in all human activities. The integration of knowledge and good deeds motivates a person to serve Allah SWT, strengthens his or her faith (tasdiq), and spiritually motivates him or her to behave commendably with a strong spirit in attitude, words, deeds, and behavior, bringing goodness and benefit in various life circumstances and situations.

This systematic literature review synthesizes empirical evidence on the relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy and identifies the key mechanisms that mediate this relationship across diverse educational contexts. Following the PRISMA guidelines, a systematic search was conducted in the Scopus, ScienceDirect, and Google Scholar databases for empirical studies published between 2015 and 2025, using quantitative, qualitative, or mixed-methods designs and focusing on school-level instructional leadership and teacher self-efficacy. A total of 21 primary empirical studies met the inclusion criteria and were selected for qualitative synthesis. The review revealed a consistent positive relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy. This relationship is supported by interconnected organizational, professional, and psychological mechanisms, including professional learning opportunities, teacher collaboration, supportive school environments, and trust in leadership. The findings indicate that effective instructional leadership is associated with stronger teacher confidence in their professional capabilities by fostering conducive conditions for learning and growth. Based on the synthesized evidence, this study proposes a Multi-Pathway Model that conceptualizes instructional leadership as a multi-level capacity-building process associated with stronger teacher self-efficacy. The review contributes to the educational leadership literature by providing an integrative explanation of the relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy. It also offers practical implications for policymakers and school leaders to promote collaboration, continuous professional learning, and a positive school climate to enhance teacher capacity and sustain school improvement. Keywords: educational leadership, instructional leadership, teacher self-efficacy, professional learning, systematic literature review.

این مرور نظام‌مند ادبیات پژوهشی، شواهد تجربی مربوط به رابطه رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان را تلفیق کرده و سازوکارهای کلیدی میانجی این رابطه را در زمینه‌های آموزشی متنوع شناسایی می‌کند. با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA، جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های Scopus، ScienceDirect و Google Scholar برای مطالعات تجربی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ انجام شد که از طرح‌های کمی، کیفی یا آمیخته استفاده کرده و بر رهبری آموزشی در سطح مدرسه و خودکارآمدی معلمان تمرکز داشتند. در مجموع، ۲۱ مطالعه تجربی اولیه که معیارهای ورود را داشتند، برای سنتز کیفی انتخاب شدند. مرور انجام‌شده، رابطه مثبت و ثابتی میان رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان نشان داد. این رابطه توسط سازوکارهای سازمانی، حرفه‌ای و روان‌شناختی به‌هم‌پیوسته، از جمله فرصت‌های یادگیری حرفه‌ای، همکاری معلمان، محیط‌های حمایتی مدرسه و اعتماد به رهبری پشتیبانی می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری آموزشی مؤثر با تقویت شرایط مناسب برای یادگیری و رشد، با اعتماد بیشتر معلمان به توانمندی‌های حرفه‌ای خود همراه است. بر اساس شواهد تلفیق‌شده، این مطالعه مدل چندمسیره‌ای را پیشنهاد می‌کند که رهبری آموزشی را به‌عنوان یک فرایند ظرفیت‌سازی چندسطحی مرتبط با خودکارآمدی قوی‌تر معلمان مفهوم‌سازی می‌کند. این مرور با ارائه تبیینی تلفیقی از رابطه رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان، به ادبیات رهبری آموزشی کمک می‌کند. همچنین پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاران و رهبران مدارس جهت ارتقای همکاری، یادگیری حرفه‌ای مستمر و اقلیم مثبت مدرسه به‌منظور افزایش ظرفیت معلمان و تداوم بهبود مدرسه ارائه می‌دهد.

‘Student voice’ and ‘inclusivity’ have emerged as cornerstones of assessment redesign projects. One largely unarticulated precondition for the student voice to be a meaningful determinant of assessment practices is that student preferences are consistent and specific. To find out whether this is actually the case, we developed a mixed-method approach to analysing focus group transcripts. The core of our work consists of a topic analysis and a collocation analysis. The main finding from our topic analysis is that student discourse does not revolve around a consistent set of preferences. Individual preferences get drowned out in aggregate data. Our collocation analysis shows an intense student focus on the logistics and regulation of assessment and a devastatingly bleak evaluation of them. Concerns around what is being assessed are largely absent from conversations around assessment preferences. Results point to a need to build trust at a ‘local’ level rather than seek silver bullets.

«صدای دانشجو» و «شمولیت» به‌عنوان ارکان اصلی پروژه‌های بازطراحی ارزیابی مطرح شده‌اند. یکی از پیش‌شرط‌های عمدتاً بیان‌نشده برای آنکه صدای دانشجو بتواند به‌عنوان تعیین‌کننده‌ای معنادار در شیوه‌های ارزیابی ایفای نقش کند، این است که ترجیحات دانشجویان سازگار و مشخص باشد. برای بررسی اینکه آیا واقعاً چنین است یا خیر، رویکردی ترکیبی برای تحلیل رونوشت‌های گروه‌های کانونی توسعه دادیم. هسته اصلی پژوهش ما شامل تحلیل موضوعی و تحلیل هم‌آیی است. یافته اصلی تحلیل موضوعی ما این است که گفتار دانشجویان حول مجموعه‌ای سازگار از ترجیحات نمی‌چرخد. ترجیحات فردی در داده‌های تجمیعی نادیده گرفته می‌شود. تحلیل هم‌آیی ما نشان می‌دهد که تمرکز دانشجویان بر جنبه‌های لجستیکی و مقرراتی ارزیابی بسیار شدید است و ارزیابی آن‌ها از این جنبه‌ها به‌شدت منفی است. نگرانی‌ها درباره اینکه چه چیزی مورد ارزیابی قرار می‌گیرد، عمدتاً در گفتگوهای مربوط به ترجیحات ارزیابی غایب است. نتایج نشان می‌دهد که نیاز به ایجاد اعتماد در سطح «محلی» وجود دارد و نباید به دنبال راه‌حل‌های معجزه‌آسا بود.

This study aims to describe and analyze the role of the Principal in planning, implementing, and analyze obstacles of digital marketing strategies at SDIT Imam Ahmad Perawang Barat, Tualang District, Siak Regency, Riau. This field research applies a qualitative approach with a case study design. Key informants were selected using purposive sampling, consisting of the Principal, coordinator of the creative media team, classroom teachers, foundation administrators, and representatives of new students' parents. Data collection techniques utilized include in-depth interviews, direct and digital observations, and documentation study. The results indicate that the Principal plays a central role as a strategic planner who successfully formulates a unique selling point based on the syar'i curriculum and Sunah manhaj without violating theological boundaries and religious visual ethics. The implementation of the educational services marketing mix (7P) is carried out dynamically and realistically by optimizing WhatsApp Business, websites, and the school's official YouTube channel. The primary obstacles identified include the lack of technical IT skills among public relations staff, limited teacher time allocation, and freeweb infrastructure limitations. Strategic solutions taken by the Principal include simplifying smartphone-based content production, providing budgets for regular IT training, and strengthening public relations partnerships. This study concludes that the prophetic and instructional leadership of the Principal is the main key to increasing competitiveness and trust of parents in semi-rural areas.

این پژوهش با هدف توصیف و تحلیل نقش مدیر مدرسه در برنامه‌ریزی، اجرا و تحلیل موانع راهبردهای بازاریابی دیجیتال در مدرسه SDIT Imam Ahmad Perawang Barat، بخش Tualang، شهرستان Siak، استان Riau انجام شده است. این پژوهش میدانی با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی صورت گرفته است. مطلعان کلیدی با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و شامل مدیر مدرسه، هماهنگ‌کننده تیم رسانه خلاق، معلمان کلاس، مدیران بنیاد و نمایندگان والدین دانش‌آموزان جدید بودند. تکنیک‌های گردآوری داده‌ها شامل مصاحبه‌های عمیق، مشاهدات مستقیم و دیجیتال و مطالعه اسناد است. نتایج نشان می‌دهد که مدیر مدرسه نقش محوری به عنوان برنامه‌ریز راهبردی ایفا می‌کند که موفق به تدوین نقطه فروش منحصر به فرد بر اساس برنامه درسی شرعی و منهج سنت بدون نقض مرزهای الهیاتی و اخلاق بصری دینی شده است. اجرای آمیخته بازاریابی خدمات آموزشی (7P) به صورت پویا و واقع‌بینانه از طریق بهینه‌سازی WhatsApp Business، وب‌سایت و کانال رسمی YouTube مدرسه انجام می‌شود. موانع اصلی شناسایی‌شده شامل کمبود مهارت‌های فنی IT در میان کارکنان روابط عمومی، محدودیت تخصیص زمان معلمان و محدودیت‌های زیرساخت freeweb است. راه‌حل‌های راهبردی اتخاذشده توسط مدیر مدرسه شامل ساده‌سازی تولید محتوا مبتنی بر تلفن هوشمند، تخصیص بودجه برای آموزش‌های منظم IT و تقویت مشارکت‌های روابط عمومی است. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که رهبری نبوی و آموزشی مدیر مدرسه، کلید اصلی افزایش رقابت‌پذیری و اعتماد والدین در مناطق نیمه‌روستایی است.

INTRODUCTION: Trust becomes an increasingly important relationship provision in adolescent friendships. However, little is known about how relationship processes commonly regarded as positive or negative, such as self-disclosure and conflict, foster trust or give rise to distrust among friends, especially from adolescents' own perspectives. This study explores how adolescents experience their friends' responses within these processes as contributing to trust and distrust. METHODS: We conducted a secondary analysis of data from six focus groups (N = 28; 50% female) with early (aged 11-12), middle (aged 14-15), and late (aged 18-19) Czech adolescents. Participants were asked to think of someone they trusted and someone they distrusted and explain why. The present analysis focused on their accounts concerning friends. The data were analyzed from a critical realist position using an inductive, semantic, and experiential approach to reflexive thematic analysis. RESULTS: We identified four themes: (1) "Figuring it out": Dealing with disagreements, (2) "In it together": Responding to each other's needs, (3) "Things I wouldn't tell anyone else": Handling disclosures, and (4) "No matter what": Demonstrating reliability. CONCLUSIONS: This study sheds light on adolescents' experiences of trust and distrust in friendship. Our findings show that even friends' responses within relationship processes considered negative, such as conflict, and responses that contribute to distrust, may help adolescents learn to self-disclose appropriately and resolve disagreements. Implications for parents, teachers, and counselors in helping adolescents form trusting friendships, draw on them as unique sources of support, and cope with experiences of distrust are discussed.

مقدمه: اعتماد به عنوان یکی از ویژگی‌های مهم روابط در دوستی‌های نوجوانان اهمیت فزاینده‌ای پیدا می‌کند. با این حال، اطلاعات اندکی درباره چگونگی تأثیر فرایندهای رابطه‌ای که معمولاً مثبت یا منفی تلقی می‌شوند، مانند خودافشایی و تعارض، بر شکل‌گیری اعتماد یا ایجاد بی‌اعتمادی میان دوستان، به ویژه از منظر خود نوجوانان، وجود دارد. این پژوهش به بررسی تجارب نوجوانان از واکنش‌های دوستانشان در این فرایندها و نقش آن‌ها در ایجاد اعتماد و بی‌اعتمادی می‌پردازد. روش‌ها: تحلیل ثانویه‌ای بر داده‌های حاصل از شش گروه متمرکز (N = 28؛ ۵۰٪ دختر) با نوجوانان چک در اوایل (۱۱-۱۲ سال)، میانه (۱۴-۱۵ سال) و اواخر (۱۸-۱۹ سال) نوجوانی انجام شد. از شرکت‌کنندگان خواسته شد به کسی که به او اعتماد دارند و کسی که به او بی‌اعتماد هستند فکر کنند و دلایل خود را توضیح دهند. تحلیل حاضر بر روایت‌های مربوط به دوستان متمرکز بود. داده‌ها از منظر واقع‌گرایی انتقادی و با رویکرد استقرایی، معنایی و تجربی به تحلیل تماتیک بازتابی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: چهار مضمون شناسایی شد: (۱) «یافتن راه‌حل»: مواجهه با اختلاف‌نظرها، (۲) «با هم بودن»: پاسخ به نیازهای یکدیگر، (۳) «چیزهایی که به هیچ‌کس دیگری نمی‌گویم»: مدیریت خودافشایی، و (۴) «در هر شرایطی»: نشان دادن پایایی. نتیجه‌گیری: این پژوهش ابعاد تجارب نوجوانان از اعتماد و بی‌اعتمادی در دوستی را روشن می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد حتی واکنش دوستان در فرایندهای رابطه‌ای که منفی تلقی می‌شوند، مانند تعارض، و واکنش‌هایی که به بی‌اعتمادی منجر می‌شوند، می‌تواند به نوجوانان در یادگیری خودافشایی مناسب و حل اختلافات کمک کند. پیامدهای این یافته‌ها برای والدین، معلمان و مشاوران در کمک به نوجوانان برای شکل‌دهی دوستی‌های مبتنی بر اعتماد، بهره‌گیری از آن‌ها به عنوان منابع حمایتی منحصر به فرد و مقابله با تجارب بی‌اعتمادی مورد بحث قرار گرفته است.

This article is a direct continuation of a previous paper that presented the growing problem of emotional dysregulation among students in Israel, exacerbated by the COVID-19 pandemic and the ongoing war following October 7, 2023. While the previous article described the scope of the problem and the existing knowledge gap, this article proposes a theoretical framework for understanding a mechanism that may help address it: secure attachment between teacher and student. Drawing on Bowlby's (1969, 1980) attachment theory and Ainsworth et al.'s (1978) work, the article examines how teacher-student relationships characterized by warmth, sensitivity, and trust, known as a 'secure base', contribute to emotional regulation, academic achievement, and students' psychological well-being. Special attention is given to the rehabilitative potential of such relationships as a corrective factor for children with insecure attachment histories, and to the role of teachers as protective figures during the ongoing Israeli security crisis. The review highlights consistent findings in the international literature, alongside a substantial research gap in the Israeli context: no systematic study has been conducted in Israel examining the relationship between attachment style (secure vs. insecure) between teacher and student and emotional regulation capacities among elementary school students.

این مقاله ادامه مستقیم مقاله‌ای پیشین است که به مسئله رو به رشد اختلال در تنظیم هیجانی در میان دانش‌آموزان در اسرائیل می‌پرداخت؛ مسئله‌ای که با همه‌گیری کووید-۱۹ و جنگ جاری پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ تشدید شده است. در حالی که مقاله قبلی به توصیف ابعاد این مشکل و شکاف دانشی موجود اختصاص یافته بود، مقاله حاضر چارچوبی نظری برای درک سازوکاری که می‌تواند به حل این مسئله کمک کند، ارائه می‌دهد: دلبستگی ایمن میان معلم و دانش‌آموز. با استناد به نظریه دلبستگی Bowlby (۱۹۶۹، ۱۹۸۰) و آثار Ainsworth و همکاران (۱۹۷۸)، این مقاله بررسی می‌کند که چگونه روابط معلم‌ـ‌دانش‌آموز مبتنی بر گرمی، حساسیت و اعتماد که به عنوان «پایگاه ایمن» شناخته می‌شود، به تنظیم هیجانی، موفقیت تحصیلی و بهزیستی روان‌شناختی دانش‌آموزان کمک می‌کند. توجه ویژه‌ای به ظرفیت بازتوانی چنین روابطی به عنوان عاملی اصلاح‌گر برای کودکانی با پیشینه دلبستگی ناایمن و همچنین نقش معلمان به عنوان چهره‌های حمایتی در بحران امنیتی جاری اسرائیل معطوف شده است. این مرور، یافته‌های همسو در ادبیات بین‌المللی را برجسته می‌کند و در عین حال به شکاف قابل توجه پژوهشی در زمینه اسرائیل اشاره دارد: تاکنون هیچ مطالعه نظام‌مندی در اسرائیل درباره رابطه سبک دلبستگی (ایمن در برابر ناایمن) میان معلم و دانش‌آموز و ظرفیت‌های تنظیم هیجانی در میان دانش‌آموزان دبستانی انجام نشده است.

This phenomenological study explored the lived experiences of school heads leading Indigenous Peoples (IP) Community Schools in San Agustin and Lianga Districts, Division of Surigao del Sur, during School Year 2025–2026. Seven school heads were purposively selected and interviewed using a semi-structured guide, with data analyzed through thematic analysis. Findings showed that their experiences were shaped by cultural immersion and adaptive leadership, community trust and shared leadership, remote and resource-limited conditions, and fulfillment from learner and community transformation. To address challenges, school heads relied on resourcefulness, stakeholder partnerships, consultation with Indigenous leaders, flexible and participatory governance, and continuous professional learning. The participants also emphasized the need for community-centered governance, culturally responsive and inclusive instructional leadership, sustained Indigenous Peoples Education (IPEd) training and mentoring, adequate resources, and stronger inter-agency support. The study concludes that effective leadership in IP Community Schools is adaptive, relational, culturally responsive, and grounded in sustained collaboration with Indigenous communities and stakeholders.

این پژوهش پدیدارشناختی به بررسی تجربه‌های زیسته مدیران مدارس جامعه اقوام بومی (IP) در مناطق سن آگوستین و لیانگا، حوزه سوریگائو دل سور، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. هفت مدیر مدرسه به‌صورت هدفمند انتخاب و با استفاده از راهنمای نیمه‌ساختاریافته مورد مصاحبه قرار گرفتند و داده‌ها از طریق تحلیل تماتیک بررسی شدند. یافته‌ها نشان داد که تجربه‌های آنان تحت تأثیر غوطه‌وری فرهنگی و رهبری تطبیقی، اعتماد جامعه و رهبری مشارکتی، شرایط دورافتاده و کمبود منابع، و احساس رضایت از تحول یادگیرندگان و جامعه شکل گرفته است. برای مواجهه با چالش‌ها، مدیران مدارس بر خلاقیت، همکاری با ذی‌نفعان، مشاوره با رهبران بومی، حکمرانی انعطاف‌پذیر و مشارکتی و یادگیری حرفه‌ای مستمر تکیه داشتند. شرکت‌کنندگان همچنین بر ضرورت حکمرانی مبتنی بر جامعه، رهبری آموزشی پاسخگو و فراگیر نسبت به فرهنگ، تداوم آموزش و هدایت IPEd، منابع کافی و حمایت قوی‌تر بین‌سازمانی تأکید کردند. نتیجه پژوهش نشان می‌دهد که رهبری اثربخش در مدارس جامعه اقوام بومی تطبیقی، رابطه‌محور، پاسخگو به فرهنگ و مبتنی بر همکاری پایدار با جوامع بومی و ذی‌نفعان است.

This study aims to describe the implementation of servant leadership in the principal’s leadership at SMPN 1 Cikarang Selatan, to describe the principal’s strategies in building communication, service, and empowerment, and to identify supporting and inhibiting factors. This research employed a descriptive qualitative approach. Data were collected through non-participant observation, semi-structured interviews, and documentation. The informants consisted of the principal, vice principal, teachers, and educational staff. Data analysis was conducted through data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. The findings indicate that servant leadership has been implemented through six dimensions: exemplary behavior, empathy, listening, empowerment, caring, and community building. The principal demonstrates openness in receiving input, provides support and solutions, delegates responsibilities, encourages competence development, and promotes cooperation among school members. The strategies for communication, service, and empowerment are integrated through meetings, coordination, direct communication, personal approaches, task delegation, and opportunities for professional development. Supporting factors include cooperation, open communication, mutual trust, school-community support, and shared commitment. Inhibiting factors include differences in character and participation, communication and coordination challenges, and the principal’s limited time due to a high workload. Overall, servant leadership at SMPN 1 Cikarang Selatan has been implemented, although continuous strengthening is needed to optimize service, empowerment, communication, and collaboration.

هدف این پژوهش توصیف پیاده‌سازی رهبری خدمتگزار در رهبری مدیر دبیرستان دولتی شماره ۱ چیکارنگ جنوبی، توصیف راهبردهای مدیر در ایجاد ارتباط، خدمت‌رسانی و توانمندسازی، و شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده غیرمشارکتی، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و اسناد گردآوری شده‌اند. مطلعان شامل مدیر، معاون، معلمان و کارکنان آموزشی بوده‌اند. تحلیل داده‌ها از طریق تقطیر داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری و تأیید انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری خدمتگزار از طریق شش بُعد رفتار الگویی، همدلی، گوش دادن، توانمندسازی، مراقبت و جامعه‌سازی پیاده‌سازی شده است. مدیر مدرسه با پذیرش نظرات، ارائه حمایت و راه‌حل، واگذاری مسئولیت‌ها، تشویق به توسعه شایستگی و ترویج همکاری میان اعضای مدرسه، این ابعاد را به اجرا درمی‌آورد. راهبردهای ارتباط، خدمت‌رسانی و توانمندسازی از طریق جلسات، هماهنگی، ارتباط مستقیم، رویکردهای فردی، واگذاری وظایف و ایجاد فرصت‌های توسعه حرفه‌ای ادغام شده‌اند. عوامل حمایت‌کننده شامل همکاری، ارتباط باز، اعتماد متقابل، حمایت جامعه مدرسه و تعهد مشترک است. عوامل بازدارنده شامل تفاوت در شخصیت و مشارکت، چالش‌های ارتباط و هماهنگی و محدودیت زمانی مدیر به دلیل حجم بالای کار می‌باشد. به طور کلی، رهبری خدمتگزار در دبیرستان دولتی شماره ۱ چیکارنگ جنوبی پیاده‌سازی شده است، هرچند تقویت مستمر برای بهینه‌سازی خدمت‌رسانی، توانمندسازی، ارتباط و همکاری ضروری است.

School management in an era of rapid change faces increasingly complex challenges. Schools are required to deliver measurable academic performance, meet quality standards, develop teacher competencies, adaptively utilize technology, and produce graduates capable of contributing to society. However, management orientations that rely too heavily on performance indicators, administrative efficiency, accreditation, and academic achievements risk overlooking the inner human dimension, the quality of relationships, moral values, the well-being of the school community, and the social impact of education. This article aims to reconstruct value-based education management through a Sufi perspective by developing a school governance model that integrates four key dimensions: performance, values, well-being, and social impact. The study employs a qualitative-conceptual approach, drawing on a literature review of Sufi thought, spiritual leadership, education management, learning organizations, distributed leadership, educator well-being, and leadership for social justice. The study yields the "Sufi School Governance Model," a framework that establishes tazkiyat al-nafs (purification of the soul), muraqabah (spiritual vigilance), amanah (trustworthiness), ihsan (excellence/spiritual sincerity), shūrā (consultation), ‘adl (justice), tawāḍu‘ (humility), mahabbah (love/compassion), and khidmah (service) as its foundational values; performance as the professional dimension; well-being as the human dimension; and social impact as the orientation toward the common good. This model operates through a cycle of niyyah (intention) tazkiyah (purification) amanah (trust) shūrā (consultation) ihsan (excellence) khidmah (service) muḥāsabah (self-reflection) iṣlāḥ (reform), which translates into planning, organizing, leadership, human resource development, supervision, evaluation, and continuous improvement. This reconstruction positions the school principal not merely as an administrator, but as a murabbī (spiritual educator/mentor), khādim (servant-leader), and uswah (role model), while the school itself is positioned as a community for learning, character building, well-being, and social transformation. This model offers an expanded definition of school success, moving beyond mere "school performance" toward performance that is meaningful, ethical, human-centered, and socially impactful

مدیریت مدرسه در عصر تغییرات سریع با چالش‌های فزاینده و پیچیده‌ای مواجه است. مدارس ملزم به ارائه عملکرد تحصیلی قابل سنجش، رعایت استانداردهای کیفیت، توسعه شایستگی‌های معلمان، بهره‌برداری تطبیقی از فناوری و تربیت فارغ‌التحصیلانی هستند که قادر به مشارکت در جامعه باشند. با این حال، رویکردهای مدیریتی که بیش از حد بر شاخص‌های عملکرد، کارآمدی اداری، اعتباربخشی و دستاوردهای علمی تکیه دارند، در معرض نادیده گرفتن بُعد درونی انسان، کیفیت روابط، ارزش‌های اخلاقی، بهزیستی جامعه مدرسه و تأثیر اجتماعی آموزش قرار دارند. این مقاله با هدف بازسازی مدیریت آموزش مبتنی بر ارزش‌ها از منظر تصوف، به توسعه یک مدل حکمرانی مدرسه می‌پردازد که چهار بُعد کلیدی عملکرد، ارزش‌ها، بهزیستی و تأثیر اجتماعی را ادغام می‌کند. این پژوهش با رویکرد کیفی ـ مفهومی و با تکیه بر مرور ادبیات اندیشه صوفیانه، رهبری معنوی، مدیریت آموزشی، سازمان‌های یادگیرنده، رهبری توزیعی، بهزیستی معلمان و رهبری برای عدالت اجتماعی انجام شده است. نتیجه این پژوهش، «مدل حکمرانی مدرسه صوفیانه» است؛ چارچوبی که تزکیه‌النفس (پاکسازی نفس)، مراقبه (نظارت معنوی)، امانت (امانت‌داری)، احسان (برتری/اخلاص معنوی)، شورا (مشورت)، عدل (عدالت)، تواضع (فروتنی)، محبت (عشق/دلسوزی) و خدمت (خدمت‌رسانی) را به عنوان ارزش‌های بنیادین خود قرار می‌دهد؛ عملکرد را به عنوان بُعد حرفه‌ای، بهزیستی را به عنوان بُعد انسانی و تأثیر اجتماعی را به عنوان جهت‌گیری به سوی خیر عمومی تعریف می‌کند. این مدل از طریق چرخه نیت (نیت)، تزکیه (پاکسازی)، امانت (اعتماد)، شورا (مشورت)، احسان (برتری)، خدمت (خدمت‌رسانی)، محاسبه (خودارزیابی) و اصلاح (اصلاح) عمل می‌کند که به برنامه‌ریزی، سازماندهی، رهبری، توسعه منابع انسانی، نظارت، ارزیابی و بهبود مستمر ترجمه می‌شود. این بازسازی، مدیر مدرسه را نه صرفاً به عنوان یک مدیر، بلکه به عنوان مربی (مربی معنوی/راهنما)، خادم (رهبر خدمتگزار) و اسوه (الگو) معرفی می‌کند و خود مدرسه را به عنوان جامعه‌ای برای یادگیری، پرورش شخصیت، بهزیستی و تحول اجتماعی جایگاه می‌بخشد. این مدل، تعریف گسترده‌تری از موفقیت مدرسه ارائه می‌دهد و فراتر از صرفاً «عملکرد مدرسه»، به سوی عملکردی معنادار، اخلاقی، انسان‌محور و دارای تأثیر اجتماعی حرکت می‌کند.

As AI tools permeate scientific research, a critical question emerges: does better AI actually make researchers happier? Grounded in the Job Demands-Resources (JD-R) model, this study proposes and tests a dual-path moderated mediation framework in which perceived AI service quality influences researcher work well-being through two parallel psychological routes. The motivational gain pathway posits that higher quality is positively related to research self-efficacy, while the loss-alleviation pathway posits that higher quality is negatively related to cognitive verification load. AI trust is introduced as a moderator of both first-stage paths. Using data from 439 researchers and PROCESS macro models 4 and 7, we found that AI service quality did not directly affect well-being ( β = 0.07, p = 0.260), but exerted a fully mediated total effect. The loss pathway via cognitive verification load reduction was the sole significant mediating mechanism (indirect effect = 0.08, 95% CI [0.028, 0.135]). AI trust significantly moderated only the loss pathway ( β = −0.21, p < 0.001): the cognitive-relief effect became significant only at medium and high trust levels, remaining inoperative for low-trust researchers. These findings reframe the value of AI quality in research settings as cognitive offloading rather than competence enhancement, and position trust as a threshold condition rather than a continuous amplifier of AI benefits.

با نفوذ ابزارهای هوش مصنوعی در پژوهش علمی، این پرسش اساسی مطرح می‌شود که آیا هوش مصنوعی بهتر واقعاً پژوهشگران را خوشحال‌تر می‌کند؟ این مطالعه با تکیه بر مدل منابع-تقاضاهای شغلی (JD-R)، چارچوبی از میانجی‌گری دو‌مسیره با تعدیل‌کننده را پیشنهاد و آزمون می‌کند که در آن کیفیت ادراک‌شده خدمات هوش مصنوعی از طریق دو مسیر روان‌شناختی موازی بر بهزیستی شغلی پژوهشگران تأثیر می‌گذارد. مسیر انگیزشی بر این فرض استوار است که کیفیت بالاتر با خودکارآمدی پژوهشی رابطه مثبت دارد، در حالی که مسیر کاهش زیان بر این فرض استوار است که کیفیت بالاتر با بار شناختی تأیید رابطه منفی دارد. اعتماد به هوش مصنوعی به عنوان تعدیل‌کننده هر دو مسیر مرحله اول وارد مدل شده است. با استفاده از داده‌های ۴۳۹ پژوهشگر و مدل‌های ۴ و ۷ ماکروی PROCESS، یافته‌ها نشان داد که کیفیت خدمات هوش مصنوعی به طور مستقیم بر بهزیستی تأثیر نداشت (β = 0.07, p = 0.260)، اما اثر کلی کاملاً به واسطه متغیرهای میانجی منتقل شد. مسیر کاهش زیان از طریق کاهش بار شناختی تأیید تنها سازوکار میانجی‌گری معنادار بود (اثر غیرمستقیم = 0.08, 95% CI [0.028, 0.135]). اعتماد به هوش مصنوعی فقط مسیر کاهش زیان را به طور معنادار تعدیل کرد (β = −0.21, p < 0.001): اثر تسکین شناختی فقط در سطوح متوسط و بالا از اعتماد معنادار شد و برای پژوهشگران با اعتماد پایین فعال نبود. این یافته‌ها ارزش کیفیت هوش مصنوعی را در محیط‌های پژوهشی به عنوان کاهش بار شناختی و نه ارتقای شایستگی بازتعریف می‌کند و اعتماد را به عنوان یک شرط آستانه‌ای و نه تقویت‌کننده پیوسته منافع هوش مصنوعی معرفی می‌نماید.

Background—Teacher professional care in this study is defined as the integration of functional responsibility (e.g., preparation, punctuality, and completion of assigned duties) with relational and ethical responsiveness to pupils and colleagues. Although principal leadership is widely associated with teacher performance and school climate, less is known about how connected leadership processes cultivate this broader form of care across primary-school contexts. Objectives—This study examined how principals plan, enact, evaluate, and refine leadership strategies intended to strengthen teachers’ professional care. Methods—A qualitative multiple-case study was conducted from May to August 2026 in five public primary schools in Muaro Jambi, Indonesia. Ten participants—five principals and five teachers—were purposively selected. Data were generated through semi-structured interviews, non-participant observations, and school documents and analysed through a mixed deductive–inductive thematic procedure combining within-case analysis and cross-case comparison. Informant bias was mitigated by seeking concrete incident-based accounts, comparing principal and teacher perspectives, checking interview summaries with participants, and requiring major interpretations to be supported by more than one source or method. Results—Across cases, professional care was strongest where principals combined clear expectations with credible modelling, developmental supervision, psychologically safe two-way communication, continuous professional learning, and distributed participation. Evaluation functioned not merely as control but as reflective follow-up that linked observed practice to differentiated support. Conclusion—The findings suggest that leadership enables professional care through a recursive organisational process in which accountability, relational trust, professional learning, and shared responsibility reinforce one another.

زمینه—در این مطالعه، مراقبت حرفه‌ای معلمان به‌عنوان ادغام مسئولیت عملکردی (مانند آمادگی، وقت‌شناسی و انجام وظایف محوله) با پاسخگویی رابطه‌ای و اخلاقی نسبت به دانش‌آموزان و همکاران تعریف می‌شود. اگرچه رهبری مدیران به‌طور گسترده‌ای با عملکرد معلمان و جو مدرسه مرتبط دانسته می‌شود، اما دانش اندکی درباره چگونگی پرورش این شکل گسترده‌تر مراقبت از طریق فرایندهای رهبری مرتبط در زمینه‌های مدارس ابتدایی وجود دارد. اهداف—این مطالعه بررسی کرد که مدیران چگونه راهبردهای رهبری را برای تقویت مراقبت حرفه‌ای معلمان برنامه‌ریزی، اجرا، ارزیابی و اصلاح می‌کنند. روش‌ها—یک مطالعه کیفی چندموردی از ماه مه تا اوت ۲۰۲۶ در پنج مدرسه ابتدایی دولتی در موآرو جامبی اندونزی انجام شد. ده شرکت‌کننده—پنج مدیر و پنج معلم—به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده‌های غیرمشارکتی و اسناد مدرسه گردآوری و با استفاده از روش تماتیک ترکیبی قیاسی–استقرایی شامل تحلیل درون‌موردی و مقایسه بین‌موردی تحلیل شدند. سوگیری مطلعان با درخواست روایت‌های مبتنی بر رویدادهای عینی، مقایسه دیدگاه‌های مدیران و معلمان، بررسی خلاصه مصاحبه‌ها با شرکت‌کنندگان و الزام پشتیبانی تفسیرهای اصلی توسط بیش از یک منبع یا روش کاهش یافت. یافته‌ها—در میان موارد، مراقبت حرفه‌ای در جایی قوی‌تر بود که مدیران انتظارات روشن را با الگو بودن معتبر، نظارت توسعه‌ای، ارتباط دوسویه روان‌شناختی ایمن، یادگیری حرفه‌ای مستمر و مشارکت توزیع‌شده ترکیب می‌کردند. ارزیابی نه صرفاً به‌عنوان کنترل، بلکه به‌عنوان پیگیری بازتابی که عمل مشاهده‌شده را به حمایت تفکیک‌شده پیوند می‌داد، عمل می‌کرد. نتیجه‌گیری—یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری از طریق یک فرایند سازمانی بازگشتی که در آن پاسخگویی، اعتماد رابطه‌ای، یادگیری حرفه‌ای و مسئولیت‌پذیری مشترک یکدیگر را تقویت می‌کنند، مراقبت حرفه‌ای را امکان‌پذیر می‌سازد.

Background: Workplace stress, anxiety, burnout and psychological distress are important concerns affecting employee well-being and organisational performance. The increasing use of artificial intelligence (AI) in digital mental health support offers opportunities for accessible and timely assistance, while raising concerns regarding privacy, informed consent, algorithmic bias, clinical safety, accountability and human oversight. This study aims to examine the potential role and responsible integration of AI-based psychiatric counselling for managing employee stress and supporting workplace mental health by 2030. Materials and Methods: A mixed-methods research design will be used, combining quantitative survey data with qualitative interviews. The quantitative component will include approximately 350–450 employees, while the qualitative component will involve approximately 25–35 interviews with HR professionals, organisational leaders, EAP professionals and mental health practitioners. Data will assess perceived stress, anxiety, burnout, psychological safety, trust, confidentiality, privacy concerns, AI counselling acceptance and willingness to use AI-based mental health support. Quantitative data will be analysed using descriptive statistics, reliability testing, correlation, regression, t-tests, ANOVA and appropriate mediation or moderation analyses. Qualitative data will be analysed thematically. Results: The study is expected to identify factors influencing employee acceptance and trust in AI-based psychiatric counselling and to examine the role of privacy, human oversight, psychological safety and organisational support in its responsible adoption. Conclusion: AI-based psychiatric counselling may serve as a supportive component of workplace mental health systems, particularly for early support, psychoeducation, self-help and triage. However, it should complement rather than replace qualified mental health professionals. Responsible implementation will require privacy safeguards, informed consent, clinical oversight, transparency, fairness, accountability and clear referral pathways.

زمینه: استرس محیط کار، اضطراب، فرسودگی شغلی و پریشانی روان‌شناختی از دغدغه‌های مهمی هستند که بهزیستی کارکنان و عملکرد سازمانی را تحت تأثیر قرار می‌دهند. افزایش استفاده از هوش مصنوعی (AI) در حمایت دیجیتال سلامت روان، فرصت‌هایی برای دسترسی و کمک به‌موقع فراهم می‌کند، در حالی که نگرانی‌هایی درباره حریم خصوصی، رضایت آگاهانه، سوگیری الگوریتمی، ایمنی بالینی، مسئولیت‌پذیری و نظارت انسانی ایجاد می‌کند. هدف این مطالعه بررسی نقش بالقوه و ادغام مسئولانه مشاوره روان‌پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی برای مدیریت استرس کارکنان و حمایت از سلامت روان محیط کار تا سال ۲۰۳۰ است. مواد و روش‌ها: از طرح پژوهشی آمیخته استفاده خواهد شد که داده‌های پیمایش کمی را با مصاحبه‌های کیفی ترکیب می‌کند. بخش کمی شامل حدود ۳۵۰ تا ۴۵۰ نفر از کارکنان خواهد بود و بخش کیفی شامل حدود ۲۵ تا ۳۵ مصاحبه با متخصصان منابع انسانی، رهبران سازمانی، متخصصان EAP و درمانگران سلامت روان خواهد بود. داده‌ها میزان استرس ادراک‌شده، اضطراب، فرسودگی شغلی، ایمنی روان‌شناختی، اعتماد، محرمانگی، نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی، پذیرش مشاوره مبتنی بر هوش مصنوعی و تمایل به استفاده از حمایت سلامت روان مبتنی بر هوش مصنوعی را ارزیابی خواهند کرد. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی، آزمون پایایی، همبستگی، رگرسیون، آزمون t، ANOVA و تحلیل‌های میانجی‌گری یا تعدیل‌گری مناسب تحلیل می‌شوند. داده‌های کیفی به صورت مضمون‌محور تحلیل خواهند شد. نتایج: انتظار می‌رود مطالعه عوامل مؤثر بر پذیرش و اعتماد کارکنان به مشاوره روان‌پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی را شناسایی کند و نقش حریم خصوصی، نظارت انسانی، ایمنی روان‌شناختی و حمایت سازمانی را در پذیرش مسئولانه آن بررسی نماید. نتیجه‌گیری: مشاوره روان‌پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند به عنوان بخشی حمایتی از نظام‌های سلامت روان محیط کار، به ویژه برای حمایت اولیه، آموزش روانی، خودیاری و ارجاع اولیه مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، باید مکمل و نه جایگزین متخصصان واجد شرایط سلامت روان باشد. اجرای مسئولانه نیازمند تضمین‌های حریم خصوصی، رضایت آگاهانه، نظارت بالینی، شفافیت، انصاف، مسئولیت‌پذیری و مسیرهای ارجاع روشن خواهد بود.

In rural inclusive education, communication between educators and parents transcends logistical necessity; it serves as a transformative catalyst for learners’ literacy advancement. In Foundation Phase classrooms, where learners rely significantly on both home and school contexts, successful communication serves as a conduit for continuous learning support. This article examines the crucial role of communication in promoting literacy among learners with diverse abilities through effective partnerships between educators and parents in inclusive rural schools. Drawing on Epstein's theory, it highlights the importance of trust and mutual respect in fostering collaborative relationships. The study employed a qualitative methodology, including focus group interviews with fifteen Foundation Phase educators and nine parents, to examine the challenges and strategies for effective communication. Findings indicate that consistent, culturally responsive communication has a significant impact on parental involvement and literacy outcomes. The article concludes with recommendations for policy and practice to strengthen teacher−parent partnerships in rural inclusive education. The study enhances the conversation on inclusive education by providing policy and practice recommendations to promote teacher training in culturally responsive communication, adaptable engagement tactics, and collaborative school−community collaborations to enhance literacy in the foundation phase. The study redefines communication as a relational, context-dependent practice, offering a paradigm to enhance literacy through inclusive, collaborative methods in rural education.

در آموزش فراگیر روستایی، ارتباط میان معلمان و والدین فراتر از یک ضرورت لجستیکی است؛ این ارتباط به‌عنوان یک کاتالیزور تحول‌آفرین برای پیشرفت سوادآموزی یادگیرندگان عمل می‌کند. در کلاس‌های دوره پایه، جایی که یادگیرندگان به‌طور قابل توجهی به هر دو بستر خانه و مدرسه متکی هستند، ارتباط موفق به‌عنوان مجرایی برای حمایت مستمر از یادگیری عمل می‌کند. این مقاله نقش حیاتی ارتباط را در ارتقای سوادآموزی در میان یادگیرندگان با توانایی‌های متنوع از طریق مشارکت مؤثر میان معلمان و والدین در مدارس فراگیر روستایی بررسی می‌کند. با بهره‌گیری از نظریه Epstein، اهمیت اعتماد و احترام متقابل در تقویت روابط همکاری‌آمیز برجسته می‌شود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از مصاحبه‌های گروهی متمرکز با پانزده معلم دوره پایه و نه والد، به بررسی چالش‌ها و راهبردهای ارتباط مؤثر پرداخته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ارتباط مستمر و پاسخگو به فرهنگ تأثیر قابل توجهی بر مشارکت والدین و نتایج سوادآموزی دارد. مقاله با ارائه توصیه‌هایی برای سیاست‌گذاری و عمل به‌منظور تقویت مشارکت معلم−والدین در آموزش فراگیر روستایی به پایان می‌رسد. این پژوهش با ارائه توصیه‌هایی برای سیاست‌گذاری و عمل به‌منظور ارتقای آموزش معلمان در زمینه ارتباط پاسخگو به فرهنگ، راهبردهای مشارکت قابل تطبیق و همکاری‌های مدرسه−جامعه، گفتگو درباره آموزش فراگیر را ارتقا می‌بخشد تا سوادآموزی در دوره پایه تقویت شود. این مطالعه ارتباط را به‌عنوان یک کنش رابطه‌ای و وابسته به زمینه بازتعریف می‌کند و الگویی برای ارتقای سوادآموزی از طریق روش‌های فراگیر و مشارکتی در آموزش روستایی ارائه می‌دهد.

Over the past decade, there has been a surge in mental health challenges among adolescents. While social and emotional learning (SEL) programs are positioned to bolster young people's social, emotional, and academic success and mental health, too few SEL programs center adolescent development in the present context, largely ignoring the realities and needs of Black, Indigenous, and People of Color (BIPOC), LGBTQ2SIA+, and students with disabilities. To fill this gap and need for transformative SEL, we hosted a series of focus groups with fifteen BIPOC middle schoolers to ask what they need to belong and thrive at school, given our belief that the youth most marginalized carry the genius to transform schools for every student. In this paper, we share their insights on how educators can create learning environments that ensure their safety, honor their humanity, cultivate joy, and foster their social, emotional, and academic well-being through transformative SEL and liberatory teaching practices. Youth shared easy-to-implement examples of how educators can nurture relationships with students, create safe and caring classroom environments, humanize education, and advance social justice and civic engagement. Based on what we learned from youth, we urge SEL program developers and educators to start by discovering who young people are and what they need to flourish socially, emotionally, and academically, then to use what students share to inform instructional practice, create and select academic content, guide interactions, and build communities where students feel a sense of trust, belonging, and care.

در دهه گذشته، چالش‌های سلامت روان در میان نوجوانان افزایش چشمگیری داشته است. در حالی که برنامه‌های یادگیری اجتماعی و عاطفی (SEL) برای تقویت موفقیت اجتماعی، عاطفی و تحصیلی و سلامت روان جوانان طراحی شده‌اند، تعداد کمی از این برنامه‌ها بر رشد نوجوانان در بستر کنونی تمرکز دارند و عمدتاً واقعیت‌ها و نیازهای نوجوانان سیاه‌پوست، بومی و رنگین‌پوست (BIPOC)، افراد LGBTQ2SIA+ و دانش‌آموزان دارای معلولیت را نادیده می‌گیرند. برای پر کردن این خلأ و پاسخ به نیاز به SEL تحول‌آفرین، مجموعه‌ای از گروه‌های متمرکز با پانزده دانش‌آموز راهنمایی BIPOC برگزار کردیم تا بپرسیم برای تعلق داشتن و شکوفایی در مدرسه به چه چیزهایی نیاز دارند، با این باور که جوانان بیش از همه به حاشیه رانده‌شده، توانایی تحول مدارس برای همه دانش‌آموزان را دارند. در این مقاله، دیدگاه‌های آنان را درباره چگونگی ایجاد محیط‌های یادگیری توسط معلمان که امنیت، انسانیت، شادی و بهزیستی اجتماعی، عاطفی و تحصیلی آنان را از طریق SEL تحول‌آفرین و شیوه‌های تدریس رهایی‌بخش تضمین می‌کند، به اشتراک می‌گذاریم. نوجوانان نمونه‌هایی ساده و قابل اجرا از چگونگی پرورش روابط توسط معلمان با دانش‌آموزان، ایجاد محیط‌های کلاسی ایمن و مراقبت‌آمیز، انسانی‌سازی آموزش و پیشبرد عدالت اجتماعی و مشارکت مدنی ارائه کردند. بر اساس آنچه از نوجوانان آموختیم، از توسعه‌دهندگان برنامه‌های SEL و معلمان می‌خواهیم که ابتدا با کشف این‌که جوانان چه کسانی هستند و برای شکوفایی اجتماعی، عاطفی و تحصیلی به چه نیاز دارند آغاز کنند و سپس آنچه دانش‌آموزان به اشتراک می‌گذارند را برای اطلاع‌رسانی به شیوه تدریس، ایجاد و انتخاب محتوای آموزشی، هدایت تعاملات و ساخت جوامعی که در آن دانش‌آموزان احساس اعتماد، تعلق و مراقبت می‌کنند، به کار گیرند.

Abstract Educational inequality remains a pervasive and deeply entrenched global issue, with youth from vulnerable and marginalised backgrounds disproportionately affected. Despite the significant challenges that hinder the academic progress of many young people, often reinforcing cycles of social exclusion and economic vulnerability, some students demonstrate the capacity to excel academically, effectively defying the odds. This study seeks to examine the key structural and interpersonal factors that enable such students to achieve positive educational trajectories. Adopting a qualitative narrative research design, the research draws on two sets of semi‐structured interviews with both young people from vulnerable backgrounds and adults who played a role in their educational success ( n = 16). Findings identify four broad categories of factors shaping student success: (1) personal attributes such as resilience, intrinsic motivation, clear goals and a strong sense of purpose; (2) parental expectations and support; (3) teachers' emotional support, involvement and constructive feedback and (4) peer support. Of these, two factors emerged as consistently significant across all cases. First, parental expectations, underpinned by trust in their child's abilities and a high valuation of education, proved essential. Second, the depth and longevity of student–teacher relationships were crucial, with teachers' emotional investment, trust and sustained support providing enduring sources of motivation and encouragement. These insights have important implications for schools, teacher education and policy development. Schools should foster inclusive, high‐expectations cultures with long‐term mentoring and structured peer integration promoting cross‐cultural interaction. Teacher education, in initial and continuing training, should include socio‐emotional learning and pedagogical strategies for non‐native language learners. Context and implications Rationale for the study: Previous research has typically examined either the perspectives of disadvantaged young people or those of professionals supporting them, often focusing on barriers and deficits. This study brings together both viewpoints to identify the key factors, relationships and supports that enable successful outcomes for young people in contexts where early school leaving is prevalent. Why the new findings matter: Our findings suggest that educational success among disadvantaged young people is shaped by interconnected support systems rather than individual effort alone. Strong parental belief in education and meaningful teacher–student relationships are central to resilience, reinforced by academic, social and community supports that enabled positive educational outcomes. Implications for practitioners and policymakers: Schools need to prioritise mentoring, inclusive cultures and structured cross‐cultural peer activities to strengthen belonging and aspiration. Teacher education and professional development should embed socio‐emotional learning, strategies for supporting multilingual learners and approaches that sustain high expectations in disadvantaged contexts. Policymakers should sustain and strengthen financial supports that enable disadvantaged students to access higher education, ensuring they keep pace with rising participation costs. Increased investment in schools serving disadvantaged communities is also needed to support meaningful family engagement and strengthen home–school relationships that foster resilience and educational success.

چکیده نابرابری آموزشی همچنان یک مسئلهٔ فراگیر و عمیقاً ریشه‌دار جهانی است که جوانان با پیشینه‌های آسیب‌پذیر و به حاشیه رانده‌شده به طور نامتناسبی تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند. علی‌رغم چالش‌های قابل توجهی که پیشرفت تحصیلی بسیاری از جوانان را مختل می‌کند و اغلب چرخه‌های طرد اجتماعی و آسیب‌پذیری اقتصادی را تقویت می‌نماید، برخی دانش‌آموزان توانایی درخشش تحصیلی را نشان می‌دهند و عملاً بر خلاف انتظارات عمل می‌کنند. این مطالعه به بررسی عوامل کلیدی ساختاری و بین‌فردی می‌پردازد که به چنین دانش‌آموزانی امکان می‌دهد مسیرهای آموزشی مثبتی را طی کنند. با اتخاذ رویکرد پژوهش روایتی کیفی، این پژوهش بر دو مجموعه مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با جوانان دارای پیشینه آسیب‌پذیر و بزرگسالانی که در موفقیت تحصیلی آنان نقش داشته‌اند (n = 16) تکیه دارد. یافته‌ها چهار دسته کلی از عوامل مؤثر بر موفقیت دانش‌آموزان را شناسایی می‌کند: (1) ویژگی‌های فردی مانند تاب‌آوری، انگیزش درونی، اهداف روشن و حس قوی هدفمندی؛ (2) انتظارات و حمایت والدین؛ (3) حمایت عاطفی، مشارکت و بازخورد سازنده معلمان و (4) حمایت همسالان. از میان این عوامل، دو عامل در تمامی موارد به طور مداوم معنادار بودند. نخست، انتظارات والدین که مبتنی بر اعتماد به توانایی‌های فرزند و ارزش‌گذاری بالای آموزش بود، اساسی تلقی شد. دوم، عمق و پایداری روابط دانش‌آموز–معلم حیاتی بود، به‌طوری‌که سرمایه‌گذاری عاطفی، اعتماد و حمایت مستمر معلمان، منابع پایداری از انگیزه و تشویق فراهم می‌کرد. این یافته‌ها پیامدهای مهمی برای مدارس، آموزش معلمان و توسعه سیاست‌ها دارند. مدارس باید فرهنگ‌های فراگیر با انتظارات بالا، همراه با نظام‌های مشاوره بلندمدت و ادغام ساختاریافته همسالان برای ترویج تعامل میان‌فرهنگی را تقویت کنند. آموزش معلمان، چه در دوره‌های اولیه و چه ضمن خدمت، باید شامل یادگیری اجتماعی–عاطفی و راهبردهای آموزشی برای زبان‌آموزان غیر بومی باشد. زمینه و پیامدها توجیه مطالعه: پژوهش‌های پیشین معمولاً یا دیدگاه جوانان محروم یا دیدگاه حرفه‌ای‌هایی که از آنان حمایت می‌کنند را بررسی کرده‌اند و اغلب بر موانع و کمبودها تمرکز داشته‌اند. این مطالعه هر دو دیدگاه را گرد هم می‌آورد تا عوامل کلیدی، روابط و حمایت‌هایی را که موفقیت جوانان را در زمینه‌هایی که ترک تحصیل زودهنگام رایج است، امکان‌پذیر می‌سازد، شناسایی کند. اهمیت یافته‌های جدید: یافته‌های ما نشان می‌دهد که موفقیت تحصیلی جوانان محروم توسط نظام‌های حمایتی به هم پیوسته شکل می‌گیرد و نه صرفاً تلاش فردی. باور قوی والدین به آموزش و روابط معنادار معلم–دانش‌آموز در مرکز تاب‌آوری قرار دارند و توسط حمایت‌های تحصیلی، اجتماعی و اجتماعی–محلی که نتایج مثبت آموزشی را ممکن می‌سازند، تقویت می‌شوند. پیامدها برای متخصصان و سیاست‌گذاران: مدارس باید مشاوره، فرهنگ‌های فراگیر و فعالیت‌های ساختاریافته همسالان میان‌فرهنگی را برای تقویت حس تعلق و آرمان‌گرایی در اولویت قرار دهند. آموزش معلمان و توسعه حرفه‌ای باید یادگیری اجتماعی–عاطفی، راهبردهای حمایت از زبان‌آموزان چندزبانه و رویکردهایی که انتظارات بالا را در زمینه‌های محروم حفظ می‌کنند، دربرگیرد. سیاست‌گذاران باید حمایت‌های مالی را که امکان دسترسی دانش‌آموزان محروم به آموزش عالی را فراهم می‌کند، حفظ و تقویت نمایند تا با افزایش هزینه‌های مشارکت همگام باشد. همچنین افزایش سرمایه‌گذاری در مدارسی که به جوامع محروم خدمت می‌کنند، برای حمایت از مشارکت معنادار خانواده و تقویت روابط خانه–مدرسه که تاب‌آوری و موفقیت تحصیلی را پرورش می‌دهد، ضروری است.

This study aims to analyze the application of rewards and punishments on the motivation of students in memorizing the Qur'an at TPQ Nurul Islam, Payabenua village, using a Qur'anic values approach. The research method used is descriptive qualitative through observation, interviews, and documentation. The results of the study show that rewards, both non-material (praise, appreciation, recognition, and trust from teachers) and material (gifts, certificates, or incentives), are effective in increasing the intrinsic and extrinsic motivation of students. Non-material rewards foster self-confidence, inner satisfaction, and love for the Qur'an, while material rewards serve as an initial trigger for motivation with certain limitations so as not to diminish sincerity. Meanwhile, punishment in memorizing the Qur'an is applied in an educational and constructive manner, such as verbal reprimands, repetition of memorization, additional targets, and measured restrictions on rest time. Proportional application that takes into account the psychological condition of students has been proven to increase discipline, responsibility, and awareness in maintaining memorization, while inappropriate punishment can cause fear and decrease motivation. Meanwhile, the application of rewards and punishments is based on the principles of targhib and tarhib, as well as Qur'anic values such as justice, patience, compassion, exemplary behavior, education, and sincerity. Thus, these two approaches not only function as tools for controlling behavior, but also as means of shaping the Qur'anic character and spirituality of students, thereby significantly increasing their motivation to memorize the Qur'an

هدف این پژوهش تحلیل کاربرد پاداش و تنبیه بر انگیزش دانش‌آموزان در حفظ قرآن در مؤسسه TPQ Nurul Islam، روستای Payabenua با رویکرد ارزش‌های قرآنی است. روش پژوهش مورد استفاده، کیفی توصیفی از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی می‌باشد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که پاداش‌ها، چه غیرمادی (تشویق، قدردانی، به رسمیت شناختن و اعتماد معلمان) و چه مادی (هدایا، گواهینامه‌ها یا مشوق‌ها)، در افزایش انگیزش درونی و بیرونی دانش‌آموزان مؤثر هستند. پاداش‌های غیرمادی موجب تقویت اعتماد به نفس، رضایت درونی و عشق به قرآن می‌شوند، در حالی که پاداش‌های مادی به عنوان محرک اولیه انگیزش با محدودیت‌هایی خاص به کار می‌روند تا از کاهش اخلاص جلوگیری شود. از سوی دیگر، تنبیه در حفظ قرآن به شیوه‌ای آموزشی و سازنده اعمال می‌شود؛ مانند تذکر شفاهی، تکرار حفظیات، تعیین اهداف اضافی و محدودیت‌های سنجیده در زمان استراحت. کاربرد متناسب که شرایط روان‌شناختی دانش‌آموزان را در نظر می‌گیرد، به اثبات رسیده که موجب افزایش نظم، مسئولیت‌پذیری و آگاهی در حفظ محفوظات می‌شود، در حالی که تنبیه نامناسب می‌تواند باعث ترس و کاهش انگیزش گردد. همچنین، کاربرد پاداش و تنبیه مبتنی بر اصول ترغیب و ترهیب و ارزش‌های قرآنی همچون عدالت، صبر، شفقت، رفتار الگویی، تربیت و اخلاص است. بنابراین، این دو رویکرد نه تنها به عنوان ابزار کنترل رفتار، بلکه به عنوان وسیله‌ای برای شکل‌دهی شخصیت و معنویت قرآنی دانش‌آموزان عمل می‌کنند و به طور معناداری انگیزش آنان را برای حفظ قرآن افزایش می‌دهند.

Universities increasingly rely on personal tutoring to support student wellbeing, belonging, and academic progression, yet the role remains structurally ambiguous and inconsistently resourced. This qualitative study examined the lived experiences and challenges of personal tutors at a large UK Russell Group university. Twenty-one tutors from diverse academic disciplines participated in one-to-one semi-structured interviews, which were analysed using reflexive thematic analysis. Three themes were generated: Relational Labour, encompassing the emotional and interpersonal labour required to build and sustain student trust; Navigating the role characterised by inconsistent training, reliance on informal peer support, and the strain of managing complex student issues alongside competing academic duties; and Structural fragmentation, highlighting fragmented communication systems, role ambiguity, and the absence of coordinated structures for tutor support. Collectively, the findings show that personal tutoring functions as an undervalued form of emotional and organisational labour, sustained by individual goodwill rather than institutional design. The study demonstrates the need for clear role definitions, recognition of workload, competency-based training, and integrated support systems to safeguard tutor wellbeing and improve the quality of student support.

دانشگاه‌ها به طور فزاینده‌ای برای حمایت از سلامت روان، احساس تعلق و پیشرفت تحصیلی دانشجویان به نقش استادان مشاور تکیه می‌کنند، با این حال این نقش از نظر ساختاری مبهم بوده و منابع آن به طور ناهماهنگ تخصیص یافته است. این مطالعه کیفی به بررسی تجربه‌های زیسته و چالش‌های استادان مشاور در یکی از دانشگاه‌های بزرگ گروه راسل در بریتانیا پرداخت. بیست‌ویک استاد مشاور از رشته‌های مختلف دانشگاهی در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی شرکت کردند که با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. سه تم اصلی استخراج شد: «کار عاطفی و ارتباطی» که شامل تلاش‌های عاطفی و بین‌فردی لازم برای ایجاد و حفظ اعتماد دانشجو است؛ «پیمایش نقش» که با آموزش ناهماهنگ، اتکا به حمایت غیررسمی همتایان و فشار ناشی از مدیریت مسائل پیچیده دانشجویی در کنار وظایف رقابتی دانشگاهی مشخص می‌شود؛ و «گسست ساختاری» که به نظام‌های ارتباطی پراکنده، ابهام نقش و فقدان ساختارهای هماهنگ برای حمایت از استادان مشاور اشاره دارد. یافته‌ها نشان می‌دهد که نقش استاد مشاور به عنوان شکلی کم‌ارزش‌شده از کار عاطفی و سازمانی عمل می‌کند که بیشتر بر پایه حسن نیت فردی تا طراحی نهادی پایدار است. این مطالعه بر ضرورت تعریف روشن نقش، به رسمیت شناختن حجم کار، آموزش مبتنی بر شایستگی و نظام‌های حمایت یکپارچه برای حفظ سلامت روان استادان مشاور و ارتقای کیفیت حمایت از دانشجویان تأکید می‌کند.

As embodied artificial agents (social robots, virtual assistants, and collaborative manipulators) move from controlled laboratories into homes, hospitals, and workplaces, their ability to interpret and anticipate human mental states becomes as important as their physical competence. This paper presents a unified theoretical and architectural account of how Theory of Mind (ToM), the capacity to attribute beliefs, desires, intentions, and emotions to others, can be integrated into embodied agents to support human-aware interaction. We first formalize a computational notion of ToM suitable for embodied settings, distinguishing zero-order perceptual inference from first- and second-order recursive belief attribution, and we relate these levels to the demands of everyday human-agent collaboration. We then propose a modular architecture, the Belief-Intention-Action (BIA) framework, that couples multimodal perception with a hybrid Bayesian-neural mental-state estimator, a hierarchical intention inference module, and an action-selection policy that explicitly conditions on inferred human mental states. The architecture is instantiated on both a simulated humanoid platform and a physical mobile manipulator and evaluated across three interaction scenarios: collaborative object handover, ambiguous instruction resolution, and false-belief-sensitive assistance. Compared with baseline agents lacking explicit mental-state modeling, the ToM-equipped agent achieves higher task success, faster adaptation to human error, and improved subjective ratings of perceived understanding and comfort, while ablation studies confirm the contribution of second-order reasoning to false-belief tasks. We conclude by discussing implications for trust calibration, the computational cost of recursive mental-state reasoning, and the ethical responsibilities that accompany machines that model human minds.

با انتقال عامل‌های مصنوعی مجسم (ربات‌های اجتماعی، دستیاران مجازی و دستکاری‌کننده‌های همکار) از آزمایشگاه‌های کنترل‌شده به خانه‌ها، بیمارستان‌ها و محیط‌های کاری، توانایی آن‌ها در تفسیر و پیش‌بینی حالات ذهنی انسان به اندازه‌ی شایستگی فیزیکی آن‌ها اهمیت می‌یابد. این مقاله یک رویکرد نظری و معماری یکپارچه ارائه می‌دهد که چگونه نظریه ذهن (ToM)، یعنی ظرفیت نسبت دادن باورها، تمایلات، نیات و هیجانات به دیگران، می‌تواند در عامل‌های مجسم برای پشتیبانی از تعامل آگاه به انسان ادغام شود. ابتدا یک مفهوم محاسباتی از ToM مناسب برای محیط‌های مجسم صورت‌بندی می‌شود که تمایز میان استنتاج ادراکی مرتبه صفر و نسبت‌دهی باور بازگشتی مرتبه اول و دوم را مشخص می‌کند و این سطوح را به الزامات همکاری روزمره انسان-عامل مرتبط می‌سازد. سپس یک معماری مدولار با عنوان چارچوب باور-نیت-کنش (BIA) پیشنهاد می‌شود که ادراک چندوجهی را با تخمین‌زننده حالت ذهنی هیبرید بیزی-عصبی، ماژول استنتاج نیت سلسله‌مراتبی و سیاست انتخاب کنش که به طور صریح بر اساس حالات ذهنی استنباط‌شده انسان شرطی می‌شود، ترکیب می‌کند. این معماری هم بر روی یک پلتفرم شبیه‌سازی‌شده انسان‌نما و هم یک دستکاری‌کننده متحرک فیزیکی پیاده‌سازی شده و در سه سناریوی تعاملی ارزیابی می‌شود: تحویل شیء به صورت همکاری، رفع ابهام در دستورالعمل و کمک حساس به باور نادرست. در مقایسه با عامل‌های پایه فاقد مدل‌سازی صریح حالت ذهنی، عامل مجهز به ToM موفقیت بالاتر در انجام وظیفه، سازگاری سریع‌تر با خطای انسانی و بهبود ارزیابی‌های ذهنی از درک و راحتی ادراک‌شده را نشان می‌دهد، در حالی که مطالعات حذف اجزا نقش استدلال مرتبه دوم را در وظایف باور نادرست تأیید می‌کند. در پایان، پیامدهای کالیبراسیون اعتماد، هزینه محاسباتی استدلال بازگشتی حالت ذهنی و مسئولیت‌های اخلاقی مرتبط با ماشین‌هایی که ذهن انسان را مدل‌سازی می‌کنند، مورد بحث قرار می‌گیرد.

This study describes and evaluates a long-term training program to improve dialogue between clients and contractors in two forestry companies. A comparative case study design was used. Interviews were conducted at three points: prior to training (n = 28), three months after completion (n = 30), and at a seven-year follow-up (n = 14). Analysis resulted in a program theory formulated as a context-mechanism-outcome (CMO) configuration to guide future dialogue-based training in interdependent forestry systems. In contexts characterized by diverse expectations, varied role understandings, and differing organizational cultures, sustainable change depends on both individual and structural factors. Central mechanisms include fostering shared understanding of roles and the forestry value chain, developing dialogical skills (e.g. active listening, reflection, feedback), linking training to everyday work practices, supporting psychological safety and constructive conflict engagement, and ensuring sustained organizational follow-up. These mechanisms are associated with short-term improvements in openness, trust, and teamwork; medium-term application of dialogical skills in cross-organizational collaboration; and long-term normalization of feedback practices and sustained cooperation. Lasting impact depends on participant preparation, alignment of expectations, practical relevance, and organizational support. Overall, the study shows that dialogue-based training can achieve lasting organizational change when embedded in supportive organizational contexts that reinforce learning and collaboration over time.

این مطالعه به توصیف و ارزیابی یک برنامه آموزشی بلندمدت با هدف بهبود گفت‌وگو میان کارفرمایان و پیمانکاران در دو شرکت جنگل‌داری می‌پردازد. از طرح مطالعه موردی مقایسه‌ای استفاده شده است. مصاحبه‌ها در سه مقطع زمانی انجام شد: پیش از آموزش (n = ۲۸)، سه ماه پس از اتمام آموزش (n = ۳۰)، و در پیگیری هفت‌ساله (n = ۱۴). تحلیل داده‌ها منجر به تدوین نظریه برنامه به صورت پیکربندی زمینه-سازوکار-پیامد (CMO) شد تا راهنمایی برای آموزش‌های مبتنی بر گفت‌وگو در نظام‌های وابسته به هم جنگل‌داری باشد. در زمینه‌هایی که با انتظارات متنوع، برداشت‌های متفاوت از نقش‌ها و فرهنگ‌های سازمانی گوناگون مشخص می‌شوند، تغییر پایدار به عوامل فردی و ساختاری وابسته است. سازوکارهای مرکزی شامل تقویت درک مشترک از نقش‌ها و زنجیره ارزش جنگل‌داری، توسعه مهارت‌های گفت‌وگویی (مانند گوش‌دادن فعال، تأمل، بازخورد)، پیوند آموزش با فعالیت‌های روزمره کاری، حمایت از ایمنی روانی و مشارکت سازنده در تعارض، و تضمین پیگیری سازمانی مستمر می‌باشد. این سازوکارها با بهبودهای کوتاه‌مدت در گشودگی، اعتماد و کار تیمی؛ کاربرد میان‌مدت مهارت‌های گفت‌وگویی در همکاری بین‌سازمانی؛ و نهادینه‌سازی بلندمدت شیوه‌های بازخورد و تداوم همکاری مرتبط هستند. تأثیر ماندگار به آمادگی شرکت‌کنندگان، همسویی انتظارات، ارتباط عملی و حمایت سازمانی بستگی دارد. در مجموع، این مطالعه نشان می‌دهد که آموزش مبتنی بر گفت‌وگو زمانی می‌تواند تغییر سازمانی پایدار ایجاد کند که در بسترهای حمایتی سازمانی که یادگیری و همکاری را در طول زمان تقویت می‌کنند، جای گیرد.

Several tools measure the Health-related quality of life (HRQOL) of people with chronic illnesses but evidence on their cross-cultural adaptation is limited. This study performed the cross-cultural adaptation of the Minnesota Living with Heart Failure Questionnaire (MLHFQ) for use with Urdu speakers in Pakistan, while documenting the adaptation process in detail. This methodological study employed a structured cross-cultural adaptation and linguistic validation design. We incorporated a Delphi Pannel to the MAPI Research Trusts’ 5-step linguistic validation process. Two forward translators independently adapted and reconciled the Indian Urdu version of the MLHFQ for use in Pakistan. Using a modified Delphi approach comprising three Heart Failure patients and one cardiologist reviewed the translation for linguistic accuracy, cultural relevance, and comprehensiveness, identified problems and provided feedback that informed the Pakistani Urdu version 1.0. Two independent back translators translated version 1.0 back to English. The Principal Investigator and back translators reconciled back-translations and proposed changes that were approved by forward translators. Translations, reconciliation reports, and Delphi panel feedback were analyzed using inductive qualitative content analysis, resulting in four themes describing the methodological challenges and adaptation strategies encountered during cross-cultural adaptation: (1) direct transferring of compatible words from the Indian Urdu version to Pakistani Urdu version of the MLHFQ, (2) using indirect substitutes for words lacking direct Urdu equivalents, (3) balancing the tone of written and spoken Urdu, and (4) incorporating contextual nuances within each element of the tool. This study successfully adapted the MLHFQ for Urdu-speaking patients with Heart Failure in Pakistan while systematically documenting the linguistic, cultural, and contextual challenges encountered throughout the adaptation process. The findings offer valuable methodological insights for researchers adapting HRQOL tools and provide quality evidence regarding the use of the MLHFQ for use with Urdu speakers in Pakistan.

ابزارهای متعددی برای سنجش کیفیت زندگی مرتبط با سلامت (HRQOL) افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن وجود دارد، اما شواهد محدودی درباره بومی‌سازی فرهنگی آن‌ها در دسترس است. این مطالعه به بومی‌سازی فرهنگی پرسشنامه Minnesota Living with Heart Failure Questionnaire (MLHFQ) برای استفاده در میان فارسی‌زبانان اردو در پاکستان پرداخته و فرایند بومی‌سازی را به طور دقیق مستندسازی کرده است. این پژوهش روشی از طراحی ساختارمند بومی‌سازی فرهنگی و اعتبارسنجی زبانی بهره برده است. ما پنل دلفی را به فرایند پنج‌مرحله‌ای اعتبارسنجی زبانی MAPI Research Trust افزودیم. دو مترجم رو به جلو به طور مستقل نسخه اردو هندی پرسشنامه MLHFQ را برای استفاده در پاکستان تطبیق داده و تلفیق کردند. با استفاده از رویکرد دلفی اصلاح‌شده، شامل سه بیمار مبتلا به نارسایی قلبی و یک متخصص قلب، ترجمه از نظر دقت زبانی، تناسب فرهنگی و جامعیت مورد بازبینی قرار گرفت، مشکلات شناسایی و بازخوردهایی ارائه شد که نسخه 1.0 اردو پاکستانی را شکل داد. دو مترجم مستقل رو به عقب نسخه 1.0 را مجدداً به انگلیسی ترجمه کردند. پژوهشگر اصلی و مترجمان رو به عقب ترجمه‌های بازگشتی را تلفیق و تغییرات پیشنهادی را مطرح کردند که توسط مترجمان رو به جلو تأیید شد. ترجمه‌ها، گزارش‌های تلفیق و بازخورد پنل دلفی با استفاده از تحلیل محتوای کیفی استقرایی بررسی شد که منجر به استخراج چهار مضمون درباره چالش‌های روشی و راهبردهای بومی‌سازی در فرایند بومی‌سازی فرهنگی گردید: (1) انتقال مستقیم واژه‌های سازگار از نسخه اردو هندی به نسخه اردو پاکستانی پرسشنامه MLHFQ، (2) استفاده از معادل‌های غیرمستقیم برای واژه‌هایی که معادل مستقیم در اردو ندارند، (3) ایجاد تعادل میان لحن نوشتاری و گفتاری اردو، و (4) گنجاندن ظرایف زمینه‌ای در هر جزء ابزار. این مطالعه با موفقیت پرسشنامه MLHFQ را برای بیماران اردو‌زبان مبتلا به نارسایی قلبی در پاکستان بومی‌سازی کرده و به طور نظام‌مند چالش‌های زبانی، فرهنگی و زمینه‌ای را در طول فرایند بومی‌سازی مستندسازی نموده است. یافته‌ها بینش‌های روشی ارزشمندی برای پژوهشگران در زمینه بومی‌سازی ابزارهای HRQOL فراهم می‌کند و شواهد کیفی معتبری درباره استفاده از پرسشنامه MLHFQ برای اردو‌زبانان در پاکستان ارائه می‌دهد.

This study aims to analyze the influence of female transformational leadership, teacher motivation, and trust in leaders on innovative behavior among teachers in senior high schools and vocational high schools led by female principals. The background of this study is based on the importance of teachers' innovative behavior in supporting the improvement of educational quality amid the increasingly dynamic development and changes in the educational environment. This study employed a quantitative approach using Structural Equation Modeling (SEM) based on Partial Least Squares (PLS) for data analysis. Data were collected through questionnaires distributed to 183 teachers from senior high schools and vocational high schools led by female principals. The results indicate that female transformational leadership has a significant effect on teacher motivation and trust in leaders. In addition, teacher motivation significantly affects trust in leaders and innovative behavior. However, trust in leaders does not have a significant effect on innovative behavior. Female transformational leadership also does not directly influence innovative behavior. The mediation analysis reveals that teacher motivation fully mediates the relationship between female transformational leadership and innovative behavior (full mediation). Meanwhile, trust in leaders is unable to mediate the relationship between female transformational leadership and innovative behavior (no mediation). Furthermore, teacher motivation and trust in leaders in a sequential mediation model are also unable to mediate the relationship between female transformational leadership and innovative behavior. These findings indicate that improving teachers' innovative behavior can be achieved more effectively through enhancing teacher motivation fostered by female transformational leadership.

هدف این پژوهش تحلیل تأثیر رهبری تحول‌آفرین زنان، انگیزش معلمان و اعتماد به رهبران بر رفتار نوآورانه معلمان در دبیرستان‌ها و هنرستان‌هایی است که توسط مدیران زن اداره می‌شوند. زمینه این پژوهش مبتنی بر اهمیت رفتار نوآورانه معلمان در حمایت از ارتقای کیفیت آموزش در میان توسعه و تغییرات فزاینده و پویای محیط آموزشی است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری (SEM) مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS) برای تحلیل داده‌ها انجام شده است. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌هایی که بین ۱۸۳ معلم از دبیرستان‌ها و هنرستان‌های تحت مدیریت مدیران زن توزیع شد، جمع‌آوری گردید. نتایج نشان داد که رهبری تحول‌آفرین زنان تأثیر معناداری بر انگیزش معلمان و اعتماد به رهبران دارد. همچنین، انگیزش معلمان تأثیر معناداری بر اعتماد به رهبران و رفتار نوآورانه دارد. با این حال، اعتماد به رهبران تأثیر معناداری بر رفتار نوآورانه ندارد. رهبری تحول‌آفرین زنان نیز به طور مستقیم بر رفتار نوآورانه تأثیرگذار نیست. تحلیل میانجی‌گری نشان داد که انگیزش معلمان رابطه بین رهبری تحول‌آفرین زنان و رفتار نوآورانه را به طور کامل میانجی‌گری می‌کند (میانجی‌گری کامل). در حالی که اعتماد به رهبران قادر به میانجی‌گری رابطه بین رهبری تحول‌آفرین زنان و رفتار نوآورانه نیست (بدون میانجی‌گری). همچنین، مدل میانجی‌گری متوالی انگیزش معلمان و اعتماد به رهبران نیز قادر به میانجی‌گری رابطه بین رهبری تحول‌آفرین زنان و رفتار نوآورانه نیست. این یافته‌ها نشان می‌دهد که بهبود رفتار نوآورانه معلمان از طریق تقویت انگیزش معلمان که توسط رهبری تحول‌آفرین زنان پرورش می‌یابد، مؤثرتر است.

Automated vehicles (AV) can exhibit diverse driving behaviors that deviate from driver expectations. More research is needed to understand drivers’ preferred driving styles when navigating safety-critical situations as well as their responses to unexpected AV driving behaviors. Forty-eight participants experienced simulated automated driving scenarios where an AV navigated a construction zone while exhibiting four different predefined driving styles that varied in terms of cautiousness and efficiency. After each trial, participants provided feedback to adjust the AV’s driving style toward their preferences, which was successfully implemented in 80% cases. Drivers’ trust, workload, voluntary takeover decisions, eye movements, and skin conductance were measured. Overall, participants preferred driving styles balancing cautiousness and efficiency. When AV behavior matched driver preferences, they reported higher trust and more stable visual scanning patterns, while unexpected behaviors were associated with broader ocular scanning. Findings can inform the development of adaptive systems that intelligently modify AV behaviors.

خودروهای خودران (AV) می‌توانند رفتارهای رانندگی متنوعی از خود نشان دهند که ممکن است با انتظارات رانندگان متفاوت باشد. پژوهش‌های بیشتری برای درک سبک‌های رانندگی ترجیحی رانندگان در موقعیت‌های بحرانی ایمنی و همچنین واکنش‌های آنان به رفتارهای غیرمنتظره خودروهای خودران مورد نیاز است. چهل‌وهشت شرکت‌کننده سناریوهای شبیه‌سازی‌شده رانندگی خودکار را تجربه کردند که در آن خودرو خودران از یک منطقه ساخت‌وساز عبور می‌کرد و چهار سبک رانندگی از پیش تعیین‌شده با سطوح مختلف احتیاط و کارایی را به نمایش می‌گذاشت. پس از هر آزمون، شرکت‌کنندگان بازخوردهایی برای تنظیم سبک رانندگی خودرو مطابق با ترجیحات خود ارائه دادند که در ۸۰٪ موارد با موفقیت اجرا شد. اعتماد رانندگان، بارکاری، تصمیمات داوطلبانه برای در دست گرفتن کنترل، حرکات چشمی و هدایت الکتریکی پوست اندازه‌گیری شد. به طور کلی، شرکت‌کنندگان سبک‌های رانندگی متعادل میان احتیاط و کارایی را ترجیح دادند. زمانی که رفتار خودرو با ترجیحات راننده مطابقت داشت، اعتماد بیشتری گزارش شد و الگوهای اسکن بصری پایدارتری مشاهده گردید، در حالی که رفتارهای غیرمنتظره با اسکن چشمی گسترده‌تر همراه بود. یافته‌ها می‌تواند به توسعه سامانه‌های تطبیقی که رفتار خودروهای خودران را به‌صورت هوشمندانه تعدیل می‌کنند، کمک نماید.

School well-being is a critical precondition for sustaining education quality in madrasah institutions shaped by Islamic values and Muhammadiyah's organizational culture. This study empirically examines the partial and simultaneous effects of principals' academic supervision and teachers' social capital on school well-being among 86 teachers at Muhammadiyah Islamic elementary schools (Madrasah Ibtidaiyah) in Matesih Subdistrict, Karanganyar Regency, and identifies which factor is more dominant. A quantitative correlational approach with an ex post facto design and total sampling technique was employed. Data were collected through validated and reliable Likert-scale questionnaires, then analyzed using multiple linear regression after classical assumption tests were satisfied. Both variables were partially significant, but when tested simultaneously, only teacher social capital remained significant (β = 0.739; p = 0.000), while academic supervision became non-significant (β = 0.104; p = 0.190). Together, both predictors explained 63.1% of the variance in school well-being (F = 73.560; p = 0.000). These findings confirm the dominance of teacher social capital, likely due to overlapping variance between predictors. Strengthening school well-being in madrasah settings therefore requires deliberate investment in trust, networks, and reciprocity among teachers, not merely formal supervision.

بهزیستی مدرسه پیش‌شرطی اساسی برای حفظ کیفیت آموزش در نهادهای مدرسه‌ای مبتنی بر ارزش‌های اسلامی و فرهنگ سازمانی محمدیه است. این پژوهش به‌صورت تجربی اثرات جزئی و همزمان نظارت آموزشی مدیران و سرمایه اجتماعی معلمان بر بهزیستی مدرسه را در میان ۸۶ معلم مدارس ابتدایی اسلامی محمدیه (مدرسه ابتدایی اسلامی) در بخش ماتسیه، شهرستان کارانگانیار بررسی می‌کند و عامل غالب را شناسایی می‌نماید. رویکرد کمی همبستگی با طرح پس‌رویدادی و روش نمونه‌گیری کل جامعه به‌کار گرفته شد. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های لیکرت معتبر و پایا گردآوری و پس از اطمینان از رعایت مفروضات کلاسیک، با استفاده از رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شدند. هر دو متغیر به‌صورت جزئی معنادار بودند، اما در آزمون همزمان، تنها سرمایه اجتماعی معلمان معنادار باقی ماند (β = 0.739؛ p = 0.000) و نظارت آموزشی غیرمعنادار شد (β = 0.104؛ p = 0.190). مجموعاً، این دو پیش‌بین ۶۳.۱٪ از واریانس بهزیستی مدرسه را تبیین کردند (F = 73.560؛ p = 0.000). این یافته‌ها بر غلبه سرمایه اجتماعی معلمان تأکید دارد که احتمالاً ناشی از همپوشانی واریانس بین پیش‌بین‌ها است. بنابراین، تقویت بهزیستی مدرسه در محیط‌های مدرسه‌ای اسلامی مستلزم سرمایه‌گذاری هدفمند در اعتماد، شبکه‌ها و کنش متقابل میان معلمان است و نه صرفاً نظارت رسمی.

Introduction Hospital admission in older adults can be associated with functional decline, loss of independence, delirium, disruption of routine, and psychological deterioration. Virtual Wards, also described as Hospital-at-Home models, provide acute clinical care in a patient's usual place of residence and may reduce some harms associated with inpatient admission. Although Virtual Wards are commonly evaluated in terms of bed capacity, admission avoidance, and clinical safety, their psychological impact remains less well explored. This audit compared depressive symptoms and self-rated mood in older adults managed in hospital with those treated through a Virtual Ward service. Methods A prospective comparative clinical audit and service evaluation was conducted within the Care of the Elderly directorate at East Cheshire NHS Trust. The audit included 100 patients aged ≥70 years: 50 hospital inpatients and 50 patients managed through Virtual Ward pathways. Eligible patients had received at least five days of inpatient or Virtual Ward care and had broadly comparable medical diagnoses. Patients with severe acute or life-threatening illness, those lacking capacity to participate, and those with communication barriers preventing completion of the assessment tools were excluded. Baseline age, sex, primary diagnosis, and Clinical Frailty Scale (CFS) characteristics were compared descriptively between cohorts. Depressive symptoms were assessed using the 15-item Geriatric Depression Scale (GDS-15), and self-rated mood was assessed using a five-point mood scale. Exploratory unadjusted between-group comparisons were performed for selected patient-level outcomes. Results Hospital inpatients demonstrated a greater depressive symptom burden than Virtual Ward patients. A GDS-15 score of ≥5 was recorded in 36 (72%) hospital inpatients compared with 15 (30%) Virtual Ward patients, corresponding to an unadjusted odds ratio of 6.00 (95% CI, 2.53-14.24; Fisher's exact p<0.001). Low self-rated mood, defined as a score of 1 or 2, was reported by 19 (38%) hospital inpatients compared with three (6%) Virtual Ward patients, with an unadjusted odds ratio of 9.60 (95% CI, 2.62-35.21; Fisher's exact p<0.001). Conversely, positive mood scores of 4 or 5 were reported by 32 (64%) Virtual Ward patients compared with 16 (32%) hospital inpatients. Baseline age and frailty distributions showed substantial descriptive overlap, although some variation in sex and primary diagnosis was present between cohorts. Conclusion Older adults receiving inpatient care demonstrated a greater burden of depressive symptoms and less positive self-rated mood than those managed through the Virtual Ward service. However, the non-randomised design, potential selection bias, and absence of adjustment for important baseline factors such as cognitive status, functional status, social support, and baseline psychological wellbeing mean that causation cannot be established. The findings should therefore be interpreted as an association between care setting and psychological wellbeing rather than evidence that Virtual Ward care itself improves mood. Further prospective evaluation using comprehensive baseline assessment, adjusted analyses, and post-discharge follow-up is required. Older adults who require hospital admission may also benefit from routine mood assessment and targeted measures to support psychological wellbeing.

مقدمه: بستری شدن در بیمارستان در سالمندان می‌تواند با افت عملکردی، از دست دادن استقلال، دلیریوم، اختلال در روال زندگی و وخامت روان‌شناختی همراه باشد. بخش‌های مجازی، که به عنوان مدل‌های بیمارستان در منزل نیز توصیف می‌شوند، مراقبت بالینی حاد را در محل سکونت معمول بیمار ارائه می‌دهند و ممکن است برخی از آسیب‌های مرتبط با بستری شدن را کاهش دهند. اگرچه بخش‌های مجازی معمولاً از نظر ظرفیت تخت، اجتناب از بستری و ایمنی بالینی ارزیابی می‌شوند، اما تأثیر روان‌شناختی آن‌ها کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این ممیزی علائم افسردگی و خلق خودارزیابی‌شده را در سالمندانی که در بیمارستان مدیریت شدند با کسانی که از طریق خدمات بخش مجازی درمان شدند مقایسه کرد. روش‌ها: یک ممیزی بالینی مقایسه‌ای آینده‌نگر و ارزیابی خدمات در بخش مراقبت از سالمندان در East Cheshire NHS Trust انجام شد. این ممیزی شامل ۱۰۰ بیمار با سن ≥۷۰ سال بود: ۵۰ بیمار بستری در بیمارستان و ۵۰ بیمار که از طریق مسیرهای بخش مجازی مدیریت شدند. بیماران واجد شرایط حداقل پنج روز مراقبت بستری یا بخش مجازی دریافت کرده و تشخیص‌های پزشکی نسبتاً مشابهی داشتند. بیماران با بیماری حاد شدید یا تهدیدکننده حیات، افرادی که توانایی مشارکت نداشتند و کسانی که موانع ارتباطی مانع تکمیل ابزارهای ارزیابی می‌شد، حذف شدند. سن پایه، جنسیت، تشخیص اولیه و ویژگی‌های Clinical Frailty Scale (CFS) به صورت توصیفی بین گروه‌ها مقایسه شد. علائم افسردگی با استفاده از مقیاس افسردگی سالمندان ۱۵ ماده‌ای (GDS-15) و خلق خودارزیابی‌شده با استفاده از مقیاس خلق پنج‌درجه‌ای ارزیابی شد. مقایسه‌های اکتشافی بدون تعدیل بین گروهی برای برخی پیامدهای سطح بیمار انجام شد. نتایج: بیماران بستری در بیمارستان بار بیشتری از علائم افسردگی نسبت به بیماران بخش مجازی نشان دادند. نمره GDS-15 برابر یا بیشتر از ۵ در ۳۶ نفر (۷۲٪) از بیماران بستری در بیمارستان در مقایسه با ۱۵ نفر (۳۰٪) از بیماران بخش مجازی ثبت شد که معادل نسبت شانس تعدیل‌نشده ۶٫۰۰ (۹۵٪ CI، ۲٫۵۳ تا ۱۴٫۲۴؛ آزمون دقیق فیشر p<0.001) بود. خلق خودارزیابی‌شده پایین، که به عنوان نمره ۱ یا ۲ تعریف شد، توسط ۱۹ نفر (۳۸٪) از بیماران بستری در بیمارستان در مقایسه با سه نفر (۶٪) از بیماران بخش مجازی گزارش شد که نسبت شانس تعدیل‌نشده ۹٫۶۰ (۹۵٪ CI، ۲٫۶۲ تا ۳۵٫۲۱؛ آزمون دقیق فیشر p<0.001) را نشان داد. برعکس، نمرات خلق مثبت ۴ یا ۵ توسط ۳۲ نفر (۶۴٪) از بیماران بخش مجازی در مقایسه با ۱۶ نفر (۳۲٪) از بیماران بستری در بیمارستان گزارش شد. توزیع سن پایه و ناتوانی پایه همپوشانی توصیفی قابل توجهی نشان داد، اگرچه برخی تفاوت‌ها در جنسیت و تشخیص اولیه بین گروه‌ها وجود داشت. نتیجه‌گیری: سالمندانی که مراقبت بستری دریافت کردند، بار بیشتری از علائم افسردگی و خلق خودارزیابی‌شده کمتر مثبتی نسبت به کسانی که از طریق خدمات بخش مجازی مدیریت شدند نشان دادند. با این حال، طراحی غیرتصادفی، احتمال سوگیری انتخاب و نبود تعدیل برای عوامل پایه مهم مانند وضعیت شناختی، وضعیت عملکردی، حمایت اجتماعی و سلامت روانی پایه به این معناست که علیت قابل اثبات نیست. بنابراین یافته‌ها باید به عنوان ارتباط بین محیط مراقبت و سلامت روانی تفسیر شوند، نه به عنوان شواهدی مبنی بر اینکه مراقبت بخش مجازی خود موجب بهبود خلق می‌شود. ارزیابی آینده‌نگر بیشتر با استفاده از ارزیابی پایه جامع، تحلیل‌های تعدیل‌شده و پیگیری پس از ترخیص مورد نیاز است. سالمندانی که نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند نیز ممکن است از ارزیابی روتین خلق و اقدامات هدفمند برای حمایت از سلامت روانی بهره‌مند شوند.

Academic stress is a major risk factor for mental health problems among college students. Existing online counseling systems often face three limitations: limited user trust in virtual interactions, insufficient adaptation to academic-stress scenarios, and inconsistent professional quality in single-agent counseling. To address these issues, we developed DHCBT, a digital human counseling system based on a hierarchical CBT multi-agent framework. Coordinated by a meta-agent and specialized expert agents, the framework structures counseling into two stages: establishment of an initial intervention framework and execution of the CBT core process. We evaluated the framework through benchmark testing on CBT-BENCH Level II, response-quality assessment on academic-stress counseling cases, and a controlled user study comparing DHCBT with a text-based chatbot. In benchmark testing, the framework showed strong performance on cognitive distortion and core-belief understanding tasks. In counseling-response evaluation, it outperformed baseline models in safety, adherence to CBT process, problem comprehension, and empathy. In the user study, DHCBT was associated with lower cognitive load and higher social presence, usability, and intention to continue use than the text-based control. These findings provide preliminary evidence that combining a digital human counseling interface with a CBT multi-agent framework is feasible for supporting college students with mild-to-moderate academic stress.

فشار تحصیلی یکی از عوامل خطر اصلی برای مشکلات سلامت روان در میان دانشجویان دانشگاه است. سامانه‌های مشاوره آنلاین موجود اغلب با سه محدودیت مواجه هستند: اعتماد محدود کاربران به تعاملات مجازی، سازگاری ناکافی با سناریوهای فشار تحصیلی، و کیفیت حرفه‌ای ناسازگار در مشاوره تک‌عاملی. برای رفع این مسائل، ما سامانه DHCBT را توسعه دادیم که مبتنی بر چارچوب چندعاملی سلسله‌مراتبی درمان شناختی-رفتاری (CBT) است. این چارچوب با هماهنگی یک فراعامل (meta-agent) و عوامل متخصص (expert agents)، فرایند مشاوره را به دو مرحله تقسیم می‌کند: ایجاد چارچوب اولیه مداخله و اجرای فرایند اصلی CBT. ما این چارچوب را از طریق آزمون معیار در سطح دوم CBT-BENCH، ارزیابی کیفیت پاسخ در موارد مشاوره فشار تحصیلی، و یک مطالعه کنترل‌شده کاربری که DHCBT را با یک چت‌بات متنی مقایسه می‌کند، ارزیابی کردیم. در آزمون معیار، این چارچوب عملکرد قوی‌ای در وظایف درک تحریف‌های شناختی و باورهای هسته‌ای نشان داد. در ارزیابی پاسخ‌های مشاوره‌ای، نسبت به مدل‌های پایه در ایمنی، پایبندی به فرایند CBT، درک مسئله و همدلی برتری داشت. در مطالعه کاربری، DHCBT با بار شناختی کمتر و حضور اجتماعی، قابلیت استفاده و قصد ادامه استفاده بالاتر نسبت به کنترل متنی همراه بود. این یافته‌ها شواهد اولیه‌ای فراهم می‌کند که ترکیب رابط مشاوره انسان دیجیتال با چارچوب چندعاملی CBT برای حمایت از دانشجویان با فشار تحصیلی خفیف تا متوسط امکان‌پذیر است.

Unaccompanied asylum-seeking children (UASC) face significant challenges shaped by forced migration, trauma, legal uncertainty, and systemic barriers in host countries. While education is widely recognised as important for integration, less is known about how educational experiences contribute to UASC wellbeing, safety, belonging, and future opportunities. Drawing on Kohli (2011), the Social Identity Approach to Health (Haslam, Jetten, Postmes, and Haslam 2009; Kёllezi, and Reicher 2012; Herman 1992) trauma recovery theory and human rights framework (UNCRC 1989), this multi-perspective qualitative study explores the role of education in supporting the wellbeing, integration, and success of UASC. The study analysed qualitative interviews with 13 UASC care leavers, 10 foster carers, and 16 education professionals. The analysis identifies four key themes: safety and trust, social connections and belonging, success and resilience and equitable access. The findings highlight that educational establishments can help young people reconstruct ordinary life, and develop psychological stability, social connection, and future opportunities. Simultaneously, exclusionary practices, legal ambiguity, and structural barriers can undermine these processes. The study advances understanding of education as social and institutional contributor to wellbeing, and argues for trauma-informed right-based and inclusive educational practices that support UASC wellbeing and long-term social inclusion.

کودکان پناه‌جوی بدون همراه (UASC) با چالش‌های قابل توجهی مواجه هستند که ناشی از مهاجرت اجباری، تروما، عدم قطعیت حقوقی و موانع نظام‌مند در کشورهای میزبان است. اگرچه آموزش به طور گسترده‌ای به عنوان عاملی مهم برای ادغام اجتماعی شناخته می‌شود، اما کمتر مشخص است که تجربه‌های آموزشی چگونه به بهزیستی، امنیت، احساس تعلق و فرصت‌های آینده UASC کمک می‌کند. با بهره‌گیری از Kohli (2011)، رویکرد هویت اجتماعی به سلامت (Haslam، Jetten، Postmes و Haslam 2009؛ Kёllezi و Reicher 2012؛ Herman 1992)، نظریه بهبود تروما و چارچوب حقوق بشر (UNCRC 1989)، این پژوهش کیفی چند‌دیدگاهی نقش آموزش را در حمایت از بهزیستی، ادغام و موفقیت UASC بررسی می‌کند. این مطالعه مصاحبه‌های کیفی با ۱۳ فرد ترک‌کننده مراقبت UASC، ۱۰ سرپرست خانوادگی و ۱۶ متخصص آموزشی را تحلیل کرده است. تحلیل داده‌ها چهار مضمون کلیدی را شناسایی می‌کند: امنیت و اعتماد، ارتباطات اجتماعی و احساس تعلق، موفقیت و تاب‌آوری و دسترسی عادلانه. یافته‌ها نشان می‌دهد که نهادهای آموزشی می‌توانند به جوانان کمک کنند تا زندگی عادی خود را بازسازی کرده و ثبات روان‌شناختی، ارتباط اجتماعی و فرصت‌های آینده را توسعه دهند. همزمان، رویه‌های طردکننده، ابهام حقوقی و موانع ساختاری می‌تواند این فرایندها را تضعیف کند. این پژوهش فهم آموزش را به عنوان عاملی اجتماعی و نهادی در بهزیستی ارتقا می‌دهد و بر لزوم اتخاذ رویکردهای آموزشی مبتنی بر تروما، حقوق‌محور و فراگیر که از بهزیستی و ادغام اجتماعی بلندمدت UASC حمایت می‌کند، تأکید می‌ورزد.

Introduction Reflection constitutes a central component of the knowledge base of the teaching profession; however, in practice it may become routinized and have limited significance for professional learning. Within teacher education, supervision increasingly takes place in digital contexts, raising questions about the conditions required for such supervision to support reflection. In this study, we examine which conditions student teachers describe as significant for reflective processes in digital supervision. Methods The study is based on six focus group interviews with a total of 36 student teachers. The data were analyzed using reflexive thematic analysis. The design gives access to how student teachers perceive these conditions, not to reflection as it unfolded in individual supervision sessions. The theoretical framework draws on e-mentoring as an analytical perspective for understanding how relational, communicative, and technological conditions interact in technology-mediated supervision. Results Our analysis identified three main themes: structured and technology-supported reflection; relationships, dialogue, and perceived presence; and structural conditions, competence, and enactment. Student teachers described digital supervision as supporting reflection when it is clearly structured, grounded in concrete experiences, and supported by tools that make students' thinking visible and elaborated over time. The possibility of storing and revisiting feedback was experienced as particularly important for sustained reflective development. Relational conditions were also described as consequential, as accessibility, responsiveness, and personalized feedback may strengthen trust and participation, while limited access to non-verbal cues and disrupted conversational flow may constrain reflective processes. Technological and organizational conditions were described as further shaping supervision, with flexibility and accessibility perceived as beneficial, whereas technical challenges, unclear expectations, and varying levels of digital competence may reduce the potential for reflection. Discussion Drawing on student teachers' reported experiences, we argue that the conditions for reflection in digital supervision emerge through the interplay of pedagogical, relational, technological, and organizational factors, and depend on more than technological access alone.

مقدمه: تأمل یکی از اجزای مرکزی بنیان دانشی حرفه معلمی به‌شمار می‌رود؛ با این حال، در عمل ممکن است به امری عادی و کم‌اهمیت برای یادگیری حرفه‌ای تبدیل شود. در آموزش معلمان، نظارت به‌طور فزاینده‌ای در بسترهای دیجیتال صورت می‌گیرد که این امر پرسش‌هایی را درباره شرایط لازم برای حمایت از تأمل در چنین نظارتی مطرح می‌کند. در این پژوهش، شرایطی که دانشجومعلمان به‌عنوان عوامل مهم برای فرایندهای تأملی در نظارت دیجیتال توصیف می‌کنند، مورد بررسی قرار گرفته است. روش‌ها: این مطالعه مبتنی بر شش مصاحبه گروهی متمرکز با مجموعاً ۳۶ دانشجومعلم است. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. این طراحی امکان دسترسی به ادراک دانشجومعلمان از این شرایط را فراهم می‌کند، نه خود فرایند تأمل همان‌گونه که در جلسات نظارت فردی رخ داده است. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای e-mentoring به‌عنوان یک دیدگاه تحلیلی برای فهم چگونگی تعامل شرایط ارتباطی، تعاملی و فناورانه در نظارت مبتنی بر فناوری استوار است. یافته‌ها: تحلیل ما سه تم اصلی را شناسایی کرد: تأمل ساختاریافته و پشتیبانی‌شده با فناوری؛ روابط، گفت‌وگو و حضور ادراک‌شده؛ و شرایط ساختاری، شایستگی و اجرا. دانشجومعلمان نظارت دیجیتال را زمانی پشتیبان تأمل می‌دانستند که ساختاریافته، مبتنی بر تجارب عینی و با ابزارهایی همراه باشد که تفکر دانشجویان را قابل مشاهده و در طول زمان بسط دهد. امکان ذخیره و بازبینی بازخورد به‌عنوان عاملی بسیار مهم برای توسعه تأملی پایدار تجربه شد. شرایط ارتباطی نیز تعیین‌کننده توصیف شد، به‌گونه‌ای که دسترسی‌پذیری، پاسخگویی و بازخورد شخصی می‌تواند اعتماد و مشارکت را تقویت کند، در حالی که دسترسی محدود به نشانه‌های غیرکلامی و اختلال در جریان گفت‌وگو ممکن است فرایندهای تأملی را محدود سازد. شرایط فناورانه و سازمانی نیز به‌عنوان عوامل شکل‌دهنده نظارت توصیف شدند، به‌طوری که انعطاف‌پذیری و دسترسی‌پذیری سودمند تلقی شد، اما چالش‌های فنی، انتظارات نامشخص و سطوح متفاوت شایستگی دیجیتال می‌تواند پتانسیل تأمل را کاهش دهد. بحث: با استناد به تجارب گزارش‌شده دانشجومعلمان، استدلال می‌شود که شرایط تأمل در نظارت دیجیتال از طریق تعامل عوامل آموزشی، ارتباطی، فناورانه و سازمانی پدید می‌آید و صرفاً به دسترسی فناورانه محدود نمی‌شود.

Background Mental health challenges among university students have intensified globally, with rising anxiety and social isolation reported across diverse educational contexts. These trends demand innovative, accessible, and non-stigmatizing approaches that complement traditional clinical services. This study examined whether participation in Rock “n” Roll Dancesport (Jive and Cha-Cha) was prospectively associated with improvements in self-efficacy, anxiety symptoms, and heart rate variability (HRV) among Chinese university students over 6 months. Methods A three-wave longitudinal mixed-methods design was employed. Quantitative assessments were conducted at baseline (T1, n = 152), 3 months (T2, n = 136), and 6 months (T3, n = 131). Measures included the General Self-Efficacy Scale (GSES), Social Self-Efficacy Scale (SSES), GAD-7 for anxiety symptoms, and resting HRV. Linear mixed-effects models examined the effects of time, baseline dance frequency group (high: ≥3 sessions/week vs. low: 1–2 sessions/week), and their interaction on each outcome, controlling for age, gender, and academic year. Semi-structured interviews ( n = 32) and 50 + hours of observation explored participants’ lived experiences. Results Mixed-effects models revealed significant main effects of frequency group across all outcomes: high-frequency participants showed higher GSES ( β = 3.60, p < 0.001), higher SSES ( β = 8.62, p < 0.001), lower GAD-7 ( β = −2.80, p < 0.001), and higher HRV ( β = 7.64 ms, p < 0.001). Significant Time × Frequency Group interactions indicated that high-frequency participants showed greater improvements over 6 months in SSES (T2: β = 2.40, p = 0.001; T3: β = 2.37, p = 0.001), GSES (T3: β = 0.99, p = 0.007), and HRV (T3: β = 3.10, p = 0.004). Qualitative analysis identified four interconnected experiential themes: rhythmic entrainment as affective catalyst, embodied mastery as a source of self-efficacy, synchronized partnership as a context for trust, and meaning-making as narrative integration. Conclusion More frequent Rock “n” Roll Dancesport participation was prospectively associated with improvements in self-efficacy, anxiety symptoms, and HRV over 6 months. The convergence of quantitative trajectories and qualitative narratives supports a directional interpretation consistent with participation temporally preceding psychological gains, while acknowledging that self-selection and reciprocal effects remain plausible. These findings suggest that structured, arts-based physical activities may serve as promising, non-stigmatizing contexts for resource-building among university students.

زمینه: چالش‌های سلامت روان در میان دانشجویان دانشگاه‌ها در سراسر جهان شدت یافته است و افزایش اضطراب و انزوای اجتماعی در بسترهای آموزشی متنوع گزارش شده است. این روندها نیازمند رویکردهای نوآورانه، در دسترس و غیرانگ‌زننده‌ای است که خدمات بالینی سنتی را تکمیل کنند. این مطالعه بررسی کرد که آیا مشارکت در Rock “n” Roll Dancesport (Jive و Cha-Cha) به طور پیش‌بینانه با بهبود خودکارآمدی، علائم اضطراب و تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) در دانشجویان دانشگاه‌های چین طی ۶ ماه ارتباط دارد یا خیر. روش‌ها: یک طرح طولی سه‌موجی با روش‌های ترکیبی به کار گرفته شد. ارزیابی‌های کمی در آغاز مطالعه (T1، n = 152)، سه ماه (T2، n = 136) و شش ماه (T3، n = 131) انجام شد. ابزارها شامل مقیاس خودکارآمدی عمومی (GSES)، مقیاس خودکارآمدی اجتماعی (SSES)، GAD-7 برای علائم اضطراب و HRV در حالت استراحت بود. مدل‌های خطی اثرات ترکیبی، اثرات زمان، گروه فراوانی رقص در آغاز مطالعه (زیاد: ≥۳ جلسه/هفته در مقابل کم: ۱–۲ جلسه/هفته) و تعامل آن‌ها را بر هر پیامد، با کنترل سن، جنسیت و سال تحصیلی بررسی کردند. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n = 32) و بیش از ۵۰ ساعت مشاهده، تجارب زیسته شرکت‌کنندگان را کاوش کرد. نتایج: مدل‌های اثرات ترکیبی، اثرات اصلی معناداری از گروه فراوانی در همه پیامدها نشان دادند: شرکت‌کنندگان با فراوانی بالا، GSES بالاتر (β = 3.60, p < 0.001)، SSES بالاتر (β = 8.62, p < 0.001)، GAD-7 پایین‌تر (β = −2.80, p < 0.001) و HRV بالاتر (β = 7.64 ms, p < 0.001) داشتند. تعاملات معنادار زمان × گروه فراوانی نشان داد که شرکت‌کنندگان با فراوانی بالا، بهبودهای بیشتری طی ۶ ماه در SSES (T2: β = 2.40, p = 0.001؛ T3: β = 2.37, p = 0.001)، GSES (T3: β = 0.99, p = 0.007) و HRV (T3: β = 3.10, p = 0.004) داشتند. تحلیل کیفی چهار مضمون تجربی به‌هم‌پیوسته را شناسایی کرد: هم‌زمانی ریتمیک به عنوان کاتالیزور عاطفی، تسلط تجسم‌یافته به عنوان منبع خودکارآمدی، مشارکت همزمان به عنوان زمینه‌ای برای اعتماد و معناپردازی به عنوان یکپارچه‌سازی روایتی. نتیجه‌گیری: مشارکت بیشتر در Rock “n” Roll Dancesport به طور پیش‌بینانه با بهبود خودکارآمدی، علائم اضطراب و HRV طی ۶ ماه ارتباط داشت. همگرایی مسیرهای کمی و روایت‌های کیفی از تفسیر جهت‌دار مطابق با تقدم زمانی مشارکت نسبت به دستاوردهای روان‌شناختی حمایت می‌کند، در حالی که امکان انتخاب خودخواسته و اثرات متقابل نیز محتمل باقی می‌ماند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که فعالیت‌های بدنی ساختاریافته مبتنی بر هنر می‌تواند زمینه‌ای امیدبخش و غیرانگ‌زننده برای تقویت منابع در میان دانشجویان دانشگاه باشد.

This study examines how Finnish teachers construct values of responsible citizenship in their pedagogical practices. This qualitative case study involved six teachers from early childhood and primary education in Finland and usedsemi‑structured interviews. The data were analysed thematically, focusing on how teachers narrated responsibility in everyday routines, family–school partnerships, and references to civic institutions. The analysis identified seven interrelated strategies: encouraging self‑reliance, organising collective responsibility, promoting ethical awareness, assigning practical life tasks, facilitating work‑life orientation, modelling civic trust, and collaborating with families. These strategies show that responsibility is constructed through interaction, narrative, and institutional trust, as teachers integrate citizenship values in everyday routines, ethical framings, and examples drawn from Finland. Responsibility is thereby performed as both a personal practice and a civic virtue anchored in public institutions. The study advances global debates on citizenship education and social constructionism by illustrating how responsible citizenship is cultivated as a lived practice that links everyday school life to wider social, economic, and ecological orders. Because this study mainly focuses on teachers’ views, future research should include students’ perspectives, compare contexts, and track change over time to understand how ideas about responsibility develop across diverse educational and cultural settings.

این مطالعه به بررسی چگونگی ساخت ارزش‌های شهروندی مسئولانه توسط معلمان فنلاندی در شیوه‌های آموزشی آن‌ها می‌پردازد. این پژوهش کیفی موردی با مشارکت شش معلم از آموزش دوران کودکی و ابتدایی در فنلاند و با استفاده از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته انجام شده است. داده‌ها به صورت مضمون‌محور تحلیل شدند و تمرکز بر نحوه روایت مسئولیت توسط معلمان در روال‌های روزمره، مشارکت خانواده و مدرسه و ارجاعات به نهادهای مدنی بود. تحلیل، هفت راهبرد مرتبط را شناسایی کرد: تشویق به خوداتکایی، سازماندهی مسئولیت جمعی، ترویج آگاهی اخلاقی، واگذاری وظایف عملی زندگی، تسهیل جهت‌گیری به سوی کار و زندگی، الگوسازی اعتماد مدنی و همکاری با خانواده‌ها. این راهبردها نشان می‌دهند که مسئولیت از طریق تعامل، روایت و اعتماد نهادی ساخته می‌شود، زیرا معلمان ارزش‌های شهروندی را در روال‌های روزمره، چارچوب‌های اخلاقی و نمونه‌هایی برگرفته از فنلاند ادغام می‌کنند. بدین ترتیب، مسئولیت هم به عنوان یک کنش فردی و هم به عنوان یک فضیلت مدنی ریشه‌دار در نهادهای عمومی اجرا می‌شود. این مطالعه با نشان دادن چگونگی پرورش شهروندی مسئولانه به عنوان یک کنش زیسته که زندگی روزمره مدرسه را به نظم‌های اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی گسترده‌تر پیوند می‌دهد، به مباحث جهانی آموزش شهروندی و ساخت‌گرایی اجتماعی کمک می‌کند. از آنجا که این مطالعه عمدتاً بر دیدگاه معلمان تمرکز دارد، پژوهش‌های آینده باید دیدگاه دانش‌آموزان را نیز دربر گیرد، زمینه‌ها را مقایسه کند و تغییرات را در طول زمان پیگیری نماید تا درک بهتری از چگونگی تحول ایده‌های مسئولیت در بسترهای آموزشی و فرهنگی متنوع حاصل شود.

The article examines the rising incidence of corruption and apathetic behaviour among public officials in Indonesia, indicating a moral crisis in state governance. This condition reflects the weak implementation of Pancasila’s core values—particularly integrity and empathy—within bureaucratic practices and public leadership. The study aims to analyse the relevance of the values of integrity and empathy embedded in Pancasila's principles as a moral foundation for preventing corruption and for developing ethical public officials. This research uses a qualitative, descriptive-analytical approach, drawing on library research and content analysis of scholarly literature, official documents, and secondary data from credible sources. The analytical framework draws upon the theory of public integrity, empathic leadership, and ethical leadership theory. The findings indicate that the values of integrity and empathy in Pancasila serve a strategic function as catalysts for reconstructing the relationship between citizens and state administrators. Integrity promotes honesty, accountability, and fairness in decision-making, while empathy strengthens public officials’ social and moral sensitivity to societal conditions. Implementing these values can reinforce the moral legitimacy of governance and foster greater public trust in state institutions.

این مقاله به بررسی افزایش موارد فساد و رفتارهای بی‌تفاوت در میان مقامات دولتی اندونزی می‌پردازد که نشان‌دهنده بحران اخلاقی در حکمرانی دولتی است. این وضعیت بازتاب‌دهنده اجرای ضعیف ارزش‌های بنیادی پانچاسیلا، به‌ویژه درستکاری و همدلی، در رویه‌های بوروکراتیک و رهبری عمومی است. هدف این مطالعه تحلیل اهمیت ارزش‌های درستکاری و همدلی نهفته در اصول پانچاسیلا به‌عنوان بنیان اخلاقی برای پیشگیری از فساد و توسعه مقامات دولتی اخلاق‌مدار است. این پژوهش با رویکرد کیفی و توصیفی-تحلیلی انجام شده و مبتنی بر پژوهش کتابخانه‌ای و تحلیل محتوای متون علمی، اسناد رسمی و داده‌های ثانویه از منابع معتبر است. چارچوب تحلیلی پژوهش بر نظریه درستکاری عمومی، رهبری همدلانه و نظریه رهبری اخلاقی استوار است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزش‌های درستکاری و همدلی در پانچاسیلا نقش راهبردی به‌عنوان محرک بازسازی رابطه میان شهروندان و مدیران دولتی ایفا می‌کنند. درستکاری موجب ارتقای صداقت، پاسخگویی و انصاف در تصمیم‌گیری می‌شود و همدلی حساسیت اجتماعی و اخلاقی مقامات دولتی نسبت به شرایط جامعه را تقویت می‌کند. اجرای این ارزش‌ها می‌تواند مشروعیت اخلاقی حکمرانی را تقویت کرده و اعتماد عمومی به نهادهای دولتی را افزایش دهد.

This study investigates principal leadership strategies in developing Professional Learning Community (PLC) culture in public elementary schools in Banten Province, Indonesia. The research addresses the increasing demand for collaborative professional learning in schools while many public elementary schools have not yet successfully implemented PLC practices. The study aims to analyze leadership strategies, supporting and inhibiting factors, teacher responses, the impact of PLC implementation, and the causes of unsuccessful PLC adoption in several schools. This research employed a qualitative approach with a multiple case study design involving ten public elementary schools across regencies and municipalities in Banten Province. Data were collected through in-depth interviews, participatory observations, and document analysis involving principals and teachers as key participants. Data were analyzed using interactive qualitative analysis, thematic analysis, and NVivo 14 to strengthen coding, categorization, and cross-case interpretation. Trustworthiness was ensured through triangulation, member checking, peer debriefing, and audit trail procedures. The findings reveal that principal leadership plays a central role in shaping sustainable PLC culture through transformational and collaborative leadership practices. Successful schools demonstrated strong vision alignment, collective professional learning, reflective dialogue, and reduced teacher isolation. PLC implementation strengthened teacher professionalism, collective efficacy, and instructional quality. However, administrative burdens, limited time, teacher resistance, and inadequate conceptual understanding of PLC among some principals became major barriers to implementation. Technology functioned as a supporting tool but could not substitute relational trust and collaborative culture. The study concludes that sustainable PLC development requires instructional leadership, organizational trust, structural policy support, and systematic principal professional development to strengthen collaborative learning culture in Indonesian public elementary schools.

این پژوهش به بررسی راهبردهای رهبری مدیران در توسعه فرهنگ جامعه یادگیری حرفه‌ای (PLC) در مدارس ابتدایی دولتی استان بانتن اندونزی می‌پردازد. این تحقیق به نیاز فزاینده برای یادگیری حرفه‌ای مشارکتی در مدارس می‌پردازد، در حالی که بسیاری از مدارس ابتدایی دولتی هنوز موفق به اجرای مؤثر رویه‌های PLC نشده‌اند. هدف پژوهش، تحلیل راهبردهای رهبری، عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده، واکنش معلمان، تأثیر اجرای PLC و علل عدم موفقیت در پذیرش PLC در برخی مدارس است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی چندگانه در ده مدرسه ابتدایی دولتی در شهرستان‌ها و شهرهای استان بانتن انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده مشارکتی و تحلیل اسناد با مشارکت مدیران و معلمان به عنوان مشارکت‌کنندگان کلیدی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل تعاملی کیفی، تحلیل تماتیک و نرم‌افزار NVivo 14 به منظور تقویت کدگذاری، دسته‌بندی و تفسیر بین‌موردی صورت گرفت. اعتبار یافته‌ها از طریق مثلث‌سازی، بازبینی اعضا، بحث با همتایان و پیگیری حسابرسی تضمین شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری مدیران نقش محوری در شکل‌دهی فرهنگ پایدار PLC از طریق شیوه‌های رهبری تحول‌آفرین و مشارکتی ایفا می‌کند. مدارس موفق دارای همسویی قوی چشم‌انداز، یادگیری حرفه‌ای جمعی، گفت‌وگوی تأملی و کاهش انزوای معلمان بودند. اجرای PLC موجب تقویت حرفه‌ای‌گری معلمان، اثربخشی جمعی و کیفیت تدریس شد. با این حال، بار اداری، محدودیت زمانی، مقاومت معلمان و درک مفهومی ناکافی برخی مدیران از PLC به عنوان موانع اصلی اجرای آن شناسایی شد. فناوری به عنوان ابزار حمایتی عمل کرد اما نتوانست جایگزین اعتماد رابطه‌ای و فرهنگ مشارکتی شود. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که توسعه پایدار PLC مستلزم رهبری آموزشی، اعتماد سازمانی، حمایت ساختاری سیاستی و توسعه حرفه‌ای نظام‌مند مدیران برای تقویت فرهنگ یادگیری مشارکتی در مدارس ابتدایی دولتی اندونزی است.

The preschool period is a critical time for developing emotional regulation and problem-solving skills. Children frequently encounter various stressors such as separation anxiety, peer bullying, and sibling rivalry, which require effective coping mechanisms. Parental support is crucial in developing children’s problem-solving skills. Children’s literature is an important resource in showing children the problems they may encounter and how to cope with them. This study aims to examine how the role of the family in children’s problem-solving processes is represented in illustrated children’s books and to identify the forms of support portrayed by family members within these narratives. The study was designed as a qualitative document analysis employing purposive criterion sampling to examine selected picturebooks as cultural products. Purposive sampling was used in the research. Ten illustrated books selected for this study were examined through content analysis. As a result of the analysis, the forms of parental participation in the process of developing children’s problem-solving skills in the books were categorized under the dimensions of “metaphorical concretization and cognitive guidance,” “metaphorical concretization and cognitive guidance,” “democratic participation and joint decision-making” and “play, role-playing, and creating a safe rehearsal space.” In the 10 works examined, parents participated in the problem solving process; They have “metaphorically concretized abstract concepts and Cognitive Guidance” “transformed social crises into safe rehearsals by gamifying them,” “exhibited participatory attitudes that encourage democratic participation in decision making processes,” and established an “unshakeable climate of trust through the emotional validation and reassurance strategy” they offered. The findings show that in children’s literature, the family is not merely a figurehead, but is positioned as an “external regulator” that helps children develop coping strategies for dealing with problems.

دوره پیش‌دبستانی، زمان حساسی برای رشد تنظیم هیجانی و مهارت‌های حل مسئله است. کودکان اغلب با استرسورهای مختلفی مانند اضطراب جدایی، زورگویی همسالان و رقابت خواهر و برادری مواجه می‌شوند که نیازمند سازوکارهای مقابله‌ای مؤثر هستند. حمایت والدین در رشد مهارت‌های حل مسئله کودکان نقش حیاتی دارد. ادبیات کودک منبع مهمی برای نشان دادن مشکلات احتمالی پیش روی کودکان و نحوه مقابله با آن‌هاست. هدف این پژوهش بررسی نحوه بازنمایی نقش خانواده در فرایندهای حل مسئله کودکان در کتاب‌های مصور کودکان و شناسایی اشکال حمایت ارائه‌شده توسط اعضای خانواده در این روایت‌ها است. این مطالعه به صورت تحلیل اسنادی کیفی با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند مبتنی بر معیار برای بررسی کتاب‌های مصور منتخب به عنوان محصولات فرهنگی طراحی شده است. در پژوهش از نمونه‌گیری هدفمند استفاده شد. ده کتاب مصور منتخب برای این مطالعه از طریق تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند. بر اساس نتایج تحلیل، اشکال مشارکت والدین در فرایند رشد مهارت‌های حل مسئله کودکان در کتاب‌ها در ابعاد «عینیت‌بخشی استعاری و راهنمایی شناختی»، «مشارکت دموکراتیک و تصمیم‌گیری مشترک» و «بازی، ایفای نقش و ایجاد فضای تمرین امن» دسته‌بندی شدند. در ده اثر بررسی‌شده، والدین در فرایند حل مسئله مشارکت داشته‌اند؛ آن‌ها «مفاهیم انتزاعی را به صورت استعاری عینیت‌بخشی و راهنمایی شناختی ارائه کرده‌اند»، «بحران‌های اجتماعی را با بازی‌سازی به تمرین‌های امن تبدیل کرده‌اند»، «نگرش‌های مشارکتی تشویق‌کننده مشارکت دموکراتیک در فرایندهای تصمیم‌گیری نشان داده‌اند» و با راهبرد «اعتباربخشی هیجانی و اطمینان‌بخشی» فضای اعتماد تزلزل‌ناپذیری ایجاد کرده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که در ادبیات کودک، خانواده صرفاً یک نماد نیست، بلکه به عنوان «تنظیم‌گر بیرونی» جایگاه دارد که به کودکان در توسعه راهبردهای مقابله‌ای برای مواجهه با مشکلات کمک می‌کند.

This study examined the extent to which public school principals in Zarqa Governorate practice faith-based leadership and explored its relationship with the effectiveness of educational decision-making from teachers’ perspectives. The study adopted a descriptive correlational design. Data were collected using a questionnaire developed to measure two main constructs: faith-based leadership practices and the effectiveness of educational decision-making. The sample consisted of 628 male and female teachers from public schools in the First Zarqa Education Directorate, selected using simple random sampling. The findings showed that teachers perceived principals’ practice of faith-based leadership to be moderate. The results also indicated that the effectiveness of educational decision-making in public schools was perceived to be moderate. In addition, a positive correlation was found between principals’ faith-based leadership practices and the effectiveness of educational decision-making. These findings suggest that leadership practices grounded in ethical values, trust, responsibility, and shared purpose may contribute to improving decision-making processes in schools. The study recommends strengthening value-based leadership practices among school principals, particularly those related to consultation, fairness, accountability, participation, and moral responsibility in educational decision-making.

این پژوهش به بررسی میزان به‌کارگیری رهبری مبتنی بر ایمان توسط مدیران مدارس دولتی در استان زرقاء و نیز رابطه آن با اثربخشی تصمیم‌گیری آموزشی از دیدگاه معلمان پرداخت. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ای که برای سنجش دو سازه اصلی، یعنی شیوه‌های رهبری مبتنی بر ایمان و اثربخشی تصمیم‌گیری آموزشی، تدوین شده بود، گردآوری شد. نمونه پژوهش شامل ۶۲۸ معلم زن و مرد از مدارس دولتی اداره آموزش و پرورش منطقه اول زرقاء بود که به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. یافته‌ها نشان داد که معلمان، میزان به‌کارگیری رهبری مبتنی بر ایمان توسط مدیران را در حد متوسط ارزیابی کردند. همچنین نتایج نشان داد اثربخشی تصمیم‌گیری آموزشی در مدارس دولتی نیز در سطح متوسط ادراک شده است. افزون بر این، بین شیوه‌های رهبری مبتنی بر ایمان مدیران و اثربخشی تصمیم‌گیری آموزشی، همبستگی مثبت وجود داشت. این یافته‌ها حاکی از آن است که شیوه‌های رهبری مبتنی بر ارزش‌های اخلاقی، اعتماد، مسئولیت‌پذیری و هدف مشترک می‌تواند به بهبود فرآیندهای تصمیم‌گیری در مدارس کمک کند. پژوهش توصیه می‌کند که شیوه‌های رهبری مبتنی بر ارزش‌ها، به‌ویژه موارد مرتبط با مشورت، انصاف، پاسخگویی، مشارکت و مسئولیت اخلاقی در تصمیم‌گیری آموزشی، در میان مدیران مدارس تقویت شود.

Objective There is currently no clinical interview to assess exposure to potentially morally injurious experiences (PMIEs) and moral injury, the potential clinical outcome associated with PMIEs. To enable a person-centered assessment of PMIEs and moral injury in military veterans, we developed a structured, non-diagnostic clinical interview to support descriptive assessment, case conceptualization, and treatment planning, and conducted an initial evaluation of its feasibility, acceptability, and clinical utility. Method The Clinical Interview for Moral Injury—Military Version (CIMI-M) was developed through an iterative, stakeholder-informed process. Questions from existing moral injury instruments were selected, adapted and supplemented to create an interview with a descriptive, theory-driven approach. Clinicians (N = 7) and military veterans (N = 8) at two Dutch trauma centers who conducted the CIMI-M were interviewed and completed questionnaires assessing the CIMI-M’s feasibility, acceptability, and clinical utility. Interviews were analyzed using the General Inductive Approach for qualitative evaluation data. Results Mean evaluation scores were 7.63 for veterans and 8.41 for clinicians (10-point scale). Qualitative analysis of interview transcripts revealed that the CIMI-M helped veterans share their experiences, while clinicians found it valuable for fostering trust and planning treatment. Both groups agreed that the CIMI-M generated insightful content about PMIEs and moral injury. Based on feedback, several interview questions were revised or added. Conclusions We found preliminary evidence that the CIMI-M is a feasible, acceptable, and clinically useful descriptive interview. It offers a potentially valuable treatment-planning tool that complements paper-and-pencil approaches that assess PMIEs and moral injury. Further evaluation, including in non-veteran populations, is needed.

هدف: در حال حاضر هیچ مصاحبه بالینی برای ارزیابی مواجهه با تجارب بالقوه آسیب‌رسان اخلاقی (PMIEs) و آسیب اخلاقی، که پیامد بالینی احتمالی مرتبط با PMIEs است، وجود ندارد. به منظور فراهم‌کردن ارزیابی مبتنی بر فرد از PMIEs و آسیب اخلاقی در کهنه‌سربازان نظامی، یک مصاحبه بالینی ساختاریافته و غیرتشخیصی توسعه داده شد تا از ارزیابی توصیفی، مفهوم‌سازی مورد و برنامه‌ریزی درمان حمایت کند و ارزیابی اولیه‌ای از امکان‌سنجی، مقبولیت و سودمندی بالینی آن انجام شد. روش: مصاحبه بالینی آسیب اخلاقی ـ نسخه نظامی (CIMI-M) از طریق فرایندی تکرارشونده و مبتنی بر ذینفعان توسعه یافت. پرسش‌هایی از ابزارهای موجود آسیب اخلاقی انتخاب، تطبیق و تکمیل شد تا مصاحبه‌ای با رویکرد توصیفی و مبتنی بر نظریه ایجاد شود. درمانگران (N = 7) و کهنه‌سربازان نظامی (N = 8) در دو مرکز تروما در هلند که CIMI-M را اجرا کردند، مورد مصاحبه قرار گرفتند و پرسشنامه‌هایی را برای ارزیابی امکان‌سنجی، مقبولیت و سودمندی بالینی CIMI-M تکمیل کردند. مصاحبه‌ها با استفاده از رویکرد استقرایی عمومی برای داده‌های ارزیابی کیفی تحلیل شد. نتایج: میانگین نمرات ارزیابی برای کهنه‌سربازان 7.63 و برای درمانگران 8.41 (در مقیاس 10 امتیازی) بود. تحلیل کیفی متن مصاحبه‌ها نشان داد که CIMI-M به کهنه‌سربازان در به‌اشتراک‌گذاری تجارب‌شان کمک کرد، در حالی که درمانگران آن را برای ایجاد اعتماد و برنامه‌ریزی درمان ارزشمند یافتند. هر دو گروه توافق داشتند که CIMI-M محتوای بینش‌بخشی درباره PMIEs و آسیب اخلاقی ایجاد می‌کند. بر اساس بازخوردها، چندین پرسش مصاحبه بازنگری یا اضافه شد. نتیجه‌گیری: شواهد اولیه نشان می‌دهد که CIMI-M یک مصاحبه توصیفی امکان‌پذیر، مقبول و سودمند از نظر بالینی است. این ابزار می‌تواند به عنوان ابزاری ارزشمند برای برنامه‌ریزی درمان که رویکردهای کاغذ و قلمی ارزیابی PMIEs و آسیب اخلاقی را تکمیل می‌کند، مورد استفاده قرار گیرد. ارزیابی‌های بیشتر، از جمله در جمعیت‌های غیرنظامی، مورد نیاز است.

This research explores perceptions of online gambling expressed in comments on the “BET” documentary on YouTube. It examines how these perceptions relate to social decay, identifies potential risks, and proposes solutions. This qualitative study analyses user comments posted on YouTube following the release of the “BET” documentary. A total of 4,120 comments were collected using MAXQDA, of which 2,873 were included in the analysis. An inductive coding process was used to identify themes emerging from the comments, and intercoder agreement was calculated at 81.5%. The findings indicate that commenters associate online gambling with social decay through interconnected themes of erosion of trust, the gambling cycle, institutional and normative gaps, digital cultural hybridisation, identity fragmentation and digital self, and situational and instrumental morality. The findings also reflect concerns regarding financial losses, loss of social status, changes in social norms, and potential risks to younger generations. The study recommends strengthening preventive and regulatory measures, including digital financial monitoring, safeguards and transaction limits for high-risk gambling-related activities, digital media literacy, and the incorporating future risks associated with online gambling into the strategic documents of public institutions and organisations.

این پژوهش به بررسی ادراکات مرتبط با قمار آنلاین که در نظرات کاربران درباره مستند «BET» در یوتیوب بیان شده‌اند، می‌پردازد. این مطالعه نحوه ارتباط این ادراکات با فروپاشی اجتماعی را بررسی کرده، خطرات بالقوه را شناسایی نموده و راهکارهایی را پیشنهاد می‌دهد. این مطالعه کیفی، نظرات کاربران منتشرشده در یوتیوب پس از انتشار مستند «BET» را تحلیل می‌کند. در مجموع ۴٬۱۲۰ نظر با استفاده از نرم‌افزار MAXQDA گردآوری شد که از این میان ۲٬۸۷۳ نظر در تحلیل وارد شدند. فرایند کدگذاری استقرایی برای شناسایی مضامین برآمده از نظرات به کار گرفته شد و میزان توافق میان کدگذاران ۸۱٫۵٪ محاسبه گردید. یافته‌ها نشان می‌دهند که کاربران، قمار آنلاین را از طریق مضامین به‌هم‌پیوسته‌ای چون فرسایش اعتماد، چرخه قمار، خلأهای نهادی و هنجاری، ترکیب فرهنگی دیجیتال، گسست هویتی و خود دیجیتال، و اخلاق موقعیتی و ابزاری با فروپاشی اجتماعی مرتبط می‌دانند. همچنین یافته‌ها نگرانی‌هایی درباره زیان‌های مالی، از دست دادن جایگاه اجتماعی، تغییر هنجارهای اجتماعی و خطرات بالقوه برای نسل‌های جوان‌تر را منعکس می‌کنند. مطالعه حاضر تقویت اقدامات پیشگیرانه و نظارتی از جمله پایش مالی دیجیتال، تدابیر حفاظتی و تعیین سقف تراکنش برای فعالیت‌های پرخطر مرتبط با قمار، سواد رسانه‌ای دیجیتال و گنجاندن خطرات آینده قمار آنلاین در اسناد راهبردی نهادها و سازمان‌های عمومی را توصیه می‌کند.

Introduction Depression and anxiety remain major, largely unaddressed drivers of disability in low- and middle-income countries (LMICs), where scarce resources and persistent stigma constrain access to care. Scalable solutions are urgently needed. Low-intensity psychological interventions, delivered by trained non-specialists offer a promising pathway to close the treatment gap. This study examines the prospective acceptability of these interventions in Java, Indonesia, an exemplar of an under resourced health system, to guide targeted cultural adaptation and inform optimal implementation. Methods Using a qualitative descriptive design guided by the Theoretical Framework of Acceptability (TFA), we conducted semi-structured interviews (n = 33) with people experiencing anxiety and depression and 21 focus groups with families (n = 34), health workers (n = 36), and community/religious leaders (n = 37) across 12 sites in Java. Data were collected in Bahasa/local languages, transcribed, translated, and analysed using TFA informed Framework Analysis. 5% of translations were independently back-verified. Stakeholder workshops and advisory panels shaped study design and interpretation. Results Low mental health literacy and stigma undermined intervention coherence and affective attitude, with many conflating LIPIs with general counselling. Help-seeking was often delayed until distress became severe, reflecting limited understanding of mental health problems and available support. Despite these challenges, strong perceptions of effectiveness and positive affective attitudes were driven by cultural values of self-reliance and community support. Concerns centered on ethicality, particularlyprivacy risks and fear of social judgment, alongside undercertainty regarding the role of traditional healers and the burden associated with time and workload demands. Trust in lay health workers was high in rural areas but more variable in urban contexts. Conclusion Findings highlight that cultural, structural, and interpersonal factors shape anticipated intervention acceptability. While stigma and low literacy remain barriers, strong perceived need and cultural alignment suggest the potential for promising subsequent uptake. Addressing privacy, role clarity, and logistical burden through tailored adaptations and partnerships is critical. This study offers one of the first theoretically framed qualitative explorations of LIPI acceptability in Southeast Asia, highlighting culturally congruent pathways for subsequent LMIC implementation.

مقدمه: افسردگی و اضطراب همچنان از عوامل اصلی و عمدتاً نادیده‌گرفته‌شده ناتوانی در کشورهای با درآمد پایین و متوسط (LMICs) هستند، جایی که منابع محدود و انگ اجتماعی پایدار، دسترسی به مراقبت را محدود می‌کند. راه‌حل‌های مقیاس‌پذیر به‌شدت مورد نیاز است. مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین که توسط افراد غیرمتخصص آموزش‌دیده ارائه می‌شوند، مسیر امیدوارکننده‌ای برای کاهش فاصله درمانی فراهم می‌کنند. این مطالعه به بررسی پذیرش احتمالی این مداخلات در جاوه، اندونزی، به‌عنوان نمونه‌ای از نظام سلامت کم‌منبع، می‌پردازد تا سازگاری فرهنگی هدفمند و اجرای بهینه را هدایت کند. روش‌ها: با استفاده از طراحی توصیفی کیفی و با راهنمایی چارچوب نظری پذیرش (TFA)، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n = 33) با افراد دارای تجربه اضطراب و افسردگی و ۲۱ گروه متمرکز با خانواده‌ها (n = 34)، کارکنان سلامت (n = 36) و رهبران اجتماعی/مذهبی (n = 37) در ۱۲ سایت در جاوه انجام شد. داده‌ها به زبان باهاسا/زبان‌های محلی جمع‌آوری، رونویسی، ترجمه و با استفاده از تحلیل چارچوب مبتنی بر TFA تحلیل شدند. پنج درصد ترجمه‌ها به طور مستقل بازبینی شدند. کارگاه‌های ذینفعان و پانل‌های مشورتی طراحی و تفسیر مطالعه را شکل دادند. نتایج: سواد پایین سلامت روان و انگ اجتماعی، انسجام مداخله و نگرش عاطفی را تضعیف کرد و بسیاری مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین را با مشاوره عمومی اشتباه می‌گرفتند. جستجوی کمک اغلب تا زمانی که ناراحتی شدید نشود به تعویق می‌افتاد که نشان‌دهنده درک محدود از مشکلات سلامت روان و حمایت‌های موجود بود. با وجود این چالش‌ها، ادراک قوی از اثربخشی و نگرش‌های عاطفی مثبت توسط ارزش‌های فرهنگی اتکاء به خود و حمایت اجتماعی تقویت شد. نگرانی‌ها عمدتاً بر اخلاقی بودن، به‌ویژه خطرات حریم خصوصی و ترس از قضاوت اجتماعی، همراه با عدم قطعیت درباره نقش درمانگران سنتی و بار ناشی از زمان و حجم کار متمرکز بود. اعتماد به کارکنان سلامت غیرمتخصص در مناطق روستایی بالا بود اما در مناطق شهری متغیرتر بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که عوامل فرهنگی، ساختاری و بین‌فردی، پذیرش پیش‌بینی‌شده مداخله را شکل می‌دهند. اگرچه انگ اجتماعی و سواد پایین همچنان موانع هستند، نیاز ادراک‌شده قوی و هم‌سویی فرهنگی، پتانسیل پذیرش بعدی را نشان می‌دهد. پرداختن به مسائل حریم خصوصی، شفافیت نقش‌ها و بار لجستیکی از طریق سازگاری‌های هدفمند و مشارکت‌ها حیاتی است. این مطالعه یکی از نخستین بررسی‌های کیفی مبتنی بر چارچوب نظری درباره پذیرش مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین در جنوب شرق آسیا است که مسیرهای هم‌سوی فرهنگی برای اجرای بعدی در کشورهای با درآمد پایین و متوسط را برجسته می‌کند.

Introduction Generative artificial intelligence (GenAI) is increasingly used by students to obtain explanations, generate ideas, improve written responses and prepare assessment tasks. However, limited evidence exists on how students in open-distance alternative-access programmes experience GenAI in mathematics assessment. Methods This qualitative study examined how 27 Higher Certificate students at a South African open and distance learning institution described the role, benefits and limitations of GenAI while preparing fraction-related portfolio activities. Data were collected via a single open-ended questionnaire item, completed voluntarily after all assessment activities had been submitted. The responses were analysed using reflexive thematic analysis. Results Four overlapping themes were identified: support for understanding and approaching tasks, support for constructing written responses, conditional trust and evaluative engagement, and non-use, resistance and ambiguous engagement. Students reported that GenAI assisted with clarification, examples, organisation, and language, but they also described outputs they perceived as inaccurate, overly general, or insufficiently explained. Ten participants expressed concerns about reliability or described checking, adapting, limiting or rejecting GenAI use, although the study did not verify the quality of these practices. Discussion The findings suggest that the educational value of GenAI is shaped by students' capacity to exercise judgement and retain responsibility for the reasoning represented in their work. Verification is therefore positioned as a potentially important epistemic practice in GenAI-supported mathematics assessment. The study recommends explicit discipline-specific guidance and assessment designs that make students' mathematical reasoning visible.

مقدمه: هوش مصنوعی مولد (GenAI) به طور فزاینده‌ای توسط دانشجویان برای دریافت توضیحات، تولید ایده‌ها، بهبود پاسخ‌های نوشتاری و آماده‌سازی وظایف ارزیابی مورد استفاده قرار می‌گیرد. با این حال، شواهد محدودی درباره تجربه دانشجویان در برنامه‌های دسترسی جایگزین آموزش باز و از راه دور در زمینه استفاده از GenAI در ارزیابی ریاضی وجود دارد. روش‌ها: این مطالعه کیفی به بررسی نحوه توصیف نقش، مزایا و محدودیت‌های GenAI توسط ۲۷ دانشجوی Higher Certificate در یک مؤسسه آموزش باز و از راه دور در آفریقای جنوبی هنگام آماده‌سازی فعالیت‌های پرتفوی مرتبط با کسرها پرداخت. داده‌ها از طریق یک سؤال بازپاسخ در پرسشنامه که به صورت داوطلبانه پس از اتمام تمامی فعالیت‌های ارزیابی تکمیل شد، جمع‌آوری گردید. پاسخ‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج: چهار تم همپوشان شناسایی شد: حمایت برای درک و رویکرد به وظایف، حمایت در ساخت پاسخ‌های نوشتاری، اعتماد مشروط و مشارکت ارزیابانه، و عدم استفاده، مقاومت و مشارکت مبهم. دانشجویان گزارش دادند که GenAI در زمینه شفاف‌سازی، ارائه مثال، سازماندهی و زبان کمک‌کننده بوده است، اما همچنین خروجی‌هایی را توصیف کردند که آن‌ها را نادرست، بیش از حد کلی یا فاقد توضیح کافی می‌دانستند. ده نفر از شرکت‌کنندگان نگرانی‌هایی درباره پایایی ابراز کردند یا به بررسی، تطبیق، محدودسازی یا رد استفاده از GenAI اشاره نمودند، اگرچه این مطالعه کیفیت این اقدامات را تأیید نکرد. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزش آموزشی GenAI توسط توانایی دانشجویان در اعمال قضاوت و حفظ مسئولیت نسبت به استدلال ارائه‌شده در کارشان شکل می‌گیرد. بنابراین، راستی‌آزمایی به عنوان یک عمل معرفتی بالقوه مهم در ارزیابی ریاضی با حمایت GenAI مطرح می‌شود. مطالعه حاضر راهنمایی صریح و خاص رشته و طراحی ارزیابی‌هایی که استدلال ریاضی دانشجویان را آشکار می‌سازد، توصیه می‌کند.

This study analyses successful educational leadership and school improvement in an early years and primary school. It is a case study based on the International Successful School Principalship Project (ISSPP) methodology, it presents a case study of a rural school in Spain. The main objective is to identify leadership strategies and behaviours associated with school success. The findings indicate that successful leadership practices in this school are characterised by a collaborative approach, effective communication between all educational stakeholders, and a clear and shared pedagogical vision, distributed leadership which encourages the participation of the educational community, and the creation of an atmosphere of trust and cooperation. This study highlights the importance of collaborative leadership as a driver of educational improvement. It also emphasises that successful leadership in rural schools is crucial to promoting equitable and democratic education, reducing inequalities, and strengthening social cohesion to ensure meaningful learning opportunities for all students, regardless of their geographical or socio-economic background.

این مطالعه به تحلیل رهبری موفق آموزشی و بهبود مدرسه در یک مدرسه ابتدایی و پیش‌دبستانی می‌پردازد. این پژوهش یک مطالعه موردی مبتنی بر روش‌شناسی پروژه بین‌المللی رهبری موفق مدیران مدارس (ISSPP) است و مطالعه موردی یک مدرسه روستایی در اسپانیا را ارائه می‌دهد. هدف اصلی شناسایی راهبردها و رفتارهای رهبری مرتبط با موفقیت مدرسه است. یافته‌ها نشان می‌دهد که شیوه‌های رهبری موفق در این مدرسه با رویکردی مشارکتی، ارتباط مؤثر میان تمامی ذی‌نفعان آموزشی و چشم‌انداز آموزشی روشن و مشترک، رهبری توزیعی که مشارکت جامعه آموزشی را تشویق می‌کند و ایجاد فضایی مبتنی بر اعتماد و همکاری مشخص می‌شود. این مطالعه بر اهمیت رهبری مشارکتی به عنوان محرک بهبود آموزشی تأکید دارد. همچنین تأکید می‌کند که رهبری موفق در مدارس روستایی برای ارتقای آموزش عادلانه و دموکراتیک، کاهش نابرابری‌ها و تقویت انسجام اجتماعی به منظور تضمین فرصت‌های یادگیری معنادار برای همه دانش‌آموزان، صرف‌نظر از پیشینه جغرافیایی یا اجتماعی‌ـ‌اقتصادی آنان، حیاتی است.

Covert medication (CM) - the surreptitious administration of drugs in food or drink is often framed as a 'moral gamble' and remains a pervasive yet controversial necessity in the care of older people with cognitive impairments. As global populations age and neurodegenerative conditions increase, the clinical reliance on CM has become structurally entrenched. This article evaluates the practice within the legal jurisdiction of England and Wales, specifically through the dual lenses of the Mental Capacity Act 2005 (MCA 2005) and the European Convention on Human Rights (ECHR). It provides an original contribution to the literature by synthesising the clinical application of CM with the statutory duty of candour under Regulation 20, proposing a 'tripartite test' of Imminence, Gravity and Exhaustion to bridge the current regulatory dissonance. It explores the fundamental tension between the clinical duty of beneficence and the patient's right to bodily integrity, specifically addressing the tension between the statutory duty of candour and clinical strategies predicated on concealment. By distinguishing between the physiological risks of overt coercion and the 'quiet deception' of CM, the paper rebuts deontological claims that CM constitutes an irreconcilable violation of rights. Instead, applying a rule-utilitarian framework, it argues that CM is a benevolent necessity when used to prevent certain physiological harm and preserve residual dignity. Furthermore, the article analyses judicial responses, integrating recent precedents such as Re A (2022) and An NHS Trust v XB (2020), to define a framework of necessity required to legitimise the practice. Ultimately, the paper concludes that while CM carries a significant moral and relational cost, it remains an ethically justifiable measure of last resort within a transparent English and Welsh legal architecture that prioritises accountability and consultation over administrative convenience.

تجویز مخفیانه دارو (CM) ـ یعنی تجویز پنهانی دارو در غذا یا نوشیدنی ـ اغلب به عنوان «قمار اخلاقی» مطرح می‌شود و همچنان یک ضرورت فراگیر اما بحث‌برانگیز در مراقبت از سالمندان با اختلالات شناختی باقی مانده است. با افزایش جمعیت سالمندان در جهان و رشد بیماری‌های نورودژنراتیو، اتکای بالینی به CM به‌طور ساختاری تثبیت شده است. این مقاله به ارزیابی این عمل در حوزه قضایی انگلستان و ولز می‌پردازد، به‌ویژه از طریق دو منظر قانون ظرفیت ذهنی ۲۰۰۵ (MCA 2005) و کنوانسیون اروپایی حقوق بشر (ECHR). این مقاله با تلفیق کاربرد بالینی CM با وظیفه قانونی صداقت طبق مقرره ۲۰، سهمی اصیل به ادبیات موضوع ارائه می‌دهد و آزمون سه‌گانه «فوریت، شدت و فرسودگی» را برای رفع ناهماهنگی‌های نظارتی موجود پیشنهاد می‌کند. این مقاله به تنش اساسی میان وظیفه بالینی خیرخواهی و حق بیمار بر تمامیت بدنی می‌پردازد و به‌طور خاص، تضاد میان وظیفه قانونی صداقت و راهبردهای بالینی مبتنی بر پنهان‌کاری را بررسی می‌کند. با تمایز میان خطرات فیزیولوژیک اجبار آشکار و «فریب آرام» CM، مقاله ادعاهای وظیفه‌گرایانه مبنی بر این‌که CM نقض غیرقابل مصالحه حقوق است را رد می‌کند. در عوض، با به‌کارگیری چارچوب فایده‌گرایی قاعده‌محور، استدلال می‌شود که CM در صورت استفاده برای پیشگیری از آسیب فیزیولوژیک قطعی و حفظ کرامت باقی‌مانده، یک ضرورت خیرخواهانه است. افزون بر این، مقاله به تحلیل واکنش‌های قضایی می‌پردازد و با ادغام سوابق اخیر مانند Re A (2022) و An NHS Trust v XB (2020)، چارچوبی از ضرورت را برای مشروعیت‌بخشی به این عمل تعریف می‌کند. در نهایت، مقاله نتیجه می‌گیرد که اگرچه CM هزینه اخلاقی و رابطه‌ای قابل توجهی دارد، اما همچنان یک اقدام اخلاقاً موجه و آخرین راه‌حل در ساختار حقوقی شفاف انگلستان و ولز است که پاسخگویی و مشورت را بر راحتی اداری مقدم می‌داند.

Educational leaders are increasingly expected to communicate and enact innovation within volatile and uncertain conditions. Yet strategic initiatives frequently stall because leaders struggle to articulate new ideas in ways that stakeholders can understand, trust, and meaningfully differentiate from past practice. This study examined how design-based professional learning using scenario planning can build innovation literacy-the communicative, imaginative, and symbolic capacity to describe emerging futures. Using a design-based research methodology, the study examined 161 educational leaders across six leadership groups who participated in a 10-month professional learning series incorporating scenario planning, futures thinking, and iterative design cycles. A graduate student cohort ( n = 11) completed a single adapted scenario-planning activity and provided a comparative case through which to examine the development of scenario literacy and innovation literacy in relation to leadership experience. Data sources included scenario artifacts, participant journals, field notes, session transcripts, and pre- and post-self-assessments. Quantitative data were analyzed descriptively and interpreted alongside qualitative evidence of shifts in participants' language, metaphors, and communicative practices. The triangulated findings indicated that leaders initially lacked scenario literacy and required explicit scaffolding to imagine plausible futures rather than reproduce current realities. As shared understandings of trust, disruption, and innovation developed, participants generated new metaphors, icons, and linguistic structures that enhanced communicative clarity. Participants also reported increased confidence and efficacy in describing innovations to stakeholders. The findings indicate that scenario planning, when embedded within a design-based professional learning structure, can expand educational leaders' communicative repertoires and strengthen system-level sensemaking. The study offers implications for leadership development, professional learning design, and the cultivation of the communicative capacities needed to lead innovation in complex educational environments.

انتظار می‌رود رهبران آموزشی بیش از پیش بتوانند نوآوری را در شرایط ناپایدار و نامطمئن، به‌طور مؤثر ارتباط دهند و اجرا کنند. با این حال، ابتکارات راهبردی اغلب به دلیل ناتوانی رهبران در بیان ایده‌های جدید به گونه‌ای که ذی‌نفعان بتوانند آن‌ها را درک، اعتماد و به طور معناداری از رویه‌های گذشته تمییز دهند، متوقف می‌شود. این پژوهش بررسی کرد که چگونه یادگیری حرفه‌ای مبتنی بر طراحی با استفاده از برنامه‌ریزی سناریو می‌تواند سواد نوآوری—یعنی ظرفیت ارتباطی، تخیلی و نمادین برای توصیف آینده‌های نوظهور—را تقویت کند. با بهره‌گیری از روش‌شناسی پژوهش مبتنی بر طراحی، این مطالعه ۱۶۱ رهبر آموزشی را در شش گروه رهبری مورد بررسی قرار داد که در یک دوره یادگیری حرفه‌ای ۱۰ ماهه با محوریت برنامه‌ریزی سناریو، آینده‌نگری و چرخه‌های طراحی تکرارشونده شرکت کردند. یک گروه دانشجویان تحصیلات تکمیلی (n = 11) یک فعالیت برنامه‌ریزی سناریو تطبیق‌یافته را به طور منفرد انجام دادند و یک مطالعه موردی مقایسه‌ای برای بررسی توسعه سواد سناریو و سواد نوآوری در ارتباط با تجربه رهبری فراهم آوردند. منابع داده شامل مصنوعات سناریو، یادداشت‌های روزانه شرکت‌کنندگان، یادداشت‌های میدانی، رونوشت جلسات و ارزیابی‌های خودسنجی پیش و پس از مداخله بود. داده‌های کمی به صورت توصیفی تحلیل و در کنار شواهد کیفی از تغییرات در زبان، استعاره‌ها و شیوه‌های ارتباطی شرکت‌کنندگان تفسیر شد. یافته‌های مثلثی‌شده نشان داد که رهبران در ابتدا فاقد سواد سناریو بوده و برای تصور آینده‌های محتمل به جای بازتولید واقعیت‌های فعلی، به حمایت صریح نیاز داشتند. با توسعه درک‌های مشترک از اعتماد، اختلال و نوآوری، شرکت‌کنندگان استعاره‌ها، نمادها و ساختارهای زبانی جدیدی تولید کردند که به وضوح ارتباطی افزود. همچنین شرکت‌کنندگان افزایش اعتماد به نفس و کارایی در توصیف نوآوری‌ها برای ذی‌نفعان را گزارش کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی سناریو، زمانی که در ساختار یادگیری حرفه‌ای مبتنی بر طراحی ادغام شود، می‌تواند دامنه‌های ارتباطی رهبران آموزشی را گسترش داده و توانمندی تفسیر سیستمی را تقویت کند. این پژوهش پیامدهایی برای توسعه رهبری، طراحی یادگیری حرفه‌ای و پرورش ظرفیت‌های ارتباطی مورد نیاز برای رهبری نوآوری در محیط‌های آموزشی پیچیده ارائه می‌دهد.

Population ageing and demographic shifts in the European Union are placing increasing strain on traditional pension systems, shifting greater responsibility to individuals to ensure their own retirement preparedness. In this context, identifying factors that strengthen individuals’ confidence in their retirement readiness has become increasingly important. This study examines the role of trust in financial advisors in shaping retirement preparedness and investigates a serial mediation mechanism through financial behavior and financial resilience. Drawing on the financial capability framework, the study emphasizes the importance of behavioral and capacity-building processes that translate trust into improved retirement outcomes. Using a large-scale dataset from European Union member states, the proposed relationships are empirically tested using PROCESS Model 6. The results show that trust in financial advisors is positively associated with retirement preparedness, both directly and indirectly through financial behavior and financial resilience. By integrating trust, financial behavior, and resilience into a unified analytical framework, this study contributes to the literature on household finance and retirement planning. The findings also offer practical implications for policymakers and financial service providers seeking to improve retirement readiness in ageing societies.

پیری جمعیت و تغییرات جمعیتی در اتحادیه اروپا فشار فزاینده‌ای بر نظام‌های سنتی بازنشستگی وارد کرده و مسئولیت بیشتری را بر عهده افراد برای اطمینان از آمادگی بازنشستگی خود قرار داده است. در این زمینه، شناسایی عواملی که اعتماد افراد به آمادگی بازنشستگی‌شان را تقویت می‌کند، اهمیت فزاینده‌ای یافته است. این پژوهش نقش اعتماد به مشاوران مالی را در شکل‌دهی آمادگی بازنشستگی بررسی کرده و سازوکار میانجی‌گری زنجیره‌ای از طریق رفتار مالی و تاب‌آوری مالی را مورد مطالعه قرار می‌دهد. با بهره‌گیری از چارچوب توانمندی مالی، پژوهش حاضر بر اهمیت فرایندهای رفتاری و ظرفیت‌سازی که اعتماد را به پیامدهای بهبود یافته بازنشستگی تبدیل می‌کنند، تأکید می‌کند. با استفاده از یک مجموعه داده‌های گسترده از کشورهای عضو اتحادیه اروپا، روابط پیشنهادی به صورت تجربی با استفاده از مدل ۶ PROCESS آزمون می‌شود. نتایج نشان می‌دهد که اعتماد به مشاوران مالی با آمادگی بازنشستگی، هم به صورت مستقیم و هم غیرمستقیم از طریق رفتار مالی و تاب‌آوری مالی، رابطه مثبت دارد. با ادغام اعتماد، رفتار مالی و تاب‌آوری در یک چارچوب تحلیلی یکپارچه، این پژوهش به ادبیات مالی خانوار و برنامه‌ریزی بازنشستگی کمک می‌کند. یافته‌ها همچنین پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاران و ارائه‌دهندگان خدمات مالی که به دنبال ارتقای آمادگی بازنشستگی در جوامع سالمند هستند، ارائه می‌دهد.

Principal supervision in educational leadership has historically been perceived as an evaluative process, primarily focused on ensuring compliance and accountability within schools. However, contemporary scholarship highlights its potential as a developmental process that can nurture leaders and build leadership capacity. A central challenge in realizing this potential is the inherent tension between the formative (coaching and development) and summative (evaluation and accountability) functions of principal supervision. This systematic review synthesizes literature from the past 15 years to explore how principal supervisors and school leaders navigate this evaluator-coach dilemma. Adhering to PRISMA 2020 guidelines, this review analyzes theoretical frameworks, structural strategies, and relational practices that mitigate role conflict across 22 empirical studies. Findings indicate that while the tension cannot be entirely eliminated, it can be effectively managed through role separation, reduced span of control, the cultivation of psychological safety, and the use of inquiry-based reflective conversations. The review concludes by proposing a Synthesized Model of Principal Supervision, offering implications for district-level policy and recommendations for establishing supervisory environments that transcend compliance to foster genuine educational transformation.

نظارت بر مدیران در رهبری آموزشی به طور تاریخی به عنوان فرایندی ارزیابانه تلقی شده است که عمدتاً بر اطمینان از رعایت مقررات و پاسخ‌گویی در مدارس تمرکز دارد. با این حال، پژوهش‌های معاصر بر ظرفیت بالقوه آن به عنوان فرایندی توسعه‌ای که می‌تواند رهبران را پرورش دهد و ظرفیت رهبری را ارتقا بخشد، تأکید دارند. چالش اصلی در تحقق این ظرفیت، تنش ذاتی میان کارکردهای شکل‌دهی (مربی‌گری و توسعه) و جمع‌بندی (ارزیابی و پاسخ‌گویی) در نظارت بر مدیران است. این مرور نظام‌مند با تلفیق ادبیات پژوهشی ۱۵ سال گذشته، بررسی می‌کند که چگونه ناظران مدیران و رهبران مدارس این دوگانگی ارزیاب-مربی را مدیریت می‌کنند. با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA 2020، این مرور چارچوب‌های نظری، راهبردهای ساختاری و شیوه‌های ارتباطی را که تعارض نقش را در ۲۲ مطالعه تجربی کاهش می‌دهند، تحلیل می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه این تنش به طور کامل قابل حذف نیست، اما می‌توان آن را از طریق تفکیک نقش‌ها، کاهش دامنه کنترل، پرورش ایمنی روان‌شناختی و استفاده از گفت‌وگوهای بازتابی مبتنی بر پرسش به طور مؤثری مدیریت کرد. این مرور در پایان با ارائه مدل تلفیقی نظارت بر مدیران، پیامدهایی برای سیاست‌گذاری در سطح منطقه آموزشی و توصیه‌هایی برای ایجاد محیط‌های نظارتی فراتر از رعایت مقررات به منظور تحول واقعی آموزشی ارائه می‌دهد.

Despite organizations espousing a desire for creative ideas, decision-makers often do not recognize creative ideas and reject them. We ask what the consequences of creative idea recognition failure are for the relationship between the idea generator (as well as others who witness the failure) and the decision-maker. We theorize and show in two experiments that idea generators and third-party observers trust a decision-maker less when the decision-maker fails to recognize a creative idea, because they view the decision-maker as less competent. This effect holds when we manipulate the idea’s creativity (Study 1), use participants’ subjective perceptions of the idea’s creativity (Studies 1 and 2), and when using creativity ratings by external raters (Study 2). Additionally, we also demonstrate that idea generators and third-party observers trust a decision-maker more when the decision-maker recognizes a creative idea, because they view the decision-maker as more competent. This effect only consistently emerges when using participants’ subjective creativity perceptions. We also find perceived warmth as a parallel mediator, but only when using participants’ subjective creativity perceptions. Finally, we demonstrate that these effects are not solely due to accuracy or surprise. We discuss the theoretical implications of these findings and provide directions for future research.

با وجود آنکه سازمان‌ها تمایل خود را به ایده‌های خلاقانه ابراز می‌کنند، تصمیم‌گیرندگان اغلب ایده‌های خلاقانه را شناسایی نمی‌کنند و آن‌ها را رد می‌نمایند. این پژوهش به این پرسش می‌پردازد که پیامدهای عدم شناسایی ایده‌های خلاقانه برای رابطه میان تولیدکننده ایده (و همچنین سایر افرادی که شاهد این ناکامی هستند) و تصمیم‌گیرنده چیست. ما به صورت نظری و تجربی در دو آزمایش نشان می‌دهیم که تولیدکنندگان ایده و ناظران ثالث، زمانی که تصمیم‌گیرنده در شناسایی یک ایده خلاقانه ناکام می‌ماند، اعتماد کمتری به او دارند، زیرا او را کم‌صلاحیت‌تر ارزیابی می‌کنند. این اثر زمانی که خلاقیت ایده را دستکاری می‌کنیم (مطالعه ۱)، از ادراکات ذهنی شرکت‌کنندگان نسبت به خلاقیت ایده استفاده می‌کنیم (مطالعات ۱ و ۲)، و همچنین زمانی که از ارزیابی‌های خلاقیت توسط ارزیابان بیرونی بهره می‌بریم (مطالعه ۲) نیز مشاهده می‌شود. افزون بر این، نشان می‌دهیم که تولیدکنندگان ایده و ناظران ثالث زمانی که تصمیم‌گیرنده یک ایده خلاقانه را شناسایی می‌کند، اعتماد بیشتری به او دارند، زیرا او را باصلاحیت‌تر می‌دانند. این اثر تنها زمانی به طور پیوسته مشاهده می‌شود که از ادراکات ذهنی شرکت‌کنندگان نسبت به خلاقیت استفاده شود. همچنین، گرمی ادراک‌شده به عنوان یک میانجی موازی شناسایی شد، اما فقط زمانی که از ادراکات ذهنی شرکت‌کنندگان نسبت به خلاقیت بهره گرفته شد. در نهایت، نشان می‌دهیم که این اثرات صرفاً ناشی از دقت یا شگفتی نیستند. پیامدهای نظری این یافته‌ها مورد بحث قرار گرفته و جهت‌گیری‌هایی برای پژوهش‌های آتی ارائه می‌شود.

For more than seven decades, Alan Turing’s imitation game has shaped how the AI community discusses machine intelligence, although it was never a psychometric instrument. AI systems now outperform humans in strategic games, scientific prediction, and pattern recognition, achievements better described as domain-specific superhuman performance than as general intelligence unless a novelty condition is enforced. This paper argues that imitation-based evaluation is misaligned with such systems and introduces the Reversed Turing Test (RTT), which asks whether a machine can be identified precisely because its performance is measurably superhuman. The test combines a standardized superhuman index (SI), expressed in standard-deviation units relative to a human reference sample, with a panel of judges whose identifications are verified against the performance evidence. The paper provides a formal definition of the RTT, a taxonomy of novelty types with verification methods, a worked example in protein structure prediction, and a pre-registered text-generation study (n = 500; composite SI ≈ 3.2; 90% identification accuracy grounded in stylometric cues), interpreted as superhuman stylometric performance rather than superhuman intelligence. The RTT is compared against established benchmarks, its philosophical limits are stated, and implications for trust, creativity, governance, and evaluation design are discussed.

بیش از هفت دهه است که بازی تقلید آلن تورینگ نحوه بحث جامعه هوش مصنوعی درباره هوشمندی ماشین را شکل داده است، هرچند که هرگز یک ابزار روان‌سنجی نبوده است. سامانه‌های هوش مصنوعی اکنون در بازی‌های راهبردی، پیش‌بینی علمی و شناسایی الگو از انسان‌ها پیشی گرفته‌اند؛ دستاوردهایی که بهتر است به‌عنوان عملکرد فرابشری خاص حوزه توصیف شوند تا هوشمندی عمومی، مگر آنکه شرط نوآوری اعمال شود. این مقاله استدلال می‌کند که ارزیابی مبتنی بر تقلید با چنین سامانه‌هایی هم‌راستا نیست و آزمون تورینگ معکوس (RTT) را معرفی می‌کند که می‌پرسد آیا می‌توان یک ماشین را دقیقاً به این دلیل شناسایی کرد که عملکرد آن به‌طور قابل سنجشی فرابشری است. این آزمون شاخص فرابشری استانداردشده (SI) را که بر حسب واحدهای انحراف معیار نسبت به نمونه مرجع انسانی بیان می‌شود، با هیئتی از داوران که شناسایی‌های آنان بر اساس شواهد عملکردی راستی‌آزمایی می‌شود، ترکیب می‌کند. مقاله تعریف رسمی RTT، طبقه‌بندی انواع نوآوری با روش‌های راستی‌آزمایی، یک مثال عملی در پیش‌بینی ساختار پروتئین و یک مطالعه از پیش ثبت‌شده در تولید متن (n = 500؛ SI ترکیبی ≈ 3.2؛ دقت شناسایی ۹۰٪ مبتنی بر نشانه‌های سبک‌شناختی) را ارائه می‌دهد که به‌عنوان عملکرد سبک‌شناختی فرابشری تفسیر می‌شود نه هوشمندی فرابشری. آزمون RTT با معیارهای تثبیت‌شده مقایسه می‌شود، حدود فلسفی آن بیان می‌شود و پیامدهای آن برای اعتماد، خلاقیت، حکمرانی و طراحی ارزیابی مورد بحث قرار می‌گیرد.

Recent research has indicated the significance of collective teacher efficacy (CTE), with publications highlighting CTE’s positive association with teachers’ good job- and health-related outcomes. Although teacher professional learning is recognised as a key contributor to the development of CTE, there has not been much investigation into the specific efficacy-shaping sources in professional learning settings. This case study explores sources of CTE in a practitioner inquiry community within a school–university partnership in the United States. Qualitative interviews that included emotion-focused reflections and social network mapping were collected and analysed using Bandura’s four sources of efficacy. This analysis led to sixteen aspects of professional learning experiences that tapped into the efficacy-shaping sources within the inquiry community. The findings highlight the significance of all four sources, particularly social persuasion and emotional states, which have been underexplored in prior research. Findings suggest that teacher educators can support CTE by designing shared, collaborative learning spaces, creating opportunities for educators to publicise their practices, and fostering professional dialogue that builds the relational trust needed for intentional collaboration.

پژوهش‌های اخیر بر اهمیت کارآمدی جمعی معلمان (CTE) تأکید داشته‌اند و انتشارات مختلف به ارتباط مثبت CTE با پیامدهای شغلی و سلامت معلمان اشاره کرده‌اند. اگرچه یادگیری حرفه‌ای معلمان به عنوان یکی از عوامل کلیدی در توسعه CTE شناخته می‌شود، اما بررسی‌های اندکی درباره منابع خاص شکل‌دهنده کارآمدی در محیط‌های یادگیری حرفه‌ای صورت گرفته است. این مطالعه موردی به بررسی منابع CTE در یک جامعه پژوهش‌محور حرفه‌ای در چارچوب همکاری مدرسه و دانشگاه در ایالات متحده می‌پردازد. مصاحبه‌های کیفی که شامل بازتاب‌های مبتنی بر هیجان و ترسیم شبکه‌های اجتماعی بودند، گردآوری و با استفاده از چهار منبع کارآمدی بندورا تحلیل شدند. این تحلیل به شناسایی شانزده جنبه از تجارب یادگیری حرفه‌ای منجر شد که به منابع شکل‌دهنده کارآمدی در جامعه پژوهش‌محور اشاره داشتند. یافته‌ها بر اهمیت هر چهار منبع، به ویژه ترغیب اجتماعی و حالات هیجانی که در پژوهش‌های پیشین کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند، تأکید می‌کنند. نتایج نشان می‌دهد که مربیان معلمان می‌توانند با طراحی فضاهای یادگیری مشترک و مشارکتی، ایجاد فرصت‌هایی برای ارائه عمومی تجربیات آموزشی و تقویت گفت‌وگوی حرفه‌ای که اعتماد رابطه‌ای لازم برای همکاری هدفمند را ایجاد می‌کند، از CTE حمایت کنند.