cognition

Over the last decade, there has been a visible surge of students participating in and leading different forms of activism. Following the cultural reckoning of 2020, the United States saw a rise in awareness and engagement in activism among young individuals. Continuing this trend, higher education institutions have seen an increase in on-campus demonstrations in recent years. Given the recent increase in activism, political engagement, and the globalization of social issues, this study examined how attitudes, beliefs, individual factors, and prior behaviors relate to undergraduate students’ willingness to engage in different forms of activism (i.e., conventional and high-risk). Across both forms of activism, institutional advocacy (i.e., the behavioral targeting of institutional racism) was the most consistent unique predictor of a student's willingness to engage in activism. Need for cognition and individual advocacy were significantly and positively related to conventional activism, whereas political orientation was negatively related to it. Social justice orientation was significantly and negatively related to high-risk activism.

Geometry problem-solving requires learners to coordinate conceptual knowledge, spatial representation, strategy use and the regulation of cognition, motivation and effort. This systematic review examined how self-regulated learning (SRL) operates in geometry problem-solving and which learner, task, social, instructional and developmental conditions shape it. A Scopus search reported according to PRISMA 2020 identified 1,298 records; database limits left 529, and eligibility screening retained 32 empirical studies published from 2021 to 2026. Twelve studies involved undergraduates or pre-service teachers, seven involved school pupils, one involved kindergarten children and 12 did not state the educational level in the extracted records. Study quality was appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool, and thematic synthesis identified four themes: planning and strategic regulation; monitoring, control and strategy adaptation; learner characteristics and outcomes; and instructional scaffolding and technology. Successful performance was associated with problem representation, strategy selection, monitoring, error detection, adaptation and evaluation. Diagnostic and elaborated feedback, content-focused peer feedback and supportive scaffolding were more informative than the presence of technology. Evidence on learner characteristics was mainly correlational, and evidence on young learners was thin. The review proposes a Process-Oriented Framework of Self-Regulated Geometry Problem-Solving that links input conditions, forethought, performance regulation, reflection, and outcomes and it is best supported for adolescent and adult learners. Future research should combine self-report with behavioural, longitudinal and process-tracing evidence and develop age-appropriate SRL measures for young children.

Against the backdrop of deepening industry-education integration in vocational education and AI-driven digital transformation, productive teaching projects face not only the perennial challenge of transforming authentic production tasks into teachable activities, but also new challenges such as rapid resource obsolescence, heterogeneous learner foundations, and insufficient evidence for process-based assessment. Taking the “Deployment and Maintenance of a Navigation Data Storage Platform” task from the Yangtze River Trunk-Line Ship Water Pollutant Joint Supervision and Service Information System as a case, this study builds on the six-stage process of Select→Deconstruct→Define→Transform→Integrate→Extend and develops a human–AI collaborative mechanism characterized by real projects as the carrier, job competencies as the main line, and AI-supported cognition as the support. To strengthen AI empowerment across project development and implementation, AI is embedded in project selection, work-process deconstruction, competency definition, teaching-task transformation, curriculum integration, and resource expansion, and is integrated with IDEAL project-based learning, multi-stakeholder whole-process assessment, “dual-teacher + AI assistant” collaboration, and a blended virtual–real training environment. This study provides a reference for IT-related programs seeking to build replicable and iteratively improvable AI-empowered productive teaching projects.

Abstract Knowing where to find what kind of food, and when, is essential for survival and reproduction. Studying animals’ foraging strategies thus provides insights into the cognitive processes underlying real-world problem solving. We investigated whether free-ranging Guinea baboons ( Papio papio ) keep track of the spatio-temporal availability of a preferred food resource, the Natal orange ( Strychnos spinosa ). An exceptional wildfire that destroyed most ripe fruits in 2019 provided a quasi-experimental opportunity to assess whether Guinea baboons flexibly adjusted their space use to an unexpected change in resource availability or instead continued to follow habitual routines. The animals’ space use patterns shifted significantly following the wildfire. After one single visit, they stopped going to the area during the period when Natal oranges would normally be available. In the following year, when Natal oranges were available again, the baboons resumed regular space use patterns. We also assessed travel linearity, speed, and departure time from sleeping sites towards the target area with and without ripe fruit. Guinea baboons travelled more linearly, 14% faster, and ca. 40 min earlier toward the target area when S. spinosa was in season than when it was not. In conclusion, Guinea baboons rapidly adjusted their space use patterns in response to changes in the availability of a high-value food resource. These results underscore their capacity for flexible, reward-sensitive decision-making and goal-directed foraging.

Generative AI, and more precisely large language models, have nowadays rapidly become useful in education, professional work, and everyday tasks. While these systems offer notable benefits to make work efficient and improved accessibility, the recent evidence suggests that their usage has cognitive costs. This paper presents a structured review of 16 reviewed studies investigating the impact of Gen AI usage on cognitive offloading, metacognitive engagement, automation bias, and human skill. By studying experimental, survey-based, qualitative, and theoretical research, this review synthesizes several findings across several fields to identify recurring mechanisms through which GenAI usage reshapes cognition. Our analysis reveals a consistent pattern, where GenAI often improves short-term task performance, but it frequently minimizes effortful cognitive processing, diminishes self-regulation, and changes skill developments. Rather than constant de-skilling, this paper points out reconfiguration of skills, favoring efficiency-oriented competencies such as prompting and verification over generative reasoning and critical reflection. Our study further highlights these outcomes are not unavoidable but are strongly mediated by interaction design, educational practices, and socio-technical environments. By showing these effects as the “cost of convenience,” this paper contributes an integrative perspective on the cognitive effects of Gen AI and highlighting the ways to make AI design, education, and governance cognitively sustainable.

In the training of accounting professionals, the integration of ideological and political education and employment education is an important way to implement the fundamental task of moral education and enhance students' professional competence. However, there are still some outstanding problems in the process of integration, such as the separation of objectives, the disconnection of content and the lack of coordination between subjects, which restrict the training effect of the comprehensive quality of accounting talents. From the four dimensions of system design, concept cognition, resource allocation and operation mechanism, the causes of the problems are analyzed. Finally, the countermeasures and suggestions corresponding to each cause are put forward : improving the integration system and evaluation system, reshaping the concept of collaborative education, optimizing the allocation of teachers and platform resources, and improving the normal linkage operation mechanism. The purpose of this study is to provide an operable practical reference for the accounting profession to construct an educational model of deep integration of ideological and political education and employment education.

This study examined the usability of Information and Communications Technology (ICT) tools, teacher cognition regarding ICT integration, and students’ technical proficiency in Electrical Installation and Maintenance (EIM) among junior high school students in pasig. Specifically, it investigated how teachers use simulation software, computer-aided design (CAD) tools, and instructional videos/multimedia resources, the relationship between ICT usability and teacher cognition, and the influence of teacher demographics on these variables. A descriptive-correlational research design was employed, with data collected from 33 teacher-respondents through total enumeration, representing the entire available population of EIM educators in the selected schools. Statistical analyses, including means, standard deviations, t-tests, ANOVA, and pearson correlation, were used to interpret the results. Findings revealed that teachers extensively used instructional videos and multimedia resources, while simulation software and CAD tools were underutilized. Teacher cognition regarding ICT integration was generally high in multimedia resources but low for specialized CAD tools in terms of awareness, knowledge, and operational skills. Students demonstrated proficiency in wiring diagram accuracy and installation skills and were highly proficient in safety practices. Significant differences in ICT usability and teacher cognition were influenced by age, sex, grade level taught, and years of teaching experience, whereas students’ technical proficiency was not significantly affected by these demographic factors. Correlational analysis showed that simulation software, CAD tools, and multimedia resources positively influenced teacher cognition, while only instructional videos and multimedia resources significantly impacted students’ safety practices. Based on these findings, a blended ICT-based instructional framework was proposed, integrating simulation software, CAD tools, and multimedia resources with hands-on practice, assessment, and feedback to enhance both teacher competence and student technical proficiency. This study highlights the importance of ICT integration in technical education, emphasizing that teacher competence with ICT tools enhances instructional delivery, while practical application remains essential for developing students’ technical skills in EIM.

Abstract Objectives We hypothesized that benzodiazepine/z-drug (BZRA) dose, insomnia symptoms, and obstructive sleep apnea (OSA) risk are associated with cognitive performance above and beyond other modifiable dementia risk factors. Methods In this cross-sectional study, we used baseline data from recruited patients without dementia from one VA site and one academic site to analyze regression models based on previously published risk factors for cognitive impairment, adapted to include sleep and benzodiazepine usage interactions. Changes in R 2 and model fit (F-tests) were examined for four nested regression models predicting Mini-Mental State Examination (MMSE), Trail Making Test (TMT)-A, TMT-B, and Digit Symbol Substitution Test (DSST). Base Models included common dementia risk factors. Model-2 = Base + Insomnia Severity Index; Model-3 = Model-2 + dose; Model-4 = Model-3 + OSA risk; and Model-5 = Model-4 + OSA-BZRA. Results R 2 for the base model predicting MMSE was 0.139 (n = 313), 0.241 for TMT-A (n = 298), 0.229 for TMT-B (n = 287), and 0.189 for DSST (n = 285). Model-5 R 2 was 0.142 for MMSE, 0.246 for TMT-A, 0.238 for TMT-B, and 0.190 for DSST, with all F-test p-values >.145. Conclusions Sleep disorder variables did not significantly explain additional variation in cognition performance. Studies with a wider range of cognitive performance are needed.

Introduction Anticipating an opponent's actions is central to performance in team sports such as soccer, where a player must select the correct response within a fraction of a second. Perceptual-cognitive expertise in anticipation is well documented, but standard measures (response time, accuracy, or option choice) capture only the discrete response produced at a single moment and leave the preparatory processing that precedes it unobserved. Building on evidence that hand and cursor movements reveal cognition as it unfolds, the present study examined, as a proof of concept, whether continuous cursor tracking can read out the pre-response preparatory state in a sports anticipation task. Methods Twelve skilled soccer players and twelve novices watched soccer pass-course clips and anticipated which teammate would receive the ball by moving a cursor; the video was stopped at the final frame (the moment a response was required), and the same clips were repeated across three blocks. Two continuous measures were defined: the cursor's Euclidean distance to the correct receiver at response onset (a spatial index of where the participant was poised) and the increase in cursor velocity in the window immediately before response onset (a temporal index of the movement toward the response). Results Compared with novices, skilled players anticipated more accurately, were poised closer to the correct receiver, and showed a larger velocity increase; control analyses argued against the velocity difference being a by-product of the total amount of movement. In an exploratory analysis, the positional difference emerged across repeated presentations of the same clips and was largest in the final block. In addition, the velocity difference was already present in the first presentation, and no significant change across repeated presentations was detected. Discussion The pre-response preparatory state is observed in both a spatial aspect (where one is poised) and a temporal aspect (how one moves toward the response). Because in basic reaching research the position and the velocity of movement index different aspects of decision-making, capturing both under a single continuous measure (which discrete responses cannot) provides a basis for measuring the decision-making processes that underlie anticipation in sport.

Addressing the structural imbalance in smart tourism course teaching—characterized by "emphasizing technical principles while neglecting value guidance, and prioritizing case introductions over critical thinking and character cultivation"—this study takes the ideological and political education (IPE) reform of the course "Introduction to Smart Tourism" as its vehicle to construct a "dual-integration driven" teaching model. This model is driven by two wheels: interdisciplinary integration and industry-education integration. It systematically excavates the IPE elements embedded in the course, including cultural confidence, ecological protection, rural revitalization, red heritage, technological self-reliance, and data ethics. By building a full-chain IPE implementation system of "theoretical immersion—case discussion—project practice—evaluation feedback," and relying on a localized typical case database and a government-enterprise-university collaborative education platform, the model enables students to advance from "technical cognition" to "value internalization" and further to "professional practice." A three-year teaching practice shows that this model effectively enhances students' cultural identity, technological ethics awareness, and cross-cultural narrative ability, providing a replicable practical paradigm for similar universities to carry out IPE construction in smart tourism courses.

Socially complex peer play may provide opportunities for children to coordinate perspectives, negotiate roles, and respond to others' needs, but its association with prosocial judgment may differ according to children's social-cognitive resources. This small-scale longitudinal study examined whether mental state knowledge assessed at age 4–5 conditioned the concurrent association between socially complex peer play and prosocial judgment assessed at age 5–6. Participants were 35 children from a private nursery school in Japan. Mental state knowledge was assessed using a false-belief task. At age 5–6, children completed helping and sharing judgment tasks, and their free play was observed naturalistically across repeated focal-child observations. Socially complex peer play was indexed by the combined proportion of associative and cooperative play. Hierarchical regression analyses showed that the interaction between earlier mental state knowledge and socially complex peer play significantly predicted sharing judgment. The corresponding interaction for helping was positive but did not reach the conventional significance threshold. Sensitivity analyses using heteroskedasticity-consistent standard errors supported the sharing result. Given the modest sample size, the findings should be interpreted as preliminary. They suggest that the association between socially complex peer play and prosocial judgment may differ according to children's earlier social-cognitive resources.

Introduction Level-2 visual perspective taking (VPT-2) reflects children’s ability to understand others’ visual experiences. However, the effects of viewing angle and task materials on 4-year-olds’ performance remain unclear. Methods Using a picture-taking (“photographer”) task, this study examined the effects of test tool and rotation angle, as well as egocentric error patterns, among 163 four-year-old children from Hainan, China. A 2 (test tool: Lego figurines vs. geometric solids) × 3 (rotation angle: 0°, 90°, 180°) within-subjects design was used. The formal test comprised 18 four-alternative trials, with three trials in each Tool × Angle condition; each correct response scored 1 and each incorrect response scored 0. Performance was assessed using raw correct scores and the proportions of egocentric errors. Results Rotation angle significantly affected performance in a nonmonotonic pattern: raw correct scores were highest at 0°, followed by 180°, and lowest at 90°. The main effect of test tool was significant, with higher raw correct scores in the Lego figurine condition than in the geometric solids condition. The Tool × Angle interaction for raw correct scores was not significant. The proportions of egocentric errors showed significant main effects of test tool and rotation angle, as well as a significant Tool × Angle interaction. Egocentric errors were most pronounced in the geometric solids condition at 180°. Supplementary analyses revealed no significant sex main effect or sex-related interactions. Discussion These findings indicate that 4-year-olds’ VPT-2 performance varies across rotation angles and test materials. Performance differences between material conditions may be associated with differences in task structure, stimulus discriminability, social cues, and spatial-relational judgment demands, whose independent contributions could not be isolated in this study. Because the analyses relied on raw correct scores and error-type data, the findings should be interpreted as differences in behavioral performance rather than direct evidence about processing strategies or cognitive mechanisms.

Sleep and circadian disturbances in Alzheimer’s disease (AD) affect patients and caregivers, but clinical action depends on the syndrome, measurement, and outcome under consideration. This narrative review links sleep assessment to indication-based care while distinguishing symptomatic benefit, physiological target engagement, and disease modification. A purposive literature search was supplemented by targeted checks of PubMed-indexed and original publisher records through 4 October 2026. Selected studies are described by population, AD ascertainment, comparator, and measured endpoint rather than assigned formal evidence-certainty grades. Actigraphy characterizes behavioral rest–activity patterns; melatonin timing and temperature rhythms address endogenous circadian physiology under controlled conditions. Polysomnography and quantitative electroencephalography characterize respiratory events, sleep architecture, and oscillatory activity. These measurements inform different questions and do not independently assign AD etiology or cognitive-functional stage. Clinical priorities include confirmed obstructive sleep apnea, cognition-adapted insomnia care, irregular sleep timing, medication-related effects, parasomnias, limb symptoms, and excessive daytime sleepiness. Interpretation incorporates hypoxemia, treatment exposure, comorbidity, caregiver support, and competing diagnoses. Randomized sleep benefits remain distinct from observational cognitive associations or exploratory imaging and cerebrospinal fluid changes. Human and animal studies of arousal circuits, protein dynamics, inflammation, and fluid transport provide mechanistic context, with conflicting results interpreted according to the actual experimental endpoint. The review provides a clinically organized account of selected evidence, not a comprehensive treatment ranking. Sleep care and cognitive-etiologic assessment should proceed in parallel, with follow-up matched to patient function, safety, and the specific treatment goal.

Behavior is a particular type of organic reaction. It is a cognitively guided reaction: it is an organic reaction guided by cognitions; and cognitions are registers of the internal states of an organism, or of the states of its environment, which allow that organism to functionally adjust the patterns that govern those particular organic reactions that are its behaviors. In turn, the mental states of a living being, its mind, are the set of its cognitive states; that is, the set of states resulting from cognitions that dispose it and allow it to behave in certain ways.

Higher education has historically operated under a paradigm of information scarcity, positioning universities as premier institutions for curating and transmitting knowledge. The convergence of digital hyper-abundance, algorithmic curation, and generative artificial intelligence (GenAI) has disrupted this model, producing what educators increasingly describe as a crisis of critical thinking in higher education. The purpose of this review is to examine how information abundance, algorithmic curation, and GenAI use may influence university students’ critical thinking, and to synthesise what this evidence implies for what universities teach and how they assess. Using a critical narrative review design with thematic synthesis, the review analyses 45 verified sources (empirical studies, systematic reviews and meta-analyses, conceptual works, and policy guidance) identified through citation chaining and targeted searches; empirical GenAI studies date from November 2022 to 2026, and foundational theoretical works from 1976 onward. The synthesis is anchored in an integrative framework that combines cognitive load and dual-process theory, cognitive offloading, scaffolding theory, self-regulated learning, and epistemic cognition, with critical thinking as the principal outcome. Five themes emerged: (1) information abundance appears to shift the central cognitive challenge from retrieval to evaluation; (2) unguided GenAI use is associated with reduced cognitive engagement and, in several experiments, with weaker independent performance once AI support is removed, although guardrailed designs appear to mitigate this; (3) fluent AI output can be mistaken for validated knowledge, and AI-detection tools are unreliable and biased; (4) lateral reading, guided AI use, and process-visible assessment have promising but uneven support; and (5) workload, equity, and policy constraints limit adoption. From these themes, the review derives the Fade–Visibility Matrix, which crosses AI support structure (persistent versus fading) with assessment design (product-only versus process-visible) to yield four diagnostic states. The evidence is early and methodologically uneven, but it is most consistent with a structural rather than individual explanation. Universities should therefore teach evaluation, verification, and metacognitive regulation explicitly, design AI support to fade, and redesign assessment so that the learning process, not only the finished product, can be observed.

A couple of questions in media effects research have generated many empirical tasks and as little consensus as the link between violent video game play and real-world aggression. Public argument consistently conjures up the medium after mass shootings, while scholarship has actually produced meta-analyses reaching contrary conclusions from overlapping proof. This review synthesizes experimental, longitudinal and population-level research released between 1961 and 2020, making use of twenty peer-reviewed sources situated in Web of Science, Scopus and PsycINFO that report a quantitative estimate linking violent media exposure to an aggression-related outcome. Short-term experiments find tiny rises in aggressive affect, cognition and laboratory-measured behavior, however, these estimates reduce when publication bias is modelled and rest on outcome measures of contested validity. Longitudinal designs yield effects in the exact same tiny range, with the biggest prospective meta-analysis reporting a standardized coefficient of 0.11. Population-level analyses of crime data discover no positive association between violent media consumption and violent offending. A reanalysis that anchors these contested syntheses to a common analytical scale reveals consistent yet extremely small adverse effects. Collectively, the literature supports a modest association with aggressive behavior, while failing to substantiate the causal claim linking exposure to serious violence—a narrative that disproportionately dominates public discourse.

Introduction Tactical decision-making in basketball depends on the rapid extraction, maintenance, and use of changing spatial information, but the cognitive abilities associated with tactical performance may not be the same at different levels of expertise. Methods In this cross-sectional study, 90 male basketball players were classified as expert, intermediate, or novice ( n = 30 per group). Participants completed an MOT task, a computerized Corsi block-tapping task assessing VSWM, and a video-based TDM task. Group differences, within-group correlations, and expertise-moderated regression models were examined. Results Experts showed higher MOT thresholds and TDM scores than both intermediate and novice players, and higher Corsi spans than novices. Within experts, MOT was positively associated with TDM ( r = 0.535, FDR-adjusted p = 0.010), whereas within intermediate players, Corsi span was positively associated with TDM ( r = 0.726, FDR-adjusted p < 0.001). The omnibus moderated-regression interaction block was significant, F (4, 80) = 3.331, p = 0.014. Direct pairwise slope contrasts showed that the MOT–TDM slope was stronger in experts than in intermediate players (Δ B = 7.210, Holm-adjusted p = 0.043) and that the Corsi–TDM slope was stronger in intermediate than in expert players (Δ B = 6.682, Holm-adjusted p = 0.042); the other pairwise slope contrasts did not survive multiplicity correction. Sensitivity analyses using Spearman correlations, HC3 robust standard errors, and influence diagnostics supported the main expert–intermediate contrasts. Discussion These findings provide exploratory evidence that cognitive–decision associations differ across basketball expertise levels, particularly between expert and intermediate players. The cross-sectional design does not establish causal mechanisms or developmental transitions.

Modified dance for people with traumatic brain injury (TBI) is an emerging adjunct neurorehabilitation technique. The aim of this review is to describe the characteristics of dance programs developed for people with TBI, and to examine how stakeholders perceive these programs. Eight databases (MEDLINE, Scopus, Embase, CINAHL, Web of Science, SPORTDiscus, PsycINFO, and ProQuest Dissertations and Theses) were searched for studies on dance and TBI. Seven eligible articles were identified, involving a total of 22 dance participants with TBI and a further three people with TBI in a control group. The most common dance techniques used were dance movement therapy, improvisation, meditative movement, and mirroring. Modifications to programs included one-on-one delivery, individual tailoring with strategies to assist with cognitive or mobility barriers, and support from clinicians or assistants. Overall, the dance programs were feasible to deliver and acceptable to participants. Three studies revealed mixed evidence of efficacy in terms of motor fitness outcomes (e.g., balance and mobility), and there was insufficient evidence for efficacy in terms of cognition, neuroplasticity, and psychosocial outcomes. The review makes recommendations to enhance the safety and sustainability of dance for the neurorehabilitation population and to improve the standardized reporting of program design and execution to advance the field.

Whether breadth of leisure activity engagement (LAE) is associated with cognitive resilience (CR) in older Chinese adults, and whether this association differs by gender, remain unclear. Using five waves of the China Health and Retirement Longitudinal Study (2011–2020), we estimated CR as the residual of global cognition after accounting for age, education, gender, residence, and chronic disease burden, and examined activity × gender interactions in generalized estimating equations ( n = 7130 observations from 3293 adults aged ≥60). Cognitive and social activity breadth were each independently associated with higher CR, but with contrasting domain patterns. Cognitive activities showed a linear dose-response with comparable associations in both genders (males β = 0.164, females β = 0.171, both p < 0.001; Activity × Gender interaction p = 0.435). Social activities followed a quadratic dose-response peaking at approximately three activity types. In gender-stratified models, the social-activity association was concentrated in males ( β = 0.164, p < 0.001) and was not significant among females ( β = 0.032, p = 0.323; activity × gender interaction β = −0.111, p = 0.020), despite higher social participation rates among women. Lagged analyses supported temporal precedence. These findings indicate that the resilience associations of LAE breadth in older Chinese adults are domain- and gender-dependent: cognitive activity breadth was positively associated with CR in both genders, whereas this association was concentrated in men for social activities. These findings warrant further investigation of whether the content, context, or measurement of social engagement contributes to the observed gender difference.

The in-depth penetration of artificial intelligence (AI) technology has reshaped career forms and the structure of the labor market, exerting a profound impact on university students’ cognition and orientation towards career development. Based on the conservation of resources theory and self-determination theory, we conducted three studies—an experimental study and two survey studies—to explore correlational linkages between AI awareness and university students’ boundaryless career. Studies 1 and 3 consistently demonstrated that AI awareness is indirectly associated with boundaryless career through the parallel mediating pathways of intrinsic motivation and future job insecurity. Study 2 provided experimental evidence that heightened AI awareness increases both intrinsic motivation and future job insecurity. This research enriches the application scenarios of boundaryless career theory in the context of technological change, deepens the understanding of the mechanism linking technological perception to youth career psychology, and offers practical implications for career guidance in universities.

dynamic matrix and control matrix of participant • U i : control sent by the Central Nervous System to muscles of participant i Noise and delayTo model motor variability, we added multiplicative noise on the control, following (Todorov & Jordan, 2002).To model process uncertainty we added additive Gaussian

The rapid transformation of higher education through digital technologies has changed how students acquire, evaluate, interpret, and construct knowledge. In philological education, where linguistic evidence and textual interpretation are central, epistemic competence is increasingly essential. This article analyzes theoretical and pedagogical approaches to enhancing philology students’ epistemic competence in digital learning environments. Using conceptual analysis and a critical synthesis of scholarship on epistemic cognition, digital literacy, and technology-enhanced education, the study develops a five-dimensional framework encompassing cognitive-epistemic understanding, critical analysis, metacognitive reflection, digital research, and ethical communication. It discusses problem-based inquiry, corpus-based analysis, collaborative interpretation, reflective portfolios, and critical verification of AI-generated materials as instructional strategies. These approaches are presented as pedagogical propositions rather than experimentally validated outcomes. The article argues that digital tools can support responsible academic judgment when they are accompanied by explicit instruction in evidence evaluation, awareness of uncertainty, and academic integrity. The framework provides a basis for curriculum design and future empirical research in university philology programs.

تحول سریع آموزش عالی از طریق فناوری‌های دیجیتال، نحوه کسب، ارزیابی، تفسیر و ساخت دانش توسط دانشجویان را دگرگون کرده است. در آموزش زبان‌شناسی، که شواهد زبانی و تفسیر متون در آن نقش محوری دارد، شایستگی معرفتی اهمیت فزاینده‌ای یافته است. این مقاله رویکردهای نظری و آموزشی برای ارتقای شایستگی معرفتی دانشجویان زبان‌شناسی در محیط‌های یادگیری دیجیتال را تحلیل می‌کند. با بهره‌گیری از تحلیل مفهومی و ترکیب انتقادی پژوهش‌ها در حوزه‌های شناخت معرفتی، سواد دیجیتال و آموزش مبتنی بر فناوری، این مطالعه چارچوبی پنج‌بعدی شامل فهم شناختی-معرفتی، تحلیل انتقادی، بازتاب فراشناختی، پژوهش دیجیتال و ارتباطات اخلاقی ارائه می‌دهد. در این مقاله، راهبردهای آموزشی همچون پژوهش مبتنی بر مسئله، تحلیل مبتنی بر پیکره، تفسیر مشارکتی، پرتفوی‌های بازتابی و راستی‌آزمایی انتقادی مواد تولیدشده توسط هوش مصنوعی مورد بحث قرار می‌گیرد. این رویکردها به عنوان پیشنهادهای آموزشی و نه نتایج تجربی اعتبارسنجی‌شده ارائه شده‌اند. مقاله استدلال می‌کند که ابزارهای دیجیتال می‌توانند از قضاوت علمی مسئولانه حمایت کنند، مشروط بر آنکه با آموزش صریح در ارزیابی شواهد، آگاهی از عدم قطعیت و رعایت صداقت علمی همراه باشند. این چارچوب مبنایی برای طراحی برنامه درسی و پژوهش‌های تجربی آتی در برنامه‌های دانشگاهی زبان‌شناسی فراهم می‌کند.

Introduction Perceptions of virtuous persons represent an important yet understudied dimension of moral cognition that may be associated with individuals' psychological functioning as well as their developmental and contextual experiences. This study examined university students' perceptions of virtuous persons in relation to demographic characteristics, psychological wellbeing, psychological resilience, intolerance of uncertainty, and hopelessness. Methods This cross-sectional correlational study included 1,322 undergraduate students aged 18–32 years enrolled at five universities in Türkiye. Exploratory demographic differences were examined using an independent-samples t -test and one-way analyses of variance, while the unique contributions of the psychological variables were assessed using multiple linear regression. Results The regression model was statistically significant and explained 35.9% of the variance in perceptions of virtuous persons. Psychological wellbeing was the strongest positive predictor (β = 0.580, p < 0.001). Intolerance of uncertainty also showed a smaller positive association (β = 0.138, p < 0.001), contrary to the hypothesized negative direction. Psychological resilience and hopelessness did not make significant unique contributions. Exploratory analyses also identified differences according to gender, income level, year of study, and academic achievement, although the effects were modest. Discussion The findings indicate that psychological characteristics are not uniformly associated with perceptions of virtuous persons and that psychological wellbeing accounts for most of the model's explanatory contribution. The unexpected positive association between intolerance of uncertainty and perceptions of virtuous persons warrants cautious interpretation. Longitudinal and cross-cultural research is needed to clarify the direction and underlying mechanisms of these associations.

مقدمه: ادراک افراد بافضیلت، بُعدی مهم اما کمتر مطالعه‌شده از شناخت اخلاقی را نشان می‌دهد که ممکن است با کارکرد روان‌شناختی افراد و همچنین تجارب رشدی و زمینه‌ای آنان مرتبط باشد. این پژوهش، ادراک دانشجویان دانشگاهی از افراد بافضیلت را در ارتباط با ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، سلامت روان‌شناختی، تاب‌آوری روان‌شناختی، نابردباری نسبت به عدم قطعیت و ناامیدی مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: این مطالعه مقطعی همبستگی شامل ۱۳۲۲ دانشجوی کارشناسی ۱۸ تا ۳۲ ساله از پنج دانشگاه در ترکیه بود. تفاوت‌های جمعیت‌شناختی به صورت اکتشافی با آزمون t مستقل و تحلیل واریانس یک‌طرفه بررسی شد و سهم منحصربه‌فرد متغیرهای روان‌شناختی با رگرسیون خطی چندگانه ارزیابی گردید. نتایج: مدل رگرسیون از لحاظ آماری معنادار بود و ۳۵/۹٪ از واریانس ادراک افراد بافضیلت را تبیین کرد. سلامت روان‌شناختی قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده مثبت بود (β = 0.580, p < 0.001). نابردباری نسبت به عدم قطعیت نیز برخلاف جهت فرض‌شده، ارتباط مثبت کوچک‌تری نشان داد (β = 0.138, p < 0.001). تاب‌آوری روان‌شناختی و ناامیدی سهم منحصربه‌فرد معناداری نداشتند. تحلیل‌های اکتشافی همچنین تفاوت‌هایی بر اساس جنسیت، سطح درآمد، سال تحصیلی و موفقیت تحصیلی شناسایی کردند، هرچند این اثرات اندک بود. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که ویژگی‌های روان‌شناختی به طور یکنواخت با ادراک افراد بافضیلت مرتبط نیستند و سلامت روان‌شناختی بیشترین سهم تبیینی مدل را دارد. ارتباط مثبت غیرمنتظره نابردباری نسبت به عدم قطعیت با ادراک افراد بافضیلت نیازمند تفسیر محتاطانه است. پژوهش‌های طولی و بین‌فرهنگی برای روشن شدن جهت و سازوکارهای زیربنایی این ارتباطات مورد نیاز است.

Words and colors are intimately associated in humans, a sign of the close relationship between verbal, linguistic expression and cognition. Word-color association therefore plays an important role in areas of communication such as marketing and literature. Traditional efforts to build a general, scalable, and quantitative mapping of word-color association have often relied on surveys, experiencing difficulties in curating large-scale data sets, enrolling sufficient participants, and excising potential inherent researcher biases in the choice of the words and the colors to be mapped. Even the most recent computational efforts based on Large Language Models (LLMs) do not overcome these problems due to their near-complete lack of transparency in data and methodology that results in low confidence, consistency, and reliability. Here we propose a framework that overcomes these limitations via the use of freely accessible large-scale web image data, and fully transparent and reproducible methods that allow one to build color associations for almost any given word. We also showcase the methodology in action through analyses of color usage in corporate branding and 20th-century Anglo-American poetry. These show that our framework can help form new answers to and perspectives on long-standing questions in communication. Additionally, our framework by design can be readily adopted for use in any language supported by a web image search engine, and its code is freely available in open source; we therefore expect it to contribute towards achieving a universal, multilingual understanding of word-color association.

واژه‌ها و رنگ‌ها در انسان‌ها به طور نزدیکی با یکدیگر مرتبط‌اند که این امر نشانه‌ای از رابطه نزدیک میان بیان کلامی، زبانی و شناختی است. بنابراین، همبستگی واژه و رنگ نقش مهمی در حوزه‌هایی از ارتباطات مانند بازاریابی و ادبیات ایفا می‌کند. تلاش‌های سنتی برای ایجاد نگاشتی کلی، مقیاس‌پذیر و کمی از همبستگی واژه و رنگ اغلب متکی بر پیمایش‌ها بوده‌اند و در گردآوری مجموعه‌داده‌های وسیع، جذب مشارکت‌کنندگان کافی و حذف سوگیری‌های ذاتی پژوهشگر در انتخاب واژه‌ها و رنگ‌های مورد نگاشت با دشواری‌هایی مواجه بوده‌اند. حتی جدیدترین تلاش‌های محاسباتی مبتنی بر مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs) نیز به دلیل فقدان تقریباً کامل شفافیت در داده‌ها و روش‌شناسی، که منجر به اعتماد، انسجام و پایایی پایین می‌شود، این مشکلات را برطرف نمی‌کنند. در این پژوهش، چارچوبی ارائه می‌شود که این محدودیت‌ها را از طریق استفاده از داده‌های تصویری وب در مقیاس وسیع و آزاد و روش‌های کاملاً شفاف و قابل بازتولید که امکان ساخت همبستگی رنگ برای تقریباً هر واژه‌ای را فراهم می‌کند، برطرف می‌سازد. همچنین، روش‌شناسی ارائه‌شده از طریق تحلیل کاربرد رنگ در برندینگ شرکتی و شعر انگلیسی-آمریکایی قرن بیستم به نمایش گذاشته می‌شود. این تحلیل‌ها نشان می‌دهند که چارچوب ما می‌تواند به ارائه پاسخ‌ها و دیدگاه‌های جدید نسبت به پرسش‌های دیرینه در حوزه ارتباطات کمک کند. افزون بر این، چارچوب ما به گونه‌ای طراحی شده است که به آسانی برای هر زبانی که توسط موتور جستجوی تصویر وب پشتیبانی می‌شود، قابل استفاده است و کد آن به صورت متن‌باز در دسترس قرار دارد؛ از این رو انتظار می‌رود که به دستیابی به درکی جهانی و چندزبانه از همبستگی واژه و رنگ کمک کند.

Teaching excellence in higher education is often conceptualized through isolated dimensions such as instructional quality, assessment practices, or technological integration. However, these approaches may overlook the dynamic and interdependent nature of educational processes. This study presents a critical analytical reflection aimed at synthesizing high-level evidence and proposing an integrative conceptual model of teaching excellence. An interpretative synthesis was conducted using 35 high-level studies (systematic reviews, meta-analyses, umbrella reviews, and scoping reviews) published between 2015 and 2025, complemented by five international policy reports. The analysis followed a thematic and iterative approach supported by an analytical matrix, coding procedures, and conceptual triangulation. The findings reveal convergence across five interrelated dimensions: teacher–student interaction, higher-order cognitive processes, pedagogical strategies, formative and authentic assessment, and digital technologies. These dimensions are conceptualized as interconnected elements embedded within teaching and learning processes rather than as independent components. Based on this convergence, the study proposes the Dynamic Pyramidal Model of Teaching Excellence, which conceptualizes excellence as an integrative construct organized through the interaction and alignment of multiple educational dimensions. The model integrates relational, cognitive, pedagogical, evaluative, technological, contextual, and individual factors within a dynamic system characterized by continuous feedback. The proposed framework integrates dimensions commonly addressed separately in the literature and provides a conceptual basis for future empirical validation across diverse higher-education contexts.

شایستگی تدریس در آموزش عالی اغلب از طریق ابعاد مجزایی نظیر کیفیت تدریس، شیوه‌های ارزشیابی یا ادغام فناوری conceptualized می‌شود. با این حال، این رویکردها ممکن است ماهیت پویا و وابسته به هم فرایندهای آموزشی را نادیده بگیرند. این مطالعه با هدف ارائه یک بازتاب تحلیلی انتقادی و تلفیق شواهد سطح بالا، به ارائه یک مدل مفهومی یکپارچه از شایستگی تدریس می‌پردازد. سنتز تفسیری با استفاده از ۳۵ مطالعه سطح بالا (مرور نظام‌مند، فراتحلیل، مرور چتری و مرور گسترده) که بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ منتشر شده‌اند، و همچنین پنج گزارش سیاست‌گذاری بین‌المللی تکمیل شده است. تحلیل بر اساس رویکردی موضوعی و تکرارشونده، با پشتیبانی از ماتریس تحلیلی، رویه‌های کدگذاری و مثلث‌سازی مفهومی انجام شد. یافته‌ها همگرایی در پنج بعد مرتبط را نشان می‌دهد: تعامل معلم و دانشجو، فرایندهای شناختی سطح بالا، راهبردهای آموزشی، ارزشیابی تکوینی و اصیل، و فناوری‌های دیجیتال. این ابعاد به عنوان عناصر درهم‌تنیده در فرایندهای تدریس و یادگیری conceptualized می‌شوند و نه به عنوان اجزای مستقل. بر اساس این همگرایی، مطالعه حاضر مدل هرمی پویای شایستگی تدریس را پیشنهاد می‌کند که شایستگی را به عنوان یک سازه یکپارچه سازمان‌یافته از طریق تعامل و همسویی ابعاد مختلف آموزشی conceptualizes می‌کند. این مدل، عوامل ارتباطی، شناختی، آموزشی، ارزشیابانه، فناورانه، زمینه‌ای و فردی را در یک نظام پویا با بازخورد مستمر ادغام می‌کند. چارچوب پیشنهادی ابعادی را که معمولاً در ادبیات به صورت جداگانه بررسی می‌شوند، یکپارچه ساخته و مبنایی مفهومی برای اعتبارسنجی تجربی آینده در زمینه‌های متنوع آموزش عالی فراهم می‌آورد.

How do expert teams manage uncertainty and emotion when lives depend on coordinated performance? We present the first dual-channel analysis of team cognition in action: how a crew distributes information, coordination and affect between its private (crew-to-crew) and public (crew-to-ground) channels across a complete spaceflight mission. All 13,114 Apollo 11 statements (161,954 words) were coded with a validated six-category taxonomy and an emotional valence scheme. The crew expressed uncertainty at more than double the rate privately (21.11%) compared with the public channel (10.28%), while negative affect was four times more prevalent in private communication (2.82% versus 0.71%). This pattern persisted during the life-threatening descent and landing sequence. The private channel supported iterative uncertainty processing, with an uncertainty statement followed by further uncertainty in 18.78% of cases privately against 8.46% publicly, while the public channel exhibited a tight information–confirmation protocol. An expert team can thus actively partition cognitive and affective processing even under genuine life-or-death conditions, with implications for communication architecture, training and crew autonomy in future deep-space missions.

تیم‌های خبره چگونه در شرایطی که جان افراد به عملکرد هماهنگ وابسته است، با عدم قطعیت و هیجان مقابله می‌کنند؟ در این پژوهش، نخستین تحلیل دوکاناله از شناخت تیمی در عمل ارائه می‌شود: نحوه توزیع اطلاعات، هماهنگی و عاطفه توسط خدمه بین کانال خصوصی (ارتباط خدمه با یکدیگر) و کانال عمومی (ارتباط خدمه با مرکز کنترل زمینی) در طول یک مأموریت کامل فضایی بررسی شده است. تمامی ۱۳٬۱۱۴ اظهار خدمه آپولو ۱۱ (معادل ۱۶۱٬۹۵۴ واژه) با استفاده از یک طبقه‌بندی شش‌گانه معتبر و طرح ارزش‌گذاری هیجانی کدگذاری شدند. خدمه در کانال خصوصی بیش از دو برابر کانال عمومی ابراز عدم قطعیت داشتند (۲۱٫۱۱٪ در مقابل ۱۰٫۲۸٪)، در حالی که عاطفه منفی چهار برابر بیشتر در ارتباطات خصوصی مشاهده شد (۲٫۸۲٪ در مقابل ۰٫۷۱٪). این الگو در طول توالی نزول و فرود تهدیدکننده حیات نیز پایدار بود. کانال خصوصی از پردازش تکرارشونده عدم قطعیت پشتیبانی می‌کرد، به‌طوری‌که در ۱۸٫۷۸٪ موارد، بیان عدم قطعیت با بیان عدم قطعیت دیگری دنبال می‌شد، در حالی که این میزان در کانال عمومی ۸٫۴۶٪ بود؛ در مقابل، کانال عمومی پروتکل اطلاعات–تأیید دقیقی را نشان داد. بنابراین، یک تیم خبره می‌تواند حتی تحت شرایط واقعی مرگ و زندگی، پردازش‌های شناختی و عاطفی را به طور فعال تقسیم کند؛ این یافته‌ها پیامدهایی برای معماری ارتباطات، آموزش و خودمختاری خدمه در مأموریت‌های آینده اعماق فضا دارد.

Abstract This study investigates how L1–L2 typological distance moderates the predictive validity of large language model (LLM)-based metrics in L2 reading, alongside the compensatory role of cognitive resources. Eye-tracking data from Chinese learners with L1 Lao, Burmese, Thai and Vietnamese revealed that surprisal predicted processing difficulty across all groups, whereas contextual entropy effects were group-specific and qualified by cognitive differences. Cognitive abilities explained unique variance only in Vietnamese learners, with verbal short‑term storage (VSTS) showing an independent effect. Additionally, VSTS and reading comprehension accuracy showed significant interactions with typological distance, such that higher learner-level memory and comprehension-performance indices were associated with reduced processing burden under greater L1–L2 divergence. These findings demonstrate that LLM metrics’ validity is constrained by typology and modulated by cognitive resources, supporting adaptive L2 processing models and the Cognitive Resource Coordination Model (Robinson [2001, Second Language Research 17(4), pp. 368–392]).

این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه فاصلهٔ نوع‌شناختی میان زبان اول و دوم، روایی پیش‌بینی‌کنندگی سنجه‌های مبتنی بر مدل‌های زبانی بزرگ (LLM) را در خواندن زبان دوم تعدیل می‌کند و همچنین نقش جبرانی منابع شناختی را مورد توجه قرار می‌دهد. داده‌های ردیابی چشم از زبان‌آموزان چینی با زبان اول لائو، برمه‌ای، تایلندی و ویتنامی نشان داد که سورپرایزال پیش‌بین دشواری پردازش در همه گروه‌ها بود، در حالی که اثرات آنتروپی متنی خاص هر گروه بوده و با تفاوت‌های شناختی تبیین می‌شود. توانایی‌های شناختی تنها در زبان‌آموزان ویتنامی واریانس منحصربه‌فردی را تبیین کردند و ذخیره‌سازی کوتاه‌مدت کلامی (VSTS) اثر مستقلی نشان داد. همچنین، VSTS و دقت درک مطلب در تعامل معنادار با فاصلهٔ نوع‌شناختی قرار داشتند، به‌گونه‌ای که شاخص‌های بالاتر حافظه و عملکرد درک مطلب در سطح زبان‌آموز با کاهش بار پردازشی در شرایط واگرایی بیشتر میان زبان اول و دوم همراه بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که روایی سنجه‌های LLM توسط نوع‌شناسی محدود شده و توسط منابع شناختی تعدیل می‌شود و از مدل‌های پردازش تطبیقی زبان دوم و مدل هماهنگی منابع شناختی (Robinson [2001, Second Language Research 17(4), pp. 368–392]) حمایت می‌کند.

Despite scientific argumentation being a fundamental competency of the PISA assessment framework, prospective biology teachers often demonstrate insufficient development in evidence-based reasoning and rebuttal construction skills. Considering the limitations of large-scale implementation of individualized approaches in higher education, this study evaluates the effectiveness of Generative Artificial Intelligence (ChatGPT-4) configured as a “Socratic tutor” in developing argumentation skills among future educators. An 8-week quasi-experimental study involving 124 students from a pedagogical university employed traditional peer discussion methods in the control group ( n = 62), while the experimental group ( n = 62) utilized an AI agent that induced cognitive dissonance regarding socio-scientific issues. Analysis of Covariance (ANCOVA) of data obtained through Toulmin's Argument Pattern (TAP) and PISA rubrics confirmed that the experimental group achieved statistically significantly higher overall argumentation quality compared to the control group (F (1,121) = 14.23, p < .001, η 2 = .105). Particularly, participants who received AI-assisted instruction showed marked improvement in forming rebuttals and evaluating counterevidence, which are considered among the most cognitively demanding components within the PISA scientific literacy framework (OECD). These findings suggest that a Generative AI-mediated Socratic instructional package can be an effective and scalable approach for developing epistemic cognition, and they propose a pedagogical model for integrating structured AI-based tutoring into teacher preparation systems aligned with international assessment standards. These findings should be interpreted as evidence for the effectiveness of the structured, AI-mediated Socratic instructional package as a whole, rather than as evidence of AI's inherent superiority over other methods; the relative contribution of the AI medium versus the structured pedagogical protocol it delivers was not directly tested in this design.

با وجود اینکه استدلال علمی یکی از شایستگی‌های اساسی چارچوب ارزیابی PISA است، معلمان آینده زیست‌شناسی اغلب در توسعه مهارت‌های استدلال مبتنی بر شواهد و ساختاردهی ابطال‌ها، پیشرفت کافی نشان نمی‌دهند. با توجه به محدودیت‌های اجرای گسترده رویکردهای فردمحور در آموزش عالی، این مطالعه اثربخشی هوش مصنوعی مولد (ChatGPT-4) را که به عنوان «مربی سقراطی» پیکربندی شده است، در توسعه مهارت‌های استدلال در میان معلمان آینده مورد ارزیابی قرار می‌دهد. یک مطالعه شبه‌آزمایشی هشت‌هفته‌ای با مشارکت ۱۲۴ دانشجو از یک دانشگاه تربیت معلم انجام شد؛ در گروه کنترل (n = 62) از روش‌های سنتی بحث همتایان استفاده شد و گروه آزمایش (n = 62) از یک عامل هوش مصنوعی بهره برد که ناهماهنگی شناختی را در خصوص مسائل اجتماعی-علمی ایجاد می‌کرد. تحلیل کوواریانس (ANCOVA) داده‌های به‌دست‌آمده از طریق الگوی استدلال تولمین (TAP) و روبریک‌های PISA تأیید کرد که گروه آزمایش به طور معناداری از نظر کیفیت کلی استدلال نسبت به گروه کنترل عملکرد بهتری داشت (F (1,121) = 14.23, p < .001, η 2 = .105). به ویژه، شرکت‌کنندگانی که آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی دریافت کردند، در شکل‌دهی ابطال‌ها و ارزیابی شواهد مخالف که از دشوارترین مؤلفه‌های شناختی در چارچوب سواد علمی PISA (OECD) محسوب می‌شوند، بهبود چشمگیری نشان دادند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که بسته آموزشی سقراطی مبتنی بر هوش مصنوعی مولد می‌تواند رویکردی مؤثر و مقیاس‌پذیر برای توسعه شناخت معرفتی باشد و مدل آموزشی برای ادغام آموزش ساختاریافته مبتنی بر هوش مصنوعی در نظام‌های تربیت معلم همسو با استانداردهای ارزیابی بین‌المللی ارائه می‌کند. این یافته‌ها باید به عنوان شواهدی برای اثربخشی بسته آموزشی ساختاریافته و میانجی‌گری‌شده توسط هوش مصنوعی سقراطی به طور کلی تفسیر شود، نه به عنوان شواهدی از برتری ذاتی هوش مصنوعی نسبت به سایر روش‌ها؛ سهم نسبی رسانه هوش مصنوعی در مقابل پروتکل آموزشی ساختاریافته ارائه‌شده توسط آن، مستقیماً در این طرح مورد آزمون قرار نگرفته است.

This study investigates children’s understandings of smartphones and their usage configurations in the context of emerging global policies aimed at regulating young people’s smartphone use. Drawing on China’s early implementation of similar regulatory initiatives, we conducted in-depth interviews with children to explore how they conceptualize smartphones in their everyday lives. Coding analysis reveals that children possess differentiated concepts of smartphones. These include “everyday concepts” derived from children’s lived experiences and what this study analytically terms “scientific concepts,” referring to more structured, school-mediated, or institutionally transmitted discourses about smartphone structures, mechanisms, and risks. Building on these findings, the study employs the cognitive–affective–conative (CAC) framework to analyze children’s smartphone usage tendencies, highlighting the crucial role of emotional experience in shaping usage intentions. The analysis further explores how children reinterpret the meaning of “playing with smartphones.” These findings provide insights into the development of targeted media education interventions that build on children’s existing understandings while addressing potential misconceptions. This study situates children’s cognition of smartphones within the global research framework on children’s digital rights, offering empirical insights into how children engage with digital technologies as meaning-makers.

این مطالعه به بررسی درک کودکان از تلفن‌های هوشمند و پیکربندی‌های استفاده آن‌ها در زمینه سیاست‌های نوظهور جهانی که با هدف تنظیم استفاده جوانان از تلفن‌های هوشمند تدوین شده‌اند، می‌پردازد. با بهره‌گیری از تجربه زودهنگام چین در اجرای ابتکارات مقررات‌گذاری مشابه، مصاحبه‌های عمیقی با کودکان انجام شد تا نحوه مفهوم‌سازی تلفن‌های هوشمند در زندگی روزمره آن‌ها مورد بررسی قرار گیرد. تحلیل کدگذاری نشان می‌دهد که کودکان مفاهیم متمایزی از تلفن‌های هوشمند دارند. این مفاهیم شامل «مفاهیم روزمره» برگرفته از تجارب زیسته کودکان و آنچه که این پژوهش به طور تحلیلی «مفاهیم علمی» می‌نامد، یعنی گفتمان‌های ساختارمندتر، مدرسه‌محور یا انتقال‌یافته از سوی نهادها درباره ساختارها، سازوکارها و مخاطرات تلفن‌های هوشمند است. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش حاضر از چارچوب شناختی–عاطفی–کنشی (CAC) برای تحلیل گرایش‌های استفاده کودکان از تلفن‌های هوشمند بهره می‌گیرد و نقش اساسی تجربه عاطفی در شکل‌گیری نیت استفاده را برجسته می‌سازد. تحلیل بیشتر نشان می‌دهد که کودکان چگونه معنای «بازی با تلفن هوشمند» را بازتفسیر می‌کنند. این یافته‌ها بینش‌هایی را برای توسعه مداخلات آموزش رسانه‌ای هدفمند که بر درک‌های موجود کودکان بنا می‌شوند و در عین حال به سوءبرداشت‌های احتمالی می‌پردازند، فراهم می‌کند. این مطالعه شناخت کودکان از تلفن‌های هوشمند را در چارچوب پژوهش جهانی درباره حقوق دیجیتال کودکان قرار می‌دهد و بینش‌های تجربی درباره نحوه مواجهه کودکان با فناوری‌های دیجیتال به عنوان معناپردازان ارائه می‌دهد.

Political emotions may shape not only which issues citizens prioritise, but also which social traits they value in leaders. Here we tested whether anger and fear elicited by real political issues differentially influence preferences for political leaders' facial traits. A balanced sample of U.S. Republicans and Democrats identified the political issue that made them most angry or most afraid and then chose which leader would best address that issue using computer-generated faces varying in dominance and trustworthiness. Participants chose a more dominant and less trustworthy-looking leader more often when angry (49.5 percent) than when fearful (46.5 percent). Mechanistically, anger shifted choices toward more dominant-looking leaders by increasing reliance on dominance cues and reducing reliance on trustworthiness cues, whereas fear selectively increased reliance on trustworthiness cues. These findings show that issue-linked political emotions exert distinct influences on leader evaluation with implications for democratic decision-making and electoral choices.

هیجانات سیاسی ممکن است نه تنها بر اولویت‌بندی مسائل توسط شهروندان، بلکه بر ویژگی‌های اجتماعی مورد ارزش در رهبران نیز تأثیرگذار باشند. در پژوهش حاضر بررسی شد که آیا خشم و ترس برانگیخته‌شده توسط مسائل واقعی سیاسی به‌طور متفاوتی بر ترجیحات نسبت به ویژگی‌های چهره رهبران سیاسی اثر می‌گذارند یا خیر. نمونه‌ای متعادل از جمهوری‌خواهان و دموکرات‌های ایالات متحده، مسئله سیاسی‌ای را که بیشترین خشم یا ترس را در آن‌ها ایجاد می‌کرد شناسایی کردند و سپس با استفاده از چهره‌های تولیدشده توسط رایانه که در ابعاد سلطه‌گری و قابل‌اعتماد بودن متفاوت بودند، رهبر مناسب برای حل آن مسئله را انتخاب نمودند. شرکت‌کنندگان در حالت خشم (۴۹٫۵ درصد) نسبت به حالت ترس (۴۶٫۵ درصد) بیشتر رهبرانی با ظاهر سلطه‌گر و کمتر قابل‌اعتماد را انتخاب کردند. از نظر سازوکار، خشم با افزایش اتکا به نشانه‌های سلطه‌گری و کاهش اتکا به نشانه‌های قابل‌اعتماد بودن، انتخاب‌ها را به سوی رهبران با ظاهر سلطه‌گر سوق داد، در حالی که ترس به طور انتخابی اتکا به نشانه‌های قابل‌اعتماد بودن را افزایش داد. این یافته‌ها نشان می‌دهند که هیجانات سیاسی مرتبط با مسائل، تأثیرات متمایزی بر ارزیابی رهبران دارند که پیامدهایی برای تصمیم‌گیری دموکراتیک و انتخاب‌های انتخاباتی به همراه دارد.

Background Athletic performance in open-skill sports depends on the efficient integration of cognitive and motor processes under dual-task (DT) conditions. Reliable measurement of these processes is a prerequisite for assessing the functional profile of young athletes (aged 13–15) and for guiding training. Objective This study examined the test-retest reliability (TRR) of center-of-pressure (COP) and fNIRS-derived cortical activation metrics across zero-load, low-load, and high-load conditions, assessed the reliability of N-back performance under the two dual-task conditions, and descriptively compared cortical activation patterns across load conditions in adolescent basketball players. Methods Twenty male adolescent basketball players completed a within-subject test-retest protocol involving two visits separated by 7 days. At each visit, participants performed quiet stance alone under the zero-load condition and concurrently with auditory 0-back and 2-back tasks under the low-load and high-load conditions, respectively. Test-retest reliability was quantified using intraclass correlation coefficients (ICCs) for COP indices and fNIRS-derived t-statistics in the bilateral prefrontal cortex (PFC) and motor cortex (MC) across all three load conditions, and for N-back accuracy and reaction time under the two dual-task conditions. Results Most indices yielded moderate-to-excellent point estimates of reliability (ICC range: 0.609–0.984), although precision varied, with several 95% confidence intervals spanning multiple reliability categories. COP whole path length, path length per unit area, and the N-back metrics showed good-to-excellent point estimates (ICC ≥ 0.784), and fNIRS-derived t-statistics in the PFC and MC reached ICCs of up to 0.984 under high-load conditions. Within the COP domain, whole path length, circumference area, and path length per unit area constitute three non-redundant indices; mean sway velocity is a duration-normalized expression of whole path length (MSV = WPL/T) and is therefore not counted as separate reliability evidence. Grand-average maps of fNIRS-derived GLM t-statistics appeared qualitatively similar across sessions. Conclusion These findings provide preliminary test-retest reliability estimates for selected multimodal neurobehavioral measures in male adolescent basketball players although reliability alone does not establish clinical utility and estimates with wide confidence intervals require confirmation in larger samples. Whether these measures can support monitoring of cognition–action coupling or inform interventions remains to be determined in future validity and responsiveness studies.

زمینه: عملکرد ورزشی در ورزش‌های مهارت باز به ادغام کارآمد فرایندهای شناختی و حرکتی تحت شرایط دو‌وظیفه‌ای (DT) وابسته است. اندازه‌گیری پایا از این فرایندها پیش‌نیاز ارزیابی نمایه عملکردی ورزشکاران جوان (۱۳ تا ۱۵ ساله) و هدایت تمرینات است. هدف: این مطالعه پایایی آزمون-بازآزمون (TRR) شاخص‌های مرکز فشار (COP) و شاخص‌های فعال‌سازی قشری استخراج‌شده از fNIRS را در شرایط بدون بار، بار کم و بار زیاد بررسی کرد، پایایی عملکرد N-back را در دو وضعیت دو‌وظیفه‌ای ارزیابی نمود و الگوهای فعال‌سازی قشری را به طور توصیفی در شرایط مختلف بار در بازیکنان نوجوان بسکتبال مقایسه کرد. روش‌ها: بیست بازیکن نوجوان پسر بسکتبال در یک پروتکل آزمون-بازآزمون درون‌گروهی با دو جلسه به فاصله ۷ روز شرکت کردند. در هر جلسه، شرکت‌کنندگان ایستادن ساکت را به تنهایی در شرایط بدون بار و به طور همزمان با تکالیف شنیداری 0-back و 2-back به ترتیب در شرایط بار کم و بار زیاد انجام دادند. پایایی آزمون-بازآزمون با استفاده از ضریب همبستگی درون‌کلاسی (ICC) برای شاخص‌های COP و آمار t استخراج‌شده از fNIRS در قشر پیش‌پیشانی دوطرفه (PFC) و قشر حرکتی (MC) در هر سه وضعیت بار و همچنین برای دقت و زمان واکنش N-back در دو وضعیت دو‌وظیفه‌ای محاسبه شد. نتایج: اکثر شاخص‌ها برآوردهای نقطه‌ای پایایی متوسط تا عالی را نشان دادند (دامنه ICC: ۰.۶۰۹ تا ۰.۹۸۴)، هرچند دقت متغیر بود و چندین فاصله اطمینان ۹۵٪ چند دسته پایایی را در بر می‌گرفتند. طول کل مسیر COP، طول مسیر به ازای واحد سطح و شاخص‌های N-back برآوردهای نقطه‌ای خوب تا عالی داشتند (ICC ≥ ۰.۷۸۴) و آمار t استخراج‌شده از fNIRS در PFC و MC در شرایط بار زیاد به ICC تا ۰.۹۸۴ رسید. در حوزه COP، طول کل مسیر، مساحت محیطی و طول مسیر به ازای واحد سطح سه شاخص غیرتکراری هستند؛ میانگین سرعت نوسان، بیان نرمال‌شده بر حسب زمان از طول کل مسیر است (MSV = WPL/T) و بنابراین به عنوان شواهد پایایی جداگانه محسوب نمی‌شود. نقشه‌های میانگین کلی آمار t مدل خطی تعمیم‌یافته (GLM) استخراج‌شده از fNIRS در جلسات مختلف به طور کیفی مشابه بودند. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها برآوردهای مقدماتی پایایی آزمون-بازآزمون برای برخی شاخص‌های نورو‌رفتاری چندوجهی در بازیکنان نوجوان پسر بسکتبال ارائه می‌دهد، هرچند پایایی به تنهایی سودمندی بالینی را اثبات نمی‌کند و برآوردهایی با فاصله اطمینان وسیع نیازمند تأیید در نمونه‌های بزرگ‌تر هستند. اینکه آیا این شاخص‌ها می‌توانند از پایش همبستگی شناخت-عمل یا طراحی مداخلات حمایت کنند، نیازمند بررسی در مطالعات آتی روایی و پاسخگویی است.

Mathematical communication is essential for effective mathematics learning, yet many students struggle to communicate mathematical ideas. Grounded in Embodied Cognition Theory, Conceptual Metaphor Theory, and the 4E Cognition Framework, this study examined the influence of embodied interaction on mathematical communication among Ghanaian SHS students, with spatial language as a mediator and classroom engagement as a moderator. A cross-sectional survey was conducted with 420 SHS 2 and SHS 3 students selected through multistage sampling. Data were analysed using SEM. Embodied interaction significantly predicted mathematical communication (β = .321, p < .001). Spatial language partially mediated the relationship (indirect effect = .209, 95% BC CI [.114, .293]), whereas classroom engagement did not significantly moderate it (β = .055, p = .131).

ارتباطات ریاضی برای یادگیری مؤثر ریاضیات ضروری است، اما بسیاری از دانش‌آموزان در انتقال ایده‌های ریاضی دچار مشکل می‌شوند. این مطالعه با تکیه بر نظریه شناخت تجسم‌یافته، نظریه استعاره مفهومی و چارچوب شناخت 4E، تأثیر تعامل تجسم‌یافته بر ارتباطات ریاضی در میان دانش‌آموزان دبیرستانی غنایی را با نقش میانجی زبان فضایی و نقش تعدیل‌گر درگیری کلاسی بررسی کرده است. یک پژوهش مقطعی با مشارکت ۴۲۰ دانش‌آموز پایه دوم و سوم دبیرستان با نمونه‌گیری چندمرحله‌ای انجام شد. داده‌ها با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری (SEM) تحلیل شدند. تعامل تجسم‌یافته به طور معناداری ارتباطات ریاضی را پیش‌بینی کرد (β = .321, p < .001). زبان فضایی به طور جزئی رابطه را میانجی‌گری کرد (اثر غیرمستقیم = .209، فاصله اطمینان ۹۵٪ BC [.114, .293])، در حالی که درگیری کلاسی نقش تعدیل‌گر معناداری نداشت (β = .055, p = .131).

Human cognition is unique. Our large brains and advanced cognitive skills indicate intense selection following the divergence from other hominins. Theoretical models and empirical data from the last few decades suggest that human intelligence primarily serves a social function. However, explaining precisely how human cognition is adapted for navigating the complexities of social life has proved challenging. This preregistered study empirically examines the recently proposed Coalitional Intelligence Hypothesis , which posits that the behavioral effects of human intelligence evolved as reliable signals of coalitional value, facilitating adaptive reciprocal exchanges of status and cognitive-computational services. This study also introduces the first Norwegian translation of the International Cognitive Ability Resource 16-Item Sample Test (ICAR-16), which we developed for use as our cognitive ability measure. Analysing a new dyadic dataset using the actor-partner interdependence mediation model, we found that coalitional value, operationalized in terms of ability to coordinate a group, fully mediates status allocated based on cognitive ability. These findings provide initial empirical support for the Coalitional Intelligence Hypothesis.

شناخت انسانی منحصر به فرد است. مغز بزرگ ما و مهارت‌های پیشرفته شناختی نشان‌دهنده انتخاب شدید پس از انشعاب از سایر هومینین‌ها است. مدل‌های نظری و داده‌های تجربی چند دهه اخیر نشان می‌دهند که هوش انسانی عمدتاً کارکردی اجتماعی دارد. با این حال، توضیح دقیق اینکه چگونه شناخت انسانی برای پیمایش پیچیدگی‌های زندگی اجتماعی سازگار شده است، چالش‌برانگیز بوده است. این مطالعه پیش‌ثبت‌شده به‌طور تجربی فرضیه هوش ائتلافی را که اخیراً مطرح شده است، بررسی می‌کند؛ این فرضیه بیان می‌کند که اثرات رفتاری هوش انسانی به عنوان نشانه‌های قابل اعتماد ارزش ائتلافی تکامل یافته‌اند و تبادلات متقابل سازگارانه منزلت و خدمات شناختی-محاسباتی را تسهیل می‌کنند. این مطالعه همچنین نخستین ترجمه نروژی آزمون نمونه ۱۶ ماده‌ای منبع بین‌المللی توانایی شناختی (ICAR-16) را معرفی می‌کند که ما آن را به عنوان سنجه توانایی شناختی خود توسعه دادیم. با تحلیل یک مجموعه داده دوتایی جدید با استفاده از مدل میانجی‌گری وابستگی بازیگر-شریک، دریافتیم که ارزش ائتلافی که بر اساس توانایی هماهنگی یک گروه عملیاتی شده است، به‌طور کامل میانجی‌گری تخصیص منزلت بر اساس توانایی شناختی را انجام می‌دهد. این یافته‌ها شواهد تجربی اولیه‌ای را برای فرضیه هوش ائتلافی فراهم می‌کند.

Understanding how individuals evaluate social content in affective scenes is crucial for research in emotion, social cognition, and decision-making. However, standardized image databases often lack fine-grained ratings of social dimensions beyond basic emotional content. We present a normative dataset of 296 affective scenes rated by 424 adult participants across six social-affective dimensions: social relevance, emotion sharing, action sharing, interpersonal equality, scene pleasantness, and participatory arousal. Each image was independently coded for objective features such as number of people, face visibility, and gaze direction. All rating dimensions showed excellent interrater reliability. Pleasantness ratings demonstrated strong convergent validity with established valence norms from the International Affective Picture System (IAPS), while arousal ratings differentiated between experienced and participatory arousal, suggesting that the latter captures a distinct affective component. Correlation analyses revealed that social relevance was strongly associated with scene pleasantness and a composite “engagement” factor combining emotion sharing, action sharing, and equality. Notably, the association between pleasantness and social relevance was especially pronounced in scenes depicting single individuals. Linear mixed models further indicated that extraversion showed a tentative positive association with the engagement–social relevance relationship, which did not survive correction for multiple comparisons and requires replication. Other personality traits and empathy did not significantly moderate these relationships. This open-access dataset provides a reliable, multidimensional tool for selecting affective scenes based on both emotional and social-interpersonal features. It supports improved stimulus control and design in a wide range of behavioral and neurocognitive research. By systematically mapping social meaning in static affective scenes, our study advances existing methodological resources and offers empirical insight into the structure of social-affective appraisals. All image codes, mean ratings, and analysis scripts are publicly available via the Open Science Framework.

درک نحوه ارزیابی افراد از محتوای اجتماعی در صحنه‌های عاطفی برای پژوهش در حوزه هیجان، شناخت اجتماعی و تصمیم‌گیری اهمیت اساسی دارد. با این حال، پایگاه‌های داده تصویری استاندارد اغلب فاقد ارزیابی‌های دقیق ابعاد اجتماعی فراتر از محتوای عاطفی پایه هستند. در این پژوهش، مجموعه داده هنجاری شامل ۲۹۶ صحنه عاطفی ارائه می‌شود که توسط ۴۲۴ شرکت‌کننده بزرگسال در شش بعد اجتماعی-عاطفی ارزیابی شده‌اند: ارتباط اجتماعی، اشتراک هیجان، اشتراک عمل، برابری بین‌فردی، خوشایندی صحنه و برانگیختگی مشارکتی. هر تصویر به طور مستقل از نظر ویژگی‌های عینی مانند تعداد افراد، قابلیت مشاهده چهره و جهت نگاه کدگذاری شده است. تمامی ابعاد ارزیابی، پایایی بین ارزیاب بسیار عالی نشان دادند. ارزیابی‌های خوشایندی، روایی همگرا قوی با هنجارهای ارزش‌گذاری تثبیت‌شده از سامانه بین‌المللی تصاویر عاطفی (IAPS) داشتند، در حالی که ارزیابی‌های برانگیختگی بین برانگیختگی تجربه‌شده و مشارکتی تمایز قائل شدند که نشان می‌دهد برانگیختگی مشارکتی مؤلفه عاطفی متمایزی را منعکس می‌کند. تحلیل‌های همبستگی نشان داد که ارتباط اجتماعی با خوشایندی صحنه و عامل ترکیبی «درگیری» (شامل اشتراک هیجان، اشتراک عمل و برابری) ارتباط قوی دارد. به طور قابل توجهی، این ارتباط میان خوشایندی و ارتباط اجتماعی در صحنه‌هایی که تنها یک فرد را نشان می‌دهند، برجسته‌تر بود. مدل‌های خطی آمیخته همچنین نشان دادند که برون‌گرایی ارتباط مثبت و اولیه‌ای با رابطه درگیری–ارتباط اجتماعی دارد که پس از اصلاح برای مقایسه‌های متعدد معنادار باقی نماند و نیازمند تکرار است. سایر صفات شخصیتی و همدلی به طور معناداری این روابط را تعدیل نکردند. این مجموعه داده دسترسی آزاد، ابزاری پایا و چندبعدی برای انتخاب صحنه‌های عاطفی بر اساس ویژگی‌های هیجانی و اجتماعی-بین‌فردی فراهم می‌کند. این مجموعه از کنترل و طراحی بهتر محرک‌ها در طیف وسیعی از پژوهش‌های رفتاری و عصب‌شناختی حمایت می‌کند. با ترسیم نظام‌مند معنای اجتماعی در صحنه‌های عاطفی ایستا، مطالعه حاضر منابع روش‌شناختی موجود را ارتقا داده و بینش تجربی درباره ساختار ارزیابی‌های اجتماعی-عاطفی ارائه می‌دهد. تمامی کدهای تصاویر، میانگین ارزیابی‌ها و اسکریپت‌های تحلیل از طریق Open Science Framework به صورت عمومی در دسترس است.

This research proposes a “time–cognition–culture” self-system model to examine whether and under what conditions Future Self-Continuity (FSC) is associated with well-being among Chinese undergraduate students across three studies ( N = 1010). Study 1 experimentally showed that increasing FSC enhanced both Subjective Well-Being (SWB) and Interdependent Happiness (IH). In Study 2, PROCESS analyses showed that Self-Concept Clarity (SCC) moderated the associations between FSC and both well-being outcomes, such that the positive associations were stronger among individuals with higher SCC; however, the corresponding latent-variable interaction for SWB was positive but did not reach conventional statistical significance. Study 3 showed that self-construal qualified the FSC × SCC interaction. The clearest conditional patterns were observed for independent self-construal in relation to SWB and interdependent self-construal in relation to IH. Overall, these findings suggest that the association between FSC and well-being may vary as a function of SCC, with this moderation pattern further qualified by self-construal.

این پژوهش مدل خودسامانه‌ای «زمان–شناخت–فرهنگ» را پیشنهاد می‌کند تا بررسی کند که آیا و تحت چه شرایطی تداوم خود آینده (FSC) با بهزیستی در میان دانشجویان کارشناسی چینی در سه مطالعه (N = 1010) مرتبط است. مطالعه اول به‌صورت آزمایشی نشان داد که افزایش FSC هر دو شاخص بهزیستی ذهنی (SWB) و شادی وابسته به دیگران (IH) را ارتقاء می‌دهد. در مطالعه دوم، تحلیل‌های PROCESS نشان داد که وضوح خودپنداره (SCC) ارتباط بین FSC و هر دو پیامد بهزیستی را تعدیل‌گری می‌کند، به‌گونه‌ای که این ارتباط مثبت در افرادی با SCC بالاتر قوی‌تر بود؛ با این حال، تعامل متغیر پنهان متناظر برای SWB مثبت بود اما به سطح معناداری آماری متعارف نرسید. مطالعه سوم نشان داد که ساختار خود، تعامل FSC × SCC را مشروط می‌کند. الگوهای شرطی واضح‌تر برای ساختار خود مستقل در ارتباط با SWB و ساختار خود وابسته به دیگران در ارتباط با IH مشاهده شد. به طور کلی، این یافته‌ها نشان می‌دهد که ارتباط بین FSC و بهزیستی ممکن است تابعی از SCC باشد و این الگوی تعدیل‌گری نیز توسط ساختار خود بیشتر مشروط می‌شود.

Introduction Remote maritime operations increasingly depend on complex, distributed socio-technical systems in which safe and effective performance relies on team cognition rather than on individual decision-making alone. Despite its importance, the conceptualisation and measurement of team cognition in this domain remain fragmented and underdeveloped. Methods A scoping review was conducted following the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses extension for Scoping Reviews (PRISMA-ScR). Searches of SCOPUS, Web of Science, and EBSCOhost yielded 162 records, of which 51 publications (35 journal articles and 16 conference proceedings, published between 2010 and 2025) were included after screening, retrieval assessment, and expert recommendation. The included publications were thematically analysed using a hybrid deductive-inductive approach. Results Five themes emerged: (1) situation awareness and its measurement and modelling, (2) collective team cognition, learning, and training, (3) human-autonomy teaming and remote collaboration, (4) visualisation and interface design for shared cognition, and (5) maritime applications of distributed cognition. The evidence demonstrates a shift from static, individual-based models toward dynamic, interaction-driven, and system-level accounts, in which team cognition arises from ongoing interactions among human agents, technical artefacts, and environmental constraints. Discussion The findings indicate that shared and distributed situation awareness is central to coordination and safety in remote maritime operations. Key challenges include integrating autonomous systems, designing interfaces that support distributed sensemaking, and reliably measuring team cognition. Enhancing remote maritime safety requires aligning design, training, and regulatory frameworks with the principles of distributed cognition. Future research should prioritise longitudinal and intervention-based validation in real-world operational contexts.

مقدمه عملیات دریایی از راه دور به طور فزاینده‌ای به سامانه‌های پیچیده و توزیع‌شده اجتماعی-فنی وابسته است که در آن عملکرد ایمن و مؤثر، بیش از تصمیم‌گیری فردی، به شناخت تیمی متکی است. با وجود اهمیت آن، مفهوم‌سازی و سنجش شناخت تیمی در این حوزه همچنان پراکنده و کمتر توسعه‌یافته باقی مانده است. روش‌ها یک مرور گستره مطابق با دستورالعمل‌های آیتم‌های ترجیحی برای گزارش مرورهای نظام‌مند و فراتحلیل‌ها، نسخه مرور گستره (PRISMA-ScR)، انجام شد. جستجو در پایگاه‌های SCOPUS، Web of Science و EBSCOhost منجر به شناسایی ۱۶۲ رکورد شد که پس از غربالگری، ارزیابی بازیابی و توصیه کارشناسان، ۵۱ منبع (۳۵ مقاله ژورنالی و ۱۶ مقاله کنفرانسی، منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵) وارد مطالعه شدند. منابع واردشده با رویکرد ترکیبی قیاسی-استقرایی به صورت موضوعی تحلیل شدند. یافته‌ها پنج مضمون اصلی را نشان داد: (۱) آگاهی موقعیتی و سنجش و مدل‌سازی آن، (۲) شناخت تیمی جمعی، یادگیری و آموزش، (۳) همکاری انسان-خودمختار و همکاری از راه دور، (۴) طراحی واسط و تجسم برای شناخت مشترک، و (۵) کاربردهای دریایی شناخت توزیع‌شده. شواهد حاکی از گذار از مدل‌های ایستا و فردمحور به سوی رویکردهای پویا، تعامل‌محور و سطح سامانه است که در آن شناخت تیمی از تعاملات مستمر میان عامل‌های انسانی، مصنوعات فنی و محدودیت‌های محیطی پدید می‌آید. بحث یافته‌ها نشان می‌دهد که آگاهی موقعیتی مشترک و توزیع‌شده، محور هماهنگی و ایمنی در عملیات دریایی از راه دور است. چالش‌های کلیدی شامل ادغام سامانه‌های خودمختار، طراحی واسط‌هایی که از معناسازی توزیع‌شده پشتیبانی کنند و سنجش قابل‌اعتماد شناخت تیمی است. ارتقای ایمنی دریایی از راه دور مستلزم همسویی طراحی، آموزش و چارچوب‌های مقرراتی با اصول شناخت توزیع‌شده است. پژوهش‌های آتی باید اعتبارسنجی طولی و مبتنی بر مداخله را در زمینه‌های عملیاتی واقعی در اولویت قرار دهند.

This systematic review integrates empirical studies published from 2020 to 2025 to analyze the impact of teacher workload and pedagogical innovations on cognition, motivation, and burnout within Arab educational settings. Teacher well-being is increasingly acknowledged as a pivotal factor influencing instructional quality, while in the Arab region, swift educational reforms converge with socio-cultural intricacies, resulting in distinctive challenges. In accordance with the PRISMA 2020 guidelines, a systematic search was executed across ERIC, Scopus, Web of Science, and Google Scholar, encompassing peer-reviewed empirical and review articles pertaining to K–12 or higher education teachers in Arab countries. Thematic synthesis of the 59 studies that met the inclusion criteria revealed three dominant themes: (a) excessive workload, encompassing both instructional and administrative demands, consistently predicted teacher burnout and cognitive strain; (b) teacher motivation functioned as a mediating resource, buffering or amplifying the effects of workload on well-being; and (c) pedagogical innovations, including educational technology and artificial intelligence, were perceived as both enablers of efficiency and sources of additional stress when poorly supported. The results show that teacher workload is the main thing that hurts motivation and causes burnout in the Arab world. Pedagogical innovations can help relieve stress, but they only work if they are supported by the system and fit with strategies for managing workload. To make sure that educational reforms work in the long run, policy and practice should put teacher well-being first.

این مرور نظام‌مند با ادغام مطالعات تجربی منتشرشده از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵، تأثیر بار کاری معلمان و نوآوری‌های آموزشی را بر شناخت، انگیزش و فرسودگی شغلی در محیط‌های آموزشی عربی تحلیل می‌کند. بهزیستی معلمان به طور فزاینده‌ای به عنوان عاملی محوری در کیفیت تدریس شناخته می‌شود، در حالی‌که در منطقه عرب، اصلاحات سریع آموزشی با پیچیدگی‌های اجتماعی‌فرهنگی تلاقی یافته و چالش‌های منحصربه‌فردی را ایجاد کرده است. بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA 2020، جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های ERIC، Scopus، Web of Science و Google Scholar انجام شد و مقالات تجربی و مروری داوری‌شده مرتبط با معلمان آموزش K–12 یا آموزش عالی در کشورهای عربی را دربر گرفت. سنتز موضوعی ۵۹ مطالعه واجد شرایط سه مضمون غالب را آشکار ساخت: (الف) بار کاری بیش از حد، شامل الزامات آموزشی و اداری، به طور مستمر پیش‌بینی‌کننده فرسودگی شغلی معلمان و فشار شناختی بود؛ (ب) انگیزش معلمان به عنوان منبعی میانجی عمل می‌کرد که می‌توانست اثرات بار کاری بر بهزیستی را تعدیل یا تقویت کند؛ و (ج) نوآوری‌های آموزشی، از جمله فناوری آموزشی و هوش مصنوعی، هم به عنوان تسهیل‌کننده کارایی و هم منبع استرس اضافی در صورت نبود حمایت کافی تلقی می‌شدند. نتایج نشان می‌دهد که بار کاری معلمان عامل اصلی تضعیف انگیزش و ایجاد فرسودگی شغلی در جهان عرب است. نوآوری‌های آموزشی می‌توانند به کاهش استرس کمک کنند، اما تنها زمانی مؤثر هستند که از حمایت نظام‌مند برخوردار بوده و با راهبردهای مدیریت بار کاری همسو باشند. برای تضمین موفقیت بلندمدت اصلاحات آموزشی، سیاست و عمل باید بهزیستی معلمان را در اولویت قرار دهند.

This systematic review integrates empirical studies published from 2020 to 2025 to analyze the impact of teacher workload and pedagogical innovations on cognition, motivation, and burnout within Arab educational settings. Teacher well-being is increasingly acknowledged as a pivotal factor influencing instructional quality, while in the Arab region, swift educational reforms converge with socio-cultural intricacies, resulting in distinctive challenges. In accordance with the PRISMA 2020 guidelines, a systematic search was executed across ERIC, Scopus, Web of Science, and Google Scholar, encompassing peer-reviewed empirical and review articles pertaining to K–12 or higher education teachers in Arab countries. Thematic synthesis of the 59 studies that met the inclusion criteria revealed three dominant themes: (a) excessive workload, encompassing both instructional and administrative demands, consistently predicted teacher burnout and cognitive strain; (b) teacher motivation functioned as a mediating resource, buffering or amplifying the effects of workload on well-being; and (c) pedagogical innovations, including educational technology and artificial intelligence, were perceived as both enablers of efficiency and sources of additional stress when poorly supported. The results show that teacher workload is the main thing that hurts motivation and causes burnout in the Arab world. Pedagogical innovations can help relieve stress, but they only work if they are supported by the system and fit with strategies for managing workload. To make sure that educational reforms work in the long run, policy and practice should put teacher well-being first.

این مرور نظام‌مند با ادغام مطالعات تجربی منتشرشده از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵، تأثیر بار کاری معلمان و نوآوری‌های آموزشی را بر شناخت، انگیزش و فرسودگی شغلی در محیط‌های آموزشی عربی تحلیل می‌کند. بهزیستی معلمان به طور فزاینده‌ای به عنوان عاملی محوری در کیفیت تدریس شناخته می‌شود، در حالی‌که در منطقه عرب، اصلاحات سریع آموزشی با پیچیدگی‌های اجتماعی‌فرهنگی تلاقی یافته و چالش‌های منحصربه‌فردی را ایجاد کرده است. بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA 2020، جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های ERIC، Scopus، Web of Science و Google Scholar انجام شد و مقالات تجربی و مروری داوری‌شده مرتبط با معلمان آموزش K–12 یا آموزش عالی در کشورهای عربی را دربر گرفت. سنتز موضوعی ۵۹ مطالعه واجد شرایط سه مضمون غالب را آشکار ساخت: (الف) بار کاری بیش از حد، شامل الزامات آموزشی و اداری، به طور مستمر پیش‌بینی‌کننده فرسودگی شغلی معلمان و فشار شناختی بود؛ (ب) انگیزش معلمان به عنوان منبعی میانجی عمل می‌کرد که می‌توانست اثرات بار کاری بر بهزیستی را تعدیل یا تقویت کند؛ و (ج) نوآوری‌های آموزشی، از جمله فناوری آموزشی و هوش مصنوعی، هم به عنوان تسهیل‌کننده کارایی و هم منبع استرس اضافی در صورت نبود حمایت کافی تلقی می‌شدند. نتایج نشان می‌دهد که بار کاری معلمان عامل اصلی تضعیف انگیزش و ایجاد فرسودگی شغلی در جهان عرب است. نوآوری‌های آموزشی می‌توانند به کاهش استرس کمک کنند، اما تنها زمانی مؤثر هستند که از حمایت نظام‌مند برخوردار بوده و با راهبردهای مدیریت بار کاری همسو باشند. برای تضمین موفقیت بلندمدت اصلاحات آموزشی، سیاست و عمل باید بهزیستی معلمان را در اولویت قرار دهند.

The purpose of this literature synthesis was to identify the level of research evidence for specific writing instructional practices and opportunities for next steps in research. Instead of relying on how study authors described their instruction, this synthesis aggregated studies by the effects on specific component skills of writing (spelling, handwriting, grammar, vocabulary, discourse elements, higher-order cognition, and self-regulation). These specific components were chosen based on a comprehensive and empirically derived theoretical framework – the Direct and Indirect Effects Model of Writing. The literature search included studies with a controlled intervention design, resulting in 162 studies (74% in grades K–5). Studies were reviewed for their design quality, instruction provided, proximal outcomes measured, participant characteristics, and instructional context. Robust positive effects were found for explicitly teaching students discourse elements, spelling, handwriting, and multiple components to a variety of students. More research is needed for vocabulary, grammar, typing, higher-order cognition, and implementation. There is promising evidence of effective instruction in the component skills of writing. Future research that better describes instruction and the unique contextual challenges of different populations holds promise for addressing the need for writing instruction.

هدف این سنتز ادبیات، شناسایی سطح شواهد پژوهشی برای روش‌های خاص آموزش نوشتن و فرصت‌های گام‌های بعدی در پژوهش بود. به جای اتکا به توصیف نویسندگان مطالعات از آموزش خود، این سنتز مطالعات را بر اساس تأثیر آن‌ها بر مهارت‌های اجزایی خاص نوشتن (املاء، خوشنویسی، دستور زبان، واژگان، عناصر گفتمان، شناخت مرتبه بالاتر و خودتنظیمی) تجمیع کرد. این اجزای خاص بر اساس یک چارچوب نظری جامع و مبتنی بر شواهد تجربی – مدل اثرات مستقیم و غیرمستقیم نوشتن – انتخاب شدند. جستجوی ادبیات شامل مطالعاتی با طرح مداخله کنترل‌شده بود که منجر به ۱۶۲ مطالعه (۷۴٪ در پایه‌های K–5) شد. مطالعات از نظر کیفیت طرح، آموزش ارائه‌شده، پیامدهای نزدیک اندازه‌گیری‌شده، ویژگی‌های شرکت‌کنندگان و زمینه آموزشی مرور شدند. آثار مثبت قوی برای آموزش صریح عناصر گفتمان، املاء، خوشنویسی و چندین مؤلفه برای انواع مختلفی از دانش‌آموزان مشاهده شد. برای واژگان، دستور زبان، تایپ، شناخت مرتبه بالاتر و اجرا به پژوهش بیشتری نیاز است. شواهد امیدوارکننده‌ای از آموزش مؤثر در مهارت‌های اجزایی نوشتن وجود دارد. پژوهش‌های آینده که آموزش و چالش‌های زمینه‌ای خاص جمعیت‌های مختلف را بهتر توصیف کنند، امیدبخش پاسخگویی به نیاز آموزش نوشتن هستند.

Language development depends on both the quantity of linguistic input children receive and their ability to uptake input, yet the relationship between these two factors remains unclear. This study adopted the structural priming paradigm to examine how input and uptake shape syntactic development in three groups of Mandarin-speaking children aged 5–9 years ( N = 75, N female = 39): neurotypical monolinguals (optimal input and uptake), monolinguals with Developmental Language Disorder (optimal input, reduced uptake), and Mandarin-English heritage bilinguals (reduced input, optimal uptake). All groups had acquired the target non-canonical structures (the BA-, BEI-, and OSV-constructions). However, reduced input and reduced uptake were associated with distinct production patterns. Heritage bilinguals produced more canonical structures (the SVO-construction), whereas monolingual children, particularly those with Developmental Language Disorder, favoured the BA-construction, suggesting differences in underlying learning mechanisms and production strategies that may be shaped by their language (learning) experience. Moreover, while richer input enhanced uptake, reduced input did not diminish it, suggesting input quantity and processing ability play separable yet interacting roles in development.

رشد زبان به هر دو عامل کمیت ورودی زبانی که کودکان دریافت می‌کنند و توانایی آن‌ها در جذب این ورودی وابسته است، اما رابطه میان این دو عامل همچنان نامشخص باقی مانده است. این پژوهش با اتخاذ الگوی آغازگری ساختاری، بررسی کرد که چگونه ورودی و جذب، رشد نحوی را در سه گروه از کودکان ماندارین‌زبان ۵ تا ۹ ساله (N = ۷۵، N زن = ۳۹) شکل می‌دهد: تک‌زبانه‌های نوروتایپیک (ورودی و جذب بهینه)، تک‌زبانه‌های دارای اختلال رشد زبان (ورودی بهینه، جذب کاهش‌یافته) و دوزبانه‌های میراثی ماندارین-انگلیسی (ورودی کاهش‌یافته، جذب بهینه). همه گروه‌ها ساختارهای هدف غیرقانونی (ساختارهای BA-، BEI- و OSV-) را فراگرفته بودند. با این حال، ورودی و جذب کاهش‌یافته با الگوهای تولیدی متفاوتی همراه بود. دوزبانه‌های میراثی ساختارهای قانونی بیشتری (ساختار SVO-) تولید کردند، در حالی که کودکان تک‌زبانه، به‌ویژه آن‌هایی که اختلال رشد زبان داشتند، ساختار BA- را ترجیح دادند که این امر حاکی از تفاوت در سازوکارهای یادگیری زیربنایی و راهبردهای تولیدی است که ممکن است توسط تجربه زبانی (یادگیری) آن‌ها شکل گرفته باشد. افزون بر این، در حالی که ورودی غنی‌تر جذب را افزایش داد، ورودی کاهش‌یافته موجب کاهش آن نشد که این امر نشان می‌دهد کمیت ورودی و توانایی پردازش نقش‌هایی مجزا اما متعامل در رشد ایفا می‌کنند.

Vishada is an Ayurvedic concept describing a state of mental disturbance in which emotional strength, confidence, initiative, and engagement with daily life becomes diminished. It extends beyond temporary sadness and involves changes in mental, behavioural and physical functioning. The present discussion explores the classical understanding of Vishada with emphasis on its etiopathogenesis and therapeutic perspective. Psychological experiences such as Ishta Viyoga and prolonged stress may disturb the equilibrium of Satwa and Tamas, with subsequent involvement of Manas, Vatadi doshas and Manovaha Srotas. Its manifestations, including Kaya-Vak-Manas Sada, Apravritti, Karyeshu Asiddhi Bhaya and impairment of Dhi, Dhriti, and Smriti demonstrate the wide-ranging influence of Vishada on activity, motivation, cognition, communication and social interaction. The Ayurvedic approach further emphasizes restoration of mental well-being through different lines of treatment. Understanding Vishada through this holistic framework highlights the close relationship between emotional experience and overall functioning and provides a foundation for its deeper exploration in contemporary mental-health research.

ویشادا مفهومی در آیورودا است که به وضعیتی از اختلال ذهنی اشاره دارد که در آن قدرت عاطفی، اعتماد به نفس، ابتکار عمل و درگیری با زندگی روزمره کاهش می‌یابد. این وضعیت فراتر از اندوه موقتی بوده و شامل تغییراتی در عملکرد ذهنی، رفتاری و جسمانی می‌شود. بحث حاضر به بررسی درک کلاسیک ویشادا با تأکید بر اتیوپاتوژنز و دیدگاه درمانی آن می‌پردازد. تجارب روان‌شناختی مانند ایشتا ویوگا و استرس طولانی‌مدت می‌توانند تعادل ساتوا و تاماس را بر هم زنند و در پی آن، مناس، واتادی دوشاها و منواها سرُتاس را درگیر کنند. تظاهرات آن، از جمله کایا-واک-ماناس سادا، اپراوریتی، کاریشو اسیدّی بهیا و اختلال در دھی، دھرتی و سمریتی، تأثیر گسترده ویشادا بر فعالیت، انگیزش، شناخت، ارتباط و تعامل اجتماعی را نشان می‌دهد. رویکرد آیورودایی همچنین بر بازگرداندن بهزیستی ذهنی از طریق خطوط مختلف درمان تأکید دارد. درک ویشادا در این چارچوب کل‌نگر، رابطه نزدیک تجربه عاطفی و عملکرد کلی را برجسته ساخته و زمینه‌ای برای بررسی عمیق‌تر آن در پژوهش‌های معاصر سلامت روان فراهم می‌آورد.

Vishada is an Ayurvedic concept describing a state of mental disturbance in which emotional strength, confidence, initiative, and engagement with daily life becomes diminished. It extends beyond temporary sadness and involves changes in mental, behavioural and physical functioning. The present discussion explores the classical understanding of Vishada with emphasis on its etiopathogenesis and therapeutic perspective. Psychological experiences such as Ishta Viyoga and prolonged stress may disturb the equilibrium of Satwa and Tamas, with subsequent involvement of Manas, Vatadi doshas and Manovaha Srotas. Its manifestations, including Kaya-Vak-Manas Sada, Apravritti, Karyeshu Asiddhi Bhaya and impairment of Dhi, Dhriti, and Smriti demonstrate the wide-ranging influence of Vishada on activity, motivation, cognition, communication and social interaction. The Ayurvedic approach further emphasizes restoration of mental well-being through different lines of treatment. Understanding Vishada through this holistic framework highlights the close relationship between emotional experience and overall functioning and provides a foundation for its deeper exploration in contemporary mental-health research.

ویشادا مفهومی در آیورودا است که به وضعیتی از اختلال ذهنی اشاره دارد که در آن قدرت عاطفی، اعتماد به نفس، ابتکار عمل و درگیری با زندگی روزمره کاهش می‌یابد. این وضعیت فراتر از اندوه موقتی بوده و شامل تغییراتی در عملکرد ذهنی، رفتاری و جسمانی می‌شود. بحث حاضر به بررسی درک کلاسیک ویشادا با تأکید بر اتیوپاتوژنز و دیدگاه درمانی آن می‌پردازد. تجارب روان‌شناختی مانند ایشتا ویوگا و استرس طولانی‌مدت می‌توانند تعادل ساتوا و تاماس را بر هم زنند و در پی آن، مناس، واتادی دوشاها و منواها سرُتاس را درگیر کنند. تظاهرات آن، از جمله کایا-واک-ماناس سادا، اپراوریتی، کاریشو اسیدّی بهیا و اختلال در دھی، دھرتی و سمریتی، تأثیر گسترده ویشادا بر فعالیت، انگیزش، شناخت، ارتباط و تعامل اجتماعی را نشان می‌دهد. رویکرد آیورودایی همچنین بر بازگرداندن بهزیستی ذهنی از طریق خطوط مختلف درمان تأکید دارد. درک ویشادا در این چارچوب کل‌نگر، رابطه نزدیک تجربه عاطفی و عملکرد کلی را برجسته ساخته و زمینه‌ای برای بررسی عمیق‌تر آن در پژوهش‌های معاصر سلامت روان فراهم می‌آورد.

Teacher preparation programs have quickly adopted artificial intelligence tools, but the ethical, social, and environmental dimensions of that adoption receive comparatively little attention in how future educators are trained. This conceptual analysis addresses that gap by asking how AI competence, sustainability education, and ethical technology use can be integrated into teacher preparation as a single coherent framework rather than three parallel add-ons. Drawing on critical digital pedagogy, domain-specific cognition theory, and Mezirow's transformative learning theory, we synthesize policy documents and peer-reviewed literature on AI in education, sustainability education, and teacher preparation to develop the SAGE Model (Sustainability and AI for Global Educators). SAGE organizes teacher preparation around three interconnected pillars: Critical Integration, which addresses how AI systems reflect the assumptions and biases of their design; Applied Problem-Solving, which situates AI and sustainability literacy in authentic classroom and systems-level challenges; and Reflexive Praxis, which asks candidates to examine their own judgment and positionality when using AI tools. The model treats AI as an instrument that can extend, not replace, educator judgment in addressing complex sustainability and equity problems in practice. This is a conceptual contribution: SAGE has not yet been implemented or empirically validated in a teacher preparation program, and the paper closes by outlining what that validation would require. The paper examines ethical considerations and challenges of AI in education, presents the SAGE Model and its theoretical grounding with illustrative applications across K–12 and higher education, and discusses implications for practice, policy, and future research.

برنامه‌های تربیت معلم به سرعت ابزارهای هوش مصنوعی را پذیرفته‌اند، اما ابعاد اخلاقی، اجتماعی و زیست‌محیطی این پذیرش نسبتاً کمتر در آموزش معلمان آینده مورد توجه قرار گرفته است. این تحلیل مفهومی به این خلأ می‌پردازد و می‌پرسد چگونه می‌توان شایستگی هوش مصنوعی، آموزش پایداری و استفاده اخلاقی از فناوری را به عنوان یک چارچوب منسجم و نه سه افزونه موازی در تربیت معلم ادغام کرد. با بهره‌گیری از پداگوژی انتقادی دیجیتال، نظریه شناخت دامنه‌محور و نظریه یادگیری تحولی Mezirow، اسناد سیاستی و ادبیات داوری‌شده درباره هوش مصنوعی در آموزش، آموزش پایداری و تربیت معلم را برای توسعه مدل SAGE (پایداری و هوش مصنوعی برای معلمان جهانی) تلفیق می‌کنیم. مدل SAGE تربیت معلم را حول سه رکن به‌هم‌پیوسته سازمان‌دهی می‌کند: ادغام انتقادی که به چگونگی بازتاب مفروضات و سوگیری‌های طراحی در سیستم‌های هوش مصنوعی می‌پردازد؛ حل مسئله کاربردی که سواد هوش مصنوعی و پایداری را در چالش‌های واقعی کلاس درس و سطح نظام قرار می‌دهد؛ و کنش بازاندیشانه که از داوطلبان می‌خواهد قضاوت و جایگاه خود را هنگام استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی بررسی کنند. این مدل، هوش مصنوعی را ابزاری می‌داند که می‌تواند قضاوت معلم را در مواجهه با مسائل پیچیده پایداری و عدالت در عمل گسترش دهد، نه جایگزین آن شود. این مقاله یک مشارکت مفهومی است: مدل SAGE هنوز در برنامه تربیت معلم اجرا یا به طور تجربی اعتبارسنجی نشده است و مقاله با ترسیم الزامات این اعتبارسنجی پایان می‌یابد. مقاله به بررسی ملاحظات و چالش‌های اخلاقی هوش مصنوعی در آموزش، ارائه مدل SAGE و مبانی نظری آن با کاربردهای نمونه در آموزش K–12 و آموزش عالی، و بحث درباره پیامدهای آن برای عمل، سیاست و پژوهش‌های آینده می‌پردازد.

Abstract This study examined incremental processes in skilled second-language (L2) reading by identifying those shared with first-language (L1) reading and those modulated by L1 background and L2 proficiency. Skilled college-level L2 English readers (L1 Spanish, Korean or Chinese) were compared with native English speakers in self-paced reading of New York Times texts. Each word was annotated for word-, sentence- and passage-level predictors to test how these variables shape reading. Both L1 and L2 reading were affected by the same factors, indicating shared incremental processes. In L2, the magnitude of these effects was shaped by proficiency and readers’ L1 background, with the most pronounced differences observed among Chinese–English readers. These findings support a skilled reading acquisition principle: Fluent reading relies on largely shared processes grounded in target-language knowledge and procedural skills for using this knowledge efficiently, even as proficiency and L1 background introduce variation in skilled L2 reading.

چکیده این مطالعه به بررسی فرایندهای تدریجی در خواندن ماهرانه زبان دوم (L2) با شناسایی فرایندهای مشترک با خواندن زبان اول (L1) و فرایندهایی که تحت تأثیر پیشینه L1 و مهارت در L2 قرار می‌گیرند، پرداخته است. خوانندگان ماهر زبان انگلیسی در سطح دانشگاهی (با زبان اول اسپانیایی، کره‌ای یا چینی) با افراد بومی انگلیسی‌زبان در خواندن خودتنظیم متون نیویورک تایمز مقایسه شدند. هر واژه برای پیش‌بینی‌کننده‌های سطح واژه، جمله و متن حاشیه‌نویسی شد تا بررسی شود این متغیرها چگونه خواندن را شکل می‌دهند. هر دو خواندن L1 و L2 تحت تأثیر عوامل یکسانی قرار گرفتند که نشان‌دهنده وجود فرایندهای تدریجی مشترک است. در L2، شدت این اثرات تحت تأثیر مهارت و پیشینه L1 خوانندگان قرار داشت و بیشترین تفاوت‌ها در میان خوانندگان چینی-انگلیسی مشاهده شد. این یافته‌ها از اصل اکتساب خواندن ماهرانه حمایت می‌کند: خواندن روان عمدتاً مبتنی بر فرایندهای مشترکی است که بر دانش زبان هدف و مهارت‌های رویه‌ای برای استفاده کارآمد از این دانش استوار است، حتی اگر مهارت و پیشینه L1 باعث ایجاد تفاوت‌هایی در خواندن ماهرانه L2 شوند.

Abstract Understanding verbal humor in a second language (L2) is a hallmark of advanced communicative competence, yet its time course remains unclear. This study investigates the role of L2 exposure intensity in humor comprehension. Forty-two English as a Foreign Language (EFL) learners (Intense vs. Limited Exposure) read jokes in which identical punchlines followed humorous or coherent setups and judged funniness. Behavioral results showed that responses were slower to humorous than to coherent endings, and accuracy was higher in the Intense Exposure group than in the Limited Exposure group. ERPs showed a larger N400 to humorous endings compared to coherent endings. A P600 effect to humorous endings was observed in the Intense Exposure group but not in the Limited Exposure group, suggesting greater engagement of reinterpretation under Intense Exposure. These findings support a conditioned two-stage model of L2 humor in which early detection is broadly preserved, whereas later reinterpretation depends on L2 exposure intensity.

درک شوخ‌طبعی کلامی در زبان دوم (L2) نشانه‌ای از شایستگی ارتباطی پیشرفته است، اما روند زمانی آن همچنان نامشخص باقی مانده است. این پژوهش نقش شدت مواجهه با زبان دوم را در درک شوخ‌طبعی بررسی می‌کند. چهل‌و‌دو زبان‌آموز انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) (گروه مواجهه شدید در برابر مواجهه محدود) لطیفه‌هایی را خواندند که در آن‌ها پایان‌بندی‌های یکسان پس از مقدمه‌های شوخ‌طبعانه یا منسجم ارائه می‌شد و میزان خنده‌دار بودن را ارزیابی کردند. نتایج رفتاری نشان داد که واکنش‌ها به پایان‌بندی‌های شوخ‌طبعانه کندتر از پایان‌بندی‌های منسجم بود و دقت در گروه مواجهه شدید بالاتر از گروه مواجهه محدود بود. ERPها نشان دادند که مولفه N400 به پایان‌بندی‌های شوخ‌طبعانه نسبت به پایان‌بندی‌های منسجم بزرگ‌تر بود. اثر P600 نسبت به پایان‌بندی‌های شوخ‌طبعانه فقط در گروه مواجهه شدید مشاهده شد و در گروه مواجهه محدود دیده نشد که بیانگر درگیری بیشتر در تفسیر مجدد تحت مواجهه شدید است. این یافته‌ها از مدل دوسویه شرطی‌شده شوخ‌طبعی در زبان دوم حمایت می‌کند که در آن شناسایی اولیه تا حد زیادی حفظ می‌شود، در حالی که تفسیر مجدد متأخر وابسته به شدت مواجهه با زبان دوم است.

PURPOSE: Engagement in sports is associated with cognitive and academic functioning in youth. However, heterogenous methodology has resulted in mixed findings across the literature. We propose a new method for investigating how sports activity may affect cognition through metabolic equivalents (MET)-minutes per week during sports engagement and compare it against total number of sports engaged. METHODS: Using the Adolescent Brain Cognitive Development Study, 9,973 children between the ages of 9 and 10 years old were included. Parent report of children's engagement in sports over the past year were utilized to calculate total MET-minutes per week. Youth participants completed the National Institutes of Health Toolbox. Generalized Additive Mixed Models were run to examine the relationship between MET-minutes on cognition, while controlling for Body Mass Index. The contribution of MET-minutes compared to total count of sports on cognitive performance were compared using Akaike Information Criterion values. RESULTS: Both total MET-minutes per week and past-year total sports were non-linearly associated with increased performance on multiple tasks of executive functioning and decreased expressive vocabulary. MET-minutes were shown to contribute more robustly to models of cognition than total number of sports. CONCLUSIONS: Past year MET-minutes per week was associated with increased cognitive performance, particularly in the domain of executive functioning, and was more sensitive to differences in cognition in contrast to total sports engagement. Indicating that greater measurement sensitivity for physical activity may increase predictive power on cognitive performance outcomes. Our findings provide more support for increasing physical activity in youth to promote cognitive trajectories.

هدف: مشارکت در ورزش با عملکرد شناختی و تحصیلی در نوجوانان مرتبط است. با این حال، روش‌شناسی ناهمگون منجر به یافته‌های متناقض در ادبیات پژوهش شده است. ما روش جدیدی را برای بررسی چگونگی تأثیر فعالیت ورزشی بر شناخت از طریق معادل‌های متابولیک (MET)-دقیقه در هفته در طول مشارکت ورزشی پیشنهاد می‌کنیم و آن را با تعداد کل ورزش‌های انجام‌شده مقایسه می‌نماییم. روش‌ها: با استفاده از مطالعه رشد شناختی مغز نوجوانان، ۹٬۹۷۳ کودک بین ۹ تا ۱۰ سال وارد پژوهش شدند. گزارش والدین از مشارکت کودکان در ورزش طی سال گذشته برای محاسبه مجموع MET-دقیقه در هفته به کار رفت. شرکت‌کنندگان نوجوان ابزار سنجش National Institutes of Health Toolbox را تکمیل کردند. مدل‌های ترکیبی تعمیم‌یافته افزایشی برای بررسی رابطه بین MET-دقیقه و شناخت، با کنترل شاخص توده بدنی اجرا شد. سهم MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزش‌ها بر عملکرد شناختی با استفاده از مقادیر Akaike Information Criterion مقایسه گردید. نتایج: هم مجموع MET-دقیقه در هفته و هم مجموع ورزش‌های سال گذشته به طور غیرخطی با افزایش عملکرد در چندین تکلیف عملکرد اجرایی و کاهش واژگان بیانی مرتبط بودند. MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزش‌ها سهم قوی‌تری در مدل‌های شناختی داشت. نتیجه‌گیری: مجموع MET-دقیقه در هفته طی سال گذشته با افزایش عملکرد شناختی، به ویژه در حوزه عملکرد اجرایی، مرتبط بود و نسبت به مجموع مشارکت ورزشی حساسیت بیشتری به تفاوت‌های شناختی نشان داد. این امر نشان می‌دهد که حساسیت بیشتر سنجش فعالیت بدنی می‌تواند قدرت پیش‌بینی پیامدهای عملکرد شناختی را افزایش دهد. یافته‌های ما حمایت بیشتری از افزایش فعالیت بدنی در نوجوانان برای ارتقای مسیرهای شناختی ارائه می‌دهد.

Background and Objective The Adaptive Cognition and Behaviors about Sleep-6 (ACBS-6) comprises two factors, adaptive sleep-related cognitions (Items 1–4) and behaviors (Items 5 and 6). We aimed to develop a shortened version.Methods Four anonymous online surveys of Korean adults were analyzed. In a general-population derivation sample (n=600), items most relevant to adaptive sleep cognition and most strongly correlated with the Insomnia Severity Index (ISI) were selected. Their reliability and validity were checked among three independent validation samples such as the general population (n=600), respondents reporting insomnia (n=600), and respondents reporting insomnia and taking hypnotics (n=500). Internal consistency was estimated with the Spearman–Brown-corrected split-half coefficient. Mediation analyses explored whether adaptive cognition mediates the association between insomnia severity and the two-item questionnaire version of the discrepancy between desired time in bed and desired total sleep time (DBSTq-2).Results ACBS-6 Items 2 and 4 were selected as the Adaptive Cognition about Sleep-2 (ACS-2). The split-half coefficient ranged from 0.59 to 0.75. The ACS-2 score was inversely correlated with the ISI in all four samples (r=-0.14 to -0.23, all p<0.01), and its correlation with the Dysfunctional Beliefs and Attitudes about Sleep-6 items ranged from -0.11 to 0.08. The ACS-2 did not mediate the association between the DBSTq-2 and the ISI.Conclusions The ACS-2 is a feasible brief rating scale measuring adaptive cognition about sleep. Adaptive cognition appears to be distinct from dysfunctional beliefs about sleep, and not the opposite pole of the same dimension.

زمینه و هدف: مقیاس شناخت و رفتارهای سازگارانه درباره خواب-۶ (ACBS-6) شامل دو عامل است: شناخت‌های سازگارانه مرتبط با خواب (گویه‌های ۱ تا ۴) و رفتارها (گویه‌های ۵ و ۶). هدف ما توسعه یک نسخه کوتاه‌تر بود. روش‌ها: چهار پیمایش آنلاین ناشناس از بزرگسالان کره‌ای تحلیل شد. در نمونه استخراج‌شده از جمعیت عمومی (n=600)، گویه‌هایی که بیشترین ارتباط را با شناخت سازگارانه درباره خواب داشتند و بیشترین همبستگی را با شاخص شدت بی‌خوابی (ISI) نشان دادند، انتخاب شدند. پایایی و روایی آن‌ها در میان سه نمونه مستقل اعتبارسنجی شامل جمعیت عمومی (n=600)، پاسخ‌دهندگان گزارش‌دهنده بی‌خوابی (n=600)، و پاسخ‌دهندگان گزارش‌دهنده بی‌خوابی و مصرف‌کننده داروهای خواب‌آور (n=500) بررسی شد. انسجام درونی با ضریب اسپیرمن-براون تصحیح‌شده برای دو نیمه برآورد شد. تحلیل‌های میانجی‌گری بررسی کردند که آیا شناخت سازگارانه رابطه بین شدت بی‌خوابی و نسخه دو گویه‌ای پرسشنامه اختلاف بین زمان مطلوب در بستر و زمان مطلوب کل خواب (DBSTq-2) را میانجی‌گری می‌کند یا خیر. یافته‌ها: گویه‌های ۲ و ۴ مقیاس ACBS-6 به عنوان نسخه شناخت سازگارانه درباره خواب-۲ (ACS-2) انتخاب شدند. ضریب دو نیمه بین ۰.۵۹ تا ۰.۷۵ بود. نمره ACS-2 در هر چهار نمونه با ISI همبستگی معکوس داشت (r=-0.14 تا -0.23، همه p<0.01) و همبستگی آن با گویه‌های باورها و نگرش‌های ناکارآمد درباره خواب-۶ بین -0.11 تا 0.08 بود. ACS-2 رابطه بین DBSTq-2 و ISI را میانجی‌گری نکرد. نتیجه‌گیری: ACS-2 یک مقیاس کوتاه و مناسب برای سنجش شناخت سازگارانه درباره خواب است. به نظر می‌رسد شناخت سازگارانه با باورهای ناکارآمد درباره خواب متمایز است و قطب مخالف یک بعد واحد نیست.

Abstract Many studies have used post-tests to examine word-related factors, such as encounter frequency, that influence L2 learners’ incidental acquisition of single words. However, less is known about how context affects the processing and acquisition of multi-word units, such as non-literal English phrasal verbs (PVs), which are particularly challenging for L2 learners to master. This eye-tracking study investigated how contextual richness influences L2 learners’ processing and acquisition of non-literal English PVs. Fifty-seven Chinese-L1 postgraduate students were randomly assigned to three groups, each reading eight low-frequency PVs in contexts varying in informativeness: more informative , less informative and uninformative. Vocabulary post-tests and delayed post-tests assessed incidental learning gains. Results indicated that more informative contexts enhanced form retention, whereas less informative contexts facilitated meaning recognition. These findings contribute to cognitive theories of word learning and offer practical insights for L2 vocabulary instruction.

چکیده: پژوهش‌های بسیاری از آزمون‌های پس‌آزمون برای بررسی عوامل مرتبط با واژه، مانند فراوانی مواجهه، که بر یادگیری تصادفی واژگان منفرد توسط زبان‌آموزان زبان دوم تأثیر می‌گذارند، استفاده کرده‌اند. با این حال، اطلاعات کمتری دربارهٔ چگونگی تأثیر زمینه بر پردازش و یادگیری واحدهای چندواژه‌ای، مانند افعال عبارتی غیرحرفی انگلیسی (PVs)، که به‌ویژه برای زبان‌آموزان زبان دوم چالش‌برانگیز هستند، وجود دارد. این مطالعه ردیابی چشم به بررسی تأثیر غنای زمینه‌ای بر پردازش و یادگیری افعال عبارتی غیرحرفی انگلیسی توسط زبان‌آموزان زبان دوم پرداخت. پنجاه‌وهفت دانشجوی کارشناسی‌ارشد چینی‌زبان به‌طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند که هر یک هشت فعل عبارتی کم‌فراوانی را در زمینه‌هایی با میزان اطلاع‌رسانی متفاوت (بیشتر اطلاع‌رسان، کمتر اطلاع‌رسان و بدون اطلاع‌رسانی) مطالعه کردند. آزمون‌های واژگان و آزمون‌های تأخیری برای ارزیابی میزان یادگیری تصادفی به‌کار رفتند. نتایج نشان داد که زمینه‌های بیشتر اطلاع‌رسان به حفظ شکل کمک می‌کنند، در حالی که زمینه‌های کمتر اطلاع‌رسان به شناسایی معنای افعال عبارتی کمک می‌کنند. این یافته‌ها به نظریه‌های شناختی یادگیری واژه کمک می‌کنند و بینش‌های عملی برای آموزش واژگان زبان دوم ارائه می‌دهند.

Abstract Although the discrete emotion perspective has gained increasing attention in affective and psycholinguistic research, large-scale normative datasets in a second language (L2) remain limited. To address this gap, the present study introduces a comprehensive database of discrete emotion norms for L2 English. The dataset comprises 1,122 words evaluated by 525 Chinese-English bilinguals across five discrete emotion categories: happiness, anger, fear, disgust and sadness. Participants rated subsets of these words using a 5-point Likert scale. The results demonstrate high inter-rater reliability and reveal systematic relationships between discrete emotion ratings and affective dimensions. Furthermore, these categorical ratings correlate with emotion prototypicality and key psycholinguistic variables, including age of acquisition, word frequency, concreteness and semantic diversity. Distributional analyses highlight a pronounced asymmetry: happiness dominates the semantic space. This database provides detailed discrete emotion ratings for each word and offers a fine-grained tool for selecting controlled stimuli for research on L2 emotion.

چکیده: اگرچه دیدگاه هیجان‌های گسسته در پژوهش‌های عاطفی و روان‌زبان‌شناسی توجه فزاینده‌ای را به خود جلب کرده است، اما مجموعه داده‌های هنجاری در مقیاس وسیع برای زبان دوم (L2) همچنان محدود است. برای رفع این خلأ، مطالعه حاضر یک پایگاه داده جامع از هنجارهای هیجان‌های گسسته برای زبان انگلیسی به عنوان زبان دوم ارائه می‌دهد. این مجموعه داده شامل ۱٬۱۲۲ واژه است که توسط ۵۲۵ فرد دوزبانه چینی-انگلیسی در پنج مقوله هیجان گسسته (شادی، خشم، ترس، انزجار و غم) ارزیابی شده‌اند. شرکت‌کنندگان زیرمجموعه‌هایی از این واژه‌ها را با استفاده از مقیاس لیکرت ۵ درجه‌ای ارزیابی کردند. نتایج نشان‌دهنده پایایی بالای ارزیابان و روابط نظام‌مند میان ارزیابی‌های هیجان‌های گسسته و ابعاد عاطفی است. همچنین، این ارزیابی‌های مقوله‌ای با نمونه‌وارگی هیجان و متغیرهای کلیدی روان‌زبان‌شناختی از جمله سن اکتساب، بسامد واژه، عینیت و تنوع معنایی همبستگی دارند. تحلیل‌های توزیعی، عدم تقارن بارزی را نشان می‌دهد: شادی بر فضای معنایی غالب است. این پایگاه داده، ارزیابی‌های دقیق هیجان‌های گسسته را برای هر واژه فراهم می‌کند و ابزاری دقیق برای انتخاب محرک‌های کنترل‌شده در پژوهش‌های هیجان در زبان دوم ارائه می‌دهد.

Abstract L2 processing accounts differ in how predictability (i.e., the likelihood of the next mention) affects referential form choice. This study examined whether L2 learners use predictability when selecting referential forms. A story continuation experiment, manipulating grammatical role and verbs’ implicit causality (IC), tested Japanese learners of English and L1-English speakers. Learners produced fewer pronouns than L1 speakers, consistent with cross-linguistic influence from L1 Japanese. Across groups, grammatical role strongly influenced referential form choice, whereas IC-based predictability affected object references only, specifically increasing the use of names for unexpected objects. Overall, L1 and L2 speakers showed similar effects of predictability, but the effects were more limited and form-specific than grammatical role effects. Under the present task conditions, the findings are compatible with a graded, memory-interference account: Predictability is used when cues are accessible and retrieval demands are modest, yielding similar patterns in L1 and L2 referential production.

چکیده: نظریه‌های پردازش زبان دوم (L2) در مورد اینکه پیش‌بینی‌پذیری (یعنی احتمال اشاره بعدی) چگونه بر انتخاب صورت ارجاعی تأثیر می‌گذارد، تفاوت دارند. این پژوهش بررسی کرد که آیا زبان‌آموزان زبان دوم در انتخاب صورت‌های ارجاعی از پیش‌بینی‌پذیری استفاده می‌کنند یا خیر. یک آزمایش ادامه داستان که نقش دستوری و علیت ضمنی افعال (IC) را دستکاری می‌کرد، بر روی زبان‌آموزان ژاپنی زبان انگلیسی و گویشوران بومی انگلیسی اجرا شد. زبان‌آموزان نسبت به گویشوران بومی، ضمیر کمتری تولید کردند که با تأثیرات بین‌زبانی از زبان مادری ژاپنی سازگار است. در میان گروه‌ها، نقش دستوری تأثیر قوی بر انتخاب صورت ارجاعی داشت، در حالی که پیش‌بینی‌پذیری مبتنی بر IC فقط بر ارجاع به مفعول تأثیر گذاشت و به طور خاص استفاده از نام را برای اشیای غیرمنتظره افزایش داد. به طور کلی، گویشوران زبان اول و دوم اثرات مشابهی از پیش‌بینی‌پذیری نشان دادند، اما این اثرات محدودتر و وابسته به نوع صورت ارجاعی نسبت به نقش دستوری بودند. تحت شرایط وظیفه حاضر، یافته‌ها با تبیین تدریجی و مبتنی بر تداخل حافظه سازگار است: پیش‌بینی‌پذیری زمانی به کار می‌رود که نشانه‌ها در دسترس باشند و نیازهای بازیابی اندک باشد، که الگوهای مشابهی را در تولید ارجاعی زبان اول و دوم به همراه دارد.

Background Foundational literacy models have long privileged visual–auditory decoding pathways, systematically marginalising the haptic, proprioceptive, and affective systems that evolutionarily predate symbolic processing. The accelerating digital transformation of early childhood has compounded this problem by replacing hands-on, material engagement with screen-mediated interaction, raising urgent questions about the sensorimotor foundations of orthographic learning. Hypothesis/theory We propose Concrete Reading Theory (CRT), a neurocognitive framework positing that durable literacy acquisition is hypothesised to depend on functional anchors—multisensory, affectively charged cognitive structures that bind abstract orthographic symbols to concrete sensorimotor networks. “Concrete” refers not to physical materials alone but to the neurocognitive act of concretising: grounding arbitrary symbols in embodied experience. CRT extends existing embodied cognition frameworks by generating a falsifiable neurophysiological prediction: that multisensory convergence during early orthographic learning may manifest as gamma-band synchrony (30–100 Hz) in temporo-parietal circuits. Where gamma measurement is not feasible in young child populations, complementary electrophysiological markers—specifically the N170 and P200 event-related potential components—and functional near-infrared spectroscopy (fNIRS) connectivity offer more accessible validation targets at the current stage of research. Methods CRT is operationalised through the Juthur Applied Model, a four-phase tactile scaffolding intervention piloted in Arabic-speaking early childhood classrooms (ages 4–8; N = 142 children across six classrooms). Pilot data comprised structured observations using the Relational Presence Index (RPI), teacher reflective journals, child work samples, and video-coded focal episodes. An independent trained coder double-coded a random 20% subset of recorded sessions [Cohen's κ = 0.86, 95% CI (0.79, 0.93)]. Results Three observational patterns emerged consistent with CRT's core propositions: amplified relational presence following tactile episodes [ r = .71, p < .01, 95% CI (.58,.81)]; non-linear, burst-like literacy emergence coinciding with affect-rich moments; and scaffolded sensory withdrawal associated with deeper kinaesthetic encoding and stronger short-term retention, with an indicative, non-causal effect size estimate of d = 0.68 [bootstrap 95% CI (0.31, 1.04)] for the sensory-withdrawal contrast. These patterns do not establish causality. Conclusion CRT offers a mechanistic, falsifiable framework for how embodied, multisensory instruction may scaffold early orthographic learning. Four testable hypotheses guide a pre-registered randomised controlled trial ( N ≈ 720) now approaching analysis, which will provide the causal evidence necessary to confirm, refine, or refute the theory.

زمینه: مدل‌های بنیادین سوادآموزی مدت‌هاست که مسیرهای رمزگشایی دیداری-شنیداری را برتری داده‌اند و به‌طور نظام‌مند، نظام‌های لمسی، حس عمقی و عاطفی را که از نظر تکاملی پیش از پردازش نمادین قرار دارند، به حاشیه رانده‌اند. تحول شتابان دیجیتال در دوران کودکی اولیه این مشکل را تشدید کرده است، چرا که تعامل عملی و مادی را با تعامل مبتنی بر صفحه‌نمایش جایگزین کرده و پرسش‌های فوری درباره‌ی بنیان‌های حس‌حرکتی یادگیری خط را مطرح می‌کند. فرضیه/نظریه: ما نظریه‌ی خواندن عینی (CRT) را پیشنهاد می‌کنیم؛ چارچوبی عصب‌شناختی-شناختی که فرض می‌کند کسب پایدار سواد به لنگرهای عملکردی وابسته است—ساختارهای شناختی چندحسی و دارای بار عاطفی که نمادهای انتزاعی خط را به شبکه‌های حس‌حرکتی عینی پیوند می‌دهند. «عینی» صرفاً به مواد فیزیکی اشاره ندارد، بلکه به کنش عصب‌شناختی عینیت‌بخشی اشاره دارد: ریشه‌دار کردن نمادهای دلخواه در تجربه‌ی مجسم. CRT چارچوب‌های شناخت مجسم موجود را با تولید پیش‌بینی عصب‌فیزیولوژیک ابطال‌پذیر گسترش می‌دهد: همگرایی چندحسی در طول یادگیری اولیه‌ی خط ممکن است به صورت هم‌زمانی باند گاما (۳۰–۱۰۰ هرتز) در مدارهای گیجگاهی-جداری ظاهر شود. در مواردی که اندازه‌گیری گاما در جمعیت کودکان خردسال امکان‌پذیر نیست، نشانگرهای مکمل الکتروفیزیولوژیک—به‌ویژه مؤلفه‌های N170 و P200 پتانسیل وابسته به رویداد—و اتصال‌پذیری طیف‌نگاری نزدیک-مادون قرمز عملکردی (fNIRS) اهداف اعتبارسنجی در دسترس‌تری در مرحله‌ی کنونی پژوهش فراهم می‌کنند. روش‌ها: CRT از طریق مدل کاربردی Juthur عملیاتی شده است؛ مداخله‌ی چهارمرحله‌ای با تکیه بر حمایت لمسی که به صورت آزمایشی در کلاس‌های پیش‌دبستانی عرب‌زبان (۴ تا ۸ سال؛ N = 142 کودک در شش کلاس) اجرا شد. داده‌های آزمایشی شامل مشاهدات ساختاریافته با استفاده از شاخص حضور رابطه‌ای (RPI)، دفترچه‌های تأملی معلمان، نمونه‌های کار کودکان و اپیزودهای کدگذاری‌شده‌ی ویدیویی بود. یک کدگذار مستقل و آموزش‌دیده، ۲۰٪ تصادفی از جلسات ضبط‌شده را دوکدگذاری کرد [کاپای کوهن κ = 0.86، ۹۵٪ CI (0.79, 0.93)]. نتایج: سه الگوی مشاهده‌ای مطابق با گزاره‌های اصلی CRT ظاهر شد: افزایش حضور رابطه‌ای پس از اپیزودهای لمسی [r = .71، p < .01، ۹۵٪ CI (.58, .81)]؛ ظهور غیرخطی و جهشی سواد که همزمان با لحظات غنی از عاطفه رخ داد؛ و کناره‌گیری حسی حمایت‌شده که با رمزگذاری عمقی‌تر حس‌حرکتی و حفظ کوتاه‌مدت قوی‌تر همراه بود، با برآورد اندازه‌ی اثر غیرعلی و نشانه‌ای d = 0.68 [بوت‌استرپ ۹۵٪ CI (0.31, 1.04)] برای مقایسه‌ی کناره‌گیری حسی. این الگوها علیت را اثبات نمی‌کنند. نتیجه‌گیری: CRT چارچوبی مکانیکی و ابطال‌پذیر برای تبیین چگونگی حمایت آموزش مجسم و چندحسی از یادگیری اولیه‌ی خط فراهم می‌کند. چهار فرضیه‌ی قابل آزمون، یک کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده با پیش‌ثبت (N ≈ 720) را هدایت می‌کند که اکنون در آستانه‌ی تحلیل قرار دارد و شواهد علی لازم برای تأیید، اصلاح یا رد نظریه را فراهم خواهد کرد.

Background: Language and cognitive development in infancy is a complex process with multifactorial influences. The effort made by the infant to attain language development can improve cognition. From the longitudinal followup of a birth cohort, we explore the relationship of dual language exposure on cognition and language development at two years of age.Methods: For this study, 251 children from a low-middle-income urban population in Vellore were recruited at birth as part of a multi-national multidisciplinary study and followed up at serial intervals as per the original study protocol. Languages spoken include Tamil, Urdu and Telugu and data about language exposure were collected. BayleyScales of Infant Development was used to assess cognition and language development at two years of age.Results: Out of 228 children who were recruited at two years of age, 169 (74.1%) children were monolinguals and 59 (25.9%) bilinguals. The average composite scores (SD) for cognition and language components were 93.3 (7.5) and 99.1 (9.4) respectively. At two years of age, both language and cognitive development was comparable for both monolinguals and bilinguals, adjusting for sex, socioeconomic status and maternal education.Conclusion: There was no significant effect of early dual language exposure on language and cognition at two years of age in an urban low-middle-income community setting in South India.

زمینه: رشد زبان و شناخت در دوران نوزادی فرایندی پیچیده با تأثیرات چندعاملی است. تلاشی که نوزاد برای دستیابی به رشد زبانی انجام می‌دهد می‌تواند شناخت را بهبود بخشد. در پیگیری طولی یک کوهورت تولد، رابطه مواجهه با دو زبان بر رشد شناخت و زبان در سن دو سالگی بررسی می‌شود. روش‌ها: برای این مطالعه، ۲۵۱ کودک از جمعیت شهری با درآمد پایین تا متوسط در Vellore در بدو تولد به عنوان بخشی از یک مطالعه چندملیتی و چندرشته‌ای وارد شدند و طبق پروتکل اصلی مطالعه در فواصل زمانی معین پیگیری شدند. زبان‌های مورد استفاده شامل Tamil، Urdu و Telugu بود و داده‌های مربوط به مواجهه زبانی جمع‌آوری شد. برای ارزیابی شناخت و رشد زبان در سن دو سالگی از مقیاس‌های BayleyScales of Infant Development استفاده شد. نتایج: از میان ۲۲۸ کودکی که در سن دو سالگی وارد مطالعه شدند، ۱۶۹ کودک (۷۴٫۱٪) تک‌زبانه و ۵۹ کودک (۲۵٫۹٪) دوزبانه بودند. میانگین نمرات ترکیبی (انحراف معیار) برای مؤلفه‌های شناخت و زبان به ترتیب ۹۳٫۳ (۷٫۵) و ۹۹٫۱ (۹٫۴) بود. در سن دو سالگی، رشد زبان و شناخت در هر دو گروه تک‌زبانه و دوزبانه، با تعدیل جنسیت، وضعیت اجتماعی-اقتصادی و تحصیلات مادر، قابل مقایسه بود. نتیجه‌گیری: مواجهه زودهنگام با دو زبان تأثیر معناداری بر رشد زبان و شناخت در سن دو سالگی در یک جامعه شهری با درآمد پایین تا متوسط در جنوب هند نداشت.

Background: Language and cognitive development in infancy is a complex process with multifactorial influences. The effort made by the infant to attain language development can improve cognition. From the longitudinal followup of a birth cohort, we explore the relationship of dual language exposure on cognition and language development at two years of age.Methods: For this study, 251 children from a low-middle-income urban population in Vellore were recruited at birth as part of a multi-national multidisciplinary study and followed up at serial intervals as per the original study protocol. Languages spoken include Tamil, Urdu and Telugu and data about language exposure were collected. BayleyScales of Infant Development was used to assess cognition and language development at two years of age.Results: Out of 228 children who were recruited at two years of age, 169 (74.1%) children were monolinguals and 59 (25.9%) bilinguals. The average composite scores (SD) for cognition and language components were 93.3 (7.5) and 99.1 (9.4) respectively. At two years of age, both language and cognitive development was comparable for both monolinguals and bilinguals, adjusting for sex, socioeconomic status and maternal education.Conclusion: There was no significant effect of early dual language exposure on language and cognition at two years of age in an urban low-middle-income community setting in South India.

زمینه: رشد زبان و شناخت در دوران نوزادی فرایندی پیچیده با تأثیرات چندعاملی است. تلاشی که نوزاد برای دستیابی به رشد زبانی انجام می‌دهد می‌تواند شناخت را بهبود بخشد. در پیگیری طولی یک کوهورت تولد، رابطه مواجهه با دو زبان بر رشد شناخت و زبان در سن دو سالگی بررسی می‌شود. روش‌ها: برای این مطالعه، ۲۵۱ کودک از جمعیت شهری با درآمد پایین تا متوسط در Vellore در بدو تولد به عنوان بخشی از یک مطالعه چندملیتی و چندرشته‌ای وارد شدند و طبق پروتکل اصلی مطالعه در فواصل زمانی معین پیگیری شدند. زبان‌های مورد استفاده شامل Tamil، Urdu و Telugu بود و داده‌های مربوط به مواجهه زبانی جمع‌آوری شد. برای ارزیابی شناخت و رشد زبان در سن دو سالگی از مقیاس‌های BayleyScales of Infant Development استفاده شد. نتایج: از میان ۲۲۸ کودکی که در سن دو سالگی وارد مطالعه شدند، ۱۶۹ کودک (۷۴٫۱٪) تک‌زبانه و ۵۹ کودک (۲۵٫۹٪) دوزبانه بودند. میانگین نمرات ترکیبی (انحراف معیار) برای مؤلفه‌های شناخت و زبان به ترتیب ۹۳٫۳ (۷٫۵) و ۹۹٫۱ (۹٫۴) بود. در سن دو سالگی، رشد زبان و شناخت در هر دو گروه تک‌زبانه و دوزبانه، با تعدیل جنسیت، وضعیت اجتماعی-اقتصادی و تحصیلات مادر، قابل مقایسه بود. نتیجه‌گیری: مواجهه زودهنگام با دو زبان تأثیر معناداری بر رشد زبان و شناخت در سن دو سالگی در یک جامعه شهری با درآمد پایین تا متوسط در جنوب هند نداشت.

Generative artificial intelligence (GenAI) is increasingly embedded in English as a Foreign Language (EFL) instruction, with self-regulated learning (SRL) and learner autonomy positioned as key outcomes of interest. A growing evidence base reports positive effects of GenAI on self-regulatory strategies, alongside a parallel and largely separate literature warning that GenAI use may foster dependency, cognitive offloading and the externalization of self-monitoring. This scoping review maps this apparent paradox, in which GenAI appears simultaneously as scaffolding and as substitution, across the SRL and learner-autonomy literature, with particular attention to its implications for EFL learners. Following a PRISMA-ScR-informed approach, 12 empirical and review studies published between 2025 and 2026 were thematically synthesized alongside four foundational theoretical works. As a result, four thematic clusters emerged: (1) evidence of GenAI functioning as scaffolding for SRL; (2) evidence of GenAI functioning as substitution, fostering dependency and cognitive offloading; (3) design and timing features that moderate which role GenAI plays; and (4) existing reviews and meta-analyses, together with their methodological limitations. Across clusters, a consistent pattern emerges, in that nearly all studies rely on short-term or cross-sectional designs, and several recent reviews explicitly call for research measuring learners’ delayed, unsupported performance so as to distinguish durable internalization from temporary dependency. No identified study has applied a longitudinal design incorporating a structured AI-withdrawal phase to directly test this distinction among EFL learners. This review argues for such a design and outlines its theoretical and methodological implications for Vietnamese EFL contexts.

هوش مصنوعی مولد (GenAI) به طور فزاینده‌ای در آموزش زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی (EFL) به‌کار گرفته می‌شود و یادگیری خودتنظیمی (SRL) و خودمختاری یادگیرنده به‌عنوان پیامدهای کلیدی مورد توجه قرار گرفته‌اند. شواهد رو به رشدی از تأثیرات مثبت GenAI بر راهبردهای خودتنظیمی گزارش شده است، در حالی که ادبیات موازی و عمدتاً مجزایی هشدار می‌دهد که استفاده از GenAI ممکن است وابستگی، واگذاری شناختی و برون‌سپاری خودنظارتی را تقویت کند. این مرور گستره‌ای به ترسیم این پارادوکس ظاهری می‌پردازد که در آن GenAI به طور همزمان به‌عنوان داربست و جایگزین در ادبیات یادگیری خودتنظیمی و خودمختاری یادگیرنده ظاهر می‌شود، با تمرکز ویژه بر پیامدهای آن برای یادگیرندگان EFL. با پیروی از رویکرد مبتنی بر PRISMA-ScR، ۱۲ مطالعه تجربی و مروری منتشرشده بین سال‌های ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶ به همراه چهار اثر نظری بنیادی به‌صورت موضوعی ترکیب شدند. در نتیجه، چهار خوشه موضوعی پدیدار شد: (۱) شواهدی از عملکرد GenAI به‌عنوان داربست برای SRL؛ (۲) شواهدی از عملکرد GenAI به‌عنوان جایگزین که منجر به وابستگی و واگذاری شناختی می‌شود؛ (۳) ویژگی‌های طراحی و زمان‌بندی که نقش GenAI را تعدیل می‌کنند؛ و (۴) مرورها و فراتحلیل‌های موجود به همراه محدودیت‌های روش‌شناختی آن‌ها. در میان خوشه‌ها، الگوی ثابتی مشاهده می‌شود به‌طوری‌که تقریباً همه مطالعات بر طرح‌های کوتاه‌مدت یا مقطعی تکیه دارند و چندین مرور اخیر به‌صراحت خواستار پژوهش‌هایی شده‌اند که عملکرد یادگیرندگان را در شرایط تأخیری و بدون حمایت اندازه‌گیری کنند تا تمایز بین درونی‌سازی پایدار و وابستگی موقت مشخص شود. هیچ مطالعه‌ای که شناسایی شد، از طرح طولی با گنجاندن مرحله ساختارمندِ قطع استفاده از هوش مصنوعی برای آزمون مستقیم این تمایز در میان یادگیرندگان EFL بهره نبرده است. این مرور بر ضرورت چنین طرحی تأکید می‌کند و پیامدهای نظری و روش‌شناختی آن را برای بافت‌های آموزش زبان انگلیسی در ویتنام ترسیم می‌کند.

A growing corpus of experimental research demonstrates that neuroimaging data can be leveraged to improve the performance of artificial intelligence models, including reinforcement learning models in robotics. However, most existing studies have focused on vision, audition, language, or reward and error signals recorded while the human brain acts as an observer. In this paper, we argue that humanoid robots, although not equivalent to humans, could offer a unique opportunity to use the neural signals associated with touch, or other embodiment-dependent neural signals. As a result, humanoid robots could significantly expand the range of brain regions and functional networks that could be targeted for brain-trained artificial intelligence, and open new horizons in terms of alignment and reasoning. We discuss the improvements that neuroimaging data could potentially unlock in the context of sensorimotor tasks, spatial navigation, sensorimotor integration, embodied alignment, embodied reasoning, and social integration, as well as the broader challenges and opportunities related to brain-trained humanoid robots.

بدنه‌ای رو‌به‌رشد از پژوهش‌های تجربی نشان می‌دهد که داده‌های تصویربرداری عصبی می‌تواند برای بهبود عملکرد مدل‌های هوش مصنوعی، از جمله مدل‌های یادگیری تقویتی در رباتیک، مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، بیشتر مطالعات موجود بر بینایی، شنوایی، زبان یا سیگنال‌های پاداش و خطا که در حالی ثبت شده‌اند که مغز انسان به عنوان ناظر عمل می‌کند، تمرکز داشته‌اند. در این مقاله، استدلال می‌کنیم که ربات‌های انسان‌نما، اگرچه معادل انسان نیستند، می‌توانند فرصت منحصربه‌فردی برای استفاده از سیگنال‌های عصبی مرتبط با لمس یا سایر سیگنال‌های عصبی وابسته به تجسم فراهم کنند. در نتیجه، ربات‌های انسان‌نما می‌توانند دامنه نواحی مغزی و شبکه‌های عملکردی هدف برای هوش مصنوعی آموزش‌دیده با مغز را به طور قابل توجهی گسترش دهند و افق‌های جدیدی در زمینه هم‌ترازی و استدلال بگشایند. ما بهبودهایی را که داده‌های تصویربرداری عصبی می‌تواند بالقوه در زمینه وظایف حسی-حرکتی، ناوبری فضایی، یکپارچگی حسی-حرکتی، هم‌ترازی تجسم‌یافته، استدلال تجسم‌یافته و یکپارچگی اجتماعی ایجاد کند، همچنین چالش‌ها و فرصت‌های گسترده‌تر مرتبط با ربات‌های انسان‌نمای آموزش‌دیده با مغز را مورد بحث قرار می‌دهیم.

This article investigates the function of sarcasm as a sophisticated tool for character creation in cinematic narratives, using the character of Norman Thayer Jr. in On Golden Pond as a case study. Moving beyond classical Gricean models, this study adopts an integrated pragmatic stylistic framework that combines Relevance Theory (RT) with Impoliteness Theory and the study of telecinematic discourse. By examining emblematic excerpts from the film's dialogue, the analysis demonstrates how Norman's acerbic wit operates not merely as a psychological defence mechanism but as a calculated series of intentional face-attacks. Through RT's concept of echoic use and Bousfield's (2008) impoliteness framework, the article explains how Norman forces his interlocutors into cognitive traps, demanding significant inferential work to decode his hostility. Furthermore, situating these interactions within the realm of telecinematic discourse reveals that Norman's interpersonal aggression simultaneously functions as “entertaining impoliteness” for the overhearing audience (Simpson, 2003). Ultimately, this research illuminates the structural and cognitive artistry behind complex character portrayal, offering a systematic paradigm for analysing sarcasm as a narrative engine in screen discourse.

این مقاله به بررسی کارکرد طنز تلخ به‌عنوان ابزاری پیچیده برای خلق شخصیت در روایت‌های سینمایی می‌پردازد و شخصیت Norman Thayer Jr. در فیلم «در کنار برکه طلایی» را به‌عنوان مطالعه موردی انتخاب می‌کند. این پژوهش با عبور از مدل‌های کلاسیک گریس، چارچوبی تلفیقی در سبک‌شناسی کاربردی اتخاذ می‌کند که نظریه ارتباط (RT) را با نظریه بی‌ادبی و مطالعات گفتمان تلوسینمایی ترکیب می‌کند. با تحلیل گزیده‌های شاخصی از دیالوگ‌های فیلم، پژوهش نشان می‌دهد که شوخ‌طبعی تند و گزنده نورمن صرفاً به‌عنوان یک مکانیسم دفاع روان‌شناختی عمل نمی‌کند، بلکه مجموعه‌ای حساب‌شده از حملات عمدی به وجهه مخاطب است. با بهره‌گیری از مفهوم کاربرد اکوئیک در RT و چارچوب بی‌ادبی Bousfield (2008)، مقاله توضیح می‌دهد که چگونه نورمن مخاطبان خود را در دام‌های شناختی قرار می‌دهد و آن‌ها را وادار به تلاش استنباطی قابل توجهی برای رمزگشایی از خصومتش می‌کند. افزون بر این، قرار دادن این تعاملات در بستر گفتمان تلوسینمایی نشان می‌دهد که پرخاشگری بین‌فردی نورمن به‌طور همزمان به‌عنوان «بی‌ادبی سرگرم‌کننده» برای مخاطب شنونده (Simpson, 2003) عمل می‌کند. در نهایت، این پژوهش به ظرافت‌های ساختاری و شناختی در پسِ بازنمایی پیچیده شخصیت‌ها نور می‌افکند و الگویی نظام‌مند برای تحلیل طنز تلخ به‌عنوان موتور روایی در گفتمان سینمایی ارائه می‌دهد.

Developing meaningful and effective cognition-oriented treatments to enhance cognition and dementia prevention is a major public health need. This online randomized controlled trial assessed the effects of a new web-based cognitive training platform, the Breakfast Game (BG), which simulates real-life executive control/multitasking demands. Participants were randomized into 1) experimental group: BG using the Emphasis Change (EmCh), a strategy to facilitate flexible attention allocation, or 2) active control group: BG without EmCh. Thirty-eight cognitively unimpaired older adults, highly educated (mean 16.4 years) and mostly White (78%), were included in the study. Participants underwent pre- and post-assessments with 12 intervention sessions, three times per week. The intent-to-treat approach and linear-mixed models were implemented, and all models controlled for baseline performance. Both groups improved the game performance over the sessions, but the EmCh presented significantly greater improvement. There were time-by-group interactions in the game metrics and near-transfer outcomes on multitasking and executive/attention control, indicating greater training gains and transfer effects in the EmCh group. There were no distant-transfer effects on self-efficacy, mood, or cognitive activities in daily life. The BG with the EmCh is a promising online intervention tool to promote cognitive health and enhance executive control / multitasking abilities in aging.

توسعه درمان‌های معنادار و مؤثر با محوریت شناخت به منظور ارتقاء شناخت و پیشگیری از زوال عقل، یک نیاز عمده بهداشت عمومی است. این کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی آنلاین، اثرات یک پلتفرم جدید آموزش شناختی مبتنی بر وب به نام بازی صبحانه (Breakfast Game یا BG) را که نیازهای واقعی کنترل اجرایی/چندوظیفگی را شبیه‌سازی می‌کند، ارزیابی کرد. شرکت‌کنندگان به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: ۱) گروه آزمایشی: BG با استفاده از Emphasis Change (EmCh)، یک راهبرد برای تسهیل تخصیص انعطاف‌پذیر توجه؛ یا ۲) گروه کنترل فعال: BG بدون EmCh. سی‌وهشت سالمند بدون اختلال شناختی، با تحصیلات بالا (میانگین ۱۶.۴ سال) و عمدتاً سفیدپوست (۷۸٪)، در این مطالعه شرکت کردند. شرکت‌کنندگان پیش و پس از مداخله مورد ارزیابی قرار گرفتند و ۱۲ جلسه مداخله، سه بار در هفته، دریافت کردند. رویکرد intent-to-treat و مدل‌های خطی آمیخته به کار گرفته شد و همه مدل‌ها برای عملکرد پایه کنترل شدند. هر دو گروه در طول جلسات عملکرد بازی را بهبود دادند، اما گروه EmCh بهبود معنادار بیشتری نشان داد. تعامل زمان-گروه در سنجه‌های بازی و پیامدهای انتقال نزدیک در چندوظیفگی و کنترل اجرایی/توجه مشاهده شد که نشان‌دهنده دستاوردهای آموزشی و اثرات انتقال بیشتر در گروه EmCh بود. هیچ اثر انتقال دوردستی بر خودکارآمدی، خلق‌وخو یا فعالیت‌های شناختی در زندگی روزمره مشاهده نشد. BG با EmCh یک ابزار مداخله‌ای آنلاین امیدبخش برای ارتقاء سلامت شناختی و بهبود توانایی‌های کنترل اجرایی/چندوظیفگی در سالمندی است.

Can decades of Zen meditation leave measurable traces in the practitioner’s natural language? Long-term contemplative practice is widely understood to reshape emotion regulation, self-referential processing, and perceptual engagement, yet empirical research on these transformations has been fundamentally constrained by two limitations: an observation window of weeks to months at most, and an almost exclusive reliance on self-report and neuroimaging measures that cannot reach the automated, prereflective dimensions of psychological life most directly reshaped by sustained practice. This study applies computational quantitative content analysis to nine major poetry collections by the American Zen practitioner-poet Gary Snyder, spanning six decades (1959-2015), to test three directional hypotheses derived from core Zen concepts: affective settling ( ānxīn , H1), self-referential attenuation ( anātman , H2), and perceptual despecification ( ānimitta , H3). Each hypothesis is held against a rival explanation as a falsification reference. The results reveal career-long changes across three analytical domains: negative-emotion vocabulary declines monotonically while positive and neutral categories show no statistically detectable trend; first-person pronouns, somatic vocabulary, grammatical agency, and cognitive certainty converge in decline across four distinct linguistic layers; embodied sensory specificity thins systematically while vocabulary drifts toward greater abstraction. Changepoint detection offers descriptive corroboration of the periodization. A comparison with a contemporaneous non-practicing poet (Wendell Berry) is descriptive in evidential status: the affective and self-referential trends are significant in Snyder but not in Berry, direct tests of the between-poet differences do not yield differences that are robust across interval-construction methods, and sensory thinning appears in both poets and may reflect processes shared across long poetic careers. These findings constitute what is, to our knowledge, the longest longitudinal linguistic record of a verified long-term Zen practitioner–documenting career-long changes that are consistent with, though not attributable to, sustained practice–and demonstrate the distinctive methodological value of naturally produced creative texts as a comparatively non-reactive observational window for studying long-term contemplative transformation.

آیا دهه‌ها مراقبه ذن می‌تواند ردپای قابل سنجشی در زبان طبیعی کنشگر بر جای گذارد؟ به طور گسترده پذیرفته شده است که تمرین تأملی بلندمدت، تنظیم هیجان، پردازش خودارجاعی و درگیری ادراکی را بازشکل می‌دهد، اما پژوهش‌های تجربی درباره این دگرگونی‌ها به طور بنیادین با دو محدودیت مواجه بوده‌اند: پنجره مشاهده‌ای که در بهترین حالت از چند هفته تا چند ماه را دربر می‌گیرد، و اتکای تقریباً انحصاری بر سنجه‌های خودگزارشی و تصویربرداری عصبی که قادر به دسترسی به ابعاد خودکار و پیشاتأملی زندگی روان‌شناختی که بیشترین تأثیر را از تمرین پایدار می‌پذیرند، نیستند. این مطالعه با به‌کارگیری تحلیل محتوای کمی محاسباتی بر نه مجموعه شعر اصلی از شاعر و کنشگر ذن آمریکایی Gary Snyder، در بازه‌ای شش دهه‌ای (۱۹۵۹ تا ۲۰۱۵)، سه فرضیه جهت‌دار برگرفته از مفاهیم محوری ذن را می‌آزماید: آرام‌گیری عاطفی (ānxīn، H1)، کاهش خودارجاعی (anātman، H2)، و کاهش ویژگی‌مندی ادراکی (ānimitta، H3). هر فرضیه در برابر یک تبیین رقیب به عنوان مرجع ابطال قرار گرفته است. نتایج، تغییرات شغلی در سه حوزه تحلیلی را نشان می‌دهد: واژگان هیجان منفی به طور یکنواخت کاهش می‌یابد، در حالی که دسته‌های مثبت و خنثی روند آماری قابل تشخیصی نشان نمی‌دهند؛ ضمایر اول شخص، واژگان جسمانی، عاملیت دستوری و قطعیت شناختی در چهار لایه زبانی متمایز به طور همگرا کاهش می‌یابند؛ ویژگی‌مندی حسی تجسم‌یافته به طور نظام‌مند کاهش می‌یابد و واژگان به سمت انتزاع بیشتر میل می‌کند. شناسایی نقطه تغییر، تأیید توصیفی دوره‌بندی را فراهم می‌کند. مقایسه با یک شاعر معاصر غیرکنشگر (Wendell Berry) از حیث شواهد توصیفی است: روندهای عاطفی و خودارجاعی در Snyder معنادار است اما در Berry چنین نیست، آزمون‌های مستقیم تفاوت بین شاعران تفاوت‌هایی را نشان نمی‌دهد که در روش‌های مختلف ساخت بازه زمانی پایدار باشند، و کاهش ویژگی‌مندی حسی در هر دو شاعر مشاهده می‌شود و ممکن است بازتاب فرایندهای مشترک در طول دوران حرفه‌ای شاعری باشد. این یافته‌ها، به دانش ما، طولانی‌ترین سابقه زبانی طولی یک کنشگر ذن تأییدشده را تشکیل می‌دهد—و تغییرات شغلی را مستند می‌کند که با تمرین پایدار سازگار است، هرچند به آن منتسب نمی‌شود—و ارزش روش‌شناختی متمایز متون خلاقانه تولیدشده به طور طبیعی را به عنوان پنجره مشاهده‌ای نسبتاً غیرواکنشی برای مطالعه دگرگونی تأملی بلندمدت نشان می‌دهد.

In recent years, serious games have gained increasing attention as effective tools for supporting learning and assessing emerging cognitive skills in early educational settings. Within this perspective, the present study introduces Starlex, a serious game designed to screen pre-literacy skills in children aged 5–7 years, a critical stage for the development of foundational reading and writing abilities. Developed within a PNRR-funded project, the game comprises four mini-games aimed at assessing key predictors of reading acquisition, including visual discrimination and working memory. Following an initial phase of playability and usability testing, Starlex was administered to a pilot sample of 84 children in early education contexts. Game-based performance was compared with standardized assessments targeting the same cognitive domains. Findings indicate that Starlex provides a promising and engaging approach to the early identification of learning-related difficulties, showing good alignment with traditional measures, as well as satisfactory levels of usability and acceptance among young learners. While further refinements are needed to enhance the robustness of the tool, its replicability emerges as a key feature, supporting sustained engagement and enabling continuous observation of children’s performance over time. Overall, this study highlights the potential of serious games as complementary tools for formative assessment and early screening within educational environments, contributing to more accessible and child-friendly evaluation practices.

در سال‌های اخیر، بازی‌های جدی به عنوان ابزارهایی مؤثر برای حمایت از یادگیری و ارزیابی مهارت‌های شناختی نوظهور در محیط‌های آموزشی ابتدایی، توجه فزاینده‌ای را به خود جلب کرده‌اند. در این راستا، مطالعه حاضر بازی جدی Starlex را معرفی می‌کند که با هدف غربالگری مهارت‌های پیش‌سوادآموزی در کودکان ۵ تا ۷ ساله، یعنی مرحله‌ای حیاتی برای رشد توانایی‌های پایه خواندن و نوشتن، طراحی شده است. این بازی که در قالب پروژه‌ای با حمایت مالی PNRR توسعه یافته است، شامل چهار بازی کوچک است که به ارزیابی پیش‌بینی‌کننده‌های کلیدی اکتساب خواندن، از جمله تمایز دیداری و حافظه کاری می‌پردازد. پس از مرحله اولیه آزمون قابلیت بازی و قابلیت استفاده، Starlex بر روی نمونه مقدماتی ۸۴ کودک در محیط‌های آموزشی ابتدایی اجرا شد. عملکرد مبتنی بر بازی با ارزیابی‌های استانداردشده که حوزه‌های شناختی مشابهی را هدف قرار می‌دهند، مقایسه شد. یافته‌ها نشان می‌دهند که Starlex رویکردی نویدبخش و جذاب برای شناسایی زودهنگام دشواری‌های مرتبط با یادگیری فراهم می‌کند و هم‌راستایی خوبی با سنجه‌های سنتی و همچنین سطوح رضایت‌بخش قابلیت استفاده و پذیرش در میان یادگیرندگان خردسال نشان می‌دهد. اگرچه بهبودهای بیشتری برای افزایش استحکام ابزار مورد نیاز است، اما قابلیت تکرارپذیری آن به عنوان ویژگی کلیدی مطرح می‌شود که از مشارکت پایدار حمایت کرده و امکان مشاهده مستمر عملکرد کودکان در طول زمان را فراهم می‌کند. در مجموع، این مطالعه بر پتانسیل بازی‌های جدی به عنوان ابزارهای مکمل برای ارزیابی تکوینی و غربالگری زودهنگام در محیط‌های آموزشی تأکید می‌کند و به ارتقای شیوه‌های ارزیابی در دسترس‌تر و دوستدار کودک کمک می‌کند.

Cognitive theories posit that interpretation biases (IBs), the tendency to interpret emotionally ambiguous information negatively, contribute to the development and maintenance of depression. While adult meta-analyses report a moderate association between IBs and depression, evidence in populations under 18 remains inconsistent. Therefore, this systematic review and meta-analysis aimed to (1) estimate the first overall cross-sectional effect size between IBs and child and youth depression and to summarize (2) longitudinal and (3) experimental findings from randomized controlled studies. Eligible studies included healthy and depressed participants (including comorbid conditions) younger than 18, assessed depression and IBs, and were published in English with full-text availability. A literature search in PubMed, Web of Science, PsycInfo and ProQuest Dissertations in March 2025 identified 30 eligible studies. Risk of bias was assessed using the RoB2 tool for randomized studies and an adapted Downs and Black checklist for non-randomized studies. Overall study quality was acceptable, albeit with variability (M = 67.75%, SD = 12.1). A random-effects meta-analysis of 22 cross-sectional effect sizes (N = 4763) yielded a moderate overall correlation (r = .34, 95%-CI = [.27; .42], p < .001), similar to adult findings when accounting for methodological differences. Limited longitudinal (4 studies, N = 616) and experimental evidence (3 studies, N = 239) highlight the need for further research. Included studies only examined participants aged above 7 with largely low depressive symptoms, limiting generalizability. Future research should therefore examine younger and more severely depressed populations and employ validated measures of IBs in children to better characterize developmental trajectories. Prospero Registration: ID CRD420250655580.

نظریه‌های شناختی بر این باورند که سوگیری‌های تفسیر (IBs)، یعنی تمایل به تفسیر منفی اطلاعات هیجانی مبهم، در شکل‌گیری و تداوم افسردگی نقش دارند. در حالی که فراتحلیل‌های بزرگسالان ارتباطی متوسط میان IBs و افسردگی گزارش کرده‌اند، شواهد در جمعیت‌های زیر ۱۸ سال همچنان ناسازگار است. بنابراین، این مرور نظام‌مند و فراتحلیل با هدف (۱) برآورد نخستین اندازه‌ی اثر مقطعی کلی میان IBs و افسردگی کودکان و نوجوانان و (۲) خلاصه‌سازی یافته‌های طولی و (۳) یافته‌های آزمایشی از مطالعات تصادفی کنترل‌شده انجام شد. مطالعات واجد شرایط شامل شرکت‌کنندگان سالم و افسرده (شامل شرایط همبود) زیر ۱۸ سال بودند که افسردگی و IBs را ارزیابی کرده و به زبان انگلیسی با دسترسی به متن کامل منتشر شده بودند. جستجوی منابع در PubMed، Web of Science، PsycInfo و ProQuest Dissertations در مارس ۲۰۲۵، ۳۰ مطالعه‌ی واجد شرایط را شناسایی کرد. خطر سوگیری با استفاده از ابزار RoB2 برای مطالعات تصادفی و چک‌لیست تعدیل‌شده‌ی Downs and Black برای مطالعات غیرتصادفی ارزیابی شد. کیفیت کلی مطالعات قابل قبول بود، هرچند با تغییرپذیری (M = ۶۷.۷۵٪، SD = ۱۲.۱). فراتحلیل با مدل اثرات تصادفی بر روی ۲۲ اندازه‌ی اثر مقطعی (N = ۴۷۶۳) همبستگی کلی متوسطی را نشان داد (r = ۰.۳۴، ۹۵٪-CI = [.۲۷؛ .۴۲]، p < .۰۰۱)، که با یافته‌های بزرگسالان در صورت لحاظ تفاوت‌های روش‌شناختی مشابه است. شواهد طولی محدود (۴ مطالعه، N = ۶۱۶) و شواهد آزمایشی (۳ مطالعه، N = ۲۳۹) بر نیاز به پژوهش‌های بیشتر تأکید دارند. مطالعات واردشده تنها شرکت‌کنندگان بالای ۷ سال با علائم افسردگی عمدتاً پایین را بررسی کرده‌اند که تعمیم‌پذیری را محدود می‌کند. بنابراین، پژوهش‌های آتی باید جمعیت‌های جوان‌تر و با افسردگی شدیدتر را بررسی کرده و از ابزارهای معتبر سنجش IBs در کودکان استفاده کنند تا مسیرهای رشدی را بهتر تبیین نمایند. ثبت در Prospero: شناسه CRD420250655580.

Gameful work design is increasingly used to make tasks, feedback, performance systems, and workplace interaction more engaging, yet its consequences remain double-edged. Existing research has largely explained these differences in terms of motivation, technology acceptance, or performance outcomes, offering limited insight into why similar features are interpreted differently across employees and contexts. Drawing on cognitive appraisal theory and a bounded integrative evidence base of 52 publications, this conceptual analysis develops an emotional appraisal framework of gameful work design. The framework analytically distinguishes five interrelated appraisal domains—system characteristics, task design, self-evaluation and identity, social interaction, and organizational meaning—and explains how external design cues acquire supportive or threatening meanings through appraisal. These meanings shape emotional reactions, which may subsequently influence individual, team, and organizational outcomes. Eight propositions translate the framework into domain-focused, cross-pathway, multilevel, and temporal relationships for future testing. By clarifying what employees appraise and how appraisal processes link similar gameful features to divergent consequences, the framework extends cognitive-emotional explanations of work gamification. It provides a focused agenda for future research.

طراحی بازی‌گونه کار به طور فزاینده‌ای برای جذاب‌تر کردن وظایف، بازخورد، سیستم‌های عملکرد و تعاملات محیط کار به کار می‌رود، اما پیامدهای آن همچنان دو‌سویه باقی مانده است. پژوهش‌های موجود عمدتاً این تفاوت‌ها را بر اساس انگیزش، پذیرش فناوری یا پیامدهای عملکردی تبیین کرده‌اند و بینش محدودی درباره اینکه چرا ویژگی‌های مشابه توسط کارکنان و در زمینه‌های مختلف به گونه‌ای متفاوت تفسیر می‌شوند، ارائه داده‌اند. با اتکا بر نظریه ارزیابی شناختی و شواهد تلفیقی محدود از ۵۲ منبع، این تحلیل مفهومی چارچوبی برای ارزیابی هیجانی در طراحی بازی‌گونه کار توسعه می‌دهد. این چارچوب به طور تحلیلی پنج حوزه ارزیابی مرتبط با یکدیگر—ویژگی‌های سیستم، طراحی وظیفه، ارزیابی و هویت فردی، تعامل اجتماعی و معنای سازمانی—را متمایز می‌کند و توضیح می‌دهد که چگونه نشانه‌های طراحی بیرونی از طریق ارزیابی، معانی حمایتی یا تهدیدآمیز پیدا می‌کنند. این معانی واکنش‌های هیجانی را شکل می‌دهند که ممکن است به نوبه خود بر پیامدهای فردی، تیمی و سازمانی تأثیر بگذارند. هشت گزاره، چارچوب را به روابط متمرکز بر حوزه، میان‌مسیر، چندسطحی و زمانی برای آزمون‌های آتی ترجمه می‌کنند. با روشن ساختن اینکه کارکنان چه چیزی را ارزیابی می‌کنند و چگونه فرایندهای ارزیابی ویژگی‌های بازی‌گونه مشابه را به پیامدهای متفاوت پیوند می‌دهد، این چارچوب تبیین‌های شناختی-هیجانی از بازی‌وارسازی کار را گسترش می‌دهد و دستورکار متمرکزی برای پژوهش‌های آینده فراهم می‌کند.

Drawing on the mutual constitution framework in cultural psychology, this study explores how three generations of an Oroqen family construct ethnic identity through nostalgic narratives elicited by family photographs. The Oroqen, one of China’s smallest ethnic minority groups, with a population of only 9,168, offer a rare example of rapid cultural change. In the span of only three generations, or roughly 80 years, they moved from a forest-based hunting and gathering way of life into full participation in a digital society. Using reflexive thematic analysis, the analysis examined in-depth interviews with five members of the family and identified three core themes. First, the main anchors of ethnic identity shifted across generations. For the grandparents, Oroqen identity was rooted in embodied memories of hunting and gathering. The parent generation centered it on preserving traditions that were fading away. The grandchild generation, by contrast, reconstructed identity through selective symbols and digital communication. Second, the link between language ability and ethnic identity changed across generations, moving from essentialist claims to pragmatic compromise and then to more fluid forms of reconstruction. Each generation also bore its own emotional burden in this process. Third, digital media created new possibilities for the grandchild generation to reshape ethnic identity. This gave rise to an intergenerational dynamic in which a decline in lived experience was accompanied by a widening range of communication. These findings extend the mutual constitution framework by showing how generational position and media environments shape identity construction. The study also highlights the value of photo-elicitation interviews for capturing generational differences in identity construction in culturally endangered contexts.

با بهره‌گیری از چارچوب هم‌ساختی در روان‌شناسی فرهنگی، این پژوهش به بررسی چگونگی ساخت هویت قومی در سه نسل از یک خانواده اوروچن از طریق روایت‌های نوستالژیک برانگیخته‌شده با عکس‌های خانوادگی می‌پردازد. اوروچن‌ها، یکی از کوچک‌ترین گروه‌های اقلیت قومی در چین با جمعیتی تنها ۹٬۱۶۸ نفر، نمونه‌ای نادر از تغییرات سریع فرهنگی را ارائه می‌دهند. در مدت تنها سه نسل، یا تقریباً ۸۰ سال، آن‌ها از سبک زندگی مبتنی بر شکار و گردآوری در جنگل به مشارکت کامل در جامعه دیجیتال گذار کردند. با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی، مصاحبه‌های عمیق با پنج عضو خانواده تحلیل و سه مضمون اصلی شناسایی شد. نخست، لنگرهای اصلی هویت قومی در طول نسل‌ها تغییر یافته است. برای نسل پدربزرگ و مادربزرگ، هویت اوروچن در خاطرات مجسم شکار و گردآوری ریشه داشت. نسل والدین، هویت را بر حفظ سنت‌هایی که رو به زوال بودند متمرکز کرد. در مقابل، نسل نوه‌ها هویت را از طریق نمادهای گزینشی و ارتباطات دیجیتال بازسازی نمود. دوم، پیوند میان توانایی زبانی و هویت قومی در طول نسل‌ها تغییر کرد و از ادعاهای ذات‌گرایانه به سازش عمل‌گرایانه و سپس به اشکال سیال‌تر بازسازی حرکت نمود. هر نسل همچنین بار عاطفی خاص خود را در این فرایند بر دوش داشت. سوم، رسانه‌های دیجیتال امکان‌های جدیدی برای نسل نوه‌ها جهت بازشکل‌دهی هویت قومی ایجاد کردند. این امر به پویایی بین‌نسلی انجامید که در آن کاهش تجربه زیسته با گسترش دامنه ارتباطات همراه شد. این یافته‌ها چارچوب هم‌ساختی را با نشان دادن چگونگی تأثیر موقعیت نسلی و محیط‌های رسانه‌ای بر ساخت هویت گسترش می‌دهد. همچنین، این مطالعه بر ارزش مصاحبه‌های عکس‌برانگیز در ثبت تفاوت‌های نسلی در ساخت هویت در زمینه‌های فرهنگی در معرض خطر تأکید می‌کند.

Childhood is a key period for acquiring and transmitting cultural knowledge and skill. Hunter-gatherer children, such as the Congolese BaYaka, learn autonomously through exploration, play, and participation in foraging and domestic activities. Most previous work has focused on how BaYaka allocate time to learning activities while living in forest camps. By focusing on a village context, we aim to further investigate BaYaka learning ecologies by examining (1) how children sample their social and physical environments, (2) whom they spend time with, and (3) how they allocate their time to play, work-themed play, and work. We do so by analysing video observations of 57 children aged between 7 and 16 years old. BaYaka children spent 75% of their time in the village, where they had extensive opportunities to sample their social surroundings. They spent most of their time alone or in child-only groups, rather than with adults, highlighting the potential for horizontal transmission and individual learning as prominent pathways to knowledge acquisition. Finally, children spent a third of their time in play activities and another third in foraging and domestic tasks, suggesting that play and work are complementary flexible learning mechanisms. These results illustrate how embodied capital is co-constructed by children and their environments, with children actively investing time and effort in activities that are both developmentally rewarding and contextually relevant, thereby shaping the repertoire of skills and knowledge they carry into adulthood.

دوران کودکی دوره‌ای کلیدی برای کسب و انتقال دانش و مهارت فرهنگی است. کودکان شکارچی-گردآورنده، مانند BaYakaهای کنگویی، به صورت مستقل از طریق کاوش، بازی و مشارکت در فعالیت‌های گردآوری و امور خانگی یاد می‌گیرند. بیشتر پژوهش‌های پیشین بر نحوه تخصیص زمان کودکان BaYaka به فعالیت‌های یادگیری در اردوگاه‌های جنگلی تمرکز داشته‌اند. با تمرکز بر بستر روستایی، هدف ما بررسی بیشتر بوم‌شناسی‌های یادگیری BaYaka از طریق مطالعه (۱) نحوه نمونه‌برداری کودکان از محیط‌های اجتماعی و فیزیکی خود، (۲) افرادی که با آن‌ها وقت می‌گذرانند و (۳) نحوه تخصیص زمان آن‌ها به بازی، بازی با مضمون کار و کار است. این پژوهش با تحلیل مشاهدات ویدیویی از ۵۷ کودک ۷ تا ۱۶ ساله انجام می‌شود. کودکان BaYaka ۷۵٪ از زمان خود را در روستا سپری کردند، جایی که فرصت‌های گسترده‌ای برای نمونه‌برداری از محیط اجتماعی خود داشتند. آن‌ها بیشتر وقت خود را به تنهایی یا در گروه‌های صرفاً کودکان، نه با بزرگسالان، می‌گذراندند که این امر بر نقش بالقوه انتقال افقی و یادگیری فردی به عنوان مسیرهای برجسته کسب دانش تأکید دارد. در نهایت، کودکان یک‌سوم زمان خود را صرف فعالیت‌های بازی و یک‌سوم دیگر را صرف وظایف گردآوری و امور خانگی کردند که نشان می‌دهد بازی و کار سازوکارهای یادگیری انعطاف‌پذیر و مکمل هستند. این نتایج نشان می‌دهد که سرمایه تجسم‌یافته به طور مشترک توسط کودکان و محیط آن‌ها ساخته می‌شود و کودکان به طور فعال زمان و تلاش خود را در فعالیت‌هایی سرمایه‌گذاری می‌کنند که هم از نظر رشدی پاداش‌دهنده و هم از نظر زمینه‌ای مرتبط هستند و بدین ترتیب مجموعه مهارت‌ها و دانش‌هایی را که به بزرگسالی منتقل می‌کنند، شکل می‌دهند.

Abstract Previous research finds that vocal emotions are recognized above chance, with higher accuracy typically observed for one’s own cultural group – an “in-group” advantage. However, this may not apply uniformly, especially for bilinguals who are highly proficient in a second language (L2) but not members of the L2 cultural in-group. This study investigates Dutch-English bilinguals’ recognition of anger, fear, happiness, sadness and neutral emotion in Dutch (first language; L1), English (second language; L2) and two unfamiliar languages, Arabic and Hindi, using pseudo-utterances. Listeners were highly accurate in recognizing emotions in both Dutch and English. Recognition in Arabic matched their known languages, while Hindi was lower. Additionally, accuracy in English emotion recognition was positively correlated with English proficiency. These results suggest that the in-group advantage can extend to a highly proficient L2, indicating that cultural membership is not strictly necessary for highly accurate vocal emotion recognition.

پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که هیجان‌های صوتی بالاتر از سطح تصادف شناسایی می‌شوند و معمولاً دقت بیشتری برای گروه فرهنگی خود فرد ــ مزیت «درون‌گروهی» ــ مشاهده می‌شود. با این حال، این امر ممکن است به طور یکنواخت صدق نکند، به ویژه برای دوزبانه‌هایی که در زبان دوم (L2) بسیار ماهر هستند اما عضو گروه فرهنگی زبان دوم نیستند. این مطالعه به بررسی شناسایی خشم، ترس، شادی، غم و هیجان خنثی در زبان هلندی (زبان اول؛ L1)، انگلیسی (زبان دوم؛ L2) و دو زبان ناآشنای عربی و هندی توسط دوزبانه‌های هلندی-انگلیسی با استفاده از شبه‌گفتارها می‌پردازد. شنوندگان در شناسایی هیجان‌ها در هر دو زبان هلندی و انگلیسی بسیار دقیق بودند. شناسایی هیجان در زبان عربی با زبان‌های آشنا برابری می‌کرد، در حالی که در زبان هندی پایین‌تر بود. همچنین، دقت در شناسایی هیجان‌های انگلیسی با مهارت زبان انگلیسی همبستگی مثبت داشت. این نتایج نشان می‌دهد که مزیت درون‌گروهی می‌تواند به زبان دوم با مهارت بالا نیز گسترش یابد و عضویت فرهنگی برای شناسایی بسیار دقیق هیجان صوتی کاملاً ضروری نیست.

Abstract Hostile attribution bias (HAB) is a well-established predictor of aggression and related psychopathologies. Yet the early factors shaping its development are not yet fully understood. In particular, it remains unclear (1) how early conflictual relationships with significant adults and children’s cognitive capacities contribute to later HAB, and (2) whether these pathways differ by gender. The present study addressed these gaps in a longitudinal sample of 279 Arab and Jewish children (138 girls; 106 Arabs; 173 Jews), assessed in early (M age = 5.7, SD = 0.53; range: 4.3–7.0) and late (M age = 10.6, SD = 0.86, range: 9.0–12.75 years) childhood. Mother- and teacher–child conflict, executive functions (EFs), and early HAB were assessed in early childhood and HAB was assessed in late childhood. Multi-group analyses revealed gender-differentiated pathways: among boys, one EF (cognitive flexibility) predicted lower HAB ( β = −0.24); among girls, higher teacher–child conflict predicted higher HAB ( β = 0.36). These findings refine social information processing theory by showing that relational inputs to children’s social database are ecologically specific and that the balance between relational and cognitive pathways to HAB is gender-differentiated.

چکیده: سوگیری انتساب خصمانه (HAB) یکی از پیش‌بین‌های شناخته‌شده پرخاشگری و آسیب‌شناسی‌های روانی مرتبط است. با این حال، عوامل اولیه‌ای که شکل‌گیری آن را تحت تأثیر قرار می‌دهند، هنوز به طور کامل شناخته نشده‌اند. به طور خاص، هنوز مشخص نیست (۱) روابط تعارض‌آمیز اولیه با بزرگسالان مهم و ظرفیت‌های شناختی کودکان چگونه به HAB در آینده کمک می‌کنند و (۲) آیا این مسیرها بر اساس جنسیت متفاوت هستند یا خیر. مطالعه حاضر به این خلأها در یک نمونه طولی شامل ۲۷۹ کودک عرب و یهودی (۱۳۸ دختر؛ ۱۰۶ عرب؛ ۱۷۳ یهودی) که در اوایل (میانگین سن = ۵٫۷، انحراف معیار = ۰٫۵۳؛ دامنه: ۴٫۳ تا ۷٫۰) و اواخر (میانگین سن = ۱۰٫۶، انحراف معیار = ۰٫۸۶؛ دامنه: ۹٫۰ تا ۱۲٫۷۵ سال) کودکی مورد ارزیابی قرار گرفتند، پرداخته است. تعارض مادر–کودک و معلم–کودک، کارکردهای اجرایی (EFs) و HAB اولیه در اوایل کودکی و HAB در اواخر کودکی ارزیابی شد. تحلیل‌های چندگروهی مسیرهای متمایز بر اساس جنسیت را نشان داد: در میان پسران، یکی از کارکردهای اجرایی (انعطاف‌پذیری شناختی) پیش‌بینی‌کننده کاهش HAB بود (β = −۰٫۲۴)؛ در میان دختران، تعارض بیشتر معلم–کودک پیش‌بینی‌کننده افزایش HAB بود (β = ۰٫۳۶). این یافته‌ها نظریه پردازش اطلاعات اجتماعی را با نشان دادن اینکه ورودی‌های رابطه‌ای به پایگاه داده اجتماعی کودکان به صورت بوم‌شناختی خاص هستند و تعادل بین مسیرهای رابطه‌ای و شناختی به سوی HAB بر اساس جنسیت متمایز است، اصلاح می‌کنند.

Understanding students' cost perceptions in introductory science, technology, engineering, and mathematics (STEM) courses and what precedes them is critical in preventing the considerable loss of talent in STEM.In this study, we examined the extent to which students' fixed mindset at the beginning of a semester predicts their weekly task effort and emotional cost perceptions.We also examined indirect associations of a fixed mindset with weekly perceived learning, STEM career intentions at the end of the semester, and final achievement, via weekly cost perceptions.Participants were 694 college students in introductory chemistry at a large midwestern university in the United States.Using multilevel structural equation modeling, we found that students with a greater endorsement of a fixed mindset tended to perceive higher task effort cost.Furthermore, students' fixed mindset indirectly predicted lower perceived learning, STEM career intentions, and achievement via higher perceived task effort cost.Fixed mindset did not significantly predict emotional cost perceptions.This study offers both theoretical insights and practical implications by demonstrating the differential predictions of mindsets across cost dimensions and identifying mindsets as a precursor of task effort cost. Educational Impact and Implications StatementCost is a key motivational factor contributing to college student attrition from science, technology, engineering, and mathematics (STEM) majors.This study shows that college students' beliefs in the innateness and fixedness of intelligence (i.e., fixed mindset) predicted their higher effort cost perceptions in an introductory chemistry course over a semester, which in turn was linked to lower perceived learning, STEM career intentions, and achievement.These findings underscore the potential of lowering a fixed mindset in STEM college students to enhance student learning and achievement by mitigating their perceptions of effort cost.Such efforts should also promote retention in STEM fields.

درک ادراک هزینه دانشجویان در دوره‌های مقدماتی علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) و عوامل پیشین آن‌ها، برای جلوگیری از از دست رفتن قابل توجه استعدادها در حوزه STEM حیاتی است. در این مطالعه، میزان پیش‌بینی ذهنیت ثابت دانشجویان در ابتدای ترم برای ادراک هفتگی هزینه تلاش وظیفه و هزینه هیجانی آن‌ها بررسی شد. همچنین ارتباطات غیرمستقیم ذهنیت ثابت با یادگیری ادراک‌شده هفتگی، قصد ادامه مسیر شغلی در STEM در پایان ترم و دستاورد نهایی، از طریق ادراک هفتگی هزینه، مورد بررسی قرار گرفت. شرکت‌کنندگان شامل ۶۹۴ دانشجوی دانشگاهی در درس شیمی مقدماتی در یک دانشگاه بزرگ در منطقه غرب میانه ایالات متحده بودند. با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری چندسطحی، مشخص شد دانشجویانی که ذهنیت ثابت بیشتری داشتند، هزینه تلاش وظیفه بالاتری را ادراک می‌کردند. علاوه بر این، ذهنیت ثابت دانشجویان به طور غیرمستقیم، یادگیری ادراک‌شده پایین‌تر، قصد ادامه مسیر شغلی در STEM و دستاورد پایین‌تر را از طریق ادراک بالاتر هزینه تلاش وظیفه پیش‌بینی می‌کرد. ذهنیت ثابت، پیش‌بینی معناداری برای ادراک هزینه هیجانی نداشت. این مطالعه با نشان دادن پیش‌بینی‌های افتراقی ذهنیت‌ها در ابعاد مختلف هزینه و شناسایی ذهنیت به عنوان پیش‌زمینه هزینه تلاش وظیفه، بینش‌های نظری و پیامدهای عملی ارائه می‌دهد. بیانیه تأثیر و پیامدهای آموزشی: هزینه، عامل انگیزشی کلیدی در ترک تحصیل دانشجویان دانشگاهی از رشته‌های علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) است. این مطالعه نشان می‌دهد باور دانشجویان دانشگاهی به ذاتی و ثابت بودن هوش (یعنی ذهنیت ثابت)، ادراک هزینه تلاش بالاتر را در طول یک ترم در درس شیمی مقدماتی پیش‌بینی می‌کند که به نوبه خود با یادگیری ادراک‌شده پایین‌تر، قصد ادامه مسیر شغلی در STEM و دستاورد پایین‌تر مرتبط بود. این یافته‌ها بر اهمیت کاهش ذهنیت ثابت در دانشجویان STEM برای ارتقای یادگیری و دستاورد دانشجویان از طریق کاهش ادراک هزینه تلاش تأکید می‌کند. چنین تلاش‌هایی باید به افزایش ماندگاری در حوزه‌های STEM نیز کمک کند.

This narrative review examines cross-cultural similarities and differences in the interrogation process of criminal suspects, with a focus on how cultural norms, legal frameworks, and communication styles influence investigative interviewing techniques and methods. The practice of interrogation has evolved from a confession-driven strategy and the use of coercive methods to a more evidence-based and ethical approach, as represented by the Méndez Principles of Effective Interviewing and the PEACE model in the United Kingdom. Cross-cultural evaluations demonstrate that planning, cognitive interviewing, and rapport-building are increasingly being recognized as globally accepted best practices; however, their application remains inconsistent due to variances in professionalization, training, and institutional support across jurisdictions. Communication styles are heavily shaped by cultural norms, and perceptions of questioning tactics vary considerably among cultures. The review draws a distinction between interrogation, suspect interviewing, investigative interviewing, and information-gathering interviewing, as these terms carry different legal and ethical implications across jurisdictions. The review highlights the difficulties in protecting vulnerable groups (including juveniles, persons with mental health conditions or cognitive impairments, non-native speakers, and culturally marginalized suspects) in incorporating human rights safeguards and in customizing training to fit local cultural environments. A methodological note is provided to clarify the narrative scope of the review, its search parameters, and its thematic organization.

این مرور روایتی به بررسی شباهت‌ها و تفاوت‌های فراملی در فرایند بازجویی از مظنونان کیفری می‌پردازد و تمرکز آن بر چگونگی تأثیر هنجارهای فرهنگی، چارچوب‌های حقوقی و سبک‌های ارتباطی بر فنون و روش‌های مصاحبه تحقیقی است. رویه بازجویی از یک راهبرد مبتنی بر اعتراف‌گیری و استفاده از روش‌های اجباری به رویکردی مبتنی بر شواهد و اخلاقی تحول یافته است که اصول Méndez برای مصاحبه مؤثر و مدل PEACE در بریتانیا نمونه‌هایی از آن هستند. ارزیابی‌های فراملی نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی، مصاحبه شناختی و ایجاد رابطه به طور فزاینده‌ای به عنوان بهترین رویه‌های پذیرفته‌شده جهانی شناخته می‌شوند؛ با این حال، کاربرد آن‌ها به دلیل تفاوت در حرفه‌ای‌سازی، آموزش و حمایت نهادی در حوزه‌های قضایی مختلف، همچنان ناسازگار باقی مانده است. سبک‌های ارتباطی به شدت تحت تأثیر هنجارهای فرهنگی قرار دارند و برداشت‌ها از تاکتیک‌های پرسشگری میان فرهنگ‌ها به طور قابل توجهی متفاوت است. این مرور میان مفاهیم بازجویی، مصاحبه با مظنون، مصاحبه تحقیقی و مصاحبه مبتنی بر جمع‌آوری اطلاعات تمایز قائل می‌شود، چرا که این اصطلاحات در حوزه‌های قضایی مختلف دارای دلالت‌های حقوقی و اخلاقی متفاوتی هستند. این مرور به دشواری‌های حفاظت از گروه‌های آسیب‌پذیر (از جمله نوجوانان، افراد دارای شرایط سلامت روان یا ناتوانی شناختی، افراد غیر بومی و مظنونان حاشیه‌ای از نظر فرهنگی) در گنجاندن تضمین‌های حقوق بشری و بومی‌سازی آموزش متناسب با محیط‌های فرهنگی محلی اشاره می‌کند. یادداشتی روشی برای تبیین دامنه روایتی این مرور، پارامترهای جستجو و سازماندهی موضوعی آن ارائه شده است.

With the widespread integration of Generative Artificial Intelligence (GAI) into higher education, its relationship with students’ creativity has become a growing focus of scholarly inquiry. Drawing on data from 424 survey responses and in-depth interviews with eight students, this study constructs and examines a chain path model of Exploration–Exploitation–Co-Creation–Reflection to investigate how GAI-assisted learning processes are associated with students’ creativity. Quantitative analyses indicate that exploratory and exploitative behaviors are positively associated with creativity, and these associations are observed alongside perceived cognitive stimulation. Furthermore, co-creation and reflection are significantly associated with flow experience and creative self-efficacy, which are related to students’ creative performance. The qualitative findings complement the quantitative results by showing that students’ engagement in exploration, knowledge utilization, collaborative co-creation, and reflection during GAI-assisted learning is accompanied by cognitive inspiration and psychological engagement. Overall, this study provides insight into how GAI-assisted learning processes may be associated with creativity development in higher education through the interplay of behavioral, cognitive, and psychological mechanisms, offering implications for educational practice and theoretical advancement.

با ادغام گسترده هوش مصنوعی مولد (GAI) در آموزش عالی، رابطه آن با خلاقیت دانشجویان به کانون توجه فزاینده پژوهش‌های علمی تبدیل شده است. این مطالعه با استفاده از داده‌های ۴۲۴ پرسشنامه و مصاحبه‌های عمیق با هشت دانشجو، یک مدل مسیر زنجیره‌ای اکتشاف–بهره‌برداری–هم‌آفرینی–تأمل را ساخته و بررسی می‌کند تا چگونگی ارتباط فرایندهای یادگیری با کمک GAI با خلاقیت دانشجویان را مورد مطالعه قرار دهد. تحلیل‌های کمی نشان می‌دهد که رفتارهای اکتشافی و بهره‌بردارانه با خلاقیت رابطه مثبت دارند و این ارتباطات همراه با تحریک شناختی ادراک‌شده مشاهده می‌شوند. افزون بر این، هم‌آفرینی و تأمل به طور معناداری با تجربه جریان و خودکارآمدی خلاقانه مرتبط هستند که این عوامل نیز با عملکرد خلاقانه دانشجویان ارتباط دارند. یافته‌های کیفی، نتایج کمی را تکمیل می‌کند و نشان می‌دهد که مشارکت دانشجویان در اکتشاف، بهره‌گیری از دانش، هم‌آفرینی مشارکتی و تأمل در طول یادگیری با کمک GAI با الهام شناختی و درگیری روان‌شناختی همراه است. در مجموع، این مطالعه بینشی درباره چگونگی ارتباط فرایندهای یادگیری با کمک GAI با رشد خلاقیت در آموزش عالی از طریق تعامل سازوکارهای رفتاری، شناختی و روان‌شناختی ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای عمل آموزشی و پیشرفت نظری مطرح می‌کند.

Abstract Bilinguals often experience reduced emotional resonance in their second language (L2), known as “emotional distance.” This study investigates how cultural context, specifically culture relatedness, modulates this experience in late Mandarin-English bilinguals. We employed a multi-methodological approach to disentangle implicit and explicit processing. Study 1 (Implicit Association Test) revealed no automatic bias linking culture to emotion, suggesting that long-term L2 immersion may equilibrate implicit associations. Study 2 (explicit ratings), however, found a significant interaction: priming native (Chinese) culture led participants to evaluate negative L2 words as more negative, whereas the L2 (British) cultural context attenuated these evaluations, reinforcing emotional distance. Positive words remained unaffected. These findings demonstrate that culture is an active modulator of bilingual emotion. While acculturation may balance implicit links, conscious activation of native cultural schemas can bridge L2 emotional distance for aversive content, whereas L2 contexts serve to buffer emotional intensity.

دوزبانه‌ها اغلب کاهش هم‌رزونگی هیجانی را در زبان دوم (L2) خود تجربه می‌کنند که به عنوان «فاصله هیجانی» شناخته می‌شود. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه زمینه فرهنگی، به‌ویژه ارتباط با فرهنگ، این تجربه را در دوزبانه‌های دیرآموز ماندارین-انگلیسی تعدیل می‌کند. ما با بهره‌گیری از رویکردی چندروشی به منظور تفکیک پردازش ضمنی و آشکار، به این موضوع پرداختیم. مطالعه اول (آزمون تداعی ضمنی) هیچ سوگیری خودکاری را که فرهنگ را به هیجان پیوند دهد نشان نداد و این امر حاکی از آن است که غوطه‌وری بلندمدت در زبان دوم ممکن است تداعی‌های ضمنی را متعادل سازد. با این حال، مطالعه دوم (ارزیابی‌های آشکار) تعامل معناداری را نشان داد: فعال‌سازی فرهنگ بومی (چینی) موجب شد شرکت‌کنندگان واژه‌های منفی زبان دوم را منفی‌تر ارزیابی کنند، در حالی که زمینه فرهنگی زبان دوم (بریتانیایی) این ارزیابی‌ها را تضعیف کرد و فاصله هیجانی را تقویت نمود. واژه‌های مثبت بدون تغییر باقی ماندند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که فرهنگ، تعدیل‌گر فعالی در هیجان دوزبانه است. در حالی که فرهنگ‌پذیری ممکن است پیوندهای ضمنی را متعادل کند، فعال‌سازی آگاهانه طرح‌واره‌های فرهنگی بومی می‌تواند فاصله هیجانی زبان دوم را برای محتوای ناخوشایند کاهش دهد، در حالی که زمینه‌های زبان دوم به عنوان عامل کاهنده شدت هیجانی عمل می‌کنند.

Abstract In Mandarin Chinese, the same acoustic feature, pitch, conveys both semantic valence and emotional prosody. The effects of semantic valence on bilingual emotional prosody perception are mixed, with some studies reporting semantic facilitation and others showing interference. To clarify this, we extend the conceptual account of semantic valence to second language acquisition by examining its two components: learners’ semantic knowledge and the inherent semantic valence of stimuli. We investigated the independent and interactive effects of these components of semantic valence on emotional prosody perception for L1-English L2-Chinese learners in Chinese words and sentences. We found that semantic valence facilitated L2 learners’ perception when congruent with emotional prosody, but interfered when incongruent. Notably, these semantics-prosody (in)congruence effects were significantly predicted by learners’ semantic knowledge. Our results suggest an interaction between linguistic knowledge and paralinguistic perception in bilingual emotion processing.

در زبان چینی ماندارین، یک ویژگی صوتی مشابه، یعنی زیروبمی، هم ارزش‌گذاری معنایی و هم آهنگ احساسی گفتار را منتقل می‌کند. تأثیرات ارزش‌گذاری معنایی بر ادراک آهنگ احساسی گفتار در افراد دوزبانه متناقض گزارش شده است؛ برخی پژوهش‌ها تسهیل معنایی و برخی دیگر تداخل را نشان داده‌اند. برای روشن‌تر شدن این موضوع، ما رویکرد مفهومی ارزش‌گذاری معنایی را به حوزه یادگیری زبان دوم گسترش دادیم و دو مؤلفه آن را بررسی کردیم: دانش معنایی زبان‌آموزان و ارزش‌گذاری معنایی ذاتی محرک‌ها. ما اثرات مستقل و تعاملی این مؤلفه‌های ارزش‌گذاری معنایی را بر ادراک آهنگ احساسی گفتار در زبان‌آموزان انگلیسی‌زبان با زبان دوم چینی، در سطح واژه و جمله، بررسی کردیم. یافته‌ها نشان داد که ارزش‌گذاری معنایی زمانی که با آهنگ احساسی گفتار همخوان بود، ادراک زبان‌آموزان زبان دوم را تسهیل کرد و در صورت ناهماهنگی، موجب تداخل شد. شایان ذکر است که این اثرات همخوانی یا ناهماهنگی معنا و آهنگ گفتار به طور معناداری توسط دانش معنایی زبان‌آموزان پیش‌بینی می‌شد. نتایج ما حاکی از تعامل میان دانش زبانی و ادراک فرازبانی در پردازش هیجان در افراد دوزبانه است.

This Hypothesis and Theory paper addresses a design problem at the center of AI-assisted research writing: which cognitive demands should AI reduce, and which must remain the writer’s own work. Generative AI can absorb the effort of drafting, organizing, and synthesizing prose, but that same effort is where understanding takes shape. Recent empirical work documents reduced neural engagement, weaker recall of one’s own writing, and a diminished sense of authorship among writers who rely heavily on AI assistance. The paper grounds this problem in cognitive load theory, which distinguishes intrinsic load (the element interactivity a task inherently requires) from extraneous load (demands that do not contribute to learning), and which treats germane processes as the working memory resources a writer allocates to intrinsic load. It draws on productive struggle and generative processing to explain why germane processing cannot be offloaded: when a tool performs the work, the processing does not transfer to the writer; it does not occur. Two research questions are posed. First, which cognitive demands in research writing constitute extraneous load that AI could reduce, and which require germane processing that must remain the writer’s own. Second, how can human-in-the-loop AI collaboration be designed across the phases of research writing so that this distinction is operationalized through human judgment? The contribution is a nine-phase conceptual framework mapped to the sections of a research paper, from curiosity and inquiry through references and submission. Each phase specifies the dominant cognitive demand, the AI role (ranging from minimal involvement to full collaboration), and design guidelines for tools and interactions. The framework addresses research writing from secondary school (grades 9–12) through postdoctoral and professional research, across disciplines. It treats phase-aware AI use as responsive pedagogy applied to research writing: instruction and tool design that respond to the cognitive demands of the task rather than to the tool’s capabilities. The paper draws implications for the design of responsive digital education, including tool selection, assessment, equity, and support for writers with cognitive differences. The framework is intended to preserve the cognitive work that makes research meaningful.

این مقاله از نوع فرضیه و نظریه به یک مسئله طراحی در مرکز نگارش پژوهشی با کمک هوش مصنوعی می‌پردازد: کدام مطالبات شناختی باید توسط هوش مصنوعی کاهش یابد و کدام باید همچنان کار خود نویسنده باقی بماند. هوش مصنوعی مولد می‌تواند تلاش مربوط به پیش‌نویس‌نویسی، سازماندهی و ترکیب نثر را بر عهده گیرد، اما همین تلاش جایی است که فهم شکل می‌گیرد. پژوهش‌های تجربی اخیر کاهش درگیری عصبی، یادآوری ضعیف‌تر نوشته‌های خود و کاهش حس مالکیت نویسندگی را در میان نویسندگانی که به شدت به کمک هوش مصنوعی متکی هستند، مستند کرده‌اند. مقاله این مسئله را در نظریه بار شناختی ریشه‌یابی می‌کند که بار ذاتی (تعامل عناصر مورد نیاز ذاتی یک وظیفه) را از بار زائد (مطالباتی که به یادگیری کمک نمی‌کنند) متمایز می‌سازد و فرایندهای مرتبط را به عنوان منابع حافظه فعال که نویسنده به بار ذاتی اختصاص می‌دهد، تلقی می‌کند. مقاله با بهره‌گیری از مفاهیم تلاش مولد و پردازش مولد توضیح می‌دهد که چرا پردازش مرتبط را نمی‌توان واگذار کرد: زمانی که یک ابزار کار را انجام می‌دهد، پردازش به نویسنده منتقل نمی‌شود؛ بلکه اصلاً رخ نمی‌دهد. دو پرسش پژوهشی مطرح می‌شود. نخست، کدام مطالبات شناختی در نگارش پژوهشی بار زائد محسوب می‌شوند که هوش مصنوعی می‌تواند آن را کاهش دهد و کدام نیازمند پردازش مرتبط است که باید کار خود نویسنده باقی بماند. دوم، چگونه می‌توان همکاری هوش مصنوعی با حضور انسان در حلقه را در مراحل مختلف نگارش پژوهشی به گونه‌ای طراحی کرد که این تمایز از طریق قضاوت انسانی عملیاتی شود؟ دستاورد مقاله، یک چارچوب مفهومی نه‌مرحله‌ای است که با بخش‌های یک مقاله پژوهشی، از کنجکاوی و پرسشگری تا منابع و ارسال، تطبیق یافته است. هر مرحله، مطالبه شناختی غالب، نقش هوش مصنوعی (از حداقل مداخله تا همکاری کامل) و راهنمای طراحی برای ابزارها و تعاملات را مشخص می‌کند. این چارچوب نگارش پژوهشی را از دبیرستان (پایه‌های ۹ تا ۱۲) تا پژوهش‌های فوق‌دکتری و حرفه‌ای، در رشته‌های مختلف پوشش می‌دهد. استفاده مرحله‌محور از هوش مصنوعی را به عنوان آموزش پاسخگو در نگارش پژوهشی تلقی می‌کند: آموزش و طراحی ابزار که به مطالبات شناختی وظیفه پاسخ می‌دهد نه به قابلیت‌های ابزار. مقاله پیامدهایی برای طراحی آموزش دیجیتال پاسخگو، از جمله انتخاب ابزار، ارزیابی، عدالت و حمایت از نویسندگان با تفاوت‌های شناختی ارائه می‌دهد. هدف چارچوب، حفظ کار شناختی است که پژوهش را معنادار می‌کند.

Support for the growing population of family caregivers in the United States remains a challenging public health issue. With a limited workforce to support families coping with chronic and degenerative conditions, caregivers are turning to individualized approaches to gain information and emotional support. One approach that may be gaining popularity in caregiving support is the use of Artificial Intelligence (AI) chatbots. This study examined caregivers' awareness and general use of AI chatbots, their use of AI chatbots for caregiving purposes, and variations in these outcomes by individual characteristics (e.g., the Big 5 personality traits, internet literacy, cognitive ability) and caregiving contextual factors (e.g., caregiving relationship, caregiving stress, the health condition of the care recipient). To this end, we used one of the waves of the Understanding America Study-Caregiving Lifecourse Experiences Assessed in Real-time (UAS-CLEAR), a longitudinal study of caregivers in the U.S. The sample consisted of 1,300 caregivers, with data collected between August and October 2025. We employed a cross-sectional, mixed-methods design, combining quantitative analysis of structured survey items with thematic coding of open-ended responses. Of the 487 respondents who reported being AI chatbot users, 25% used the technology for caregiving. Those who were more likely to use AI for caregiving were higher in openness, lower in internet literacy, lower in cognitive ability, helped with more caregiving tasks, and were more uncertain in their caregiving role. Over half (58%) used AI chatbots for information about caregiving, 34% for emotional support related to caregiving, and 37% reported other uses. Open-ended responses about individuals' experiences using AI chatbots for caregiving also revealed that the most common reason for use was information seeking. In addition, caregivers found the chatbot support to be useful, while acknowledging some limitations of their use. Future research should examine perceptions of AI chatbots among non-users, the mechanisms linking individual traits to caregiving-related chatbot use, and the longitudinal effects of such use on caregiver well-being.

حمایت از جمعیت رو به رشد مراقبان خانوادگی در ایالات متحده همچنان یک مسئله چالش‌برانگیز در حوزه سلامت عمومی است. با توجه به نیروی کار محدود برای حمایت از خانواده‌هایی که با شرایط مزمن و تحلیل‌برنده مواجه هستند، مراقبان به رویکردهای فردی برای کسب اطلاعات و حمایت عاطفی روی آورده‌اند. یکی از رویکردهایی که ممکن است در حمایت از مراقبان محبوبیت بیشتری پیدا کند، استفاده از چت‌بات‌های هوش مصنوعی (AI) است. این مطالعه به بررسی آگاهی و استفاده کلی مراقبان از چت‌بات‌های هوش مصنوعی، استفاده آن‌ها از چت‌بات‌های هوش مصنوعی برای اهداف مراقبتی، و تفاوت‌های این پیامدها بر اساس ویژگی‌های فردی (مانند پنج عامل بزرگ شخصیت، سواد اینترنتی، توانایی شناختی) و عوامل زمینه‌ای مراقبت (مانند نوع رابطه مراقبتی، استرس مراقبت، وضعیت سلامت دریافت‌کننده مراقبت) پرداخت. بدین منظور، یکی از موج‌های مطالعه Understanding America Study-Caregiving Lifecourse Experiences Assessed in Real-time (UAS-CLEAR)، که یک مطالعه طولی درباره مراقبان در ایالات متحده است، مورد استفاده قرار گرفت. نمونه شامل ۱۳۰۰ مراقب بود و داده‌ها بین اوت و اکتبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شد. ما از یک طرح مقطعی با روش‌های ترکیبی استفاده کردیم که تحلیل کمی پرسش‌های ساختاریافته پرسشنامه را با کدگذاری تماتیک پاسخ‌های باز ترکیب می‌کرد. از میان ۴۸۷ پاسخ‌دهنده‌ای که گزارش کردند کاربر چت‌بات هوش مصنوعی هستند، ۲۵٪ از این فناوری برای مراقبت استفاده کردند. افرادی که احتمال بیشتری داشت از هوش مصنوعی برای مراقبت استفاده کنند، در باز بودن بالاتر، در سواد اینترنتی پایین‌تر، در توانایی شناختی پایین‌تر، در انجام وظایف مراقبتی بیشتر و در نقش مراقبتی خود نامطمئن‌تر بودند. بیش از نیمی (۵۸٪) از چت‌بات‌های هوش مصنوعی برای کسب اطلاعات درباره مراقبت، ۳۴٪ برای حمایت عاطفی مرتبط با مراقبت و ۳۷٪ برای سایر کاربردها استفاده کردند. پاسخ‌های باز درباره تجربه افراد از استفاده از چت‌بات‌های هوش مصنوعی برای مراقبت نیز نشان داد که رایج‌ترین دلیل استفاده، جستجوی اطلاعات بوده است. علاوه بر این، مراقبان حمایت چت‌بات را مفید یافتند، در حالی که به برخی محدودیت‌های استفاده از آن نیز اذعان داشتند. پژوهش‌های آتی باید به بررسی ادراکات نسبت به چت‌بات‌های هوش مصنوعی در میان غیرکاربران، سازوکارهای پیونددهنده ویژگی‌های فردی با استفاده مراقبتی از چت‌بات و اثرات طولی چنین استفاده‌ای بر بهزیستی مراقبان بپردازند.

Abstract This musing details my approach to decolonising the syllabus for my course “Philosophy of Mind and Cognitive Science.” It describes the motivation behind the changes I made, what happened, and future directions for this endeavour.

چکیده: این تأمل به شرح رویکرد من در استعمارزدایی از برنامهٔ درسی درس «فلسفه ذهن و علوم شناختی» می‌پردازد. انگیزه‌های پشت تغییراتی که ایجاد کردم، آنچه رخ داد و مسیرهای آینده این تلاش را توصیف می‌کند.

Synaptic plasticity refers to the fundamental process through which synaptic connections become stronger or weaker in response to experience, thereby forming the basis of learning and memory. Disruption of this process is increasingly regarded as a common underlying mechanism of several cognitive and neuropsychiatric disorders, including Alzheimer’s disease, major depressive disorder, schizophrenia, and cognitive aging. This review focuses on synaptic plasticity as a unifying framework that connects neuropathological cognitive disorders to emerging neuropharmacological strategies, with particular attention to clinical translation and precision medicine approaches. The review has three interrelated aims: (i) to clarify the molecular mechanisms that regulate synaptic plasticity, (ii) to investigate how these mechanisms become dysregulated in cognitive disorders, and (iii) to evaluate emerging pharmacological strategies targeting synaptic plasticity for cognitive enhancement. Among the areas receiving special attention are glutamatergic and GABAergic neurotransmission, neurotrophic signaling pathways such as brain-derived neurotrophic factor (BDNF), intracellular cascades including mechanistic target of rapamycin (mTOR) and cyclic adenosine monophosphate (cAMP) response element-binding protein (CREB), and epigenetic regulators. With respect to their effects on long-term potentiation, synaptogenesis, and neural circuit function, novel therapeutic agents, including ampakines, N-methyl-D-aspartate (NMDA) receptor modulators, and allosteric gamma-aminobutyric acid (GABA) receptor modulators, are also assessed in this review. In both healthy individuals and disease populations, the review further considers the cognitive and neuroplastic effects of nootropics, psychedelics, and other neuromodulatory compounds. As key enablers of translational progress, the review highlights recent advances in brain-penetrant and target-selective agents, as well as improvements in drug delivery systems and biomarker development. This review aims to provide a comprehensive framework for developing safer, more effective, and more precise interventions for cognitive impairment by integrating neurobiological mechanisms, neuropathological insights, and therapeutic innovation.

پلاستیسیتی سیناپسی به فرایند بنیادی‌ای اشاره دارد که طی آن اتصالات سیناپسی در پاسخ به تجربه قوی‌تر یا ضعیف‌تر می‌شوند و بدین ترتیب، اساس یادگیری و حافظه را تشکیل می‌دهند. اختلال در این فرایند به طور فزاینده‌ای به عنوان یک سازوکار زیربنایی مشترک در چندین اختلال شناختی و نوروسایکیتریک، از جمله بیماری آلزایمر، اختلال افسردگی اساسی، اسکیزوفرنی و پیری شناختی در نظر گرفته می‌شود. این مرور بر پلاستیسیتی سیناپسی به عنوان یک چارچوب وحدت‌بخش که اختلالات شناختی نوروپاتولوژیک را به راهبردهای نوین نوروفارماکولوژیک پیوند می‌دهد، با تأکید ویژه بر ترجمه بالینی و رویکردهای پزشکی دقیق، تمرکز دارد. این مرور سه هدف مرتبط را دنبال می‌کند: (i) تبیین سازوکارهای مولکولی تنظیم‌کننده پلاستیسیتی سیناپسی، (ii) بررسی چگونگی اختلال این سازوکارها در اختلالات شناختی، و (iii) ارزیابی راهبردهای نوین دارویی هدف‌گیری‌کننده پلاستیسیتی سیناپسی برای ارتقای شناختی. از جمله حوزه‌هایی که توجه ویژه‌ای به آن‌ها شده است، انتقال‌دهندگی گلوتاماترژیک و گابائرژیک، مسیرهای سیگنالینگ نوروتروفیک مانند عامل نوروتروفیک مشتق از مغز (BDNF)، مسیرهای درون‌سلولی از جمله هدف مکانیکی راپامایسین (mTOR) و پروتئین متصل‌شونده به عنصر پاسخ‌دهنده آدنوزین مونوفسفات حلقوی (CREB)، و تنظیم‌کننده‌های اپی‌ژنتیک هستند. با توجه به اثرات آن‌ها بر تقویت طولانی‌مدت، سیناپتوژنز و عملکرد مدارهای عصبی، عوامل درمانی نوین از جمله آمپاکین‌ها، تعدیل‌کننده‌های گیرنده N-methyl-D-aspartate (NMDA) و تعدیل‌کننده‌های آلوستریک گیرنده گاما-آمینوبوتیریک اسید (GABA) نیز در این مرور ارزیابی شده‌اند. در افراد سالم و جمعیت‌های مبتلا به بیماری، این مرور همچنین به اثرات شناختی و نورولاستیک نوتروپیک‌ها، سایکدلیک‌ها و سایر ترکیبات نورومدولاتور می‌پردازد. به عنوان عوامل کلیدی پیش‌برنده پیشرفت ترجمه‌ای، این مرور به پیشرفت‌های اخیر در عوامل نفوذپذیر به مغز و هدف‌گزین، همچنین بهبود سامانه‌های انتقال دارو و توسعه زیست‌نشانگرها اشاره می‌کند. این مرور با ادغام سازوکارهای نوروبیولوژیک، بینش‌های نوروپاتولوژیک و نوآوری درمانی، چارچوبی جامع برای توسعه مداخلات ایمن‌تر، مؤثرتر و دقیق‌تر برای اختلال شناختی ارائه می‌دهد.

Background Hikikomori, a form of prolonged social withdrawal, has been widely studied in East Asia but remains underexplored in the Middle East. Cultural and social factors may influence its cognitive profile, necessitating localized research. Aim To compare cognitive performance between Hikikomori cases and non-cases in Oman using the Cambridge Neuropsychological Test Automated Battery (CANTAB), focusing on executive function, memory recall, and processing speed. Methods A case-control study was conducted in 2024 with 150 participants (54 Hikikomori cases, 96 controls) recruited from a tertiary hospital in Oman. Hikikomori cases were classified using a broad HiDE-I definition, which included pathological, at-risk, and resemblance Hikikomori categories. CANTAB was used to assess key cognitive domains. Independent t-tests and linear regression analyses were performed to compare outcomes. Results Hikikomori cases showed significant impairments in visual processing accuracy (p < 0.001), response latency (p = 0.004), immediate recall (p = 0.031), delayed recall (p = 0.009), and planning efficiency (p < 0.001) compared to non-cases. Adjusted regression analyses—controlling for age, gender, education, income, employment, marital status, and governorate—confirmed that Hikikomori status was significantly associated with lower visual processing accuracy (β = −0.453, p = 0.001), slower response latency (β = 0.266, p = 0.001), poorer immediate (β = −0.201, p = 0.019) and delayed recall (β = −0.255, p = 0.003), and reduced planning efficiency (β = −0.453, p = 0.001). No significant differences were found for spatial working memory tasks. Conclusion Hikikomori individuals in Oman exhibit significant deficits in executive function, memory recall, processing speed, and visual attention, even after adjusting for socio-demographic factors. These findings underscore the importance of early neurocognitive screening and tailored interventions. This is one of the first studies to explore Hikikomori’s cognitive profile in the Middle East.

زمینه: هیکیکوموری، نوعی کناره‌گیری اجتماعی طولانی‌مدت، عمدتاً در شرق آسیا مورد مطالعه قرار گرفته اما در خاورمیانه کمتر بررسی شده‌است. عوامل فرهنگی و اجتماعی ممکن است بر نمایه شناختی آن تأثیرگذار باشند و انجام پژوهش‌های بومی را ضروری می‌سازند. هدف: مقایسه عملکرد شناختی بین موارد هیکیکوموری و غیرموارد در عمان با استفاده از مجموعه آزمون‌های عصب‌روان‌شناختی خودکار کمبریج (CANTAB)، با تمرکز بر عملکرد اجرایی، یادآوری حافظه و سرعت پردازش. روش‌ها: یک مطالعه مورد-شاهدی در سال ۲۰۲۴ با ۱۵۰ شرکت‌کننده (۵۴ مورد هیکیکوموری، ۹۶ شاهد) که از یک بیمارستان سطح سوم در عمان جذب شدند، انجام شد. موارد هیکیکوموری با استفاده از تعریف گسترده HiDE-I که شامل دسته‌های هیکیکوموری آسیب‌شناختی، در معرض خطر و مشابه بود، طبقه‌بندی شدند. CANTAB برای ارزیابی حوزه‌های کلیدی شناختی به‌کار رفت. برای مقایسه نتایج، آزمون t مستقل و تحلیل رگرسیون خطی انجام شد. یافته‌ها: موارد هیکیکوموری در مقایسه با غیرموارد، نارسایی‌های معناداری در دقت پردازش دیداری (p < 0.001)، تأخیر واکنش (p = 0.004)، یادآوری فوری (p = 0.031)، یادآوری با تأخیر (p = 0.009) و کارآمدی برنامه‌ریزی (p < 0.001) نشان دادند. تحلیل‌های رگرسیون تعدیل‌شده—با کنترل سن، جنسیت، تحصیلات، درآمد، اشتغال، وضعیت تأهل و استان—تأیید کرد که وضعیت هیکیکوموری به طور معناداری با دقت پایین‌تر پردازش دیداری (β = −0.453, p = 0.001)، تأخیر واکنش بیشتر (β = 0.266, p = 0.001)، یادآوری فوری ضعیف‌تر (β = −0.201, p = 0.019) و یادآوری با تأخیر ضعیف‌تر (β = −0.255, p = 0.003) و کاهش کارآمدی برنامه‌ریزی (β = −0.453, p = 0.001) مرتبط بود. تفاوت معناداری در تکالیف حافظه کاری فضایی مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: افراد هیکیکوموری در عمان حتی پس از تعدیل عوامل جمعیت‌شناختی، نارسایی‌های معناداری در عملکرد اجرایی، یادآوری حافظه، سرعت پردازش و توجه دیداری نشان می‌دهند. این یافته‌ها بر اهمیت غربالگری زودهنگام عصب‌روان‌شناختی و مداخلات متناسب تأکید می‌کند. این پژوهش از نخستین مطالعاتی است که نمایه شناختی هیکیکوموری را در خاورمیانه بررسی می‌کند.

When students provide unintended responses to cognitively demanding questions, science teachers may face a challenge of how to sustain the cognitive trajectory of the interaction without reverting to an authoritative stance. In this qualitative single case study, we examined the discursive moves employed by three experienced Life Sciences secondary school teachers in South Africa when students provided unintended responses to questions pitched at higher levels of the revised Bloom’s taxonomy. Drawing on video recordings of eight lessons, 12 interaction episodes were identified and analysed using an integrated framework comprising the Initiation–Response–Feedback pattern, the revised Bloom’s taxonomy and Hardman’s student talk move categories. Three categories of teacher discursive moves were inductively derived: pressing moves, escalating moves and interaction-regulating moves. One move, elaborating, was categorised as ‘other’. These moves were used by the teachers to sustain the interaction. However, we also found a recurring pattern where the teachers bypassed student-generated questions in favour of the teacher’s original line of inquiry. Interaction-regulating moves played an important role in opening, sustaining and closing interaction episodes. The findings highlight the need for teacher education to support teachers not only in maintaining cognitive demand during classroom interaction, but also in creating opportunities for deeper conceptual exploration through student contributions.

زمانی که دانش‌آموزان به پرسش‌های با تقاضای شناختی بالا پاسخ‌های ناخواسته ارائه می‌دهند، معلمان علوم ممکن است با چالشی مواجه شوند که چگونه مسیر شناختی تعامل را بدون بازگشت به موضع اقتدارگرایانه حفظ کنند. در این مطالعه کیفی موردی منفرد، حرکات گفتمانی به‌کاررفته توسط سه معلم باتجربه علوم زیستی در مدارس متوسطه آفریقای جنوبی زمانی که دانش‌آموزان به پرسش‌هایی در سطوح بالاتر طبقه‌بندی بازنگری‌شده بلوم پاسخ‌های ناخواسته ارائه دادند، مورد بررسی قرار گرفت. با استفاده از ضبط ویدئویی هشت جلسه درس، ۱۲ اپیزود تعاملی شناسایی و با بهره‌گیری از چارچوبی تلفیقی شامل الگوی آغاز–پاسخ–بازخورد، طبقه‌بندی بازنگری‌شده بلوم و دسته‌بندی حرکات گفتاری دانش‌آموزان هاردمن تحلیل شدند. سه دسته از حرکات گفتمانی معلمان به‌صورت استقرایی استخراج شد: حرکات فشارآور، حرکات تصاعدی و حرکات تنظیم‌کننده تعامل. یک حرکت، یعنی بسط‌دهی، در دسته «سایر» قرار گرفت. این حرکات توسط معلمان برای حفظ تعامل به‌کار گرفته شد. با این حال، الگوی تکرارشونده‌ای نیز مشاهده شد که در آن معلمان از پرسش‌های تولیدشده توسط دانش‌آموزان عبور کرده و خط سیر اصلی پرسشگری معلم را دنبال کردند. حرکات تنظیم‌کننده تعامل نقش مهمی در آغاز، حفظ و پایان‌بخشی به اپیزودهای تعاملی ایفا کردند. یافته‌ها بر ضرورت آموزش معلمان برای حمایت از آنان نه‌تنها در حفظ تقاضای شناختی در تعاملات کلاسی، بلکه در ایجاد فرصت‌هایی برای کاوش مفهومی عمیق‌تر از طریق مشارکت دانش‌آموزان تأکید می‌کند.

This qualitative case study explored how field dependence-independence shaped students’ access to Action-Process-Object-Schema (APOS)-based scaffolding and how stage-specific support contributed to the qualitative development of advanced mathematical thinking (AMT) on function limits. In this study, developing denotes the observable emergence or reorganization of mathematical constructions during scaffolded activity, not a statistically measured learning gain. The bounded classroom case involved 24 mathematics education students at an Islamic university in Sumatra, Indonesia. The Group Embedded Figures Test classified 6 students as field-independent (FI) and 18 as field-dependent (FD); four information-rich cases, comprising 2 FI and 2 FD students, were selected for cross-case analysis. APOS-based scaffolding was implemented in four 135-minute Calculus I sessions and examined further through stimulated-recall interviews. Initial written solutions provided the primary evidence, post-prompt explanations and revisions documented students’ responses to Action-, Process-, Object-, and Schema-oriented support, and classroom observation records verified the enactment and gradual fading of the planned scaffolds. FI-1 constructed a complete Schema and required only fading prompts. FI-2 moved from correct but disconnected Objects toward an integrated Schema after a Schema-oriented prompt. FD-1 corrected an invalid limit value after Process-oriented prompts stabilized the transformation sequence. FD-2 moved from direct substitution and 0/0 toward guided algebraic Actions and an emerging Process after explicit Action-oriented cues. The findings indicate that cognitive style influenced task entry and the amount of external structure used, whereas APOS identified the construction that support needed to target. The observed shifts support a diagnostic account of AMT development while avoiding causal or long-term claims.

این مطالعه موردی کیفی به بررسی چگونگی تأثیر وابستگی-استقلال میدانی بر دسترسی دانشجویان به پشتیبانی مبتنی بر کنش-فرآیند-شیء-طرحواره (APOS) و نحوه مشارکت حمایت‌های مرحله‌محور در توسعه کیفی تفکر ریاضی پیشرفته (AMT) درباره حد تابع پرداخت. در این پژوهش، توسعه به معنای ظهور یا سازمان‌دهی مجدد قابل مشاهده ساخت‌های ریاضی در جریان فعالیت همراه با پشتیبانی است و نه افزایش یادگیری که به صورت آماری سنجیده شده باشد. مورد محدودشده کلاسی شامل ۲۴ دانشجوی آموزش ریاضی در یک دانشگاه اسلامی در سوماترا، اندونزی بود. آزمون Group Embedded Figures شش دانشجو را به عنوان مستقل از میدان (FI) و ۱۸ نفر را به عنوان وابسته به میدان (FD) طبقه‌بندی کرد؛ چهار مورد غنی از اطلاعات، شامل ۲ دانشجوی FI و ۲ دانشجوی FD برای تحلیل مقایسه‌ای انتخاب شدند. پشتیبانی مبتنی بر APOS در چهار جلسه ۱۳۵ دقیقه‌ای حسابان ۱ اجرا شد و از طریق مصاحبه‌های یادآوری تحریک‌شده بیشتر بررسی گردید. راه‌حل‌های کتبی اولیه شواهد اصلی را فراهم کردند، توضیحات و اصلاحات پس از ارائه محرک‌ها پاسخ دانشجویان به حمایت‌های مبتنی بر کنش، فرآیند، شیء و طرحواره را مستندسازی نمود و سوابق مشاهده کلاسی اجرای پشتیبانی‌های برنامه‌ریزی‌شده و محو تدریجی آن‌ها را تأیید کرد. FI-1 یک طرحواره کامل ساخت و تنها به محرک‌های محو شونده نیاز داشت. FI-2 پس از دریافت محرک مبتنی بر طرحواره، از اشیای صحیح اما جداگانه به سوی یک طرحواره یکپارچه حرکت کرد. FD-1 پس از دریافت محرک‌های مبتنی بر فرآیند که توالی تبدیل را تثبیت کردند، مقدار نادرست حد را اصلاح نمود. FD-2 از جایگذاری مستقیم و ۰/۰ به سوی کنش‌های جبری هدایت‌شده و ظهور یک فرآیند پس از دریافت نشانه‌های صریح مبتنی بر کنش حرکت کرد. یافته‌ها نشان می‌دهد که سبک شناختی بر ورود به تکلیف و میزان استفاده از ساختار بیرونی تأثیرگذار بود، در حالی که APOS ساختاری را که حمایت باید هدف قرار دهد، شناسایی کرد. تغییرات مشاهده‌شده از یک رویکرد تشخیصی به توسعه AMT حمایت می‌کند، بدون آنکه ادعای علی یا بلندمدت داشته باشد.

Professional observation ability is a foundational skill for preschool teachers, yet its cultivation has long faced the challenge of bridging theory and practice. Virtual simulation and authentic video offer new technological pathways to address this gap, but research on their sequential integration remains limited. This study adopted a design-based research-informed intervention approach, conducting four sequential workshops over six weeks with one natural class of 46 preschool teacher candidates. A mixed-methods design was employed, integrating group observation assignment scores (32 valid samples), questionnaires (34 students), and semi-structured interviews (9 students). In the initial skill acquisition phase, virtual simulation and authentic video demonstrated functional complementarity: virtual simulation was more conducive to stimulating active thinking (purposefulness dimension, p = 0.006), while authentic video showed an advantage in honing detail-capturing abilities (acuity dimension, p = 0.048) and higher-order cognitive skills (analysis and support dimensions, p < 0.05). During sequential exposure to authentic videos, analytical ability showed a "leap-plateau" pattern, supportive ability displayed continuous growth, while basic observation ability remained stable. Learners' experiences followed a trajectory from cognitive conflict to support seeking and then to metacognitive growth. This study provides preliminary support for the sequential integration model in enhancing preschool teacher candidates' observational skills, offering empirical insights for technology-enhanced teacher education. The findings suggest that teacher training programs should consider the complementary roles of different technological media across skill development stages.

توانایی مشاهده حرفه‌ای یکی از مهارت‌های بنیادی برای معلمان پیش‌دبستانی است، اما پرورش این مهارت همواره با چالش پیوند دادن نظریه و عمل مواجه بوده است. شبیه‌سازی مجازی و ویدیوی اصیل مسیرهای فناورانه جدیدی برای رفع این شکاف فراهم می‌کنند، اما پژوهش‌ها درباره ادغام متوالی آن‌ها همچنان محدود است. این مطالعه با اتخاذ رویکرد مداخله‌ای مبتنی بر پژوهش طراحی‌محور، چهار کارگاه متوالی طی شش هفته با یک کلاس طبیعی متشکل از ۴۶ داوطلب معلمی پیش‌دبستانی برگزار کرد. طرح پژوهش آمیخته به کار گرفته شد و نمرات تکالیف گروهی مشاهده (۳۲ نمونه معتبر)، پرسشنامه‌ها (۳۴ دانشجو) و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (۹ دانشجو) را ادغام نمود. در مرحله اولیه کسب مهارت، شبیه‌سازی مجازی و ویدیوی اصیل مکمل عملکردی یکدیگر بودند: شبیه‌سازی مجازی بیشتر موجب تحریک تفکر فعال (بُعد هدفمندی، p = ۰٫۰۰۶) شد، در حالی که ویدیوی اصیل در تقویت توانایی ثبت جزئیات (بُعد دقت، p = ۰٫۰۴۸) و مهارت‌های شناختی عالی‌تر (ابعاد تحلیل و حمایت، p < ۰٫۰۵) برتری نشان داد. طی مواجهه متوالی با ویدیوهای اصیل، توانایی تحلیلی الگوی «جهش-سکون» را نشان داد، توانایی حمایتی رشد پیوسته داشت و توانایی مشاهده پایه پایدار باقی ماند. تجارب یادگیرندگان از تعارض شناختی به جستجوی حمایت و سپس به رشد فراشناختی سیر کرد. این مطالعه شواهد مقدماتی برای مدل ادغام متوالی در ارتقای مهارت‌های مشاهده‌ای داوطلبان معلمی پیش‌دبستانی فراهم می‌کند و بینش‌های تجربی برای آموزش معلم مبتنی بر فناوری ارائه می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌های آموزش معلم باید نقش‌های مکمل رسانه‌های فناورانه مختلف را در مراحل توسعه مهارت مدنظر قرار دهند.

Background Teacher burnout is an increasing psychological challenge in educational settings, affecting teachers’ emotional wellbeing and students’ learning experiences. Aim This study examined the psychological mechanisms through which teacher burnout influences learner engagement in English language classrooms, with particular attention to the role of emotional regulation. Framework Drawing on emotion regulation theory and educational psychology perspectives, this study explored whether teachers’ ability to manage emotional demands can reduce the negative impact of burnout on students’ classroom involvement. Method Data were collected in 2025 from 428 English language teachers and 1,284 students from secondary and higher education institutions. Teacher burnout was assessed through emotional exhaustion, depersonalisation, and reduced professional efficacy; emotional regulation was measured through cognitive reappraisal and emotional control strategies; learner engagement was evaluated through behavioral participation, emotional involvement, and cognitive engagement indicators. Structural equation modelling was used to test direct and indirect relationships while controlling for relevant contextual factors. Findings Teacher burnout significantly predicted lower learner engagement ( β = −0.36, p < 0.001), whereas emotion regulation showed a positive association with student engagement ( β = 0.42, p < 0.001). Mediation analysis indicated that emotion regulation partially mediated the adverse effects of burnout, highlighting its role in classroom interactions. Implications Improving teachers’ emotional regulation skills and reducing occupational stress should be important priorities in educational policy. Integrating psychological support, emotional skills training, and burnout prevention initiatives may enhance teachers’ wellbeing and promote more engaging English language learning environments.

زمینه: فرسودگی شغلی معلمان به‌عنوان یک چالش روان‌شناختی رو به افزایش در محیط‌های آموزشی، بر سلامت هیجانی معلمان و تجربیات یادگیری دانش‌آموزان تأثیر می‌گذارد. هدف: این پژوهش به بررسی سازوکارهای روان‌شناختی پرداخت که از طریق آن‌ها فرسودگی شغلی معلمان بر مشارکت یادگیرندگان در کلاس‌های زبان انگلیسی تأثیر می‌گذارد و به‌ویژه نقش تنظیم هیجان را مورد توجه قرار داد. چارچوب: با تکیه بر نظریه تنظیم هیجان و دیدگاه‌های روان‌شناسی تربیتی، این مطالعه بررسی کرد که آیا توانایی معلمان در مدیریت تقاضاهای هیجانی می‌تواند اثرات منفی فرسودگی شغلی بر درگیری دانش‌آموزان در کلاس را کاهش دهد یا خیر. روش: داده‌ها در سال ۲۰۲۵ از ۴۲۸ معلم زبان انگلیسی و ۱۲۸۴ دانش‌آموز از مؤسسات آموزش متوسطه و عالی گردآوری شد. فرسودگی شغلی معلمان از طریق خستگی هیجانی، مسخ شخصیت و کاهش کارآمدی حرفه‌ای ارزیابی شد؛ تنظیم هیجان با استفاده از راهبردهای بازارزیابی شناختی و کنترل هیجانی سنجیده شد؛ مشارکت یادگیرندگان نیز از طریق شاخص‌های مشارکت رفتاری، درگیری هیجانی و مشارکت شناختی ارزیابی گردید. برای آزمون روابط مستقیم و غیرمستقیم و کنترل عوامل زمینه‌ای مرتبط، مدل‌سازی معادلات ساختاری به کار رفت. یافته‌ها: فرسودگی شغلی معلمان به طور معناداری پیش‌بینی‌کننده کاهش مشارکت یادگیرندگان بود (β = −۰.۳۶, p < ۰.۰۰۱)، در حالی که تنظیم هیجان با مشارکت دانش‌آموزان رابطه مثبت نشان داد (β = ۰.۴۲, p < ۰.۰۰۱). تحلیل میانجی‌گری نشان داد که تنظیم هیجان به طور جزئی اثرات منفی فرسودگی شغلی را میانجی‌گری می‌کند و نقش آن را در تعاملات کلاسی برجسته می‌سازد. پیامدها: بهبود مهارت‌های تنظیم هیجان معلمان و کاهش استرس شغلی باید از اولویت‌های مهم سیاست‌گذاری آموزشی باشد. ادغام حمایت روان‌شناختی، آموزش مهارت‌های هیجانی و ابتکارات پیشگیری از فرسودگی شغلی می‌تواند به ارتقای سلامت روان معلمان و ایجاد محیط‌های یادگیری زبان انگلیسی پویاتر کمک کند.

Poetry is persistently perceived as more difficult than narrative prose among ESL/EFL learners, yet whether this difficulty is intrinsic to the genre or structurally mediated remains undertheorised. This study examined whether Grade 8 ESL/EFL learners’ poetry difficulty may be associated with institutional–cognitive misalignment rather than inherent genre complexity. Employing a convergent mixed-methods case study design, eleven Grade 8 students from a private school in Kathmandu, Nepal, completed controlled genre comparison tasks using thematically identical poetic and prose texts, alongside a 50-item Universal Design Learning (UDL)-aligned cognitive engagement instrument mapped onto Cattell–Horn–Carroll (CHC) domains. Within this bounded classroom context, descriptive patterns revealed a performance asymmetry: 54.54% of participants demonstrated at least partial success in prose comprehension, whereas 72.72% of participants failed the poetry task entirely. Cognitive profiling indicated a within-subject pattern of relatively higher engagement in Crystallised Knowledge and relatively lower engagement in Fluid Reasoning and Long-Term Storage and Retrieval, a domain theoretically implicated in poetic interpretation. Because the profiling instrument was purpose-built and was not designed to support between-domain psychometric comparison, this pattern is reported as a relative within-sample profile rather than as evidence of differential cognitive strength. A further metacognitive misalignment was found, suggesting a possible “brevity-as-ease heuristic”, wherein learners conflated the poetry shorter length relative to its prose with reduced cognitive demand. These patterns are consistent with a possible role for differential rehearsal of cognitive processes within a prose-dominant, examination-oriented curriculum rather than from inherent textual opacity. The study advances a provisional institutional–cognitive alignment framework to guide future large-scale investigation across examination-driven ESL/EFL contexts.

شعر همواره در میان زبان‌آموزان انگلیسی به عنوان زبان دوم یا خارجی (ESL/EFL) دشوارتر از نثر روایی تلقی می‌شود، اما این‌که آیا این دشواری ذاتی این ژانر است یا به واسطه ساختارها میانجی‌گری می‌شود، همچنان کمتر نظریه‌پردازی شده است. این پژوهش بررسی کرد که آیا دشواری شعر برای زبان‌آموزان پایه هشتم ESL/EFL ممکن است ناشی از ناهماهنگی شناختی-نهادی باشد تا پیچیدگی ذاتی ژانر. با به‌کارگیری طرح مطالعه موردی آمیخته همگرا، یازده دانش‌آموز پایه هشتم از یک مدرسه خصوصی در کاتماندو، نپال، وظایف مقایسه‌ای کنترل‌شده ژانر را با استفاده از متون شعری و نثری با موضوع یکسان انجام دادند و همزمان یک ابزار سنجش درگیری شناختی ۵۰ ماده‌ای منطبق با Universal Design Learning (UDL) که بر حوزه‌های Cattell–Horn–Carroll (CHC) نگاشت شده بود را تکمیل کردند. در این زمینه محدود کلاسی، الگوهای توصیفی عدم تقارن عملکرد را نشان داد: ۵۴.۵۴٪ از شرکت‌کنندگان حداقل موفقیت نسبی در درک نثر داشتند، در حالی که ۷۲.۷۲٪ از شرکت‌کنندگان در تکلیف شعر کاملاً ناکام ماندند. نمایه‌سازی شناختی نشان داد که الگوی درون‌فردی با درگیری نسبتاً بالاتر در دانش تبلور یافته (Crystallised Knowledge) و درگیری نسبتاً پایین‌تر در استدلال سیال (Fluid Reasoning) و ذخیره‌سازی و بازیابی بلندمدت (Long-Term Storage and Retrieval) وجود دارد؛ حوزه‌هایی که از لحاظ نظری در تفسیر شعر نقش دارند. از آن‌جا که ابزار نمایه‌سازی به طور اختصاصی ساخته شده و برای مقایسه روان‌سنجی بین حوزه‌ای طراحی نشده بود، این الگو به عنوان نمایه نسبی درون نمونه گزارش می‌شود و نه به عنوان شواهدی از قوت شناختی متفاوت. همچنین ناهماهنگی فراشناختی دیگری مشاهده شد که به وجود یک «کشف میانبر اختصار به عنوان سهولت» (brevity-as-ease heuristic) اشاره دارد؛ جایی که زبان‌آموزان کوتاهی شعر نسبت به نثر را با کاهش تقاضای شناختی اشتباه گرفته‌اند. این الگوها با نقش احتمالی تمرین متفاوت فرایندهای شناختی در یک برنامه درسی غالباً مبتنی بر نثر و آزمون‌محور سازگار است تا با ابهام ذاتی متن. این پژوهش چارچوبی مقدماتی برای هم‌ترازی شناختی-نهادی ارائه می‌دهد تا راهنمای تحقیقات آتی در مقیاس وسیع‌تر در زمینه‌های ESL/EFL آزمون‌محور باشد.