mixed methods

Purpose: This study aimed to identify the factors affecting a curriculum based on citizenship legal literacy education in order to improve the quality of civic education in Iran’s educational system. Methods and Materials: This applied and developmental study was conducted using an exploratory sequential mixed-methods design. In the qualitative phase, the statistical population included experts in education, curriculum planning, social sciences, and citizenship rights. Participants were selected through purposive and snowball sampling. Data were collected through 15 semi-structured interviews, which continued until theoretical saturation was achieved. The qualitative data were analyzed using MaxQDA software through open, axial, and selective coding. The extracted themes were then organized to develop a conceptual structure for a curriculum based on citizenship legal literacy education. Findings: The inferential findings supported a multidimensional structure for citizenship legal literacy education. The analysis indicated that five key components formed the core of the proposed curriculum model: citizenship rights education, values and beliefs, practical empowerment, development of social interaction, and media and digital literacy education. These components represented interrelated knowledge-based, attitudinal, behavioral, and social indicators. The findings showed that emphasis on citizens’ rights and responsibilities, justice-oriented attitudes, dialogue skills, social participation, legal awareness, responsible media use, and digital literacy plays a decisive role in designing an effective curriculum for educating law-abiding and participatory citizens. Conclusion: The results suggest that citizenship legal literacy education in Iran requires a shift from the mere transmission of theoretical concepts toward a competency-based, participatory, and practice-oriented curriculum. Such a curriculum can contribute to strengthening civic awareness, promoting legal responsibility, enhancing social participation, supporting educational justice, and preparing students for active and responsible citizenship in contemporary society.

هدف: این پژوهش با هدف شناسایی عوامل مؤثر بر برنامهٔ درسی مبتنی بر آموزش سواد حقوقی شهروندی به منظور ارتقاء کیفیت آموزش شهروندی در نظام آموزشی ایران انجام شده‌است. روش‌ها و مواد: این مطالعهٔ کاربردی و توسعه‌ای با استفاده از طرح آمیختهٔ اکتشافی-توالی انجام شد. در مرحلهٔ کیفی، جامعهٔ آماری شامل خبرگان حوزه‌های آموزش، برنامه‌ریزی درسی، علوم اجتماعی و حقوق شهروندی بود. مشارکت‌کنندگان به روش نمونه‌گیری هدفمند و گلوله‌برفی انتخاب شدند. داده‌ها از طریق ۱۵ مصاحبهٔ نیمه‌ساختاریافته گردآوری شد که تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. داده‌های کیفی با استفاده از نرم‌افزار MaxQDA و از طریق کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل گردید. مضامین استخراج‌شده برای تدوین ساختار مفهومی برنامهٔ درسی مبتنی بر آموزش سواد حقوقی شهروندی سازمان‌دهی شدند. یافته‌ها: یافته‌های استنباطی، ساختاری چندبعدی برای آموزش سواد حقوقی شهروندی را تأیید کردند. تحلیل‌ها نشان داد که پنج مؤلفهٔ کلیدی هستهٔ مدل پیشنهادی برنامهٔ درسی را تشکیل می‌دهند: آموزش حقوق شهروندی، ارزش‌ها و باورها، توانمندسازی عملی، توسعهٔ تعاملات اجتماعی و آموزش سواد رسانه‌ای و دیجیتال. این مؤلفه‌ها نمایانگر شاخص‌های دانشی، نگرشی، رفتاری و اجتماعی مرتبط با یکدیگر هستند. یافته‌ها نشان داد که تأکید بر حقوق و مسئولیت‌های شهروندان، نگرش عدالت‌محور، مهارت‌های گفت‌وگو، مشارکت اجتماعی، آگاهی حقوقی، استفادهٔ مسئولانه از رسانه و سواد دیجیتال نقش تعیین‌کننده‌ای در طراحی برنامهٔ درسی مؤثر برای تربیت شهروندان قانون‌مدار و مشارکت‌جو ایفا می‌کند. نتیجه‌گیری: نتایج حاکی از آن است که آموزش سواد حقوقی شهروندی در ایران نیازمند گذار از انتقال صرف مفاهیم نظری به سوی برنامهٔ درسی مبتنی بر شایستگی، مشارکتی و عمل‌محور است. چنین برنامه‌ای می‌تواند به تقویت آگاهی شهروندی، ارتقاء مسئولیت‌پذیری حقوقی، افزایش مشارکت اجتماعی، حمایت از عدالت آموزشی و آماده‌سازی دانش‌آموزان برای شهروندی فعال و مسئولانه در جامعهٔ معاصر کمک کند.

This study investigated the challenges facing head teachers in providing leadership support for the implementation of the Competence-Based Curriculum (CBC) in public primary schools in Muleba District, Tanzania. The study was guided by one specific objective: to identify the challenges faced by head teachers in providing leadership support for CBC implementation. Grounded in Hallinger and Murphy's (1985) Instructional Leadership Theory, the study adopted a pragmatic paradigm with a convergent parallel mixed-methods design. The target population comprised 2,166 individuals from 237 public primary schools. Data were collected using structured questionnaires from 112 respondents (100 classroom teachers and 12 heads of schools), semi-structured interviews with head teachers and one School Quality Assurance Officer, and document review. Quantitative data were analysed using descriptive statistics through SPSS Version 22, while qualitative data were analysed thematically following Braun and Clarke's (2006) framework. The findings revealed seven interconnected challenges: inadequate CBC training for head teachers themselves (84.8%), inadequate funding preventing leadership support (81.3%), heavy administrative workloads (76.8%), unclear government support (76.8%), financial constraints generally (67.9%), overcrowded classrooms (64.3%), and teacher resistance to CBC changes (52.7%). The study concluded that head teachers' effectiveness in leading CBC implementation is systematically undermined by systemic factors beyond their control. The study recommends mandatory CBC training for head teachers, reduction of administrative workloads, increased capitation grants with CBC-specific allocations, clear national implementation guidelines, and investment in school infrastructure.

Generation Alpha (born 2010-2024) and Generation Beta (born 2025-2039) represent an unprecedented developmental archetype defined by total digital integration and ubiquitous artificial intelligence (AI). This empirical study evaluated specialized psychological adaptation mechanisms, parenting models, and mental health intervention frameworks across these cohorts. Utilizing a mixed-methods design, quantitative data were gathered from $N = 300$ parents (Gen Alpha parents and expectant/early Gen Beta parents) using the Modified Parental Stress Scale (PSS) and Child Behavior Checklist (CBCL), supplemented by qualitative interviews with $N = 20$ pediatric mental health experts. Independent samples $t$-tests confirmed that Gen Alpha/Beta display significantly higher digital dependency anxiety ($M = 38.60, p < .001$) alongside superior visual-spatial intelligence ($M = 44.10, p < .001$) relative to normative baselines. Crucially, a proactive "Digital Integration" co-navigation parenting framework yielded significantly lower parental stress ($M = 29.50$) compared to rigid "Digital Detox" restriction models ($M = 42.80, p < .001$). A preventive clinical framework focusing on Social-Emotional Learning (SEL) and cognitive impulse management is proposed.

This mixed-methods study examined whether first-year teachers could improve relationships with students through Positive Behavioral Interventions and Supports (PBIS). Fifty novice teachers implemented one of three PBIS strategies: daily one-on-one conversation, verbal praise, or immediate rewards with 192 selected students over a two-week period. Teacher-student relationships were measured using the Student-Teacher Relationship Scale (STRS) before and after the intervention. Results showed significant reductions in conflict (t(191) = 7.14, p < .001, d = 0.98) and moderate increases in closeness (t(191) = –7.11, p < .001, d = 0.67). No significant differences emerged across grade levels, teacher and student gender, or PBIS strategy type. Thematic analysis of teacher reflections highlighted improvements in engagement, cooperation, emotional regulation, and relational trust. Although the study was limited by its two-week duration and reliance on teacher self-reports, the findings demonstrate that even brief PBIS interventions can yield measurable relational benefits. Implications are discussed for teacher preparation programs and school-based practice. Keywords: teacher-student relationships, Positive Behavioral Interventions and Supports (PBIS), teacher preparation programs, first-year/novice teachers, school climate.

This study examined how classroom observation by school leaders influenced teachers’ effectiveness in lesson preparation and presentation in public secondary schools in Kyerwa District Council, Kagera, Tanzania. The study was guided by the pragmatist paradigm and employed a mixed-methods approach using a convergent parallel research design. A sample of 87 respondents was selected through stratified random, simple random, and purposive sampling techniques. The sample size was determined using Yamane’s (1967) formula (n=N/[1+N(e)^2]). Quantitative data were collected using structured questionnaires and classroom observation checklists, while qualitative data were collected through semi-structured interviews. Quantitative data were analysed using frequencies, percentages, means, correlation, and regression analysis, whereas qualitative data were analysed thematically. The findings indicated that classroom observation by school leaders contributed to teachers’ effectiveness in lesson preparation and presentation through professional feedback, identification of instructional weaknesses, guidance, and follow-up support. The findings further showed that regular and constructive classroom observation enhanced teachers’ preparedness, organisation of lesson content, use of teaching and learning materials, and classroom presentation practices. However, inadequate time, limited follow-up, and competing administrative responsibilities constrained the effectiveness of classroom observation. The study concluded that systematic, supportive, and constructive classroom observation was an important instructional supervision practice for improving teachers’ effectiveness in lesson preparation and presentation. The study recommended that school leaders and education authorities should strengthen regular classroom observation, professional feedback, and follow-up mechanisms to promote continuous improvement in teaching practices.

Geometry problem-solving requires learners to coordinate conceptual knowledge, spatial representation, strategy use and the regulation of cognition, motivation and effort. This systematic review examined how self-regulated learning (SRL) operates in geometry problem-solving and which learner, task, social, instructional and developmental conditions shape it. A Scopus search reported according to PRISMA 2020 identified 1,298 records; database limits left 529, and eligibility screening retained 32 empirical studies published from 2021 to 2026. Twelve studies involved undergraduates or pre-service teachers, seven involved school pupils, one involved kindergarten children and 12 did not state the educational level in the extracted records. Study quality was appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool, and thematic synthesis identified four themes: planning and strategic regulation; monitoring, control and strategy adaptation; learner characteristics and outcomes; and instructional scaffolding and technology. Successful performance was associated with problem representation, strategy selection, monitoring, error detection, adaptation and evaluation. Diagnostic and elaborated feedback, content-focused peer feedback and supportive scaffolding were more informative than the presence of technology. Evidence on learner characteristics was mainly correlational, and evidence on young learners was thin. The review proposes a Process-Oriented Framework of Self-Regulated Geometry Problem-Solving that links input conditions, forethought, performance regulation, reflection, and outcomes and it is best supported for adolescent and adult learners. Future research should combine self-report with behavioural, longitudinal and process-tracing evidence and develop age-appropriate SRL measures for young children.

While research into inclusivity and dyslexia, a neurodevelopmental condition affecting language learning, has gained greater attention, multilevel stakeholders’ perspectives across both public schools and teacher education programs remain underexplored. Addressing this gap, this study adapts the broader UNESCO Policy Review Framework as a lens for investigating dyslexia-friendly inclusive practices among ELT stakeholders, including in-service teachers, school administrators, teacher educators, and university administrators in the Riau Islands, Indonesia. Utilizing a mixed-methods research design, this study gathered data through questionnaires, classroom observations, and semi-structured interviews. Subsequently, data were analyzed via descriptive statistics and thematic analysis. Results revealed limited awareness of dyslexia and inclusive education, alongside misconceptions and reliance on special schools. Although inclusive practices were evident (mainly differentiated instruction), specific support for students with dyslexia remained unaddressed. Despite inclusion being viewed positively and mandated within the education system, its implementation remained weak. The study offers implications for systemic reform, suggesting that ELT stakeholders enhance their inclusive practices through training and developing inclusive institutional management. Additionally, teacher education institutions should pursue curricular adjustments to incorporate dyslexia-friendly inclusive practices.

Background Patient education is an important component of nursing care, influencing treatment outcomes, quality of life, and healthcare costs. However, educational practices are often generalized and may not address patients’ individual needs, health literacy, or socio-cultural contexts. Individualized patient education tailors content to patients’ characteristics, goals, and capabilities, and enhances adherence, satisfaction, and clinical outcomes. Existing tools mainly focus on general aspects of patient education, such as educational quality or provider competencies, and no comprehensive patient-centered tool has been established to assess the individualized nature of patient education. This may constrain systematic assessment and improvement of individualized educational practices. Therefore, this protocol aims to conceptualize individualized patient education, develop a measurement tool, and evaluate its psychometric properties. Methods This two-phase exploratory sequential mixed-methods study will be conducted in educational hospitals affiliated with Tabriz University of Medical Sciences, northwest Iran. Phase 1 will involve hybrid concept analysis, including a literature review and directed qualitative study using semi-structured interviews with patients with chronic diseases and their family members until data saturation, followed by directed content analysis to clarify the concept, identify provisional dimensions, and generate initial items, which will be evaluated quantitatively. Phase 2 will assess the tool’s psychometric properties. Face and content validity will be evaluated using qualitative feedback and the Impact Score, Content Validity Ratio, Content Validity Index, and Modified Kappa coefficient. Construct validity will be examined using exploratory and confirmatory factor analyses in SPSS v.24 and AMOS v.24, with independent samples of at least 200 participants per analysis. Reliability will be assessed using Cronbach’s alpha, McDonald’s omega, and test-retest stability. Interpretability and feasibility will also be evaluated. Discussion If the tool demonstrates adequate validity and reliability, it may provide a standardized measure for assessing individualized educational interventions and support quality improvement, patient engagement, and evidence-informed health education strategies.

Despite global advances in digital pedagogy, structured professional development that integrates technology into martial arts instruction remains scarce. Grounded in the Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) framework, this explanatory sequential mixed-methods study examined the self-described TPACK proficiency of Wushu teachers and the specific proficiency gaps they experience in practice. A researcher-developed questionnaire was administered to a random sample of Wushu teachers, and ten of them were subsequently interviewed. Quantitative findings indicate that teachers are generally proficient across all three TPACK domains (overall M = 2.98, SD = 0.26), with Content Knowledge ranking highest (M = 3.01) and Technological Knowledge lowest (M = 2.96). Qualitative findings, however, revealed three concrete gaps: limited use of mobile and wearable technologies, absence of standardized tools for performance assessment, and inadequate understanding of biomechanics and physical conditioning principles. The study concludes that Wushu teachers possess strong mastery of technique and instructional strategy but require targeted development in technology integration, objective assessment, and the science of movement. A four-module ITM-Wushu (Integrated TPACK Training Model for Wushu Teachers) is proposed to address these gaps. Implications for teacher education and suggestions for future research are discussed.

Professional communication is an important learning outcome in higher education, yet different active learning pedagogies may provide different communicative affordances for its development and enactment. This study comparatively examined how four active learning pedagogies-group discussion, role play, case study analysis, and student-led seminars-were associated with professional communication across five dimensions: clarity and precision, logical structuring, adaptability and tone, active listening, and persuasive expression. Using a mixed-methods, within-subject repeated-measures design, data were collected from 72 postgraduate management students across two cohorts. All participants experienced the four pedagogies through a Latin Square rotation. Data were drawn from pre-post self-reports, instructor-rated session-level communication performance, and qualitative reflections. Findings were examined across three analytical levels. At the aggregate level, pre-post results indicated significant gains in students’ self-perceived communication competence across both cohorts. These findings indicate perceived development rather than objective gains in demonstrated competence. At the session level, observed communication performance varied across pedagogical conditions, with group discussion and role play associated with higher performance scores than case study analysis and student-led seminars. At the dimension level, qualitative findings revealed distinct pedagogy-dimension linkages. Group discussion was associated with clarity, logical structuring, active listening, and persuasive expression, whereas role play was particularly associated with adaptability and contextual responsiveness. The findings suggest that active learning pedagogies should not be treated as interchangeable approaches to communication development. Instead, their communicative affordances may be considered in relation to specific instructional objectives and desired dimensions of professional communication. The study contributes a differentiated account of how pedagogical structures shape opportunities for communication enactment and provides an evidence-informed basis for aligning active learning design with professional communication objectives in higher education.

In the modern world, students should be equipped with critical thinking, problem-solving, and autonomous learning skills. Problem-Based Learning (PBL) is designed to foster these competencies by shifting the focus from teacher-centered instruction to student-centered learning. However, many instructors struggle with this transition and tend to take control of the classroom instead of encouraging students to take charge of their own learning. This study investigates how teachers implement PBL and what factors contribute to teacher dominance in a student-centered approach. We employed a mixed-methods design, incorporating classroom observations and semi-structured interviews with 20 teachers from two universities in East Java, Indonesia. Findings revealed that teachers correctly implemented only 37.50% of PBL phases, while in 62.50% of cases, the instructors misapplied or didn’t complete the PBL phase. Teacher-centered activities dominated 64.17% of classroom interactions, limiting opportunities for learner autonomy. Interview results highlighted that many teachers misunderstood problem presentation, while some believed PBL was only effective for high-achieving students. These findings highlight a need for targeted professional development programs to help teachers become facilitators rather than content deliverers. Without proper training, PBL risks becoming a modified version of traditional teaching. Future research should explore long-term changes in teacher autonomy and incorporate students’ perspectives in order to better understand the impact of PBL implementation.

Secondary students in Malaysia turn away from STEM partly because the curriculum content is abstract and disconnected from real life. This mixed-methods study evaluated a Student-as-Trendsetter framework in which 10 gifted students codesigned 3D-printed STEM kits and mentored 88 peers. The classroom participants highly rated the peer-led sessions (M = 4.14–4.57), including the trendsetters’ expertise (M = 4.35). The trendsetters’ self-rated technical competency decreased significantly after the project (from 4.30–4.90 to 1.80–3.00; p < .001). Reflective journals showed that this decline was a healthy recalibration: moving from digital design to physical fabrication exposed real engineering constraints and built grounded, resilient confidence. The framework offers a low-cost route to engaging in student-led STEM learning.

Researchers have explained the emigration of Nigerian teachers, popularly termed japa, mainly through low remuneration and insecurity, while giving less attention to access to professional development and career progression. This study examined the professional development and career opportunities available to Nigerian nursery and primary school teachers in Nigeria and abroad, and how these are linked to the decision to migrate. A mixed-methods design was adopted. The study analysed the quantitative responses from 384 teachers in Nigeria and 20 teachers in the diaspora using means, standard deviations, and percentages. The study also thematically analysed semi-structured interviews with eight teachers (four in Nigeria and four in the United Kingdom and Canada). Teachers in Nigeria reported some exposure to professional development, but only 44% agreed that it was sufficient and 39% that it was affordable, although they indicated that most came from private schools and external organisations rather than from government. Teachers abroad reported greater access to professional development, often free and mandatory, and 80% agreed that they did not feel limited in their career advancement. However, only 40% agreed that they had experienced better career growth, and the interviews showed that visa conditions and the absence of Qualified Teacher Status confined some teachers to support roles. Professional development and certifications also functioned as a pathway to migration: the interview revealed that two of the teachers in Nigeria were preparing to leave through courses and certification, and three of the four teachers abroad had migrated in order to study. The findings suggest that limited professional development operates as a push factor and that certifications provide the route out. It was recommended that affordable and sustainable professional development should be provided for teachers in Nigeria.

In this study, we examine students’ reasons for course non-completion at a large, diverse, public research university in the university system of Georgia. We found these reasons in multiple datasets and used a mixed-methods approach to interpret them. While many studies have framed course withdrawals as rational decisions based on academic or personal factors, this study explores a variety of factors, including both practical and emotional considerations, that shape students’ withdrawal decisions. We analyzed emotional sentiment and reasons for course non-completion cited at the moment of withdrawal (i.e., disclosed on the registrar withdrawal form) as well as at retrospective timepoints (i.e., in a survey and semi-structured interview). At the time of withdrawal, students most frequently cited academic, personal, or mental health struggles as reasons for withdrawal, often expressing negative emotions. In some cases, students indicated the need for immediate crisis intervention. However, retrospective reflections revealed more positive emotions about their decisions and cited poor academic performance and an overall imbalance in their lives as key reasons. These findings highlight the complex interplay between academic challenges and emotional responses in the withdrawal process, suggesting that educators should consider both factors when addressing course non-completion. We also discuss the implications for future research and administrative policy.

The purpose of this paper is to identify the strategies for developing and unlocking the professional capability and capacity of senior hospital managers in Nepal. This research is the first published study outlining the self-perspectives of Nepalese senior hospital managers on their capability and capacity development. The study utilised a qualitative descriptive design as the second phase of a larger sequential mixed methods research project. Data were collected from 11 senior hospital managers through semi-structured interviews conducted online via the Zoom online videoconferencing platform between August to October 2024. Four key themes identified were: Stability, continuity and coherence; Practical and logistical constraints; Interference, conflict and control; and managing the mismatch between ability and expectations. Findings highlight breakages in work roles and pervasiveness of political and opportunistic individual actions alongside complex and lengthy bureaucratic processes that stifled senior public hospital managers working roles. Along with well-organised administrative procedures, appropriate compliance training for senior hospital managers is sought essential. Findings from this study may be broadly applicable to other under resourced countries in the Asia Pacific region.

Background Insomnia and poor sleep are highly prevalent among university students and are linked to impaired mental and physical health, reduced cognitive functioning, and lower academic performance. Existing interventions for insomnia include cognitive behavioural therapy for insomnia (CBT-I), mindfulness, and sleep hygiene. CBT-I is widely recognised as effective but remains difficult to access for the general population and lack scalability, long-term follow-up, and feasibility in non-clinical settings. Pragmatic, group-based approaches that can be delivered within the university and are tailored to help students develop self-endorsed routines and competencies for better sleep, creating sustainable changes that extend beyond the program period, is needed. Methods This study is a pragmatic, two-arm randomised controlled trial evaluating the effectiveness of a group-based sleep program for university students with insomnia symptoms. A total of 118 full-time students aged 18–30 meeting diagnostic criteria for chronic insomnia disorder will be randomized (1:1) to either the intervention or a wait-list control group. The intervention comprises 12 weekly 90-minute group sessions followed by nine monthly follow-up meetings, facilitated by trained coaches. The program integrates core elements of CBT-I with motivational and coping strategies, delivered in an interactive and peer-supported format. The primary outcome is change in insomnia severity measured by the Bergen Insomnia Scale. Secondary outcomes include subjective and objective sleep measures, mental health, cognitive performance, academic attainment, health behaviours, physical fitness, and biological markers. Assessments will be conducted at baseline, post-program (12 weeks), and 12 months. A mixed methods process evaluation will assess fidelity, acceptability, mechanisms of impact, and contextual influences. Discussion This trial will be among the first pragmatic evaluations of a structured, group-based sleep intervention tailored to university students with insomnia. Key strengths include the randomised controlled design, comprehensive outcome assessment, 12-month follow-up, and embedded process evaluation. If effective, the program could provide a feasible, scalable, and cost-effective model to improve sleep and therein health, and academic performance in young adults in higher education.

Academic achievement in higher education is associated not only with individual and instructional factors but also with students' social environment. However, evidence on peer environments among Social Studies Education students in Indonesia remains limited, particularly regarding how peer interactions are experienced in academic contexts. This study examines the relationship between peer environment and academic achievement among pre-service Social Studies teachers at the Social Studies Education Study Program, Faculty of Education and Teacher Training, State Islamic University of Maulana Malik Ibrahim Malang. A sequential explanatory mixed-methods design was used. The quantitative phase involved 220 students from a population of 488 students in the 2023, 2024, and 2025 cohorts and was analyzed using PLS-SEM. The qualitative phase involved semi-structured interviews with 15 students selected purposively from the quantitative phase. The quantitative results indicated a positive and statistically significant association between peer environment and academic achievement (β = 0.145; t = 2.123; p = 0.034), although the effect size was small (f² = 0.014) and the model explained 1.5% of the variance in academic achievement (R² = 0.015). The qualitative findings identified four themes: academic behavior modeling, socio-academic support, group learning norms, and positive competitive drive. Together, the findings suggest that peer environment is a contextual factor associated with academic achievement through students' academic behaviors and interactions, rather than a dominant determinant of GPA. The study extends the application of Peer Influence Theory to pre-service Social Studies teacher education by highlighting the academic orientation and quality of peer interactions.

This study assessed the extent of instructional supervision practices among head teachers in public primary schools in Kibondo District, Tanzania. The study was guided by the positivist research paradigm and employed a mixed-methods approach using a convergent parallel research design. A total of 294 participants were involved in the study, comprising 12 head teachers, 272 primary school teachers, 9 Ward Education Officers (WEOs), and 1 District Education Officer (DEO). Head teachers, WEOs, and the DEO were selected using purposive sampling, while primary school teachers were selected through simple random sampling. Quantitative data were collected using structured questionnaires administered to teachers, while qualitative data were obtained through interviews with head teachers, WEOs, and the DEO. Documentary review was also used to examine supervision schedules, classroom-observation records, lesson-plan monitoring records, and teachers’ feedback records. Quantitative data were analysed using the Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) through descriptive statistics, particularly means and standard deviations, while qualitative data were analysed thematically. The findings revealed that instructional supervision practices were generally implemented at low to moderate levels. Maintaining written supervision records received the highest rating (M = 2.80, SD = 1.40), followed by organising school-based professional development (M = 2.65, SD = 1.40) and encouraging peer observation and mentoring (M = 2.61, SD = 1.44). In contrast, classroom-focused activities recorded relatively lower ratings, including reviewing teachers’ schemes of work (M = 2.26, SD = 1.51), classroom observation (M = 2.27, SD = 1.48), checking lesson plans (M = 2.29, SD = 1.47), and monitoring continuous assessment practices (M = 2.29, SD = 1.53). Qualitative and documentary evidence indicated that competing administrative responsibilities, staffing constraints, and other school-level demands constrained the consistent implementation of classroom-focused supervision. The study concludes that instructional supervision was implemented unevenly, with relatively greater emphasis on administrative documentation and professional development activities than on direct classroom-focused supervision. The study recommends strengthening head teachers’ instructional leadership competencies, reducing competing administrative workloads, addressing staffing constraints, and establishing systematic mechanisms for regular classroom observation, constructive feedback, professional development, and follow-up of instructional practices.

Introduction: Drug use and human immunodeficiency virus (HIV) infection remain major public health challenges, particularly among adolescents and young adults. Educational materials supported by artificial intelligence (AI) represent an innovative approach to health promotion strategies. Objective: To develop and validate an artificial intelligence-supported educational brochure for the prevention of drug use and HIV infection among adolescents and young adults. Methods: A technological development study with a mixed-methods approach was conducted at the Universidad de Ciencias Médicas de Santiago de Cuba between August and October 2026. The development of the brochure comprised three phases: literature review and scientific content curation, AI-assisted graphic design, and expert validation. Means, standard deviations, and the Content Validity Index (CVI) were calculated. Results: An educational brochure was developed in both printed and digital formats addressing the prevention of drug use and HIV infection. The overall CVI was 0.96, and mean scores ranged from 4.63 to 4.88. Overall, 93.8% of responses were rated as "Agree" or "Strongly Agree." Conclusions: The educational brochure demonstrated adequate content validity and represents a useful educational resource for strengthening the prevention of drug use and HIV infection. Artificial intelligence proved to be an effective supportive tool when its use was accompanied by expert supervision and validation.

Creativity is a core competency within Kenya’s Competency-Based Education framework, and Integrated Science offers opportunities for learners to investigate, collaborate, experiment, and apply scientific knowledge. However, limited context-specific evidence exists on how teachers combine instructional strategies to foster creativity in Junior School Integrated Science. This study assessed variations in teachers’ combined use of inquiry-based, collaborative, experiential and hands-on, and technology-enhanced strategies in public Junior Schools in Ainabkoi Sub-County, Uasin Gishu County, Kenya. Guided by Piaget’s Cognitive Constructivist Theory, it adopted a pragmatic worldview and convergent parallel mixed-methods design. Questionnaires were completed by 81 Integrated Science teachers, and semi-structured interviews were conducted with 15 Lead Integrated Science Teachers. Quantitative data were analysed using descriptive statistics and hierarchical cluster analysis (HCA), while qualitative data underwent thematic analysis. Collaborative learning recorded the highest use (M = 4.06, SD = 0.65), followed by inquiry-based learning (M = 3.94, SD = 0.66), experiential/hands-on learning (M = 3.54, SD = 0.53), and technology-enhanced instruction (M = 2.92, SD = 0.37). HCA yielded three exploratory profiles distinguished by relative emphasis on technology, inquiry and experiential learning, and collaboration. Interviews indicated that teachers adapted strategy combinations to lesson demands, resources, time, class size, and preparation requirements. The findings show variation in teachers’ reported practices, supporting differentiated professional development and improved access to practical and digital resources. Learner creativity was not directly measured.

This mixed-methods study had two aims: to determine the purpose of school administrators’ use of social media and to develop and validate a scale measuring those purposes. In the qualitative phase, 15 school principals were interviewed individually, and the social media accounts of five principals were analyzed to identify purposes of use. In the second phase, an instrument was developed and validated across two independent samples of school administrators attending separate in-service training programs organized by the Turkish Ministry of National Education (MONE). Exploratory factor analysis (EFA; n = 156), using principal axis factoring with direct oblimin rotation, revealed a three-factor structure: stakeholder communication, personal use, and professional development, accounting for 65.52% of the total variance. Confirmatory factor analysis (CFA; n = 148) supported the factor structure with satisfactory model fit (χ²/df = 1.60, CFI = .955, RMSEA = .064). Convergent and discriminant validity were established through average variance extracted, composite reliability, McDonald’s omega, and the Fornell–Larcker criterion.

Teachers’ participation in professional development is often high, yet it does not always translate into classroom innovation, a persistent transfer-of-learning gap. This study explores how principals’ assertive communication was associated with teachers’ professional competence development in two junior high schools (one public, one private) in Brebes Regency, Indonesia. An explanatory sequential mixed-methods design was used: baseline teacher competence was descriptively mapped from the Ruang GTK platform and the Education Report (Rapor Pendidikan), followed by a qualitative phase with 22 purposively selected informants (principals, vice-principals, teachers, students, and parents). Data were gathered through surveys, interviews, observations, and document analysis, and analyzed using Miles et al.’s interactive model with triangulation. Baseline data showed high training participation (score 4) but stagnant instructional innovation and classroom management (scores 2–3). Four interactional dimensions of assertive communication emerged: directive transparency, dialogic respect, non-blaming corrective feedback, and facilitative advocacy. These were associated with reduced teacher defensiveness and greater openness to interactive and digital teaching, and varied with institutional readiness. The study frames assertive leadership as a dynamic system of instructional communication rather than a fixed trait. Given its two-school, non-causal design, the findings are context-specific; they suggest that sustaining competence requires structured post-training clinical supervision and a constructive feedback culture.

This study aims to examine research trends and synthesize key findings related to the implementation of outdoor learning in science education through a Systematic Literature Review (SLR) approach. The literature search was conducted using the Scopus database and focused on publications published between 2021 and 2025. The initial search retrieved 197 records, which were subsequently screened in accordance with the PRISMA guidelines using predefined inclusion and exclusion criteria, resulting in 12 studies being selected for further analysis. Based on the descriptive mapping and synthesis of the selected studies, the findings suggest that outdoor learning may enhance students' conceptual understanding, engagement, learning motivation, and several aspects of thinking skills, although direct evidence regarding critical thinking remains limited. The reviewed studies suggest that outdoor learning may support conceptual understanding, engagement, motivation, and some aspects of thinking skills, although direct evidence on critical thinking remains relatively limited. Mixed methods emerged as the most frequently used research approach, followed by qualitative and quantitative methods. The review further identifies underexplored areas, particularly technology integration and the implementation of outdoor learning across diverse educational contexts, highlighting important opportunities for future research.

The research aimed to examine the effects of gamification environments on university students' achievement, flow experiences, and emotional states. This study utilized a mixed-methods design, incorporating a quasi-experimental approach for the quantitative phase and a phenomenological approach for the qualitative phase. The study group consisted of 80 students (Quizizz, n = 32; Quizlet, n = 48) enrolled in the Educational Psychology course at a state university. Data were collected through the Achievement Test, Flow Experience Scale, and Positive and Negative Affect Scale. Both groups showed significant pre-test to post-test gains in achievement, with no significant difference between the two groups. Flow experience was positively correlated with positive emotion in both groups, but with achievement only in the Quizlet group. In the Quizizz group, achievement was moderately and negatively correlated with negative emotion, whereas no such relationship was found in the Quizlet group. No significant relationship was found between achievement and positive emotion in either group. Qualitative findings revealed that students actively engaged in both environments, reported higher motivation, and found learning more enjoyable. However, they experienced the platforms differently. Quizizz users emphasized excitement through competition and scoring, whereas Quizlet users highlighted confidence gained from repetition and individual progress. Overall, these results indicate that gamification tools led to similar achievement gains, but through different flow and emotional processes.

This study evaluated the implementation and operational viability of the LGU Malay Mental Health Ordinance using the seven-component Project EMBRACE framework. The study addressed a local evidence gap by examining not only whether ordinance activities were implemented but also whether the workforce, referral, infrastructure, monitoring, and partnership conditions required for sustained delivery were present. A convergent parallel mixed-methods design was used. Quantitative data were obtained from 50 program implementers through a validated researcher-developed questionnaire (Cronbach's alpha = 0.962), while qualitative data were collected through Focus Group Discussions with 10 adult mental health service clients from Mainland Malay and Boracay Island. Means and standard deviations summarized five-point viability ratings, and qualitative transcripts were thematically analyzed; the two strands were integrated by comparing convergent, complementary, and divergent findings. The ordinance obtained an overall viable assessment, but component results were uneven. Wellness of Daily Living (M = 3.75), Mental Disorder (M = 3.65), Substance Abuse and Other Forms of Addiction (M = 3.72), and Provision of Services for Mental, Neurologic, and Substance Disorders (M = 3.45) were rated Viable. Extreme Life Experience (M = 3.11), Neurologic Disorders (M = 3.37), and Enhancement of Mental Health Facilities and Partnerships (M = 3.29) were Moderately Viable. Service-user accounts generally supported these patterns and highlighted limited specialist access, psychosocial workforce gaps, dependence on external referrals, and infrastructure constraints. The findings indicate that Malay has established a functional community mental health foundation, but long-term viability requires prioritized investment in crisis-response personnel, neurologic referral capacity, facilities, formal partnerships, continuity-of-care mechanisms, and integrated monitoring.

Access to functional digital infrastructure is a prerequisite for teachers to convert information and communication Technology (ICT) competence into classroom practice, yet the quality and distribution of infrastructure remain uneven in many developing education systems. This paper examined the effect of the status of institutional ICT infrastructure and digital tools on teacher use of digital technologies in public junior schools (JS) in Kakamega County, Kenya. Relying on the Theory of Organizational Information Processing, the study used a convergent parallel mixed-methods design involving 332 responding JSS teachers, 11 Sub-County Directors of Education and observations from 78 schools. Factor analysis of 12 infrastructure indicators produced a factor-based index of 3.500, interpreted as good, although important differences were evident across infrastructure components. Electricity, computer rooms, broadband connectivity, and technical support were relatively strong, whereas specialized digital tools, suitable educational software and security mechanisms were weaker. Teachers most frequently identified inadequate computers/devices (26.8%) and unstable or absent internet connectivity (22.9%) as the leading infrastructure challenges. Pearson correlation showed a significant positive moderate relationship between infrastructure status and technology use (r = .417, p < .001). In Model 1, infrastructure significantly predicted technology use (B = .525, β approximately .417, p < .001; R² = .174). After adjustment for gender, age, education, teaching experience, subject and JSS enrolment, the detailed regression table reported B = .579, β = .465, t = 7.94, p < .001, R² = .473 and adjusted R² = .451. The null hypothesis was rejected. The paper concludes that functional infrastructure and appropriate digital tools are essential enabling conditions, but infrastructure development should address advanced tools, software, connectivity, maintenance and security rather than focusing only on basic provision. This study also recommends that the infrastructure budgets should move beyond hardware acquisition to include suitable educational software, specialized digital tools, maintenance, backups, antivirus protection and user-safety measures.

This study examined the contribution of service delivery to students’ enrolment in public secondary schools in Busega District, Tanzania. The study was guided by the need to understand how the quality and responsiveness of educational services influence parents’ decisions to enroll their children and students’ retention in public secondary schools. A mixed-methods approach with a predominantly quantitative orientation and an explanatory research design was employed. The study targeted 655 respondents from 30 public secondary schools, from whom a sample of 104 respondents was selected, comprising 85 teachers, 6 heads of schools, 6 Ward Education Officers, 1 District Education Officer, and 6 school board chairpersons. Data were collected using questionnaires, semi-structured interviews, and observation. Validity was established through expert and supervisor review, while reliability was tested using Cronbach’s Alpha, which yielded a coefficient of 0.916 for 20 questionnaire items. Quantitative data were analysed using frequencies and percentages through SPSS version 26, while qualitative data were analysed thematically. The results showed that service delivery played an important role in contributing to student enrolment. More specifically, the majority of teachers were in agreement or strongly in agreement that effective academic service delivery contributed to increased enrolment. Moreover, they noted that quality teaching and learning contributed to the decision making of parents on enrolment of their children and that educational support services in time contributed to enrolment. Also, teachers noted that effective administrative services attracted many students and that effective service delivery generally contributed to student enrolment and retention. Another finding from open-ended questions showed that effective school-community relations and sufficient learning facilities played an important role in student enrolment. The study concluded that quality, timely, and responsive service delivery strengthened school reputation, parental confidence, students’ retention, and enrolment. The study recommends that Busega District Council and school authorities improve teaching and learning services, strengthen students’ support and administrative systems, enhance school-community partnerships, provide adequate infrastructure, and maintain safe and supportive learning environments to increase students’ enrolment in public secondary schools

This study examined teacher self-efficacy, Social-Emotional Learning (SEL) integration, and their predictive relationships with teacher effectiveness in the Academic Recovery and Accessible Learning (ARAL) Program in the Tagbilaran City Division, Bohol, Philippines. Anchored in Social Cognitive Theory, the Prosocial Classroom Model, the CASEL SEL Framework, Self-Determination Theory, and Emotional Intelligence Theory, the study employed an explanatory sequential mixed-methods design. Quantitative respondents comprised 202 ARAL teachers and 23 school heads or designated supervisors from eight public junior high schools. The qualitative phase involved 15 teachers and five supervisory participants. Data were collected using a validated, researcher-developed questionnaire, open-ended questions, and interviews, and analyzed through descriptive statistics, multiple regression, Welch’s t-test, and thematic analysis. Findings revealed high teacher self-efficacy (M = 3.99), SEL integration, and teacher effectiveness. SEL integration significantly and positively predicted content knowledge and pedagogy (R² = .154), assessment and reporting (R² = .520), and learning environment (R² = .537), whereas teacher self-efficacy showed no statistically significant unique contribution after accounting for SEL integration. Teachers’ and supervisors’ assessments showed no significant differences. Challenges included learner disengagement, language barriers, diverse learning needs, inadequate instructional resources, insufficient training, and monitoring difficulties. Professional commitment, instructional adaptability, supportive relationships, and administrative assistance facilitated implementation. The study recommends sustained SEL-focused professional development, differentiated instruction, strengthened supervision, and systematic learner monitoring. It supports Sustainable Development Goals 4 (Quality Education), 3 (Good Health and Well-Being), and 8 (Decent Work and Economic Growth) through inclusive learning recovery, socio-emotional support, and teacher welfare. Its sustainability contribution lies in informing institutional capacity-building, equitable educational opportunities, and continuing professional support for effective ARAL implementation.

Background As global aging accelerates, age-related psychophysiological conditions have emerged as major public health concerns. Promoting and sustaining vitality, an inherent human capacity, is essential for healthy aging and long-term well-being. The Mindfulness-based Vitality Promotion (MVP) program is a mindfulness-based behavioral intervention designed to enhance physical and psychological vitality and support sustainable well-being. This study evaluated the feasibility and acceptability of the MVP program and explored preliminary pre–post changes in health-related outcomes among community-dwelling individuals in a lifelong learning setting. Methods This study employed a single-arm mixed-methods design. A total of 35 participants were recruited for this study. The MVP program was delivered over 8 weeks, with each session lasting 90 min. Quantitative data were collected through self-report questionnaires, and qualitative data were obtained via semi-structured interviews. Feasibility and acceptability were assessed based on program retention, session attendance, and participant satisfaction. Results Quantitative analysis revealed significant pre–post increases in integrative vitality and well-being, along with significant reductions in depression, fatigue, and anxiety. No statistically significant changes were observed in pain, sleep disturbance, digestive symptoms, anger, or mindfulness. Of the 35 enrolled participants, 31 completed the program (88.6%), with a mean attendance of 6.37 of eight sessions. Among the 30 satisfaction survey respondents, 28 (93.3%) indicated willingness to participate again and 30 (100%) indicated willingness to recommend the program to others. The qualitative analysis identified four major themes: (i) diverse life challenges and self-care needs, (ii) learning through experience, connection, and application, (iii) regaining balance and agency in life, and (iv) sustaining practice requires continued support. Conclusion Mixed-methods findings provide preliminary information regarding the feasibility and acceptability of the MVP program and indicate favorable pre–post changes in several self-reported health-related outcomes. The MVP program may represent a practical lifelong learning intervention with potential relevance for public health promotion. Further controlled studies are warranted to establish its efficacy. Trial registration The trial was first submitted to the Clinical Research Information Service, Republic of Korea (KCT0009961, https://cris.nih.go.kr/cris/search/detailSearch.do?seq=28524&search_page=L ), on October 8, 2024, before participant enrollment began, and registration was finalized on November 28, 2024.

Depression is a leading cause of illness and disability among adolescents worldwide, yet evidence on its burden among school-going adolescents in rural Kenyan counties remains limited. This study determined the prevalence and socio-demographic factors of depression among secondary school students in Bungoma County, Kenya, to provide baseline evidence for mental health planning. The study was guided by Hopelessness Theory of Depression and Ecological Systems Theory. An analytical mixed methods cross-sectional study design was adopted. The target population consisted of secondary school students, with a sample size of 400 respondents determined using Taro Yamane formula. The respondents were selected through multistage stratified and systematic sampling from three sub-counties of Bungoma County (Mt. Elgon, Kimilili and Bungoma South). Quantitative data were collected using the Patient Health Questionnaire (PHQ-9) and a structured questionnaire, and analyzed using descriptive statistics and ordinal logistic regression in SPSS version 28. Qualitative data were obtained through ten Focus group discussions with students and twelve in-depth interviews with class teachers, and analyzed thematically. The overall prevalence of depressive symptoms (PHQ-9 score ≥ 5) was 55.5% (n = 222), 41.5% (n = 166) had mild depression, 9.5% (n = 38) moderate depression, 3.5% (n = 14) moderately severe depression and 1.0% (n = 4) severe depression, while 44.5% (n = 178) were not depressed. Female students were found to be almost twice as likely to experience higher levels of depression compared to the males (AOR= 1.71, P= 0.04). On the other hand, students in mixed day and boarding schools were 78% less likely to experience higher level of depression, (AOR = 0.22, P<0.001), compared to those in girls’ boarding and day schools. Further, students who live with extended family were more than twice as likely as those with both parents to experience higher depression levels (AOR = 2.10, P= 0.04). The qualitative data pointed to gender and family structure as possible associations of depression. Depression is highly prevalent among secondary school students in Bungoma County, with one in seven students experiencing moderate to severe depression. Routine school-based mental health screening using validated tools such as the PHQ-9 is recommended to enable early identification, counselling and referral of affected students.

Humanistic–religious education integrates spiritual values, social relationships, and character development in primary education. However, its conceptual dimensions, implementation mechanisms, and outcome evidence remain inconsistently documented, particularly in Satuan Pendidikan Kerjasama (SPK) schools. This study presents a systematic review protocol with preliminary synthesis to examine conceptualisation, implementation practices, potential best practices, and contextual conditions. The planned review covers publications from 2014 to 2026 across Scopus, Web of Science, ERIC, DOAJ, Google Scholar, and Indonesian academic sources. The preliminary corpus comprises ten studies identified through targeted searches, including qualitative case studies, quantitative and mixed-methods research, and conceptual analysis. Formal database searching, PRISMA screening, and critical appraisal remain incomplete. Preliminary patterns indicate that vertical–spiritual and horizontal–social dimensions predominate, while habituation and school culture feature prominently in implementation. Explicit curriculum mapping and family–community engagement are less consistently documented, and comparable pupil-outcome evidence remains limited. Evidence concerning SPK schools is particularly sparse, precluding definitive best-practice claims. A proposed four-layer framework may guide further synthesis of conceptual dimensions, implementation mechanisms, outcomes, and contextual conditions. These preliminary observations require verification through completion of the systematic review before supporting evidence-based recommendations.

Introduction Climate change impacts are not gender-neutral, yet standard reporting relies on aggregate household indicators that obscure intra-household power dynamics and diverse individual vulnerabilities. This review assesses gender-differentiated climate resilience in rural farming households and evaluates the extent to which empirical evidence aligns with the gender-responsive, participatory and transparent mandates of the Paris Agreement. Methods Peer-reviewed studies published between 2015 and 2025 were retrieved from Scopus, Web of Science, AJOL and Google Scholar following PRISMA guidelines. A total of 117 eligible studies were screened and analysed thematically using a hybrid inductive–deductive approach in R. Methodological quality was appraised using the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT), and evidence coverage was characterised using GRADE-CERQual adequacy criteria. Policy alignment was mapped against Articles 2.1b, 7.1, 7.5, 11 and 13. Results Eight interrelated resilience domains were identified: livelihood, water, food, ecological, social, community, agricultural and economic. The review reveals a significant implementation gap between the Paris Agreement and ground-level reality. While Articles 7.5, 11 and 13 emphasise equity and participation, resilience is often achieved through paradoxes of depletion. We propose the Gendered Resilience Paradox Framework (GRPF), a novel theoretical model encompassing resilience as a distributive process rather than a neutral capacity. The framework identifies five interlocking mechanisms—workload-resilience, biological buffer, mobility-stability, restoration-marginalisation and hydrological time-poverty—through which household resilience is achieved via the systematic transfer of adaptation costs onto women’s bodies, time and agency. These paradoxes form a self-reinforcing Depletion Cycle, creating a resilience debt that may compound intergenerationally. A co-occurrence network (n = 117) shows that workload-resilience is the most frequently documented paradox (53.0%) and reveals that embodied paradoxes remain the least studied. Articles 2.1b and 7.1 show partial alignment; Articles 7.5, 11 and 13 show misalignment. Men also face climate-related hardships, including psychosocial stress, migration-induced vulnerabilities and systemic exclusion from aid. Discussion Resilience achieved through depletion is not resilience but a debt. Closing the implementation gap requires distributional indicators, time-releasing infrastructure, secure land tenure, and bundled interventions that address multiple paradoxes simultaneously. Systematic review registration Open Science Framework (OSF https://doi.org/10.17605/OSF.IO/WFR7Q ).

Introduction Universal Design for Learning (UDL) has emerged as a prominent framework for promoting inclusive education by addressing learner variability through flexible curriculum design, instruction, and assessment. Although interest in UDL has expanded globally, evidence regarding its implementation in primary mathematics education remains fragmented across diverse educational contexts. This systematic review synthesized empirical evidence on UDL implementation in primary mathematics education and developed an evidence-informed integrative framework to guide research and practice. Methods The review followed the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses (PRISMA 2020) guidelines. Searches conducted in Scopus and Web of Science identified 168 records, from which 14 studies met the inclusion criteria. Methodological quality was assessed using the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT, Version 2018), and data were synthesized through thematic analysis. Results Three substantive themes emerged: instructional practices supporting UDL implementation, educational outcomes associated with UDL implementation, and contextual challenges and enabling factors. The findings revealed that effective UDL implementation was characterized by differentiated instruction, multiple means of representation, engagement, and action and expression, supported by accessible learning resources and digital technologies. These practices were associated with improved mathematics achievement, conceptual understanding, learner engagement, participation, and accessibility. However, successful implementation depended on sustained teacher professional development, institutional support, and equitable access to instructional resources. Discussion The review informed the development of an evidence-informed integrative framework that contextualizes UDL implementation within primary mathematics education. By linking enabling conditions, instructional practices, contextual influences, and learner outcomes, the framework extends existing UDL applications and offers a comprehensive model for advancing inclusive mathematics education. The findings underscore the importance of systemic support structures in ensuring effective and sustainable UDL implementation.

The transition from early childhood education to kindergarten is a critical developmental period for all children, and one that can be particularly demanding for those with special educational needs (SEN). This article presents findings from a mixed methods case study conducted in two private schools in Abu Dhabi, United Arab Emirates. This study investigates how parental attitudes, teacher preparedness, communication gaps, and structural barriers influence school transitions. Findings reveal a consistent divergence in perspective: parents generally regarded transition difficulties as normal and time-limited, whereas teachers identified sustained, complex challenges related to emotional regulation, large class sizes, limited specialist training, and insufficient information about incoming children. Parental reluctance to accept a formal diagnosis was viewed as a significant barrier in both schools. Given the small and unevenly distributed sample, reported divergences are viewed as illustrative rather than generalisable. The study contributes to a growing body of research evidence on inclusive educational transitions in the United Arab Emirates (UAE) context. Its originality lies in comparing perspectives within an under-researched educational and cultural context, revealing differences in how parents and teachers perceive transition difficulties. This context-specific evidence has implications for educational policy and practice.

Social and emotional learning (SEL) is increasingly recognized as an important component of elementary education, supporting students’ social-emotional development, engagement, well-being, and academic learning. However, the relationships among teacher social-emotional competence, learning climate, implementation quality, and student outcomes remain insufficiently integrated, particularly in the Indonesian context. This study aims to synthesize literature on these relationships and examine their implications for SEL implementation in Indonesian elementary schools. A narrative literature review was conducted using an existing source corpus supplemented by relevant peer-reviewed literature. The synthesis examined major themes concerning teacher competence, classroom practices, learning climate, student outcomes, implementation conditions, and contextual adaptation. The findings suggest that teacher competence is associated with the quality of SEL enactment, while a supportive learning climate provides a context for student participation and social-emotional learning. Implementation quality and cultural context also shape how SEL is adapted and sustained. These relationships should not be interpreted as a universally established causal pathway. The review highlights the need for context-responsive teacher development, school-level support, and rigorous evaluation of SEL practices. Future empirical research in Indonesian elementary schools should investigate these relationships using longitudinal and mixed-methods approaches.

Background Non-suicidal self-injury (NSSI) is common among adolescents and often remains concealed because of shame and stigma. Voluntary disclosure can provide access to support, but emotional and interpersonal concerns shape the decision to disclose. This review will synthesize disclosure experiences, barriers, and facilitators reported by adolescents who have voluntarily disclosed NSSI at least once. Methods Primary qualitative studies and separately extractable qualitative components of mixed-methods studies involving adolescents aged 10–19 years will be eligible. Searches will cover PubMed, Embase, APA PsycINFO, CINAHL, Scopus, and Web of Science Core Collection. China National Knowledge Infrastructure, Wanfang Data, and the Chinese Biomedical Literature Database will also be searched. Coverage will extend from inception through 31 March 2026, inclusive, without language restrictions; formal searches have not yet been executed. Gray literature, reference lists, and forward citations will also be searched. Two human reviewers will independently select studies, appraise them using the Joanna Briggs Institute (JBI) qualitative checklist, and extract findings. Findings will be synthesized using JBI meta-aggregation, with confidence assessed using ConQual. Discussion The synthesis will examine disclosure decisions, recipients' responses, and subsequent experiences from adolescents' perspectives. Findings may inform clinical, school, and family support for voluntary NSSI disclosure. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/view/CRD420261355173 , identifier: CRD420261355173.

This study explores the impact of On-the-Job Training (OJT) on the readiness of Aircraft Maintenance Technology students at Indiana Aerospace University for actual line maintenance operations. Serving as a bridge between classroom learning and real-world application, OJT allows students to develop technical skills, professional discipline, and familiarity with industry standards. Using a mixed-methods approach, the study gathered data from 100 randomly selected BSAMT students through five-point Likert scale surveys and structured interviews. Quantitative data were analyzed using weighted mean, percentage, and rank, while qualitative responses were thematically coded. Results show that students generally strongly disagreed with negative statements about their OJT experience, indicating that the training effectively enhanced their technical, practical, and professional competencies. However, challenges such as teamwork issues, adapting to workplace culture, and managing work pressures were commonly reported. The study concludes that OJT significantly contributes to students’ preparedness for line maintenance work and recommends improved teamwork exercises, workplace orientation, and simulation-based learning to strengthen both technical and soft skills.

این پژوهش به بررسی تأثیر آموزش حین کار (OJT) بر آمادگی دانشجویان رشته فناوری نگهداری هواپیما در دانشگاه هوافضای ایندیانا برای عملیات واقعی نگهداری خط می‌پردازد. آموزش حین کار به عنوان پلی میان یادگیری کلاسی و کاربرد عملی در دنیای واقعی، به دانشجویان امکان می‌دهد تا مهارت‌های فنی، انضباط حرفه‌ای و آشنایی با استانداردهای صنعت را توسعه دهند. با استفاده از رویکرد روش‌های ترکیبی، داده‌ها از ۱۰۰ دانشجوی BSAMT که به طور تصادفی انتخاب شده بودند، از طریق پرسشنامه‌های لیکرت پنج‌درجه‌ای و مصاحبه‌های ساختاریافته گردآوری شد. داده‌های کمی با استفاده از میانگین وزنی، درصد و رتبه تحلیل شدند و پاسخ‌های کیفی به صورت موضوعی کدگذاری گردید. نتایج نشان داد که دانشجویان عموماً با گزاره‌های منفی درباره تجربه OJT خود به شدت مخالفت کردند که این امر نشان‌دهنده اثربخشی این آموزش در ارتقای شایستگی‌های فنی، عملی و حرفه‌ای آنان است. با این حال، چالش‌هایی مانند مشکلات کار گروهی، سازگاری با فرهنگ محیط کار و مدیریت فشارهای شغلی به طور رایج گزارش شد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که OJT به طور معناداری در آمادگی دانشجویان برای کار نگهداری خط مؤثر است و پیشنهاد می‌کند تمرینات کار گروهی، آشنایی با محیط کار و یادگیری مبتنی بر شبیه‌سازی برای تقویت مهارت‌های فنی و نرم بهبود یابد.

This systematic literature review synthesizes empirical evidence on the relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy and identifies the key mechanisms that mediate this relationship across diverse educational contexts. Following the PRISMA guidelines, a systematic search was conducted in the Scopus, ScienceDirect, and Google Scholar databases for empirical studies published between 2015 and 2025, using quantitative, qualitative, or mixed-methods designs and focusing on school-level instructional leadership and teacher self-efficacy. A total of 21 primary empirical studies met the inclusion criteria and were selected for qualitative synthesis. The review revealed a consistent positive relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy. This relationship is supported by interconnected organizational, professional, and psychological mechanisms, including professional learning opportunities, teacher collaboration, supportive school environments, and trust in leadership. The findings indicate that effective instructional leadership is associated with stronger teacher confidence in their professional capabilities by fostering conducive conditions for learning and growth. Based on the synthesized evidence, this study proposes a Multi-Pathway Model that conceptualizes instructional leadership as a multi-level capacity-building process associated with stronger teacher self-efficacy. The review contributes to the educational leadership literature by providing an integrative explanation of the relationship between instructional leadership and teacher self-efficacy. It also offers practical implications for policymakers and school leaders to promote collaboration, continuous professional learning, and a positive school climate to enhance teacher capacity and sustain school improvement. Keywords: educational leadership, instructional leadership, teacher self-efficacy, professional learning, systematic literature review.

این مرور نظام‌مند ادبیات پژوهشی، شواهد تجربی مربوط به رابطه رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان را تلفیق کرده و سازوکارهای کلیدی میانجی این رابطه را در زمینه‌های آموزشی متنوع شناسایی می‌کند. با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA، جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های Scopus، ScienceDirect و Google Scholar برای مطالعات تجربی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ انجام شد که از طرح‌های کمی، کیفی یا آمیخته استفاده کرده و بر رهبری آموزشی در سطح مدرسه و خودکارآمدی معلمان تمرکز داشتند. در مجموع، ۲۱ مطالعه تجربی اولیه که معیارهای ورود را داشتند، برای سنتز کیفی انتخاب شدند. مرور انجام‌شده، رابطه مثبت و ثابتی میان رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان نشان داد. این رابطه توسط سازوکارهای سازمانی، حرفه‌ای و روان‌شناختی به‌هم‌پیوسته، از جمله فرصت‌های یادگیری حرفه‌ای، همکاری معلمان، محیط‌های حمایتی مدرسه و اعتماد به رهبری پشتیبانی می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری آموزشی مؤثر با تقویت شرایط مناسب برای یادگیری و رشد، با اعتماد بیشتر معلمان به توانمندی‌های حرفه‌ای خود همراه است. بر اساس شواهد تلفیق‌شده، این مطالعه مدل چندمسیره‌ای را پیشنهاد می‌کند که رهبری آموزشی را به‌عنوان یک فرایند ظرفیت‌سازی چندسطحی مرتبط با خودکارآمدی قوی‌تر معلمان مفهوم‌سازی می‌کند. این مرور با ارائه تبیینی تلفیقی از رابطه رهبری آموزشی و خودکارآمدی معلمان، به ادبیات رهبری آموزشی کمک می‌کند. همچنین پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاران و رهبران مدارس جهت ارتقای همکاری، یادگیری حرفه‌ای مستمر و اقلیم مثبت مدرسه به‌منظور افزایش ظرفیت معلمان و تداوم بهبود مدرسه ارائه می‌دهد.

The aviation industry requires highly skilled maintenance technicians to ensure aircraft safety and reliability. This study assessed the improvement of maintenance skills among Aircraft Maintenance Technology (AMT) students of Indiana Aerospace University after their On-the-Job Training (OJT). Guided by Human Capital Theory, Kolb’s Experiential Learning Theory, and Organizational Theory, it evaluated the extent of skill enhancement and the challenges students faced. Using a mixed-methods design, the study gathered data from 90 randomly selected AMT students through a self-made Likert-scale survey and semi-structured interviews. Results showed that students “Agreed” their skills—such as troubleshooting, tool handling, and safety compliance—improved significantly after OJT (overall mean = 3.94). They also rated the OJT program and training organization positively for providing relevant supervision and training. However, issues like limited hands-on exposure, ineffective teaching strategies, and theory-focused assessments were noted. The study concludes that OJT is essential in developing students’ technical competence and industry readiness, but instructional methods and assessment approaches must be improved. Recommendations include enhancing practical training, upgrading teaching methodologies, and applying performance-based evaluations for well-rounded skill development.

صنعت هوانوردی به تکنسین‌های تعمیراتی با مهارت بالا برای اطمینان از ایمنی و قابلیت اطمینان هواپیماها نیاز دارد. این پژوهش بهبود مهارت‌های تعمیراتی در میان دانشجویان فناوری تعمیرات هواپیما (AMT) دانشگاه ایندیانا برای هوانوردی را پس از دوره آموزش حین کار (OJT) ارزیابی کرد. این مطالعه با تکیه بر نظریه سرمایه انسانی، نظریه یادگیری تجربی کولب و نظریه سازمانی، میزان ارتقای مهارت و چالش‌های مورد مواجهه دانشجویان را ارزیابی نمود. با استفاده از طرح آمیخته، داده‌ها از ۹۰ دانشجوی AMT به صورت تصادفی از طریق پیمایش لیکرت خودساخته و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری شد. نتایج نشان داد که دانشجویان «موافق» بودند که مهارت‌هایشان—مانند عیب‌یابی، کار با ابزار و رعایت ایمنی—پس از آموزش حین کار به طور قابل توجهی بهبود یافته است (میانگین کل = ۳.۹۴). آن‌ها همچنین برنامه آموزش حین کار و سازمان آموزش‌دهنده را برای ارائه نظارت و آموزش مرتبط به طور مثبت ارزیابی کردند. با این حال، مسائلی مانند مواجهه عملی محدود، استراتژی‌های تدریس ناکارآمد و ارزشیابی‌های متمرکز بر تئوری مورد توجه قرار گرفت. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که آموزش حین کار برای توسعه شایستگی فنی و آمادگی صنعتی دانشجویان ضروری است، اما روش‌های آموزشی و رویکردهای ارزشیابی باید بهبود یابند. توصیه‌ها شامل تقویت آموزش‌های عملی، ارتقای روش‌های تدریس و اعمال ارزشیابی‌های مبتنی بر عملکرد برای توسعه مهارت‌های همه‌جانبه است.

‘Student voice’ and ‘inclusivity’ have emerged as cornerstones of assessment redesign projects. One largely unarticulated precondition for the student voice to be a meaningful determinant of assessment practices is that student preferences are consistent and specific. To find out whether this is actually the case, we developed a mixed-method approach to analysing focus group transcripts. The core of our work consists of a topic analysis and a collocation analysis. The main finding from our topic analysis is that student discourse does not revolve around a consistent set of preferences. Individual preferences get drowned out in aggregate data. Our collocation analysis shows an intense student focus on the logistics and regulation of assessment and a devastatingly bleak evaluation of them. Concerns around what is being assessed are largely absent from conversations around assessment preferences. Results point to a need to build trust at a ‘local’ level rather than seek silver bullets.

«صدای دانشجو» و «شمولیت» به‌عنوان ارکان اصلی پروژه‌های بازطراحی ارزیابی مطرح شده‌اند. یکی از پیش‌شرط‌های عمدتاً بیان‌نشده برای آنکه صدای دانشجو بتواند به‌عنوان تعیین‌کننده‌ای معنادار در شیوه‌های ارزیابی ایفای نقش کند، این است که ترجیحات دانشجویان سازگار و مشخص باشد. برای بررسی اینکه آیا واقعاً چنین است یا خیر، رویکردی ترکیبی برای تحلیل رونوشت‌های گروه‌های کانونی توسعه دادیم. هسته اصلی پژوهش ما شامل تحلیل موضوعی و تحلیل هم‌آیی است. یافته اصلی تحلیل موضوعی ما این است که گفتار دانشجویان حول مجموعه‌ای سازگار از ترجیحات نمی‌چرخد. ترجیحات فردی در داده‌های تجمیعی نادیده گرفته می‌شود. تحلیل هم‌آیی ما نشان می‌دهد که تمرکز دانشجویان بر جنبه‌های لجستیکی و مقرراتی ارزیابی بسیار شدید است و ارزیابی آن‌ها از این جنبه‌ها به‌شدت منفی است. نگرانی‌ها درباره اینکه چه چیزی مورد ارزیابی قرار می‌گیرد، عمدتاً در گفتگوهای مربوط به ترجیحات ارزیابی غایب است. نتایج نشان می‌دهد که نیاز به ایجاد اعتماد در سطح «محلی» وجود دارد و نباید به دنبال راه‌حل‌های معجزه‌آسا بود.

It is widely believed that children are more creative than adults, yet direct empirical tests of this assumption are scarce. A qualitative pre-study indicated that creativity is commonly attributed to preschoolers and associated with intrinsically motivated engagement, informing the design of the main study. 92 preschool children and 70 adults completed a divergent thinking task and two drawing tasks varying in structure (free vs. goal-directed). Independent raters evaluated all products for novelty, effectiveness, and overall creativity; participants reported motivation, enjoyment, confidence, and anxiety. Adults outperformed children on externally rated creativity, particularly in structured tasks. In contrast, children reported higher confidence and motivation, lower anxiety, and—except in the structured drawing task—greater enjoyment. Together, these findings challenge the view that children are generally more creative than adults by showing that their apparent advantage lies in confident and intrinsically motivated engagement, whereas creative thinking performance increases with age.

به طور گسترده‌ای باور بر این است که کودکان نسبت به بزرگسالان خلاق‌تر هستند، اما آزمون‌های تجربی مستقیم این فرضیه نادر هستند. یک پیش‌مطالعه کیفی نشان داد که خلاقیت معمولاً به کودکان پیش‌دبستانی نسبت داده می‌شود و با درگیری انگیزشی درونی مرتبط است که طراحی مطالعه اصلی را اطلاع‌رسانی کرد. ۹۲ کودک پیش‌دبستانی و ۷۰ بزرگسال یک تکلیف تفکر واگرا و دو تکلیف نقاشی با میزان ساختار متفاوت (آزاد در برابر هدف‌محور) را انجام دادند. ارزیابان مستقل تمامی محصولات را از نظر نوآوری، اثربخشی و خلاقیت کلی ارزیابی کردند؛ شرکت‌کنندگان نیز انگیزش، لذت، اعتماد به نفس و اضطراب خود را گزارش دادند. بزرگسالان در خلاقیت ارزیابی‌شده توسط ارزیابان خارجی، به ویژه در تکالیف ساختاریافته، عملکرد بهتری نسبت به کودکان داشتند. در مقابل، کودکان اعتماد به نفس و انگیزش بالاتر، اضطراب کمتر و—به جز در تکلیف نقاشی ساختاریافته—لذت بیشتری را گزارش کردند. این یافته‌ها در مجموع دیدگاه رایج مبنی بر اینکه کودکان به طور کلی خلاق‌تر از بزرگسالان هستند را به چالش می‌کشد و نشان می‌دهد که برتری ظاهری آن‌ها در درگیری با اعتماد به نفس و انگیزش درونی نهفته است، در حالی که عملکرد تفکر خلاق با افزایش سن بهبود می‌یابد.

Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) is essential for effective technology integration in mathematics teaching. Despite the recognised importance of TPACK, initial teacher education (ITE) programmes consistently struggle to equip pre-service teachers (PSTs) with the knowledge necessary for this complex task, highlighting a critical gap in ITE programmes' preparedness. Through mixed-methods analysis of problem-solving logbooks and focus group interviews with 35 fourth-year PSTs at a Norwegian university, this study investigates how PSTs reflect on technology use in mathematical problem solving, and how these reflections reveal aspects of their TPACK, including the opportunities and challenges they perceive for integrating digital tools into their future teaching. Furthermore, this study identifies the opportunities and challenges they encounter when integrating technology into mathematical problem solving. The findings reveal that PSTs highlight technological knowledge as a foundational element of TPACK. They also highlight technological pedagogical knowledge and technological content knowledge for improving understanding of mathematical concepts through technology. However, the challenges they encountered, such as lack of experience, insufficient knowledge, limited motivation and poor access to reliable digital tools, show the need for ITE programmes to adopt more structured and comprehensive approaches to technology integration, aimed at enhancing PSTs' ability to incorporate technology into mathematics teaching effectively.

دانش محتوایی فناورانه-آموزشی (TPACK) برای ادغام مؤثر فناوری در آموزش ریاضیات ضروری است. با وجود اهمیت شناخته‌شده TPACK، برنامه‌های آموزش معلم اولیه (ITE) همواره در تجهیز معلمان پیش‌خدمت (PSTs) به دانش لازم برای این وظیفه پیچیده با مشکل مواجه هستند و این امر نشان‌دهنده یک شکاف اساسی در آمادگی برنامه‌های ITE است. این پژوهش با استفاده از تحلیل روش‌های ترکیبی بر دفترچه‌های حل مسئله و مصاحبه‌های گروهی متمرکز با ۳۵ معلم پیش‌خدمت سال چهارم در یک دانشگاه نروژی، بررسی می‌کند که چگونه PSTs درباره استفاده از فناوری در حل مسائل ریاضی تأمل می‌کنند و این تأملات چگونه جنبه‌هایی از TPACK آن‌ها را آشکار می‌سازد، از جمله فرصت‌ها و چالش‌هایی که برای ادغام ابزارهای دیجیتال در آموزش آینده خود درک می‌کنند. افزون بر این، این مطالعه فرصت‌ها و چالش‌هایی را که آن‌ها هنگام ادغام فناوری در حل مسائل ریاضی با آن مواجه می‌شوند، شناسایی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که PSTs دانش فناورانه را به عنوان عنصر بنیادی TPACK برجسته می‌کنند. آن‌ها همچنین دانش فناورانه-آموزشی و دانش فناورانه-محتوایی را برای بهبود درک مفاهیم ریاضی از طریق فناوری مورد تأکید قرار می‌دهند. با این حال، چالش‌هایی که با آن مواجه شدند، مانند کمبود تجربه، دانش ناکافی، انگیزه محدود و دسترسی ضعیف به ابزارهای دیجیتال قابل اعتماد، نشان‌دهنده نیاز برنامه‌های ITE به اتخاذ رویکردهای ساختاریافته‌تر و جامع‌تر برای ادغام فناوری است تا توانایی PSTs را در ادغام مؤثر فناوری در آموزش ریاضیات ارتقا دهد.

Despite growing international recognition of supervisory leadership as a mechanism for improving teaching quality, many primary schools in Northeastern Thailand—particularly those in rural, resource-constrained areas—continue to experience unclear supervisory systems, inconsistent implementation, and insufficient follow-up on teacher development, and no synthesized framework of supervisory leadership has yet been empirically examined for this context. This research aimed to: (1) investigate the components and indicators of supervisory leadership (SL) among primary school administrators in Northeastern Thailand, and (2) examine the goodness-of-fit of the resulting component and indicator model against empirical data. An Exploratory Sequential Mixed Methods design (instrument-development model) was employed, in which qualitative findings from Phase 1 directly informed (built) the quantitative instrument tested in Phase 2. Phase 1 comprised a narrative document synthesis and semi-structured interviews with nine purposively selected experts. Phase 2 collected quantitative data from 680 school administrators and academic teachers across 340 schools using multi-stage random sampling. The instrument was a five-point Likert scale questionnaire with a reliability coefficient (Cronbach’s α) of 0.93. Data were analyzed using second-order confirmatory factor analysis (CFA) with maximum-likelihood estimation. Results supported a five-component, 15-indicator structure of SL: (1) Curriculum and Instructional Management (β = 0.946), (2) Positive Communication (β = 0.918), (3) Decision-Making Ability (β = 0.913), (4) Supervision Evaluation and Assessment (β = 0.904), and (5) Teacher Professional Development (β = 0.884). The final, modification-index-guided model showed a favorable fit to the sample covariance structure (χ² = 95.693, df = 82, p = .143, χ²/df = 1.167, RMSEA = 0.016, SRMR = 0.014, CFI = 0.999, TLI = 0.999); this fit, however, should be read together with several disclosed caveats—non-normal item distributions, a ceiling effect, unmodeled clustering from the two-respondents-per-school sampling design, and reliance on a maximum-likelihood estimator not fully robust to these conditions (Sect. 6.3 )—which qualify how strongly it can be taken as evidence of the model’s robustness. Within these limits, the findings support supervisory leadership as a multidimensional competency integrating interpersonal, academic-administrative, and professional-development dimensions in this sample and context. The five-component structure is one empirically supported configuration among several conceptualizations of supervisory leadership documented in the international literature, rather than an exhaustive account of the construct, and its transferability beyond Northeastern Thailand remains a hypothesis for future replication.

علی‌رغم افزایش شناخت بین‌المللی نسبت به رهبری نظارتی به عنوان سازوکاری برای ارتقاء کیفیت آموزش، بسیاری از مدارس ابتدایی در شمال‌شرقی تایلند—به‌ویژه در مناطق روستایی و کم‌منبع—همچنان با نظام‌های نظارتی نامشخص، اجرای ناسازگار و پیگیری ناکافی توسعه معلمان مواجه هستند و تاکنون هیچ چارچوب تلفیقی از رهبری نظارتی به طور تجربی برای این زمینه مورد بررسی قرار نگرفته است. هدف این پژوهش عبارت بود از: (1) شناسایی مؤلفه‌ها و شاخص‌های رهبری نظارتی (SL) در میان مدیران مدارس ابتدایی در شمال‌شرقی تایلند و (2) بررسی برازش مدل مؤلفه‌ها و شاخص‌های حاصل با داده‌های تجربی. این پژوهش از طرح آمیخته اکتشافی متوالی (مدل توسعه ابزار) بهره برد که در آن یافته‌های کیفی مرحله اول به طور مستقیم ابزار کمی مرحله دوم را شکل داد. مرحله اول شامل سنتز اسناد روایی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با نه نفر از خبرگان منتخب هدفمند بود. در مرحله دوم، داده‌های کمی از ۶۸۰ مدیر مدرسه و معلم آموزشی در ۳۴۰ مدرسه با نمونه‌گیری تصادفی چندمرحله‌ای گردآوری شد. ابزار پژوهش پرسشنامه‌ای با مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای و ضریب پایایی (آلفای کرونباخ) ۰.۹۳ بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی مرتبه دوم (CFA) با برآورد حداکثر درست‌نمایی تحلیل شدند. نتایج از ساختار پنج‌مؤلفه‌ای و ۱۵ شاخصی رهبری نظارتی حمایت کردند: (1) مدیریت برنامه درسی و آموزشی (β = 0.946)، (2) ارتباط مثبت (β = 0.918)، (3) توانایی تصمیم‌گیری (β = 0.913)، (4) ارزیابی و سنجش نظارتی (β = 0.904)، و (5) توسعه حرفه‌ای معلمان (β = 0.884). مدل نهایی که با شاخص اصلاح هدایت شد، برازش مطلوبی با ساختار کوواریانس نمونه نشان داد (χ² = 95.693، df = 82، p = .143، χ²/df = 1.167، RMSEA = 0.016، SRMR = 0.014، CFI = 0.999، TLI = 0.999)؛ با این حال، این برازش باید همراه با چند محدودیت افشا شده—توزیع غیرنرمال گویه‌ها، اثر سقف، خوشه‌بندی مدل‌نشده ناشی از طرح نمونه‌گیری دو پاسخ‌دهنده در هر مدرسه، و اتکا به برآوردگر حداکثر درست‌نمایی که به طور کامل نسبت به این شرایط مقاوم نیست (بخش ۶.۳)—تفسیر شود که میزان استحکام مدل را مشروط می‌کند. در این چارچوب، یافته‌ها از رهبری نظارتی به عنوان یک شایستگی چندبعدی که ابعاد بین‌فردی، علمی-اداری و توسعه حرفه‌ای را در این نمونه و زمینه ادغام می‌کند، حمایت می‌کنند. ساختار پنج‌مؤلفه‌ای یکی از پیکربندی‌های تجربی تأیید شده در میان چندین مفهوم‌پردازی رهبری نظارتی در ادبیات بین‌المللی است و نه شرحی جامع از این سازه؛ همچنین قابلیت تعمیم آن فراتر از شمال‌شرقی تایلند فرضیه‌ای برای تکرارهای آتی است.

Global Citizenship Education (GCE) faces a persistent challenge: preparing children to engage with an interconnected world without detaching them from the cultural knowledge, identities, and communities that shape their lives. Indigenous storytelling offers a culturally grounded means of connecting these local foundations with broader civic responsibilities, yet its underlying learning mechanisms and sensitivity to educational context remain insufficiently understood. This study investigated how Indigenous storytelling relates to global citizenship competencies and whether these relationships differ between urban and rural primary schools. An explanatory sequential mixed-methods design involved 500 Grade 5–6 students from ten public primary schools (five urban and five rural). Quantitative relationships were examined using Partial Least Squares Structural Equation Modelling (PLS-SEM), Measurement Invariance of Composite Models (MICOM), and Partial Least Squares Multi-Group Analysis (PLS-MGA). Semi-structured interviews and classroom observations with purposively selected students, teachers, and principals were subsequently analyzed through reflexive thematic analysis. Both strands were integrated using joint displays and meta-inference. All hypothesized structural relationships were significant ( p < 0.001), revealing interconnected pathways from cultural authenticity, narrative engagement, community participation, and reflective learning toward global awareness, cultural respect, social responsibility, civic participation, and sustainability awareness. Urban students showed stronger narrative engagement–reflective learning (β = 0.712 vs. 0.618, p = 0.036) and reflective learning–global awareness relationships (β = 0.514 vs. 0.432, p = 0.028). Qualitative evidence explained these differences: rural schools embedded storytelling in community participation and cultural immersion, whereas urban schools relied more on teacher facilitation, collaborative reflection, and technology-supported storytelling. Indigenous storytelling connects cultural rootedness with global responsibility through context-sensitive learning pathways. Rather than positioning local identity and global citizenship as competing educational aims, the findings demonstrate how culturally grounded pedagogy can support reflective, socially responsible, and sustainability-oriented citizenship while requiring different enactment strategies across urban and rural primary education.

آموزش شهروندی جهانی (GCE) با چالشی مداوم مواجه است: آماده‌سازی کودکان برای تعامل با جهانی به‌هم‌پیوسته بدون جدا کردن آن‌ها از دانش فرهنگی، هویت‌ها و جوامعی که زندگی‌شان را شکل می‌دهد. قصه‌گویی بومی روشی مبتنی بر فرهنگ برای پیوند دادن این بنیان‌های محلی با مسئولیت‌های مدنی گسترده‌تر فراهم می‌کند، اما سازوکارهای یادگیری زیربنایی آن و حساسیت آن نسبت به زمینه آموزشی هنوز به‌درستی شناخته نشده است. این مطالعه بررسی کرد که قصه‌گویی بومی چگونه با شایستگی‌های شهروندی جهانی مرتبط است و آیا این روابط میان مدارس ابتدایی شهری و روستایی تفاوت دارد یا خیر. طرح پژوهش آمیخته تبیینی-توالی شامل ۵۰۰ دانش‌آموز پایه پنجم و ششم از ده مدرسه ابتدایی دولتی (پنج شهری و پنج روستایی) بود. روابط کمی با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM)، سنجش ناهمسانی مدل‌های مرکب (MICOM) و تحلیل چندگروهی حداقل مربعات جزئی (PLS-MGA) بررسی شد. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و مشاهده‌های کلاسی با دانش‌آموزان، معلمان و مدیران منتخب هدفمند، به روش تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل گردید. هر دو بخش با استفاده از نمایش‌های مشترک و فرااستنباط ادغام شدند. همه روابط ساختاری فرض‌شده معنادار بودند (p < 0.001) و مسیرهای به‌هم‌پیوسته‌ای از اصالت فرهنگی، درگیری روایی، مشارکت اجتماعی و یادگیری بازتابی به سوی آگاهی جهانی، احترام فرهنگی، مسئولیت اجتماعی، مشارکت مدنی و آگاهی از پایداری را نشان دادند. دانش‌آموزان شهری روابط قوی‌تری میان درگیری روایی–یادگیری بازتابی (β = 0.712 در مقابل 0.618، p = 0.036) و یادگیری بازتابی–آگاهی جهانی (β = 0.514 در مقابل 0.432، p = 0.028) نشان دادند. شواهد کیفی این تفاوت‌ها را توضیح داد: مدارس روستایی قصه‌گویی را در مشارکت اجتماعی و غوطه‌وری فرهنگی ادغام کردند، در حالی که مدارس شهری بیشتر به تسهیل‌گری معلم، بازتاب جمعی و قصه‌گویی مبتنی بر فناوری تکیه داشتند. قصه‌گویی بومی، ریشه‌مندی فرهنگی را از طریق مسیرهای یادگیری حساس به زمینه به مسئولیت جهانی پیوند می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که به‌جای قرار دادن هویت محلی و شهروندی جهانی به‌عنوان اهداف آموزشی متعارض، آموزش مبتنی بر فرهنگ می‌تواند از شهروندی بازتابی، مسئولانه اجتماعی و مبتنی بر پایداری حمایت کند، هرچند اجرای آن در آموزش ابتدایی شهری و روستایی به راهبردهای متفاوتی نیاز دارد.

University-based outreach programs can provide high school students with opportunities to engage in scientific research beyond that typically available in schools. Despite their prevalence, few Australian outreach initiatives have been systematically designed, delivered and evaluated. Our study examines the design and immediate outcomes of a high school science outreach program delivered annually at a research-intensive university. The program was designed to be curriculum-linked, with access to academic researchers and specialised equipment. A mixed-methods evaluation was conducted using pre- and post-program surveys collected between 2021 and 2024. Matched participant responses (n = 205) were analysed through paired-sample t-tests of self-reported research skills experience and a single-item measure of science identity, alongside inductive thematic analysis of open-ended responses. Statistically significant gains (with large effect sizes) were observed for research skills, including data collection and understanding the research processes. A moderate positive shift was observed in participants’ science identity. Qualitative findings highlighted opportunities to do research and interact with researchers. The study contributes to the limited empirical evaluation of Australian university-based outreach by describing a scalable, curriculum-linked program. The findings highlight that informal, authentic science research experiences can complement formal school curricula to extend opportunities for scientific skill development and strengthen students’ science identity.

برنامه‌های ترویج علم مبتنی بر دانشگاه می‌توانند فرصت‌هایی را برای دانش‌آموزان دبیرستانی فراهم کنند تا در پژوهش علمی فراتر از آنچه معمولاً در مدارس در دسترس است، مشارکت نمایند. با وجود شیوع این برنامه‌ها، تعداد کمی از ابتکارات ترویجی استرالیایی به‌صورت نظام‌مند طراحی، اجرا و ارزیابی شده‌اند. مطالعه‌ی حاضر به بررسی طراحی و پیامدهای فوری یک برنامه‌ی ترویج علم دبیرستانی که به‌طور سالانه در یک دانشگاه پژوهش‌محور برگزار می‌شود، می‌پردازد. این برنامه به‌گونه‌ای طراحی شده بود که با برنامه‌ی درسی مرتبط باشد و دسترسی به پژوهشگران دانشگاهی و تجهیزات تخصصی را فراهم کند. ارزیابی به روش ترکیبی با استفاده از پرسشنامه‌های پیش و پس از برنامه که بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ گردآوری شد، انجام گرفت. پاسخ‌های تطبیق‌یافته‌ی شرکت‌کنندگان (n = 205) از طریق آزمون t زوجی برای تجربه‌ی مهارت‌های پژوهشی خودگزارش‌شده و یک سنجه‌ی تک‌سؤالی از هویت علمی، همراه با تحلیل تماتیک استقرایی پاسخ‌های باز، مورد تحلیل قرار گرفت. افزایش معنادار آماری (با اندازه اثر بزرگ) در مهارت‌های پژوهشی، از جمله گردآوری داده‌ها و درک فرایندهای پژوهش مشاهده شد. همچنین تغییر مثبت متوسطی در هویت علمی شرکت‌کنندگان مشاهده گردید. یافته‌های کیفی بر فرصت‌های انجام پژوهش و تعامل با پژوهشگران تأکید داشتند. این مطالعه با توصیف یک برنامه‌ی مقیاس‌پذیر و مرتبط با برنامه‌ی درسی، به ارزیابی تجربی محدود ترویج علم مبتنی بر دانشگاه در استرالیا می‌افزاید. یافته‌ها نشان می‌دهند که تجارب پژوهش علمی غیررسمی و اصیل می‌توانند مکمل برنامه‌های درسی رسمی مدارس باشند و فرصت‌های توسعه‌ی مهارت‌های علمی و تقویت هویت علمی دانش‌آموزان را گسترش دهند.

Abstract The Baka people, an indigenous forest community in Cameroon's East Region, hold a distinct body of social practices, ecological knowledge, and cultural values shaped by their historical relationship with the forest environment. This study examines the influence of social practices of the Baka people on the implementation of the geography curriculum in schools within the East Region of Cameroon. The study adopted a mixed-methods research design, combining quantitative and qualitative approaches. The target population comprised of Geography teachers and students especially Baka students enrolled in secondary schools in selected Baka community of the East region in the study area. Two instruments were used to collect data which were questionnaires and interview guides. Quantitative data obtained from the questionnaires were coded and analysed using descriptive and inferential statistics. Descriptive statistics included frequencies, percentages, means and standard deviations. These statistics were used to describe the prevalence of particular Baka social practices and participants' perceptions of their influence on Geography curriculum implementation. Inferential analysis was used to examine relationships between selected dimensions of Baka social practices and indicators of curriculum implementation. The findings indicate that Baka social practices have significant implications for curriculum implementation, although their influence should not be understood exclusively in negative terms. Baka livelihood practices, language, cultural values, traditional learning processes and Indigenous environmental knowledge interact with formal schooling in complex ways. Some practices may contribute to irregular attendance or difficulties in adapting to conventional classroom routines, while others provide valuable knowledge and experiences that can enrich Geography education. The study contributes to broader debates on curriculum relevance, indigenous knowledge integration, and educational equity for marginalized populations in Cameroon, and offers recommendations for curriculum policy and teacher training that better reflect the sociocultural realities of indigenous learners. Based on the findings, the researcher recommends that Geography teachers should incorporate local examples into classroom instruction. Lessons on ecosystems, natural resources, agriculture, environmental conservation, settlement and human–environment relationships should make use of geographical features and activities familiar to Baka learners. Teacher-training institutions should strengthen preparation in culturally responsive pedagogy. Curriculum developers should provide greater flexibility for the inclusion of Indigenous and local knowledge. schools should make greater use of experiential learning. Keywords Baka people, social practices, curriculum implementation, geography education, indigenous knowledge, East Region Cameroon

چکیده مردم Baka، جامعه‌ای بومی و جنگل‌نشین در منطقه شرق کامرون، دارای مجموعه‌ای متمایز از کنش‌های اجتماعی، دانش بوم‌شناختی و ارزش‌های فرهنگی هستند که توسط رابطه تاریخی آن‌ها با محیط جنگل شکل گرفته است. این پژوهش به بررسی تأثیر کنش‌های اجتماعی مردم Baka بر اجرای برنامهٔ درسی جغرافیا در مدارس منطقه شرق کامرون می‌پردازد. این مطالعه از طرح پژوهش آمیخته، با ترکیب رویکردهای کمی و کیفی، بهره گرفته است. جامعه هدف شامل دبیران جغرافیا و دانش‌آموزان، به ویژه دانش‌آموزان Baka ثبت‌نام‌شده در مدارس متوسطه منتخب جامعه Baka در منطقه مورد مطالعه بوده است. برای گردآوری داده‌ها از دو ابزار پرسشنامه و راهنمای مصاحبه استفاده شد. داده‌های کمی به‌دست‌آمده از پرسشنامه‌ها کدگذاری و با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. آمار توصیفی شامل فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار بود. این آمار برای توصیف شیوع کنش‌های اجتماعی خاص Baka و ادراک شرکت‌کنندگان از تأثیر آن‌ها بر اجرای برنامهٔ درسی جغرافیا به‌کار رفت. تحلیل استنباطی برای بررسی روابط میان ابعاد منتخب کنش‌های اجتماعی Baka و شاخص‌های اجرای برنامهٔ درسی استفاده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که کنش‌های اجتماعی Baka پیامدهای معناداری برای اجرای برنامهٔ درسی دارند، هرچند تأثیر آن‌ها نباید صرفاً منفی تلقی شود. شیوه‌های معیشتی، زبان، ارزش‌های فرهنگی، فرایندهای یادگیری سنتی و دانش بومی محیط‌زیستی Baka به‌شیوه‌هایی پیچیده با آموزش رسمی تعامل دارند. برخی از این کنش‌ها ممکن است به حضور نامنظم یا دشواری در سازگاری با روال‌های کلاسیک منجر شود، در حالی که برخی دیگر دانش و تجربیات ارزشمندی را فراهم می‌کنند که می‌تواند آموزش جغرافیا را غنی سازد. این پژوهش به مباحث گسترده‌تر دربارهٔ ارتباط برنامهٔ درسی، ادغام دانش بومی و عدالت آموزشی برای جمعیت‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده در کامرون کمک می‌کند و پیشنهادهایی برای سیاست‌گذاری برنامهٔ درسی و آموزش معلمان ارائه می‌دهد که بازتاب‌دهنده واقعیت‌های اجتماعی‌فرهنگی فراگیران بومی باشد. بر اساس یافته‌ها، پژوهشگر توصیه می‌کند که دبیران جغرافیا نمونه‌های محلی را در آموزش کلاس درس بگنجانند. درس‌هایی دربارهٔ اکوسیستم‌ها، منابع طبیعی، کشاورزی، حفاظت محیط‌زیست، سکونتگاه و روابط انسان و محیط باید از ویژگی‌ها و فعالیت‌های جغرافیایی آشنا برای فراگیران Baka بهره گیرند. مؤسسات تربیت معلم باید آمادگی در زمینهٔ آموزش پاسخگو به فرهنگ را تقویت کنند. تدوین‌کنندگان برنامهٔ درسی باید انعطاف‌پذیری بیشتری برای گنجاندن دانش بومی و محلی فراهم آورند. مدارس باید از یادگیری تجربی بیشتر بهره ببرند.

This paper reviews recent developments in interpretative phenomenological analysis (IPA) research methodology: longitudinal; multi-modal; mixed methods. For each of these developments the paper describes how the innovation is being implemented and the distinctive contribution arising from making these advancements in IPA design. I also provide two detailed examples of studies using each of the advanced methodologies along with suggestions for further reading. The paper also includes briefer discussion of recent changes in some of the terminology employed in IPA analysis and recent guidance on writing and evaluating high quality IPA.

این مقاله به بررسی تحولات اخیر در روش‌شناسی پژوهش تحلیل پدیدارشناختی تفسیری (IPA) می‌پردازد: طولی؛ چندوجهی؛ روش‌های ترکیبی. برای هر یک از این تحولات، مقاله چگونگی اجرای نوآوری و سهم متمایز ناشی از ایجاد این پیشرفت‌ها در طراحی IPA را توصیف می‌کند. همچنین، دو نمونه‌ی مفصل از مطالعاتی که از هر یک از روش‌شناسی‌های پیشرفته استفاده کرده‌اند، همراه با پیشنهادهایی برای مطالعه‌ی بیشتر ارائه می‌شود. مقاله همچنین شامل بحث کوتاه‌تری درباره‌ی تغییرات اخیر در برخی از اصطلاحات به‌کاررفته در تحلیل IPA و راهنمایی‌های جدید درباره‌ی نگارش و ارزیابی IPA با کیفیت بالا است.

This study aims to analyze the characteristics of Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) concepts integrated into literacy and science assessment based on the standards of the Programme for International Student Assessment (PISA), as well as to develop a contextual and applicable assessment design appropriate to the characteristics of students at SMP PGRI 5 Denpasar. The study employed a mixed-methods approach with an exploratory sequential design. The participants consisted of 116 students and 6 teachers. Data were collected through observations, interviews, document analysis, questionnaires, and expert validation. Data analysis involved qualitative analysis, the Gregory validity index, empirical validity, and instrument reliability analysis. The findings indicate that STEM-PISA assessment characteristics include the use of contextual stimuli based on real-world problems, the utilization of data and graphs, higher-order reasoning, cross-disciplinary integration, varied response formats, and assessment of thinking processes. The developed assessment design integrates science, technology, engineering, and mathematics through authentic contexts, data literacy, problem-solving, and assessment rubrics. Students’ perceptions obtained a mean score of 3.96, while teachers’ perceptions reached 4.42 on a five-point scale, indicating that the assessment design was considered relevant and acceptable for supporting contextual learning and assessment.

هدف این پژوهش تحلیل ویژگی‌های مفاهیم علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) ادغام‌شده در ارزشیابی سواد و علوم بر اساس استانداردهای برنامه ارزیابی بین‌المللی دانش‌آموزان (PISA) و همچنین توسعه یک طرح ارزشیابی زمینه‌محور و کاربردی متناسب با ویژگی‌های دانش‌آموزان دبیرستان PGRI 5 دنپاسار است. این پژوهش با رویکرد روش‌های ترکیبی و با طرح توالی اکتشافی انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل ۱۱۶ دانش‌آموز و ۶ معلم بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه، تحلیل اسناد، پرسشنامه و اعتبارسنجی خبرگان گردآوری شد. تحلیل داده‌ها شامل تحلیل کیفی، شاخص روایی Gregory، روایی تجربی و تحلیل پایایی ابزار بود. یافته‌ها نشان می‌دهد که ویژگی‌های ارزشیابی STEM-PISA شامل استفاده از محرک‌های زمینه‌ای مبتنی بر مسائل واقعی، بهره‌گیری از داده‌ها و نمودارها، استدلال سطوح بالاتر، ادغام میان‌رشته‌ای، قالب‌های پاسخ متنوع و ارزشیابی فرایندهای تفکر است. طرح ارزشیابی توسعه‌یافته، علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات را از طریق زمینه‌های اصیل، سواد داده، حل مسئله و روبریک‌های ارزشیابی ادغام می‌کند. میانگین نمره ادراک دانش‌آموزان ۳.۹۶ و ادراک معلمان ۴.۴۲ در مقیاس پنج‌درجه‌ای به دست آمد که نشان‌دهنده مرتبط و قابل قبول بودن طرح ارزشیابی برای حمایت از یادگیری و ارزشیابی زمینه‌محور است.

Data analysis is an important stage in educational research because it transforms raw data into meaningful information that can be used to answer research questions and formulate conclusions. This article discusses data analysis in educational research, including the meaning of data analysis, types of analysis, quantitative and qualitative analysis procedures, mixed-methods analysis, selection of analytical techniques, validity, interpretation, and the use of digital technology and artificial intelligence. This article uses a conceptual literature-review approach based on the submitted paper entitled Analisis Data dalam Penelitian Pendidikan and the methodological references contained in it. The discussion shows that data analysis cannot be separated from the research problem, objectives, research questions, and characteristics of the data. Quantitative analysis generally uses descriptive and inferential statistics, while qualitative analysis involves reading data, coding, categorizing, developing themes, and interpreting meaning. Mixed methods requires meaningful integration between quantitative and qualitative findings. The analysis also indicates that the use of statistical software and artificial intelligence can support researchers in processing and exploring data, but these technologies cannot replace the researcher's methodological judgment. Therefore, the quality of data analysis depends not merely on the complexity of the technique used, but on its suitability, transparency, validity, and the researcher's ability to interpret findings within the context of the research

تحلیل داده‌ها مرحله‌ای مهم در پژوهش‌های آموزشی است، زیرا داده‌های خام را به اطلاعات معناداری تبدیل می‌کند که می‌توان از آن‌ها برای پاسخ به پرسش‌های پژوهش و تدوین نتایج استفاده کرد. این مقاله به بررسی تحلیل داده‌ها در پژوهش‌های آموزشی می‌پردازد و مفاهیمی چون معنای تحلیل داده‌ها، انواع تحلیل، رویه‌های تحلیل کمی و کیفی، تحلیل روش‌های ترکیبی، انتخاب فنون تحلیلی، روایی، تفسیر و استفاده از فناوری دیجیتال و هوش مصنوعی را مورد بحث قرار می‌دهد. این مقاله با رویکرد مرور مفهومی ادبیات، مبتنی بر مقاله ارائه‌شده با عنوان «تحلیل داده‌ها در پژوهش آموزشی» و منابع روش‌شناختی مندرج در آن نگاشته شده است. بحث مقاله نشان می‌دهد که تحلیل داده‌ها از مسئله پژوهش، اهداف، پرسش‌های پژوهش و ویژگی‌های داده‌ها جدا نیست. تحلیل کمی عموماً از آمار توصیفی و استنباطی استفاده می‌کند، در حالی که تحلیل کیفی شامل خواندن داده‌ها، کدگذاری، دسته‌بندی، توسعه مضامین و تفسیر معنا است. روش‌های ترکیبی نیازمند ادغام معنادار یافته‌های کمی و کیفی هستند. تحلیل همچنین نشان می‌دهد که استفاده از نرم‌افزارهای آماری و هوش مصنوعی می‌تواند پژوهشگران را در پردازش و کاوش داده‌ها یاری کند، اما این فناوری‌ها جایگزین قضاوت روش‌شناختی پژوهشگر نمی‌شوند. بنابراین، کیفیت تحلیل داده‌ها صرفاً به پیچیدگی فنون مورد استفاده بستگی ندارد، بلکه به تناسب، شفافیت، روایی و توانایی پژوهشگر در تفسیر یافته‌ها در بستر پژوهش وابسته است.

The transformation of 21st-century education demands the strengthening of higher-order thinking skills, known as the 4Cs (critical thinking, creativity, communication, and collaboration), along with the need for technology integration in the learning and assessment process. In the context of Sekolah Penggerak (Moving Schools), Indonesian language teachers have a strategic role in designing assessments that are oriented not only toward cognitive achievement but also toward developing students' competencies and character. This study aims to examine the implementation of the Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) approach in assessing 4C skills, formulate an effective TPACK-based 4C skills assessment model, and construct an applicable assessment concept for Indonesian language teachers at Sekolah Penggerak (Moving Schools) in Bali Province. This study used a mixed methods approach with an exploratory design. Qualitative data were obtained through observation, document study, in-depth interviews, and focus group discussions (FGDs), while quantitative data were collected through questionnaires that had been tested for validity and reliability. The study subjects included Indonesian language teachers, school principals, and educational stakeholders at Sekolah Penggerak (Moving Schools) in Bali Province. Qualitative data were analyzed using thematic analysis, while quantitative data were analyzed using descriptive statistics. The research results show that Indonesian language teachers have positive perceptions of the implementation of the TPACK-based 4C skills assessment. The integration of technology into the assessment is considered capable of increasing student engagement, encouraging reflection on learning, and strengthening student-centered learning. The developed assessment model emphasizes the integration of learning objectives, pedagogical strategies, Indonesian language content, and the contextual use of digital technology. The resulting assessment concept is flexible, adaptive, and relevant to the characteristics of the Driving Schools and the implementation of the Independent Curriculum.

تحول آموزش قرن بیست و یکم مستلزم تقویت مهارت‌های تفکر سطح بالاتر، که به عنوان مهارت‌های 4C (تفکر انتقادی، خلاقیت، ارتباط و همکاری) شناخته می‌شوند، همراه با نیاز به ادغام فناوری در فرایند یاددهی و ارزیابی است. در زمینه مدارس پیشرو (Sekolah Penggerak)، معلمان زبان اندونزیایی نقش راهبردی در طراحی ارزیابی‌هایی دارند که نه تنها بر دستاوردهای شناختی بلکه بر توسعه شایستگی‌ها و شخصیت دانش‌آموزان نیز متمرکز است. هدف این پژوهش بررسی اجرای رویکرد دانش محتوایی-آموزشی-فناورانه (TPACK) در ارزیابی مهارت‌های 4C، تدوین یک مدل ارزیابی مؤثر مبتنی بر TPACK برای مهارت‌های 4C و ساخت یک مفهوم ارزیابی قابل اجرا برای معلمان زبان اندونزیایی در مدارس پیشرو استان بالی است. این پژوهش با رویکرد روش ترکیبی و طرح اکتشافی انجام شد. داده‌های کیفی از طریق مشاهده، مطالعه اسناد، مصاحبه‌های عمیق و بحث‌های گروهی متمرکز (FGD) گردآوری شد و داده‌های کمی از طریق پرسشنامه‌هایی که روایی و پایایی آن‌ها آزمون شده بود، جمع‌آوری گردید. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل معلمان زبان اندونزیایی، مدیران مدارس و ذینفعان آموزشی مدارس پیشرو استان بالی بودند. داده‌های کیفی با استفاده از تحلیل تماتیک و داده‌های کمی با آمار توصیفی تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که معلمان زبان اندونزیایی نگرش مثبتی نسبت به اجرای ارزیابی مهارت‌های 4C مبتنی بر TPACK دارند. ادغام فناوری در ارزیابی، موجب افزایش مشارکت دانش‌آموزان، تشویق به بازتاب یادگیری و تقویت یادگیری دانش‌آموزمحور می‌شود. مدل ارزیابی توسعه‌یافته بر ادغام اهداف یادگیری، راهبردهای آموزشی، محتوای زبان اندونزیایی و استفاده زمینه‌ای از فناوری دیجیتال تأکید دارد. مفهوم ارزیابی حاصل، انعطاف‌پذیر، سازگار و متناسب با ویژگی‌های مدارس پیشرو و اجرای برنامه درسی مستقل است.

Problem-Based Learning (PBL) is increasingly recognised as an effective approach for promoting students' critical thinking, problem-solving, and conceptual understanding in mathematics. Although PBL is emphasised in the Ghanaian Senior High School mathematics curriculum, its classroom implementation remains limited, and empirical evidence on the role of Professional Learning Communities (PLCs) in supporting it is scarce. This study examined the extent to which PLCs are associated with teachers' implementation of PBL. An explanatory sequential mixed-methods design was adopted. Data were collected from 86 mathematics teachers and school administrators in three public Senior High Schools using a structured questionnaire (83 valid responses retained for quantitative analysis), followed by semi-structured interviews with 15 teachers. Quantitative data were analysed using descriptive statistics and multiple linear regression, and qualitative data were analysed thematically. Participants reported high levels of PLC participation (M = 3.47) and PBL implementation (M = 3.48). The five PLC dimensions jointly predicted PBL implementation, R² = .424, F(5, 77) = 11.345, p < .001. Shared Mission, Vision and Values, Collective Responsibility for Student Learning, and Collective Inquiry were significant individual predictors. Interviews indicated that PLCs were associated with collaborative lesson planning, professional dialogue, reflective practice, and teachers' confidence in implementing PBL, while inadequate time, limited instructional resources, and insufficient institutional support constrained implementation. Effective PLCs are associated with teachers' greater capacity to implement PBL in Senior High School mathematics. Strengthening PLC activities through continuous professional development, structured collaboration, and adequate resource provision is recommended to support sustained PBL implementation.

یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) به طور فزاینده‌ای به عنوان رویکردی مؤثر برای ارتقای تفکر انتقادی، حل مسئله و درک مفهومی دانش‌آموزان در ریاضیات شناخته می‌شود. اگرچه PBL در برنامه درسی ریاضیات دبیرستان‌های غنا مورد تأکید قرار گرفته است، اجرای آن در کلاس درس همچنان محدود باقی مانده و شواهد تجربی درباره نقش جوامع یادگیری حرفه‌ای (PLCs) در حمایت از آن اندک است. این پژوهش میزان ارتباط PLCها با اجرای PBL توسط معلمان را بررسی کرد. طرح پژوهش آمیخته تبیینی-توالی‌دار به کار گرفته شد. داده‌ها از ۸۶ معلم و مدیر ریاضی در سه دبیرستان دولتی با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته (۸۳ پاسخ معتبر برای تحلیل کمی حفظ شد) گردآوری شد و سپس مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۵ معلم انجام گرفت. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شد و داده‌های کیفی به صورت تماتیک مورد تحلیل قرار گرفت. شرکت‌کنندگان سطوح بالایی از مشارکت در PLC (M = 3.47) و اجرای PBL (M = 3.48) را گزارش کردند. پنج بُعد PLC به طور مشترک اجرای PBL را پیش‌بینی کردند، R² = .424, F(5, 77) = 11.345, p < .001. مأموریت، چشم‌انداز و ارزش‌های مشترک، مسئولیت جمعی برای یادگیری دانش‌آموزان و پژوهش جمعی پیش‌بین‌های معنادار فردی بودند. مصاحبه‌ها نشان داد که PLCها با برنامه‌ریزی درسی مشارکتی، گفت‌وگوی حرفه‌ای، عمل تأملی و اعتماد به نفس معلمان در اجرای PBL مرتبط بودند، در حالی که کمبود زمان، منابع آموزشی محدود و حمایت نهادی ناکافی، اجرای آن را محدود می‌کرد. PLCهای مؤثر با ظرفیت بالاتر معلمان برای اجرای PBL در ریاضیات دبیرستان مرتبط هستند. تقویت فعالیت‌های PLC از طریق توسعه حرفه‌ای مستمر، همکاری ساختاریافته و تأمین منابع کافی برای حمایت از اجرای پایدار PBL توصیه می‌شود.

Background Resilience is increasingly understood as a dynamic, ecological process; however, prevailing psychiatric models continue to emphasize individual traits, thereby neglecting collective and culturally embedded forms of endurance. Sumud (Arabic: صمود), broadly translating as steadfastness, perseverance, and endurance, sustains identity, dignity, and daily life under chronic adversity across the Arab world and functions as a relational and ethical orientation. This review examines sumud as a resilience framework for transcultural psychiatry and psychotherapy. Aims To synthesize conceptualizations of sumud in relation to resilience, coping, and adaptation, and to evaluate implications for narrative, family-based, group, community-oriented, and arts-informed therapeutic approaches. Methods A PRISMA 2020-guided systematic narrative review was conducted. Four electronic databases (PubMed, Scopus, Web of Science, and Embase) were searched covering publications up to 1 June 2026. English-language studies were eligible if they explicitly examined sumud as a cultural, psychological, or collective construct with relevance to resilience, coping, or psychotherapy. Eligible publication types included qualitative, quantitative, and mixed-methods empirical studies; theoretical and conceptual papers; ethnographies; narrative analyses; and reviews. Data were thematically synthesized using a predefined extraction matrix. The review was registered with PROSPERO (CRD420261279052). Results Thirty-nine studies met the inclusion criteria. Descriptively sumud emerged as a multilevel, collective form of resilience enacted through family systems, intergenerational narratives, cultural practices, and institutional structures. Substantively, it supported meaning-making, emotional regulation, and identity continuity. Critically, ethical tensions and cumulative burdens were documented, particularly for women, caregivers, and professionals., and rigorously evaluated, sumud-informed psychotherapeutic interventions remain scarce, notwithstanding a general preference in mental health studies for social-ecological models and narrative, family-based, group, and arts-based therapeutic approaches. Conclusions Theoretically, sumud challenges individualistic psychiatric frameworks by offering a culturally embedded, collective model of resilience. Clinically, it urges clinicians to engage with patients’ narratives, relational worlds, and cultural practices, while remaining attentive to the costs of endurance. Prospectively, in the context of ongoing conflicts and humanitarian crises affecting parts of the Middle East and Gulf region, sumud warrants renewed scholarly and clinical attention for the development of culturally responsive, resilience-informed psychotherapies. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ , identifier CRD420261279052.

زمینه: تاب‌آوری به‌طور فزاینده‌ای به‌عنوان فرایندی پویا و بوم‌شناختی درک می‌شود؛ با این حال، مدل‌های غالب روان‌پزشکی همچنان بر ویژگی‌های فردی تأکید دارند و بدین‌ترتیب اشکال جمعی و فرهنگیِ تاب‌آوری را نادیده می‌گیرند. صمود (عربی: صمود)، که به‌طور کلی به معنای استواری، پایداری و بردباری است، هویت، کرامت و زندگی روزمره را در شرایط دشواری مزمن در سراسر جهان عرب حفظ می‌کند و به‌عنوان رویکردی رابطه‌ای و اخلاقی عمل می‌کند. این مرور، صمود را به‌عنوان چارچوبی برای تاب‌آوری در روان‌پزشکی و روان‌درمانی فراملی بررسی می‌کند. اهداف: تلفیق مفاهیم صمود در ارتباط با تاب‌آوری، مقابله و سازگاری و ارزیابی پیامدها برای رویکردهای درمانی مبتنی بر روایت، خانواده‌محور، گروهی، جامعه‌محور و مبتنی بر هنر. روش‌ها: مرور روایی نظام‌مند با راهنمای PRISMA 2020 انجام شد. چهار پایگاه داده الکترونیکی (PubMed، Scopus، Web of Science و Embase) تا تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. مطالعات انگلیسی‌زبان در صورتی واجد شرایط بودند که صمود را به‌عنوان سازه‌ای فرهنگی، روان‌شناختی یا جمعی با ارتباط با تاب‌آوری، مقابله یا روان‌درمانی به‌طور صریح بررسی کرده باشند. انواع انتشارات واجد شرایط شامل مطالعات تجربی کیفی، کمی و روش‌های ترکیبی؛ مقالات نظری و مفهومی؛ قوم‌نگاری‌ها؛ تحلیل‌های روایی؛ و مرورها بودند. داده‌ها با استفاده از ماتریس استخراج از پیش تعیین‌شده، به‌صورت موضوعی تلفیق شدند. این مرور در PROSPERO (CRD420261279052) ثبت شد. نتایج: سی‌ونه مطالعه معیارهای ورود را داشتند. به‌صورت توصیفی، صمود به‌عنوان شکلی چندسطحی و جمعی از تاب‌آوری که از طریق نظام‌های خانوادگی، روایت‌های میان‌نسلی، رویه‌های فرهنگی و ساختارهای نهادی تحقق می‌یابد، ظاهر شد. به‌طور اساسی، صمود از معنا‌بخشی، تنظیم هیجانی و تداوم هویت حمایت می‌کرد. به‌طور انتقادی، تنش‌های اخلاقی و بارهای تجمعی، به‌ویژه برای زنان، مراقبان و حرفه‌ای‌ها، مستند شده است. با وجود ترجیح کلی در مطالعات سلامت روان برای مدل‌های اجتماعی-بوم‌شناختی و رویکردهای درمانی روایی، خانواده‌محور، گروهی و مبتنی بر هنر، مداخلات روان‌درمانی مبتنی بر صمود که به‌طور دقیق ارزیابی شده باشند، همچنان کمیاب‌اند. نتیجه‌گیری: از نظر نظری، صمود با ارائه مدلی جمعی و فرهنگی از تاب‌آوری، چارچوب‌های فردگرایانه روان‌پزشکی را به چالش می‌کشد. از نظر بالینی، صمود درمانگران را به درگیر شدن با روایت‌ها، جهان‌های رابطه‌ای و رویه‌های فرهنگی بیماران فرا می‌خواند، در حالی که باید به هزینه‌های تاب‌آوری نیز توجه داشت. از منظر آینده، در زمینه تداوم منازعات و بحران‌های انسانی در بخش‌هایی از خاورمیانه و منطقه خلیج فارس، صمود شایسته توجه مجدد علمی و بالینی برای توسعه روان‌درمانی‌های مبتنی بر تاب‌آوری و پاسخگو به فرهنگ است. ثبت مرور نظام‌مند: https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ ، شناسه CRD420261279052.

Tourism research has largely treated well-being as a motivation or outcome, neglecting how it unfolds in-situ and relying on self-report data. Through a mixed-methods rhythmanalysis, this study examines how well-being emerges and evolves in digital-free tourism. Following 23 participants through three-night digital-free cabin stays, we integrate electrodermal activity, interviews, and diaries to capture embodied experiences of disconnection. Participants experienced rhythmic re-attunement from linear, digital temporalities towards cyclical, embodied rhythms aligned with nature and interpersonal connection. Physiological data showed varied responses to disconnection and fewer detected skin conductance responses post-trip, supporting qualitative accounts of calm and rhythmic re-attunement. Through attunement, plenitude, stillness, and reflexivity, we reconceptualise well-being as a dynamic rhythmic process shaped through embodied experiences, environmental cues, and relational synchrony.

پژوهش‌های گردشگری عمدتاً بهزیستی را به‌عنوان انگیزه یا پیامد در نظر گرفته‌اند و چگونگی شکل‌گیری آن را در موقعیت نادیده گرفته و به داده‌های خودگزارشی اتکا کرده‌اند. این مطالعه با استفاده از ریتم‌تحلیل آمیخته‌روش، بررسی می‌کند که بهزیستی چگونه در گردشگری بدون فناوری دیجیتال پدیدار و تحول می‌یابد. با پیگیری ۲۳ مشارکت‌کننده طی اقامت سه‌شبانه در کلبه‌های بدون فناوری دیجیتال، فعالیت الکترودرمال، مصاحبه‌ها و یادداشت‌های روزانه برای ثبت تجربه‌های بدنی قطع ارتباط به‌کار گرفته شد. مشارکت‌کنندگان تجربه‌ی بازتنظیم ریتمی از زمان‌مندی خطی و دیجیتال به سوی ریتم‌های چرخه‌ای و بدنی همسو با طبیعت و ارتباطات بین‌فردی را گزارش کردند. داده‌های فیزیولوژیک واکنش‌های متنوع به قطع ارتباط و کاهش پاسخ‌های هدایت پوست پس از سفر را نشان داد که با گزارش‌های کیفی آرامش و بازتنظیم ریتمی همخوانی داشت. از طریق تنظیم، وفور، سکون و بازاندیشی، بهزیستی به‌عنوان فرایندی پویا و ریتمیک که از طریق تجربه‌های بدنی، نشانه‌های محیطی و همزمانی ارتباطی شکل می‌گیرد، بازمفهوم‌سازی می‌شود.

Mental health and psychosocial wellbeing among migrant workers and their families are important public health concerns in Nepal. The PARBARDHAN project used a community-based approach to strengthen mental health and psychosocial support, community participation, and local service capacity in migration-affected communities. This study describes psychosocial wellbeing at endline evaluation and compares findings descriptively with baseline and midline . A cross-sectional, mixed-methods endline evaluation was conducted in Salyan and Kailali districts of Nepal. The quantitative component included 245 project beneficiaries aged 16–80 yearsincluding20 (8.2%) migrant/returnee workers and 225 (91.8%) family/community respondents; 216 (88.2%) reported having a family member currently abroad. Psychological distress was assessed using the General Health Questionnaire (GHQ-12), and anxiety and depression the Hopkins Symptom Checklist (HSCL-25). Life satisfaction and subjective happiness were assessed. Qualitative interviews and focus group discussions provided contextual information on project implementation and perceived effects. Quantitative data were analysed using descriptive statistics while qualitative data were analysed using framework analysis. Data were collected from3-26 February, 2026. At endline, 34.7% screened positive for psychological distress, while 8.2% screened positive for anxiety and 5.3% for depression (5.3%). Compared with baseline and midline assessment rounds, anxiety and depression screening positivity was lower at endline, whereas probable psychological distress was higher. Qualitative findings indicated increased mental health awareness, greater willingness to seek support, perceived reductions in stigma, and support through self-help groups, peer groups counselling, and community activities. However, substantial dissatisfaction with life was also reported. Because the evaluation rounds used independent cross-sectional samples, the observed differences cannot be interpreted as within-person changes or attributed causally to the PARBARDHAN intervention. The findings indicate the perceived value of community-based mental health and psychosocial support while highlighting continuing economic insecurity, family separation, and other structural factors affecting psychosocial wellbeing.

سلامت روان و رفاه روانی‌اجتماعی در میان کارگران مهاجر و خانواده‌های آنان از دغدغه‌های مهم بهداشت عمومی در نپال است. پروژه PARBARDHAN با رویکرد مبتنی بر جامعه به تقویت حمایت‌های سلامت روان و روانی‌اجتماعی، مشارکت اجتماعی و ظرفیت خدمات محلی در جوامع متاثر از مهاجرت پرداخت. این مطالعه رفاه روانی‌اجتماعی را در ارزیابی نهایی توصیف کرده و یافته‌ها را به صورت توصیفی با خط پایه و میان‌دوره مقایسه می‌کند. ارزیابی نهایی مقطعی با روش‌های ترکیبی در مناطق Salyan و Kailali نپال انجام شد. بخش کمی شامل ۲۴۵ نفر از بهره‌مندان پروژه در بازه سنی ۱۶ تا ۸۰ سال بود که از این میان ۲۰ نفر (۸.۲٪) کارگر مهاجر/بازگشته و ۲۲۵ نفر (۹۱.۸٪) از اعضای خانواده/جامعه بودند؛ ۲۱۶ نفر (۸۸.۲٪) گزارش دادند که یکی از اعضای خانواده‌شان در حال حاضر در خارج از کشور است. پریشانی روان‌شناختی با استفاده از پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-12) و اضطراب و افسردگی با فهرست نشانه‌های هاپکینز (HSCL-25) ارزیابی شد. رضایت از زندگی و شادی ذهنی نیز مورد سنجش قرار گرفت. مصاحبه‌های کیفی و بحث‌های گروهی متمرکز اطلاعات زمینه‌ای درباره اجرای پروژه و اثرات ادراک‌شده را فراهم کردند. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و داده‌های کیفی با تحلیل چارچوبی تحلیل شدند. داده‌ها از ۳ تا ۲۶ فوریه ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. در ارزیابی نهایی، ۳۴.۷٪ از نظر پریشانی روان‌شناختی مثبت غربال شدند، در حالی که ۸.۲٪ از نظر اضطراب و ۵.۳٪ از نظر افسردگی (۵.۳٪) مثبت بودند. در مقایسه با ارزیابی‌های خط پایه و میان‌دوره، میزان مثبت بودن غربالگری اضطراب و افسردگی در ارزیابی نهایی کمتر بود، در حالی که احتمال پریشانی روان‌شناختی بیشتر بود. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده افزایش آگاهی سلامت روان، تمایل بیشتر به جستجوی حمایت، کاهش ادراک‌شده انگ و حمایت از طریق گروه‌های خودیاری، مشاوره گروه‌های همسالان و فعالیت‌های اجتماعی بود. با این حال، نارضایتی قابل توجهی از زندگی نیز گزارش شد. از آنجا که نمونه‌های ارزیابی در هر مرحله مقطعی و مستقل بودند، تفاوت‌های مشاهده‌شده را نمی‌توان به عنوان تغییرات درون‌فردی یا به طور علّی به مداخله PARBARDHAN نسبت داد. یافته‌ها ارزش ادراک‌شده حمایت سلامت روان و روانی‌اجتماعی مبتنی بر جامعه را نشان می‌دهد و در عین حال بر تداوم ناامنی اقتصادی، جدایی خانوادگی و سایر عوامل ساختاری موثر بر رفاه روانی‌اجتماعی تاکید می‌کند.

Introduction Faculty development (FD) is an established feature of Higher Education, yet its impact on what teachers actually do in their teaching has been studied less often than outcomes such as satisfaction, learning and attitudes. This behavioural level is the third of the four outcome levels in the adaptation of Kirkpatrick's model developed for FD in Higher Education. No prior review has mapped it across disciplinary fields outside health professions education, and the present scoping review addresses that gap. Methods Following the PRISMA Extension for Scoping Reviews, we included empirical and theoretical sources published in English between 2005 and 2025 that reported a change in the teaching practices of university teachers following structured FD, in any discipline other than health professions education. Scopus and Web of Science were searched, with the last search on 25 April 2026. Three reviewers charted the data independently, coding the evaluation framework, the assessment method and type of evidence, and the indicator and direction of effect. Empirical studies were appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT). Results The search yielded 491 deduplicated records, of which 69 met the inclusion criteria. The evidence is recent and concentrated in the United States and in science, technology, engineering and mathematics (STEM) fields. Fifty-three of the 69 sources name no evaluation model. Of the 64 empirical studies appraised, 29 used non-randomised or descriptive quantitative designs and only one used random assignment. Qualitative studies largely met their criteria, whereas quantitative and mixed methods studies recurrently showed incomplete outcome data, unaccounted confounding, undocumented intervention fidelity and unexamined divergence between strands. Of 217 behavioural effects, 150 rest on teacher self-report and 66 on evidence external to the teacher, with one effect not classifiable. The direction of effect depended on how the change was established. Positive effects accounted for 65% of the self-reported behavioural effects but for 42% of the externally documented ones, and for 65% of those measured without a baseline against 49% of those measured with one. Discussion The literature makes its central claim, that development changes what teachers do, largely on the teachers' own testimony. Where that claim is tested against external evidence, it holds less often. Systematic Review Registration https://doi.org/10.17605/OSF.IO/SAERU .

مقدمه: توسعه اعضای هیئت علمی (FD) یکی از ویژگی‌های تثبیت‌شده آموزش عالی است، اما تأثیر آن بر آنچه که مدرسان عملاً در تدریس خود انجام می‌دهند، کمتر از پیامدهایی مانند رضایت، یادگیری و نگرش‌ها مورد مطالعه قرار گرفته است. این سطح رفتاری، سومین سطح از چهار سطح پیامدها در اقتباس مدل Kirkpatrick است که برای FD در آموزش عالی توسعه یافته است. تاکنون هیچ مرور پیشینی این سطح را در حوزه‌های علمی خارج از آموزش حرفه‌های سلامت ترسیم نکرده است و مرور محدوده‌ای حاضر به این خلأ می‌پردازد. روش‌ها: با پیروی از PRISMA Extension for Scoping Reviews، منابع تجربی و نظری منتشرشده به زبان انگلیسی بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۵ که گزارشی از تغییر در شیوه‌های تدریس مدرسان دانشگاهی پس از FD ساختاریافته در هر رشته‌ای به جز آموزش حرفه‌های سلامت ارائه داده بودند، وارد شدند. پایگاه‌های Scopus و Web of Science جست‌وجو شدند و آخرین جست‌وجو در ۲۵ آوریل ۲۰۲۶ انجام شد. سه ارزیاب به طور مستقل داده‌ها را استخراج کردند و چارچوب ارزیابی، روش سنجش و نوع شواهد، و شاخص و جهت اثر را کدگذاری نمودند. مطالعات تجربی با ابزار Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT) ارزیابی شدند. نتایج: جست‌وجو منجر به ۴۹۱ رکورد بدون تکرار شد که از این میان ۶۹ مورد معیارهای ورود را داشتند. شواهد به‌دست‌آمده جدید و عمدتاً متمرکز بر ایالات متحده و حوزه‌های علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) است. پنجاه‌وسه منبع از ۶۹ منبع هیچ مدل ارزیابی را ذکر نکرده‌اند. از میان ۶۴ مطالعه تجربی ارزیابی‌شده، ۲۹ مطالعه از طرح‌های کمی توصیفی یا غیرتصادفی استفاده کرده‌اند و تنها یک مطالعه تخصیص تصادفی داشته است. مطالعات کیفی عمدتاً معیارهای خود را برآورده کرده‌اند، در حالی که مطالعات کمی و روش‌های ترکیبی به طور مکرر داده‌های پیامدی ناقص، عوامل مخدوش‌کننده کنترل‌نشده، وفاداری مداخله مستندسازی‌نشده و عدم بررسی واگرایی بین رشته‌ها را نشان داده‌اند. از میان ۲۱۷ اثر رفتاری، ۱۵۰ مورد مبتنی بر خودگزارشی مدرس و ۶۶ مورد مبتنی بر شواهد بیرونی نسبت به مدرس بوده است و یک اثر قابل طبقه‌بندی نبوده است. جهت اثر به نحوه تعیین تغییر بستگی داشته است. آثار مثبت ۶۵٪ از آثار رفتاری خودگزارشی و ۴۲٪ از آثار مستندسازی‌شده بیرونی را تشکیل می‌دهند و ۶۵٪ از آثاری که بدون خط پایه سنجیده شده‌اند در مقابل ۴۹٪ از آثاری که با خط پایه سنجیده شده‌اند، مثبت بوده‌اند. بحث: ادبیات پژوهش ادعای مرکزی خود مبنی بر اینکه توسعه، رفتار مدرسان را تغییر می‌دهد، عمدتاً بر اساس اظهارات خود مدرسان مطرح می‌کند. در مواردی که این ادعا با شواهد بیرونی آزمون می‌شود، کمتر تأیید می‌گردد. ثبت مرور نظام‌مند: https://doi.org/10.17605/OSF.IO/SAERU .

Background: Refugee students newly enrolled in U.S. schools encounter academic, socialization, and mental health challenges because of trauma, language barriers, and cultural differences. Many have had limited or interrupted access to formal education in their home country. This study aimed to gain the perspectives of refugee students on their lived experiences and explore the impact of an occupational therapy intervention guided by the Kawa model on the well-being of this student population. Methods: The researchers employed a convergent mixed-methods design. Refugee students (n = 8) created Kawa models, which provided rich, qualitative data. Participants completed pre and posttest surveys. Quantitative data gathered from surveys were used to measure students' understanding of their supports and barriers. Results: All participants demonstrated a 49% positive change in their perceived knowledge of their strengths, challenges, and supports. Qualitative analysis of participants’ Kawa creations revealed multiple collective themes throughout the migration stages of refugee students. Conclusion: This study's findings support existing evidence that culturally sensitive, person-centered interventions, such as one guided by the Kawa model, result in positive outcomes for refugee students. As school districts examine equitable practices for refugee children, occupational therapy support guided by the Kawa model may be a valuable contribution.

زمینه: دانش‌آموزان پناهنده‌ای که به‌تازگی در مدارس ایالات متحده ثبت‌نام کرده‌اند، به دلیل تجربه تروما، موانع زبانی و تفاوت‌های فرهنگی با چالش‌های تحصیلی، اجتماعی و سلامت روان مواجه می‌شوند. بسیاری از این دانش‌آموزان در کشور مبدأ خود دسترسی محدود یا منقطع به آموزش رسمی داشته‌اند. هدف این مطالعه، کسب دیدگاه‌های دانش‌آموزان پناهنده درباره تجارب زیسته آنان و بررسی تأثیر مداخله کاردرمانی مبتنی بر مدل کاوا بر بهزیستی این گروه از دانش‌آموزان بود. روش‌ها: پژوهشگران از طرح آمیخته همگرا استفاده کردند. دانش‌آموزان پناهنده (n = 8) مدل‌های کاوا را ایجاد کردند که داده‌های کیفی غنی فراهم نمود. شرکت‌کنندگان پرسشنامه‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون را تکمیل کردند. داده‌های کمی گردآوری‌شده از پرسشنامه‌ها برای سنجش درک دانش‌آموزان از حمایت‌ها و موانع‌شان به کار رفت. یافته‌ها: همه شرکت‌کنندگان ۴۹٪ تغییر مثبت در دانش ادراک‌شده خود نسبت به نقاط قوت، چالش‌ها و حمایت‌هایشان نشان دادند. تحلیل کیفی مدل‌های کاوای شرکت‌کنندگان، مضامین جمعی متعددی را در مراحل مختلف مهاجرت دانش‌آموزان پناهنده آشکار ساخت. نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه شواهد موجود را تأیید می‌کند که مداخلات حساس به فرهنگ و فردمحور، مانند مداخله مبتنی بر مدل کاوا، منجر به پیامدهای مثبت برای دانش‌آموزان پناهنده می‌شود. با توجه به بررسی شیوه‌های عادلانه برای کودکان پناهنده در مناطق آموزشی، حمایت کاردرمانی مبتنی بر مدل کاوا می‌تواند سهم ارزشمندی باشد.

Deaf students face various challenges in the learning process in higher education, particularly in terms of communication and access to information. These challenges are not only caused by hearing limitations, but also by the low level of awareness among the academic community regarding the needs of deaf students. This study aims to identify the level of awareness of non-deaf students and teaching staff toward the needs of deaf students within the campus environment. This research employs a qualitative approach to examine the awareness of the academic community regarding the needs of deaf students. Data were collected using a mixed-methods approach, through the distribution of questionnaires and structured interviews. The results indicate that most respondents have demonstrated an initial level of concern for the needs of deaf students; however, they still exhibit limited basic knowledge and minimal direct interaction experience. These findings highlight the need for further efforts in the form of educational initiatives and more inclusive communication strategies to create a learning environment that is accessible, supportive, and inclusive for deaf students.

دانشجویان ناشنوا در فرایند یادگیری در آموزش عالی با چالش‌های متعددی به‌ویژه در زمینه ارتباطات و دسترسی به اطلاعات مواجه هستند. این چالش‌ها نه تنها ناشی از محدودیت‌های شنوایی است، بلکه به دلیل سطح پایین آگاهی اعضای جامعه دانشگاهی نسبت به نیازهای دانشجویان ناشنوا نیز می‌باشد. هدف این پژوهش شناسایی سطح آگاهی دانشجویان و اعضای هیئت علمی غیرناشنوا نسبت به نیازهای دانشجویان ناشنوا در محیط دانشگاه است. این پژوهش با رویکرد کیفی به بررسی میزان آگاهی جامعه دانشگاهی نسبت به نیازهای دانشجویان ناشنوا می‌پردازد. داده‌ها با استفاده از رویکرد ترکیبی از طریق توزیع پرسشنامه و انجام مصاحبه‌های ساختاریافته گردآوری شده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که اکثر پاسخ‌دهندگان سطح اولیه‌ای از دغدغه نسبت به نیازهای دانشجویان ناشنوا را نشان داده‌اند؛ با این حال، دانش پایه‌ای آن‌ها همچنان محدود بوده و تجربه تعامل مستقیم آن‌ها بسیار اندک است. این یافته‌ها بر ضرورت تلاش‌های بیشتر در قالب ابتکارات آموزشی و راهبردهای ارتباطی فراگیرتر برای ایجاد محیط یادگیری قابل دسترس، حمایت‌کننده و فراگیر برای دانشجویان ناشنوا تأکید می‌کند.

Abstract In postcolonial Anglophone Cameroon, language is not merely a medium of communication; it acts as a pathway to socio-economic survival. The North West Region is heavily impacted by both patriarchal customary laws and the protracted socio-political crisis. This crisis has led to an increase in the number of widows. This sociolinguistic study examines the relationship between functional English Literacy and the socio-economic empowerment of widows in Bamenda, Cameroon. Utilising a comparative mixed methods research design, the study uses questionnaires and semi-structured interviews to contrast two distinct cohorts: Literate and non-literate widows. This work is grounded in Naila Kabeer’s empowerment framework and Paulo Freire’s critical literacy. A total of two hundred (200) widows were administered the questionnaires. Forty (40) widows were involved in the interview. The findings reveal a stark divergence between the two cohorts. While the non-literate widows face systemic property dispossession, financial exploitation and micro-finance exclusion due to language barriers, literate widows successfully leverage their skills to scale up their businesses, defend inheritance rights, navigate healthcare systems and secure their children’s education. The paper concludes by recommending development and humanitarian interventions in patriarchal, conflict-affected zones to transition from blind financial relief toward integrated rights-based, health-based and economic-based literacy frameworks. Keywords Functional English LiteracySocio-economic ImportanceWidowsComparative AnalysisBamenda

در کامرون آنگلوساکسون پس از استعمار، زبان صرفاً وسیله‌ای برای ارتباط نیست؛ بلکه به‌عنوان مسیری برای بقا اجتماعی‌ـ‌اقتصادی عمل می‌کند. منطقه شمال غربی به‌شدت تحت تأثیر قوانین عرفی مردسالارانه و بحران اجتماعی‌ـ‌سیاسی طولانی‌مدت قرار دارد. این بحران منجر به افزایش تعداد بیوه‌ها شده‌است. این مطالعه جامعه‌شناسی زبان به بررسی رابطه بین سواد عملکردی زبان انگلیسی و توانمندسازی اجتماعی‌ـ‌اقتصادی بیوه‌ها در بامندا، کامرون می‌پردازد. با بهره‌گیری از طرح پژوهشی ترکیبی مقایسه‌ای، پژوهش حاضر از پرسشنامه و مصاحبه نیمه‌ساختاریافته برای مقایسه دو گروه متمایز ــ بیوه‌های باسواد و بی‌سواد ــ استفاده می‌کند. این پژوهش بر مبنای چارچوب توانمندسازی Naila Kabeer و سواد انتقادی Paulo Freire استوار است. در مجموع، تعداد دویست (200) بیوه پرسشنامه‌ها را تکمیل کردند و چهل (40) بیوه در مصاحبه شرکت داشتند. یافته‌ها تفاوت چشمگیری میان دو گروه نشان می‌دهد. در حالی که بیوه‌های بی‌سواد به دلیل موانع زبانی با سلب سیستماتیک اموال، سوءاستفاده مالی و محرومیت از خدمات مالی خرد مواجه‌اند، بیوه‌های باسواد با بهره‌گیری موفق از مهارت‌های خود کسب‌وکارشان را توسعه می‌دهند، از حقوق ارث دفاع می‌کنند، در نظام سلامت مسیر خود را می‌یابند و آموزش فرزندانشان را تضمین می‌کنند. مقاله با توصیه به مداخلات توسعه‌ای و بشردوستانه در مناطق مردسالار و متأثر از بحران، برای گذار از کمک‌های مالی کور به سوی چارچوب‌های سواد مبتنی بر حقوق، سلامت و اقتصاد، پایان می‌یابد.

Engineering dynamics courses demand simultaneous development of mathematical modelling, computational implementation, and communication competencies, yet conventional instruction rarely provides authentic contexts for their integration. The primary objective of this study was to design, implement, and empirically evaluate a Simulation-Focused Problem-Based Learning (SF-PBL) framework that integrates first-principles Newtonian and Lagrangian mechanics with Python-based numerical simulation within an Outcome-Based Education (OBE)-aligned curriculum. The framework was embedded within a 15-week undergraduate Dynamic System Modeling (DSM) course ( N = 53, B.Tech Mechatronics Engineering, Semester IV, January–April 2026) at a single NBA-accredited institution in India. It operationalises a four-phase computational pipeline—System Identification, Mathematical Modelling, Computational Simulation, Validation & Communication—scaffolded through an Explain-Try-Challenge (E-T-C) model and assessed via a six-judge external expert panel. A pre–post mixed-methods design measured self-efficacy (10-item Likert scale), conceptual knowledge (5-item MCQ), PBL satisfaction, AI tool usage, and qualitative breakthrough reflections. Self-efficacy improved significantly (pre: M = 2.92, SD = 0.21; post: M = 3.80, SD = 0.40; t (52) = 13.91, p < .001 , Cohen’s d = 2.72, pooled SD). Knowledge gains were large ( t (52) = 11.32, p < .001 , d = 1.20; Hake’s g = 0.50, medium interactive-engagement band). All ten self-efficacy items improved significantly ( p < .001 ). PBL satisfaction was high ( M = 3.74 , SD = 0.30). Eighty-five percent of students used AI tools, primarily for computational coding, while mathematical derivation remained predominantly human-led. Qualitative themes identified simulation validation, PID tuning, and linking derivation to computation as commonly reported breakthrough moments. Exhibition rubric scores from 17 student projects evaluated by the six-judge panel ( M = 82.62 / 100 , SD = 9.98 ) confirmed strong authentic performance. The SF-PBL framework offers a replicable, empirically-evaluated model for computationally-integrated dynamics pedagogy in OBE-aligned STEM programmes.

دروس دینامیک مهندسی نیازمند توسعه همزمان مدل‌سازی ریاضی، پیاده‌سازی محاسباتی و شایستگی‌های ارتباطی هستند، اما آموزش‌های متداول به ندرت زمینه‌های اصیل برای ادغام این مهارت‌ها فراهم می‌کنند. هدف اصلی این پژوهش، طراحی، اجرا و ارزیابی تجربی چارچوب یادگیری مبتنی بر مسئله با تمرکز بر شبیه‌سازی (SF-PBL) بود که مکانیک نیوتنی و لاگرانژی مبتنی بر اصول اولیه را با شبیه‌سازی عددی مبتنی بر Python در قالب یک برنامه درسی همسو با آموزش مبتنی بر خروجی (OBE) ادغام می‌کند. این چارچوب در یک دوره کارشناسی مدل‌سازی سیستم‌های دینامیکی (DSM) به مدت ۱۵ هفته (N = 53، مهندسی مکاترونیک، ترم چهارم، ژانویه تا آوریل ۲۰۲۶) در یک مؤسسه دارای اعتبار NBA در هند اجرا شد. این چارچوب یک خط لوله محاسباتی چهار مرحله‌ای—شناسایی سیستم، مدل‌سازی ریاضی، شبیه‌سازی محاسباتی، اعتبارسنجی و ارتباط—را عملیاتی می‌کند که از طریق مدل توضیح-آزمایش-چالش (E-T-C) ساختاربندی شده و توسط هیئت داوران متشکل از شش متخصص خارجی ارزیابی گردید. طرح پژوهش آمیخته پیش‌آزمون-پس‌آزمون، خودکارآمدی (مقیاس لیکرت ۱۰ ماده‌ای)، دانش مفهومی (۵ سؤال چندگزینه‌ای)، رضایت از PBL، میزان استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی و بازتاب‌های کیفی از لحظات جهشی را اندازه‌گیری کرد. خودکارآمدی به طور معناداری افزایش یافت (پیش‌آزمون: M = 2.92، SD = 0.21؛ پس‌آزمون: M = 3.80، SD = 0.40؛ t (52) = 13.91، p < .001، d کوهن = 2.72، SD تجمیعی). افزایش دانش نیز قابل توجه بود (t (52) = 11.32، p < .001، d = 1.20؛ g هاک = 0.50، باند تعامل متوسط). هر ده ماده خودکارآمدی به طور معناداری بهبود یافتند (p < .001). رضایت از PBL بالا بود (M = 3.74، SD = 0.30). هشتاد و پنج درصد دانشجویان از ابزارهای هوش مصنوعی عمدتاً برای کدنویسی محاسباتی استفاده کردند، در حالی که استنتاج ریاضی عمدتاً توسط انسان انجام شد. مضامین کیفی، اعتبارسنجی شبیه‌سازی، تنظیم PID و پیوند استنتاج به محاسبه را به عنوان لحظات جهشی رایج شناسایی کردند. نمرات روبریک ارائه پروژه‌های ۱۷ دانشجو که توسط هیئت شش نفره ارزیابی شد (M = 82.62 از ۱۰۰، SD = 9.98) عملکرد اصیل قوی را تأیید کرد. چارچوب SF-PBL یک الگوی قابل تکرار و ارزیابی‌شده تجربی برای آموزش دینامیک با ادغام محاسباتی در برنامه‌های STEM همسو با OBE ارائه می‌دهد.

This study examined the extent of inclusive education implementation, its acceptability, the significant differences among their components, the relationship between implementation and acceptability, and the factors influencing their effectiveness and sustainability in selected public elementary schools in Naga City. It also aimed to propose a sustainability program based on the findings. The study employed a convergent-parallel mixed-methods design. The quantitative phase used a descriptive-evaluative-correlational approach involving 176 regular and Special Education (SPED) teachers from five public elementary schools. Data were collected through self-constructed questionnaires and analyzed using weighted mean, standard deviation, analysis of variance, and Pearson Product-Moment Correlation. The qualitative phase involved 15 purposively selected teachers interviewed through semi-structured interviews, with data analyzed thematically. Both sets of findings were integrated during interpretation. Results revealed that inclusive education implementation was High (grand mean = 3.08), as was acceptability (grand mean = 3.10). Policy Awareness and Compliance received the highest implementation rating, while Parent and Community Engagement received the lowest. For acceptability, Attitudes and Beliefs ranked highest, while Skills and Competencies ranked lowest. No significant differences were found among implementation components (F = 0.744, p = 0.562) or acceptability aspects (F = 1.651, p = 0.159). The relationship between implementation and acceptability was weak and not significant (r = 0.093, p = 0.222). Qualitative findings identified challenges involving limited specialized training, inadequate resources, teacher readiness, workload, leadership support, collaboration, and parent and community engagement. Based on these findings, the Inclusive Education Capacity and Support Program (IE-CASP) was proposed to strengthen teacher competencies, improve instructional resources, enhance leadership and collaboration, address workload concerns, and promote sustainable inclusive education practices in public elementary schools.

این پژوهش به بررسی میزان اجرای آموزش فراگیر، مقبولیت آن، تفاوت‌های معنادار میان مؤلفه‌های آن‌ها، رابطه بین اجرا و مقبولیت، و عوامل مؤثر بر اثربخشی و پایداری آن‌ها در برخی مدارس ابتدایی دولتی شهر Naga پرداخت. همچنین هدف پژوهش، ارائه برنامه‌ای برای پایداری بر اساس یافته‌ها بود. این مطالعه از طرح آمیخته همگرا-موازی بهره برد. در مرحله کمی، رویکرد توصیفی-ارزشیابی-همبستگی به کار گرفته شد که ۱۷۶ معلم عادی و آموزش ویژه (SPED) از پنج مدرسه ابتدایی دولتی را دربر می‌گرفت. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های محقق‌ساخته گردآوری و با استفاده از میانگین وزنی، انحراف معیار، تحلیل واریانس و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. در مرحله کیفی، ۱۵ معلم به صورت هدفمند انتخاب و از طریق مصاحبه نیمه‌ساختاریافته مورد بررسی قرار گرفتند و داده‌ها به شیوه تماتیک تحلیل شدند. هر دو مجموعه یافته‌ها در مرحله تفسیر با هم ادغام شدند. نتایج نشان داد که میزان اجرای آموزش فراگیر در سطح بالا (میانگین کل = ۳.۰۸) و مقبولیت نیز بالا (میانگین کل = ۳.۱۰) بود. آگاهی و تبعیت از سیاست‌ها بالاترین امتیاز اجرا را کسب کرد، در حالی که مشارکت والدین و جامعه پایین‌ترین امتیاز را داشت. در مقبولیت، نگرش‌ها و باورها بالاترین رتبه و مهارت‌ها و شایستگی‌ها پایین‌ترین رتبه را داشتند. تفاوت معناداری میان مؤلفه‌های اجرا (F = 0.744, p = 0.562) یا جنبه‌های مقبولیت (F = 1.651, p = 0.159) مشاهده نشد. رابطه بین اجرا و مقبولیت ضعیف و غیرمعنادار بود (r = 0.093, p = 0.222). یافته‌های کیفی چالش‌هایی از جمله محدودیت آموزش تخصصی، منابع ناکافی، آمادگی معلمان، حجم کار، حمایت رهبری، همکاری و مشارکت والدین و جامعه را شناسایی کرد. بر اساس این یافته‌ها، برنامه توانمندسازی و حمایت آموزش فراگیر (IE-CASP) با هدف تقویت شایستگی معلمان، بهبود منابع آموزشی، ارتقای رهبری و همکاری، رفع نگرانی‌های مربوط به حجم کار و ترویج شیوه‌های پایدار آموزش فراگیر در مدارس ابتدایی دولتی پیشنهاد شد.

This article reports on a small-scale mixed methods survey, conducted as part of a larger funded project, examining how secondary English literature teachers approach violence and other potentially disturbing material in Shakespeare’s plays. Forty teachers in England completed an online questionnaire comprising both open and closed questions, generating quantitative and qualitative data. Focusing on content warnings, the study reveals considerable variation in teachers’ views and classroom practices. Some routinely employ warnings, while others worry that they may be counterproductive, increasing anxiety or offering limited preparation for difficult material beyond the classroom. While the wider project also gathered data from young people, the present article draws exclusively on the teacher survey findings. Teachers were more likely to provide warnings for modern texts than for Shakespeare, whose historical distance was often assumed to lessen emotional impact. Across responses, a recurring theme was a perceived lack of training and institutional guidance for managing sensitive content, with teachers relying largely on personal judgement and informal strategies.

این مقاله به گزارش یک پژوهش پیمایشی با روش‌های ترکیبی در مقیاس کوچک می‌پردازد که به عنوان بخشی از یک پروژه بزرگ‌تر و دارای حمایت مالی انجام شده است و بررسی می‌کند که معلمان ادبیات انگلیسی متوسطه چگونه با خشونت و سایر مطالب بالقوه آزاردهنده در نمایشنامه‌های شکسپیر مواجه می‌شوند. چهل معلم در انگلستان یک پرسشنامه آنلاین شامل سؤالات باز و بسته را تکمیل کردند که داده‌های کمی و کیفی تولید نمود. با تمرکز بر هشدارهای محتوایی، این مطالعه نشان‌دهنده تنوع قابل توجهی در دیدگاه‌ها و شیوه‌های کلاسی معلمان است. برخی به طور منظم از هشدارها استفاده می‌کنند، در حالی که برخی دیگر نگران‌اند که این هشدارها ممکن است نتیجه معکوس داشته و باعث افزایش اضطراب یا آمادگی محدود برای مواجهه با مطالب دشوار فراتر از کلاس شوند. اگرچه پروژه گسترده‌تر داده‌هایی از جوانان نیز جمع‌آوری کرده است، مقاله حاضر صرفاً بر یافته‌های نظرسنجی معلمان تمرکز دارد. معلمان بیشتر برای متون مدرن نسبت به آثار شکسپیر هشدار ارائه می‌دهند، چرا که فاصله تاریخی شکسپیر اغلب موجب فرض کاهش تأثیرات عاطفی می‌شود. در میان پاسخ‌ها، موضوع تکرارشونده‌ای که مشاهده می‌شود، کمبود آموزش و راهنمایی نهادی برای مدیریت محتوای حساس است و معلمان عمدتاً به قضاوت شخصی و راهبردهای غیررسمی تکیه می‌کنند.

The aim of this study was to examine the effect of dynamic assessment (DA) on Iraqi EFL learners’ reading self-efficacy (RSE) and engagement, and their perceptions of DA impact on these constructs. The study adopted a quasi-experimental mixed-methods design, based on Vygotsky’s sociocultural theory and Bandura’s self-efficacy theory, with 80 intermediate-level Iraqi EFL learners. Quantitative data were collected applying the Reading Self-Efficacy Scale (RSES) and the Reading Engagement Survey (RES), whereas qualitative data were collected through semi-structured interviews. The results showed that DA had a positive significant impact on RSE, with a large effect size. Also, a significant change in reading engagement over time was found, with a medium effect size. Analysis of interview data further showed that learners perceived DA as supporting RSE through reduced anxiety, greater perceived competence, and increased autonomy. It was also found to promote cognitive, behavioral, and affective dimensions of engagement. The mediation in the Zone of Proximal Development emerged as a recurring feature of these experiences. These results contribute to the existing literature of DA in EFL and suggest that incorporating mediation in EFL instruction may help reduce learners’ anxiety and enhance their flow and engagement in reading tasks and activities.

هدف این پژوهش بررسی اثر ارزشیابی پویا (DA) بر خودکارآمدی خواندن (RSE) و درگیری یادگیرندگان عراقی زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی و همچنین ادراکات آنان از تأثیر DA بر این سازه‌ها بود. این پژوهش با استفاده از طرح شبه‌آزمایشی آمیخته و مبتنی بر نظریه‌ی جامعه‌فرهنگی ویگوتسکی و نظریه‌ی خودکارآمدی بندورا، با مشارکت ۸۰ یادگیرنده‌ی عراقی زبان انگلیسی در سطح متوسط انجام شد. داده‌های کمی با استفاده از مقیاس خودکارآمدی خواندن (RSES) و پرسشنامه‌ی درگیری خواندن (RES) گردآوری شد و داده‌های کیفی از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته جمع‌آوری گردید. نتایج نشان داد که DA تأثیر مثبت معناداری بر RSE داشته است و اندازه‌ی اثر آن بزرگ بود. همچنین، تغییر معناداری در درگیری خواندن در طول زمان مشاهده شد که اندازه‌ی اثر آن متوسط بود. تحلیل داده‌های مصاحبه نشان داد که یادگیرندگان DA را عاملی در حمایت از RSE از طریق کاهش اضطراب، افزایش احساس شایستگی و افزایش خودمختاری ادراک می‌کنند. همچنین مشخص شد که DA ابعاد شناختی، رفتاری و عاطفی درگیری را تقویت می‌کند. میانجی‌گری در منطقه‌ی رشد تقریبی به عنوان ویژگی تکرارشونده‌ی این تجربیات ظاهر شد. این نتایج به ادبیات موجود در زمینه‌ی DA در آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی می‌افزاید و پیشنهاد می‌کند که گنجاندن میانجی‌گری در آموزش زبان انگلیسی می‌تواند به کاهش اضطراب یادگیرندگان و افزایش جریان و درگیری آنان در فعالیت‌ها و وظایف خواندن کمک کند.

The present study reports two independent investigations examining, respectively, the relationship between pornography consumption and paraphilic interests and sexual fantasies (Study 1), and the content of public commentary directed at apparently young female users on TikTok (Study 2). Study 1 examined how the frequency, duration and self-reported arousal associated with pornography consumption relate to paraphilic interests. A sample of 320 participants completed three validated measures: the Consumption of Pornography Scale–General (COPS-G), the Paraphilia Scale and the Sexual Fantasy Experience Scale (SFES). Spearman’s rho correlations found that greater pornography use and higher arousal were associated with overall paraphilic interest and with interests featuring sexually aggressive undertones. Study 2 used thematic analysis to examine 179 comments posted beneath 53 TikTok videos identified as featuring apparent minors, identifying five themes: (1) Deception, (2) Inappropriate Compliments, (3) Insults, (4) Invitations and Requests for Engagement and (5) Sexualized. Comments regularly referenced the young age or student identity of the creator. The two studies together, suggest that themes prominent in mainstream pornography, including sexual aggression and the sexualisation of youth, are echoed both in some individuals’ internalized interests and in unrelated public online discourse, without this establishing that pornography exposure causes either outcome.

پژوهش حاضر شامل دو مطالعه مستقل است که به‌ترتیب به بررسی رابطه بین مصرف پورنوگرافی با علایق پارافیلیک و خیال‌پردازی‌های جنسی (مطالعه اول) و محتوای نظرات عمومی خطاب به کاربران ظاهراً نوجوان زن در تیک‌تاک (مطالعه دوم) می‌پردازد. در مطالعه اول، نحوه ارتباط فراوانی، مدت زمان و برانگیختگی خودگزارش‌شده مرتبط با مصرف پورنوگرافی با علایق پارافیلیک بررسی شد. نمونه‌ای متشکل از ۳۲۰ شرکت‌کننده سه ابزار معتبر را تکمیل کردند: مقیاس مصرف پورنوگرافی–عمومی (COPS-G)، مقیاس پارافیلیا و مقیاس تجربه خیال‌پردازی جنسی (SFES). همبستگی اسپیرمن نشان داد که مصرف بیشتر پورنوگرافی و برانگیختگی بالاتر با علایق کلی پارافیلیک و علایقی با زمینه‌های پرخاشگری جنسی مرتبط است. در مطالعه دوم، تحلیل تماتیک بر روی ۱۷۹ نظر ثبت‌شده زیر ۵۳ ویدیوی تیک‌تاک که به‌عنوان ویدیوهای دارای افراد ظاهراً خردسال شناسایی شدند، انجام شد و پنج تم استخراج گردید: (۱) فریب، (۲) تعریف‌های نامناسب، (۳) توهین‌ها، (۴) دعوت و درخواست برای تعامل و (۵) جنسی‌سازی. در نظرات، به‌طور مکرر به سن پایین یا هویت دانش‌آموزی سازنده اشاره شده بود. مجموع یافته‌های دو مطالعه نشان می‌دهد که تم‌های غالب در پورنوگرافی جریان اصلی، از جمله پرخاشگری جنسی و جنسی‌سازی نوجوانان، هم در علایق درونی برخی افراد و هم در گفتمان عمومی آنلاین بازتاب می‌یابد، بدون آن‌که این امر دلالت بر علیت مصرف پورنوگرافی در بروز این پیامدها داشته باشد.

Background Hybrid learning requires students to sustain attention, regulate emotions, and use technology purposefully across physical and virtual spaces. Digital mindfulness has mainly been studied as a means of reducing psychological distress; its role as a pedagogical strategy for engagement has not been systematically synthesised. We aimed to identify the forms of digital mindfulness reported in relation to student engagement, how interventions are designed and implemented, the mechanisms through which they support engagement, and the direction of reported effects. Methods A systematic review following the PRISMA 2020 statement was conducted across Scopus, Web of Science, and ERIC for records published between January 2021 and July 2026. Eligible studies were English-language research articles in Scopus-indexed journals reporting quantitative or mixed-methods evidence. Screening was performed independently by two reviewers (Cohen’s kappa = 0.81), methodological quality was appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool, and the evidence was analysed through thematic and narrative synthesis. The review followed PRISMA 2020 and was registered retrospectively on the Open Science Framework (https://doi.org/10.17605/OSF.IO/ZNSMK). Results From 412 initial records, 14 articles met the inclusion criteria. Three forms of digital mindfulness were identified: psychological or dispositional capacity (36%), structured digital interventions (36%), and mindful agency in technology use (28%), operationalised through learning management systems, mobile applications, and guided practices supported by monitoring and mentoring. Digital mindfulness supported engagement by strengthening attention regulation, emotional management, motivation, self-efficacy, autonomy, participation, and persistence, with 79% of studies reporting positive effects, 14% limited effects, and 7% no significant relationship. Conclusions The study proposes an integrative conceptual model linking digital mindfulness to the behavioural, cognitive, and emotional dimensions of engagement, with practical implications for hybrid learning design. The evidence is limited by heterogeneous engagement measures and the dominance of online-learning and Asian research contexts.

زمینه: یادگیری ترکیبی مستلزم آن است که دانشجویان بتوانند توجه خود را حفظ کنند، هیجانات خود را تنظیم نمایند و از فناوری به‌صورت هدفمند در فضاهای فیزیکی و مجازی بهره ببرند. ذهن‌آگاهی دیجیتال عمدتاً به‌عنوان ابزاری برای کاهش پریشانی روان‌شناختی مورد مطالعه قرار گرفته است؛ نقش آن به‌عنوان راهبردی آموزشی برای مشارکت دانشجویان به‌طور نظام‌مند جمع‌بندی نشده است. هدف ما شناسایی انواع ذهن‌آگاهی دیجیتال گزارش‌شده در ارتباط با مشارکت دانشجویان، نحوه طراحی و اجرای مداخلات، سازوکارهای حمایت‌کننده از مشارکت و جهت‌گیری اثرات گزارش‌شده بود. روش‌ها: مرور نظام‌مند مطابق با بیانیه PRISMA 2020 در پایگاه‌های Scopus، Web of Science و ERIC برای مدارک منتشرشده بین ژانویه 2021 تا ژوئیه 2026 انجام شد. مطالعات واجد شرایط، مقالات پژوهشی به زبان انگلیسی در مجلات نمایه‌شده در Scopus بودند که شواهد کمی یا آمیخته ارائه داده بودند. غربالگری به‌طور مستقل توسط دو ارزیاب (کاپای کوهن = 0.81) انجام شد، کیفیت روش‌شناختی با ابزار Mixed Methods Appraisal Tool ارزیابی گردید و شواهد از طریق سنتز روایتی و موضوعی تحلیل شد. این مرور مطابق با PRISMA 2020 انجام و به‌صورت بازنگرانه در Open Science Framework ثبت شد (https://doi.org/10.17605/OSF.IO/ZNSMK). یافته‌ها: از میان 412 مدرک اولیه، 14 مقاله معیارهای ورود را داشتند. سه نوع ذهن‌آگاهی دیجیتال شناسایی شد: ظرفیت روان‌شناختی یا صفتی (36٪)، مداخلات دیجیتال ساختاریافته (36٪) و عاملیت ذهن‌آگاهانه در استفاده از فناوری (28٪) که از طریق سامانه‌های مدیریت یادگیری، برنامه‌های تلفن همراه و تمرینات هدایت‌شده با پشتیبانی پایش و مشاوره عملیاتی شدند. ذهن‌آگاهی دیجیتال با تقویت تنظیم توجه، مدیریت هیجان، انگیزش، خودکارآمدی، خودمختاری، مشارکت و پایداری، از مشارکت حمایت کرد؛ به‌طوری که 79٪ مطالعات اثرات مثبت، 14٪ اثرات محدود و 7٪ هیچ رابطه معناداری را گزارش کردند. نتیجه‌گیری: این مطالعه یک مدل مفهومی تلفیقی ارائه می‌دهد که ذهن‌آگاهی دیجیتال را به ابعاد رفتاری، شناختی و هیجانی مشارکت پیوند می‌دهد و پیامدهای عملی برای طراحی یادگیری ترکیبی دارد. شواهد با ناهمگونی ابزارهای سنجش مشارکت و غلبه زمینه‌های پژوهشی آموزش آنلاین و آسیایی محدود می‌شود.

This study examines the status of science identity of physics among middle school students, adopting a mixed-methods approach combining survey data and qualitative interviews, thereby addressing a gap in research on science identity in physics within the transitional context from integrated to discipline-specific curricula in early middle school. Quantitative analyses, including descriptive statistics, cluster analysis, correlation analysis, t-tests, and MANOVA, examined students’ science identity status, patterns, and gender differences. Qualitative interviews were analyzed using reflexive thematic analysis to explore underlying factors. The findings indicate that students’ science identity is moderately positive overall but characterized by an internal imbalance. While interest in science classes emerges as the strongest dimension, science role recognition remains notably weak, revealing an interest–recognition gap. A substantial proportion of students cluster within a neutral identity category, suggesting that the transition from integrated science to subject-based curricula represents a critical and malleable stage in identity development. Gender differences are significant across all dimensions of science identity and become more pronounced at higher grade levels, particularly in learning competence, practical performance, and career interest. Qualitative evidence suggests that these patterns may be associated with increasing academic demands following the transition to discipline-specific curricula, shifts in evaluation approaches, and internalized gender stereotypes. Additionally, limited peer discourse, low perceived proximity to the scientist role, and insufficient exposure to authentic scientific practices further constrain identity formation. Teacher recognition is a critical factor, with female students showing heightened sensitivity to it.

این پژوهش به بررسی وضعیت هویت علمی در فیزیک در میان دانش‌آموزان دوره متوسطه اول می‌پردازد و با اتخاذ رویکردی ترکیبی که داده‌های پیمایشی و مصاحبه‌های کیفی را تلفیق می‌کند، به خلأ پژوهشی در زمینه هویت علمی در فیزیک در بستر گذار از برنامه درسی تلفیقی به برنامه درسی مبتنی بر رشته‌های مجزا در اوایل دوره متوسطه پاسخ می‌دهد. تحلیل‌های کمی، شامل آمار توصیفی، تحلیل خوشه‌ای، تحلیل همبستگی، آزمون t و تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA)، وضعیت، الگوها و تفاوت‌های جنسیتی هویت علمی دانش‌آموزان را بررسی کردند. مصاحبه‌های کیفی با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی برای شناسایی عوامل زمینه‌ای تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که هویت علمی دانش‌آموزان به طور کلی در سطحی نسبتاً مثبت قرار دارد اما با عدم تعادل درونی همراه است. در حالی که علاقه به کلاس‌های علوم قوی‌ترین بُعد هویت است، شناسایی نقش علمی به طور قابل توجهی ضعیف باقی می‌ماند و شکاف علاقه ـ شناسایی را آشکار می‌سازد. بخش قابل توجهی از دانش‌آموزان در دسته هویت خنثی قرار می‌گیرند که نشان می‌دهد گذار از علوم تلفیقی به برنامه درسی مبتنی بر رشته، مرحله‌ای بحرانی و انعطاف‌پذیر در رشد هویت به شمار می‌رود. تفاوت‌های جنسیتی در همه ابعاد هویت علمی معنادار است و در پایه‌های بالاتر، به ویژه در شایستگی یادگیری، عملکرد عملی و علاقه شغلی، برجسته‌تر می‌شود. شواهد کیفی حاکی از آن است که این الگوها ممکن است با افزایش انتظارات تحصیلی پس از گذار به برنامه درسی مبتنی بر رشته، تغییر رویکردهای ارزشیابی و درونی‌سازی کلیشه‌های جنسیتی مرتبط باشد. همچنین، محدودیت در گفت‌وگوی همسالان، ادراک پایین از نزدیکی به نقش دانشمند و مواجهه ناکافی با تجارب اصیل علمی، شکل‌گیری هویت را بیشتر محدود می‌کند. شناسایی معلم به عنوان عاملی کلیدی مطرح است و دانش‌آموزان دختر حساسیت بیشتری نسبت به آن نشان می‌دهند.

Background First responders are categorised as those who are the first to respond to emergency calls and attend the site of an emergency. They include, but are not limited to police, emergency medical technicians, firefighters, and water safety personnel. First responders play a critical role in suicide postvention, supporting those bereaved by suicide and preventing adverse outcomes. However, many responders feel uncertain about how to effectively support those bereaved by suicide and often lack formal postvention training. This study aimed to explore and understand the experiences and training needs of first responders when attending the scene of a suspected suicide. Methods A mixed-method approach was adopted. A national quantitative survey with first responders was conducted. The impact of previous suicide-related training on suicide literacy, attitudes, and postvention knowledge was analysed using multivariate ANOVA, adjusting for sociodemographic factors. Qualitative data were collected through focus groups and analysed using reflexive thematic analysis. Results A total of 1587 first responders completed surveys. Participants demonstrated positive and non-stigmatising attitudes towards suicide prevention and suicidal individuals, though lower scores were achieved for suicide literacy, postvention knowledge, organisation support, and preparedness. Previous suicide-related training was significantly associated with higher literacy, attitudes, and postvention knowledge, although effect-sizes were small. Qualitative findings from 10 focus groups revealed substantial gaps in training and confidence when responding to suspected suicides. Participants also described the considerable emotional toll of attending the scene and emphasised the need for support in the aftermath. Conclusion Attending the scene of a suspected suicide has an impact on first responders. Limited suicide prevention and postvention training creates challenges, particularly in communicating with the bereaved. These findings underscore the need for comprehensive suicide prevention and postvention training and the allocation of adequate support.

زمینه: نیروهای امدادی به عنوان افرادی تعریف می‌شوند که نخستین پاسخ‌دهندگان به تماس‌های اضطراری بوده و در محل حادثه حضور می‌یابند. این افراد شامل، اما محدود به، پلیس، تکنسین‌های فوریت‌های پزشکی، آتش‌نشانان و نیروهای ایمنی آب می‌شوند. نیروهای امدادی نقش حیاتی در پس‌مداخله خودکشی، حمایت از بازماندگان خودکشی و پیشگیری از پیامدهای نامطلوب ایفا می‌کنند. با این حال، بسیاری از امدادگران نسبت به نحوه حمایت مؤثر از بازماندگان خودکشی احساس عدم اطمینان دارند و اغلب فاقد آموزش رسمی پس‌مداخله هستند. هدف این مطالعه بررسی و درک تجربیات و نیازهای آموزشی نیروهای امدادی هنگام حضور در صحنه یک خودکشی مشکوک بود. روش‌ها: رویکرد آمیخته‌روش اتخاذ شد. یک پیمایش ملی کمی با نیروهای امدادی انجام شد. تأثیر آموزش‌های پیشین مرتبط با خودکشی بر سواد خودکشی، نگرش‌ها و دانش پس‌مداخله با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA) و با تعدیل عوامل جمعیت‌شناختی تحلیل شد. داده‌های کیفی از طریق گروه‌های متمرکز جمع‌آوری و با تحلیل تماتیک بازتابی بررسی گردید. نتایج: مجموعاً ۱۵۸۷ نفر از نیروهای امدادی پرسشنامه‌ها را تکمیل کردند. شرکت‌کنندگان نگرش‌های مثبت و غیرانگ‌زننده نسبت به پیشگیری از خودکشی و افراد دارای افکار خودکشی نشان دادند، اگرچه نمرات پایین‌تری در سواد خودکشی، دانش پس‌مداخله، حمایت سازمانی و آمادگی کسب شد. آموزش‌های پیشین مرتبط با خودکشی به طور معناداری با سواد، نگرش‌ها و دانش پس‌مداخله بالاتر مرتبط بود، هرچند اندازه اثرات کوچک بود. یافته‌های کیفی حاصل از ۱۰ گروه متمرکز نشان‌دهنده شکاف‌های قابل توجه در آموزش و اعتماد به نفس هنگام پاسخ به خودکشی‌های مشکوک بود. شرکت‌کنندگان همچنین به بار عاطفی قابل توجه حضور در صحنه اشاره کردند و بر نیاز به حمایت پس از آن تأکید نمودند. نتیجه‌گیری: حضور در صحنه یک خودکشی مشکوک بر نیروهای امدادی تأثیرگذار است. محدودیت آموزش‌های پیشگیری و پس‌مداخله خودکشی چالش‌هایی ایجاد می‌کند، به ویژه در برقراری ارتباط با بازماندگان. این یافته‌ها بر ضرورت آموزش جامع پیشگیری و پس‌مداخله خودکشی و تخصیص حمایت کافی تأکید می‌کند.

Background: Workplace stress, anxiety, burnout and psychological distress are important concerns affecting employee well-being and organisational performance. The increasing use of artificial intelligence (AI) in digital mental health support offers opportunities for accessible and timely assistance, while raising concerns regarding privacy, informed consent, algorithmic bias, clinical safety, accountability and human oversight. This study aims to examine the potential role and responsible integration of AI-based psychiatric counselling for managing employee stress and supporting workplace mental health by 2030. Materials and Methods: A mixed-methods research design will be used, combining quantitative survey data with qualitative interviews. The quantitative component will include approximately 350–450 employees, while the qualitative component will involve approximately 25–35 interviews with HR professionals, organisational leaders, EAP professionals and mental health practitioners. Data will assess perceived stress, anxiety, burnout, psychological safety, trust, confidentiality, privacy concerns, AI counselling acceptance and willingness to use AI-based mental health support. Quantitative data will be analysed using descriptive statistics, reliability testing, correlation, regression, t-tests, ANOVA and appropriate mediation or moderation analyses. Qualitative data will be analysed thematically. Results: The study is expected to identify factors influencing employee acceptance and trust in AI-based psychiatric counselling and to examine the role of privacy, human oversight, psychological safety and organisational support in its responsible adoption. Conclusion: AI-based psychiatric counselling may serve as a supportive component of workplace mental health systems, particularly for early support, psychoeducation, self-help and triage. However, it should complement rather than replace qualified mental health professionals. Responsible implementation will require privacy safeguards, informed consent, clinical oversight, transparency, fairness, accountability and clear referral pathways.

زمینه: استرس محیط کار، اضطراب، فرسودگی شغلی و پریشانی روان‌شناختی از دغدغه‌های مهمی هستند که بهزیستی کارکنان و عملکرد سازمانی را تحت تأثیر قرار می‌دهند. افزایش استفاده از هوش مصنوعی (AI) در حمایت دیجیتال سلامت روان، فرصت‌هایی برای دسترسی و کمک به‌موقع فراهم می‌کند، در حالی که نگرانی‌هایی درباره حریم خصوصی، رضایت آگاهانه، سوگیری الگوریتمی، ایمنی بالینی، مسئولیت‌پذیری و نظارت انسانی ایجاد می‌کند. هدف این مطالعه بررسی نقش بالقوه و ادغام مسئولانه مشاوره روان‌پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی برای مدیریت استرس کارکنان و حمایت از سلامت روان محیط کار تا سال ۲۰۳۰ است. مواد و روش‌ها: از طرح پژوهشی آمیخته استفاده خواهد شد که داده‌های پیمایش کمی را با مصاحبه‌های کیفی ترکیب می‌کند. بخش کمی شامل حدود ۳۵۰ تا ۴۵۰ نفر از کارکنان خواهد بود و بخش کیفی شامل حدود ۲۵ تا ۳۵ مصاحبه با متخصصان منابع انسانی، رهبران سازمانی، متخصصان EAP و درمانگران سلامت روان خواهد بود. داده‌ها میزان استرس ادراک‌شده، اضطراب، فرسودگی شغلی، ایمنی روان‌شناختی، اعتماد، محرمانگی، نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی، پذیرش مشاوره مبتنی بر هوش مصنوعی و تمایل به استفاده از حمایت سلامت روان مبتنی بر هوش مصنوعی را ارزیابی خواهند کرد. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی، آزمون پایایی، همبستگی، رگرسیون، آزمون t، ANOVA و تحلیل‌های میانجی‌گری یا تعدیل‌گری مناسب تحلیل می‌شوند. داده‌های کیفی به صورت مضمون‌محور تحلیل خواهند شد. نتایج: انتظار می‌رود مطالعه عوامل مؤثر بر پذیرش و اعتماد کارکنان به مشاوره روان‌پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی را شناسایی کند و نقش حریم خصوصی، نظارت انسانی، ایمنی روان‌شناختی و حمایت سازمانی را در پذیرش مسئولانه آن بررسی نماید. نتیجه‌گیری: مشاوره روان‌پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند به عنوان بخشی حمایتی از نظام‌های سلامت روان محیط کار، به ویژه برای حمایت اولیه، آموزش روانی، خودیاری و ارجاع اولیه مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، باید مکمل و نه جایگزین متخصصان واجد شرایط سلامت روان باشد. اجرای مسئولانه نیازمند تضمین‌های حریم خصوصی، رضایت آگاهانه، نظارت بالینی، شفافیت، انصاف، مسئولیت‌پذیری و مسیرهای ارجاع روشن خواهد بود.

Although corrective feedback has been widely studied in EFL contexts, limited research has examined how specific types of classroom feedback relate to non-English major students’ growth-oriented learning behavior (GOLB), particularly in higher education. Previous research has tended to emphasize linguistic accuracy, with less attention to the affective, motivational, and behavioral processes through which learners receive and use feedback. To address this gap, this quantitatively driven convergent mixed-methods study investigated non-English major EFL students’ perceptions of different types of feedback and their perceived contributions to GOLB. Quantitative and qualitative data were collected from 598 non-English major university students in Thailand. The quantitative phase examined 10 feedback types across four dimensions of GOLB: motivation to improve, learning from mistakes, willingness to apply feedback, and persistence and effort. The qualitative phase analyzed responses to open-ended questionnaire items to contextualize the statistical results. Based entirely on participants’ self-reported perceptions, the findings revealed a clear preference for positive reinforcement, delayed feedback, and explicit correction. Participants rated these three types as receiving higher mean ratings for their motivation, confidence, and intended engagement with feedback than repetition, metalinguistic feedback, and self-correction. Positive reinforcement emerged as the most consistently valued feedback type across all four dimensions. Qualitative findings further showed that students preferred feedback that was encouraging, clear, actionable, and accessible, with many favoring feedback delivered in both Thai and English. The findings suggest that effective feedback is not only corrective but also affectively supportive, cognitively accessible, and linguistically responsive to learners’ needs. The study concludes by proposing the 3C2A Feedback Guideline as a provisional, data-informed framework for learner-responsive feedback in non-English major EFL classrooms.

اگرچه بازخورد اصلاحی به طور گسترده‌ای در زمینه‌های آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) مورد مطالعه قرار گرفته است، پژوهش‌های محدودی به بررسی ارتباط انواع خاصی از بازخورد کلاسی با رفتار یادگیری رشد‌محور (GOLB) دانشجویان غیررشته‌ای زبان انگلیسی، به ویژه در آموزش عالی، پرداخته‌اند. پژوهش‌های پیشین عمدتاً بر دقت زبانی تأکید داشته‌اند و به فرایندهای عاطفی، انگیزشی و رفتاری که زبان‌آموزان از طریق آن‌ها بازخورد را دریافت و استفاده می‌کنند، کمتر توجه شده است. به منظور رفع این خلأ، این مطالعه کمّی‌محور با روش آمیخته همگرا به بررسی ادراکات دانشجویان غیررشته‌ای EFL نسبت به انواع مختلف بازخورد و نقش ادراک‌شده آن‌ها در GOLB پرداخت. داده‌های کمّی و کیفی از ۵۹۸ دانشجوی غیررشته‌ای دانشگاهی در تایلند گردآوری شد. در مرحله کمّی، ۱۰ نوع بازخورد در چهار بُعد GOLB شامل انگیزه برای پیشرفت، یادگیری از اشتباهات، تمایل به به‌کارگیری بازخورد و پایداری و تلاش مورد بررسی قرار گرفت. در مرحله کیفی، پاسخ‌های مربوط به پرسش‌های بازپاسخ پرسشنامه برای زمینه‌مند کردن نتایج آماری تحلیل شد. یافته‌ها که کاملاً مبتنی بر ادراکات خودگزارش‌دهی شرکت‌کنندگان بود، ترجیح آشکاری را نسبت به تقویت مثبت، بازخورد تأخیری و اصلاح صریح نشان داد. شرکت‌کنندگان این سه نوع بازخورد را از نظر انگیزه، اعتماد به نفس و مشارکت مورد انتظار با بازخورد، بالاتر از تکرار، بازخورد فرازبانی و خوداصلاحی ارزیابی کردند. تقویت مثبت به عنوان ارزشمندترین نوع بازخورد در تمامی چهار بُعد ظاهر شد. یافته‌های کیفی نیز نشان داد که دانشجویان بازخوردی را ترجیح می‌دهند که تشویق‌کننده، شفاف، قابل اجرا و در دسترس باشد و بسیاری بازخورد ارائه‌شده به هر دو زبان تایلندی و انگلیسی را ترجیح می‌دادند. یافته‌ها حاکی از آن است که بازخورد مؤثر نه تنها اصلاحی، بلکه از نظر عاطفی حمایت‌کننده، از نظر شناختی قابل دسترس و از نظر زبانی پاسخگو به نیازهای زبان‌آموزان است. مطالعه با پیشنهاد راهنمای بازخورد 3C2A به عنوان یک چارچوب موقت و مبتنی بر داده برای بازخورد پاسخگو به زبان‌آموز در کلاس‌های EFL غیررشته‌ای به پایان می‌رسد.

BACKGROUND: In residential care for people with intellectual disabilities, support staff take over daily care responsibilities for residents with severe intellectual disabilities. However, parents often remain involved in their support. Yet little is known about the attitudes of support staff towards parental involvement in daily care. METHOD: A vignette-based, qualitatively driven mixed-methods study was conducted, using structured interviews with 33 participants. A qualitative content analysis was used to analyse the data, and descriptive statistics were provided about the participants' responses. RESULTS: The findings showed diverse cognitive, affective and behavioural responses to the vignettes. Staff were mainly sympathetic towards parental involvement but also highlighted moments of friction or uncertainty. CONCLUSIONS: Examining staff's attitudes provided insight into how (past) experiences shaped collaboration with parents. More insight into the coping strategies towards the emotional responses of parents and the impact of negative experiences is needed to sufficiently support staff in collaboration with parents.

زمینه: در مراقبت‌های اقامتی برای افراد دارای ناتوانی ذهنی، کارکنان حمایتی مسئولیت مراقبت‌های روزانه از ساکنان با ناتوانی ذهنی شدید را بر عهده می‌گیرند. با این حال، والدین اغلب همچنان در حمایت از فرزندان خود مشارکت دارند. با این وجود، اطلاعات اندکی درباره نگرش‌های کارکنان حمایتی نسبت به مشارکت والدین در مراقبت‌های روزانه وجود دارد. روش: یک مطالعه ترکیبی با محوریت کیفی مبتنی بر سناریو انجام شد و از مصاحبه‌های ساختاریافته با ۳۳ شرکت‌کننده استفاده گردید. برای تحلیل داده‌ها از تحلیل محتوای کیفی استفاده شد و آمار توصیفی درباره پاسخ‌های شرکت‌کنندگان ارائه شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که پاسخ‌های شناختی، عاطفی و رفتاری متنوعی نسبت به سناریوها وجود دارد. کارکنان عمدتاً نسبت به مشارکت والدین همدل بودند اما همچنین به لحظاتی از اصطکاک یا عدم اطمینان اشاره کردند. نتیجه‌گیری: بررسی نگرش‌های کارکنان، بینشی درباره چگونگی تأثیر تجربیات (گذشته) بر همکاری با والدین فراهم کرد. برای حمایت کافی از کارکنان در همکاری با والدین، نیاز به بینش بیشتر درباره راهبردهای مقابله‌ای نسبت به واکنش‌های عاطفی والدین و تأثیر تجربیات منفی وجود دارد.

This study examines how Islamic madrasah curricula are often administratively replicated without embedding Islamic values or local wisdom. Using an explanatory sequential mixed-methods design, we surveyed 64 teachers and curriculum coordinators, then conducted 12 in-depth interviews. Quantitative analyses (descriptive statistics, Pearson correlation, simple regression) revealed that 78% of documents received only superficial identity changes and only 27% of teachers participated actively. Teacher engagement correlated strongly with document originality (r = 0.62; p < 0.01), while supervisory effectiveness explained 28% of quality variation. Qualitative themes highlight teachers' technical unpreparedness, viewing curriculum as an administrative burden, and a need for on-site case-based coaching. We propose a participatory mentoring model combining on-site training and document review to boost teachers' technical capacity and foster authentic, reflective, context-relevant curricula. Recommendations focus on sustained supervisory policy and co-design of curricula by teachers and supervisors.

این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه برنامه‌های درسی مدارس اسلامی (مدارس دینی) اغلب به‌صورت اداری تکرار می‌شوند، بدون آنکه ارزش‌های اسلامی یا خرد بومی در آن‌ها نهادینه شود. با استفاده از طرح پژوهش آمیختهٔ تبیینی متوالی، ابتدا از ۶۴ معلم و هماهنگ‌کنندهٔ برنامهٔ درسی نظرسنجی شد و سپس ۱۲ مصاحبهٔ عمیق انجام گرفت. تحلیل‌های کمی (آمار توصیفی، همبستگی پیرسون، رگرسیون ساده) نشان داد که ۷۸٪ اسناد تنها تغییرات ظاهری در هویت دریافت کرده‌اند و تنها ۲۷٪ معلمان به‌طور فعال مشارکت داشته‌اند. مشارکت معلمان با اصالت اسناد همبستگی قوی داشت (r = 0.62؛ p < 0.01)، در حالی که اثربخشی نظارت ۲۸٪ از تغییرات کیفیت را تبیین کرد. مضامین کیفی به ناآمادگی فنی معلمان، تلقی برنامهٔ درسی به‌عنوان یک بار اداری و نیاز به آموزش موردی در محل اشاره دارند. ما یک الگوی راهنمایی مشارکتی را پیشنهاد می‌کنیم که آموزش حضوری و بازبینی اسناد را ترکیب می‌کند تا ظرفیت فنی معلمان افزایش یافته و برنامه‌های درسی اصیل، تأملی و متناسب با زمینه ایجاد شود. توصیه‌ها بر سیاست نظارتی پایدار و طراحی مشترک برنامهٔ درسی توسط معلمان و ناظران تأکید دارد.

This study examined the practices and initiatives in implementing the Work Immersion Program (WIP) in private Senior High Schools in Batangas Province and used the findings as the basis for a sustainable management program. A descriptive mixed-methods design was employed. Quantitative data were gathered through a researcher-developed questionnaire from 352 students, 29 school heads, and 29 immersion focal persons from 29 participating private schools; qualitative data were generated through a focus group discussion with six directly involved program implementers. The instrument was expert-validated and demonstrated strong internal consistency, with Cronbach’s alpha coefficients ranging from .867 to .918 across the three immersion phases and .959 overall. Frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, independent-samples t-test, and one-way analysis of variance were used for quantitative analysis, while focus-group responses were subjected to thematic analysis. The schools predominantly offered the ABM strand, used the 80-hour Model A delivery, maintained fewer than three partner industries, partnered mainly with local government units and private establishments, and were commonly located in rural town-proper areas. Pre-immersion, immersion proper, and post-immersion practices were implemented to a great extent. Assessments of the three respondent groups differed significantly across all phases, while most school-profile variables did not produce significant differences; exceptions involved the number of students per track during immersion proper and the number of partner industries during pre-immersion. Qualitative findings highlighted partnership strengthening, monitoring and learning support, as well as logistical, safety, behavioral, and financial challenges. These findings informed LINK, a holistic and sustainable Work Immersion Management Program designed to strengthen support, career guidance, resilience, industry linkages, and skills development.

این پژوهش به بررسی رویکردها و ابتکارات در اجرای برنامه کارآموزی (Work Immersion Program - WIP) در دبیرستان‌های غیرانتفاعی استان باتانگاس پرداخته و یافته‌ها را مبنایی برای تدوین یک برنامه مدیریت پایدار قرار داده است. طرح پژوهش توصیفی با رویکرد ترکیبی به کار گرفته شد. داده‌های کمی از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته از ۳۵۲ دانش‌آموز، ۲۹ مدیر مدرسه و ۲۹ مسئول کارآموزی از ۲۹ مدرسه غیرانتفاعی جمع‌آوری شد؛ داده‌های کیفی نیز از طریق بحث گروهی متمرکز با شش نفر از مجریان مستقیم برنامه به دست آمد. ابزار پژوهش توسط خبرگان اعتبارسنجی شد و از پایایی داخلی بالایی برخوردار بود، به طوری که ضرایب آلفای کرونباخ برای سه مرحله کارآموزی بین ۰.۸۶۷ تا ۰.۹۱۸ و در مجموع ۰.۹۵۹ بود. برای تحلیل داده‌های کمی از فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، آزمون t مستقل و تحلیل واریانس یک‌طرفه استفاده شد و پاسخ‌های گروه متمرکز با تحلیل تماتیک بررسی گردید. مدارس عمدتاً رشته ABM را ارائه می‌دادند، از مدل ۸۰ ساعته A استفاده می‌کردند، کمتر از سه صنعت همکار داشتند، عمدتاً با واحدهای دولتی محلی و مؤسسات خصوصی همکاری می‌کردند و معمولاً در مناطق روستایی واقع بودند. رویکردهای پیش از کارآموزی، حین کارآموزی و پس از کارآموزی تا حد زیادی اجرا می‌شد. ارزیابی سه گروه پاسخ‌دهنده در تمام مراحل تفاوت معناداری داشت، در حالی که بیشتر متغیرهای مشخصات مدرسه تفاوت معناداری ایجاد نکرد؛ استثناها شامل تعداد دانش‌آموزان هر رشته در مرحله کارآموزی و تعداد صنایع همکار در مرحله پیش از کارآموزی بود. یافته‌های کیفی بر تقویت همکاری‌ها، پایش و حمایت آموزشی، و همچنین چالش‌های لجستیکی، ایمنی، رفتاری و مالی تأکید داشت. این یافته‌ها مبنای طراحی برنامه جامع و پایدار مدیریت کارآموزی LINK قرار گرفت که با هدف تقویت حمایت، راهنمایی شغلی، تاب‌آوری، پیوند با صنعت و توسعه مهارت‌ها تدوین شده است.

Engineering education in Nigeria is critical for national technological development and economic transformation. However, the sector faces persistent challenges, including inadequate funding, obsolete curricula, poor laboratory facilities, a shortage of qualified academic staff, and weak industry‑academia linkages. This article provides a comprehensive analysis of the current state of engineering education in Nigerian universities and polytechnics. Using a mixed‑methods approach comprising a review of policy documents, institutional surveys, and comparative benchmarking with global best practices, the study identifies key bottlenecks. Results show that only 38% of accredited engineering programmes meet minimum laboratory equipment standards, and student‑to‑lecturer ratios exceed 35:1 in 70% of institutions. Additionally, less than 20% of engineering graduates undergo industrial training of acceptable quality. The article presents a detailed table of accreditation status from the Council for the Regulation of Engineering in Nigeria (COREN) and another on graduate employability. Findings indicate a widening gap between curricular content and industry needs, leading to high graduate unemployment despite reported skill shortages. Recommendations include a sustainable funding model, mandatory curriculum revision every five years, establishment of regional engineering hubs, and a compulsory one‑year industry residency for lecturers. Policy implications for the National Universities Commission (NUC) and COREN are discussed. The article concludes that without urgent structural reforms, Nigeria’s vision of becoming a technologically driven economy by 2030 will remain unattainable.

آموزش مهندسی در نیجریه برای توسعه فناوری ملی و تحول اقتصادی اهمیت اساسی دارد. با این حال، این بخش با چالش‌های مداومی از جمله کمبود بودجه، برنامه‌های درسی منسوخ، امکانات آزمایشگاهی ضعیف، کمبود اعضای هیئت علمی واجد شرایط و پیوندهای ضعیف میان صنعت و دانشگاه مواجه است. این مقاله تحلیلی جامع از وضعیت فعلی آموزش مهندسی در دانشگاه‌ها و پلی‌تکنیک‌های نیجریه ارائه می‌دهد. با استفاده از رویکردی ترکیبی شامل مرور اسناد سیاستی، پیمایش‌های نهادی و مقایسه با بهترین رویه‌های جهانی، پژوهش گلوگاه‌های کلیدی را شناسایی می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که تنها ۳۸٪ از برنامه‌های مهندسی دارای اعتبار، حداقل استانداردهای تجهیزات آزمایشگاهی را رعایت می‌کنند و نسبت دانشجو به استاد در ۷۰٪ مؤسسات بیش از ۳۵ به ۱ است. همچنین کمتر از ۲۰٪ فارغ‌التحصیلان مهندسی، آموزش صنعتی با کیفیت قابل قبول را می‌گذرانند. مقاله جدولی تفصیلی از وضعیت اعتباربخشی شورای تنظیم مهندسی نیجریه (COREN) و جدولی دیگر درباره اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان ارائه می‌دهد. یافته‌ها نشان‌دهنده شکاف فزاینده میان محتوای برنامه‌های درسی و نیازهای صنعت است که منجر به بیکاری بالای فارغ‌التحصیلان علی‌رغم کمبود مهارت‌های گزارش‌شده می‌شود. توصیه‌ها شامل مدل تأمین مالی پایدار، بازنگری اجباری برنامه‌های درسی هر پنج سال، ایجاد قطب‌های منطقه‌ای مهندسی و الزام یک سال اقامت صنعتی برای اعضای هیئت علمی است. پیامدهای سیاستی برای کمیسیون دانشگاه‌های ملی (NUC) و COREN مورد بحث قرار گرفته است. مقاله نتیجه می‌گیرد که بدون اصلاحات ساختاری فوری، چشم‌انداز نیجریه برای تبدیل شدن به اقتصادی مبتنی بر فناوری تا سال ۲۰۳۰ دست‌نیافتنی خواهد بود.

Inclusive education fosters equitable learning opportunities, participation, and a sense of belonging among students with diverse abilities and learning needs. This study explored the perspectives and experiences of Junior High School students regarding inclusive education in three O.P. Siena schools in Luzon during the 2025–2026 academic year. An explanatory sequential mixed-methods design was utilized, involving 56 students selected through stratified random sampling for the quantitative phase, followed by qualitative inquiry. Descriptive statistics and Pearson product-moment correlation were used to analyze quantitative data, while thematic analysis was applied to qualitative accounts. The findings indicated positive perspectives across five dimensions: attitude toward inclusion, peer relationships, academic collaboration and participation, social interaction, and sense of belonging. The sense of belonging received the highest mean, with relationships observed among the five dimensions. The strongest correlation was between academic collaboration and participation and social interaction. Qualitative findings identified four themes: acceptance through inclusion, relationships through peer support and interaction, learning through collaboration and assistance, and belonging through respect and classroom membership. Despite these experiences, challenges included limited social engagement beyond classroom activities, uncertainty in interacting with learners with disabilities, and limited understanding of disability and appropriate support strategies. Integrating these findings underscores the importance of strengthening peer relationships, collaborative learning, respectful interactions, and inclusive social opportunities. These results provide a foundation for a student-centered inclusive education program that promotes participation and belonging among learners in the schools.

آموزش فراگیر فرصت‌های یادگیری عادلانه، مشارکت و احساس تعلق را در میان دانش‌آموزان با توانایی‌ها و نیازهای یادگیری متنوع تقویت می‌کند. این پژوهش دیدگاه‌ها و تجارب دانش‌آموزان دوره متوسطه اول را درباره آموزش فراگیر در سه مدرسه O.P. Siena در منطقه لوزون طی سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ مورد بررسی قرار داد. از طرح پژوهش آمیخته ترتیبی توضیحی استفاده شد که شامل ۵۶ دانش‌آموز انتخاب‌شده از طریق نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای برای مرحله کمی و سپس پژوهش کیفی بود. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شد و داده‌های کیفی با تحلیل تماتیک بررسی گردید. یافته‌ها نشان داد که دیدگاه‌های مثبت در پنج بعد وجود دارد: نگرش نسبت به فراگیرسازی، روابط همسالان، همکاری و مشارکت تحصیلی، تعامل اجتماعی و احساس تعلق. احساس تعلق بالاترین میانگین را داشت و بین پنج بعد، روابطی مشاهده شد. قوی‌ترین همبستگی بین همکاری و مشارکت تحصیلی و تعامل اجتماعی بود. یافته‌های کیفی چهار مضمون را شناسایی کرد: پذیرش از طریق فراگیرسازی، روابط از طریق حمایت و تعامل همسالان، یادگیری از طریق همکاری و یاری‌رسانی، و تعلق از طریق احترام و عضویت در کلاس. با وجود این تجارب، چالش‌هایی مانند محدودیت در تعاملات اجتماعی فراتر از فعالیت‌های کلاسی، عدم اطمینان در تعامل با دانش‌آموزان دارای معلولیت و درک محدود از معلولیت و راهبردهای حمایتی مناسب وجود داشت. ادغام این یافته‌ها بر اهمیت تقویت روابط همسالان، یادگیری مشارکتی، تعاملات محترمانه و فرصت‌های اجتماعی فراگیر تأکید می‌کند. این نتایج مبنایی برای برنامه آموزش فراگیر دانش‌آموزمحور فراهم می‌آورد که مشارکت و احساس تعلق را در میان فراگیران مدارس ترویج می‌دهد.

This study investigated the effects of the Outcomes-Based Independent Learning Paradigm (OBILP) on Grade 10 students’ engagement and performance in chemistry, focusing on the domains of gas laws, biomolecules, and chemical equations and reactions. An Explanatory Sequential Mixed-Methods design was employed. The quantitative phase utilized a quasi-experimental pretest–posttest control group design involving Grade 10 students from Bacayawan National High School during the school year 2022–2023. Results indicated that both control and experimental groups exhibited very high levels of affective engagement and high levels of behavioral and cognitive engagement, with no significant differences across the three components. However, the experimental group achieved significantly higher mean scores (p = 0.010) and mean gain scores (p = 0.035) than the control group. No significant correlation was found between students’ engagement and performance before and after the intervention. The qualitative phase, through interviews and student journal entries, provided explanatory insights into these findings, revealing that OBILP enhanced student engagement and performance, while chemical reactions and equations remained the most challenging topic domain. These results suggest that OBILP has the potential to improve chemistry learning outcomes, although future studies should employ larger samples and broader contexts to strengthen generalizability.

این پژوهش تأثیرات الگوی یادگیری مستقل مبتنی بر نتایج (OBILP) را بر مشارکت و عملکرد دانش‌آموزان پایه دهم در درس شیمی، با تمرکز بر حوزه‌های قوانین گازها، بیومولکول‌ها و معادلات و واکنش‌های شیمیایی مورد بررسی قرار داد. روش پژوهش، طرح آمیخته تبیینی متوالی بود. در مرحله کمی، از طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل استفاده شد که دانش‌آموزان پایه دهم دبیرستان Bacayawan در سال تحصیلی 2022–2023 را دربر می‌گرفت. نتایج نشان داد که هر دو گروه کنترل و آزمایش دارای سطوح بسیار بالای مشارکت عاطفی و سطوح بالای مشارکت رفتاری و شناختی بودند و تفاوت معناداری در سه مؤلفه مشاهده نشد. با این حال، گروه آزمایش میانگین نمرات (p = 0.010) و میانگین نمرات افزایشی (p = 0.035) به طور معناداری بالاتری نسبت به گروه کنترل کسب کرد. هیچ همبستگی معناداری بین مشارکت و عملکرد دانش‌آموزان پیش و پس از مداخله مشاهده نشد. مرحله کیفی پژوهش، از طریق مصاحبه‌ها و یادداشت‌های روزانه دانش‌آموزان، بینش‌های تبیینی درباره این یافته‌ها ارائه داد و نشان داد که OBILP موجب ارتقای مشارکت و عملکرد دانش‌آموزان شده است، در حالی که واکنش‌ها و معادلات شیمیایی همچنان چالش‌برانگیزترین حوزه موضوعی باقی مانده‌اند. این نتایج حاکی از آن است که OBILP پتانسیل بهبود پیامدهای یادگیری شیمی را دارد، هرچند مطالعات آینده باید با نمونه‌های بزرگ‌تر و زمینه‌های گسترده‌تر انجام شود تا قابلیت تعمیم نتایج افزایش یابد.

Ghana's Junior High School (JHS) mathematics curriculum expects teachers to use concrete manipulatives. In the Amansie Central District, Basic Education Certificate Examination (BECE) mathematics failure rates exceeded 55% each year from 2022 to 2024; this underachievement provides the context, rather than the object, of the present study. Drawing on a curriculum-enactment perspective, this convergent mixed-methods, cross-sectional study examined JHS teachers' reported use of manipulatives, sources of supply, teaching methods, perceived benefits and challenges, and compared reported use with observed classroom practice. Data were collected through a questionnaire completed by 97 mathematics teachers in 56 public schools, semi-structured interviews with 31 participants, and classroom observations of 16 teachers. Across 13 syllabus topics, between 85.6% and 96.9% of teachers reported using manipulatives, yet only 2 of the 16 observed teachers (12.5%) used them during instruction, a marked discrepancy between reported and enacted practice. Although 67.0% reported using activity methods, observed lessons were predominantly lecture- or discussion-based. Improvisation was the main source of manipulatives (78.4%), and 78.4% of teachers reported never receiving manipulatives from the Ministry of Education/Ghana Education Service. One-sample chi-square goodness-of-fit tests showed that responses to every benefit and challenge statement were unevenly distributed across the agree, disagree, and uncertain options (all p < 0.001); most teachers perceived manipulatives as beneficial. The most frequently endorsed challenges were lack of continuing professional development (71.1%), the cost of improvised materials (66.0%), and non-availability (61.9%). The findings point to the need for resourcing, professional development, and supervision that attend to classroom enactment rather than lesson-note compliance.

برنامهٔ درسی ریاضی مدارس راهنمایی (JHS) در غنا انتظار دارد معلمان از وسایل دست‌ورزی عینی استفاده کنند. در منطقهٔ Amansie Central، نرخ مردودی در آزمون گواهینامهٔ آموزش پایه (BECE) در درس ریاضی هر سال از ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ بیش از ۵۵٪ بوده است؛ این عملکرد ضعیف زمینهٔ پژوهش حاضر را فراهم می‌کند و موضوع اصلی آن نیست. با بهره‌گیری از رویکرد اجرای برنامهٔ درسی، این مطالعهٔ مقطعی با روش آمیختهٔ همگرا به بررسی استفادهٔ گزارش‌شدهٔ معلمان مدارس راهنمایی از وسایل دست‌ورزی، منابع تأمین، روش‌های تدریس، منافع و چالش‌های ادراک‌شده و مقایسهٔ استفادهٔ گزارش‌شده با عملکرد مشاهده‌شده در کلاس پرداخت. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌ای که توسط ۹۷ معلم ریاضی در ۵۶ مدرسهٔ دولتی تکمیل شد، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۳۱ شرکت‌کننده و مشاهدهٔ کلاسی ۱۶ معلم گردآوری شد. در ۱۳ موضوع برنامهٔ درسی، بین ۸۵٫۶٪ تا ۹۶٫۹٪ از معلمان گزارش کردند که از وسایل دست‌ورزی استفاده می‌کنند، اما تنها ۲ نفر از ۱۶ معلم مشاهده‌شده (۱۲٫۵٪) در حین تدریس از آن‌ها استفاده کردند که نشان‌دهندهٔ تفاوت چشمگیر میان گزارش و عملکرد واقعی است. اگرچه ۶۷٫۰٪ گزارش کردند که از روش‌های فعالیت‌محور استفاده می‌کنند، اما درس‌های مشاهده‌شده عمدتاً مبتنی بر سخنرانی یا بحث بودند. بداهه‌سازی منبع اصلی تهیهٔ وسایل دست‌ورزی بود (۷۸٫۴٪) و ۷۸٫۴٪ از معلمان گزارش کردند که هرگز وسایل دست‌ورزی از وزارت آموزش و خدمات آموزشی غنا دریافت نکرده‌اند. آزمون‌های خی‌دو تک‌نمونه‌ای نشان داد که پاسخ‌ها به هر یک از گزاره‌های مربوط به منافع و چالش‌ها به طور معناداری در میان گزینه‌های موافق، مخالف و نامطمئن توزیع شده‌اند (همه p < 0.001)؛ اکثر معلمان وسایل دست‌ورزی را سودمند تلقی کردند. پرتکرارترین چالش‌ها عبارت بودند از: فقدان توسعهٔ حرفه‌ای مستمر (۷۱٫۱٪)، هزینهٔ مواد بداهه‌سازی‌شده (۶۶٫۰٪) و عدم دسترسی (۶۱٫۹٪). یافته‌ها بر ضرورت تأمین منابع، توسعهٔ حرفه‌ای و نظارتی که به اجرای واقعی در کلاس توجه دارد نه صرفاً رعایت یادداشت‌های درسی، تأکید می‌کند.

Although feedback is widely regarded as one of the most influential variables in student learning, its effects on writing development remain highly variable and poorly understood, partly because the relational dimensions of feedback delivery have received limited empirical attention. This quasi-experimental, explanatory sequential mixed-methods study examined whether an Empathic Feedback Protocol (EFP), operationalising teacher empathy through three theoretically grounded dimensions (Seeing, Understanding, and Caring), produces superior outcomes in writing quality, self-efficacy, and feedback receptivity compared to conventional rubric-based feedback. Post Foundation undergraduate students in a Technical Writing course at a university in Oman were assigned to experimental or comparison conditions across an eight-week email writing programme. Writing quality was assessed using an institutional rubric; self-efficacy and receptivity were measured at three time points using validated scales; and student perceptions of feedback empathy were assessed using the EFRS-S, an instrument developed for this study. Qualitative data from semi-structured interviews and written reflections were analysed through reflexive thematic analysis and integrated with quantitative findings via joint display. Results indicated large condition effects on writing quality, with the greatest gains on higher-order criteria. Self-efficacy and feedback receptivity trajectories diverged significantly across conditions after the midpoint, with the experimental group sustaining growth while the comparison group plateaued. Hierarchical regression revealed a theoretically meaningful dissociation: Understanding was the dominant predictor of writing quality, while Caring predicted motivational outcomes. Qualitative themes corroborated these patterns and surfaced an emergent metacognitive transfer effect, with students spontaneously applying the EFP framework as a self-monitoring strategy during drafting. Findings suggest that teacher empathy, when systematically operationalised, is a consequential and teachable pedagogical variable with direct implications for feedback practice in EFL technical writing contexts.

اگرچه بازخورد به طور گسترده‌ای به عنوان یکی از متغیرهای تأثیرگذار بر یادگیری دانش‌آموزان شناخته می‌شود، آثار آن بر رشد نوشتاری همچنان بسیار متغیر و به‌درستی درک نشده باقی مانده است؛ بخشی از این امر به دلیل توجه تجربی محدود به ابعاد رابطه‌ای ارائه بازخورد است. این پژوهش شبه‌آزمایشی با روش ترکیبی توضیحی متوالی، بررسی کرد که آیا پروتکل بازخورد همدلانه (EFP) که همدلی معلم را از طریق سه بعد نظری (دیدن، درک کردن و مراقبت) عملیاتی می‌کند، نسبت به بازخورد متداول مبتنی بر روبریک، نتایج بهتری در کیفیت نوشتار، خودکارآمدی و پذیرش بازخورد ایجاد می‌کند یا خیر. دانشجویان دوره کارشناسی پس از پایه در درس نگارش فنی در یک دانشگاه در عمان، طی یک برنامه هشت‌هفته‌ای نگارش ایمیل به صورت تصادفی در شرایط آزمایشی یا مقایسه‌ای قرار گرفتند. کیفیت نوشتار با استفاده از روبریک مؤسسه ارزیابی شد؛ خودکارآمدی و پذیرش بازخورد در سه زمان مختلف با مقیاس‌های معتبر سنجیده شد؛ و ادراک دانشجویان از همدلی بازخورد با ابزار EFRS-S که برای این مطالعه توسعه یافته بود، ارزیابی گردید. داده‌های کیفی حاصل از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و تأملات مکتوب از طریق تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل و با یافته‌های کمی از طریق نمایش مشترک تلفیق شد. نتایج نشان داد که اثر شرایط بر کیفیت نوشتار قابل توجه بوده و بیشترین پیشرفت در معیارهای سطح بالاتر مشاهده شد. روندهای خودکارآمدی و پذیرش بازخورد پس از نقطه میانی بین شرایط تفاوت معناداری یافتند؛ به طوری که گروه آزمایشی رشد خود را حفظ کرد، در حالی که گروه مقایسه‌ای به حالت سکون رسید. رگرسیون سلسله‌مراتبی یک تمایز نظری معنادار را آشکار ساخت: بعد «درک کردن» پیش‌بینی‌کننده غالب کیفیت نوشتار بود، در حالی که «مراقبت» پیامدهای انگیزشی را پیش‌بینی می‌کرد. مضامین کیفی این الگوها را تأیید و یک اثر انتقال فراشناختی نوظهور را آشکار ساختند؛ به طوری که دانشجویان به طور خودانگیخته چارچوب EFP را به عنوان راهبرد خودنظارتی در حین پیش‌نویس‌نویسی به کار بردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که همدلی معلم، زمانی که به طور نظام‌مند عملیاتی شود، یک متغیر آموزشی مهم و قابل آموزش است که پیامدهای مستقیمی برای عمل بازخورد در زمینه نگارش فنی زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی دارد.

STEAM education in early childhood settings requires not only teaching and learning resources but also organizational conditions that support their use in educational practice. This study examined resource provision and the broader organizational context associated with STEAM implementation in Lithuanian early childhood education institutions using a sequential mixed-methods design. The quantitative component drew on national survey data from 831 institutions and examined teaching and learning resource provision. The subsequent qualitative component involved open-ended responses from 38 educational leaders from institutions included in the quantitative dataset and explored their perspectives on resources, professional learning, collaboration, leadership practices, and barriers associated with STEAM implementation. The quantitative findings revealed variation in resource provision levels across curriculum areas and resource types. Within “Exploring and Understanding the Environment,” several resources showed provision levels above 70%, whereas the provision level for specialized STEAM laboratory kits was 30.01%. Qualitative findings showed that material resources and digital technologies were the most frequently identified resource subcategory ( n = 27), followed by teachers’ STEAM competencies ( n = 23). Leaders also identified learning environments, professional learning, collaboration, leadership practices, partnerships, and organizational conditions. Material barriers were prominent, particularly limited specialized STEAM resources and digital technologies ( n = 17) and lack of dedicated STEAM learning spaces and laboratory equipment ( n = 15), alongside pedagogical, organizational, and financial barriers. Integration of the findings indicates that material provision is an important but not isolated dimension of STEAM implementation. The qualitative findings situate national patterns of resource provision within a broader organizational context involving professional capacities, leadership practices, collaboration, learning environments, and institutional conditions. A data-informed conceptual framework synthesizes these dimensions without implying causal or hierarchical relationships. The findings suggest that efforts to support STEAM implementation may benefit from addressing material provision and broader organizational conditions in combination.

آموزش STEAM در محیط‌های آموزش دوران کودکی نه‌تنها به منابع آموزشی و یادگیری نیاز دارد، بلکه به شرایط سازمانی‌ای که از به‌کارگیری این منابع در عمل آموزشی حمایت می‌کند نیز وابسته است. این پژوهش، تأمین منابع و زمینه سازمانی گسترده‌تر مرتبط با اجرای STEAM را در مؤسسات آموزش دوران کودکی لیتوانی با استفاده از طرح پژوهش آمیخته‌روشی متوالی بررسی کرده است. بخش کمی پژوهش بر داده‌های پیمایش ملی از ۸۳۱ مؤسسه تکیه داشته و تأمین منابع آموزشی و یادگیری را مورد بررسی قرار داده است. بخش کیفی متعاقب آن شامل پاسخ‌های باز از ۳۸ رهبر آموزشی از مؤسسات حاضر در مجموعه داده کمی بوده و دیدگاه‌های آنان درباره منابع، یادگیری حرفه‌ای، همکاری، شیوه‌های رهبری و موانع مرتبط با اجرای STEAM را کاوش کرده است. یافته‌های کمی نشان‌دهنده تفاوت در سطح تأمین منابع در حوزه‌های برنامه درسی و انواع منابع بوده است. در حوزه «کاوش و درک محیط»، چندین منبع دارای سطح تأمین بالاتر از ۷۰٪ بوده‌اند، در حالی که سطح تأمین کیت‌های آزمایشگاهی تخصصی STEAM برابر با ۳۰٫۰۱٪ گزارش شده است. یافته‌های کیفی نشان داد که منابع مادی و فناوری‌های دیجیتال بیشترین زیرمجموعه منابع شناسایی‌شده (n = ۲۷) بوده‌اند و پس از آن شایستگی‌های معلمان در STEAM (n = ۲۳) قرار داشته است. رهبران همچنین محیط‌های یادگیری، یادگیری حرفه‌ای، همکاری، شیوه‌های رهبری، مشارکت‌ها و شرایط سازمانی را شناسایی کردند. موانع مادی برجسته بودند، به‌ویژه محدودیت منابع تخصصی STEAM و فناوری‌های دیجیتال (n = ۱۷) و فقدان فضاهای اختصاصی یادگیری STEAM و تجهیزات آزمایشگاهی (n = ۱۵)، در کنار موانع آموزشی، سازمانی و مالی. ادغام یافته‌ها نشان می‌دهد که تأمین منابع مادی بُعدی مهم اما مجزا از اجرای STEAM نیست. یافته‌های کیفی الگوهای ملی تأمین منابع را در زمینه‌ای سازمانی گسترده‌تر شامل ظرفیت‌های حرفه‌ای، شیوه‌های رهبری، همکاری، محیط‌های یادگیری و شرایط نهادی قرار می‌دهد. یک چارچوب مفهومی مبتنی بر داده این ابعاد را بدون القای روابط علّی یا سلسله‌مراتبی تلفیق می‌کند. یافته‌ها حاکی از آن است که تلاش‌ها برای حمایت از اجرای STEAM ممکن است از پرداختن همزمان به تأمین منابع مادی و شرایط سازمانی گسترده‌تر سود ببرند.

This study examined the efficacy of a deep-learning pedagogy-based electrical installation practicum job sheet (DLPJ) in fostering students' learning autonomy within the context of technical and vocational education and training (TVET). The evolving demands of the TVET industry necessitate graduates who possess technical skills and demonstrate the capacity for independent learning, reflective practice, and adaptive problem-solving. Employing a convergent mixed-methods design grounded in deep learning pedagogy and self-regulated learning theory, this study investigated this phenomenon using a sample of 64 undergraduate students enrolled in an electrical installation practicum course. Data collection involved the administration of the Learning Autonomy Scale at both the pretest and posttest stages, with analysis conducted through analysis of covariance and mixed analysis of variance. Qualitative data were gathered via semi-structured interviews to gain insights into students' learning experiences and perceptions. The findings indicated a significant enhancement in learning autonomy among students utilizing the DLPJ, with very large effect sizes reflecting substantial improvements in planning, monitoring, and self-evaluation. Qualitative data further suggested increased reflective thinking and confidence in task performance, as well as greater independence in resolving practical electrical installation challenges. These results suggest that integrating reflective inquiry, conceptual thinking, and self-reflection into laboratory lessons can effectively merge cognitive and psychomotor learning in vocational training programs. The study concludes that immersive learning pedagogy can transform traditional procedural job sheet into autonomy-focused learning tools, offering a practical instructional model for preparing flexible and work-ready graduates in the technology and vocational education sectors.

این پژوهش اثربخشی برگه کار عملی نصب تأسیسات الکتریکی مبتنی بر پداگوژی یادگیری عمیق (DLPJ) را در پرورش خودمختاری یادگیری دانشجویان در زمینه آموزش و پرورش فنی و حرفه‌ای (TVET) مورد بررسی قرار داد. نیازهای در حال تحول صنعت TVET مستلزم فارغ‌التحصیلانی است که علاوه بر مهارت‌های فنی، توانایی یادگیری مستقل، تمرین تأملی و حل مسئله تطبیقی را نیز دارا باشند. با بهره‌گیری از طرح آمیخته همگرا مبتنی بر پداگوژی یادگیری عمیق و نظریه یادگیری خودتنظیمی، این پژوهش با نمونه‌ای متشکل از ۶۴ دانشجوی کارشناسی ثبت‌نام‌شده در درس عملی نصب تأسیسات الکتریکی انجام شد. گردآوری داده‌ها از طریق اجرای مقیاس خودمختاری یادگیری در مراحل پیش‌آزمون و پس‌آزمون صورت گرفت و تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس و تحلیل واریانس آمیخته انجام شد. داده‌های کیفی نیز از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته جهت کسب بینش نسبت به تجارب و ادراکات یادگیری دانشجویان گردآوری گردید. یافته‌ها نشان داد که استفاده از DLPJ منجر به افزایش معنادار خودمختاری یادگیری در دانشجویان شده است، به‌طوری که اندازه اثر بسیار بزرگ، بهبود چشمگیری را در برنامه‌ریزی، پایش و خودارزیابی نشان داد. داده‌های کیفی نیز حاکی از افزایش تفکر تأملی و اعتماد به نفس در انجام وظایف و همچنین استقلال بیشتر در حل چالش‌های عملی نصب تأسیسات الکتریکی بود. این نتایج نشان می‌دهد که ادغام پرسشگری تأملی، تفکر مفهومی و خودبازتابی در دروس آزمایشگاهی می‌تواند یادگیری شناختی و روان‌حرکتی را در برنامه‌های آموزش فنی و حرفه‌ای به‌طور مؤثری تلفیق کند. پژوهش نتیجه می‌گیرد که پداگوژی یادگیری فراگیر می‌تواند برگه کار عملی سنتی را به ابزاری متمرکز بر خودمختاری یادگیری تبدیل کند و مدل آموزشی عملی برای آماده‌سازی فارغ‌التحصیلان منعطف و آماده به کار در بخش آموزش فناوری و فنی و حرفه‌ای ارائه دهد.

The present study is needed to examine the extent and nature of role conflict among female secondary school teachers on the basis of locale in order to better understand its impact on their professional effectiveness and personal well-being. The study was conducted on female secondary school teachers using a Mixed Method Design. A stratified sampling technique was employed to collect quantitative data from the participants, while for the qualitative component, 20 teachers were selected purposively. The quantitative sample comprised 254 urban and 196 rural female secondary school teachers, selected randomly. The study aimed to compare the two groups in terms of level of role conflict based on locale. Additionally, opinions from Head Teachers were gathered to supplement the findings. Both descriptive and inferential statistical analyses were carried out, including Mean, Standard Deviation, t-test, and thematic analysis for the qualitative data. The results revealed that 82% of respondents reported low role conflict, whereas 18% experienced moderate to high levels. The study also revealed that urban female secondary school teachers experience a higher level of role conflict compared to their rural counterparts. Moreover, the results highlight the importance of a congenial school atmosphere and effective workload management in mitigating role conflict among female teachers. Therefore, the study suggests that creating an encouraging and supportive school environment can significantly contribute to the mental well-being and professional satisfaction of female secondary school teachers.

پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان و ماهیت تعارض نقش در میان معلمان زن دبیرستانی بر اساس محل سکونت انجام شده است تا تأثیر آن بر اثربخشی حرفه‌ای و بهزیستی فردی ایشان بهتر درک شود. این مطالعه با استفاده از طرح پژوهش ترکیبی (Mixed Method Design) بر روی معلمان زن دبیرستانی انجام شد. برای گردآوری داده‌های کمی از روش نمونه‌گیری طبقه‌ای استفاده گردید و برای بخش کیفی، ۲۰ معلم به صورت هدفمند انتخاب شدند. نمونه کمی شامل ۲۵۴ معلم زن دبیرستانی شهری و ۱۹۶ معلم زن دبیرستانی روستایی بود که به صورت تصادفی انتخاب شدند. هدف پژوهش مقایسه دو گروه از نظر میزان تعارض نقش بر اساس محل سکونت بود. همچنین، نظرات مدیران مدارس برای تکمیل یافته‌ها جمع‌آوری شد. تحلیل‌های آماری توصیفی و استنباطی شامل میانگین، انحراف معیار، آزمون t و تحلیل تماتیک برای داده‌های کیفی انجام گرفت. نتایج نشان داد که ۸۲٪ از پاسخ‌دهندگان تعارض نقش پایین را گزارش کردند، در حالی که ۱۸٪ سطوح متوسط تا بالای تعارض نقش را تجربه نمودند. همچنین، پژوهش نشان داد که معلمان زن دبیرستانی شهری نسبت به همتایان روستایی خود تعارض نقش بیشتری را تجربه می‌کنند. افزون بر این، نتایج بر اهمیت فضای مدرسه‌ای مطلوب و مدیریت مؤثر حجم کار در کاهش تعارض نقش در میان معلمان زن تأکید دارد. بنابراین، پژوهش پیشنهاد می‌کند که ایجاد محیطی تشویق‌کننده و حمایت‌گر در مدرسه می‌تواند به طور معناداری به بهزیستی روانی و رضایت شغلی معلمان زن دبیرستانی کمک کند.

BACKGROUND: Maladaptive social beliefs play a pivotal role in the development and maintenance of social anxiety; however, existing measures have limited cultural adaptability for Chinese populations. Therefore, this study developed and validated the Beliefs in Social Anxiety Scale (BIAS), designed to assess maladaptive social beliefs among Chinese adolescents and adults. METHODS: Three studies were conducted to examine its psychometric properties using data from community samples of Chinese adolescents and adults. Study 1 employed a mixed-methods approach. Initial items were generated through semi-structured qualitative interviews with individuals reporting high levels of social anxiety (N = 34), defined as scoring ≥ 19 on the Social Phobia Inventory (SPIN). A larger quantitative sample (N = 1,087) was then used to explore the scale's factor structure and conduct preliminary validation of its psychometric properties. Study 2 (baseline: N = 769; 6-month follow-up: N = 503) validated the scale's properties longitudinally in adults. Study 3 (N = 1,017) assessed its applicability in adolescents in two high schools. RESULTS: Across studies, the BIAS showed a stable four-factor structure, including negative self-perception, perceived poor social skills, high estimated social cost, and high estimated visibility of physical symptoms. Confirmatory factor analyses supported this structure across samples, with acceptable-to-good fit indices (CFI = 0.926 to 0.968, TLI = 0.918 to 0.965, RMSEA = 0.042 to 0.077, SRMR = 0.036 to 0.046). Internal consistency was good to excellent (α/ω = 0.82 to 0.97), and the scale demonstrated convergent, discriminant, and criterion-related validity, as well as comparability across gender, time, and samples. CONCLUSIONS: The BIAS provides a culturally sensitive and psychometrically robust tool for assessing maladaptive social beliefs in Chinese community populations. It may facilitate the identification of culturally shaped belief patterns and inform the development of culturally adapted cognitive-behavioral interventions. Limitations include gender imbalance, mixed administration formats, use of community samples, and preliminary evidence for predictive validity based on a relatively small longitudinal subsample, highlighting the need for further validation in clinical and diverse populations. CLINICAL TRIAL NUMBER: Not applicable.

زمینه: باورهای ناسازگار اجتماعی نقش محوری در شکل‌گیری و تداوم اضطراب اجتماعی ایفا می‌کنند؛ با این حال، ابزارهای موجود از نظر سازگاری فرهنگی برای جمعیت‌های چینی محدودیت دارند. بنابراین، این پژوهش به تدوین و اعتباریابی مقیاس باورها در اضطراب اجتماعی (BIAS) پرداخت که با هدف سنجش باورهای ناسازگار اجتماعی در میان نوجوانان و بزرگسالان چینی طراحی شده است. روش‌ها: سه مطالعه به منظور بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی این مقیاس با استفاده از داده‌های نمونه‌های جامعه‌نگر نوجوانان و بزرگسالان چینی انجام شد. در مطالعه اول از رویکرد ترکیبی استفاده شد. آیتم‌های اولیه از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته کیفی با افرادی که سطوح بالای اضطراب اجتماعی را گزارش کردند (N = 34) و بر اساس کسب نمره ≥ 19 در پرسشنامه هراس اجتماعی (SPIN) تعریف شدند، تولید گردید. سپس نمونه کمی بزرگ‌تر (N = 1,087) برای بررسی ساختار عاملی مقیاس و اعتبارسنجی مقدماتی ویژگی‌های روان‌سنجی آن به کار رفت. مطالعه دوم (خط پایه: N = 769؛ پیگیری شش‌ماهه: N = 503) ویژگی‌های مقیاس را به صورت طولی در بزرگسالان اعتبارسنجی کرد. مطالعه سوم (N = 1,017) قابلیت کاربرد آن را در نوجوانان دو دبیرستان مورد ارزیابی قرار داد. یافته‌ها: در سراسر مطالعات، مقیاس BIAS ساختار چهار عاملی پایدار شامل ادراک منفی از خود، ادراک مهارت‌های اجتماعی ضعیف، برآورد بالای هزینه اجتماعی و برآورد بالای دیده‌شدن علائم جسمانی را نشان داد. تحلیل‌های عاملی تأییدی این ساختار را در نمونه‌های مختلف تأیید کرد و شاخص‌های برازش قابل قبول تا خوب (CFI = 0.926 تا 0.968، TLI = 0.918 تا 0.965، RMSEA = 0.042 تا 0.077، SRMR = 0.036 تا 0.046) به دست آمد. پایایی درونی در دامنه خوب تا عالی قرار داشت (α/ω = 0.82 تا 0.97) و مقیاس روایی همگرا، افتراقی و ملاکی را نشان داد و از نظر جنسیت، زمان و نمونه‌ها قابل مقایسه بود. نتیجه‌گیری: مقیاس BIAS ابزاری حساس به فرهنگ و از نظر روان‌سنجی قوی برای سنجش باورهای ناسازگار اجتماعی در جمعیت‌های جامعه‌نگر چینی فراهم می‌کند. این مقیاس می‌تواند به شناسایی الگوهای باور شکل‌گرفته توسط فرهنگ و توسعه مداخلات شناختی-رفتاری سازگار با فرهنگ کمک کند. محدودیت‌ها شامل عدم توازن جنسیتی، فرمت‌های مختلف اجرای آزمون، استفاده از نمونه‌های جامعه‌نگر و شواهد مقدماتی برای روایی پیش‌بین بر اساس زیرنمونه طولی نسبتاً کوچک است که لزوم اعتبارسنجی بیشتر در جمعیت‌های بالینی و متنوع را برجسته می‌کند. شماره کارآزمایی بالینی: قابل کاربرد نیست.

Background Engagement and achievement gaps in higher education remain persistent, especially for students from lower socioeconomic and minority cultural backgrounds in digital learning environments. Objective This study examined whether participation in LMS-based courses implementing a Culturally Responsive Digital Differentiated Learning (CR-DDL) Framework was associated with greater improvements in student engagement and learning outcomes and with narrower observed engagement disparities compared with standard LMS-based instruction. Methods An explanatory sequential mixed-methods design was used with 252 undergraduates in public health and agrotechnology programmes at three Indonesian institutions, comparing CR-DDL courses ( n = 129) with standard LMS-based courses ( n = 123). Quantitative data included pre- and post-intervention Higher Education Student Engagement Scale scores, LMS-derived behavioural indicators, and final course scores. Outcomes were analysed using linear mixed-effects models with a random intercept for course to account for the clustering of students within the six participating course clusters. Eighteen students also participated in semi-structured interviews to provide contextual insight into their learning experiences. Results The CR-DDL group demonstrated a larger increase in total engagement than the comparison group (mean change, +0.52 vs. + 0.13; group × time estimate = 0.31, SE = 0.07, approximate Wald 95% CI 0.17–0.45, p < 0.001). Greater increases were also observed in LMS-based participation. After adjustment for prior-semester GPA and course-level clustering, CR-DDL participation was associated with a 3.41-point higher final course score on the 0–100 reporting scale (SE = 1.12, approximate Wald 95% CI 1.21–5.61, p = 0.003). Lower-SES students in CR-DDL courses showed larger descriptive engagement gains than their counterparts in comparison courses. Because the formal group × time × SES interaction could not be verified from the currently reported summary results, the SES findings are interpreted as exploratory subgroup patterns rather than definitive evidence of effect modification. Documented interview excerpts provided limited contextual insight into students’ experiences but were not treated as independently reproducible qualitative evidence. Conclusion The quantitative findings provide evidence that CR-DDL was associated with improved engagement, LMS participation, and course performance and with a narrowing of observed engagement disparities. The available qualitative material provides limited contextual insight into students’ experiences but should be interpreted cautiously because complete original qualitative records are currently unavailable.

زمینه: مشارکت و شکاف‌های پیشرفت تحصیلی در آموزش عالی همچنان پایدار باقی مانده‌اند، به‌ویژه برای دانشجویان با پیشینه‌های اجتماعی‌اقتصادی پایین‌تر و اقلیت‌های فرهنگی در محیط‌های یادگیری دیجیتال. هدف: این مطالعه بررسی کرد که آیا شرکت در دوره‌های مبتنی بر سامانه مدیریت یادگیری (LMS) که چارچوب یادگیری دیجیتال تفکیک‌شده مبتنی بر پاسخ‌گویی فرهنگی (CR-DDL) را اجرا می‌کنند، با بهبود بیشتر در مشارکت دانشجویان و پیامدهای یادگیری و همچنین کاهش شکاف‌های مشاهده‌شده در مشارکت نسبت به آموزش استاندارد مبتنی بر LMS همراه است یا خیر. روش‌ها: طراحی روش ترکیبی ترتیبی توضیحی با مشارکت ۲۵۲ دانشجوی کارشناسی در برنامه‌های بهداشت عمومی و فناوری کشاورزی در سه مؤسسه اندونزیایی به کار گرفته شد و دوره‌های CR-DDL (n = 129) با دوره‌های استاندارد مبتنی بر LMS (n = 123) مقایسه شدند. داده‌های کمی شامل نمرات مقیاس مشارکت دانشجویان آموزش عالی پیش و پس از مداخله، شاخص‌های رفتاری استخراج‌شده از LMS و نمرات نهایی دوره بود. پیامدها با استفاده از مدل‌های خطی اثرات مختلط با رهگیری تصادفی برای هر دوره به منظور در نظر گرفتن خوشه‌بندی دانشجویان در شش خوشه دوره شرکت‌کننده تحلیل شد. همچنین هجده دانشجو در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته برای ارائه بینش زمینه‌ای درباره تجربیات یادگیری خود شرکت کردند. نتایج: گروه CR-DDL افزایش بیشتری در مجموع مشارکت نسبت به گروه مقایسه نشان داد (تغییر میانگین، ‎+۰٫۵۲‎ در مقابل ‎+۰٫۱۳‎؛ برآورد گروه × زمان = ‎۰٫۳۱‎، SE = ‎۰٫۰۷‎، حدود Wald ۹۵٪ CI ‎۰٫۱۷–۰٫۴۵‎، ‎p < 0.001‎). افزایش بیشتری نیز در مشارکت مبتنی بر LMS مشاهده شد. پس از تعدیل برای معدل ترم قبل و خوشه‌بندی در سطح دوره، شرکت در CR-DDL با نمره نهایی دوره ‎۳٫۴۱‎ واحد بالاتر در مقیاس گزارش‌دهی ‎۰–۱۰۰‎ مرتبط بود (SE = ‎۱٫۱۲‎، حدود Wald ۹۵٪ CI ‎۱٫۲۱–۵٫۶۱‎، ‎p = 0.003‎). دانشجویان با وضعیت اجتماعی‌اقتصادی پایین‌تر در دوره‌های CR-DDL افزایش توصیفی بیشتری در مشارکت نسبت به همتایان خود در دوره‌های مقایسه‌ای نشان دادند. از آنجا که تعامل رسمی گروه × زمان × SES از نتایج خلاصه‌شده فعلی قابل تأیید نبود، یافته‌های مربوط به SES به عنوان الگوهای اکتشافی زیرگروهی تفسیر می‌شوند و نه شواهد قطعی از اصلاح اثر. گزیده‌های مستند مصاحبه‌ها بینش زمینه‌ای محدودی درباره تجربیات دانشجویان ارائه داد اما به عنوان شواهد کیفی مستقل و قابل بازتولید تلقی نشد. نتیجه‌گیری: یافته‌های کمی شواهدی ارائه می‌دهد که CR-DDL با بهبود مشارکت، مشارکت در LMS و عملکرد دوره و همچنین کاهش شکاف‌های مشاهده‌شده در مشارکت مرتبط است. مواد کیفی موجود بینش زمینه‌ای محدودی درباره تجربیات دانشجویان ارائه می‌دهد اما باید با احتیاط تفسیر شود زیرا سوابق کامل کیفی اصلی در حال حاضر در دسترس نیست.

Technical and vocational education and training (TVET) has the potential to contribute to environmental sustainability and economic diversification through the incorporation of skills and capacities for sustainability in curricula, teaching, governance, and institutional practice. The present study provides a mixed methods institutional analysis of the perceived sustainability and integration of environmental economics in one anonymised public technical education institution in Saudi Arabia. After receiving the appropriate ethics approvals, a survey was conducted to 100 staff (82 trainers and 18 administrators) from 18 April to 31 May 2024. To explain and contextualise the quantitative patterns, semi-structured interviews, open-ended responses, and institutional documents were used. 40% responded “moderate integration”, 35% responded “limited integration”, 15% responded “full embedded”, and 10% responded “not integrated”. The positive associations were found for curriculum integration, the effectiveness of digital tools, governance and leadership, and entrepreneurship-oriented training, whereas resource and trainer-preparation barriers were negatively associated with sustainability-education outcomes. The qualitative evidence converged on three implementation needs: the need for explicit sustainability learning outcomes, systematic monitoring, and targeted trainer development. The results are not to be interpreted as evidence of cause and effect or as nationally representative staff perceptions. The study provides a tentative implementation framework based on indicators, 12 measurable indicators, identified data sources, review cycles, and institutional owners. The framework provides a sensible foundation for local auditing and improvement and needs to be validated both institutionally and over time.

آموزش و پرورش فنی و حرفه‌ای (TVET) این ظرفیت را دارد که از طریق گنجاندن مهارت‌ها و توانمندی‌های مرتبط با پایداری در برنامه‌های درسی، آموزش، حکمرانی و رویه‌های نهادی، به پایداری زیست‌محیطی و تنوع‌بخشی اقتصادی کمک کند. مطالعه حاضر، تحلیل نهادی با رویکرد آمیخته‌ای از ادراک پایداری و ادغام اقتصاد زیست‌محیطی در یک مؤسسه آموزش فنی دولتی ناشناس در عربستان سعودی ارائه می‌دهد. پس از اخذ مجوزهای اخلاقی لازم، از تاریخ ۱۸ آوریل تا ۳۱ مه ۲۰۲۴، پرسشنامه‌ای از ۱۰۰ نفر از کارکنان (۸۲ مربی و ۱۸ مدیر) جمع‌آوری شد. به منظور تبیین و زمینه‌یابی الگوهای کمی، از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، پاسخ‌های باز و اسناد نهادی استفاده گردید. ۴۰٪ پاسخ‌دهندگان «ادغام متوسط»، ۳۵٪ «ادغام محدود»، ۱۵٪ «ادغام کامل» و ۱۰٪ «عدم ادغام» را گزارش کردند. ارتباط مثبت برای ادغام برنامه درسی، اثربخشی ابزارهای دیجیتال، حکمرانی و رهبری، و آموزش مبتنی بر کارآفرینی مشاهده شد، در حالی که موانع منابع و آمادگی مربیان با پیامدهای آموزش پایداری ارتباط منفی داشتند. شواهد کیفی بر سه نیاز اجرایی همگرا شد: نیاز به نتایج یادگیری صریح در حوزه پایداری، پایش نظام‌مند و توسعه هدفمند مربیان. نتایج نباید به عنوان شواهدی از رابطه علت و معلولی یا به عنوان بازتاب ادراک کارکنان در سطح ملی تفسیر شود. این مطالعه چارچوبی مقدماتی برای اجرا بر اساس شاخص‌ها، ۱۲ شاخص قابل اندازه‌گیری، منابع داده‌ای شناسایی‌شده، چرخه‌های بازبینی و مسئولان نهادی ارائه می‌دهد. این چارچوب، مبنایی معقول برای ارزیابی و بهبود محلی فراهم می‌کند و نیازمند اعتبارسنجی نهادی و زمانی است.

Traditional pedagogy in Indonesian pondok pesantren, organised around teacher-centred transmission and extensive memorisation, has long secured moral formation and mastery of classical Islamic texts, yet contemporary professional roles for Muslim graduates additionally require analysis, evidence-based evaluation, and principled problem-solving. This study examined how the systematic introduction of constructivist pedagogy shaped the development of critical thinking among santriwati in professional-track programmes at Pondok Pesantren Putri ‘Aisyah Kempek, Cirebon. A convergent parallel mixed-methods case study was conducted over six months during the even semester of 2024/2025, with the qualitative strand as the dominant component. Data comprised fourteen semi-structured interviews with six ustadzah and eight santriwati, twenty-four non-participant classroom observations, document analysis of lesson plans and reflective journals, and rubric scoring of forty-five paired student work samples using an instrument adapted from Facione’s critical thinking framework. Qualitative data were analysed through reflexive thematic analysis and rubric data descriptively. Four themes emerged: a shift from knowledge reception to collaborative construction; professionally situated critical capacities; negotiation of cultural and theological tension resolved through a hybrid model; and gendered dimensions of critical thinking in a putri setting. Rubric means rose from 2.2 to 3.4 on a four-point scale, with the largest gains in self-regulation and analysis. The study concludes that constructivist strategies framed as instruments of tadabbur and collectively accountable ijtihad can be integrated into traditional pesantren professional education without displacing its epistemological commitments, and that the theological reframing rather than the techniques themselves is what makes integration workable.

پداگوژی سنتی در پوندک پیامبر اندونزی، که بر محور انتقال معلم‌محور و حفظ گسترده مطالب سازمان یافته است، مدت‌هاست که تضمین‌کننده تربیت اخلاقی و تسلط بر متون کلاسیک اسلامی بوده است؛ با این حال، نقش‌های حرفه‌ای معاصر برای فارغ‌التحصیلان مسلمان علاوه بر این، نیازمند تحلیل، ارزیابی مبتنی بر شواهد و حل مسئله اصول‌محور است. این پژوهش بررسی کرد که چگونه معرفی نظام‌مند پداگوژی سازنده‌گرا، توسعه تفکر انتقادی را در میان سنترِواتی‌های برنامه‌های حرفه‌ای در حوزه علمیه دخترانه ‘Aisyah Kempek، چیرِبون شکل داد. یک مطالعه موردی آمیخته همگرا به مدت شش ماه در طول نیم‌سال زوج ۲۰۲۴/۲۰۲۵ انجام شد که بخش کیفی، مؤلفه غالب بود. داده‌ها شامل چهارده مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با شش استادزه و هشت سنترِواتی، بیست‌وچهار مشاهده کلاسی بدون مشارکت، تحلیل اسناد برنامه‌های درسی و ژورنال‌های تأملی، و نمره‌دهی روبریک به چهل‌وپنج نمونه کار دانش‌آموزی جفت‌شده با استفاده از ابزاری اقتباس‌شده از چارچوب تفکر انتقادی Facione بود. داده‌های کیفی از طریق تحلیل تماتیک بازتابی و داده‌های روبریک به صورت توصیفی تحلیل شدند. چهار تم استخراج شد: گذار از دریافت دانش به ساخت مشترک؛ ظرفیت‌های انتقادی با موقعیت حرفه‌ای؛ مذاکره تنش‌های فرهنگی و الهیاتی که از طریق یک مدل ترکیبی حل شد؛ و ابعاد جنسیتی تفکر انتقادی در محیط دخترانه. میانگین‌های روبریک از ۲.۲ به ۳.۴ در مقیاس چهار امتیازی افزایش یافت، با بیشترین رشد در خودتنظیمی و تحلیل. پژوهش نتیجه می‌گیرد که راهبردهای سازنده‌گرا، زمانی که به عنوان ابزار تدبر و اجتهاد جمعی مسئولانه چارچوب‌بندی شوند، می‌توانند در آموزش حرفه‌ای سنتی حوزه علمیه بدون جابجایی تعهدات معرفت‌شناختی آن ادغام شوند و این بازتعریف الهیاتی است، نه صرفاً تکنیک‌ها، که امکان‌پذیری ادغام را فراهم می‌کند.

Abstract This research investigated the halo effect in the grading of students' achievements by teachers in secondary and high schools within the Mfoundi Division. Specifically, it analyzed the effects of student behavior, student reputation, and teacher expectations on the perceived fairness of grading and halo effects. The study employed an explanatory mixed-methods research design. Data were collected from 347 students selected through stratified sampling and 07 teachers from both public and private secondary schools. Structured questionnaire was administered to students, while teachers participated in structured interviews. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics, Pearson product-moment correlations, and multiple linear regression, while qualitative data were analyzed through thematic analysis. The findings revealed significant positive correlations between perceived grading fairness and halo effect ts with student behavior (r = .513, p < .001), student reputation (r = .438, p < .001), and teacher expectations (r = .469, p < .001). The regression model was significant, F(3,343) = 51.418, p < .001, accounting for 31.0% of the variance. Student behavior emerged as the strongest unique predictor (β = .321, p < .001), followed by teacher expectations (β = .208, p = .001), while student reputation was not a significant unique predictor (β = .110, p = .078). Qualitative findings confirmed that behavior, reputation, prior performance, and expectations can influence grading decisions. The study recommends the adoption of criterion-referenced assessment, clear marking rubrics, moderation, anonymous marking where possible, and professional development on assessment bias to enhance fairness and objectivity in grading. Keywords Halo effectteachers’ gradingstudent behaviourstudent reputationteacher expectationsgrading fairness

چکیده پژوهش حاضر به بررسی اثر هاله‌ای در نمره‌دهی معلمان به پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان در مدارس متوسطه اول و دوم بخش Mfoundi پرداخت. به طور خاص، تأثیر رفتار دانش‌آموز، شهرت دانش‌آموز و انتظارات معلم بر ادراک انصاف در نمره‌دهی و اثر هاله‌ای مورد تحلیل قرار گرفت. این مطالعه از طرح پژوهش ترکیبی تبیینی بهره برد. داده‌ها از ۳۴۷ دانش‌آموز که به روش نمونه‌گیری طبقه‌ای انتخاب شدند و ۰۷ معلم از مدارس متوسطه دولتی و غیردولتی گردآوری شد. پرسشنامه ساختاریافته برای دانش‌آموزان اجرا گردید و معلمان در مصاحبه‌های ساختاریافته شرکت کردند. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شد و داده‌های کیفی از طریق تحلیل تماتیک بررسی گردید. یافته‌ها نشان داد بین انصاف ادراک‌شده در نمره‌دهی و اثر هاله‌ای با رفتار دانش‌آموز (r = .513, p < .001)، شهرت دانش‌آموز (r = .438, p < .001) و انتظارات معلم (r = .469, p < .001) همبستگی مثبت معناداری وجود دارد. مدل رگرسیون معنادار بود، F(3,343) = 51.418, p < .001، و ۳۱٫۰٪ از واریانس را تبیین کرد. رفتار دانش‌آموز قوی‌ترین پیش‌بین منحصر به فرد بود (β = .321, p < .001)، سپس انتظارات معلم (β = .208, p = .001)، در حالی که شهرت دانش‌آموز پیش‌بین منحصر به فرد معناداری نبود (β = .110, p = .078). یافته‌های کیفی تأیید کردند که رفتار، شهرت، عملکرد قبلی و انتظارات می‌توانند بر تصمیمات نمره‌دهی تأثیرگذار باشند. مطالعه حاضر توصیه می‌کند که از ارزشیابی ملاک‌محور، راهنمای نمره‌دهی شفاف، تعدیل‌گری، نمره‌دهی ناشناس در صورت امکان و توسعه حرفه‌ای در زمینه سوگیری ارزشیابی برای افزایش انصاف و عینیت در نمره‌دهی استفاده شود.

Large language models (LLMs) are rapidly reshaping digital mental health, yet how these systems are designed, used, and evaluated remains poorly characterized. We conducted an HCI-centered scoping review of 84 studies examining mental health tasks, stakeholders, interaction paradigms, foundation models, evaluation methods, and outcome measurement. Counseling and support and self-help and well-being accounted for 73.8% of studies, while clinician support and crisis and risk support remained uncommon. Mixed-methods user studies predominated (42.9%), with only three randomized controlled trials and eight studies classified as longitudinal or field evaluations. Technical and response performance was assessed in 81.0% of studies, compared with 29.8% assessing mental health symptoms and clinical outcomes and 7.1% including longitudinal follow-up. Outcome profiles differed across intended tasks. Building on these findings and established evaluation guidance, we propose a task-oriented framework aligning evaluation domains, measurement approaches, and assessment timing with intended use.

مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs) به سرعت در حال بازشکل‌دهی سلامت روان دیجیتال هستند، با این حال نحوه طراحی، استفاده و ارزیابی این سامانه‌ها همچنان به‌درستی تبیین نشده است. ما یک مرور محدوده با محوریت تعامل انسان و رایانه (HCI) بر روی ۸۴ مطالعه انجام دادیم که به بررسی وظایف سلامت روان، ذینفعان، الگوهای تعاملی، مدل‌های پایه، روش‌های ارزیابی و سنجش پیامدها می‌پرداختند. مشاوره و حمایت و خودیاری و بهزیستی ۷۳.۸٪ مطالعات را تشکیل می‌دادند، در حالی که حمایت از درمانگران و حمایت در بحران و ریسک کمتر رایج بودند. مطالعات کاربری با روش‌های ترکیبی غالب بودند (۴۲.۹٪)، و تنها سه کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده و هشت مطالعه به‌عنوان ارزیابی‌های طولی یا میدانی طبقه‌بندی شدند. عملکرد فنی و پاسخ‌دهی در ۸۱.۰٪ مطالعات ارزیابی شد، در مقایسه با ۲۹.۸٪ که به ارزیابی علائم سلامت روان و پیامدهای بالینی پرداختند و ۷.۱٪ که پیگیری طولی را شامل می‌شدند. پروفایل‌های پیامدها بسته به وظایف مورد نظر متفاوت بود. بر اساس این یافته‌ها و راهنمایی‌های ارزیابی موجود، ما یک چارچوب وظیفه‌محور پیشنهاد می‌کنیم که حوزه‌های ارزیابی، رویکردهای سنجش و زمان‌بندی ارزیابی را با کاربرد مورد نظر همسو می‌سازد.

This study aims to evaluate the learning digitization program at Jongkang Public Elementary School in Yogyakarta using the Context, Input, Process, Product (CIPP) model. The study employed a mixed-methods approach with a concurrent embedded design. The research subjects consisted of 160 students, 15 teachers, and 1 principal. Data were collected through questionnaires, interviews, and observations, then analyzed quantitatively and qualitatively. The results showed that the Context aspect scored 82.67% according to teachers and 82.12% according to students, both falling into the “very good” category. The “Input” aspect received a score of 84.99% from teachers, rated “very good,” and 77.13% from students, rated “good.” The “Process” aspect received a score of 87.33% from teachers, rated “very good,” and 78.00% from students, rated “good.” The “Product” aspect received a score of 84.55% from teachers and 78.00% from students. The novelty of this research lies in a comprehensive evaluation of the digitization of learning through the four components of the CIPP model, using a mixed-methods concurrent embedded approach. The findings indicate that the success of digitization is determined not only by the availability of technology but also by the alignment with needs, teacher competencies, management support, and consistent use of technology. The evaluation results serve as the basis for program development, particularly in strengthening infrastructure, teachers’ digital competencies, and periodic evaluations.

این مطالعه با هدف ارزیابی برنامه دیجیتالی‌سازی یادگیری در دبستان دولتی Jongkang در یوگیاکارتا با استفاده از مدل زمینه، ورودی، فرایند، محصول (CIPP) انجام شده است. این پژوهش از رویکرد آمیخته با طرح تعبیه‌شده همزمان بهره برده است. جامعه پژوهش شامل ۱۶۰ دانش‌آموز، ۱۵ معلم و ۱ مدیر بوده است. داده‌ها از طریق پرسشنامه، مصاحبه و مشاهده گردآوری و به صورت کمی و کیفی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که جنبه زمینه از دید معلمان ۸۲/۶۷٪ و از دید دانش‌آموزان ۸۲/۱۲٪ امتیاز کسب کرده است که هر دو در طبقه «بسیار خوب» قرار می‌گیرند. جنبه «ورودی» از سوی معلمان ۸۴/۹۹٪ (بسیار خوب) و از سوی دانش‌آموزان ۷۷/۱۳٪ (خوب) ارزیابی شد. جنبه «فرایند» از سوی معلمان ۸۷/۳۳٪ (بسیار خوب) و از سوی دانش‌آموزان ۷۸/۰۰٪ (خوب) امتیاز گرفت. جنبه «محصول» نیز از سوی معلمان ۸۴/۵۵٪ و از سوی دانش‌آموزان ۷۸/۰۰٪ ارزیابی شد. نوآوری این پژوهش در ارزیابی جامع دیجیتالی‌سازی یادگیری از طریق چهار مؤلفه مدل CIPP با استفاده از رویکرد آمیخته تعبیه‌شده همزمان نهفته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که موفقیت دیجیتالی‌سازی نه تنها به در دسترس بودن فناوری، بلکه به هم‌راستایی با نیازها، شایستگی معلمان، حمایت مدیریتی و استفاده مستمر از فناوری بستگی دارد. نتایج ارزیابی مبنایی برای توسعه برنامه، به ویژه در زمینه تقویت زیرساخت، شایستگی‌های دیجیتال معلمان و ارزیابی‌های دوره‌ای فراهم می‌کند.

Introduction This explanatory sequential mixed-methods study examined associations of self-regulated learning (SRL) and online learning self-efficacy with perceived academic and cognitive performance among undergraduates recruited from five Vietnamese universities. Methods The quantitative phase analyzed 685 complete survey responses obtained through quota-guided convenience sampling and tested a four-construct covariance-based structural equation model. The qualitative phase involved 24 interview participants purposively selected from the survey pool to contextualize the observed structural associations. Results The measurement model showed good fit on the retained indices (χ²/df = 2.15, CFI = .962, TLI = .958, RMSEA = .041, SRMR = .038). SRL was positively associated with perceived academic performance ( β = .51) and perceived cognitive performance (β = .44), while online learning self-efficacy was associated with perceived academic performance ( β = .24) and perceived cognitive performance ( β = .36), all p < .001. The model accounted for 49.5% and 52.1% of the variance in the two outcomes, respectively. Interview accounts described SRL through scheduling, micro-deadlines, monitoring, distraction control, and strategy revision, whereas online learning self-efficacy was reflected in willingness to initiate tasks, explore unfamiliar tools, seek help, and persist through technological difficulty. Discussion The study contributes a theoretically integrated account of learner agency grounded in SRL theory, Social Cognitive Theory, and Self-Determination Theory. Because the design was cross-sectional and the sample was nonprobability-based, the findings are interpreted as sample-specific associations rather than causal or nationally representative effects.

مقدمه: این مطالعه آمیخته توضیحی-توالی به بررسی ارتباط یادگیری خودتنظیمی (SRL) و خودکارآمدی یادگیری آنلاین با عملکرد تحصیلی و شناختی ادراک‌شده در میان دانشجویان کارشناسی جذب‌شده از پنج دانشگاه ویتنام پرداخت. روش‌ها: در مرحله کمی، ۶۸۵ پرسشنامه کامل که از طریق نمونه‌گیری در دسترس هدایت‌شده با سهمیه جمع‌آوری شده بود، تحلیل شد و یک مدل معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس با چهار سازه آزمون گردید. در مرحله کیفی، ۲۴ شرکت‌کننده مصاحبه‌ای به‌صورت هدفمند از میان جامعه پرسشنامه انتخاب شدند تا ارتباطات ساختاری مشاهده‌شده را در بستر قرار دهند. نتایج: مدل اندازه‌گیری براساس شاخص‌های باقی‌مانده برازش مناسبی نشان داد (χ²/df = ۲.۱۵، CFI = ۰.۹۶۲، TLI = ۰.۹۵۸، RMSEA = ۰.۰۴۱، SRMR = ۰.۰۳۸). یادگیری خودتنظیمی با عملکرد تحصیلی ادراک‌شده (β = ۰.۵۱) و عملکرد شناختی ادراک‌شده (β = ۰.۴۴) رابطه مثبت داشت، در حالی که خودکارآمدی یادگیری آنلاین با عملکرد تحصیلی ادراک‌شده (β = ۰.۲۴) و عملکرد شناختی ادراک‌شده (β = ۰.۳۶) مرتبط بود (همه p < ۰.۰۰۱). مدل به‌ترتیب ۴۹.۵٪ و ۵۲.۱٪ از واریانس دو پیامد را تبیین کرد. روایات مصاحبه‌ای، یادگیری خودتنظیمی را از طریق زمان‌بندی، ضرب‌الاجل‌های خرد، پایش، کنترل حواس‌پرتی و بازنگری راهبردها توصیف کردند، در حالی که خودکارآمدی یادگیری آنلاین در تمایل به آغاز وظایف، کاوش ابزارهای ناآشنا، جستجوی کمک و پایداری در مواجهه با دشواری‌های فناورانه بازتاب یافت. بحث: این پژوهش، گزارشی نظری و یکپارچه از عاملیت یادگیرنده مبتنی بر نظریه یادگیری خودتنظیمی، نظریه شناختی-اجتماعی و نظریه خودتعیین‌گری ارائه می‌دهد. با توجه به اینکه طرح پژوهش مقطعی بوده و نمونه مبتنی بر احتمال نبوده است، یافته‌ها به‌عنوان ارتباطات خاص نمونه تفسیر می‌شوند و نه به‌عنوان اثرات علی یا نماینده ملی.

Transitions from primary to secondary school can heighten anxiety, unsettle relationships, and challenge pupils’ sense of belonging. Schools increasingly deploy pastoral systems and universal wellbeing programmes, yet implementation varies and practice often lacks a clearly articulated evidence base. This literature review synthesises qualitative and mixed-methods studies (2017–2025) and examines how education staff can support pupils’ emotional wellbeing during primary‑to‑secondary transitions, with a focus on strategies informed by Cognitive Behaviour Therapy (CBT). Using a PICo framework, searches of ERIC, Education Source, CINAHL, and Psychology & Behavioral Sciences were conducted, applying inclusion criteria relevant to school contexts and transition stages. Studies were appraised with CASP tools. Findings cluster around three interrelated themes: (1) the centrality of relationships (teacher empathy and consistency; peer support; family partnership); (2) school belonging and connectedness (inclusive climate, pupil voice, and relational safety); and (3) emotional skills and resilience (structured psychoeducation, low-intensity CBT techniques, and peer-led emotion work). Methodological limitations across the literature include over-reliance on self-report, limited longitudinal designs, and conceptual ambiguity between belonging, connectedness, climate, and culture. The review proposes a practical pastoral framework that integrates CBT-informed strategies within universal and targeted supports and highlights priorities for professional development, co-production, and evaluation. Implications for pastoral care emphasise relationally attuned practice, actionable classroom tools, and multi-agency collaboration to scaffold emotionally safe, equitable transitions. Implications for pastoral care include embedding CBT-informed strategies within universal and targeted supports, prioritising relational safety, and fostering inclusive school climates to ensure emotionally secure transitions.

گذار از دبستان به دبیرستان می‌تواند موجب افزایش اضطراب، برهم خوردن روابط و به چالش کشیدن حس تعلق دانش‌آموزان شود. مدارس به طور فزاینده‌ای از نظام‌های پرورشی و برنامه‌های بهزیستی همگانی بهره می‌گیرند، اما اجرای این برنامه‌ها متفاوت است و اغلب فاقد پشتوانه شواهدی روشن و تبیین‌شده می‌باشد. این مرور ادبیات، پژوهش‌های کیفی و روش‌های ترکیبی (۲۰۱۷ تا ۲۰۲۵) را تلفیق می‌کند و بررسی می‌نماید که کارکنان آموزشی چگونه می‌توانند از بهزیستی هیجانی دانش‌آموزان در گذار از دبستان به دبیرستان حمایت کنند، با تمرکز ویژه بر راهبردهای مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT). با استفاده از چارچوب PICo، جستجوهایی در پایگاه‌های ERIC، Education Source، CINAHL و Psychology & Behavioral Sciences انجام شد و معیارهای ورود مرتبط با زمینه‌های مدرسه و مراحل گذار اعمال گردید. مطالعات با ابزارهای CASP ارزیابی شدند. یافته‌ها حول سه محور به‌هم‌پیوسته متمرکز می‌شوند: (۱) محوریت روابط (همدلی و ثبات معلم؛ حمایت همسالان؛ مشارکت خانواده)؛ (۲) تعلق و پیوستگی به مدرسه (اقلیم فراگیر، صدای دانش‌آموز و امنیت رابطه‌ای)؛ و (۳) مهارت‌های هیجانی و تاب‌آوری (آموزش روانی ساختاریافته، فنون کم‌شدت درمان شناختی-رفتاری و فعالیت‌های هیجانی همسال‌محور). محدودیت‌های روش‌شناختی در ادبیات شامل اتکای بیش از حد به خودگزارشی، طرح‌های طولی محدود و ابهام مفهومی میان تعلق، پیوستگی، اقلیم و فرهنگ است. این مرور، چارچوب پرورشی عملیاتی را پیشنهاد می‌کند که راهبردهای مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT) را در حمایت‌های همگانی و هدفمند ادغام می‌نماید و اولویت‌هایی برای توسعه حرفه‌ای، تولید مشترک و ارزیابی برجسته می‌سازد. پیامدهای مراقبت پرورشی بر تمرین مبتنی بر روابط، ابزارهای عملیاتی در کلاس درس و همکاری چندنهادی برای حمایت از گذارهای عاطفی ایمن و عادلانه تأکید دارد. پیامدهای مراقبت پرورشی شامل ادغام راهبردهای مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT) در حمایت‌های همگانی و هدفمند، اولویت‌بخشی به امنیت رابطه‌ای و تقویت اقلیم فراگیر مدرسه برای تضمین گذارهای هیجانی ایمن است.

Background Students’ academic performance in public secondary schools remains a major education policy concern in Uganda, particularly in districts where schools face shortages of learning resources and challenges that affect teachers’ capacity to support learning. This policy brief examines teachers’ commitment and the availability of learning resources as predictors of students’ academic performance in public secondary schools in Kasese District, Uganda. Policy and implications The brief draws on evidence from a convergent parallel mixed-methods study conducted in eight public secondary schools involving head teachers, teachers and Senior Four students. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics and regression analysis, while qualitative evidence was obtained through head-teacher interviews and student focus group discussions. The combined regression model was statistically significant and explained 28.6% of the variation in students’ academic performance (R = .535, R 2 = .286, adjusted R 2 = .235, F = 5.519, p = .001). School leadership was the strongest positive independent predictor (β = .519, p = .002), while learning resources also showed a significant positive contribution (β = .385, p < .001). Work environment and job satisfaction showed positive bivariate relationships with academic performance but were not independently significant in the combined model. Professional training had a significant negative coefficient in the combined model (β = −.322, p = .043), which should not be interpreted as evidence that teacher training is harmful; rather, it suggests possible contextual, overlap or quality-related effects requiring further investigation. Recommendations Education authorities should strengthen instructional school leadership, improve the availability and equitable distribution of learning resources, and redesign professional development towards practical, continuous, and curriculum-relevant support. Schools should also strengthen teacher support systems and use school-level evidence to identify and address barriers to learning. Conclusions Improving academic performance in Kasese requires an integrated approach that combines effective leadership, adequate learning resources and meaningful teacher support rather than relying on teacher commitment alone.

زمینه: عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در مدارس متوسطه دولتی همچنان یکی از دغدغه‌های اصلی سیاست‌گذاری آموزشی در اوگاندا است، به‌ویژه در مناطقی که مدارس با کمبود منابع یادگیری و چالش‌هایی مواجه هستند که ظرفیت معلمان برای حمایت از یادگیری را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این سیاست‌نامه به بررسی تعهد معلمان و دسترسی به منابع یادگیری به‌عنوان پیش‌بین‌های عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در مدارس متوسطه دولتی منطقه Kasese، اوگاندا می‌پردازد. سیاست و پیامدها: این سیاست‌نامه مبتنی بر شواهد حاصل از یک مطالعه آمیخته همگرا و موازی است که در هشت مدرسه متوسطه دولتی با مشارکت مدیران، معلمان و دانش‌آموزان پایه چهارم متوسطه انجام شده است. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون تحلیل شدند و شواهد کیفی نیز از طریق مصاحبه با مدیران و بحث‌های گروهی متمرکز با دانش‌آموزان به‌دست آمد. مدل رگرسیون ترکیبی از لحاظ آماری معنادار بود و ۲۸/۶٪ از واریانس عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان را تبیین کرد (R = .535، R 2 = .286، adjusted R 2 = .235، F = 5.519، p = .001). رهبری مدرسه قوی‌ترین پیش‌بین مثبت مستقل بود (β = .519، p = .002)، در حالی که منابع یادگیری نیز سهم مثبت معناداری نشان دادند (β = .385، p < .001). محیط کار و رضایت شغلی معلمان رابطه دوجمله‌ای مثبتی با عملکرد تحصیلی داشتند اما در مدل ترکیبی به‌طور مستقل معنادار نبودند. آموزش حرفه‌ای در مدل ترکیبی دارای ضریب منفی معنادار بود (β = −.322، p = .043) که نباید به‌عنوان شواهدی مبنی بر مضر بودن آموزش معلمان تفسیر شود؛ بلکه بیانگر اثرات احتمالی زمینه‌ای، همپوشانی یا کیفیت است که نیازمند بررسی بیشتر می‌باشد. توصیه‌ها: مقامات آموزشی باید رهبری آموزشی مدارس را تقویت کنند، دسترسی و توزیع عادلانه منابع یادگیری را بهبود بخشند و توسعه حرفه‌ای معلمان را به سمت حمایت عملی، مستمر و مرتبط با برنامه درسی بازطراحی نمایند. مدارس همچنین باید نظام‌های حمایت از معلمان را تقویت کرده و با استفاده از شواهد سطح مدرسه، موانع یادگیری را شناسایی و رفع کنند. نتیجه‌گیری: بهبود عملکرد تحصیلی در Kasese نیازمند رویکردی یکپارچه است که رهبری مؤثر، منابع یادگیری کافی و حمایت معنادار از معلمان را در کنار هم قرار دهد و اتکای صرف به تعهد معلمان کافی نیست.

Team dynamics in complex sociotechnical systems are critical for safety and organisational effectiveness. This systematic review aimed to evaluate the utility and applicability of systemic Human Factors and Ergonomics(HFE) approaches for analysing team dynamics. Four databases (PubMed, Scopus, Web of Science, and ScienceDirect) were searched for peer-reviewed articles published in English between 2020 and September 2025. Studies were included if they applied systemic HFE methods to analyse team dynamics in organisational settings. Studies focusing solely on individual performance or lacking methodological detail were excluded. Two reviewers independently screened records and extracted data, and methodological quality was assessed using the Mixed Methods Appraisal Tool. Data were synthesised using thematic analysis. Seventy-seven studies were included, with healthcare being the most represented domain (n = 39). Most studies (51.9%) used adapted or combined approaches. Communication and coordination were the most frequently analysed dimensions of team dynamics. Established frameworks (e.g., SEIPS, FRAM) supported system-level analysis, while author-developed methods provided greater insight into local interactions. Hybrid approaches enabled integration across levels of analysis. Most studies were of high methodological quality (64.9%). These patterns informed a two-axis model positioning systemic HFE approaches by level of analysis and methodological integration, operationalised as a framework for method selection. Systemic HFE approaches are effective for analysing team dynamics in complex settings; however, no single method is universally optimal. Effectiveness depends on alignment between the analytical approach, context, and research objectives. Hybrid and adapted approaches appearing particularly promising. Further research is needed in underrepresented domains and through comparative methodological studies.

پویایی‌های تیمی در سامانه‌های پیچیده اجتماعی-فنی برای ایمنی و اثربخشی سازمانی حیاتی هستند. این مرور نظام‌مند با هدف ارزیابی سودمندی و قابلیت کاربرد رویکردهای نظام‌مند عوامل انسانی و ارگونومی (HFE) برای تحلیل پویایی‌های تیمی انجام شد. چهار پایگاه داده (PubMed، Scopus، Web of Science و ScienceDirect) برای مقالات داوری‌شده منتشرشده به زبان انگلیسی بین سال‌های 2020 تا سپتامبر 2025 جست‌وجو شدند. مطالعاتی وارد شدند که روش‌های نظام‌مند HFE را برای تحلیل پویایی‌های تیمی در محیط‌های سازمانی به‌کار برده بودند. مطالعاتی که صرفاً بر عملکرد فردی متمرکز بودند یا فاقد جزئیات روش‌شناختی بودند، حذف شدند. دو ارزیاب به‌طور مستقل منابع را غربال و داده‌ها را استخراج کردند و کیفیت روش‌شناختی با استفاده از ابزار Mixed Methods Appraisal Tool ارزیابی شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک ترکیب شدند. هفتاد و هفت مطالعه وارد مرور شدند که حوزه سلامت بیشترین نمایندگی را داشت (n = 39). بیشتر مطالعات (51.9٪) از رویکردهای اقتباس‌شده یا ترکیبی استفاده کرده بودند. ارتباط و هماهنگی، ابعاد پویایی تیمی بودند که بیشترین فراوانی تحلیل را داشتند. چارچوب‌های تثبیت‌شده (مانند SEIPS، FRAM) از تحلیل در سطح سامانه حمایت کردند، در حالی که روش‌های توسعه‌یافته توسط نویسندگان، بینش بیشتری نسبت به تعاملات محلی فراهم کردند. رویکردهای ترکیبی امکان ادغام در سطوح مختلف تحلیل را فراهم نمودند. بیشتر مطالعات از کیفیت روش‌شناختی بالایی برخوردار بودند (64.9٪). این الگوها به توسعه یک مدل دو‌محوری منجر شد که رویکردهای نظام‌مند HFE را بر اساس سطح تحلیل و ادغام روش‌شناختی جای می‌دهد و به‌عنوان چارچوبی برای انتخاب روش عملیاتی شد. رویکردهای نظام‌مند HFE برای تحلیل پویایی‌های تیمی در محیط‌های پیچیده اثربخش هستند؛ با این حال، هیچ روشی به‌طور جهان‌شمول بهینه نیست. اثربخشی به هم‌راستایی میان رویکرد تحلیلی، زمینه و اهداف پژوهش بستگی دارد. رویکردهای ترکیبی و اقتباس‌شده به‌ویژه امیدبخش به نظر می‌رسند. پژوهش‌های بیشتر در حوزه‌های کمتر نمایندگی‌شده و از طریق مطالعات مقایسه‌ای روش‌شناختی مورد نیاز است.

Background Students new to flipped classrooms frequently encounter challenges with motivation and comprehension when engaging with pre-class materials independently, particularly outside scheduled class hours. Aims This study examined a scaffolded flipped-learning approach that helped students move step by step from a Faux Flipped Classroom (FFC) to a Regular Flipped Classroom (RFC), and then to a Gamified Flipped Classroom (GFC) over one semester. The goal was to support students in adapting to flipped learning, managing their mental workload, and improving their learning performance. Method Mixed methods were employed in the data collection. For quantitative data, learning achievement was assessed with tests and self-rating scales measured cognitive load, while qualitative interviews provided more detailed feedback. Results The results revealed that students in the experimental group who learned through the scaffolding strategy performed better than their counterparts in the control group. Meanwhile, both groups demonstrated a small drop in intrinsic cognitive load, likely because they became more familiar with the tasks rather than because the material got easier. However, the scaffolded group showed a larger drop in unnecessary cognitive load and a larger increase in germane cognitive effort, suggesting the intervention helped students focus more on learning and less on confusion or figuring out what to do. Intrinsic and germane cognitive load should be interpreted cautiously because they are closely related. Conclusion This study contributes to Cognitive Load Theory and scaffolding research by showing that flipped classroom success depends not only on design but also on how students are gradually prepared to use it.

زمینه و هدف: دانشجویانی که برای نخستین بار با کلاس‌های وارونه مواجه می‌شوند، اغلب هنگام مطالعه مستقل منابع پیش از کلاس، به‌ویژه خارج از ساعات برنامه‌ریزی‌شده، با چالش‌هایی در انگیزش و درک مطالب روبه‌رو می‌شوند. هدف: این پژوهش رویکردی پله‌ای در یادگیری وارونه را بررسی کرد که به دانشجویان کمک می‌کرد تا گام‌به‌گام از کلاس شبه‌وارونه (FFC) به کلاس وارونه معمولی (RFC) و سپس به کلاس وارونه بازی‌محور (GFC) طی یک نیم‌سال تحصیلی حرکت کنند. هدف این بود که دانشجویان در سازگاری با یادگیری وارونه، مدیریت بار ذهنی و بهبود عملکرد یادگیری خود حمایت شوند. روش: روش‌های ترکیبی برای گردآوری داده‌ها به‌کار رفت. برای داده‌های کمی، پیشرفت یادگیری با آزمون‌ها سنجیده شد و مقیاس‌های خودسنجی بار شناختی را اندازه‌گیری کردند؛ همچنین مصاحبه‌های کیفی بازخوردهای دقیق‌تری ارائه دادند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که دانشجویان گروه آزمایش که از راهبرد پشتیبانی تدریجی بهره‌مند شدند، عملکرد بهتری نسبت به گروه کنترل داشتند. در عین حال، هر دو گروه کاهش اندکی در بار شناختی ذاتی نشان دادند که احتمالاً به دلیل آشنایی بیشتر با وظایف بود، نه آسان‌تر شدن مطالب. با این حال، گروه پشتیبانی‌شده کاهش بیشتری در بار شناختی زائد و افزایش بیشتری در تلاش شناختی سودمند نشان دادند که بیانگر آن است که مداخله به دانشجویان کمک کرد تا بیشتر بر یادگیری و کمتر بر سردرگمی یا نحوه انجام کارها تمرکز کنند. تفسیر بار شناختی ذاتی و سودمند باید با احتیاط انجام شود، زیرا این دو به‌طور نزدیکی به هم مرتبط‌اند. نتیجه‌گیری: این پژوهش به نظریه بار شناختی و مطالعات پشتیبانی تدریجی می‌افزاید و نشان می‌دهد که موفقیت کلاس وارونه نه‌تنها به طراحی بلکه به چگونگی آماده‌سازی تدریجی دانشجویان برای استفاده از آن بستگی دارد.

This research analyzes the consensus of Islamic education stakeholders regarding the tawhid paradigm as an epistemological foundation for integrating Islamic religious education and general sciences in responding to environmental degradation. Methods: Using a sequential explanatory mixed-methods design with 22 respondents from eight ethnic backgrounds in Indonesia. Data were collected through a validated 16-item structured survey (Cronbach's Alpha >0.80) measuring four dimensions: Tawhid-Environment Understanding, Knowledge Integration, Islamic Value-Based Ecological Awareness, and Paradigm-Dualism of Sciences. Analysis used descriptive statistics and reliability testing. Results and Conclusion: Strong consensus (91.4% positive responses) toward tawhid-based integration (M=4.39). The tawhid paradigm demonstrates universal explanatory power and transformative potential for ecological awareness. However, a significant gap exists between ideological awareness (90%) and institutional practice (77%) that still separates religious and general sciences. Implications: The tawhid paradigm can address knowledge dualism, requiring systemic transformation at epistemological, curricular, institutional, and policy levels through curriculum redesign and teacher capacity development.

این پژوهش به تحلیل اجماع ذینفعان آموزش اسلامی درباره پارادایم توحید به عنوان بنیان معرفت‌شناختی برای ادغام آموزش دینی اسلامی و علوم عمومی در پاسخ به تخریب محیط زیست می‌پردازد. روش‌ها: با استفاده از طرح آمیخته تبیینی متوالی و با مشارکت ۲۲ پاسخ‌دهنده از هشت پیشینه قومی در اندونزی. داده‌ها از طریق پرسشنامه ساختاریافته ۱۶‌سؤالی معتبر (آلفای کرونباخ >۰٫۸۰) که چهار بُعد را می‌سنجد: فهم توحید-محیط زیست، ادغام دانش، آگاهی زیست‌محیطی مبتنی بر ارزش‌های اسلامی، و پارادایم دوگانه‌انگاری علوم، گردآوری شد. تحلیل با استفاده از آمار توصیفی و آزمون پایایی انجام گرفت. نتایج و نتیجه‌گیری: اجماع قوی (۹۱٫۴٪ پاسخ مثبت) نسبت به ادغام مبتنی بر توحید (M=4.39) مشاهده شد. پارادایم توحید قدرت تبیین جهانی و پتانسیل تحول‌آفرین برای آگاهی زیست‌محیطی را نشان می‌دهد. با این حال، شکاف معناداری میان آگاهی ایدئولوژیک (۹۰٪) و عمل نهادی (۷۷٪) که همچنان علوم دینی و عمومی را جدا می‌کند، وجود دارد. پیامدها: پارادایم توحید می‌تواند دوگانه‌انگاری دانش را رفع کند و مستلزم تحول نظام‌مند در سطوح معرفت‌شناختی، برنامه درسی، نهادی و سیاستی از طریق بازطراحی برنامه درسی و توسعه ظرفیت معلمان است.

Against the backdrop of “Healthy China” and urban renewal, urban sports parks are critical public spaces for promoting residents’ active health. Taking Sanjiang Sports Park in Mianyang as a case, this study used a mixed-methods approach integrating Post-Occupancy Evaluation (POE) with the Kano–IPA model to evaluate spatial performance and health service functions. Based on 236 valid questionnaires, the results showed that user-oriented facility planning, safety design, and age-inclusive configuration significantly improved usage willingness and experience satisfaction. Core shortcomings included insufficient access convenience, rest facilities, and age-friendly facilities for the elderly and children. Targeted design and refined management can effectively enhance user perception, and a tiered governance model helps improve the health service capacity of public spaces. This study enriches the POE framework of sports parks and provides a reference for the optimization of health-oriented public spaces.

در بستر سیاست «چین سالم» و نوسازی شهری، پارک‌های ورزشی شهری به عنوان فضاهای عمومی حیاتی برای ارتقای سلامت فعال ساکنان مطرح هستند. این پژوهش با انتخاب پارک ورزشی Sanjiang در شهر میانیانگ به عنوان مطالعه موردی، با بهره‌گیری از رویکرد روش‌های ترکیبی و ادغام ارزیابی پس از بهره‌برداری (POE) با مدل Kano–IPA، به ارزیابی عملکرد فضایی و کارکردهای خدمات سلامت پرداخت. بر اساس ۲۳۶ پرسشنامه معتبر، نتایج نشان داد که برنامه‌ریزی تسهیلات مبتنی بر نیاز کاربران، طراحی ایمنی و پیکربندی فراگیر سنی به طور معناداری تمایل به استفاده و رضایت از تجربه را افزایش می‌دهد. کمبودهای اصلی شامل دسترسی ناکافی، کمبود امکانات استراحت و کمبود تسهیلات مناسب برای سالمندان و کودکان بود. طراحی هدفمند و مدیریت دقیق می‌تواند به طور مؤثری ادراک کاربران را ارتقا دهد و مدل حکمرانی لایه‌ای به بهبود ظرفیت خدمات سلامت فضاهای عمومی کمک می‌کند. این پژوهش چارچوب POE پارک‌های ورزشی را غنی‌تر ساخته و مرجعی برای بهینه‌سازی فضاهای عمومی سلامت‌محور ارائه می‌دهد.

This study investigates Moroccan high school teachers and students’ perceptions of humanistic language teaching in the AI era, with particular emphasis on ICT-enhanced and game-based pedagogical practices in Arabic and English classrooms. It compares instructional approaches adopted by Arabic and English teachers and examines the extent to which these practices foster a humanistic learning environment. The research explores the role of humour, educational games and digital tools in enhancing student engagement and participation. Special attention is given to the integration of ICT applications such as Kahoot as game-based learning tools that support interactive and student-centered instruction. A mixed-methods design was employed. Questionnaires were administered to teachers and students to collect quantitative data on their perceptions of humanistic and technology-enhanced teaching practices. Semi-structured interviews with teachers provided deeper insights into the pedagogical value of humour, games and ICT integration. Classroom observations involving twenty teachers examined the frequency and effectiveness of innovative practices in fostering humanistic learning. Additionally, an experimental intervention assessed the effectiveness of game-based digital tools in supporting vocabulary development. The findings indicate that both teachers and students hold positive perceptions of humanistic language teaching supported by ICT and game-based strategies. English teachers demonstrated greater integration of innovative practices than their Arabic counterparts. Results also show that students exhibit higher motivation, participation and interaction in technology-enhanced humanistic classrooms. The study concludes that combining humanistic pedagogy with ICT and game-based learning represents an effective approach to language teaching in the AI era.

این پژوهش به بررسی ادراک معلمان و دانش‌آموزان دبیرستان‌های مراکش نسبت به آموزش زبان انسان‌گرایانه در عصر هوش مصنوعی می‌پردازد و به طور ویژه بر شیوه‌های آموزشی مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات و بازی‌محور در کلاس‌های زبان عربی و انگلیسی تأکید دارد. رویکردهای آموزشی اتخاذشده توسط معلمان عربی و انگلیسی مقایسه می‌شود و میزان تأثیر این شیوه‌ها در تقویت محیط یادگیری انسان‌گرایانه مورد بررسی قرار می‌گیرد. نقش شوخ‌طبعی، بازی‌های آموزشی و ابزارهای دیجیتال در افزایش مشارکت و درگیری دانش‌آموزان بررسی می‌شود. توجه ویژه‌ای به ادغام برنامه‌های فناوری اطلاعات و ارتباطات مانند Kahoot به عنوان ابزارهای یادگیری بازی‌محور که از آموزش تعاملی و دانش‌آموزمحور حمایت می‌کنند، معطوف شده است. طرح پژوهش از نوع روش ترکیبی بود. برای جمع‌آوری داده‌های کمی درباره ادراک معلمان و دانش‌آموزان نسبت به شیوه‌های آموزش انسان‌گرایانه و مبتنی بر فناوری، پرسشنامه‌هایی به معلمان و دانش‌آموزان ارائه شد. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با معلمان، بینش عمیق‌تری درباره ارزش آموزشی شوخ‌طبعی، بازی‌ها و ادغام فناوری اطلاعات و ارتباطات فراهم کرد. مشاهده کلاس‌های درس با مشارکت بیست معلم، فراوانی و اثربخشی شیوه‌های نوآورانه در تقویت یادگیری انسان‌گرایانه را بررسی نمود. علاوه بر این، یک مداخله آزمایشی اثربخشی ابزارهای دیجیتال بازی‌محور را در حمایت از توسعه واژگان ارزیابی کرد. یافته‌ها نشان می‌دهد که هر دو گروه معلمان و دانش‌آموزان نگرش مثبتی نسبت به آموزش زبان انسان‌گرایانه با حمایت فناوری اطلاعات و ارتباطات و راهبردهای بازی‌محور دارند. معلمان زبان انگلیسی نسبت به همتایان عربی خود، ادغام بیشتری از شیوه‌های نوآورانه نشان دادند. نتایج همچنین نشان می‌دهد که دانش‌آموزان در کلاس‌های انسان‌گرایانه مبتنی بر فناوری، انگیزه، مشارکت و تعامل بیشتری از خود نشان می‌دهند. پژوهش نتیجه می‌گیرد که ترکیب آموزش انسان‌گرایانه با فناوری اطلاعات و ارتباطات و یادگیری بازی‌محور، رویکردی مؤثر برای آموزش زبان در عصر هوش مصنوعی به شمار می‌رود.

As workplaces become increasingly complicated, a new type of teaching and learning needs to emerge that can effectively combine theory with skill development in HE. Many attention has been paid to the way in which game-based learning has developed in the context of digital simulation, and yet the vast majority of existing research focuses on that medium while not actually addressing board games from a conceptual and empirical perspective. The purpose of this study is to define how board games can be understood as experiential microsimulations that can provide a formally structured method for developing structured skills in project management education. This study is based on experiential learning theory and frameworks for competency-based education, and we will conduct an empirical study to test a conceptual model that explains the relationship between board game-based learning, cognitive activation, strategic decision-making, collaborative behaviors, and risk-based reasoning, and, ultimately, how these activities improve project management skills. The research will use a mixed-methods approach, which will consist of conducting quantitative research in the context of a fourth-year industrial engineering project management course, and gathering qualitative data through students' written reflections. The findings of this research indicate that the use of board games has proven to be an effective way of creating structured experiential ecosystems for engaging students cognitively and in cooperative processes, and that these two processes will in turn significantly predict the acquisition of competencies. Additionally, the results of the research will provide evidence of the mediation effects of active engagement mechanisms with respect to the creation of professional skill development through the experiential learning process. Through theory, this study extends and builds upon simulation theories (micro-level) and their use in non-digital gaming environments (micro-level) by providing a theoretically grounded model of game-based (non-digital) experiential learning, as well as providing action-oriented information for curriculum design that incorporates structured experiential micro-simulations into management education. Additionally, the results of this study generate future areas for longitudinal and cross-contextual research regarding competency-based innovation in higher education.

با پیچیده‌تر شدن محیط‌های کاری، نوع جدیدی از آموزش و یادگیری باید پدید آید که بتواند به‌طور مؤثری نظریه را با توسعه مهارت در آموزش عالی ترکیب کند. توجه زیادی به نحوه توسعه یادگیری مبتنی بر بازی در زمینه شبیه‌سازی دیجیتال معطوف شده است، اما اکثریت قریب به اتفاق پژوهش‌ها بر این رسانه تمرکز دارند و در واقع به بازی‌های رومیزی از منظر مفهومی و تجربی نمی‌پردازند. هدف این مطالعه تعریف این است که چگونه می‌توان بازی‌های رومیزی را به‌عنوان ریزشبیه‌سازی‌های تجربی درک کرد که می‌توانند روشی ساختاریافته برای توسعه مهارت‌های ساختاریافته در آموزش مدیریت پروژه فراهم آورند. این مطالعه مبتنی بر نظریه یادگیری تجربی و چارچوب‌های آموزش مبتنی بر شایستگی است و یک مطالعه تجربی برای آزمون یک مدل مفهومی که رابطه بین یادگیری مبتنی بر بازی رومیزی، فعال‌سازی شناختی، تصمیم‌گیری راهبردی، رفتارهای تعاملی و استدلال مبتنی بر ریسک و در نهایت، چگونگی بهبود مهارت‌های مدیریت پروژه از طریق این فعالیت‌ها را تبیین می‌کند، انجام خواهد شد. این پژوهش از رویکرد روش‌های ترکیبی استفاده خواهد کرد که شامل انجام پژوهش کمی در زمینه یک درس مدیریت پروژه مهندسی صنایع در سال چهارم و گردآوری داده‌های کیفی از طریق بازتاب‌های مکتوب دانشجویان است. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که استفاده از بازی‌های رومیزی روشی مؤثر برای ایجاد اکوسیستم‌های تجربی ساختاریافته جهت درگیر کردن شناختی و فرایندهای تعاملی دانشجویان بوده است و این دو فرایند به‌طور معناداری اکتساب شایستگی‌ها را پیش‌بینی می‌کنند. افزون بر این، نتایج پژوهش شواهدی از اثرات میانجی‌گری سازوکارهای مشارکت فعال در ارتباط با ایجاد توسعه مهارت‌های حرفه‌ای از طریق فرایند یادگیری تجربی ارائه می‌دهد. این مطالعه از منظر نظری، نظریه‌های شبیه‌سازی (در سطح خرد) و کاربرد آن‌ها در محیط‌های بازی غیر دیجیتال (در سطح خرد) را با ارائه یک مدل نظری مبتنی بر یادگیری تجربی مبتنی بر بازی (غیر دیجیتال) گسترش می‌دهد و همچنین اطلاعات عملی برای طراحی برنامه درسی که ریزشبیه‌سازی‌های تجربی ساختاریافته را در آموزش مدیریت وارد می‌کند، فراهم می‌آورد. افزون بر این، نتایج این مطالعه زمینه‌های آینده‌ای برای پژوهش‌های طولی و بین‌زمینه‌ای در خصوص نوآوری مبتنی بر شایستگی در آموزش عالی ایجاد می‌کند.

This study aims to evaluate teacher performance at SD Inpres 21 Ambon using the CIPP Evaluation Model (Context, Input, Process, Product) developed by Stufflebeam. An evaluative approach with mixed methods was employed. The research subjects comprised 14 teachers, 1 principal, 2 curriculum coordinators, and 90 students selected purposively. Data were collected through questionnaires, in-depth interviews, observations, and documentation. The results indicate that: (1) the context dimension is in the good category (80.1%), reflected by alignment between the school vision-mission and teacher development programs; (2) the input dimension is in the sufficient category (63.8%), showing that most teachers meet academic qualification standards, yet instructional support facilities remain limited; (3) the process dimension is in the good category (75.6%), indicating systematic instructional delivery despite variation in methods and media; and (4) the product dimension is in the good category (78.2%), as evidenced by adequate student learning outcomes and stakeholder satisfaction. Overall, teacher performance falls in the good category (74.4%), yet improvement is still needed particularly in the input dimension.

هدف این پژوهش ارزیابی عملکرد معلمان در دبستان اینپرس ۲۱ آمبون با استفاده از مدل ارزیابی CIPP (زمینه، ورودی، فرایند، محصول) توسعه‌یافته توسط Stufflebeam است. رویکرد ارزیابانه با روش‌های ترکیبی به کار گرفته شده است. جامعه پژوهش شامل ۱۴ معلم، ۱ مدیر، ۲ هماهنگ‌کننده برنامه درسی و ۹۰ دانش‌آموز است که به صورت هدفمند انتخاب شده‌اند. داده‌ها از طریق پرسشنامه، مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و مستندسازی گردآوری شده‌اند. نتایج نشان می‌دهد: (۱) بُعد زمینه در دسته خوب (۸۰/۱٪) قرار دارد که با همسویی بین چشم‌انداز و مأموریت مدرسه و برنامه‌های توسعه معلمان منعکس می‌شود؛ (۲) بُعد ورودی در دسته کافی (۶۳/۸٪) قرار دارد و نشان می‌دهد که اکثر معلمان دارای استانداردهای صلاحیت علمی هستند، اما امکانات پشتیبانی آموزشی همچنان محدود است؛ (۳) بُعد فرایند در دسته خوب (۷۵/۶٪) قرار دارد و بیانگر ارائه نظام‌مند آموزش با وجود تنوع در روش‌ها و رسانه‌ها است؛ و (۴) بُعد محصول در دسته خوب (۷۸/۲٪) قرار دارد که با نتایج یادگیری مناسب دانش‌آموزان و رضایت ذینفعان مشهود است. به طور کلی، عملکرد معلمان در دسته خوب (۷۴/۴٪) قرار می‌گیرد، هرچند بهبود به ویژه در بُعد ورودی همچنان مورد نیاز است.

The cultivation of character strengths like gratitude can enhance children’s well-being and prosocial behavior. While school-based interventions exist, there is a lack of rigorously evaluated, gamified tools that explicitly teach gratitude to preadolescent children. This study evaluated the effectiveness of Grati y la Isla de la Gratitud , an educational game to enhance children’s understanding and expression of gratitude. Using a mixed-methods, quasi-experimental design, we worked with 304 children (aged 9–12) from public and private schools. Pre-post and post-only measures demonstrated that the intervention group displayed significantly more complex understandings of gratitude, incorporating more conceptual elements (benefactor, beneficiary, benefit, effort) in their definitions and reporting a greater variety of gratitude expressions (verbal, concrete, connective) compared to the control group. Qualitative analysis of interviews with a subset of 17 participants showed that children successfully identified gratitude elements and expressions within the game’s narratives and transferred them to personalized “gratitude plans” for everyday life. Participants also reported high levels of satisfaction and perceived educational value from the game, although some noted challenges with specific mini-games. The findings indicate that a gamified intervention can improve preadolescents’ conceptual and practical understanding of gratitude, offering a digital tool for character education in school settings.

پرورش نقاط قوت شخصیتی مانند قدردانی می‌تواند بهزیستی و رفتارهای اجتماعی مثبت کودکان را افزایش دهد. اگرچه مداخلات مبتنی بر مدرسه وجود دارند، اما ابزارهای بازی‌محور که به طور دقیق ارزیابی شده و به طور صریح به آموزش قدردانی به کودکان پیش‌نوجوان بپردازند، کمبود دارند. این پژوهش اثربخشی بازی آموزشی Grati y la Isla de la Gratitud را برای ارتقای درک و ابراز قدردانی در کودکان مورد ارزیابی قرار داد. با استفاده از طرح شبه‌آزمایشی و روش‌های ترکیبی، با ۳۰۴ کودک (۹ تا ۱۲ ساله) از مدارس دولتی و غیرانتفاعی همکاری شد. سنجش‌های پیش‌آزمون-پس‌آزمون و فقط پس‌آزمون نشان داد که گروه مداخله درک پیچیده‌تری از قدردانی را نشان دادند و عناصر مفهومی بیشتری (بخشنده، دریافت‌کننده، منفعت، تلاش) را در تعاریف خود گنجاندند و انواع بیشتری از ابراز قدردانی (کلامی، عینی، ارتباطی) را نسبت به گروه کنترل گزارش کردند. تحلیل کیفی مصاحبه با زیرمجموعه‌ای از ۱۷ شرکت‌کننده نشان داد که کودکان به طور موفقیت‌آمیزی عناصر و شیوه‌های ابراز قدردانی را در روایت‌های بازی شناسایی کرده و آن‌ها را به «برنامه‌های قدردانی» شخصی‌شده برای زندگی روزمره منتقل کردند. شرکت‌کنندگان همچنین رضایت بالا و ارزش آموزشی ادراک‌شده‌ای از بازی گزارش کردند، هرچند برخی چالش‌هایی با مینی‌بازی‌های خاص را ذکر کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که یک مداخله بازی‌محور می‌تواند درک مفهومی و عملی کودکان پیش‌نوجوان از قدردانی را بهبود بخشد و ابزاری دیجیتال برای آموزش منش در محیط مدرسه فراهم آورد.

With the digitization of education, the use of information technology (IT) at work has become a requirement for teachers, rather than an option. However, IT is a double-edged sword that brings teachers great benefits and additional challenges (e.g., technostress). The present study employed a mixed-methods design to understand context-specific technostress creators and their associations with cognitive appraisal outcomes and IT use behaviors among teachers. Phase 1 identified six technostress creators—unreliability (UNR), role conflict, teaching interruption (TI), work overload (WO), information overload (IO), and technology integration (TIG)—through semi-structured interviews with 20 teachers. Phase 2 was conducted to empirically examine how technostress creators influence teachers’ IT use behaviors (i.e., innovative use [IU] and avoidant use) through cognitive appraisal outcomes. The results from structural equation modeling involving 265 Chinese teachers demonstrated that teachers tend to appraise unreliability, role conflict, and teaching interruption as threats, but appraise work overload and technology integration as challenges. Moreover, challenge appraisal is likely to stimulate innovative IT use and decrease avoidant IT use, while threat appraisal (TA) increases avoidant IT use. The findings extended the literature related to IT research by identifying context-specific technostress creators and linking them to IT use among teachers.

با دیجیتالی‌شدن آموزش، استفاده از فناوری اطلاعات (IT) در محیط کار برای معلمان به یک الزام تبدیل شده است و دیگر یک گزینه اختیاری نیست. با این حال، فناوری اطلاعات یک شمشیر دو لبه است که برای معلمان مزایای فراوان و همچنین چالش‌های اضافی (مانند تکنواسترس) به همراه دارد. پژوهش حاضر با بهره‌گیری از طرح آمیخته‌روش به منظور درک عوامل ایجادکننده تکنواسترس خاص بافت و ارتباط آن‌ها با پیامدهای ارزیابی شناختی و رفتارهای استفاده از فناوری اطلاعات در میان معلمان انجام شد. در مرحله اول، شش عامل ایجادکننده تکنواسترس شامل عدم قابلیت اطمینان (UNR)، تعارض نقش، اختلال در تدریس (TI)، اضافه‌بار کاری (WO)، اضافه‌بار اطلاعاتی (IO) و یکپارچه‌سازی فناوری (TIG) از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۰ معلم شناسایی شد. مرحله دوم به منظور بررسی تجربی نحوه تأثیرگذاری عوامل ایجادکننده تکنواسترس بر رفتارهای استفاده از فناوری اطلاعات معلمان (یعنی استفاده نوآورانه [IU] و استفاده اجتنابی) از طریق پیامدهای ارزیابی شناختی انجام شد. نتایج مدل‌یابی معادلات ساختاری با مشارکت ۲۶۵ معلم چینی نشان داد که معلمان تمایل دارند عدم قابلیت اطمینان، تعارض نقش و اختلال در تدریس را به عنوان تهدید ارزیابی کنند، اما اضافه‌بار کاری و یکپارچه‌سازی فناوری را به عنوان چالش ارزیابی می‌کنند. افزون بر این، ارزیابی چالش احتمالاً موجب تحریک استفاده نوآورانه از فناوری اطلاعات و کاهش استفاده اجتنابی از آن می‌شود، در حالی که ارزیابی تهدید (TA) استفاده اجتنابی از فناوری اطلاعات را افزایش می‌دهد. یافته‌ها با شناسایی عوامل ایجادکننده تکنواسترس خاص بافت و پیوند دادن آن‌ها با استفاده از فناوری اطلاعات در میان معلمان، ادبیات مرتبط با پژوهش‌های فناوری اطلاعات را گسترش داده است.

Introduction Gacha games are free-to-play mobile games featuring randomized-reward mechanics to acquire characters and items. These games have grown into a multi-billion-dollar global industry, yet their relationship with adolescent problem gambling remains largely unstudied. Methods This mixed methods study examined the extent to which gacha game spending predicts problem gambling severity among adolescents (RQ1) and how social gacha game communities influence spending behavior (RQ2). A survey of 265 adolescent gacha players recruited from online gacha gaming communities on Reddit used the DSM-IV-Multiple Response-Juvenile (DSM-IV-MR-J) to measure problem gambling severity alongside gacha spending, traditional gambling participation, and demographic covariates. Thematic analysis was conducted on 77 open-ended survey responses and 20 follow-up interviews. Results Three quantitative analyses (Spearman's rank correlation, Mann–Whitney U test, and Firth's penalized logistic regression) found no significant relationship between gacha spending and problem gambling severity, contrasting with prior loot box research reporting significant associations. Given the low prevalence of at-risk and problem gambling in the sample, this finding should be interpreted as preliminary. Qualitative findings revealed that while social communities can amplify spending through fear of missing out (FOMO), normalization, and competitive pressure, community discouragement of spending and free-to-play (F2P) identity emerged as meaningful counterweights, reported by 13 out of 20 interview participants. Discussion These findings raise the possibility of heterogeneous pathways among adolescent gacha players, in which some experience gacha spending as fandom-oriented and socially regulated, while others remain vulnerable to community dynamics that amplify risk. Given gacha's rapidly growing global market and the varied international regulatory responses it has received, understanding how spending behavior and community dynamics shape adolescent gambling-related risk holds increasing real-world relevance.

مقدمه: بازی‌های گچا، بازی‌های موبایلی رایگان با مکانیزم پاداش تصادفی برای به‌دست‌آوردن شخصیت‌ها و آیتم‌ها هستند. این بازی‌ها به صنعتی چند میلیارد دلاری در سطح جهان تبدیل شده‌اند، اما رابطه آن‌ها با قمار مسئله‌ساز در نوجوانان تا حد زیادی مورد مطالعه قرار نگرفته است. روش‌ها: این مطالعه با روش‌های ترکیبی، میزان پیش‌بینی‌کنندگی هزینه‌کرد در بازی‌های گچا بر شدت قمار مسئله‌ساز در نوجوانان (RQ1) و تأثیر جوامع اجتماعی بازی‌های گچا بر رفتار هزینه‌کرد (RQ2) را بررسی کرد. یک پیمایش از ۲۶۵ نوجوان بازیکن گچا که از جوامع آنلاین بازی‌های گچا در Reddit جذب شده بودند، از ابزار DSM-IV-Multiple Response-Juvenile (DSM-IV-MR-J) برای سنجش شدت قمار مسئله‌ساز در کنار هزینه‌کرد گچا، مشارکت در قمار سنتی و متغیرهای جمعیت‌شناختی استفاده کرد. تحلیل تماتیک بر ۷۷ پاسخ باز متنی پیمایش و ۲۰ مصاحبه پیگیری انجام شد. نتایج: سه تحلیل کمی (همبستگی رتبه‌ای اسپیرمن، آزمون Mann–Whitney U و رگرسیون لجستیک جریمه‌دار Firth) هیچ رابطه معناداری بین هزینه‌کرد گچا و شدت قمار مسئله‌ساز نیافتند که با پژوهش‌های قبلی درباره loot box که ارتباط معنادار گزارش کرده‌اند، در تضاد است. با توجه به شیوع پایین قمار در معرض خطر و قمار مسئله‌ساز در نمونه، این یافته باید به‌صورت مقدماتی تفسیر شود. یافته‌های کیفی نشان داد که اگرچه جوامع اجتماعی می‌توانند هزینه‌کرد را از طریق ترس از دست دادن (FOMO)، نرمال‌سازی و فشار رقابتی تقویت کنند، اما بازدارندگی جامعه از هزینه‌کرد و هویت رایگان‌بازی (F2P) به‌عنوان عوامل متعادل‌کننده معنادار ظاهر شدند که توسط ۱۳ نفر از ۲۰ شرکت‌کننده در مصاحبه گزارش شد. بحث: این یافته‌ها امکان وجود مسیرهای ناهمگون در میان نوجوانان بازیکن گچا را مطرح می‌کند که در آن برخی هزینه‌کرد گچا را به‌عنوان بخشی از هواداری و تحت تنظیم اجتماعی تجربه می‌کنند، در حالی که برخی دیگر همچنان در معرض پویایی‌های اجتماعی جامعه که خطر را افزایش می‌دهد، باقی می‌مانند. با توجه به رشد سریع بازار جهانی گچا و واکنش‌های مقرراتی متنوع بین‌المللی، درک نحوه شکل‌گیری رفتار هزینه‌کرد و پویایی‌های اجتماعی جامعه بر خطرات مرتبط با قمار در نوجوانان، اهمیت فزاینده‌ای در دنیای واقعی دارد.

Background Mental health challenges among university students have intensified globally, with rising anxiety and social isolation reported across diverse educational contexts. These trends demand innovative, accessible, and non-stigmatizing approaches that complement traditional clinical services. This study examined whether participation in Rock “n” Roll Dancesport (Jive and Cha-Cha) was prospectively associated with improvements in self-efficacy, anxiety symptoms, and heart rate variability (HRV) among Chinese university students over 6 months. Methods A three-wave longitudinal mixed-methods design was employed. Quantitative assessments were conducted at baseline (T1, n = 152), 3 months (T2, n = 136), and 6 months (T3, n = 131). Measures included the General Self-Efficacy Scale (GSES), Social Self-Efficacy Scale (SSES), GAD-7 for anxiety symptoms, and resting HRV. Linear mixed-effects models examined the effects of time, baseline dance frequency group (high: ≥3 sessions/week vs. low: 1–2 sessions/week), and their interaction on each outcome, controlling for age, gender, and academic year. Semi-structured interviews ( n = 32) and 50 + hours of observation explored participants’ lived experiences. Results Mixed-effects models revealed significant main effects of frequency group across all outcomes: high-frequency participants showed higher GSES ( β = 3.60, p < 0.001), higher SSES ( β = 8.62, p < 0.001), lower GAD-7 ( β = −2.80, p < 0.001), and higher HRV ( β = 7.64 ms, p < 0.001). Significant Time × Frequency Group interactions indicated that high-frequency participants showed greater improvements over 6 months in SSES (T2: β = 2.40, p = 0.001; T3: β = 2.37, p = 0.001), GSES (T3: β = 0.99, p = 0.007), and HRV (T3: β = 3.10, p = 0.004). Qualitative analysis identified four interconnected experiential themes: rhythmic entrainment as affective catalyst, embodied mastery as a source of self-efficacy, synchronized partnership as a context for trust, and meaning-making as narrative integration. Conclusion More frequent Rock “n” Roll Dancesport participation was prospectively associated with improvements in self-efficacy, anxiety symptoms, and HRV over 6 months. The convergence of quantitative trajectories and qualitative narratives supports a directional interpretation consistent with participation temporally preceding psychological gains, while acknowledging that self-selection and reciprocal effects remain plausible. These findings suggest that structured, arts-based physical activities may serve as promising, non-stigmatizing contexts for resource-building among university students.

زمینه: چالش‌های سلامت روان در میان دانشجویان دانشگاه‌ها در سراسر جهان شدت یافته است و افزایش اضطراب و انزوای اجتماعی در بسترهای آموزشی متنوع گزارش شده است. این روندها نیازمند رویکردهای نوآورانه، در دسترس و غیرانگ‌زننده‌ای است که خدمات بالینی سنتی را تکمیل کنند. این مطالعه بررسی کرد که آیا مشارکت در Rock “n” Roll Dancesport (Jive و Cha-Cha) به طور پیش‌بینانه با بهبود خودکارآمدی، علائم اضطراب و تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) در دانشجویان دانشگاه‌های چین طی ۶ ماه ارتباط دارد یا خیر. روش‌ها: یک طرح طولی سه‌موجی با روش‌های ترکیبی به کار گرفته شد. ارزیابی‌های کمی در آغاز مطالعه (T1، n = 152)، سه ماه (T2، n = 136) و شش ماه (T3، n = 131) انجام شد. ابزارها شامل مقیاس خودکارآمدی عمومی (GSES)، مقیاس خودکارآمدی اجتماعی (SSES)، GAD-7 برای علائم اضطراب و HRV در حالت استراحت بود. مدل‌های خطی اثرات ترکیبی، اثرات زمان، گروه فراوانی رقص در آغاز مطالعه (زیاد: ≥۳ جلسه/هفته در مقابل کم: ۱–۲ جلسه/هفته) و تعامل آن‌ها را بر هر پیامد، با کنترل سن، جنسیت و سال تحصیلی بررسی کردند. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n = 32) و بیش از ۵۰ ساعت مشاهده، تجارب زیسته شرکت‌کنندگان را کاوش کرد. نتایج: مدل‌های اثرات ترکیبی، اثرات اصلی معناداری از گروه فراوانی در همه پیامدها نشان دادند: شرکت‌کنندگان با فراوانی بالا، GSES بالاتر (β = 3.60, p < 0.001)، SSES بالاتر (β = 8.62, p < 0.001)، GAD-7 پایین‌تر (β = −2.80, p < 0.001) و HRV بالاتر (β = 7.64 ms, p < 0.001) داشتند. تعاملات معنادار زمان × گروه فراوانی نشان داد که شرکت‌کنندگان با فراوانی بالا، بهبودهای بیشتری طی ۶ ماه در SSES (T2: β = 2.40, p = 0.001؛ T3: β = 2.37, p = 0.001)، GSES (T3: β = 0.99, p = 0.007) و HRV (T3: β = 3.10, p = 0.004) داشتند. تحلیل کیفی چهار مضمون تجربی به‌هم‌پیوسته را شناسایی کرد: هم‌زمانی ریتمیک به عنوان کاتالیزور عاطفی، تسلط تجسم‌یافته به عنوان منبع خودکارآمدی، مشارکت همزمان به عنوان زمینه‌ای برای اعتماد و معناپردازی به عنوان یکپارچه‌سازی روایتی. نتیجه‌گیری: مشارکت بیشتر در Rock “n” Roll Dancesport به طور پیش‌بینانه با بهبود خودکارآمدی، علائم اضطراب و HRV طی ۶ ماه ارتباط داشت. همگرایی مسیرهای کمی و روایت‌های کیفی از تفسیر جهت‌دار مطابق با تقدم زمانی مشارکت نسبت به دستاوردهای روان‌شناختی حمایت می‌کند، در حالی که امکان انتخاب خودخواسته و اثرات متقابل نیز محتمل باقی می‌ماند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که فعالیت‌های بدنی ساختاریافته مبتنی بر هنر می‌تواند زمینه‌ای امیدبخش و غیرانگ‌زننده برای تقویت منابع در میان دانشجویان دانشگاه باشد.