میانجی‌گری

Purpose: This study aimed to examine the relationship between ambivalence over emotional expressiveness and suicidal ideation in veterans, with posttraumatic stress disorder (PTSD) symptoms considered as a mediating variable. Methods and Materials: This descriptive-correlational, cross-sectional study included 100 Iran–Iraq War veterans hospitalized at Fajr Hospital who were recruited through convenience sampling. Participants completed the Ambivalence over Emotional Expressiveness Questionnaire, the Beck Scale for Suicide Ideation, and the Mississippi Scale for Combat-Related PTSD. Pearson’s correlation was used to examine relationships among the variables. Structural equation modeling with maximum likelihood estimation was conducted in Mplus version 8 to test the mediation model. Normality was assessed using skewness and kurtosis, and multicollinearity was evaluated through variance inflation factors. Model fit was assessed using the chi-square-to-degrees-of-freedom ratio, comparative fit index, Tucker–Lewis index, and root-mean-square error of approximation. Bootstrapping was used to test the indirect effect. Findings: Suicidal ideation was significantly correlated with ambivalence over emotional expressiveness and PTSD symptoms. Ambivalence over emotional expressiveness significantly predicted suicidal ideation in the model without the mediator. In the mediation model, ambivalence over emotional expressiveness significantly predicted PTSD symptoms, and PTSD symptoms significantly predicted suicidal ideation. However, the direct path from ambivalence over emotional expressiveness to suicidal ideation was not statistically significant after PTSD symptoms were entered into the model. The indirect effect of ambivalence over emotional expressiveness on suicidal ideation through PTSD symptoms was statistically significant. The structural model demonstrated acceptable fit to the data. Conclusion: PTSD symptoms fully mediated the relationship between ambivalence over emotional expressiveness and suicidal ideation, suggesting that interventions targeting emotional-expression conflicts and trauma-related symptoms may help reduce suicidal ideation among veterans.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و افکار خودکشی در جانبازان، با در نظر گرفتن علائم اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) به عنوان متغیر میانجی انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه توصیفی-همبستگی از نوع مقطعی بود و ۱۰۰ نفر از جانبازان جنگ ایران و عراق بستری در بیمارستان فجر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان به پرسشنامه دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات، مقیاس بک برای افکار خودکشی و مقیاس می‌سی‌سی‌پی برای اختلال استرس پس از سانحه مرتبط با جنگ پاسخ دادند. برای بررسی روابط بین متغیرها از همبستگی پیرسون استفاده شد. مدل‌یابی معادلات ساختاری با برآورد حداکثر درست‌نمایی در نرم‌افزار Mplus نسخه ۸ برای آزمون مدل میانجی‌گری به کار رفت. نرمال بودن داده‌ها با استفاده از چولگی و کشیدگی و چندهمخطی بودن با استفاده از شاخص‌های تورم واریانس ارزیابی شد. برازش مدل با استفاده از نسبت کای‌دو به درجه آزادی، شاخص برازش تطبیقی، شاخص تاکر-لوییس و ریشه میانگین مربعات خطای تقریب بررسی شد. برای آزمون اثر غیرمستقیم از بوت‌استرپ استفاده شد. یافته‌ها: افکار خودکشی با دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و علائم اختلال استرس پس از سانحه همبستگی معناداری داشت. دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات در مدل بدون متغیر میانجی، پیش‌بینی‌کننده معنادار افکار خودکشی بود. در مدل میانجی‌گری، دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات پیش‌بینی‌کننده معنادار علائم اختلال استرس پس از سانحه و علائم اختلال استرس پس از سانحه نیز پیش‌بینی‌کننده معنادار افکار خودکشی بود. با این حال، مسیر مستقیم از دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات به افکار خودکشی پس از وارد کردن علائم اختلال استرس پس از سانحه به مدل، از نظر آماری معنادار نبود. اثر غیرمستقیم دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات بر افکار خودکشی از طریق علائم اختلال استرس پس از سانحه از نظر آماری معنادار بود. مدل ساختاری برازش قابل قبولی با داده‌ها نشان داد. نتیجه‌گیری: علائم اختلال استرس پس از سانحه به طور کامل رابطه بین دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و افکار خودکشی را میانجی‌گری کردند و این امر نشان می‌دهد که مداخلات هدفمند بر تعارضات ابراز هیجانی و علائم مرتبط با تروما می‌تواند به کاهش افکار خودکشی در جانبازان کمک کند.

Firms often treat spending on employee training, development and well-being as a discretionary expense rather than an investment. The aim of this article is to examine whether human capital investment improves firm financial performance through employee well-being, and whether this effect depends on the firm's financial constraints. The study integrates human capital theory, the Job Demands–Resources (JD-R) model and the corporate finance literature on financing constraints. A moderated-mediation model is proposed in which employee well-being mediates the link between human capital investment and financial performance, while financial constraints weaken the link between investment and well-being. The model is tested on matched employer–employee data from 50–60 project-based organisations in the construction, IT, consulting and engineering sectors of Tashkent. Multilevel moderated-mediation analysis is applied. The scientific novelty lies in treating human capital investment as a financially constrained corporate investment and testing this integrated model in the under-researched context of Central Asia. The results help managers and policymakers understand the financial rationale for investing in employees under different financing conditions.

The present study investigated the mediating effect of spiritual wellbeing on the relationship between mindfulness and emotion dysregulation among young adults. The sample N=200 were selected for the present research. A cross-sectional correlational research design was used for the present study. Through the convenience sampling technique, data were gathered by using the Five Facet Mindfulness Questionnaire (FFMQ) by Baer et al. (2006), the Spiritual Well-Being Scale (SWBS) by Paloutzian and Ellison (1982) Difficulties in Emotion Regulation Scale (DERS) by Gratz and Roemer (2004). According to the results, spiritual well-being is positively correlated with mindfulness and its dimensions (observing, describing, acting with awareness, non-judging, non-reactivity). Emotional dysregulation is negatively linked to mindfulness. Mediation analysis showed a significant prediction by mindfulness of spiritual well-being and emotional dysregulation. It was also found that spiritual well-being predicts emotional dysregulation. In addition, spiritual well-being was found to be a mediating factor through which emotional dysregulation and mindfulness are linked. According to the study, interventions aimed at enhancing emotional resilience and well-being in people will be of interest for the mental health section.

Although physical activity enjoyment is associated with athletes’ psychological outcomes, the mechanisms underlying its relationship with mental well-being remain unclear. This study examined the mediating role of loneliness among athletes. A correlational survey design was employed. The participants consisted of 350 athletes selected through criterion sampling, including 178 females (Mage= 20.58 ± 1.99) and 172 males (Mage= 21.91 ± 4.88). Data were collected using the Physical Activity Enjoyment Scale, UCLA Loneliness Scale–Short Form, and Warwick-Edinburgh Mental Well-Being Scale. Pearson correlation analysis and PROCESS Macro Model 4 mediation analysis were conducted, and indirect effects were tested using 5,000 bootstrap samples. Physical activity enjoyment was positively associated with mental well-being (r= .586, p< .01) and negatively associated with loneliness (a= −.196, p< .01). Loneliness was negatively associated with mental well-being (b= −.447, p< .01). The mediation analysis revealed a significant indirect effect of physical activity enjoyment on mental well-being through loneliness (indirect effect= .088, 95% CI [.026, .147]). These findings indicate that enjoyment of physical activity contributes to athletes’ mental well-being and that loneliness partially explains this relationship. The results emphasize the importance of considering social connectedness and psychological experiences in understanding athletes’ well-being.

Educational change requires educators to adapt to evolving pedagogical, technological, and organizational demands. This cross-sectional study examined associations among instructional leadership, psychological empowerment, perceived collective efficacy, and adaptive performance among 401 educators recruited through convenience sampling from three public and private schools in Sulu Province, Philippines. Partial least squares structural equation modeling showed no significant direct association between instructional leadership and adaptive performance. Instructional leadership was nevertheless indirectly associated with adaptive performance through psychological empowerment, perceived collective efficacy, and the theoretically specified sequence involving both variables. The coefficient for the indirect association through perceived collective efficacy was numerically larger than those for the other indirect pathways, although the differences between indirect effects were not formally tested. The findings are consistent with the hypothesized indirect-association model but do not establish mediation as a temporal or causal process. Because the data were cross-sectional, self-reported, and nonprobability-based, the results apply to the participating educators and should not be generalized to Philippine educators as a whole.

This study investigates the internalization of moral education values through traditional games in an Islamic early childhood education institution, focusing on the implementation of play-based activities, teacher facilitation, and children's emerging moral behaviors. Adopting a qualitative field research approach, the study was conducted at RA Athfalul Huda GUPPI, Qurnia Village, Mataram, Indonesia. Research participants were purposively selected and included the school principal, teachers, and children involved in traditional game-based learning. Data were collected through observation, interviews, and documentation, and analyzed using the Miles and Huberman interactive model, comprising data reduction, data display, and conclusion drawing and verification. Data credibility was supported through source and methodological triangulation and sustained observation. The findings identify four traditional games Cublak-Cublak Suweng, Gobak Sodor, Petak Umpet, and Dakon—as learning activities that provide opportunities for children to experience and practice moral values through shared rules, peer interactions, turn-taking, and collaborative participation. Teacher facilitation, particularly through behavioural modelling, rule reinforcement, guidance, and post-activity reflection, emerged as an important component of the moral learning process. The values addressed through these activities included honesty, trustworthiness, responsibility, patience, cooperation, sportsmanship, tolerance, humility, and social awareness. Furthermore, parent-reported observations indicated that some positive behavioral practices were also reflected in children's interactions at home. These findings highlight the pedagogical potential of culturally embedded traditional games as a context for experiential moral education. The study contributes a contextually grounded understanding of how traditional play and teacher mediation can support the development of moral awareness and emerging behavioral practices in Islamic early childhood education.

The diversity present in schools is a reality that demands pedagogical practices that areincreasingly sensitive to the singularities of both subjects and committed to promoting equityInthis sense, the present article intents to discuss the contributions of literary literature as a bookin multiformat Jean and the party across cultures, aiming for an inclusive and accessible practice.Therefore, it aims to reflect, from the Brazilian legislation, or directly to everyone in reading,to understand the books in multiformats with the resource of augmentative and alternativecommunication and to present some accessible literary reading strategies. Methodologically, itis a qualitative approach, of an applied nature, configuring itself as a bibliographic review. Theresults demonstrate that accessible reading strategies are promoted even by considering thediversity and needs of students. This approach does not only enrich or learn, but also strengthenssocial ties, making literary reading an accessible and transformative experience for all.

Background: Fresh graduates face an increasingly difficult school-to-work transition, while artificial intelligence (AI) has become a routine study and job-search companion; yet how the intention to use AI translates into employability, and through which mechanisms, remains unclear. Objective: Grounded in Social Cognitive Theory, this study tests whether behavioral intention to use AI is associated with self-perceived graduate employability directly and indirectly through career adaptability and job search self-efficacy, and whether AI self-efficacy and AI trust moderate these paths. Methods: A cross-sectional online survey of 612 Indonesian fresh graduates who use AI for career preparation was analyzed with partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). Results: AI use intention positively predicted career adaptability (β = 0.305) and job search self-efficacy (β = 0.249), and both resources predicted self-perceived employability. The indirect paths through both resources were significant, and a direct effect of AI use intention on employability remained, indicating partial mediation. AI self-efficacy and AI trust showed significant main effects on their resources, while the interaction-related indirect effects were not significant. Conclusion: AI use intention is associated with self-perceived employability through career adaptability and job search self-efficacy. The cross-sectional findings do not establish causality. Educational institutions and career-service units may use these findings to inform structured AI-supported occupational exploration, skills-gap analysis, résumé refinement, and interview rehearsal, while encouraging critical verification of AI outputs.

This study aimed to analyze the mediating role of parent–school interaction disturbance in the relationship between parental job burnout and children’s academic burnout among workers in the petrochemical industries of Ardabil. A descriptive correlational design using structural equation modeling was employed with a sample of 218 working parents. Standardized instruments were used to assess parental job burnout, parent–school interaction, and children’s academic burnout. The results showed that parental job burnout had a positive and significant effect on parent–school interaction disturbance and children’s academic burnout. Parent–school interaction disturbance also had a positive and significant effect on children’s academic burnout. In addition, the indirect effect of parental job burnout on children’s academic burnout through parent–school interaction disturbance was statistically significant, confirming partial mediation. The findings indicate that the consequences of parental job burnout may extend beyond the occupational domain and affect children’s educational experiences. The study highlights the importance of reducing parental occupational stress and strengthening the relationship between families and schools as relevant strategies for preventing children’s academic burnout.

Psychosocial risks are an important occupational health concern and may be associated with emotional exhaustion through psychological mechanisms related to employees’ appraisal of adverse working conditions. This secondary analysis used a quantitative, cross-sectional design and data from 458 university employees to examine the mediating role of perceived stress and the moderating role of resilience in the association between psychosocial risks and emotional exhaustion. Correlation, mediation, and moderation analyses were performed, with bootstrap estimation based on 10,000 resamples. Greater psychosocial risk was associated with higher perceived stress and emotional exhaustion, whereas resilience was associated with lower perceived stress. Perceived stress partially mediated the association between psychosocial risks and emotional exhaustion, accounting for approximately 32.5% of the total association. The stress–resilience interaction was statistically significant in the unadjusted model, although its incremental contribution was small (ΔR² = 0.004); after adjustment for sociodemographic and occupational covariates, the interaction retained a similar direction but did not reach conventional statistical significance (p = 0.058). The model accounted for 59.6% of the variance in emotional exhaustion. Given the cross-sectional design, these findings represent statistical associations and do not establish temporal or causal relationships. The results support considering organizational psychosocial conditions, perceived stress, and resilience jointly when examining occupational well-being among university employees.

Counselling researchers have spent decades arguing about why counselling works. One philosophical camp locates the active ingredient in specific techniques tied to specific disorders. The other locates it in factors common to all bona fide therapies, chiefly the relationship between counsellor and client. This article develops a process-based perspective on the debate, examining how relational and technical elements are used within an unfolding therapeutic interaction. Drawing on the equivalence findings, the contemporary alliance literature, the unresolved question of causal mediation, the routine outcome monitoring evidence, and Australian decolonising scholarship, I propose a culturally situated responsive calibration model. The model reframes the therapist’s continuous, feedback-informed adjustment of relational and technical elements, made within the client’s cultural frame of wellbeing, as a proposed proximal mechanism of change. Calibration is not a new observation about good practice. Building on established responsiveness theory, the proposed contribution is to organise testable episodes of clinical judgement around feedback, action, and the client’s definition of wellbeing. Four testable propositions are advanced, including tests of whether calibration adds explanatory value beyond established process and treatment measures. Implications for practice, training, and measurement are outlined. The model is offered as a conceptual framework awaiting empirical testing, not as an established finding.

This article addresses Deaf Literature in relation to Multimodality within the context of Deaf Education, considering the linguistic, cultural, and visual specificities of this population. It investigates how the multimodal resources present in a literary work addressing Deaf-related themes may offer possibilities for reading practices. The study aims to analyze the multimodal resources in the literary work A pílula de Tábata and discuss the possibilities for reading and pedagogical mediation arising from its multimodal organization. This is a descriptive study with a qualitative approach and documentary research design, based on the analysis of a literary work that combines different semiotic modes and resources, such as drawings, colors, written Portuguese, Libras, and SignWriting. The results demonstrate the presence of resources related to representational, interactive, and compositional meanings, such as narrative and mental processes, offer gaze, framing, and salience. The analysis also highlights the centrality of visuality and the complementary distribution of information among written Portuguese, SignWriting, and other visual elements. It is concluded that the work presents potential for the development of multimodal reading practices and pedagogical mediation in Deaf Education, particularly through the articulation of different modes of linguistic and visual representation. However, these potentialities were not empirically investigated with students, and further research involving reception data and concrete reading situations is therefore needed.

Free play is one of the few contexts in which children independently organise their social lives, providing a particularly relevant setting for examining how peer culture is produced and negotiated in everyday interaction. This study explored how preschool children shape peer culture through rules, social relationships, inclusion and exclusion, and shared meaning-making. A focused ethnography was conducted with 21 children aged 3 years 9 months to 7 years 2 months in an established mixed-age preschool group in Croatia. The observational period lasted one month and included 17 observation days. Data collected through observation, field notes, and four focus groups were analysed using reflexive thematic analysis. The findings indicate that children independently initiate and sustain play, jointly negotiate rules and roles, and create shared symbolic meanings. Group belonging is continually reaffirmed through participation, while temporary forms of exclusion were observed in different interactional contexts, including responses to disruption and restrictions on participation. Educator mediation occurred in some situations in which children did not resolve disagreements independently. The findings position children as competent social actors whose peer culture constitutes a meaningful form of social life and provide contextual insight into how these processes unfold within an established mixed-age preschool group.

Background Academic burnout is a concern among undergraduate sports majors. Although previous studies have emphasized training- and school-related stressors, less is known about the role of family resources and related psychological mechanisms. Objective This study examined the associations among family capital, academic self-efficacy, and academic burnout, including differences across family capital dimensions and the mediating role of academic self-efficacy. Methods This cross-sectional study included 325 first- and second-year students enrolled in sports-related degree programs at a sports university in Yunnan Province, China. Pearson correlation, one-way ANOVA, and mediation analysis using PROCESS Model 4 with 5,000 bootstrap resamples were conducted. Results Family capital was positively associated with academic self-efficacy (r = 0.554, p < 0.001) and negatively associated with academic burnout (r = −0.575, p < 0.001). Cultural and social capital were significantly associated with higher self-efficacy and lower burnout, whereas economic capital was not significantly associated with burnout. Students with lower family capital reported lower self-efficacy and higher burnout. Academic self-efficacy partially mediated the association between family capital and burnout (B = −0.52, 95% CI [−0.66, −0.40]), accounting for 44.33% of the total effect. Conclusion Family capital was associated with academic burnout among undergraduate sports majors, with stronger associations for cultural and social capital than for economic capital. Academic self-efficacy represented a partial mediating pathway. Universities should provide targeted academic guidance, learning support, and educational and career information for students with limited family resources and lower academic self-efficacy.

Background Non-suicidal self-injury (NSSI) is common during adolescence and is associated with substantial psychological burden and elevated subsequent suicide risk. Physical activity (PA) may be a modifiable correlate of NSSI, but prospective evidence on potential emotional mechanisms and social boundary conditions remains limited. This study examined whether baseline PA was associated with subsequent NSSI, whether anxiety symptoms accounted for part of that association, and whether baseline social support moderated the relevant pathways. Methods A school-based two-wave cohort of 756 Chinese adolescents and young students (mean age = 17.36 years, SD = 2.58; 51.7% female) was followed for 6 months. At Time 1 (T1), participants reported PA, social support, anxiety symptoms, NSSI, and demographic characteristics; anxiety and NSSI were reassessed at Time 2 (T2). Autoregressive regression models adjusted for baseline anxiety or NSSI as appropriate, together with age, gender, and urban/rural residence. Indirect effects were estimated with 5,000 bootstrap resamples, and interaction terms were used to examine first- and second-stage moderation. Results Higher T1 PA was associated with lower T2 NSSI after adjustment for T1 NSSI. The indirect association through T2 anxiety was −0.12 [95% CI (−0.18, −0.06)], representing 48.0% of the reported total association. T1 social support significantly moderated the T1 PA-T2 anxiety association ( p = 0.003); simple-slope estimates indicated a stronger inverse PA-anxiety association at higher social support. Social support did not significantly moderate the T2 anxiety-T2 NSSI association ( p = 0.281). Conclusion The findings are consistent with a model in which greater PA is prospectively associated with lower NSSI partly through lower subsequent anxiety, while social support may shape the PA-anxiety link. Because anxiety and NSSI were measured concurrently at follow-up, the indirect effect should not be interpreted as definitive causal mediation. Multi-wave and intervention studies are needed to establish temporal ordering and causality.

Introduction This cross-sectional, exploratory study investigated the association between physical exercise (PE) and social anxiety (SA) among 862 left-behind adolescents in China. It examined emotion regulation abilities (ERA) and peer relationships (PR) as potential mediators and gender as a moderator in this association. Methods A cross-sectional exploratory design was adopted. Participants were 862 Chinese left-behind adolescents. Path analysis was used to test the hypothesized sequential mediation model and gender moderation effect. Results Path analysis revealed that PE was negatively associated with SA. Each separate path of the hypothesized sequential chain (PE → ERA, ERA → PR, PR → SA) was statistically significant, while the overall sequential mediation effect (PE → ERA → PR → SA) was non-significant (95% CI included zero). This indicated that the significant PE–ERA association had a small effect size and could not propagate fully through the chain to SA. The direct path from PE to PR was also non-significant. The data favoured independent mediation pathways rather than a sequential mediation process. Gender moderated the pathway: the positive PE–ERA association was significant for females but non-significant for males. Discussion The findings are hypothesis-generating rather than confirmatory and require replication via longitudinal research. For vulnerable adolescents, PE may help build emotional competence, which contributes to improved peer bonds. Interventions could integrate emotion-regulation skill training into physical activity programmes, particularly targeting female adolescents. Due to the cross-sectional nature of the study, causal conclusions cannot be drawn.

Purpose Academic procrastination (AP) is a pervasive self-regulatory problem that undermines students’ academic functioning and psychological well-being. This study examined the direct and indirect relationships between growth and fixed mindsets, internal and external locus of control, and AP in sports science students. Method Internal and external locus of control were tested as parallel mediators in separate growth and fixed mindset models. A cross-sectional predictive design was employed with 544 undergraduate sports science students in Eastern Anatolia, Türkiye. Participants completed measures of mindset, locus of control, and AP. Parallel mediation analyses were conducted using PROCESS Macro (Model 4) with 5,000 bootstrap samples, controlling for age and gender. Results The direct effects indicated that a growth mindset was negatively associated with AP, whereas a fixed mindset was positively associated with AP. A growth mindset was positively associated with an internal locus of control and negatively associated with an external locus of control, whereas a fixed mindset was negatively associated with an internal locus of control and positively associated with an external locus of control. An external locus of control was positively associated with AP and significantly mediated the relationships between both mindset dimensions and AP. In contrast, the internal locus of control did not significantly mediate either relationship. Male students reported higher AP levels than female students, and age was negatively associated with AP. Conclusion These findings suggest that an external locus of control is a key behavioral mechanism linking mindset beliefs to AP. Interventions targeting maladaptive external control beliefs may help reduce AP among sports science students.

Background Perceived social support is an important psychosocial resource for competitive athletes, while perceived stress is closely associated with athlete burnout. Drawing on conservation of resources theory and the cognitive-transactional model of stress, this study examines the relationships among perceived social support, perceived stress, and athlete burnout. Objectives This study aims to investigate the associations among perceived social support, perceived stress, and athlete burnout in competitive athletes, with particular attention to the statistical mediating role of perceived stress. Results Using cluster sampling, questionnaire data were collected from 252 competitive athletes across various sports, including track and field, swimming, and football. The results showed that perceived social support was negatively correlated with perceived stress ( r = -0.478, p < 0.01) and athlete burnout ( r = -0.282, p < 0.01), whereas perceived stress was positively correlated with athlete burnout ( r = 0.421, p < 0.01). Mediation analysis revealed a significant indirect association between perceived social support and athlete burnout through perceived stress ( B = -0.161, 95% CI [-0.240, -0.093]). The direct association was not statistically significant after accounting for perceived stress ( B = -0.095, p = 0.109). Conclusion Perceived social support is associated with lower levels of athlete burnout, both through its overall negative association with burnout and through a significant statistical indirect pathway involving perceived stress. These findings highlight the importance of strengthening athletes’ social support systems and addressing perceived stress in competitive sports settings. Given the cross-sectional design, the findings should be interpreted as associations rather than evidence of causal mediation.

A questionnaire survey was conducted with 1,635 students from two secondary schools in Hunan Province to examine the statistical roles of interpersonal emotion regulation and family functioning in the relationship between anhedonia and depressive symptoms in adolescents. The results showed that (1) after controlling for grade and gender, anhedonia was significantly and positively associated with depressive symptoms; (2) a continuous-variable model based on the full sample indicated a significant partial mediating effect of interpersonal emotion regulation on the association between anhedonia and depressive symptoms; and (3) family functioning moderated the association between anhedonia and interpersonal emotion regulation, such that lower family functioning scores (i.e., healthier family functioning) were associated with stronger conditional indirect effects linking anhedonia to depressive symptoms through interpersonal emotion regulation. When BDI-II-C Items 4 (loss of pleasure) and 12 (loss of interest) were removed from the depressive symptom total score and the analyses were repeated, the main results remained stable. An exploratory sensitivity analysis using the BDI-II-C cutoff revealed a significant mediating pathway in the below-cutoff group, whereas the regression association between interpersonal emotion regulation and depressive symptoms was not significant in the at-or-above-cutoff group. Given that grouping by the cutoff of the same dependent variable narrows the within-group score range and may affect within-group regression estimation, these subgroup results are reported only as exploratory sensitivity analyses. These findings suggest that interpersonal emotion regulation and family functioning are important factors in understanding the statistical association between anhedonia and depressive symptoms in adolescents.

Introduction Adolescents’ subjective well-being has been widely studied across different family structures. However, little is known about the role of basic psychological needs in the subjective well-being of adolescents living in different family structures or in residential care. The present study addresses this gap. Methods The sample comprised 5,295 adolescents aged 10 -16 years ( M age =13.20, SD=1.50) living in intact families (65%), single-parent families (21%), stepparent families (12%), or residential care (2%). Participants completed self-report measures of basic psychological need satisfaction at home, subjective well-being (affective and cognitive components), and perceived family affluence. Results Structural equation modeling showed significant indirect associations between family structure and adolescents’ subjective well-being through basic psychological need satisfaction at home, including a sequential indirect association through perceived family affluence and basic psychological need satisfaction. Living in residential care was also indirectly associated with adolescents’ subjective well-being through basic psychological need satisfaction at home, whereas the direct association was not statistically significant. The results show that adolescents living in intact families reported the highest level of basic psychological need satisfaction at home, followed by those in single-parent and stepparent families, while adolescents in residential care reported the lowest level. Discussion The findings provide evidence that the association between family and care contexts and adolescents’ subjective well-being is statistically mediated by basic psychological need satisfaction at home. The results are discussed in light of the value of parental and caregiver support for adolescents’ basic psychological needs in different family types and care.

Background: Emerging adulthood is a vulnerable developmental period for suicidal ideation. Psychological pain is often associated to its occurrence, however, the factors related to the transition from psychological pain to suicidal ideation remain unclear. This study aimed to analyze the mediating capacity of entrapment and the moderating capacity of meaning in life in the relationship between psychological pain and suicidal ideation during emerging adulthood. Methods: Participants were Spanish emerging adults who completed a battery of questionnaires through LimeSurvey platform. A moderated mediation was conducted. Results: The model explained 63.8% of the variance in suicidal ideation. Entrapment mediated the relationship between psychological pain and suicidal ideation. Furthermore, at low levels of meaning in life, psychological pain was positively associated with suicidal ideation, while at high levels, the association was no longer significant. Conclusions: These findings highlight the importance of assessing psychological pain and entrapment as potential risk factors of suicidal ideation during emerging adulthood, and support the development of interventions aimed at fostering their meaning in life.

Islamic Cultural History (Sejarah Kebudayaan Islam/SKI) learning requires students to understand values and meaning beyond historical facts, yet empirical explanations of how storytelling connects narratives with students’ meaning-making remain limited. This study analyzes storytelling as a narrative pedagogy practice in SKI learning, identifies its pedagogical potential and limitations in supporting students’ understanding and meaning-making of Islamic historical narratives, and formulates a conceptual model of the meaning-making process emerging from the practice. A qualitative approach with a case study design was employed at MA Khozinatul ‘Ulum Blora. Data were obtained from 10 informants, comprising one Grade XI SKI teacher, one vice principal for curriculum affairs, and eight Grade XI students, through classroom observation, semi-structured interviews, and documentation. Data were analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña, involving data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. The findings indicate that storytelling was implemented dialogically and adaptively rather than as a stand-alone method, being integrated with teacher explanations, questions, and classroom discussions. The practice supported students’ understanding of historical events, figures, conflicts, and values, while its limitations included students’ perceived difficulty in recalling factual details when narratives were lengthy or contained numerous names and dates, as well as dependence on teacher mediation. Meaning-making developed through narrative understanding, personal reflection, and pedagogical dialogue. The study contributes the Multi-Pathway Meaning-Making model, which conceptualizes storytelling as a trigger for engagement and meaning-making rather than as a single causal mechanism.

Family-school engagement is key to holistic development and educational equity in early childhood. This study proposes and empirically evaluates a hierarchical model of engagement, composed of five dimensions: communication-participation, trust-inclusion, learning support, institutional resources, and digital mediation. The objective was to analyze the relationships between these dimensions from a dual perspective (families and teachers) in early childhood education contexts. Participants included 299 teachers and 308 family members from urban early childhood institutions, who completed a validated Likert-type questionnaire. A cross-sectional quantitative design was applied, employing descriptive analyses, internal consistency estimation (Cronbach's alpha), interdimensional correlations, and hierarchical modeling. The findings revealed: (a) high internal consistency across all dimensions (α ≥ .90), (b) strong correlations between dimensions within each group, (c) a more cohesive perceptual pattern in families, and (d) a greater weight of relational dimensions in the hierarchical model. This study provides empirical evidence and a robust theoretical framework for evaluating engagement in an integrated manner. Its distinctive value lies in offering a useful tool for institutional assessments, pedagogical decisions, and public policies aimed at improving communication, cultural inclusion, and digital equity in early childhood education settings

Introduction Digital romantic media may shape young adults' beliefs about intimacy, yet existing measures rarely assess relationship beliefs that jointly address autonomy, non-coercion, equality, and mutual growth. This study developed and validated the Sustainable Intimate Relationship Beliefs Scale (SIRBS) among Chinese college students. Methods An online survey yielded a final analytic sample of 2,008 participants, which was randomly divided for exploratory and confirmatory factor analyses. Reliability, factor-level convergent and discriminant evidence, measurement invariance, criterion-related associations, mediation, and moderation were also examined. Results The final 12-item scale comprised three correlated but conceptually distinct dimensions: Non-materialistic Relationship Beliefs, Low Control Tolerance, and Egalitarian Growth Beliefs. Confirmatory factor analysis supported the correlated three-factor model (CFI = 0.995, TLI = 0.993, RMSEA = 0.036, SRMR = 0.026). Internal consistency was satisfactory (Cronbach's alpha = 0.845; McDonald's omega total = 0.91), and composite reliability ranged from 0.878 to 0.967. Omega hierarchical (0.59) and explained common variance (0.39) indicated limited saturation by a single general factor. Approximate measurement invariance was supported across male-female gender groups and romantic relationship experience groups. SIRBS scores were positively associated with media literacy and negatively associated with unsustainable romantic-script internalization. Discussion The findings support the three subscale scores as the primary basis for construct-specific interpretation. The total score may be used as a secondary broad composite but should not be interpreted as a strictly unidimensional trait.

Background Psychedelic retreats are increasingly used to promote wellbeing outside clinical settings, yet the psychological processes associated with sustained improvements in wellbeing remain poorly understood. From a public mental health perspective, identifying mechanisms that support positive mental health beyond symptom reduction is of growing importance. Methods This naturalistic longitudinal study followed 173 participants attending guided psilocybin retreats conducted within a structured framework of preparation, dosing, and integration. Mental wellbeing was reported before the retreat and across a 12-month follow-up period. Longitudinal changes were examined using linear mixed-effects models. Mediation analyses investigated whether changes in connectedness, neuroticism (anxiety facet), spiritual transcendence, and absorption were associated with changes in wellbeing. Mystical-type experiences were examined as potential predictors of these psychological changes. Results Participants reported substantial and sustained improvements in mental wellbeing over 12 months, moving from levels below Swedish population norms at baseline toward comparable levels at follow-up. Connectedness showed the strongest statistical association with improvements in wellbeing and accounted for the largest proportion of variance in wellbeing change, followed by reductions in the anxiety facet of neuroticism and absorption. Spiritual transcendence was associated with wellbeing improvements when examined separately but did not retain unique effects in the multiple mediation model. More intense mystical-type experiences predicted greater increases in connectedness, spirituality, and absorption, as well as greater reductions in neuroticism (trait anxiety). The association between mystical experiences and wellbeing was substantially attenuated when connectedness was included in the model, suggesting that connectedness may act as a candidate mediator linking mystical-type experiences to longer-term wellbeing, though the observational design precludes causal inference. Conclusions These findings extend prior work on psychedelic-assisted therapy to naturalistic retreat settings, suggesting that connectedness may represent a key psychological process linking psychedelic retreat experiences to sustained improvements in mental wellbeing. From a public mental health perspective, the results highlight the potential importance of social and relational factors in promoting wellbeing beyond the treatment of mental illness. Future controlled studies are needed to clarify the relative contributions of psychedelic, social, and contextual components.

Background: The increasing use of Instagram among medical students has raised concerns about its potential impact on academic performance. However, existing evidence remains inconsistent, and researchers have not yet fully understood the psychological mechanisms underlying this relationship. Objective: To evaluate the association between Instagram use intensity and academic performance while investigating the mediating role of grit. Methods: A cross-sectional analytical study was conducted among 128 third-semester medical students at the Faculty of Medicine, Universitas Airlangga, Indonesia. Instagram use intensity was measured using the Instagram Intensity Scale Questionnaire (IISQ), and grit was assessed with the Short Grit Scale (Grit-S). The assessment of academic performance was conducted through pharmacology and biochemistry block examination scores, the semester grade point average (SGPA), and the cumulative grade point average (CGPA). Correlation analyses, group comparisons, and mediation analysis using PROCESS Macro Model 4 with bootstrap resampling were performed. Results: Instagram use intensity was not significantly associated with any academic performance measure (p>0.05). However, it was negatively associated with grit (r= −0.276, p=0.002), whereas grit was positively associated with all academic outcomes (all p<0.001). Mediation analysis demonstrated significant indirect effects of Instagram use intensity on pharmacology and biochemistry examination scores, SGPA, and CGPA through grit, indicating full mediation. Conclusions: Instagram use intensity was not directly associated with academic performance. Instead, its influence operated indirectly through grit, suggesting that interventions promoting perseverance and self-regulated learning may be more beneficial than strategies focused solely on reducing Instagram use.

Background Multidimensional perfectionism theory distinguishes ambitious personal standards from evaluative concerns, but concern over mistakes and doubts about actions may exhibit different prospective associations with competitive functioning. This study tested whether general anxiety symptoms assessed shortly before competition carried distinct indirect associations from these two perfectionism dimensions to post-competition functioning and performance. Methods In this three-wave prospective study, 620 collegiate athletes completed item-level measures of personal standards, concern over mistakes, and doubts about actions at baseline. General anxiety symptoms were assessed with the DASS-21 Anxiety subscale 24–48 h before a target competition; flow, study-specific subjective choking, self-rated performance, coach-rated performance, and a harmonized objective performance indicator were assessed within 24 h afterward. A Bayesian ordinal latent-variable partial mediation model adjusted for personal standards, sex, age, competitive level, years in sport, and starter status. Multiple sensitivity analyses evaluated the robustness of the findings. Results Concern over mistakes strongly predicted greater anxiety symptoms (beta = 0.609, 95% highest-posterior-density interval [0.472, 0.744]), whereas doubts about actions did not (beta = 0.077, [−0.072, 0.218]). Greater anxiety symptoms predicted lower flow, greater subjective choking, and poorer performance across self-, coach-, and objectively indexed outcomes. Anxiety-related indirect associations from concern over mistakes were supported for flow (beta = −0.225), choking (beta = 0.275), self-rated performance (beta = −0.128), and objective performance (beta = −0.148), but not clearly for coach ratings. No indirect interval for doubts about actions excluded zero, although doubts retained direct associations with all five outcomes. Findings were stable across prior, complete-case, indicator-treatment, external-performance, longer-chain, and bipolar-functioning sensitivity analyses. Flow and subjective choking showed substantial overlap; bifactor results indicated that most of their common variance reflected a general competitive-functioning dimension. Conclusion Concern over mistakes demonstrated prospective indirect associations with competitive functioning through general anxiety symptoms assessed before competition and with lower flow, greater subjective choking, and poorer self-rated and objective performance. Mistake-related threat was linked to competitive functioning partly through pre-competition anxiety symptoms, whereas doubts about actions were associated mainly through processes not captured by the general anxiety measure. The findings support treating the two evaluative-concern dimensions as related but psychologically distinct.

Background Digital systems are integral to nursing practice, but sustained digital engagement may be accompanied by fatigue. The roles of general fear of missing out (FoMO) and perceived stress in the association between digital fatigue and nurses’ job burnout remain unclear. Guided by conservation of resources theory, this study examined the separate and serial indirect associations through FoMO and perceived stress. Method A cross-sectional survey included 554 clinical nurses recruited by convenience sampling from five tertiary Grade A hospitals in Hunan, China, between January and May 2026. Self-report measures assessed the four constructs. Structural equation modeling with bootstrap confidence intervals examined the proposed associations. Results Digital fatigue remained positively associated with job burnout when FoMO and perceived stress were included in the model. Positive indirect associations were identified through each variable separately and through FoMO followed by perceived stress (effect = 0.041, 95% CI [0.021, 0.066]). Conclusion Digital fatigue was positively associated with nurses’ job burnout, both directly and indirectly through general FoMO and perceived stress. Hospital managers could assess digital fatigue, stress, and burnout when reviewing digital workflows. Clearer expectations for responding to work messages and protected recovery time warrant prospective evaluation, including effects on staff wellbeing, workflow, and patient safety.

Generative artificial intelligence is fundamentally reshaping the cognitive conditions of knowledge innovation. While human–AI collaboration improves the efficiency of knowledge production, it may also induce creators to outsourcing cognitive work to AI systems. This study conceptualized this tendency as task-level metacognitive disengagement, defined as the immediate reduction of planning, monitoring, and reflection within a specific AI-assisted task, and, drawing on metacognition theory, cognitive offloading theory and self-regulated learning theory, examined its impact on knowledge innovation quality, its psychological mechanism, and boundary conditions through four complementary experiments. Experiment 1 showed that higher AI assistance significantly increased metacognitive disengagement. Experiment 2 revealed that cognitive offloading partially mediated the relationship between AI assistance and metacognitive disengagement. Experiment 3 confirmed the negative effect of cognitive offloading on knowledge innovation quality, specifically on novelty, usefulness, and developability, with metacognitive disengagement partially mediating this effect. Experiment 4 tested the proposed moderated mediation model and found that task complexity strengthened, whereas individual AI literacy weakened, the negative indirect effect of cognitive offloading on knowledge innovation quality through metacognitive disengagement. These findings reveal a hidden cognitive cost behind the efficiency gains of human–AI collaboration and provide empirical evidence and theoretical implications for cultivating innovative talent and designing human–AI collaborative mechanisms in the era of artificial intelligence.

The present study examined the relationship among emotional flexibility, behavioral problem and coping strategies among late adolescents and investigated the mediating role of emotional flexibility in the relationship between internalizing and externalizing behavioral problem and Adaptive and maladaptive copying strategies. A correlational research design was used with a sample of N=200 late adolescent’s age 17 to 19 years, including 97 males and 103 females, selected through convenience sampling from different educational institute. Data were collected using a demographic information sheet, Emotional flexibility scale (EFS), Behavioral problem scale (BPS) and brief COPE inventory. Data analyzed using descriptive statistics, reliability analysis, Independence sample test, pearson correlation and mediation analysis through process model 4 with 5,000 bootstrap samples. Finding indicate the males reported significantly higher behavioral problem than females. Significant difference was also found according to the institutional type, with private institute student reporting higher behavioral problem scores, whereas government institute student reported higher coping strategies score. Emotional flexibility significantly predict adaptive copying strategies was significantly negative associated with externalizing behavioral problem. However, emotional flexibility did not significantly mediate with relationship between internalizing or externalizing behavioral problem and adaptive or maladaptive copy as the booster confidence interval for the indirect effect included zero. Overall, the finding suggests the emotional flexibility associate with adolescent coping and behavioral functioning but does not significantly explain the relationship between behavioral problem and copying strategies in the present sample.

This study aims to explore the moderated mediation mechanism of sport confidence and coaching style in the relationship between competitive state anxiety and perceived performance among Chinese elite collegiate basketball athletes. Specifically, data were collected from 315 valid participants across 15 universities in Northeast China using validated scales, and SPSS 26.0 with PROCESS Macro (Model 7) and bootstrap (5,000 samples) were employed for analysis. Results indicated that competitive state anxiety significantly negatively affected perceived performance. Further analysis revealed that sport confidence mediated this relationship. The moderated mediation test showed that coaching style dimensions differentially regulated the path: the indices of moderated mediation for Training and Instruction, Democratic Behavior, Social Support, and Positive Feedback were significant, indicating these supportive dimensions attenuated the detrimental effect of anxiety on sport confidence. In contrast, Autocratic Behavior failed to moderate the process. Collectively, competitive state anxiety is negatively associated with perceived performance in this population, with sport confidence emerging as a key mediator. Notably, the four constructive coaching style dimensions—not the overall style—buffer the first stage of mediation by weakening the negative association between anxiety and confidence. These results underscore sport confidence as a critical mediator and highlight the need to foster confidence and adopt supportive coaching to mitigate anxiety’s adverse effects on perceived performance.

Executive functions (EF) predict school readiness and later adjustment. The cultural-historical tradition gives play a central place in preschool education, yet it remains unclear which types of play, under what conditions, and through which pathways support EF between the ages of 3 and 6. This article aims to critically analyze the evidence on play and EF in this age range, distinguishing between efficacy, association, and mechanism. The method was a systematic review with narrative synthesis, reported according to PRISMA 2020. Of 88 records (2000–2026), 21 primary studies provided direct evidence and 26 works provided complementary evidence. Rule-based games and pretend play showed favorable effects in studies with active control conditions, particularly on inhibitory control. However, the largest-scale curricular study found no effects, and block play showed no main effects. Benefits tend to be concentrated among children with initial disadvantages, and evidence on working memory, cognitive flexibility, and transfer to the classroom is scarce. In conclusion, play appears to be a promising context rather than an effective intervention in itself; its effects depend on executive demand, adult mediation, progression, and implementation fidelity.

This article reflects upon the possibilities of remote teaching in the context of Emergency Remote Teaching (ERT), a response to the suspension of in-person activities during the COVID-19 pandemic. Against this backdrop, the article examines resources, strategies, and pedagogical possibilities mediated by digital technologies experimented with by higher education institutions (HEIs) to ensure the continuity of academic activities. The reorganization of educational practices has driven the incorporation and reappraisal of digital technologies and environments, expanding possibilities for interaction, communication, access, and student monitoring. In this context, remote teaching highlighted not only the availability of technology but also the need to articulate it with methodological approaches consistent with educational objectives and students’ concrete conditions. It is concluded that emergency remote teaching has enhanced possibilities already present in the educational landscape while simultaneously revealing challenges regarding interaction, pedagogical mediation, and the participation of those involved in the educational process.

Introduction This study examined associations among professional identity, work engagement, and self-rated caregiving performance among childcare trainees and early-career practitioners in China. Methods A cross-sectional survey included 318 participants recruited through 11 vocational colleges and 50 childcare institutions in Guangdong Province. Confirmatory factor analysis and structural equation modelling assessed the measurement structure and associations, with bootstrapping and robustness analyses. Results The three-factor model showed good fit (CFI = 0.954, RMSEA = 0.039). Professional identity was positively associated with self-rated caregiving performance (total β = 0.694; direct β = 0.465), including an indirect association through work engagement (β = 0.229, bias-corrected 95% CI [0.128, 0.339]). Findings remained consistent across robustness analyses. Discussion Professional identity and work engagement were associated with more favourable self-appraisals of caregiving performance. The cross-sectional, single-source design precludes causal inference, and self-rated performance should not be equated with observed caregiving quality.

Background Concerns over possible employment displacement among undergraduates majoring in English have been raised by the growing use of artificial intelligence in writing, translation, and language services. However, limited research has examined the association between perceived AI replacement threat (PAIRT) and employment anxiety among English-major undergraduates or the roles of career insecurity and career decision-making self-efficacy (CDMSE). Methods This cross-sectional study surveyed 711 Chinese English-major undergraduates recruited through convenience sampling. After controlling for gender and grade level, AMOS and PROCESS Model 7 with 5,000 bootstrap resamples were used to examine the indirect and conditional indirect associations. Results PAIRT was positively associated with both career insecurity and employment anxiety. A significant indirect association between PAIRT and employment anxiety through career insecurity was observed, accounting for 48.29% of the estimated total effect. CDMSE significantly moderated the association between PAIRT and career insecurity, with this positive association becoming weaker at higher levels of CDMSE. The conditional indirect association through career insecurity was smaller at higher levels of CDMSE, and the index of moderated mediation was significant. Sensitivity analyses excluding the career replaceability items from employment anxiety produced substantively consistent results. Discussion These findings extend understanding of employment anxiety among English-major undergraduates in the context of AI.

The main objective of the study is to find out the significance of the mediating effects of transformational leadership and work engagement on the relationship between professional self-esteem and teacher efficacy. Utilizing a correlational technique along with a quantitative, non-experimental and mediation research design, data were obtained from 335 public elementary teachers working in four large schools. The researcher used a cluster sampling technique and the statistical tools mean, Pearson r, and path analysis. From the results of the study, it was found that there are very high levels of professional self-esteem, teacher efficacy, transformational leadership of school heads, and work engagement. Moreover, there are no significant relationships between professional self-esteem and transformational leadership, and between transformational leadership and teacher efficacy. There are also no significant relationships between work engagement and teacher efficacy, and professional self-esteem and work engagement. However, there is a significant relationship between professional self-esteem and teacher efficacy. Furthermore, transformational leadership and work engagement have no significant combined mediation on the relationship between professional self-esteem and teacher efficacy. The findings of this study provide implications for policymakers in drafting plans, school heads in creating programs, and teachers in improving their transformational leadership, work engagement, professional self-esteem, and teacher efficacy. Keywords: education, professional self-esteem, teacher efficacy, transformational leadership, work engagement, correlation, teachers, Philippines

Introduction Children’s flourishing has become a central outcome in the study of child development, but its link with the cumulative burden of family risk remains poorly understood. This study examined whether two school-based relational resources—relationships with teachers and with peers—account for the association between cumulative family risk and flourishing in primary school children. Methods A questionnaire survey was completed by 1,673 fourth and fifth-grade children in Shaanxi province, Northwest China. A parallel mediation model with bootstrap confidence intervals was estimated, with sex, only-child status, and household registration entered as covariates. Results Cumulative family risk was negatively associated with flourishing, and the decrement was approximately linear across the number of risk factors rather than accelerating at higher levels. Teacher–student and peer relationships each carried an independent part of this association, and the peer pathway carried the larger share. Discussion Interventions should give priority to children exposed to several family risks. Where school resources are limited, restoring peer relationships deserves precedence, while the teacher–student relationship retains an independent contribution and should not be neglected.

مقدمه: شکوفایی کودکان به عنوان یکی از پیامدهای مرکزی در مطالعه رشد کودک مطرح شده است، اما ارتباط آن با بار تجمعی خطرات خانوادگی همچنان به‌خوبی درک نشده است. این پژوهش بررسی کرد که آیا دو منبع ارتباطی مبتنی بر مدرسه—روابط با معلمان و با همسالان—می‌توانند ارتباط بین خطر تجمعی خانوادگی و شکوفایی در کودکان دبستانی را تبیین کنند. روش‌ها: یک پیمایش پرسشنامه‌ای توسط ۱٬۶۷۳ کودک پایه چهارم و پنجم در استان شاآنشی، شمال‌غرب چین تکمیل شد. یک مدل میانجی‌گری موازی با فواصل اطمینان بوت‌استرپ برآورد گردید و جنسیت، وضعیت تک‌فرزندی و ثبت خانوار به عنوان متغیرهای کنترل وارد شدند. نتایج: خطر تجمعی خانوادگی با شکوفایی رابطه منفی داشت و این کاهش تقریباً به صورت خطی در سراسر تعداد عوامل خطر مشاهده شد و در سطوح بالاتر شتاب نمی‌گرفت. روابط معلم–دانش‌آموز و روابط همسالان هر یک سهم مستقلی از این ارتباط را حمل کردند و مسیر همسالان سهم بیشتری داشت. بحث: مداخلات باید به کودکان در معرض چندین خطر خانوادگی اولویت دهند. در شرایطی که منابع مدرسه محدود است، بازسازی روابط همسالان باید در اولویت قرار گیرد، در حالی که رابطه معلم–دانش‌آموز همچنان سهم مستقلی دارد و نباید نادیده گرفته شود.

The in-depth penetration of artificial intelligence (AI) technology has reshaped career forms and the structure of the labor market, exerting a profound impact on university students’ cognition and orientation towards career development. Based on the conservation of resources theory and self-determination theory, we conducted three studies—an experimental study and two survey studies—to explore correlational linkages between AI awareness and university students’ boundaryless career. Studies 1 and 3 consistently demonstrated that AI awareness is indirectly associated with boundaryless career through the parallel mediating pathways of intrinsic motivation and future job insecurity. Study 2 provided experimental evidence that heightened AI awareness increases both intrinsic motivation and future job insecurity. This research enriches the application scenarios of boundaryless career theory in the context of technological change, deepens the understanding of the mechanism linking technological perception to youth career psychology, and offers practical implications for career guidance in universities.

College athletes face substantial challenges from the combined demands of academic study and athletic training, placing them at elevated risk for academic burnout (AB). This study examined how perceived social support (PSS) is associated with AB by testing the mediating roles of mental toughness (MT) and athlete burnout (ATHB) and the moderating effect of cognitive reappraisal (CR). Using a cross-sectional design, 1,918 college athletes from over 20 Chinese universities completed standardized questionnaires assessing PSS, MT, ATHB, CR, and AB. Serial and moderated serial mediation were analyzed with the PROCESS macro (Models 6 and 89) while controlling for demographic and sport-related variables. PSS was directly and negatively associated with AB (β = −0.122, p < 0.001), with significant indirect associations separately through MT and ATHB and sequentially through MT and ATHB. CR showed path-specific moderation: at higher levels of CR, the negative PSS–AB association was stronger, but so was the positive ATHB–AB association, whereas the MT–AB association did not differ significantly across CR levels. Thus, CR should not be interpreted as having a uniformly buffering role. These findings may inform future multicomponent support approaches aimed at strengthening PSS and MT and identifying and addressing ATHB, while applying CR-related training cautiously and with attention to the specific pathway involved. The effectiveness and boundary conditions of such approaches require longitudinal or experimental testing.

ورزشکاران دانشگاهی با چالش‌های قابل توجهی ناشی از ترکیب الزامات تحصیلی و تمرینات ورزشی مواجه هستند که آن‌ها را در معرض خطر بالای فرسودگی شغلی تحصیلی (AB) قرار می‌دهد. این مطالعه به بررسی ارتباط حمایت اجتماعی ادراک‌شده (PSS) با AB از طریق آزمون نقش‌های میانجی‌گری سرسختی روانی (MT) و فرسودگی شغلی ورزشکار (ATHB) و همچنین اثر تعدیل‌گری بازارزیابی شناختی (CR) پرداخت. با استفاده از طرح مقطعی، ۱۹۱۸ ورزشکار دانشگاهی از بیش از ۲۰ دانشگاه چینی پرسشنامه‌های استاندارد ارزیابی PSS، MT، ATHB، CR و AB را تکمیل کردند. میانجی‌گری زنجیره‌ای و میانجی‌گری زنجیره‌ای تعدیل‌شده با استفاده از ماکروی PROCESS (مدل‌های ۶ و ۸۹) و با کنترل متغیرهای جمعیت‌شناختی و مرتبط با ورزش تحلیل شد. PSS به طور مستقیم و منفی با AB ارتباط داشت (β = −0.122, p < 0.001) و ارتباطات غیرمستقیم معناداری به طور جداگانه از طریق MT و ATHB و به صورت متوالی از طریق MT و ATHB مشاهده شد. CR تعدیل‌گری خاص مسیر را نشان داد: در سطوح بالاتر CR، ارتباط منفی PSS–AB قوی‌تر بود، اما ارتباط مثبت ATHB–AB نیز قوی‌تر بود، در حالی که ارتباط MT–AB در سطوح مختلف CR تفاوت معناداری نداشت. بنابراین، CR نباید به عنوان یک نقش محافظتی یکنواخت تفسیر شود. این یافته‌ها می‌توانند راهنمای رویکردهای حمایتی چندمولفه‌ای آینده با هدف تقویت PSS و MT و شناسایی و رسیدگی به ATHB باشند، در حالی که آموزش‌های مرتبط با CR باید با احتیاط و توجه به مسیر خاص مورد نظر به کار گرفته شود. اثربخشی و شرایط مرزی چنین رویکردهایی نیازمند آزمون‌های طولی یا تجربی است.

This phenomenological study explores the lived experiences of Thai Generation Z hikers, thoroughly examining the critical intersection of artificial intelligence (AI) literacy and complex decision-making in wilderness environments. As young adventurers increasingly pursue nature-based eco-experientia for psychological restoration, AI has rapidly evolved into an active, front-facing backcountry companion. Using the Theory of Technological Mediation alongside robust methodological triangulation—including in-depth interviews, focus groups, and interactive discussions with university-aged hikers—this research examines how algorithmic tools profoundly reshape human-nature relationships. The empirical findings clearly show that AI is seamlessly integrated throughout the trekking lifecycle, functioning as a vital digital safety net that mitigates environmental uncertainty. However, this deep integration precipitates a highly complex socio-technical paradox. While participants consistently exhibit exceptional functional AI literacy, an emerging algorithmic dependency actively threatens to erode traditional, intuitive wilderness judgment. Ultimately, AI facilitates a hermeneutic relationship in which pristine nature is interpreted through curated data, fundamentally transforming raw exploration into a mediated digital reality that urgently requires careful preservation of human agency within adventure tourism.

این مطالعه پدیدارشناختی به بررسی تجارب زیسته کوهنوردان نسل Z تایلندی می‌پردازد و به طور جامع به تلاقی حیاتی سواد هوش مصنوعی (AI) و تصمیم‌گیری پیچیده در محیط‌های بکر طبیعی می‌پردازد. با افزایش تمایل جوانان ماجراجو به تجربه‌های طبیعت‌محور برای بازسازی روان‌شناختی، هوش مصنوعی به سرعت به یک همراه فعال و پیشرو در مناطق دورافتاده تبدیل شده است. با بهره‌گیری از نظریه میانجی‌گری فناورانه و تلفیق روش‌شناسی قوی شامل مصاحبه‌های عمیق، گروه‌های کانونی و بحث‌های تعاملی با کوهنوردان در سنین دانشگاهی، این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه ابزارهای الگوریتمی به طور عمیق روابط انسان و طبیعت را بازشکل می‌دهند. یافته‌های تجربی به روشنی نشان می‌دهند که هوش مصنوعی در سراسر چرخه حیات کوهنوردی به طور یکپارچه ادغام شده و به عنوان یک شبکه ایمنی دیجیتال حیاتی عمل می‌کند که عدم قطعیت‌های محیطی را کاهش می‌دهد. با این حال، این ادغام عمیق منجر به یک پارادوکس اجتماعی-فناورانه بسیار پیچیده می‌شود. در حالی که شرکت‌کنندگان به طور مداوم سواد عملکردی استثنایی در زمینه هوش مصنوعی از خود نشان می‌دهند، وابستگی فزاینده به الگوریتم‌ها به طور فعال تهدید می‌کند که قضاوت‌های سنتی و شهودی در طبیعت را تضعیف کند. در نهایت، هوش مصنوعی رابطه‌ای هرمنوتیکی را تسهیل می‌کند که در آن طبیعت بکر از طریق داده‌های گزینش‌شده تفسیر می‌شود و کاوش خام را به واقعیتی دیجیتال و میانجی‌گری‌شده تبدیل می‌کند که به طور فوری نیازمند حفظ دقیق عاملیت انسانی در گردشگری ماجراجویانه است.

Against the background of artificial intelligence (AI) reshaping the labor market, employment anxiety among higher vocational college students is becoming increasingly prominent. Grounded in Career Construction Theory, this study aims to explore the relationship between AI literacy and employment anxiety among Chinese higher vocational college students, with a specific focus on the chain mediating roles of career planning and future time perspective. A total of 1,234 students from five industry-featured higher vocational colleges in Jiangxi Province, China, were surveyed using self-report scales measuring AI literacy, employment anxiety, career planning, and future time perspective. The relationships among these variables were tested using the PROCESS macro (Model 6) for SPSS. The results indicated that (1) all variables were significantly correlated with one another; (2) AI literacy exhibited a significant positive total association with employment anxiety, which decomposed into a substantial positive direct association and a negative total indirect association; (3) AI literacy exerted a significant negative indirect association on employment anxiety through three pathways, namely, the independent mediating roles of career planning and future time perspective, and their chain mediating role, while the total association remained positive. These findings suggest that while higher AI literacy may heighten students’ awareness of labor-market disruptions, its negative indirect associations with employment anxiety operate through enhanced career planning and future orientation. It is recommended that higher vocational colleges consider integrating AI literacy education into career guidance programs, strengthening students’ career planning competencies, and cultivating a long-term future orientation, so as to potentially strengthen the anxiety-buffering pathway associated with AI literacy.

در بستر تحول بازار کار توسط هوش مصنوعی (AI)، اضطراب شغلی در میان دانشجویان آموزش عالی فنی و حرفه‌ای به طور فزاینده‌ای برجسته می‌شود. این مطالعه که مبتنی بر نظریه ساخت شغلی است، با هدف بررسی رابطه بین سواد هوش مصنوعی و اضطراب شغلی در میان دانشجویان آموزش عالی فنی و حرفه‌ای چینی انجام شده است و به طور خاص بر نقش‌های میانجی زنجیره‌ای برنامه‌ریزی شغلی و چشم‌انداز زمانی آینده تمرکز دارد. در این پژوهش، مجموعاً ۱۲۳۴ دانشجو از پنج کالج آموزش عالی فنی و حرفه‌ای با ویژگی‌های صنعتی در استان جیانگشی چین با استفاده از مقیاس‌های خودگزارشی سنجش سواد هوش مصنوعی، اضطراب شغلی، برنامه‌ریزی شغلی و چشم‌انداز زمانی آینده مورد بررسی قرار گرفتند. روابط میان این متغیرها با استفاده از ماکروی PROCESS (مدل ۶) در نرم‌افزار SPSS آزمون شد. نتایج نشان داد که (۱) تمامی متغیرها با یکدیگر همبستگی معناداری داشتند؛ (۲) سواد هوش مصنوعی ارتباط کلی مثبت معناداری با اضطراب شغلی نشان داد که به یک ارتباط مستقیم مثبت قابل توجه و یک ارتباط غیرمستقیم کلی منفی تجزیه شد؛ (۳) سواد هوش مصنوعی از طریق سه مسیر، یعنی نقش‌های میانجی مستقل برنامه‌ریزی شغلی و چشم‌انداز زمانی آینده و نقش میانجی زنجیره‌ای آن‌ها، تأثیر غیرمستقیم منفی معناداری بر اضطراب شغلی داشت، در حالی که ارتباط کلی همچنان مثبت باقی ماند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه سواد بالاتر هوش مصنوعی ممکن است آگاهی دانشجویان از اختلالات بازار کار را افزایش دهد، اما ارتباطات غیرمستقیم منفی آن با اضطراب شغلی از طریق تقویت برنامه‌ریزی شغلی و جهت‌گیری به آینده عمل می‌کند. توصیه می‌شود که کالج‌های آموزش عالی فنی و حرفه‌ای، آموزش سواد هوش مصنوعی را در برنامه‌های راهنمایی شغلی ادغام کرده، شایستگی‌های برنامه‌ریزی شغلی دانشجویان را تقویت نموده و جهت‌گیری بلندمدت به آینده را پرورش دهند تا بتوانند مسیر کاهش اضطراب مرتبط با سواد هوش مصنوعی را تقویت نمایند.

The rapid development of digital technology has transformed how elementary school children learn, communicate, and interact, presenting both opportunities and challenges for their education and moral development. From the perspective of Islamic education, children's technology use requires appropriate parental guidance to ensure that digital activities align with Islamic values. This study aims to explore parental mediation strategies, identify challenges in supervising children's digital activities, and examine the integration of Islamic educational values into digital parenting practices at SDN 01 Pontianak Utara. The novelty of this study lies in its examination of digital parenting through the integration of parental mediation, technology-assisted supervision, and Islamic educational values within the elementary school context. This study employed a descriptive qualitative approach with a field research design. Data were collected through participatory observation, in-depth interviews with parents and Islamic Education teachers, and documentation. Data analysis followed the Miles and Huberman interactive model, consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing, while source triangulation was applied to ensure data credibility. The findings identified three major challenges: limited parental digital literacy, inadequate supervision of children's digital activities, and the need for technology-assisted parental mediation through applications such as Google Family Link. Furthermore, the findings indicate that effective digital parenting requires more than technological restrictions, emphasizing collaboration between parents and schools alongside the integration of Islamic moral values. This study contributes to the development of Islamic digital parenting practices by highlighting the importance of combining technological supervision, parental guidance, and Islamic educational values to create a safer and more responsible digital environment for elementary school children.

توسعه سریع فناوری دیجیتال شیوه‌های یادگیری، ارتباط و تعامل کودکان دبستانی را دگرگون کرده است و فرصت‌ها و چالش‌هایی را برای آموزش و رشد اخلاقی آنان به همراه آورده است. از منظر آموزش اسلامی، استفاده کودکان از فناوری نیازمند راهنمایی مناسب والدین است تا فعالیت‌های دیجیتال آنان با ارزش‌های اسلامی همسو باشد. هدف این پژوهش، بررسی راهبردهای میانجی‌گری والدین، شناسایی چالش‌های نظارت بر فعالیت‌های دیجیتال کودکان و بررسی ادغام ارزش‌های تربیت اسلامی در شیوه‌های فرزندپروری دیجیتال در دبستان SDN 01 Pontianak Utara است. نوآوری این پژوهش در بررسی فرزندپروری دیجیتال از طریق ادغام میانجی‌گری والدین، نظارت مبتنی بر فناوری و ارزش‌های تربیت اسلامی در بستر دبستان نهفته است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و طرح پژوهش میدانی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه عمیق با والدین و معلمان آموزش اسلامی و اسناد گردآوری شد. تحلیل داده‌ها بر اساس مدل تعاملی Miles و Huberman شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شد و برای اطمینان از اعتبار داده‌ها از مثلث‌سازی منابع استفاده گردید. یافته‌ها سه چالش عمده را شناسایی کرد: سواد دیجیتال محدود والدین، نظارت ناکافی بر فعالیت‌های دیجیتال کودکان و نیاز به میانجی‌گری والدین با کمک فناوری از طریق برنامه‌هایی مانند Google Family Link. همچنین یافته‌ها نشان می‌دهد که فرزندپروری دیجیتال مؤثر فراتر از محدودیت‌های فناورانه است و بر همکاری والدین و مدرسه در کنار ادغام ارزش‌های اخلاقی اسلامی تأکید دارد. این پژوهش با برجسته‌سازی اهمیت ترکیب نظارت فناورانه، راهنمایی والدین و ارزش‌های تربیت اسلامی، به توسعه شیوه‌های فرزندپروری دیجیتال اسلامی برای ایجاد محیط دیجیتال ایمن‌تر و مسئولانه‌تر برای کودکان دبستانی کمک می‌کند.

Digital Qur’anic preaching often places Qur’anic wording, ḥadīth reports, exegetical explanation, and motivational language within one short audiovisual sequence. This study examines how a 10-minute 31-second preaching video transforms Q.S. Al-Ikhlāṣ [112] from a compact declaration of tawḥīd into a sequence of faḍā’il claims and supplication, while asking how source differences remain visible or become compressed. The study uses an artifact-centered qualitative case design that integrates audiovisual content analysis, thematic tafsīr, ḥadīth source criticism, and multimodal framing analysis. The video is reconstructed claim by claim before comparison with Q.S. Al-Ikhlāṣ [112]: 1–4, Q.S. Al-A‘rāf [7]: 156, Ṣaḥīḥ al-Bukhārī, Musnad Aḥmad, Jāmi‘ al-Tirmidhī, and classical tafsīr. The findings show four recurrent operations: doctrinal condensation, devotional expansion, source-label equalization, and motivational reframing. The report that Q.S. Al-Ikhlāṣ [112] equals one-third of the Qur’an has strong canonical support, whereas the ten-recitation reward report has a debated transmission history and wording variation; the al-Aḥad/al-Ṣamad supplication is comparatively well supported. Close reading of Q.S. Al-Ikhlāṣ [112] further indicates a theological progression from an identification of the oneness of God toward absolute independence, then to the negation of genealogy and equivalence, so later reward claims belong to a reception layer rather than the sūrah’s semantic content. As its main contribution, the article proposes an Epistemic Faḍā’il Mediation Model (EFMM) linking provenance, authentication, communicative function, and media framing without claiming empirical audience reception.

موعظه‌های دیجیتال قرآنی اغلب واژگان قرآنی، روایات حدیثی، تفسیر و زبان انگیزشی را در یک توالی کوتاه صوتی‌تصویری ترکیب می‌کنند. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه یک ویدئوی موعظه به مدت ۱۰ دقیقه و ۳۱ ثانیه، سوره اخلاص [۱۱۲] را از یک اعلام فشرده توحید به توالی‌ای از دعا و ادعاهای فضیلت تبدیل می‌کند و در عین حال می‌پرسد که تفاوت‌های منبعی چگونه قابل مشاهده باقی می‌مانند یا فشرده می‌شوند. این پژوهش از یک طرح کیفی مبتنی بر اثر استفاده می‌کند که تحلیل محتوای صوتی‌تصویری، تفسیر موضوعی، نقد منبع حدیث و تحلیل چارچوب چندوجهی را ادغام می‌کند. ویدئو به صورت ادعا به ادعا بازسازی شده و سپس با سوره اخلاص [۱۱۲]: ۱–۴، سوره اعراف [۷]: ۱۵۶، صحیح بخاری، مسند احمد، جامع ترمذی و تفاسیر کلاسیک مقایسه می‌شود. یافته‌ها چهار عملیات تکرارشونده را نشان می‌دهند: چگالش اعتقادی، گسترش عبادی، همسان‌سازی برچسب منبع و بازچارچوب‌بندی انگیزشی. گزارشی که سوره اخلاص [۱۱۲] را معادل یک‌سوم قرآن می‌داند، پشتوانه قوی روایی دارد، در حالی که گزارش پاداش ده‌بار قرائت، تاریخچه نقل و تفاوت در واژگان دارد؛ دعای «الْأَحَد/الصَّمَد» نسبتاً پشتوانه بهتری دارد. قرائت دقیق سوره اخلاص [۱۱۲] همچنین نشان‌دهنده پیشرفت الهیاتی از شناسایی یگانگی خدا به سوی استقلال مطلق و سپس نفی نسب و همتایی است، بنابراین ادعاهای پاداش بعدی متعلق به لایه دریافت هستند نه محتوای معنایی سوره. به عنوان مهم‌ترین دستاورد، این مقاله مدل میانجی‌گری فضایل معرفتی (EFMM) را پیشنهاد می‌کند که منشأ، اعتبارسنجی، کارکرد ارتباطی و چارچوب‌بندی رسانه‌ای را بدون ادعای دریافت تجربی مخاطب به هم پیوند می‌دهد.

Associations among schema-related vulnerability, emotional experiences, subjective cognitive complaints, and perceived mathematics understanding remain insufficiently understood among university students in Mogadishu, Somalia. This cross-sectional study examined early maladaptive schemas (EMS), mathematics anxiety (MA), psychological distress (PD), perceived cognitive processing difficulties (P-CPD), and perceived conceptual understanding in mathematics (P-CUM) among 467 undergraduates from five universities. Concurrent self-report data were analysed using PLS-SEM with 5,000 bootstrap resamples. A reduced 27-item specification excluding EMS2 and PD8 served as the primary model, supplemented by demographic adjustment and a 29-item sensitivity specification. EMS was positively associated with MA (β = 0.698), MA with PD (β = 0.726) and P-CPD (β = 0.264), and PD with P-CPD (β = 0.548); P-CPD was negatively associated with P-CUM (β = − 0.371; all p < 0.001). MA → P-CUM (β = − 0.099, p = 0.091) and PD → P-CUM (β = − 0.058, p = 0.428) were nonsignificant in the primary model. After demographic adjustment, the MA association became significant but remained small, indicating specification sensitivity. All five hypothesized indirect coefficients were significant, but they represent statistical associations under one proposed ordering. PD and P-CPD remained borderline distinct (HTMT = 0.852), and common-method covariance could not be excluded. These findings do not establish temporal mediation or distinct successive psychological processes. Reverse, reciprocal, and alternative orderings remain compatible with the design. Interpretation is restricted to the participating sample and study-specific operationalisations; longitudinal, multi-source research with independently validated measures is needed before broader conclusions can be drawn.

ارتباط میان آسیب‌پذیری مرتبط با طرحواره، تجارب هیجانی، شکایات شناختی ذهنی و درک ادراک‌شده ریاضی در میان دانشجویان دانشگاه‌های موگادیشو، سومالی، به‌طور کافی شناخته نشده است. این مطالعه مقطعی به بررسی طرحواره‌های ناسازگار اولیه (EMS)، اضطراب ریاضی (MA)، پریشانی روان‌شناختی (PD)، دشواری‌های ادراک‌شده پردازش شناختی (P-CPD) و درک مفهومی ادراک‌شده در ریاضی (P-CUM) در میان ۴۶۷ دانشجوی کارشناسی از پنج دانشگاه پرداخت. داده‌های خودگزارشی همزمان با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) و ۵٬۰۰۰ بازنمونه‌گیری بوت‌استرپ تحلیل شد. مدل اصلی شامل ۲۷ گویه و حذف EMS2 و PD8 بود و با تعدیل جمعیت‌شناختی و مدل حساسیت ۲۹ گویه‌ای تکمیل شد. EMS با MA (β = ۰٫۶۹۸)، MA با PD (β = ۰٫۷۲۶) و P-CPD (β = ۰٫۲۶۴)، و PD با P-CPD (β = ۰٫۵۴۸) ارتباط مثبت داشتند؛ P-CPD با P-CUM ارتباط منفی نشان داد (β = ‎−۰٫۳۷۱؛ همه p < ۰٫۰۰۱). مسیر MA → P-CUM (β = ‎−۰٫۰۹۹، p = ۰٫۰۹۱) و PD → P-CUM (β = ‎−۰٫۰۵۸، p = ۰٫۴۲۸) در مدل اصلی معنادار نبودند. پس از تعدیل جمعیت‌شناختی، ارتباط MA معنادار اما همچنان کوچک شد که حساسیت مدل را نشان می‌دهد. هر پنج ضریب غیرمستقیم فرض‌شده معنادار بودند، اما این‌ها صرفاً بیانگر ارتباط آماری در یک ترتیب پیشنهادی هستند. PD و P-CPD همچنان در مرز تمایز باقی ماندند (HTMT = ۰٫۸۵۲) و همبستگی روش مشترک قابل رد نبود. این یافته‌ها میانجی‌گری زمانی یا فرایندهای روان‌شناختی متوالی متمایز را اثبات نمی‌کنند. ترتیب‌های معکوس، متقابل و جایگزین با طراحی مطالعه سازگار باقی می‌مانند. تفسیر نتایج به نمونه شرکت‌کننده و عملیاتی‌سازی‌های خاص مطالعه محدود است؛ پیش از نتیجه‌گیری‌های گسترده‌تر، پژوهش‌های طولی چندمنبعی با ابزارهای مستقل و معتبر مورد نیاز است.

This study examines how emotional intelligence (EI) affects work–life balance (WLB), job satisfaction, and work engagement among Lebanese employees, drawing on the job demands–resources (JD–R) and spillover theories. Data were collected through an online survey from 244 Lebanese employees and analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). The results show that emotional intelligence positively predicts job satisfaction (β = 0.366, p < 0.001) and work engagement (β = 0.307, p < 0.001). Emotional intelligence also significantly predicts work–life balance (β = 0.251, p < 0.001). Furthermore, work–life balance and job satisfaction sequentially mediate the relationship between emotional intelligence and work engagement (indirect effect β = 0.046, p = 0.008), indicating partial mediation. These findings highlight the complementary roles of personal resources (emotional intelligence) and contextual resources (work–life balance) in shaping employee attitudes and behaviors. This research contributes to the limited literature and extends the study of emotional intelligence and employee well-being by offering fresh insights and practical implications. The research concludes with recommendations for policymakers by emphasizing the importance of aligning employee needs with organizational goals to create more effective and human-centered workplace policies. The study also includes limitations and recommendations for future research.

این مطالعه به بررسی تأثیر هوش هیجانی (EI) بر تعادل کار–زندگی (WLB)، رضایت شغلی و درگیری شغلی در میان کارکنان لبنانی می‌پردازد و از نظریه‌های تقاضا–منابع شغلی (JD–R) و سرریز بهره می‌گیرد. داده‌ها از طریق یک پرسشنامه آنلاین از ۲۴۴ نفر از کارکنان لبنانی جمع‌آوری و با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که هوش هیجانی به طور مثبت رضایت شغلی (β = ۰.۳۶۶، p < ۰.۰۰۱) و درگیری شغلی (β = ۰.۳۰۷، p < ۰.۰۰۱) را پیش‌بینی می‌کند. همچنین، هوش هیجانی به طور معناداری تعادل کار–زندگی (β = ۰.۲۵۱، p < ۰.۰۰۱) را پیش‌بینی می‌کند. افزون بر این، تعادل کار–زندگی و رضایت شغلی به صورت متوالی رابطه بین هوش هیجانی و درگیری شغلی را میانجی‌گری می‌کنند (اثر غیرمستقیم β = ۰.۰۴۶، p = ۰.۰۰۸) که نشان‌دهنده میانجی‌گری جزئی است. این یافته‌ها نقش‌های مکمل منابع فردی (هوش هیجانی) و منابع زمینه‌ای (تعادل کار–زندگی) را در شکل‌دهی نگرش‌ها و رفتارهای کارکنان برجسته می‌کند. این پژوهش به ادبیات محدود موجود افزوده و مطالعه هوش هیجانی و بهزیستی کارکنان را با ارائه بینش‌های نو و پیامدهای عملی گسترش می‌دهد. پژوهش با ارائه توصیه‌هایی برای سیاست‌گذاران و تأکید بر اهمیت همسویی نیازهای کارکنان با اهداف سازمانی به منظور ایجاد سیاست‌های محیط کار مؤثرتر و انسان‌محور به پایان می‌رسد. همچنین، محدودیت‌ها و پیشنهادهایی برای پژوهش‌های آتی ارائه شده است.

This study investigates how preservice teachers in Hong Kong interpret culturally responsive teaching (CRT) and what conditions might shape their interpretations. The findings indicate preservice teachers’ orientation towards benevolent integrationism in interpreting CRT, featured by a primary focus on linguistic mediation between English and Cantonese and a strong ethos of benevolent interpersonal care by teachers to facilitate ethnic minority students’ integration in mainstream classrooms and society. The underlying values of this orientation resonate with Confucian discourses of care, harmony, benevolence and relationality noted in international research on education in Chinese contexts. However, in reference to the Western-based theorisation of CRT, preservice teachers’ interpretations represent a synthesis of the celebratory and integrationist stances, while the critical, equity-oriented stance remains largely absent. Therefore, we argue that recourse to Confucian discourses in education for ethnic minority students risks obscuring or perpetuating systemic inequalities and discuss how teacher education and institutional efforts might extend the orientation of benevolent integrationism among preservice teachers towards critical engagement with inequality. Overall, the findings demonstrate how global educational paradigms, such as CRT, are interpreted in specific socio-cultural contexts and show how local interpretations and socio-cultural contexts can serve as foundations for a more equitable education for ethnic minorities.

این پژوهش به بررسی نحوه تفسیر معلمان پیش‌خدمت در هنگ‌کنگ از آموزش پاسخ‌گو به فرهنگ (CRT) و شرایطی که ممکن است تفسیرهای آنان را شکل دهد، می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که گرایش معلمان پیش‌خدمت به سوی یکپارچه‌گرایی خیرخواهانه در تفسیر CRT، با تمرکز اصلی بر میانجی‌گری زبانی میان انگلیسی و کانتونی و همچنین تأکید قوی بر منش خیرخواهانه و مراقبت بین‌فردی معلمان برای تسهیل ادغام دانش‌آموزان اقلیت قومی در کلاس‌های درس و جامعه جریان اصلی، مشخص می‌شود. ارزش‌های زیربنایی این گرایش با گفتمان‌های کنفوسیوسی مراقبت، هماهنگی، خیرخواهی و رابطه‌مندی که در پژوهش‌های بین‌المللی درباره آموزش در زمینه‌های چینی ذکر شده‌اند، هم‌راستا است. با این حال، با توجه به نظریه‌پردازی مبتنی بر غرب درباره CRT، تفسیرهای معلمان پیش‌خدمت ترکیبی از رویکردهای جشن‌گرا و یکپارچه‌گرا را نشان می‌دهد، در حالی که رویکرد انتقادی و مبتنی بر عدالت تا حد زیادی غایب است. بنابراین، استدلال می‌کنیم که رجوع به گفتمان‌های کنفوسیوسی در آموزش برای دانش‌آموزان اقلیت قومی، خطر پنهان‌سازی یا تداوم نابرابری‌های نظام‌مند را به همراه دارد و به بحث درباره چگونگی گسترش جهت‌گیری یکپارچه‌گرایی خیرخواهانه در میان معلمان پیش‌خدمت به سوی درگیری انتقادی با نابرابری از طریق آموزش معلمان و تلاش‌های نهادی می‌پردازیم. در مجموع، یافته‌ها نشان می‌دهد که چگونه پارادایم‌های آموزشی جهانی مانند CRT در زمینه‌های خاص اجتماعی-فرهنگی تفسیر می‌شوند و چگونه تفسیرهای محلی و زمینه‌های اجتماعی-فرهنگی می‌توانند به عنوان بنیانی برای آموزش عادلانه‌تر برای اقلیت‌های قومی عمل کنند.

Abstract Resilience and psychological flexibility are protective factors for mental health and well-being in the general population as well as in patients with cancer. Additionally, psychological inflexibility is a risk factor for poor wellbeing and psychopathology. Research suggests that psychological flexibility constitutes a resilience factor and mediates the association between resilience and psychological outcomes across various contexts. However, there is only sparse evidence regarding the mediating role of psychological inflexibility and flexibility processes in the relationship between resilience and psychological outcomes in patients with a chronic health condition. This study examined psychological inflexibility and flexibility processes as mediators of the relationship between resilience and psychological outcomes in patients with cancer. A total of N = 222 patients completed an online survey assessing resilience (Resilience Scale-11), psychological inflexibility (Acceptance and Action Questionnaire-2), distress (National Cancer Center Network distress thermometer), depression (Patient Health Questionnaire-8), anxiety (General Anxiety Disorder-7), and mental health-related quality of life (Short Form Health Survey-12). Across all bootstrapped mediation models, psychological inflexibility mediated the relationship between resilience and all psychological outcomes. Secondary analyses of acceptance of versus struggle with illness and value-based living versus obstruction showed partial mediation, with distinct patterns of association for each process. Our findings highlight psychological (in)flexibility as a key mediator between resilience and psychological outcomes in cancer patients. Obstruction showed the strongest association, suggesting that ACT-based interventions targeting psychological barriers may be particularly effective in enhancing resilience and mental health.

چکیده: تاب‌آوری و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی از عوامل محافظت‌کننده برای سلامت روان و بهزیستی در جمعیت عمومی و همچنین در بیماران مبتلا به سرطان به‌شمار می‌روند. علاوه‌براین، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی یک عامل خطر برای بهزیستی پایین و آسیب‌شناسی روانی است. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که انعطاف‌پذیری روان‌شناختی به‌عنوان یک عامل تاب‌آوری عمل کرده و میانجی ارتباط بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در زمینه‌های مختلف است. با این حال، شواهد اندکی در مورد نقش میانجی‌گری عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و فرایندهای انعطاف‌پذیری در رابطه بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران مبتلا به بیماری مزمن وجود دارد. این مطالعه، عدم انعطاف‌پذیری و فرایندهای انعطاف‌پذیری روان‌شناختی را به‌عنوان میانجی رابطه بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران مبتلا به سرطان بررسی کرد. در مجموع، ۲۲۲ نفر از بیماران پرسش‌نامه آنلاین شامل سنجش تاب‌آوری (Resilience Scale-11)، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی (Acceptance and Action Questionnaire-2)، پریشانی (National Cancer Center Network distress thermometer)، افسردگی (Patient Health Questionnaire-8)، اضطراب (General Anxiety Disorder-7) و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت روان (Short Form Health Survey-12) را تکمیل کردند. در تمامی مدل‌های میانجی‌گری بوت‌استرپ‌شده، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی رابطه بین تاب‌آوری و تمامی پیامدهای روان‌شناختی را میانجی‌گری کرد. تحلیل‌های ثانویه پذیرش در مقابل مبارزه با بیماری و زندگی مبتنی بر ارزش‌ها در مقابل انسداد، میانجی‌گری جزئی را با الگوهای متمایز برای هر فرایند نشان داد. یافته‌های ما بر نقش کلیدی (عدم) انعطاف‌پذیری روان‌شناختی به‌عنوان میانجی بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران سرطانی تأکید می‌کند. انسداد قوی‌ترین ارتباط را نشان داد و این امر حاکی از آن است که مداخلات مبتنی بر ACT که موانع روان‌شناختی را هدف قرار می‌دهند، ممکن است در ارتقای تاب‌آوری و سلامت روان مؤثرتر باشند.

Generative AI tools that condense texts into summaries have become a routine part of student reading routines, and educators increasingly worry that convenient summaries displace the effortful processing on which deep comprehension depends. This study drew on cognitive offloading theory and the levels-of-processing framework to test a moderated mediation model in which elaborative processing statistically links generative AI summarization tool use to deep reading comprehension, and reading motivation moderates the negative association between tool use and processing. Undergraduate students ( N = 608; 53.6% female; mean age 19.9 years) from three universities in Changchun, China, completed a six-item scale of generative AI summarization tool use, an eight-item elaborative processing scale adapted from the deep-processing subscale of the R-SPQ-2F, a seven-item reading motivation measure adapted from the Motivation for Reading Questionnaire, and a researcher-developed deep reading comprehension test. Scale reliabilities were satisfactory (Cronbach alpha = 0.88, 0.87, and 0.86). Tool use correlated negatively with elaborative processing ( r = −0.41) and comprehension ( r = −0.24); elaborative processing correlated positively with comprehension ( r = 0.59). PROCESS analyses (Model 7) with 5,000 bootstrap resamples showed that tool use negatively predicted elaborative processing ( b = −0.310, p < 0.001) and that this association weakened as reading motivation rose (interaction b = 0.433, p < 0.001). Elaborative processing, in turn, predicted comprehension ( b = 10.097, p < 0.001), whereas the residual direct path of tool use did not reach significance. The indirect effect of tool use on comprehension through elaborative processing was significant and negative at low (−6.142, 95% BC CI [−7.353, −5.091]) and average (−3.130, [−3.851, −2.497]) reading motivation but nonsignificant at high reading motivation (−0.117, [−0.876, 0.629]); the index of moderated mediation was 4.374 [3.428, 5.402]. These results are consistent with an account in which elaborative processing statistically links summary reliance to lower deep reading, with reading motivation associated with a weaker negative indirect association; given the cross-sectional design, the modeled paths represent associations rather than established causal effects. They suggest that motivation-oriented reading instruction should accompany, rather than follow, the integration of AI tools into academic reading.

ابزارهای هوش مصنوعی مولد که متون را به خلاصه‌هایی تبدیل می‌کنند، به بخشی عادی از روال‌های مطالعه دانشجویان تبدیل شده‌اند و نگرانی فزاینده‌ای در میان آموزشگران وجود دارد که این خلاصه‌های آسان، جایگزین پردازش پرزحمت و عمیقی می‌شوند که لازمه درک عمیق است. این پژوهش با تکیه بر نظریه برون‌سپاری شناختی و چارچوب سطوح پردازش، یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را آزمون کرد که در آن پردازش بسط‌یافته به طور آماری استفاده از ابزار خلاصه‌سازی هوش مصنوعی مولد را به درک عمیق خواندن پیوند می‌دهد و انگیزش خواندن، ارتباط منفی بین استفاده از ابزار و پردازش را تعدیل می‌کند. دانشجویان کارشناسی (N = 608؛ ۵۳/۶٪ زن؛ میانگین سن ۱۹/۹ سال) از سه دانشگاه در شهر چانگ‌چون چین، یک مقیاس شش‌سؤالی استفاده از ابزار خلاصه‌سازی هوش مصنوعی مولد، یک مقیاس هشت‌سؤالی پردازش بسط‌یافته اقتباس‌شده از زیرمقیاس پردازش عمیق R-SPQ-2F، یک ابزار هفت‌سؤالی انگیزش خواندن اقتباس‌شده از پرسشنامه Motivation for Reading Questionnaire و یک آزمون درک عمیق خواندن توسعه‌یافته توسط پژوهشگر را تکمیل کردند. پایایی مقیاس‌ها رضایت‌بخش بود (آلفای کرونباخ = ۰/۸۸، ۰/۸۷ و ۰/۸۶). استفاده از ابزار با پردازش بسط‌یافته (r = −۰/۴۱) و درک (r = −۰/۲۴) همبستگی منفی داشت؛ پردازش بسط‌یافته با درک همبستگی مثبت داشت (r = ۰/۵۹). تحلیل‌های PROCESS (مدل ۷) با ۵۰۰۰ نمونه‌گیری بوت‌استرپ نشان داد که استفاده از ابزار به طور منفی پردازش بسط‌یافته را پیش‌بینی می‌کند (b = −۰/۳۱۰, p < ۰/۰۰۱) و این ارتباط با افزایش انگیزش خواندن تضعیف می‌شود (برهم‌کنش b = ۰/۴۳۳, p < ۰/۰۰۱). پردازش بسط‌یافته به نوبه خود درک را پیش‌بینی می‌کند (b = ۱۰/۰۹۷, p < ۰/۰۰۱)، در حالی که مسیر مستقیم باقیمانده استفاده از ابزار معنادار نبود. اثر غیرمستقیم استفاده از ابزار بر درک از طریق پردازش بسط‌یافته در سطوح پایین (−۶/۱۴۲, ۹۵٪ BC CI [−۷/۳۵۳, −۵/۰۹۱]) و متوسط (−۳/۱۳۰, [−۳/۸۵۱, −۲/۴۹۷]) انگیزش خواندن معنادار و منفی بود اما در سطح بالای انگیزش خواندن (−۰/۱۱۷, [−۰/۸۷۶, ۰/۶۲۹]) معنادار نبود؛ شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده ۴/۳۷۴ [۳/۴۲۸, ۵/۴۰۲] بود. این نتایج با تبیینی سازگار است که در آن پردازش بسط‌یافته به طور آماری اتکای به خلاصه را به کاهش درک عمیق خواندن پیوند می‌دهد و انگیزش خواندن با تضعیف ارتباط غیرمستقیم منفی همراه است؛ با توجه به طرح مقطعی، مسیرهای مدل‌شده نشان‌دهنده ارتباط هستند نه اثرات علّی اثبات‌شده. این یافته‌ها نشان می‌دهند که آموزش خواندن مبتنی بر انگیزش باید همزمان با ادغام ابزارهای هوش مصنوعی در خواندن دانشگاهی انجام شود، نه پس از آن.

As AI tools permeate scientific research, a critical question emerges: does better AI actually make researchers happier? Grounded in the Job Demands-Resources (JD-R) model, this study proposes and tests a dual-path moderated mediation framework in which perceived AI service quality influences researcher work well-being through two parallel psychological routes. The motivational gain pathway posits that higher quality is positively related to research self-efficacy, while the loss-alleviation pathway posits that higher quality is negatively related to cognitive verification load. AI trust is introduced as a moderator of both first-stage paths. Using data from 439 researchers and PROCESS macro models 4 and 7, we found that AI service quality did not directly affect well-being ( β = 0.07, p = 0.260), but exerted a fully mediated total effect. The loss pathway via cognitive verification load reduction was the sole significant mediating mechanism (indirect effect = 0.08, 95% CI [0.028, 0.135]). AI trust significantly moderated only the loss pathway ( β = −0.21, p < 0.001): the cognitive-relief effect became significant only at medium and high trust levels, remaining inoperative for low-trust researchers. These findings reframe the value of AI quality in research settings as cognitive offloading rather than competence enhancement, and position trust as a threshold condition rather than a continuous amplifier of AI benefits.

با نفوذ ابزارهای هوش مصنوعی در پژوهش علمی، این پرسش اساسی مطرح می‌شود که آیا هوش مصنوعی بهتر واقعاً پژوهشگران را خوشحال‌تر می‌کند؟ این مطالعه با تکیه بر مدل منابع-تقاضاهای شغلی (JD-R)، چارچوبی از میانجی‌گری دو‌مسیره با تعدیل‌کننده را پیشنهاد و آزمون می‌کند که در آن کیفیت ادراک‌شده خدمات هوش مصنوعی از طریق دو مسیر روان‌شناختی موازی بر بهزیستی شغلی پژوهشگران تأثیر می‌گذارد. مسیر انگیزشی بر این فرض استوار است که کیفیت بالاتر با خودکارآمدی پژوهشی رابطه مثبت دارد، در حالی که مسیر کاهش زیان بر این فرض استوار است که کیفیت بالاتر با بار شناختی تأیید رابطه منفی دارد. اعتماد به هوش مصنوعی به عنوان تعدیل‌کننده هر دو مسیر مرحله اول وارد مدل شده است. با استفاده از داده‌های ۴۳۹ پژوهشگر و مدل‌های ۴ و ۷ ماکروی PROCESS، یافته‌ها نشان داد که کیفیت خدمات هوش مصنوعی به طور مستقیم بر بهزیستی تأثیر نداشت (β = 0.07, p = 0.260)، اما اثر کلی کاملاً به واسطه متغیرهای میانجی منتقل شد. مسیر کاهش زیان از طریق کاهش بار شناختی تأیید تنها سازوکار میانجی‌گری معنادار بود (اثر غیرمستقیم = 0.08, 95% CI [0.028, 0.135]). اعتماد به هوش مصنوعی فقط مسیر کاهش زیان را به طور معنادار تعدیل کرد (β = −0.21, p < 0.001): اثر تسکین شناختی فقط در سطوح متوسط و بالا از اعتماد معنادار شد و برای پژوهشگران با اعتماد پایین فعال نبود. این یافته‌ها ارزش کیفیت هوش مصنوعی را در محیط‌های پژوهشی به عنوان کاهش بار شناختی و نه ارتقای شایستگی بازتعریف می‌کند و اعتماد را به عنوان یک شرط آستانه‌ای و نه تقویت‌کننده پیوسته منافع هوش مصنوعی معرفی می‌نماید.

Background Diabetes self-management requires consistent daily behaviors. Social jetlag, the mismatch between workday and free-day sleep timing, may disrupt daily behavior routines. This study examined the association between social jetlag and self-management in adults with type 2 diabetes (T2D), and whether sleep quality and depressive symptoms statistically accounted for portions of this association. Methods This cross-sectional study recruited employed adults aged 18–60 years with T2D from the endocrinology departments of three tertiary public general hospitals in Ningxia Hui Autonomous Region, China, from January to April 2026. Social jetlag was calculated from the micro Munich Chronotype Questionnaire; sleep quality, depressive symptoms, and diabetes self-management were assessed using the Pittsburgh Sleep Quality Index, Patient Health Questionnaire-9, and Summary of Diabetes Self-Care Activities, respectively. Multivariable linear regression and serial mediation analysis with 5,000 bootstrap resamples were performed. Results A total of 339 participants were analyzed. Each additional h of social jetlag was associated with higher PSQI score ( B = 1.352, 95% CI 1.042 to 1.663), higher PHQ-9 score ( B = 3.772, 95% CI 3.314 to 4.229), and lower SDSCA score ( B = −6.623, 95% CI −7.566 to −5.679). The direct association remained significant after PSQI and PHQ-9 scores were included ( B = −3.830, 95% CI −5.048 to −2.611). The specific indirect association through depressive symptoms alone was −2.230 (95% bootstrap CI −3.053 to −1.469), and the serial indirect association through sleep quality and depressive symptoms was −0.314 (95% bootstrap CI −0.534 to −0.150). Conclusion Greater social jetlag was associated with poorer diabetes self-management. Significant indirect associations were observed through depressive symptoms alone and through the serial pathway from sleep quality to depressive symptoms. These associations do not establish temporal ordering or causal mediation because the data were cross-sectional.

زمینه و هدف: خودمدیریتی دیابت نیازمند رفتارهای روزانه منظم است. جت‌لگ اجتماعی، که به عدم تطابق زمان خواب در روزهای کاری و تعطیل اشاره دارد، ممکن است روال‌های رفتاری روزانه را مختل کند. این مطالعه ارتباط بین جت‌لگ اجتماعی و خودمدیریتی در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ (T2D) و همچنین نقش کیفیت خواب و علائم افسردگی به عنوان عوامل تبیین‌کننده بخشی از این ارتباط را بررسی کرد. روش‌ها: این مطالعه مقطعی، بزرگسالان شاغل ۱۸ تا ۶۰ ساله مبتلا به T2D را از بخش‌های غدد سه بیمارستان عمومی سطح سوم در منطقه خودمختار نینگ‌شیا هوی، چین، از ژانویه تا آوریل ۲۰۲۶ جذب کرد. جت‌لگ اجتماعی با استفاده از پرسشنامه Micro Munich Chronotype Questionnaire محاسبه شد؛ کیفیت خواب، علائم افسردگی و خودمدیریتی دیابت به‌ترتیب با شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ، پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) و خلاصه فعالیت‌های مراقبت از دیابت (SDSCA) ارزیابی شدند. رگرسیون خطی چندمتغیره و تحلیل میانجی‌گری زنجیره‌ای با ۵۰۰۰ بازنمونه‌گیری بوت‌استرپ انجام شد. یافته‌ها: مجموعاً ۳۳۹ شرکت‌کننده مورد تحلیل قرار گرفتند. هر ساعت افزایش جت‌لگ اجتماعی با نمره بالاتر PSQI (B = 1.352، فاصله اطمینان ۹۵٪: 1.042 تا 1.663)، نمره بالاتر PHQ-9 (B = 3.772، فاصله اطمینان ۹۵٪: 3.314 تا 4.229) و نمره پایین‌تر SDSCA (B = −6.623، فاصله اطمینان ۹۵٪: −7.566 تا −5.679) همراه بود. ارتباط مستقیم پس از وارد کردن نمرات PSQI و PHQ-9 همچنان معنادار باقی ماند (B = −3.830، فاصله اطمینان ۹۵٪: −5.048 تا −2.611). ارتباط غیرمستقیم خاص از طریق علائم افسردگی به تنهایی برابر با −2.230 (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: −3.053 تا −1.469) و ارتباط غیرمستقیم زنجیره‌ای از طریق کیفیت خواب و علائم افسردگی برابر با −0.314 (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: −0.534 تا −0.150) بود. نتیجه‌گیری: جت‌لگ اجتماعی بیشتر با خودمدیریتی ضعیف‌تر دیابت همراه بود. ارتباطات غیرمستقیم معناداری از طریق علائم افسردگی به تنهایی و همچنین از طریق مسیر زنجیره‌ای کیفیت خواب تا علائم افسردگی مشاهده شد. این ارتباطات به دلیل مقطعی بودن داده‌ها، ترتیب زمانی یا میانجی‌گری علّی را اثبات نمی‌کنند.

This article argues against the assumption that formal absence—narrative gaps in prose, withheld images, and acoustic restraint in film—is inherently ethical in Holocaust representation. Silence, withholding, and restraint do not possess ethical value in themselves; their force depends on historically specific conditions of authority, referential discipline, mediation, and reception. A silence that blocks spectacle and interpretive mastery in one context may, in another, risk aestheticization, political evasion, or appropriation. Bringing together Anna Langfus's Les Bagages de sable [1962; The Lost Shore] and Le Sel et le soufre [1960; The Whole Land Brimstone] with Claude Lanzmann's Shoah (1985), László Nemes's Son of Saul (2015), and Paweł Pawlikowski's Ida (2013), the paper reads “silence” across media not as a shared language of testimony but as a set of medium-specific practices for registering violence without converting it into spectacle or interpretive mastery. The article does not treat these works as parallel case studies. It uses them asymmetrically to trace a genealogy of mediation: Langfus marks survivor-era proximity, when fictional form registers the instability of postwar testimonial address; Shoah codifies refusal as a methodological and ethical doctrine; Son of Saul functions as a transitional bridge, showing how that doctrine is inherited within postmemory cinema and festival cultures of seriousness; and Ida becomes the limit case in which formal absence enters a contested national public sphere and becomes available for competing political uses and explicit institutional intervention.

این مقاله با این فرض که غیاب صوری—شکاف‌های روایی در نثر، تصاویر بازداشته و خویشتنداری صوتی در فیلم—ذاتاً در بازنمایی هولوکاست اخلاقی است، مخالفت می‌کند. سکوت، بازداشتن و خویشتنداری به خودی خود دارای ارزش اخلاقی نیستند؛ تأثیر آن‌ها وابسته به شرایط تاریخی خاصی از اقتدار، انضباط ارجاعی، میانجی‌گری و دریافت است. سکوتی که در یک زمینه مانع نمایش و تسلط تفسیری می‌شود، ممکن است در زمینه‌ای دیگر، خطر زیبایی‌شناسی، گریز سیاسی یا مصادره را به همراه داشته باشد. با گردآوری Les Bagages de sable [۱۹۶۲؛ The Lost Shore] و Le Sel et le soufre [۱۹۶۰؛ The Whole Land Brimstone] اثر Anna Langfus با Shoah (۱۹۸۵) ساخته Claude Lanzmann، Son of Saul (۲۰۱۵) ساخته László Nemes و Ida (۲۰۱۳) ساخته Paweł Pawlikowski، این مقاله «سکوت» را در رسانه‌های مختلف نه به عنوان زبان مشترک شهادت، بلکه به عنوان مجموعه‌ای از رویه‌های خاص رسانه برای ثبت خشونت بدون تبدیل آن به نمایش یا تسلط تفسیری می‌خواند. مقاله حاضر این آثار را به عنوان مطالعات موردی موازی بررسی نمی‌کند، بلکه آن‌ها را به صورت نامتقارن برای ترسیم تبارشناسی میانجی‌گری به کار می‌گیرد: Langfus نزدیکی دوران بازماندگان را نشان می‌دهد، زمانی که فرم داستانی بی‌ثباتی خطاب پساجنگی را ثبت می‌کند؛ Shoah امتناع را به عنوان آموزه‌ای روشی و اخلاقی کدگذاری می‌کند؛ Son of Saul به عنوان پلی انتقالی عمل می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه آن آموزه در سینمای پساحافظه و فرهنگ‌های جشنواره‌ای جدیت به ارث می‌رسد؛ و Ida به عنوان مورد حدی مطرح می‌شود که در آن غیاب صوری وارد عرصه عمومی ملی مناقشه‌برانگیز شده و برای استفاده‌های سیاسی رقیب و مداخله نهادی صریح در دسترس قرار می‌گیرد.

The prevalence of adverse childhood experiences (ACEs) and problematic use of social networks (PUS) among the young adults prompted the current study. In understanding how ACEs are associated with well-being, the current study examined the mediating role of PUS and the moderating role of self-consciousness. This cross-sectional study employed self-report measures to collect data from 671 young adults (382 males, 287 females, 2 non-binary; Mean age = 20.85 years) across India. The data were analyzed using concurrent moderation and mediation model (Hayes PROCESS macro model 5) in SPSS. The findings revealed a negative association between ACEs and well-being. This relationship was partially and significantly mediated by PUS. The simultaneous analysis of the moderation and mediation model showed overall significance. The direct path between ACEs and well-being was moderated by self-consciousness and mediated by PUS. The results of conditional effects indicated that as self-consciousness increased, the negative association between ACEs and well-being became stronger . Hence, individuals did not benefit from greater self-consciousness as they intensified the emotional cost of early adversity, leading to reduced overall well-being. Developing evidence-based interventions to prevent ACEs and address negative health behaviors (such as PUS) in this population will be beneficial. A policy intervention to regulate excessive use of social networking sites should be introduced.

شیوع تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) و استفاده مسئله‌ساز از شبکه‌های اجتماعی (PUS) در میان بزرگسالان جوان، پژوهش حاضر را برانگیخت. به منظور درک چگونگی ارتباط ACEs با بهزیستی، این پژوهش نقش میانجی‌گری PUS و نقش تعدیل‌گری خودآگاهی را بررسی کرد. این مطالعه مقطعی با استفاده از ابزارهای خودگزارش‌دهی، داده‌های ۶۷۱ بزرگسال جوان (۳۸۲ مرد، ۲۸۷ زن، ۲ غیر دودویی؛ میانگین سنی = ۲۰٫۸۵ سال) را از سراسر هند گردآوری کرد. داده‌ها با استفاده از مدل همزمان تعدیل‌گری و میانجی‌گری (ماکروی Hayes PROCESS مدل ۵) در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. یافته‌ها نشان دادند که بین ACEs و بهزیستی ارتباط منفی وجود دارد. این رابطه به طور جزئی و معنادار توسط PUS میانجی‌گری شد. تحلیل همزمان مدل تعدیل‌گری و میانجی‌گری، معناداری کلی را نشان داد. مسیر مستقیم بین ACEs و بهزیستی توسط خودآگاهی تعدیل و توسط PUS میانجی‌گری شد. نتایج اثرات شرطی نشان داد که با افزایش خودآگاهی، ارتباط منفی بین ACEs و بهزیستی قوی‌تر می‌شود. بنابراین، افراد از خودآگاهی بیشتر سودی نمی‌برند، چرا که هزینه عاطفی ناشی از ناملایمات اولیه را تشدید کرده و منجر به کاهش بهزیستی کلی می‌شود. توسعه مداخلات مبتنی بر شواهد برای پیشگیری از ACEs و پرداختن به رفتارهای سلامت منفی (مانند PUS) در این جمعیت سودمند خواهد بود. مداخله سیاستی برای تنظیم استفاده بیش از حد از سایت‌های شبکه‌های اجتماعی باید معرفی شود.

This study investigates the interaction between communication skills, teacher immediacy, and mathematical cognitive abilities of elementary school teachers in Indonesia and Malaysia using a multivariate analysis approach. The research involved 235 teachers, utilizing online questionnaires to measure these variables. Confirmatory Factor Analysis (CFA) validated the constructs, showing strong construct validity (Teacher Communication Skills: CFI = 0.924, TLI = 0.912, RMSEA = 0.060, SRMR = 0.049; Teacher Immediacy: CFI = 0.935, TLI = 0.924, RMSEA = 0.058, SRMR = 0.052; Teacher Cognitive in Math: CFI = 1.000, TLI = 0.951, RMSEA = 0.000, SRMR = 0.045). Linear regression analysis indicated that communication skills significantly influence mathematical cognitive abilities (F = 1698.101, p< .001). Mediation analysis revealed that teacher immediacy partially mediates this relationship (communication skills to teacher immediacy: coeff = 0.5548, p< .001; teacher immediacy to cognitive skills: coeff = 0.0602, p = .0073). Moderation analysis showed that teacher immediacy significantly moderates the influence of communication skills on cognitive abilities, with a small negative interaction effect (coeff = − 0.0020, p< .001), indicating that the positive effect of communication skills on cognitive abilities weakens slightly as teacher immediacy increases. Among the covariates, educational level (p = .03) and institutional origin (p = .04) significantly moderated this relationship, whereas gender did not (p = .12). Notably, teachers with a Bachelor’s degree showed slightly higher mean cognitive scores than those with a Master’s degree, highlighting the need for careful interpretation of educational background effects. The findings underscore the importance of developing communication skills and considering institutional context in enhancing teaching practices. This study provides practical insights for teachers and policymakers to optimize teaching strategies through effective communication and supportive learning environments.

این پژوهش به بررسی تعامل میان مهارت‌های ارتباطی، فوریت معلم و توانایی‌های شناختی ریاضی معلمان مدارس ابتدایی در اندونزی و مالزی با استفاده از رویکرد تحلیل چندمتغیره می‌پردازد. در این پژوهش ۲۳۵ معلم شرکت داشتند و برای سنجش متغیرها از پرسشنامه‌های آنلاین استفاده شد. تحلیل عاملی تأییدی (CFA) سازه‌ها را تأیید کرد و روایی سازه‌ای قوی را نشان داد (مهارت‌های ارتباطی معلم: CFI = 0.924، TLI = 0.912، RMSEA = 0.060، SRMR = 0.049؛ فوریت معلم: CFI = 0.935، TLI = 0.924، RMSEA = 0.058، SRMR = 0.052؛ شناخت معلم در ریاضی: CFI = 1.000، TLI = 0.951، RMSEA = 0.000، SRMR = 0.045). تحلیل رگرسیون خطی نشان داد که مهارت‌های ارتباطی تأثیر معناداری بر توانایی‌های شناختی ریاضی دارند (F = 1698.101، p< .001). تحلیل میانجی‌گری نشان داد که فوریت معلم به طور جزئی این رابطه را میانجی‌گری می‌کند (مهارت‌های ارتباطی تا فوریت معلم: ضریب = 0.5548، p< .001؛ فوریت معلم تا مهارت‌های شناختی: ضریب = 0.0602، p = .0073). تحلیل تعدیل‌گری نشان داد که فوریت معلم به طور معناداری تأثیر مهارت‌های ارتباطی بر توانایی‌های شناختی را تعدیل‌گری می‌کند و یک اثر تعاملی منفی کوچک دارد (ضریب = − 0.0020، p< .001)، که نشان می‌دهد اثر مثبت مهارت‌های ارتباطی بر توانایی‌های شناختی با افزایش فوریت معلم اندکی تضعیف می‌شود. در میان متغیرهای همبسته، سطح تحصیلات (p = .03) و منشأ مؤسسه (p = .04) این رابطه را به طور معناداری تعدیل‌گری کردند، در حالی که جنسیت چنین اثری نداشت (p = .12). شایان ذکر است که معلمانی با مدرک کارشناسی میانگین نمرات شناختی بالاتری نسبت به دارندگان مدرک کارشناسی ارشد داشتند که ضرورت تفسیر دقیق اثرات پیشینه تحصیلی را نشان می‌دهد. یافته‌ها بر اهمیت توسعه مهارت‌های ارتباطی و توجه به زمینه نهادی در ارتقای شیوه‌های تدریس تأکید دارند. این پژوهش بینش‌های عملی برای معلمان و سیاست‌گذاران جهت بهینه‌سازی راهبردهای تدریس از طریق ارتباط مؤثر و محیط‌های یادگیری حمایتی فراهم می‌کند.

Cognitive failures can be an important link between occupational stress and the occurrence of work-related accidents. On the other side, early maladaptive schemas can fundamentally affect cognitive processing and individuals' reactions to stressors. This study modeled the effects between occupational stress and cognitive failures using early maladaptive schemas as a mediating variable among mine workers. This cross-sectional study was carried out on 285 mine workers of eastern Iran. Data were collected by the Osipow occupational stress inventory, Occupational Cognitive Failure Questionnaire (OCFQ), and Young Schema Questionnaire Short Form. This study employed Structural Equation Modeling (SEM) techniques using SmartPLS 3 to analyze data. The results revealed that occupational stress had a significant positive direct effect on cognitive failures (β = 0.375, P < 0.001) and on most early maladaptive schemas domains, with the strongest effect on impaired autonomy and performance (β = 0.459, P < 0.001). Notably, occupational stress showed a significant negative association with impaired limits (β = -0.172, P = 0.004 ). In turn, cognitive failures were most strongly predicted by disconnection and rejection (β = 0.396, P < 0.001) and impaired autonomy and performance (β = 0.278, P < 0.001). Mediation analyses indicated that disconnection and rejection (β = 0.144, P < 0.001) and impaired autonomy and performance (β = 0.127, P < 0.001) served as significant indirect pathways linking occupational stress to cognitive failures. The findings confirmed that occupational stress increases cognitive failures. Moreover, by activating early maladaptive schemas of disconnection and rejection and impaired autonomy and performance, it also indirectly affects these failures. Therefore, mining work environments should pay attention to workers' mental health, as neglecting it can exacerbate maladaptive thought and behavioral patterns. It is recommended that organizational interventions, in addition to reducing workplace stressors, focus on identifying and modifying these schemas and enhancing workers' sense of competence to prevent the occurrence of cognitive failures.

خطاهای شناختی می‌توانند پیوند مهمی میان استرس شغلی و وقوع حوادث مرتبط با کار باشند. از سوی دیگر، طرحواره‌های ناسازگار اولیه می‌توانند به طور بنیادی بر پردازش شناختی و واکنش‌های افراد به عوامل استرس‌زا تأثیر بگذارند. این پژوهش، اثرات بین استرس شغلی و خطاهای شناختی را با استفاده از طرحواره‌های ناسازگار اولیه به عنوان متغیر میانجی در میان کارگران معادن مدل‌سازی کرد. این مطالعه مقطعی بر روی ۲۸۵ نفر از کارگران معادن شرق ایران انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه استرس شغلی Osipow، پرسشنامه خطاهای شناختی شغلی (OCFQ) و فرم کوتاه پرسشنامه طرحواره Young جمع‌آوری شد. این پژوهش برای تحلیل داده‌ها از تکنیک‌های مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS 3 بهره گرفت. نتایج نشان داد که استرس شغلی اثر مستقیم مثبت معناداری بر خطاهای شناختی دارد (β = ۰.۳۷۵، P < ۰.۰۰۱) و همچنین بر اکثر حوزه‌های طرحواره‌های ناسازگار اولیه، با قوی‌ترین اثر بر حوزه خودمختاری و عملکرد مختل (β = ۰.۴۵۹، P < ۰.۰۰۱). قابل توجه است که استرس شغلی با حوزه محدودیت‌های مختل رابطه منفی معناداری نشان داد (β = -۰.۱۷۲، P = ۰.۰۰۴). به نوبه خود، خطاهای شناختی بیشترین پیش‌بینی را از حوزه بریدگی و طرد (β = ۰.۳۹۶، P < ۰.۰۰۱) و خودمختاری و عملکرد مختل (β = ۰.۲۷۸، P < ۰.۰۰۱) دریافت کردند. تحلیل‌های میانجی‌گری نشان داد که بریدگی و طرد (β = ۰.۱۴۴، P < ۰.۰۰۱) و خودمختاری و عملکرد مختل (β = ۰.۱۲۷، P < ۰.۰۰۱) به عنوان مسیرهای غیرمستقیم معنادار، استرس شغلی را به خطاهای شناختی پیوند می‌دهند. یافته‌ها تأیید کردند که استرس شغلی خطاهای شناختی را افزایش می‌دهد. افزون بر این، با فعال‌سازی طرحواره‌های ناسازگار اولیه بریدگی و طرد و خودمختاری و عملکرد مختل، به طور غیرمستقیم نیز بر این خطاها تأثیر می‌گذارد. بنابراین، محیط‌های کاری معادن باید به سلامت روانی کارگران توجه داشته باشند، چرا که غفلت از آن می‌تواند الگوهای فکری و رفتاری ناسازگار را تشدید کند. توصیه می‌شود مداخلات سازمانی علاوه بر کاهش عوامل استرس‌زای محیط کار، بر شناسایی و اصلاح این طرحواره‌ها و تقویت حس شایستگی کارگران برای پیشگیری از وقوع خطاهای شناختی تمرکز کنند.

School climate, job satisfaction, and teacher attrition are frequently treated as three interrelated constructs, yet the extent to which the links among them are examined together remains unknown. This scoping review maps how studies that measure all three constructs operationalize them, at which levels and through which indicators. Screening 253 records retrieved from Web of Science, Scopus, and ERIC yielded 23 studies, which were coded using a 45-field extraction form. Coding was summarized through descriptive frequency distributions and analyzed inductively across operationalization, model architecture, and contextual fields. Four patterns emerged. First, which construct occupies the mediating position is contested; in one third of the studies the link between climate and satisfaction was never modeled, and in several the mediating position was occupied by work engagement or self-efficacy rather than by satisfaction. Second, no study measured job satisfaction and attrition at the same referent; the profession–school distinction was routinely drawn on the attrition side but almost never on the satisfaction side. Third, attrition was measured almost entirely through intention, with a single study documenting actual behavior. Fourth, although climate is most often defined as an organizational property, 20 of the 23 studies measured and analyzed it at the level of individual perception. The findings indicate not an absence of evidence but a lack of comparability among the evidence produced. Theoretical justification of the mediating construct and treatment of referent alignment as a design criterion are recommended.

اقلیم مدرسه، رضایت شغلی و ترک شغل معلمان اغلب به عنوان سه سازه مرتبط با یکدیگر در نظر گرفته می‌شوند، اما میزان بررسی پیوندهای میان آن‌ها به صورت همزمان همچنان نامشخص است. این مرور دامنه‌ای، نحوه عملیاتی‌سازی این سه سازه را در پژوهش‌هایی که هر سه را اندازه‌گیری می‌کنند، در سطوح مختلف و از طریق شاخص‌های گوناگون، ترسیم می‌کند. غربالگری ۲۵۳ رکورد استخراج‌شده از Web of Science، Scopus و ERIC منجر به شناسایی ۲۳ مطالعه شد که با استفاده از یک فرم استخراج ۴۵‌موردی کدگذاری گردیدند. کدگذاری‌ها از طریق توزیع‌های فراوانی توصیفی خلاصه و به صورت استقرایی در حوزه‌های عملیاتی‌سازی، معماری مدل و زمینه‌ای تحلیل شدند. چهار الگو پدیدار شد. نخست، جایگاه میانجی‌گری هر سازه مورد مناقشه است؛ در یک‌سوم مطالعات، پیوند میان اقلیم و رضایت هرگز مدل‌سازی نشده بود و در چندین مورد، جایگاه میانجی به جای رضایت، توسط درگیری شغلی یا خودکارآمدی اشغال شده بود. دوم، هیچ مطالعه‌ای رضایت شغلی و ترک شغل را در یک مرجع یکسان اندازه‌گیری نکرده است؛ تمایز حرفه–مدرسه به طور معمول در بخش ترک شغل لحاظ شده اما تقریباً هرگز در بخش رضایت لحاظ نشده است. سوم، ترک شغل تقریباً به طور کامل از طریق قصد ترک اندازه‌گیری شده است و تنها یک مطالعه رفتار واقعی را مستند کرده است. چهارم، اگرچه اقلیم اغلب به عنوان یک ویژگی سازمانی تعریف می‌شود، ۲۰ مورد از ۲۳ مطالعه آن را در سطح ادراک فردی اندازه‌گیری و تحلیل کرده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که فقدان شواهد وجود ندارد، بلکه عدم قابلیت مقایسه میان شواهد تولیدشده وجود دارد. توجیه نظری سازه میانجی و توجه به هم‌راستایی مرجع به عنوان یک معیار طراحی توصیه می‌شود.

Evidence suggests that academic staff in Nigerian public universities are under-supported in ways that directly undermine the delivery of Sustainable Development Goal 4. Previous research has established that stakeholder engagement matters for educational quality, but only a few empirical studies have tested the specific institutional mechanisms through which this engagement produces performance outcomes in resource constrained African higher education systems. To date, studies have not examined how training and development programmes function as an institutional bridge between training and development plans and academic staff performance in this context. This study set out to investigate the extent to which stakeholder support drives academic staff performance, specifically highlighting how institutional training and development initiatives serve as the crucial bridge for this impact. Grounded in Stakeholder Theory and Social Exchange Theory, the study tests four hypotheses using a quantitative design. Data were collected from 197 academic staff across three public universities in South-West Nigeria, using stratified random sampling. Partial Least Squares Structural Equation Modelling was conducted using SmartPLS 4. Analysis showed that stakeholder support had a significant direct effect on academic staff performance ( β = 0.423, t = 5.935, p < 0.001). Training and development programmes fully mediated the relationship between training and development plans and performance ( β = 0.210, 95% CI [0.090, 0.353]), the study's hypothesised mediation pathway (H4). The results indicate a persistent gap between institutional planning and programme execution. A further exploratory finding is the fifth hypothesis (H5). A feedback path from programme execution back to stakeholder support (TDProg → KSS, β = 0.511, p < 0.001). This finding extends Freeman’s (1984) instrumental framework. It adds nuance to Mitchell et al.’s (1997) salience theory by suggesting that visible programme quality can reinforce stakeholder commitment, rather than being solely a precondition for programme delivery. This pathway has not previously been documented in the African higher education literature and carries direct implications for institutional governance and SDG 4 policy coordination. The findings of this study carry implications for stakeholder coordination, institutional policy, and the delivery of SDG 4 in resource constrained higher education systems. Policy documents and strategic plans are necessary but insufficient. Decisive progress depends on funded, executed, and monitored training programmes backed by coordinated multi-stakeholder commitment.

شواهد نشان می‌دهد که اعضای هیئت علمی در دانشگاه‌های دولتی نیجریه از حمایت کافی برخوردار نیستند و این امر به طور مستقیم تحقق هدف چهارم توسعه پایدار را تضعیف می‌کند. پژوهش‌های پیشین اهمیت مشارکت ذینفعان را برای کیفیت آموزشی اثبات کرده‌اند، اما تنها تعداد اندکی از مطالعات تجربی، سازوکارهای نهادی مشخصی را که از طریق آن‌ها این مشارکت به پیامدهای عملکردی در نظام‌های آموزش عالی آفریقا با منابع محدود منجر می‌شود، مورد آزمون قرار داده‌اند. تاکنون، مطالعات بررسی نکرده‌اند که چگونه برنامه‌های آموزش و توسعه به عنوان پلی نهادی میان طرح‌های آموزش و توسعه و عملکرد اعضای هیئت علمی در این زمینه عمل می‌کنند. این پژوهش با هدف بررسی میزان تأثیر حمایت ذینفعان بر عملکرد اعضای هیئت علمی انجام شد و به طور خاص، نقش برنامه‌های آموزش و توسعه نهادی را به عنوان پل اساسی این تأثیر برجسته می‌کند. این مطالعه با تکیه بر نظریه ذینفعان و نظریه تبادل اجتماعی، چهار فرضیه را با رویکرد کمی مورد آزمون قرار داده است. داده‌ها از ۱۹۷ عضو هیئت علمی در سه دانشگاه دولتی جنوب غرب نیجریه با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده گردآوری شد. مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS 4 انجام شد. تحلیل‌ها نشان داد که حمایت ذینفعان اثر مستقیم معناداری بر عملکرد اعضای هیئت علمی دارد (β = 0.423، t = 5.935، p < 0.001). برنامه‌های آموزش و توسعه به طور کامل رابطه میان طرح‌های آموزش و توسعه و عملکرد را میانجی‌گری کردند (β = 0.210، 95% CI [0.090, 0.353]) که مسیر میانجی‌گری فرضیه چهارم پژوهش بود (H4). نتایج نشان‌دهنده شکاف مداوم میان برنامه‌ریزی نهادی و اجرای برنامه‌ها است. یافته اکتشافی دیگر، فرضیه پنجم (H5) است: مسیر بازخورد از اجرای برنامه به حمایت ذینفعان (TDProg → KSS، β = 0.511، p < 0.001). این یافته چارچوب ابزاری Freeman (1984) را گسترش می‌دهد و با افزودن ظرافت به نظریه برجستگی Mitchell و همکاران (1997) نشان می‌دهد که کیفیت مشهود برنامه می‌تواند تعهد ذینفعان را تقویت کند، نه اینکه صرفاً پیش‌شرط اجرای برنامه باشد. این مسیر پیش‌تر در ادبیات آموزش عالی آفریقا مستندسازی نشده و پیامدهای مستقیمی برای حکمرانی نهادی و هماهنگی سیاستی هدف چهارم توسعه پایدار دارد. یافته‌های این پژوهش دارای پیامدهایی برای هماهنگی ذینفعان، سیاست‌گذاری نهادی و تحقق هدف چهارم توسعه پایدار در نظام‌های آموزش عالی با منابع محدود است. اسناد سیاستی و برنامه‌های راهبردی ضروری اما ناکافی هستند؛ پیشرفت قاطعانه مستلزم برنامه‌های آموزشی تأمین مالی‌شده، اجراشده و پایش‌شده با پشتوانه تعهد هماهنگ چندذینفعی است.

Introduction This study examined the association between future anxiety and psychological wellbeing, the indirect association through mental toughness, and the joint moderating role of age and family economic status in the relationship between future anxiety and mental toughness among sport management students. Methods A cross-sectional correlational design was used with 367 students enrolled in sport management departments at four public universities in Türkiye. Data were collected using the Future Anxiety Scale for University Students, the Mental Toughness Inventory, and the Psychological Wellbeing Scale. Pearson correlation, observed-variable path analysis, and three-way interaction analysis were conducted. Results Future anxiety was negatively associated with psychological wellbeing ( r = −0.40, p < 0.001) and mental toughness ( r = −0.35, p < 0.001), whereas mental toughness was positively associated with psychological wellbeing ( r = 0.75, p < 0.001). The indirect association between future anxiety and psychological wellbeing through mental toughness was statistically significant ( β = −0.240, 95% BCa bootstrap CI [−0.336, −0.160]), while the direct association remained significant ( β = −0.165, p < 0.001), indicating that mental toughness accounted for part of the association. The three-way interaction among future anxiety, age, and family economic status was statistically significant in predicting mental toughness ( B = 0.550, p = 0.006). Future anxiety was negatively associated with mental toughness across all age and family economic status groups. The largest observed negative slope was found among students aged 22 years or older whose family income was lower than their family expenses ( B = −0.620, p < 0.001), whereas the smallest observed negative slope was found among students aged 18–21 years in the same economic group ( B = −0.180, p = 0.041). Discussion These findings identify mental toughness as an important psychological resource associated with psychological wellbeing and indicate that age and family economic status jointly condition the strength of the relationship between future anxiety and mental toughness. Given the cross-sectional design, the findings should be interpreted as statistical associations rather than evidence of causal relationships.

مقدمه: این مطالعه به بررسی ارتباط بین اضطراب آینده و بهزیستی روان‌شناختی، ارتباط غیرمستقیم از طریق سرسختی روانی، و نقش تعدیل‌کننده مشترک سن و وضعیت اقتصادی خانواده در رابطه بین اضطراب آینده و سرسختی روانی در میان دانشجویان مدیریت ورزشی پرداخت. روش‌ها: طرح پژوهش مقطعی همبستگی با مشارکت ۳۶۷ دانشجو از گروه‌های مدیریت ورزشی چهار دانشگاه دولتی در ترکیه اجرا شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس اضطراب آینده برای دانشجویان دانشگاه، فهرست سرسختی روانی و مقیاس بهزیستی روان‌شناختی گردآوری شد. همبستگی پیرسون، تحلیل مسیر متغیر مشاهده‌شده و تحلیل تعامل سه‌گانه انجام گرفت. یافته‌ها: اضطراب آینده با بهزیستی روان‌شناختی (r = −0.40, p < 0.001) و سرسختی روانی (r = −0.35, p < 0.001) رابطه منفی داشت، در حالی که سرسختی روانی با بهزیستی روان‌شناختی رابطه مثبت نشان داد (r = 0.75, p < 0.001). ارتباط غیرمستقیم بین اضطراب آینده و بهزیستی روان‌شناختی از طریق سرسختی روانی از لحاظ آماری معنادار بود (β = −0.240, 95% BCa bootstrap CI [−0.336, −0.160])، در حالی که ارتباط مستقیم نیز معنادار باقی ماند (β = −0.165, p < 0.001)، که نشان می‌دهد سرسختی روانی بخشی از این ارتباط را تبیین می‌کند. تعامل سه‌گانه بین اضطراب آینده، سن و وضعیت اقتصادی خانواده در پیش‌بینی سرسختی روانی از لحاظ آماری معنادار بود (B = 0.550, p = 0.006). اضطراب آینده در تمامی گروه‌های سنی و وضعیت اقتصادی خانواده با سرسختی روانی رابطه منفی داشت. بیشترین شیب منفی مشاهده‌شده در میان دانشجویان ۲۲ سال و بالاتر با درآمد خانوادگی کمتر از هزینه‌های خانواده بود (B = −0.620, p < 0.001)، در حالی که کمترین شیب منفی در میان دانشجویان ۱۸ تا ۲۱ سال در همان گروه اقتصادی مشاهده شد (B = −0.180, p = 0.041). بحث: این یافته‌ها سرسختی روانی را به عنوان یک منبع روان‌شناختی مهم مرتبط با بهزیستی روان‌شناختی معرفی می‌کند و نشان می‌دهد که سن و وضعیت اقتصادی خانواده به طور مشترک شدت رابطه بین اضطراب آینده و سرسختی روانی را مشروط می‌کنند. با توجه به طرح مقطعی پژوهش، یافته‌ها باید به عنوان ارتباطات آماری تفسیر شوند و نه شواهدی برای روابط علّی.

This article examines the theoretical and methodological foundations for improving the development of students’ communicative competence in Russian as a foreign language through interactive and digital technologies. The study draws on communicative language teaching, the action-oriented approach, constructivism, collaborative learning, and the updated CEFR model. The CEFR Companion Volume conceptualizes language use through reception, production, interaction, and mediation and gives explicit attention to online interaction and collaborative meaning-making. On this basis, the article proposes a cyclical methodology consisting of diagnostic assessment, linguistic scaffolding, an authentic communicative task, role-play or problem-based interaction, collaborative mediation, reflection, and criteria-based formative assessment. The analysis suggests that the effectiveness of interactive technology depends less on the tool itself than on its pedagogically coherent connection to communicative goals, learners’ proficiency, language material, and feedback. In higher education, a systematic combination of role-play, debate, jigsaw tasks, case studies, project work, peer feedback, LMS forums, collaborative documents, and video/audio assignments can shift students from passive knowledge reception toward active participation as social agents.

این مقاله به بررسی مبانی نظری و روش‌شناختی بهبود توسعه شایستگی ارتباطی دانشجویان در زبان روسی به عنوان زبان خارجی از طریق فناوری‌های تعاملی و دیجیتال می‌پردازد. این پژوهش بر آموزش زبان مبتنی بر ارتباط، رویکرد کنش‌محور، سازنده‌گرایی، یادگیری مشارکتی و مدل به‌روزشده CEFR تکیه دارد. جلد همراه CEFR استفاده از زبان را از طریق دریافت، تولید، تعامل و میانجی‌گری مفهوم‌سازی می‌کند و توجه صریحی به تعامل آنلاین و ساخت مشترک معنا دارد. بر این اساس، مقاله یک روش‌شناسی چرخه‌ای شامل ارزیابی تشخیصی، حمایت زبانی، یک تکلیف ارتباطی اصیل، ایفای نقش یا تعامل مبتنی بر مسئله، میانجی‌گری مشارکتی، بازتاب و ارزیابی تکوینی مبتنی بر معیارها پیشنهاد می‌کند. تحلیل‌ها نشان می‌دهد که اثربخشی فناوری تعاملی کمتر به خود ابزار وابسته است و بیشتر به پیوند منسجم آموزشی آن با اهداف ارتباطی، سطح مهارت زبان‌آموزان، مواد زبانی و بازخورد بستگی دارد. در آموزش عالی، ترکیب نظام‌مند ایفای نقش، مناظره، تکالیف جورچین، مطالعات موردی، کار پروژه‌ای، بازخورد همتایان، انجمن‌های LMS، اسناد مشارکتی و تکالیف ویدئویی/صوتی می‌تواند دانشجویان را از دریافت منفعلانه دانش به سوی مشارکت فعال به عنوان عاملان اجتماعی سوق دهد.

The viability of the physical education teachers in rural areas is critical in the sustainability of the quality of the rural education system and the balance of holistic development of the students. Nevertheless, such teachers still experience a high turnover intention. In addition to external policy actions, other aspects need to be looked at internally on the psychological processes that lead to their readiness to stay in the job. The research follows the Job Demands-Resources Model and Resource Conservation Theory to develop a moderated mediation model and discuss the change of sense of mission on turnover intention among the rural physical education teachers. The research is aimed at examining the mediating variable of occupational burnout and the moderating variable of social support. Methods: Four hundred and thirty six physical education teachers in the township primary and secondary schools in Henan Province, Sichuan Province, and Gansu Province were surveyed by clustering sampling method. The Chinese versions of the Vocational Calling Scale, Maslach Burnout Inventory, Perceived Social supportive Scale as well as Job leaving intention Scale were used as Research instruments. The SPSS 26.0 and the PROcess macro (Model 59) were used to analyze the data. Findings: The correlation analysis results demonstrated that there was a positive correlation between the sense of mission and social support, and a negative correlation between the sense of mission and occupational burnout and turnover intention. Sense of mission had a direct and indirect (through occupational burnout) decrease in turnover intention. Conclusion: The effects of sense of mission on burnout, and the effects of burnout on turnover intention are buffered by social support- this effect was the greatest in conditions of a low level of social support. Occupational burnout mediates the mediating role of sense of mission on the turnover intention, social support moderates the first stage (sense of mission to occupational burnout) and the second stage (occupational burnout to turnover intention) of the mediating process. The results point to a mediated moderation process and indicate that the stabilization of the rural population of physical education teachers should be done through reinforcing the sense of mission in the teachers and the creation of a strong social support network at the same time. These measures will assist in alleviating work burnout and eventually decrease the turnover probability.

پایداری معلمان تربیت بدنی در مناطق روستایی برای تداوم کیفیت نظام آموزشی روستایی و تعادل در توسعه همه‌جانبه دانش‌آموزان حیاتی است. با این حال، این معلمان همچنان قصد ترک خدمت بالایی را تجربه می‌کنند. علاوه بر اقدامات سیاستی بیرونی، لازم است جنبه‌های درونی و فرایندهای روان‌شناختی مؤثر بر آمادگی آنان برای ماندن در شغل نیز مورد توجه قرار گیرد. این پژوهش با پیروی از مدل منابع-تقاضاهای شغلی و نظریه حفاظت از منابع، یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را توسعه داده و نقش تغییر حس رسالت بر قصد ترک خدمت معلمان تربیت بدنی روستایی را بررسی می‌کند. هدف پژوهش، بررسی نقش میانجی فرسودگی شغلی و نقش تعدیل‌گر حمایت اجتماعی است. روش‌ها: چهارصد و سی و شش معلم تربیت بدنی در مدارس ابتدایی و متوسطه شهرهای استان‌های هنان، سیچوان و گانسو با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای مورد بررسی قرار گرفتند. نسخه چینی مقیاس فراخوان شغلی، پرسشنامه فرسودگی شغلی Maslach، مقیاس حمایت اجتماعی ادراک‌شده و مقیاس قصد ترک شغل به عنوان ابزار پژوهش به کار رفتند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 26.0 و ماکروی PROcess (مدل 59) تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج تحلیل همبستگی نشان داد که بین حس رسالت و حمایت اجتماعی رابطه مثبت و بین حس رسالت با فرسودگی شغلی و قصد ترک خدمت رابطه منفی وجود دارد. حس رسالت به طور مستقیم و غیرمستقیم (از طریق فرسودگی شغلی) موجب کاهش قصد ترک خدمت می‌شود. نتیجه‌گیری: اثرات حس رسالت بر فرسودگی شغلی و اثرات فرسودگی شغلی بر قصد ترک خدمت توسط حمایت اجتماعی تعدیل می‌شود؛ این اثر در شرایط حمایت اجتماعی پایین بیشترین میزان را دارد. فرسودگی شغلی نقش میانجی بین حس رسالت و قصد ترک خدمت را ایفا می‌کند، حمایت اجتماعی مرحله اول (حس رسالت تا فرسودگی شغلی) و مرحله دوم (فرسودگی شغلی تا قصد ترک خدمت) فرایند میانجی‌گری را تعدیل می‌کند. نتایج به یک فرایند تعدیل‌شده میانجی‌گری اشاره دارد و نشان می‌دهد که تثبیت جمعیت معلمان تربیت بدنی روستایی باید از طریق تقویت حس رسالت در معلمان و ایجاد شبکه حمایت اجتماعی قوی به طور همزمان انجام شود. این اقدامات به کاهش فرسودگی شغلی و در نهایت کاهش احتمال ترک خدمت کمک خواهد کرد.

The aim of this study was to examine the effect of dynamic assessment (DA) on Iraqi EFL learners’ reading self-efficacy (RSE) and engagement, and their perceptions of DA impact on these constructs. The study adopted a quasi-experimental mixed-methods design, based on Vygotsky’s sociocultural theory and Bandura’s self-efficacy theory, with 80 intermediate-level Iraqi EFL learners. Quantitative data were collected applying the Reading Self-Efficacy Scale (RSES) and the Reading Engagement Survey (RES), whereas qualitative data were collected through semi-structured interviews. The results showed that DA had a positive significant impact on RSE, with a large effect size. Also, a significant change in reading engagement over time was found, with a medium effect size. Analysis of interview data further showed that learners perceived DA as supporting RSE through reduced anxiety, greater perceived competence, and increased autonomy. It was also found to promote cognitive, behavioral, and affective dimensions of engagement. The mediation in the Zone of Proximal Development emerged as a recurring feature of these experiences. These results contribute to the existing literature of DA in EFL and suggest that incorporating mediation in EFL instruction may help reduce learners’ anxiety and enhance their flow and engagement in reading tasks and activities.

هدف این پژوهش بررسی اثر ارزشیابی پویا (DA) بر خودکارآمدی خواندن (RSE) و درگیری یادگیرندگان عراقی زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی و همچنین ادراکات آنان از تأثیر DA بر این سازه‌ها بود. این پژوهش با استفاده از طرح شبه‌آزمایشی آمیخته و مبتنی بر نظریه‌ی جامعه‌فرهنگی ویگوتسکی و نظریه‌ی خودکارآمدی بندورا، با مشارکت ۸۰ یادگیرنده‌ی عراقی زبان انگلیسی در سطح متوسط انجام شد. داده‌های کمی با استفاده از مقیاس خودکارآمدی خواندن (RSES) و پرسشنامه‌ی درگیری خواندن (RES) گردآوری شد و داده‌های کیفی از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته جمع‌آوری گردید. نتایج نشان داد که DA تأثیر مثبت معناداری بر RSE داشته است و اندازه‌ی اثر آن بزرگ بود. همچنین، تغییر معناداری در درگیری خواندن در طول زمان مشاهده شد که اندازه‌ی اثر آن متوسط بود. تحلیل داده‌های مصاحبه نشان داد که یادگیرندگان DA را عاملی در حمایت از RSE از طریق کاهش اضطراب، افزایش احساس شایستگی و افزایش خودمختاری ادراک می‌کنند. همچنین مشخص شد که DA ابعاد شناختی، رفتاری و عاطفی درگیری را تقویت می‌کند. میانجی‌گری در منطقه‌ی رشد تقریبی به عنوان ویژگی تکرارشونده‌ی این تجربیات ظاهر شد. این نتایج به ادبیات موجود در زمینه‌ی DA در آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی می‌افزاید و پیشنهاد می‌کند که گنجاندن میانجی‌گری در آموزش زبان انگلیسی می‌تواند به کاهش اضطراب یادگیرندگان و افزایش جریان و درگیری آنان در فعالیت‌ها و وظایف خواندن کمک کند.

This study examined whether metacognitive strategy training strengthens the contribution of an AI-based Socratic reflection system to pre-service teachers’ reflective practice. Study 1 used a 2 (metacognitive training: present vs. absent) × 2 (tool condition: AI-based Socratic scaffolding vs. traditional digital tools) randomized between-subjects design ( N = 60; n = 15 per cell). Written reflection quality at post-test was analyzed by ANCOVA with pre-test performance as the covariate. The metacognitive-training main effect was significant, F (1, 55) = 33.89, p < 0.001, η 2 p = 0.381, as was the tool-condition main effect, F (1, 55) = 9.63, p = 0.003, η 2 p = 0.149. More importantly, the metacognition × tool interaction was significant, F (1, 55) = 10.91, p = 0.002, η 2 p = 0.165. Under metacognitive training, AI-based Socratic scaffolding produced a significant model-estimated advantage over traditional digital tools (Δ M = 0.56, p < 0.001), whereas the tool difference was not significant without metacognitive training (Δ M = −0.03, p = 0.821). Study 2 examined dialogue logs from the two AI conditions. Participants who received metacognitive training generated a substantially larger proportion of higher-order prompts than participants who received placebo training (44.1% vs. 12.2%), t(28) = 7.14, p < 0.001, d = 2.61. These process data are consistent with the proposed account that metacognitive preparation changes how learners engage with AI, although they do not constitute a formal mediation test. The findings suggest that, within this configured Socratic AI environment, metacognitive preparation is an important condition for realizing higher-quality reflective practice.

این پژوهش بررسی کرد که آیا آموزش راهبردهای فراشناختی، نقش سیستم بازتاب سقراطی مبتنی بر هوش مصنوعی را در تمرین بازتابی معلمان پیش‌خدمت تقویت می‌کند یا خیر. مطالعه اول از یک طرح تصادفی بین‌گروهی ۲ (آموزش فراشناختی: حضور در مقابل عدم حضور) × ۲ (شرایط ابزار: پشتیبانی سقراطی مبتنی بر هوش مصنوعی در مقابل ابزارهای دیجیتال سنتی) استفاده کرد (N = 60؛ n = 15 در هر سلول). کیفیت بازتاب نوشتاری در پس‌آزمون با استفاده از ANCOVA و عملکرد پیش‌آزمون به عنوان متغیر هم‌پراش تحلیل شد. اثر اصلی آموزش فراشناختی معنادار بود، F (1, 55) = 33.89, p < 0.001, η 2 p = 0.381، همچنین اثر اصلی شرایط ابزار نیز معنادار بود، F (1, 55) = 9.63, p = 0.003, η 2 p = 0.149. مهم‌تر آنکه، تعامل فراشناخت × ابزار معنادار بود، F (1, 55) = 10.91, p = 0.002, η 2 p = 0.165. تحت آموزش فراشناختی، پشتیبانی سقراطی مبتنی بر هوش مصنوعی برتری مدل-برآوردشده معناداری نسبت به ابزارهای دیجیتال سنتی نشان داد (Δ M = 0.56, p < 0.001)، در حالی که تفاوت ابزار بدون آموزش فراشناختی معنادار نبود (Δ M = −0.03, p = 0.821). مطالعه دوم، گزارش‌های گفت‌وگو از دو شرایط هوش مصنوعی را بررسی کرد. شرکت‌کنندگانی که آموزش فراشناختی دریافت کردند، نسبت قابل توجهی بیشتری از محرک‌های مرتبه بالاتر نسبت به شرکت‌کنندگانی که آموزش دارونما دریافت کردند، تولید نمودند (۴۴.۱٪ در مقابل ۱۲.۲٪)، t(28) = 7.14, p < 0.001, d = 2.61. این داده‌های فرایندی با تبیین پیشنهادی که آمادگی فراشناختی نحوه تعامل یادگیرندگان با هوش مصنوعی را تغییر می‌دهد، سازگار است، اگرچه آزمون رسمی میانجی‌گری محسوب نمی‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که در این محیط سقراطی مبتنی بر هوش مصنوعی، آمادگی فراشناختی شرط مهمی برای تحقق تمرین بازتابی با کیفیت بالاتر است.

This study proposes a moderated mediation model examining self-esteem as a mediator between cumulative ecological risk (CER) and depression among college students, and tests whether psychological resilience (PR) buffers the initial stage of this pathway (i.e., the CER–self-esteem link). A cross-sectional study was conducted among 1363 Chinese university students using self-report questionnaires. CER was assessed through a composite index measuring five ecological domains. Self-esteem was evaluated using the Rosenberg Self-Esteem Scale, PR with the Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC-10), and depressive symptoms with the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9). Data were analyzed using SPSS 26.0, with moderated mediation examined through the PROCESS macro (v4.2, Model 7). (1)CER significantly and positively predicted depression.(2) Self esteem partially mediates the relationship between CER and depression.(3) PR moderates the initial stage of the mediation pathway—specifically, the relationship between CER and self-esteem. For college students with high PR, CER has a far smaller detrimental effect on self-esteem. This study identified self-esteem as a potential mediator in the association between CER and depression among college students, and further indicated that PR plays a “protective shield” moderating role in the initial stage of this pathway, namely the process by which CER is associated with diminished self-esteem. These findings provide a theoretical basis for psychological interventions targeting high-risk college students, particularly those centered on enhancing PR.

این مطالعه یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را پیشنهاد می‌کند که در آن عزت‌نفس به عنوان میانجی بین خطر تجمعی بوم‌شناختی (CER) و افسردگی در میان دانشجویان بررسی می‌شود و همچنین آزمون می‌کند که آیا تاب‌آوری روان‌شناختی (PR) مرحله ابتدایی این مسیر (یعنی پیوند CER–عزت‌نفس) را تعدیل می‌کند یا خیر. یک مطالعه مقطعی در میان ۱۳۶۳ دانشجوی دانشگاه‌های چین با استفاده از پرسش‌نامه‌های خودگزارش‌دهی انجام شد. CER از طریق یک شاخص ترکیبی که پنج حوزه بوم‌شناختی را اندازه‌گیری می‌کند، ارزیابی شد. عزت‌نفس با مقیاس عزت‌نفس روزنبرگ، تاب‌آوری روان‌شناختی با مقیاس تاب‌آوری کانر-دیویدسون (CD-RISC-10) و علائم افسردگی با پرسش‌نامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) سنجیده شد. داده‌ها با استفاده از SPSS نسخه ۲۶.۰ تحلیل شدند و میانجی‌گری تعدیل‌شده از طریق ماکروی PROCESS (نسخه ۴.۲، مدل ۷) بررسی شد. (۱) CER به طور معنادار و مثبت افسردگی را پیش‌بینی کرد. (۲) عزت‌نفس رابطه بین CER و افسردگی را به طور جزئی میانجی‌گری می‌کند. (۳) PR مرحله ابتدایی مسیر میانجی‌گری، به طور خاص رابطه بین CER و عزت‌نفس را تعدیل می‌کند. برای دانشجویانی که PR بالایی دارند، CER تأثیر منفی بسیار کمتری بر عزت‌نفس دارد. این مطالعه عزت‌نفس را به عنوان یک میانجی بالقوه در ارتباط بین CER و افسردگی در میان دانشجویان شناسایی کرد و همچنین نشان داد که PR نقش «سپر محافظتی» را در مرحله ابتدایی این مسیر ایفا می‌کند، یعنی فرآیندی که CER با کاهش عزت‌نفس مرتبط می‌شود. این یافته‌ها مبنای نظری برای مداخلات روان‌شناختی هدفمند بر دانشجویان پرخطر، به ویژه آن‌هایی که بر تقویت PR متمرکز هستند، فراهم می‌آورد.

From 1931 to 1945, Japanese wartime photography was determined by a censorship system that shaped what could and could not be seen. The survival of the Mainichi Shimbun’s wartime negatives, hidden in an underground temple vault at the end of the war despite official orders to destroy them, offers rare material traces of this censorship process. This article examines how claims about photographic evidence framed as authenticity, veracity, and proof have been mobilized in debates over Japanese wartime imagery by analyzing two highly contested images from 1937 published in the Mainichi newspaper and the international press: H.S. Wong’s widely circulated “Bloody Saturday” photograph of a wounded infant in Shanghai and Satō Shinju’s portrait of two officers celebrated in the fabricated “Hundred-Man Killing Contest.” Both illuminate instances of how wartime photographs function simultaneously as representations of fact, propaganda, and sites of denial. While the photograph of an injured baby in Shanghai became well known internationally, prompting fierce disputes over its representation of the event, the “Killing Contest” photograph represented a staged domestic fiction that made it possible to imagine a violence not visible in the mass press due to censorship. Publications and investigative reporting in the 1970s reignited debates over these images, exposing how photography continues to structure memory, forgetting, and denial of Japanese atrocities. By interrogating how censorship, mediation, and circulation shaped these photographs’ afterlives, this article frames them as unstable yet indispensable tools for reckoning with the past.

از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۴۵، عکاسی دوران جنگ ژاپن تحت تأثیر نظام سانسوری قرار داشت که تعیین می‌کرد چه چیزهایی می‌تواند یا نمی‌تواند دیده شود. بقای نگاتیوهای دوران جنگ روزنامه Mainichi Shimbun که در پایان جنگ، علی‌رغم دستور رسمی برای نابودی آن‌ها، در خزانه‌ای زیرزمینی در معبدی پنهان شدند، شواهد مادی نادری از این فرایند سانسور ارائه می‌دهد. این مقاله بررسی می‌کند که چگونه ادعاهایی درباره شواهد عکاسی که به عنوان اصالت، صحت و اثبات مطرح شده‌اند، در مباحث مربوط به تصاویر دوران جنگ ژاپن به کار گرفته شده‌اند؛ با تحلیل دو تصویر بسیار مورد مناقشه از سال ۱۹۳۷ که در روزنامه Mainichi و مطبوعات بین‌المللی منتشر شدند: عکس مشهور H.S. Wong با عنوان «شنبه خونین» از نوزاد زخمی در شانگهای و پرتره Satō Shinju از دو افسر که در داستان ساختگی «مسابقه صد نفره قتل» مورد تجلیل قرار گرفتند. هر دو نمونه‌هایی را روشن می‌کنند از اینکه چگونه عکس‌های دوران جنگ به طور همزمان به عنوان بازنمایی واقعیت، تبلیغات و محل انکار عمل می‌کنند. در حالی که عکس نوزاد مجروح در شانگهای در سطح بین‌المللی شناخته شد و مناقشات شدیدی درباره بازنمایی آن از رویداد به راه انداخت، عکس «مسابقه قتل» بازنمایی یک داستان ساختگی داخلی بود که امکان تصور خشونتی را فراهم می‌کرد که به دلیل سانسور در مطبوعات جمعی قابل مشاهده نبود. انتشارات و گزارش‌های تحقیقی در دهه ۱۹۷۰ بحث‌ها درباره این تصاویر را دوباره شعله‌ور کرد و نشان داد که عکاسی همچنان ساختار حافظه، فراموشی و انکار جنایات ژاپن را شکل می‌دهد. این مقاله با واکاوی اینکه چگونه سانسور، میانجی‌گری و گردش تصاویر بر سرنوشت این عکس‌ها تأثیر گذاشته‌اند، آن‌ها را به عنوان ابزارهایی ناپایدار اما ضروری برای مواجهه با گذشته چارچوب‌بندی می‌کند.

Background: Workplace stress, anxiety, burnout and psychological distress are important concerns affecting employee well-being and organisational performance. The increasing use of artificial intelligence (AI) in digital mental health support offers opportunities for accessible and timely assistance, while raising concerns regarding privacy, informed consent, algorithmic bias, clinical safety, accountability and human oversight. This study aims to examine the potential role and responsible integration of AI-based psychiatric counselling for managing employee stress and supporting workplace mental health by 2030. Materials and Methods: A mixed-methods research design will be used, combining quantitative survey data with qualitative interviews. The quantitative component will include approximately 350–450 employees, while the qualitative component will involve approximately 25–35 interviews with HR professionals, organisational leaders, EAP professionals and mental health practitioners. Data will assess perceived stress, anxiety, burnout, psychological safety, trust, confidentiality, privacy concerns, AI counselling acceptance and willingness to use AI-based mental health support. Quantitative data will be analysed using descriptive statistics, reliability testing, correlation, regression, t-tests, ANOVA and appropriate mediation or moderation analyses. Qualitative data will be analysed thematically. Results: The study is expected to identify factors influencing employee acceptance and trust in AI-based psychiatric counselling and to examine the role of privacy, human oversight, psychological safety and organisational support in its responsible adoption. Conclusion: AI-based psychiatric counselling may serve as a supportive component of workplace mental health systems, particularly for early support, psychoeducation, self-help and triage. However, it should complement rather than replace qualified mental health professionals. Responsible implementation will require privacy safeguards, informed consent, clinical oversight, transparency, fairness, accountability and clear referral pathways.

زمینه: استرس محیط کار، اضطراب، فرسودگی شغلی و پریشانی روان‌شناختی از دغدغه‌های مهمی هستند که بهزیستی کارکنان و عملکرد سازمانی را تحت تأثیر قرار می‌دهند. افزایش استفاده از هوش مصنوعی (AI) در حمایت دیجیتال سلامت روان، فرصت‌هایی برای دسترسی و کمک به‌موقع فراهم می‌کند، در حالی که نگرانی‌هایی درباره حریم خصوصی، رضایت آگاهانه، سوگیری الگوریتمی، ایمنی بالینی، مسئولیت‌پذیری و نظارت انسانی ایجاد می‌کند. هدف این مطالعه بررسی نقش بالقوه و ادغام مسئولانه مشاوره روان‌پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی برای مدیریت استرس کارکنان و حمایت از سلامت روان محیط کار تا سال ۲۰۳۰ است. مواد و روش‌ها: از طرح پژوهشی آمیخته استفاده خواهد شد که داده‌های پیمایش کمی را با مصاحبه‌های کیفی ترکیب می‌کند. بخش کمی شامل حدود ۳۵۰ تا ۴۵۰ نفر از کارکنان خواهد بود و بخش کیفی شامل حدود ۲۵ تا ۳۵ مصاحبه با متخصصان منابع انسانی، رهبران سازمانی، متخصصان EAP و درمانگران سلامت روان خواهد بود. داده‌ها میزان استرس ادراک‌شده، اضطراب، فرسودگی شغلی، ایمنی روان‌شناختی، اعتماد، محرمانگی، نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی، پذیرش مشاوره مبتنی بر هوش مصنوعی و تمایل به استفاده از حمایت سلامت روان مبتنی بر هوش مصنوعی را ارزیابی خواهند کرد. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی، آزمون پایایی، همبستگی، رگرسیون، آزمون t، ANOVA و تحلیل‌های میانجی‌گری یا تعدیل‌گری مناسب تحلیل می‌شوند. داده‌های کیفی به صورت مضمون‌محور تحلیل خواهند شد. نتایج: انتظار می‌رود مطالعه عوامل مؤثر بر پذیرش و اعتماد کارکنان به مشاوره روان‌پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی را شناسایی کند و نقش حریم خصوصی، نظارت انسانی، ایمنی روان‌شناختی و حمایت سازمانی را در پذیرش مسئولانه آن بررسی نماید. نتیجه‌گیری: مشاوره روان‌پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند به عنوان بخشی حمایتی از نظام‌های سلامت روان محیط کار، به ویژه برای حمایت اولیه، آموزش روانی، خودیاری و ارجاع اولیه مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، باید مکمل و نه جایگزین متخصصان واجد شرایط سلامت روان باشد. اجرای مسئولانه نیازمند تضمین‌های حریم خصوصی، رضایت آگاهانه، نظارت بالینی، شفافیت، انصاف، مسئولیت‌پذیری و مسیرهای ارجاع روشن خواهد بود.

Developing adolescents’ soft skills is a strategic agenda aligned with SDG 4 and SDG 16, yet education in urban areas still emphasizes cognitive achievement and rarely internalizes collaborative character education systematically. This study examines the relationship between digital choir training methods and adolescents’ soft skills, with collaborative character education as a mediating variable. An explanatory quantitative approach was used, with a structured questionnaire completed by 78 adolescents in digital choir training in urban Indonesia, selected through purposive sampling. Data were analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM) with 5,000-sample bootstrapping. Digital choir training methods had a positive effect on collaborative character education (β = 0.289; p = 0.049), which in turn had a strong positive effect on soft skills (β = 0.536; p < 0.001). The direct effect of digital methods on soft skills (β = 0.164; p = 0.260) and the indirect effect (β = 0.155; p = 0.079) were not significant at the 5% level, although the total effect was significant (β = 0.319; p = 0.018); mediation is therefore not conclusively established. Soft skills formation appears to depend mainly on the internalization of collaborative character values rather than on the digital method alone.

توسعه مهارت‌های نرم نوجوانان یک دستور کار راهبردی همسو با اهداف توسعه پایدار ۴ و ۱۶ است، اما آموزش در مناطق شهری همچنان بر دستاوردهای شناختی تأکید دارد و به ندرت آموزش شخصیت مشارکتی را به‌صورت نظام‌مند درونی می‌کند. این پژوهش رابطه بین روش‌های دیجیتال آموزش هم‌سرایی و مهارت‌های نرم نوجوانان را با متغیر میانجی آموزش شخصیت مشارکتی بررسی می‌کند. رویکرد کمی تبیینی به‌کار گرفته شد و پرسشنامه‌ای ساختاریافته توسط ۷۸ نوجوان شرکت‌کننده در آموزش دیجیتال هم‌سرایی در مناطق شهری اندونزی که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده بودند، تکمیل شد. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) با بوت‌استرپ ۵٬۰۰۰ نمونه تحلیل گردید. روش‌های دیجیتال آموزش هم‌سرایی تأثیر مثبتی بر آموزش شخصیت مشارکتی داشتند (β = ۰٫۲۸۹؛ p = ۰٫۰۴۹) که به نوبه خود تأثیر مثبت قوی بر مهارت‌های نرم داشت (β = ۰٫۵۳۶؛ p < ۰٫۰۰۱). اثر مستقیم روش‌های دیجیتال بر مهارت‌های نرم (β = ۰٫۱۶۴؛ p = ۰٫۲۶۰) و اثر غیرمستقیم (β = ۰٫۱۵۵؛ p = ۰٫۰۷۹) در سطح ۵٪ معنادار نبود، هرچند اثر کل معنادار بود (β = ۰٫۳۱۹؛ p = ۰٫۰۱۸)؛ بنابراین، میانجی‌گری به طور قطعی اثبات نمی‌شود. به نظر می‌رسد شکل‌گیری مهارت‌های نرم عمدتاً به درونی‌سازی ارزش‌های شخصیت مشارکتی وابسته است تا صرفاً به روش دیجیتال.

Parental psychological control is consistently associated with internalizing problems among college students. However, less is known about the indirect role of interpersonal sensitivity in this association and whether upward social comparison on social media is related to variation across different pathways. A questionnaire survey was conducted among 1026 college students (proportion of males: 56.53%, age: 20.28 ± 1.09). A moderated mediation model was then constructed. Parental psychological control was positively associated with stress, anxiety, and depression. Interpersonal sensitivity accounted for significant indirect associations between parental psychological control and each dimension of internalizing problems. Upward social comparison on social media negatively moderated the association between parental psychological control and interpersonal sensitivity, as well as the associations of parental psychological control with stress and depression. In contrast, upward social comparison on social media positively moderated the association between interpersonal sensitivity and stress. These findings provide targeted intervention ideas for college students’ mental health education in the digital media era through parental psychological control.

کنترل روان‌شناختی والدین به طور مداوم با مشکلات درونی‌سازی‌شده در میان دانشجویان دانشگاه مرتبط است. با این حال، نقش غیرمستقیم حساسیت بین‌فردی در این ارتباط و این‌که آیا مقایسه اجتماعی صعودی در شبکه‌های اجتماعی با تفاوت در مسیرهای مختلف مرتبط است، کمتر شناخته شده است. یک پیمایش پرسش‌نامه‌ای در میان ۱۰۲۶ دانشجوی دانشگاه (نسبت مردان: ۵۶٫۵۳٪، میانگین سن: ۲۰٫۲۸ ± ۱٫۰۹) انجام شد. سپس یک الگوی میانجی‌گری تعدیل‌شده ساخته شد. کنترل روان‌شناختی والدین با استرس، اضطراب و افسردگی ارتباط مثبت داشت. حساسیت بین‌فردی برای ارتباطات غیرمستقیم معنادار بین کنترل روان‌شناختی والدین و هر بعد از مشکلات درونی‌سازی‌شده نقش داشت. مقایسه اجتماعی صعودی در شبکه‌های اجتماعی، ارتباط بین کنترل روان‌شناختی والدین و حساسیت بین‌فردی و همچنین ارتباط کنترل روان‌شناختی والدین با استرس و افسردگی را به طور منفی تعدیل کرد. در مقابل، مقایسه اجتماعی صعودی در شبکه‌های اجتماعی، ارتباط بین حساسیت بین‌فردی و استرس را به طور مثبت تعدیل کرد. این یافته‌ها ایده‌هایی هدفمند برای مداخلات آموزشی سلامت روان دانشجویان دانشگاه در عصر رسانه‌های دیجیتال از طریق کنترل روان‌شناختی والدین ارائه می‌دهد.

Abstract This article examines how intermedial electroacoustic audiovisual practice can treat perception as artistic material. It proposes Perceptual Translation as an artistic and analytical strategy that extends intermedial concepts beyond formal media relations by reorganising perceptual relations between sound, vision, body, space and technological mediation. The framework is described through four pragmatic strategies: Perspective Shifters, Perceptual Extenders, Perceptual Mimesis and Perceptual Rearrangers. These strategies are developed through Your Localisation Exposed , a wearable sound installation that inverts auditory spatial cues in real time, placing sound and vision into sustained perceptual contradiction. This is complemented by Your Hearing Them , which extends Perceptual Translation into an interpersonal auditory context through the sharing of an embodied listening perspective. Together, these works demonstrate how Perceptual Translation can operate as both an analytical and generative framework for electroacoustic audiovisual practice. By reframing intermediality at the perceptual level, this article argues for expanded approaches to audiovisual composition that engage perception itself as a compositional and conceptual resource.

این مقاله بررسی می‌کند که چگونه عمل بین‌رسانه‌ای الکترواکوستیک تصویری می‌تواند ادراک را به‌عنوان ماده‌ای هنری مورد استفاده قرار دهد. در این مقاله، «ترجمه ادراکی» به‌عنوان راهبردی هنری و تحلیلی پیشنهاد می‌شود که مفاهیم بین‌رسانه‌ای را فراتر از روابط صوری رسانه‌ها، از طریق سازمان‌دهی مجدد روابط ادراکی میان صدا، بینایی، بدن، فضا و میانجی‌گری فناورانه گسترش می‌دهد. این چارچوب از طریق چهار راهبرد عملی توصیف می‌شود: تغییر‌دهندگان دیدگاه، گسترش‌دهندگان ادراکی، تقلید ادراکی و بازآرایندگان ادراکی. این راهبردها از طریق اثر «Your Localisation Exposed»، یک نصب صوتی پوشیدنی که نشانه‌های فضایی شنیداری را در زمان واقعی معکوس می‌کند و صدا و تصویر را در تضاد ادراکی پایدار قرار می‌دهد، توسعه یافته‌اند. این موضوع با اثر «Your Hearing Them» تکمیل می‌شود که ترجمه ادراکی را از طریق به‌اشتراک‌گذاری چشم‌انداز شنیداری مجسم، به زمینه شنیداری میان‌فردی گسترش می‌دهد. این آثار نشان می‌دهند که ترجمه ادراکی چگونه می‌تواند به‌عنوان چارچوبی تحلیلی و مولد برای عمل الکترواکوستیک تصویری عمل کند. این مقاله با بازتعریف بین‌رسانه‌ای بودن در سطح ادراکی، بر رویکردهای گسترش‌یافته به آهنگ‌سازی تصویری-شنیداری که خود ادراک را به‌عنوان منبعی ترکیبی و مفهومی به کار می‌گیرند، تأکید می‌کند.

Abstract While socioeconomic status (SES), time in preschool (TiP) and their interaction are related to reading ability, the results have been mixed. This study assessed whether the shared environment mediated these associations using a longitudinal behavior genetic design. Further, this study contrasted the source of variance in reading accounted for by (a) SES and TiP, against that of (b) genes, the shared environment, and the unique environment. Participants were 511 monozygotic twin pairs, and 515 dizygotic same-sex twin pairs from Australia, the United States and Scandinavia. They were assessed at preschool, kindergarten, grade 1, and grade 2. The interaction between TiP and SES did not explain variance in reading at any stage. At preschool, SES and TiP combined accounted for 9% of the total variance in reading, or 17.6% of the shared environment variance. Of that 9%, SES explained 8.1% independent of TiP. By Grade 2, SES and TiP explained 4% of the total variance, or 57% of the shared environment variance. Of that 4%, SES accounted for 3% with TiP accounting for just 1%. It was found that SES, but not TiP, had a small but significant influence on reading over time, and is a substantial mediator of the shared environment influence of reading by Grade 2.

چکیده: اگرچه وضعیت اجتماعی‌اقتصادی (SES)، مدت زمان حضور در پیش‌دبستانی (TiP) و تعامل آن‌ها با توانایی خواندن مرتبط هستند، نتایج پژوهش‌ها متفاوت بوده است. این مطالعه بررسی کرد که آیا محیط مشترک این ارتباطات را با استفاده از یک طرح ژنتیک رفتاری طولی میانجی‌گری می‌کند یا خیر. همچنین، این پژوهش منبع واریانس در خواندن را که توسط (الف) SES و TiP و (ب) ژن‌ها، محیط مشترک و محیط منحصر به فرد تبیین می‌شود، مقایسه کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۵۱۱ جفت دوقلوی همسان و ۵۱۵ جفت دوقلوی غیرهمسان هم‌جنس از استرالیا، ایالات متحده و اسکاندیناوی بودند. آن‌ها در مقاطع پیش‌دبستانی، مهدکودک، پایه اول و پایه دوم ارزیابی شدند. تعامل بین TiP و SES در هیچ یک از مراحل، واریانس توانایی خواندن را تبیین نکرد. در پیش‌دبستانی، SES و TiP در مجموع ۹٪ از کل واریانس خواندن یا ۱۷٫۶٪ از واریانس محیط مشترک را تبیین کردند. از این ۹٪، SES به طور مستقل از TiP، ۸٫۱٪ را تبیین کرد. تا پایه دوم، SES و TiP مجموعاً ۴٪ از کل واریانس یا ۵۷٪ از واریانس محیط مشترک را تبیین کردند. از این ۴٪، SES معادل ۳٪ و TiP تنها ۱٪ را تبیین کرد. نتایج نشان داد که SES، اما نه TiP، تأثیر اندک اما معناداری بر خواندن در طول زمان دارد و تا پایه دوم، میانجی قابل توجهی برای تأثیر محیط مشترک بر خواندن است.

Perioperative anxiety and emergence delirium are common clinical challenges in children undergoing adenotonsillectomy, which can compromise post-surgical recovery and caregiver satisfaction. This single-center, parallel-group randomized controlled trial evaluated the effects of the nurse-led Interactive Multisensory Preoperative Orientation Program on perioperative outcomes in school-aged children aged 6–12 years undergoing elective adenotonsillectomy. Ninety children at a Grade III tertiary hospital in Anhui, China, were randomly assigned (1:1) to either a control group (n = 45) receiving standard perioperative care or an intervention group (n = 45) receiving the program in addition. Explicitly designed around Kolb’s Experiential Learning Theory, our half-day intervention operationalized the four-stage experiential cycle through operating-room familiarization, interactive storybook debriefing, animated video discussion, and supervised procedural simulation with teach-back. The primary outcome was preoperative anxiety, measured via the modified Yale Preoperative Anxiety Scale–Short Form. Secondary outcomes were measured using the Induction Compliance Checklist, the Pediatric Anesthesia Emergence Delirium Scale, and the Parental Satisfaction Scale. Data were analyzed using descriptive statistics, independent t‑tests, Mann–Whitney U tests, and Chi-square or Fisher's exact tests. Children in the intervention group demonstrated significantly lower preoperative anxiety scores, significantly improved anesthesia induction compliance, and a shorter duration of emergence delirium compared to the control group. Furthermore, parental satisfaction was significantly higher in the intervention group than in the control group. The Interactive Multisensory Preoperative Orientation Program significantly reduces preoperative anxiety and emergence delirium, improves induction compliance, and enhances caregiver satisfaction. Nurses can readily integrate this theory-based program into clinical practice after further testing with different samples. Future multicenter trials should incorporate mediation analyses, cost-effectiveness evaluations, and potential moderators, such as parental anxiety, to further clarify mechanistic pathways.

اضطراب پیرامون‌جراحی و هذیان بیداری از بیهوشی از چالش‌های بالینی شایع در کودکان تحت آدنو‌تونسیلکتومی هستند که می‌توانند بهبودی پس از جراحی و رضایت مراقبان را به خطر اندازند. این کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده با طرح موازی و تک‌مرکزی، تأثیرات برنامه‌ی تعاملی چندحسی آشنایی پیش‌از‌عمل به رهبری پرستار را بر پیامدهای پیرامون‌جراحی در کودکان سن مدرسه (۶ تا ۱۲ سال) که تحت آدنو‌تونسیلکتومی انتخابی قرار گرفتند، ارزیابی کرد. نود کودک در یک بیمارستان درجه سه در آنهویی، چین، به طور تصادفی (۱:۱) به گروه کنترل (n = 45) که مراقبت استاندارد پیرامون‌جراحی دریافت کردند یا گروه مداخله (n = 45) که علاوه بر آن برنامه را دریافت کردند، تخصیص یافتند. مداخله‌ی نیم‌روزه‌ی ما که به طور صریح بر اساس نظریه‌ی یادگیری تجربی Kolb طراحی شده بود، چرخه‌ی چهارمرحله‌ای تجربه را از طریق آشنایی با اتاق عمل، بازخوانی تعاملی داستان مصور، بحث ویدئوی انیمیشنی و شبیه‌سازی فرایندی تحت نظارت با بازآموزی عملیاتی کرد. پیامد اصلی، اضطراب پیش‌از‌عمل بود که با استفاده از نسخه‌ی کوتاه‌شده‌ی مقیاس اضطراب پیش‌از‌عمل Yale اصلاح‌شده سنجیده شد. پیامدهای ثانویه با استفاده از چک‌لیست تبعیت از القای بیهوشی، مقیاس هذیان بیداری از بیهوشی کودکان و مقیاس رضایت والدین اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون t مستقل، آزمون Mann–Whitney U و آزمون کای‌دو یا آزمون دقیق فیشر تحلیل شدند. کودکان گروه مداخله به طور معناداری نمرات اضطراب پیش‌از‌عمل پایین‌تری، تبعیت بهبود‌یافته از القای بیهوشی و مدت زمان کوتاه‌تر هذیان بیداری از بیهوشی نسبت به گروه کنترل نشان دادند. همچنین، رضایت والدین در گروه مداخله به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود. برنامه‌ی تعاملی چندحسی آشنایی پیش‌از‌عمل به طور معناداری اضطراب پیش‌از‌عمل و هذیان بیداری از بیهوشی را کاهش می‌دهد، تبعیت از القای بیهوشی را بهبود می‌بخشد و رضایت مراقبان را افزایش می‌دهد. پرستاران می‌توانند این برنامه‌ی مبتنی بر نظریه را پس از آزمون بیشتر با نمونه‌های مختلف به راحتی در عمل بالینی ادغام کنند. کارآزمایی‌های چندمرکزی آینده باید تحلیل‌های میانجی‌گری، ارزیابی‌های هزینه-اثربخشی و تعدیل‌گرهای بالقوه مانند اضطراب والدین را برای روشن‌تر شدن مسیرهای مکانیکی وارد کنند.

Background: Marital dissatisfaction is associated with family dysfunction and divorce risk, while Indonesian wives tend to report lower marital satisfaction than husbands.Purpose: This cross-sectional study examined the association between relationship maintenance and wives’ marital satisfaction, with marital commitment as a mediator.Method: Participants were 414 wives married for 1–10 years and living with their husbands, recruited online through convenience and snowball sampling. Participants completed the Marital Satisfaction Scale, Relational Maintenance Behavior Measure, and Marital Commitment Scale. Data were analyzed using confirmatory factor analysis (CFA) and mediation analysis.Findings: Relationship maintenance was significantly associated with marital commitment and marital satisfaction. Marital commitment partially mediated the association, accounting for 18.4% of the total effect (indirect effect, b = .0996, 95% CI [0.070, 0.131], p < .001), while the direct effect remained significant (b = .4412). However, the Marital Commitment Scale showed poor CFA fit (CFI = .724, RMSEA = .147), warranting caution in interpreting the mediation results.Implication: Relationship maintenance had a stronger direct association with marital satisfaction than its indirect contribution through marital commitment. Family programs may therefore prioritize relationship maintenance skills while addressing marital commitment.

زمینه: نارضایتی زناشویی با اختلال عملکرد خانواده و خطر طلاق مرتبط است، در حالی که زنان اندونزیایی تمایل دارند رضایت زناشویی کمتری نسبت به شوهران گزارش دهند. هدف: این مطالعه مقطعی به بررسی ارتباط بین نگه‌داری رابطه و رضایت زناشویی زنان، با تعهد زناشویی به عنوان میانجی، پرداخت. روش: شرکت‌کنندگان شامل ۴۱۴ زن بودند که بین ۱ تا ۱۰ سال ازدواج کرده و با همسران خود زندگی می‌کردند و از طریق نمونه‌گیری در دسترس و گلوله‌برفی به صورت آنلاین جذب شدند. شرکت‌کنندگان مقیاس رضایت زناشویی، ابزار رفتار نگه‌داری رابطه و مقیاس تعهد زناشویی را تکمیل کردند. داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی (CFA) و تحلیل میانجی‌گری مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: نگه‌داری رابطه با تعهد زناشویی و رضایت زناشویی ارتباط معناداری داشت. تعهد زناشویی به طور جزئی میانجی ارتباط مذکور بود و ۱۸/۴٪ از اثر کل را تبیین کرد (اثر غیرمستقیم، b = ۰٫۰۹۹۶، ۹۵٪ CI [۰٫۰۷۰، ۰٫۱۳۱]، p < ۰٫۰۰۱)، در حالی که اثر مستقیم همچنان معنادار باقی ماند (b = ۰٫۴۴۱۲). با این حال، مقیاس تعهد زناشویی برازش ضعیفی در CFA نشان داد (CFI = ۰٫۷۲۴، RMSEA = ۰٫۱۴۷) که احتیاط در تفسیر نتایج میانجی‌گری را ایجاب می‌کند. نتیجه‌گیری: نگه‌داری رابطه ارتباط مستقیم قوی‌تری با رضایت زناشویی نسبت به سهم غیرمستقیم آن از طریق تعهد زناشویی داشت. بنابراین، برنامه‌های خانواده می‌توانند مهارت‌های نگه‌داری رابطه را در اولویت قرار دهند و در عین حال به تعهد زناشویی نیز بپردازند.

Emancipatory education aims to foster learners’ critical engagement with knowledge, often by implementing classroom critical-thinking practice. Socio-emotional skills can support this process by creating trusting, dialogic, and responsive environments which enable critical reflection. This study examines how school climate and teacher autonomy shape this mechanism. This analysis includes 54,310 teachers from 18 countries from the 2024 TALIS dataset. Four moderated mediation models were estimated to test whether socio-emotional skills mediate the relationship between school climate and autonomy and critical-thinking practice, and whether these pathways differ between teachers active in social sciences and other subjects. Results show that school climate and autonomy are positively associated with critical-thinking practice, with socio-emotional skills acting as a partial mediator. For teachers with social science education, the indirect effects are stronger. The findings suggest that emancipatory teaching depends not only on teacher beliefs and classroom practices, but also on supportive institutional conditions and subject-specific preparation.

آموزش رهایی‌بخش با هدف تقویت مشارکت انتقادی یادگیرندگان با دانش، اغلب از طریق اجرای تمرین تفکر انتقادی در کلاس درس دنبال می‌شود. مهارت‌های اجتماعی-هیجانی می‌توانند با ایجاد محیط‌های مبتنی بر اعتماد، گفت‌وگو و پاسخگویی، این فرایند را با فراهم آوردن بستر تأمل انتقادی حمایت کنند. این مطالعه بررسی می‌کند که اقلیم مدرسه و خودمختاری معلم چگونه این سازوکار را شکل می‌دهند. این تحلیل شامل ۵۴٬۳۱۰ معلم از ۱۸ کشور بر اساس داده‌های TALIS 2024 است. چهار مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده برای آزمون این‌که آیا مهارت‌های اجتماعی-هیجانی رابطه بین اقلیم مدرسه و خودمختاری با تمرین تفکر انتقادی را میانجی‌گری می‌کنند و این مسیرها بین معلمان فعال در علوم اجتماعی و سایر دروس متفاوت است یا خیر، برآورد شد. نتایج نشان می‌دهد که اقلیم مدرسه و خودمختاری با تمرین تفکر انتقادی رابطه مثبت دارند و مهارت‌های اجتماعی-هیجانی به عنوان میانجی جزئی عمل می‌کنند. برای معلمانی که در آموزش علوم اجتماعی فعالیت دارند، اثرات غیرمستقیم قوی‌تر است. یافته‌ها حاکی از آن است که تدریس رهایی‌بخش نه تنها به باورهای معلم و شیوه‌های کلاسی، بلکه به شرایط حمایتی نهادی و آمادگی موضوع‌محور نیز وابسته است.

This study aimed to investigate the relationship between Future Time Perspective (FTP) and health behavior among patients with colorectal cancer (CRC), as well as the mediating role of intention and the moderating roles of behavior prepotency and self-regulatory capacity. A multicenter cross-sectional study was conducted from April to June 2025, including 635 postoperative patients with CRC from three tertiary hospitals in China. Participants completed validated scales measuring FTP, intention, health behavior, behavior prepotency, and self-regulatory capacity. A moderated mediation model was tested using the PROCESS macro (Model 16) with bootstrapping. FTP was positively associated with both health behavior and intention. Intention was positively associated with health behavior. Behavior prepotency significantly moderated the intention-health behavior association, but the index of moderated mediation was not significant; self-regulatory capacity significantly moderated the indirect effect. Overall, these findings are consistent with a dual-pathway pattern in which FTP is directly associated with health behavior and indirectly associated with it through intention, with behavior prepotency and self-regulatory capacity playing distinct moderating roles. The cross-sectional design precludes causal or temporal inferences.

این مطالعه با هدف بررسی رابطه بین چشم‌انداز زمانی آینده (FTP) و رفتار سلامت در بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال (CRC)، همچنین نقش میانجی‌گری نیت و نقش‌های تعدیل‌گر غلبه رفتار و ظرفیت خودتنظیمی انجام شد. یک مطالعه مقطعی چندمرکزی از آوریل تا ژوئن ۲۰۲۵ انجام شد که شامل ۶۳۵ بیمار پس از عمل جراحی مبتلا به CRC از سه بیمارستان سطح سوم در چین بود. شرکت‌کنندگان مقیاس‌های معتبر سنجش FTP، نیت، رفتار سلامت، غلبه رفتار و ظرفیت خودتنظیمی را تکمیل کردند. یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده با استفاده از ماکروی PROCESS (مدل ۱۶) و بوت‌استرپ مورد آزمون قرار گرفت. FTP با هر دو متغیر رفتار سلامت و نیت رابطه مثبت داشت. نیت با رفتار سلامت رابطه مثبت داشت. غلبه رفتار به طور معناداری رابطه نیت-رفتار سلامت را تعدیل کرد، اما شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده معنادار نبود؛ ظرفیت خودتنظیمی اثر غیرمستقیم را به طور معناداری تعدیل کرد. در مجموع، این یافته‌ها با الگوی دو مسیره‌ای سازگار است که در آن FTP به طور مستقیم با رفتار سلامت و به طور غیرمستقیم از طریق نیت با آن مرتبط است و غلبه رفتار و ظرفیت خودتنظیمی نقش‌های تعدیل‌گر متمایزی ایفا می‌کنند. طرح مقطعی مطالعه، استنتاج‌های علی یا زمانی را محدود می‌کند.

Human cognition is unique. Our large brains and advanced cognitive skills indicate intense selection following the divergence from other hominins. Theoretical models and empirical data from the last few decades suggest that human intelligence primarily serves a social function. However, explaining precisely how human cognition is adapted for navigating the complexities of social life has proved challenging. This preregistered study empirically examines the recently proposed Coalitional Intelligence Hypothesis , which posits that the behavioral effects of human intelligence evolved as reliable signals of coalitional value, facilitating adaptive reciprocal exchanges of status and cognitive-computational services. This study also introduces the first Norwegian translation of the International Cognitive Ability Resource 16-Item Sample Test (ICAR-16), which we developed for use as our cognitive ability measure. Analysing a new dyadic dataset using the actor-partner interdependence mediation model, we found that coalitional value, operationalized in terms of ability to coordinate a group, fully mediates status allocated based on cognitive ability. These findings provide initial empirical support for the Coalitional Intelligence Hypothesis.

شناخت انسانی منحصر به فرد است. مغز بزرگ ما و مهارت‌های پیشرفته شناختی نشان‌دهنده انتخاب شدید پس از انشعاب از سایر هومینین‌ها است. مدل‌های نظری و داده‌های تجربی چند دهه اخیر نشان می‌دهند که هوش انسانی عمدتاً کارکردی اجتماعی دارد. با این حال، توضیح دقیق اینکه چگونه شناخت انسانی برای پیمایش پیچیدگی‌های زندگی اجتماعی سازگار شده است، چالش‌برانگیز بوده است. این مطالعه پیش‌ثبت‌شده به‌طور تجربی فرضیه هوش ائتلافی را که اخیراً مطرح شده است، بررسی می‌کند؛ این فرضیه بیان می‌کند که اثرات رفتاری هوش انسانی به عنوان نشانه‌های قابل اعتماد ارزش ائتلافی تکامل یافته‌اند و تبادلات متقابل سازگارانه منزلت و خدمات شناختی-محاسباتی را تسهیل می‌کنند. این مطالعه همچنین نخستین ترجمه نروژی آزمون نمونه ۱۶ ماده‌ای منبع بین‌المللی توانایی شناختی (ICAR-16) را معرفی می‌کند که ما آن را به عنوان سنجه توانایی شناختی خود توسعه دادیم. با تحلیل یک مجموعه داده دوتایی جدید با استفاده از مدل میانجی‌گری وابستگی بازیگر-شریک، دریافتیم که ارزش ائتلافی که بر اساس توانایی هماهنگی یک گروه عملیاتی شده است، به‌طور کامل میانجی‌گری تخصیص منزلت بر اساس توانایی شناختی را انجام می‌دهد. این یافته‌ها شواهد تجربی اولیه‌ای را برای فرضیه هوش ائتلافی فراهم می‌کند.

Background: Adverse childhood experiences (ACEs) have been linked to various physical and psychological problems in adulthood, with their effects even carrying over into the next generation through disrupted parenting. To better address the impact of ACEs, identifying the key mediating and moderating factors that influence parenting outcomes is crucial.Objective: This study examined the relationships among ACEs, adaptive and maladaptive cognitive emotional regulation (CER), social support and sense of parenting competence within a sample of Korean mothers of infants.Methods: In this descriptive, cross-sectional study, 290 women raising young children completed an online survey using structured questionnaires. Descriptive statistics, univariate analyses, and moderated mediation analyses were conducted using SPSS and PROCESS Macro.Results: The final sample consisted of 290 first-time mothers (M = 33.02 years, SD = 3.08). Moderated mediation analysis showed that adaptive CER mediated the relationship between ACEs and sense of parenting competence, with this indirect effect being significantly moderated by social support (index of moderated mediation: B = 0.01, p < .01). It was found that mothers with higher levels of social support had stronger positive associations between adaptive CER and sense of parenting competence.Conclusions: These findings suggest that strengthening adaptive CER may be particularly effective for mothers with higher levels of social support. For those with lower levels of social support, the first priority should be enhancing social support to lay the groundwork for emotional regulation interventions.

زمینه: تجربیات نامطلوب دوران کودکی (ACEs) با مشکلات مختلف جسمی و روان‌شناختی در بزرگسالی مرتبط بوده‌اند و آثار آن‌ها حتی از طریق اختلال در والدگری به نسل بعدی منتقل می‌شود. برای مقابله بهتر با پیامدهای ACEs، شناسایی عوامل کلیدی میانجی‌گری و تعدیل‌کننده که بر پیامدهای والدگری تأثیر می‌گذارند، ضروری است. هدف: این مطالعه روابط میان ACEs، تنظیم شناختی هیجان سازگار و ناسازگار، حمایت اجتماعی و احساس شایستگی والدگری را در نمونه‌ای از مادران کره‌ای دارای نوزاد بررسی کرد. روش‌ها: در این مطالعه توصیفی-مقطعی، ۲۹۰ زن دارای فرزند خردسال با استفاده از پرسشنامه‌های ساختاریافته به صورت آنلاین شرکت کردند. آمار توصیفی، تحلیل‌های یک‌متغیره و تحلیل‌های میانجی‌گری تعدیل‌شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS و ماکروی PROCESS انجام شد. یافته‌ها: نمونه نهایی شامل ۲۹۰ مادر نخست‌زا (میانگین سنی = ۳۳/۰۲ سال، انحراف معیار = ۳/۰۸) بود. تحلیل میانجی‌گری تعدیل‌شده نشان داد که تنظیم شناختی هیجان سازگار رابطه بین ACEs و احساس شایستگی والدگری را میانجی‌گری می‌کند و این اثر غیرمستقیم به طور معناداری توسط حمایت اجتماعی تعدیل می‌شود (شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده: B = ۰/۰۱، p < ۰/۰۱). مشخص شد مادرانی که سطح بالاتری از حمایت اجتماعی دارند، ارتباط مثبت قوی‌تری میان تنظیم شناختی هیجان سازگار و احساس شایستگی والدگری نشان می‌دهند. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها نشان می‌دهد تقویت تنظیم شناختی هیجان سازگار ممکن است به ویژه برای مادرانی با سطح بالاتر حمایت اجتماعی مؤثر باشد. برای افرادی با حمایت اجتماعی پایین‌تر، اولویت نخست باید ارتقای حمایت اجتماعی به منظور فراهم‌سازی زمینه برای مداخلات تنظیم هیجان باشد.

This study examined how scientific and technological literacy relate to self-reported pro-environmental behavior through the mediating role of 21st-century skills among 578 undergraduate Biology Education students from 16 universities in Eastern Indonesia. Drawing on Social Cognitive Theory and the Action Competence Framework, creativity, critical thinking, collaboration, and communication were conceptualized as an integrated competence-enactment mechanism linking literacy to behavioral tendencies. Data were collected using a structured questionnaire and analyzed using PLS-SEM with SmartPLS 4. The 21st-century skills construct was modeled as a second-order mediating variable using the disjoint two-stage approach. The measurement model confirmed satisfactory reliability, convergent validity, and discriminant validity. The structural model showed that scientific literacy and technological literacy significantly predicted 21st-century skills, which emerged as the strongest predictor of self-reported pro-environmental behavior. Scientific literacy retained a small but significant direct effect, indicating complementary partial mediation, whereas technological literacy showed no significant direct effect, indicating indirect-only mediation. The mediated model explained 65.1% of the variance in pro-environmental behavior, compared with 50.6% in the direct-effect model. These findings demonstrate that 21st-century skills function as the key mediating mechanism through which literacy competencies are transformed into environmental behavioral tendencies and support the integration of scientific understanding, purposeful technology use, and action-oriented 4C learning in Biology Education curricula.

این مطالعه به بررسی ارتباط سواد علمی و سواد فناورانه با رفتارهای زیست‌محیطی خودگزارش‌شده از طریق نقش میانجی‌گری مهارت‌های قرن بیست‌ویکم در میان ۵۷۸ دانشجوی کارشناسی آموزش زیست‌شناسی از ۱۶ دانشگاه در شرق اندونزی پرداخت. با بهره‌گیری از نظریه شناخت اجتماعی و چارچوب شایستگی کنش، خلاقیت، تفکر انتقادی، همکاری و ارتباط به‌عنوان یک سازوکار یکپارچه اجراکننده شایستگی که سواد را به گرایش‌های رفتاری پیوند می‌دهد، مفهوم‌سازی شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته گردآوری و با روش مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) با نرم‌افزار SmartPLS 4 تحلیل شدند. سازه مهارت‌های قرن بیست‌ویکم به‌عنوان متغیر میانجی مرتبه دوم با رویکرد دو مرحله‌ای مجزا مدل‌سازی شد. مدل اندازه‌گیری، پایایی رضایت‌بخش، روایی همگرا و روایی واگرا را تأیید کرد. مدل ساختاری نشان داد که سواد علمی و سواد فناورانه پیش‌بینی‌کننده معنادار مهارت‌های قرن بیست‌ویکم هستند و این مهارت‌ها به‌عنوان قوی‌ترین پیش‌بین رفتار زیست‌محیطی خودگزارش‌شده ظاهر شدند. سواد علمی همچنان اثر مستقیم کوچک اما معناداری را حفظ کرد که نشان‌دهنده میانجی‌گری جزئی مکمل است، در حالی که سواد فناورانه اثر مستقیم معناداری نشان نداد و صرفاً میانجی‌گری غیرمستقیم را نشان داد. مدل میانجی‌گری شده ۶۵/۱٪ از واریانس رفتار زیست‌محیطی را تبیین کرد، در حالی که مدل اثر مستقیم ۵۰/۶٪ را تبیین نمود. این یافته‌ها نشان می‌دهند که مهارت‌های قرن بیست‌ویکم به‌عنوان سازوکار میانجی کلیدی عمل می‌کنند که از طریق آن شایستگی‌های سواد به گرایش‌های رفتاری زیست‌محیطی تبدیل می‌شوند و از ادغام درک علمی، استفاده هدفمند از فناوری و یادگیری کنش‌محور 4C در برنامه‌های درسی آموزش زیست‌شناسی حمایت می‌کنند.

This study examined the relationships among teacher competencies, pedagogical innovation, and the integration of Sustainable Development Goals (SDGs) into curriculum design using a descriptive correlational Research design. A total of 250 teachers from public and private basic and secondary schools implementing SDG-aligned curricula were selected through multistage sampling. Data were collected using a validated questionnaire measuring teacher competencies, innovative pedagogical practices, and SDG integration. Reliability and validity were confirmed through expert review, pilot testing, exploratory and confirmatory factor analyses, with strong model fit indices. Structural Equation Modeling revealed that teacher competencies significantly predicted both SDG integration and pedagogical innovation. Pedagogical innovation also positively influenced SDG integration. Mediation analysis showed that pedagogical innovation partially mediated the relationship between teacher competencies and SDG integration. These findings highlight the essential role of teacher expertise and innovation in advancing sustainability education and provide evidence to guide professional development and curriculum reform initiatives.

این پژوهش به بررسی روابط میان شایستگی‌های معلمان، نوآوری آموزشی و ادغام اهداف توسعه پایدار (SDGs) در طراحی برنامه درسی با استفاده از طرح پژوهش توصیفی-همبستگی پرداخت. تعداد ۲۵۰ معلم از مدارس دولتی و غیردولتی دوره ابتدایی و متوسطه که برنامه‌های درسی منطبق با SDG را اجرا می‌کردند، از طریق نمونه‌گیری چندمرحله‌ای انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ای روا و پایا که شایستگی‌های معلمان، شیوه‌های نوآورانه آموزشی و ادغام SDG را اندازه‌گیری می‌کرد، گردآوری شد. روایی و پایایی ابزار از طریق بررسی خبرگان، اجرای آزمایشی، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی و شاخص‌های برازش قوی مدل تأیید شد. مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد که شایستگی‌های معلمان به طور معناداری پیش‌بین ادغام SDG و نوآوری آموزشی بودند. همچنین نوآوری آموزشی تأثیر مثبت بر ادغام SDG داشت. تحلیل میانجی‌گری نشان داد که نوآوری آموزشی رابطه بین شایستگی‌های معلمان و ادغام SDG را به طور جزئی میانجی‌گری می‌کند. این یافته‌ها نقش اساسی تخصص و نوآوری معلمان در پیشبرد آموزش پایداری را برجسته می‌کند و شواهدی برای هدایت برنامه‌های توسعه حرفه‌ای و اصلاح برنامه درسی ارائه می‌دهد.

Burnout among nurses threatens healthcare quality and workforce sustainability. This study examined associations between perceived skill development, institutional support, resilience, job satisfaction, and burnout among nurses in Saudi Arabia, testing resilience as a mediator linking organizational resources to outcomes. In this cross-sectional study, 190 registered nurses from three hospitals in Riyadh completed validated instruments: Professional Development Scale in Nursing, Survey of Perceived Organizational Support, Connor–Davidson Resilience Scale-25, Index of Work Satisfaction, and Copenhagen Burnout Inventory. Hierarchical regression and regression-based mediation (PROCESS Model 4; 5,000 bootstrap samples) were conducted, controlling for age, gender, experience, hospital type, and nationality. Reporting follows STROBE guidelines. Skill development (β = 0.38, p < 0.001) and institutional support (β = 0.34, p < 0.001) were independently associated with resilience (R 2 = 0.412). Resilience was positively associated with job satisfaction (r = 0.48) and negatively with burnout (r = −0.54). Indirect effects via resilience were statistically significant for the paths from skill development to job satisfaction (0.15,95% CI [0.09,0.22]), skill development to burnout (−0.23,95% CI [−0.32, −0.15]), institutional support to job satisfaction (0.14,95% CI [0.09,0.21]), and institutional support to burnout (−0.19,95% CI [−0.28, −0.12]). Nationality was not significantly associated with resilience (β = 0.03, p = 0.660). Higher perceived skill development and institutional support were associated with higher resilience, which in turn correlated with improved job satisfaction and reduced burnout. These findings suggest that strengthening organizational resources is associated with higher nurse resilience and, in turn, with more favorable job satisfaction and burnout profiles; given the cross-sectional design, causal or directional claims cannot be made.

فرسودگی شغلی در میان پرستاران، کیفیت مراقبت‌های بهداشتی و پایداری نیروی کار را تهدید می‌کند. این مطالعه به بررسی ارتباط بین رشد مهارت ادراک‌شده، حمایت نهادی، تاب‌آوری، رضایت شغلی و فرسودگی شغلی در میان پرستاران عربستان سعودی پرداخته و تاب‌آوری را به‌عنوان میانجی پیونددهنده منابع سازمانی با پیامدها مورد آزمون قرار داده است. در این مطالعه مقطعی، ۱۹۰ پرستار ثبت‌شده از سه بیمارستان در ریاض ابزارهای معتبر را تکمیل کردند: مقیاس توسعه حرفه‌ای در پرستاری، پرسشنامه حمایت سازمانی ادراک‌شده، مقیاس تاب‌آوری Connor–Davidson-25، شاخص رضایت شغلی و پرسشنامه فرسودگی شغلی کپنهاگ. رگرسیون سلسله‌مراتبی و میانجی‌گری مبتنی بر رگرسیون (مدل ۴ PROCESS؛ با ۵۰۰۰ نمونه بوت‌استرپ) انجام شد و سن، جنسیت، سابقه، نوع بیمارستان و ملیت کنترل گردید. گزارش‌دهی مطابق با دستورالعمل STROBE صورت گرفته است. رشد مهارت (β = ۰٫۳۸، p < ۰٫۰۰۱) و حمایت نهادی (β = ۰٫۳۴، p < ۰٫۰۰۱) به‌طور مستقل با تاب‌آوری (R 2 = ۰٫۴۱۲) مرتبط بودند. تاب‌آوری با رضایت شغلی رابطه مثبت (r = ۰٫۴۸) و با فرسودگی شغلی رابطه منفی (r = −۰٫۵۴) داشت. اثرات غیرمستقیم از طریق تاب‌آوری برای مسیرهای رشد مهارت به رضایت شغلی (۰٫۱۵، ۹۵٪ CI [۰٫۰۹، ۰٫۲۲])، رشد مهارت به فرسودگی شغلی (−۰٫۲۳، ۹۵٪ CI [−۰٫۳۲، −۰٫۱۵])، حمایت نهادی به رضایت شغلی (۰٫۱۴، ۹۵٪ CI [۰٫۰۹، ۰٫۲۱]) و حمایت نهادی به فرسودگی شغلی (−۰٫۱۹، ۹۵٪ CI [−۰٫۲۸، −۰٫۱۲]) از نظر آماری معنادار بود. ملیت با تاب‌آوری ارتباط معناداری نداشت (β = ۰٫۰۳، p = ۰٫۶۶۰). رشد مهارت ادراک‌شده و حمایت نهادی بالاتر با تاب‌آوری بیشتر مرتبط بود که به نوبه خود با بهبود رضایت شغلی و کاهش فرسودگی شغلی همبستگی داشت. این یافته‌ها نشان می‌دهد تقویت منابع سازمانی با تاب‌آوری بیشتر پرستاران و در نتیجه با نمایه‌های مطلوب‌تر رضایت شغلی و فرسودگی شغلی مرتبط است؛ با توجه به طراحی مقطعی، ادعاهای علّی یا جهت‌دار قابل ارائه نیست.

Plant awareness is an essential component of biology and sustainability education, yet it remains relatively underdeveloped because plants are often overlooked in both formal learning contexts and everyday life. This study aimed to examine the relationships among science literacy, digital literacy, self-regulated learning, and plant awareness among 513 active biology students from higher education institutions in Eastern Indonesia. A quantitative cross-sectional survey design was employed. Data were collected through an online questionnaire administered via Google Forms and distributed through WhatsApp, and were analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling. The findings showed that science literacy and digital literacy were positively associated with self-regulated learning and plant awareness. Self-regulated learning was also positively associated with plant awareness and served as a partial mediator in the relationships between both forms of literacy and plant awareness. The mediation model provided a stronger conceptual explanation of how literacy resources are translated into plant awareness, although the direct-effects model showed slightly better predictive accuracy. These findings imply that efforts to strengthen plant awareness should not rely only on biology content delivery, but should also integrate science literacy, digital literacy, and self-regulated learning into contextual learning activities, campus-based plant conservation programs, and higher education policies that support digital, reflective, and sustainability-oriented biology learning.

آگاهی گیاهی یکی از اجزای اساسی آموزش زیست‌شناسی و پایداری است، اما به دلیل نادیده گرفته‌شدن گیاهان در زمینه‌های یادگیری رسمی و زندگی روزمره، نسبتاً کمتر توسعه یافته است. این مطالعه با هدف بررسی روابط میان سواد علمی، سواد دیجیتال، یادگیری خودتنظیمی و آگاهی گیاهی در میان ۵۱۳ دانشجوی فعال زیست‌شناسی از مؤسسات آموزش عالی در شرق اندونزی انجام شد. طرح پژوهش کمی مقطعی مورد استفاده قرار گرفت. داده‌ها از طریق پرسشنامه آنلاین که با استفاده از Google Forms تهیه و از طریق WhatsApp توزیع شد، گردآوری و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی تحلیل گردید. یافته‌ها نشان داد که سواد علمی و سواد دیجیتال با یادگیری خودتنظیمی و آگاهی گیاهی ارتباط مثبت دارند. یادگیری خودتنظیمی نیز با آگاهی گیاهی ارتباط مثبت داشته و به عنوان یک میانجی جزئی در روابط میان هر دو نوع سواد و آگاهی گیاهی عمل می‌کند. مدل میانجی‌گری توضیح مفهومی قوی‌تری از نحوه تبدیل منابع سواد به آگاهی گیاهی ارائه داد، اگرچه مدل اثرات مستقیم دقت پیش‌بینی کمی بهتری نشان داد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تلاش‌ها برای تقویت آگاهی گیاهی نباید صرفاً به ارائه محتوای زیست‌شناسی محدود شود، بلکه باید سواد علمی، سواد دیجیتال و یادگیری خودتنظیمی را در فعالیت‌های یادگیری زمینه‌محور، برنامه‌های حفاظت از گیاهان مبتنی بر دانشگاه و سیاست‌های آموزش عالی که از یادگیری زیست‌شناسی دیجیتال، تأملی و مبتنی بر پایداری حمایت می‌کنند، ادغام نماید.

Abstract The rapid deployment of point-of-sale technologies (connected payment terminals, inventory management software, video surveillance devices, self-checkout systems and real-time reporting tools) is profoundly transforming the work of cashiers in the retail sector. Although these tools are intended to streamline commercial operations, they also expose cashiers to an increased cognitive and emotional burden, commonly referred to as technostress. At the same time, the phenomenon of quiet quitting, understood as a discreet withdrawal of engagement beyond the formal requirements of the job, has become a major concern for human resource management in customer-facing occupations. This article proposes an integrative theoretical framework, grounded in Hobfoll's conservation of resources theory and the job demands-resources model, to examine the relationship between perceived techno-stress and quiet quitting among cashiers, with particular attention to the mediating role of psychological resilience. We formulate a set of testable hypotheses and discuss their theoretical and managerial implications. Expected findings suggest that psychological resilience constitutes a personal resource capable of buffering the detrimental effect of techno-stress on behavioral disengagement, paving the way for organizational interventions focused on strengthening the adaptive capacities of frontline employees. Keywords technostress; quiet quitting; psychological resilience; cashiers; conservation of resources theory; mediation

استقرار سریع فناوری‌های نقطه فروش (پایانه‌های پرداخت متصل، نرم‌افزارهای مدیریت موجودی، دستگاه‌های نظارت تصویری، سامانه‌های خودپرداخت و ابزارهای گزارش‌دهی لحظه‌ای) به‌طور عمیقی کار صندوق‌داران در بخش خرده‌فروشی را دگرگون کرده است. اگرچه این ابزارها با هدف تسهیل عملیات تجاری طراحی شده‌اند، اما صندوق‌داران را در معرض بار شناختی و هیجانی فزاینده‌ای قرار می‌دهند که معمولاً به آن فشار فناورانه گفته می‌شود. همزمان، پدیده کناره‌گیری خاموش که به‌عنوان کناره‌گیری تدریجی و نامحسوس از مشارکت فراتر از الزامات رسمی شغل درک می‌شود، به دغدغه‌ای اساسی برای مدیریت منابع انسانی در مشاغل مواجهه با مشتری بدل شده است. این مقاله چارچوب نظری تلفیقی مبتنی بر نظریه حفاظت از منابع هابفول و مدل تقاضا-منابع شغلی را برای بررسی رابطه بین فشار فناورانه ادراک‌شده و کناره‌گیری خاموش در میان صندوق‌داران با تأکید ویژه بر نقش میانجی‌گری تاب‌آوری روان‌شناختی ارائه می‌دهد. مجموعه‌ای از فرضیه‌های قابل آزمون تدوین شده و پیامدهای نظری و مدیریتی آن‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد. یافته‌های مورد انتظار نشان می‌دهد که تاب‌آوری روان‌شناختی به‌عنوان یک منبع فردی می‌تواند اثرات زیان‌بار فشار فناورانه بر کناره‌گیری رفتاری را تعدیل کند و زمینه را برای مداخلات سازمانی با هدف تقویت ظرفیت‌های سازشی کارکنان خط مقدم فراهم سازد.

In the digital era, prospective Islamic Religious Education (PAI) teachers are expected to integrate religious knowledge with the ability to design appropriate technology-supported instruction. Preliminary observations at Universitas Singaperbangsa Karawang indicated a gap between students’ coursework experiences and their perceived readiness to develop interactive instructional media. This study examined the structural relationships among Learning Media Course Effectiveness, Emotional Intelligence, Media Design Competence, and Teaching Readiness, positioning Media Design Competence as a proposed mediating variable. A quantitative, cross-sectional design was employed, with structured questionnaire data collected from 58 third-semester PAI students and analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM). Course Effectiveness (β = 0.295) and Emotional Intelligence (β = 0.411) were positively and significantly associated with Media Design Competence, jointly explaining 35.0% of its variance. Emotional Intelligence exhibited a numerically larger path coefficient, although the statistical significance of the difference between the coefficients was not established. Media Design Competence was strongly associated with Teaching Readiness (β = 0.728; f² = 1.126), with the model explaining 53.0% of the variance in readiness. These findings highlight the relevance of academic experiences and emotional abilities to media design competence and its association with teaching readiness. However, these findings do not establish full mediation because the corresponding direct paths are not reported, and the cross-sectional design precludes definitive causal conclusions.The study suggests integrating practical media design activities with support for managing learning challenges in PAI teacher education, while further research should test the proposed indirect effects and evaluate the effectiveness of such instructional approaches.

در عصر دیجیتال، انتظار می‌رود معلمان آینده آموزش دینی اسلامی (PAI) دانش دینی را با توانایی طراحی آموزش مناسب مبتنی بر فناوری تلفیق کنند. مشاهدات اولیه در دانشگاه Singaperbangsa Karawang نشان داد که بین تجربیات درسی دانشجویان و ادراک آن‌ها از آمادگی برای توسعه رسانه‌های آموزشی تعاملی، شکاف وجود دارد. این پژوهش به بررسی روابط ساختاری میان اثربخشی درس رسانه‌های آموزشی، هوش هیجانی، شایستگی طراحی رسانه و آمادگی تدریس پرداخت و شایستگی طراحی رسانه را به عنوان متغیر میانجی پیشنهادی در نظر گرفت. این مطالعه با رویکرد کمی و طرح مقطعی انجام شد و داده‌های پرسشنامه ساختاریافته از ۵۸ دانشجوی ترم سوم PAI جمع‌آوری و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل گردید. اثربخشی درس (β = ۰.۲۹۵) و هوش هیجانی (β = ۰.۴۱۱) با شایستگی طراحی رسانه رابطه مثبت و معناداری داشتند و به طور مشترک ۳۵.۰٪ از واریانس آن را تبیین کردند. ضریب مسیر هوش هیجانی از نظر عددی بزرگ‌تر بود، اگرچه معناداری آماری تفاوت بین ضرایب تأیید نشد. شایستگی طراحی رسانه با آمادگی تدریس ارتباط قوی داشت (β = ۰.۷۲۸؛ f² = ۱.۱۲۶) و مدل ۵۳.۰٪ از واریانس آمادگی را تبیین نمود. این یافته‌ها اهمیت تجربیات دانشگاهی و توانایی‌های هیجانی را در شایستگی طراحی رسانه و ارتباط آن با آمادگی تدریس نشان می‌دهد. با این حال، این یافته‌ها میانجی‌گری کامل را اثبات نمی‌کنند، زیرا مسیرهای مستقیم مربوطه گزارش نشده‌اند و طرح مقطعی امکان نتیجه‌گیری قطعی علی را فراهم نمی‌کند. مطالعه حاضر پیشنهاد می‌کند که فعالیت‌های عملی طراحی رسانه با حمایت برای مدیریت چالش‌های یادگیری در آموزش معلمان PAI تلفیق شود و پژوهش‌های آتی باید اثرات غیرمستقیم پیشنهادی را آزمون و اثربخشی چنین رویکردهای آموزشی را ارزیابی کنند.

Generative artificial intelligence (GenAI) creates a distinctive problem for outdoor geoscience learning: it can broaden questioning and explanation, yet it can also pre-structure what learners notice and displace their interpretation of field evidence. Existing field-learning frameworks explain how conceptual, geographical, psychological, technical, and social novelty shape participation, but they do not fully explain this redistribution of epistemic work and authority. Extending established accounts of technological mediation to field settings, this Hypothesis and Theory article interprets GenAI as an epistemic reorganization of field inquiry rather than as technical novelty alone. It advances the central hypothesis that GenAI is more likely to augment, rather than displace, learners’ epistemic agency when it is introduced after direct observation and an initial learner interpretation, restricted to generating questions and candidate explanations, and subjected to human adjudication against field evidence. On this basis, the article proposes a six-stage human-centered model: preparing for field and GenAI use; attending to and recording field evidence; constructing an initial learner interpretation; engaging GenAI as a dialogic challenger; conducting human evidence-based adjudication; and completing reflective synthesis and epistemic accounting. Field evidence functions as an epistemic constraint, GenAI outputs remain provisional objects of scrutiny, and learners and teachers retain interpretive authority and responsibility. Six testable propositions specify expected effects of sequencing, initial interpretation, challenger-oriented prompting, explicit adjudication, substitution, and teacher orchestration. Operational criteria for distinguishing support, mediation, and substitution, and a thought experiment at a basalt outcrop, show how the model can be applied and tested. The model offers a falsifiable agenda for research in physical, hybrid, and virtual geoscience field learning while defining conditions under which GenAI use should be limited or withheld.

هوش مصنوعی مولد (GenAI) مسئله‌ای متمایز برای یادگیری علوم زمین در فضای باز ایجاد می‌کند: این فناوری می‌تواند دامنه پرسشگری و تبیین را گسترش دهد، اما همچنین ممکن است آنچه را که یادگیرندگان مشاهده می‌کنند پیش‌ساختاردهی کند و تفسیر آنان از شواهد میدانی را جابه‌جا نماید. چارچوب‌های موجود یادگیری میدانی توضیح می‌دهند که چگونه نوآوری مفهومی، جغرافیایی، روان‌شناختی، فنی و اجتماعی مشارکت را شکل می‌دهد، اما به طور کامل این بازتوزیع کار و اقتدار معرفتی را تبیین نمی‌کنند. با گسترش رویکردهای تثبیت‌شده میانجی‌گری فناورانه به محیط‌های میدانی، این مقاله فرضیه و نظریه، GenAI را به عنوان سازماندهی مجدد معرفتی پژوهش میدانی تفسیر می‌کند، نه صرفاً به عنوان یک نوآوری فنی. این مقاله فرضیه مرکزی را مطرح می‌کند که GenAI زمانی که پس از مشاهده مستقیم و تفسیر اولیه یادگیرنده معرفی شود، به تولید پرسش‌ها و تبیین‌های پیشنهادی محدود گردد و در معرض داوری انسانی مبتنی بر شواهد میدانی قرار گیرد، احتمالاً عاملیت معرفتی یادگیرندگان را تقویت می‌کند تا آن را جایگزین نماید. بر این اساس، مقاله یک مدل انسان‌محور شش‌مرحله‌ای پیشنهاد می‌کند: آمادگی برای کار میدانی و استفاده از GenAI؛ توجه و ثبت شواهد میدانی؛ ساخت تفسیر اولیه توسط یادگیرنده؛ به‌کارگیری GenAI به عنوان چالشگر دیالوژیک؛ انجام داوری انسانی مبتنی بر شواهد؛ و تکمیل ترکیب بازتابی و حسابرسی معرفتی. شواهد میدانی به عنوان یک محدودیت معرفتی عمل می‌کند، خروجی‌های GenAI همچنان به عنوان موضوعات موقتی بررسی باقی می‌مانند و یادگیرندگان و معلمان اقتدار و مسئولیت تفسیر را حفظ می‌کنند. شش گزاره قابل آزمون، آثار مورد انتظار توالی، تفسیر اولیه، تحریک چالشگرمحور، داوری صریح، جایگزینی و سازماندهی معلم را مشخص می‌کند. معیارهای عملیاتی برای تمایز حمایت، میانجی‌گری و جایگزینی و یک آزمایش ذهنی در یک برون‌زد بازالتی نشان می‌دهد که چگونه می‌توان مدل را به کار برد و آزمود. این مدل دستورکاری ابطال‌پذیر برای پژوهش در یادگیری میدانی علوم زمین فیزیکی، ترکیبی و مجازی ارائه می‌دهد و شرایطی را تعریف می‌کند که در آن استفاده از GenAI باید محدود یا متوقف شود.

INTRODUCTION: Extensive evidence demonstrates that early life adversity (ELA) has enduring contributions to psychological and physical problems, yet little research has examined how ELA may potentially influence positive adaptation. In this longitudinal, multi-method study, we explored prospective relations from childhood ELA subtypes (i.e., relational, environmental, biological) to adolescents' observed prosocial behavior (i.e., resource allocation to benefit others) via parent reports of childhood cognitive and affective empathy. METHODS: Participants were 250 youth (50% assigned female at birth; 46% Latine, 18% Black, 11.2% White, 0.4% Asian, and 24.4% multiracial) and parents who completed laboratory assessments at ages 4, 8, or 17. ELA across the first 4 years of life and childhood empathy (age 8) were assessed via parent reports, whereas prosocial behavior was measured using teacher reports (age 8) and a computer-based behavioral assessment (age 17). RESULTS: Controlling for youth's assigned sex, ethnicity-race, and prior prosocial behavior, path analyses revealed distinct pathways across ELA subtypes. A significant path from relational ELA to decreased prosocial behavior was mediated by lower affective empathy, aligning with deficit-based frameworks of adversity. However, consistent with strength-based perspectives, a significant path from biological ELA to increased prosocial behavior was mediated by higher affective empathy. Neither environmental ELA nor cognitive empathy was associated with prosocial behavior. CONCLUSIONS: Future research should explore socialization factors and interventions that enhance affective empathy among adolescents with biological and relational ELA, while considering multiple forms of prosocial behavior (e.g., helping vs. comforting) and additional mechanisms that may underlie these observed pathways (e.g., sensitive parenting, motivation).

مقدمه: شواهد گسترده‌ای نشان می‌دهد که سختی‌های اوایل زندگی (ELA) تأثیرات پایداری بر مشکلات روان‌شناختی و جسمانی دارند، اما پژوهش‌های اندکی بررسی کرده‌اند که چگونه ELA ممکن است بر سازگاری مثبت تأثیر بگذارد. در این مطالعه طولی و چند روشی، روابط آینده‌نگر بین زیرگونه‌های ELA دوران کودکی (یعنی، رابطه‌ای، محیطی، زیستی) و رفتار نوع‌دوستانه مشاهده‌شده نوجوانان (یعنی، تخصیص منابع به نفع دیگران) از طریق گزارش‌های والدین درباره همدلی شناختی و عاطفی دوران کودکی بررسی شد. روش‌ها: شرکت‌کنندگان شامل ۲۵۰ نوجوان (۵۰٪ جنسیت مؤنث در بدو تولد؛ ۴۶٪ لاتین، ۱۸٪ سیاه‌پوست، ۱۱/۲٪ سفیدپوست، ۰/۴٪ آسیایی و ۲۴/۴٪ چندنژادی) و والدین آن‌ها بودند که ارزیابی‌های آزمایشگاهی را در سنین ۴، ۸ یا ۱۷ سالگی تکمیل کردند. ELA در چهار سال اول زندگی و همدلی دوران کودکی (۸ سالگی) از طریق گزارش والدین ارزیابی شد، در حالی که رفتار نوع‌دوستانه با استفاده از گزارش معلمان (۸ سالگی) و یک ارزیابی رفتاری مبتنی بر رایانه (۱۷ سالگی) سنجیده شد. نتایج: با کنترل جنسیت اختصاص‌یافته نوجوان، قومیت-نژاد و رفتار نوع‌دوستانه قبلی، تحلیل مسیرها نشان داد که مسیرهای متمایزی در زیرگونه‌های ELA وجود دارد. یک مسیر معنادار از ELA رابطه‌ای به کاهش رفتار نوع‌دوستانه از طریق همدلی عاطفی پایین‌تر میانجی‌گری شد که با چارچوب‌های مبتنی بر نقص در مواجهه با سختی‌ها همسو است. با این حال، مطابق با دیدگاه‌های مبتنی بر قوت، یک مسیر معنادار از ELA زیستی به افزایش رفتار نوع‌دوستانه از طریق همدلی عاطفی بالاتر میانجی‌گری شد. نه ELA محیطی و نه همدلی شناختی با رفتار نوع‌دوستانه ارتباطی نداشتند. نتیجه‌گیری: پژوهش‌های آینده باید عوامل اجتماعی‌سازی و مداخلاتی را که همدلی عاطفی را در میان نوجوانان دارای ELA زیستی و رابطه‌ای افزایش می‌دهند بررسی کنند، در حالی که اشکال مختلف رفتار نوع‌دوستانه (مانند کمک کردن در مقابل دلداری دادن) و سازوکارهای اضافی که ممکن است زیربنای این مسیرهای مشاهده‌شده باشند (مانند فرزندپروری حساس، انگیزش) را نیز مد نظر قرار دهند.

This study aims to analyze the influence of female transformational leadership, teacher motivation, and trust in leaders on innovative behavior among teachers in senior high schools and vocational high schools led by female principals. The background of this study is based on the importance of teachers' innovative behavior in supporting the improvement of educational quality amid the increasingly dynamic development and changes in the educational environment. This study employed a quantitative approach using Structural Equation Modeling (SEM) based on Partial Least Squares (PLS) for data analysis. Data were collected through questionnaires distributed to 183 teachers from senior high schools and vocational high schools led by female principals. The results indicate that female transformational leadership has a significant effect on teacher motivation and trust in leaders. In addition, teacher motivation significantly affects trust in leaders and innovative behavior. However, trust in leaders does not have a significant effect on innovative behavior. Female transformational leadership also does not directly influence innovative behavior. The mediation analysis reveals that teacher motivation fully mediates the relationship between female transformational leadership and innovative behavior (full mediation). Meanwhile, trust in leaders is unable to mediate the relationship between female transformational leadership and innovative behavior (no mediation). Furthermore, teacher motivation and trust in leaders in a sequential mediation model are also unable to mediate the relationship between female transformational leadership and innovative behavior. These findings indicate that improving teachers' innovative behavior can be achieved more effectively through enhancing teacher motivation fostered by female transformational leadership.

هدف این پژوهش تحلیل تأثیر رهبری تحول‌آفرین زنان، انگیزش معلمان و اعتماد به رهبران بر رفتار نوآورانه معلمان در دبیرستان‌ها و هنرستان‌هایی است که توسط مدیران زن اداره می‌شوند. زمینه این پژوهش مبتنی بر اهمیت رفتار نوآورانه معلمان در حمایت از ارتقای کیفیت آموزش در میان توسعه و تغییرات فزاینده و پویای محیط آموزشی است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری (SEM) مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS) برای تحلیل داده‌ها انجام شده است. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌هایی که بین ۱۸۳ معلم از دبیرستان‌ها و هنرستان‌های تحت مدیریت مدیران زن توزیع شد، جمع‌آوری گردید. نتایج نشان داد که رهبری تحول‌آفرین زنان تأثیر معناداری بر انگیزش معلمان و اعتماد به رهبران دارد. همچنین، انگیزش معلمان تأثیر معناداری بر اعتماد به رهبران و رفتار نوآورانه دارد. با این حال، اعتماد به رهبران تأثیر معناداری بر رفتار نوآورانه ندارد. رهبری تحول‌آفرین زنان نیز به طور مستقیم بر رفتار نوآورانه تأثیرگذار نیست. تحلیل میانجی‌گری نشان داد که انگیزش معلمان رابطه بین رهبری تحول‌آفرین زنان و رفتار نوآورانه را به طور کامل میانجی‌گری می‌کند (میانجی‌گری کامل). در حالی که اعتماد به رهبران قادر به میانجی‌گری رابطه بین رهبری تحول‌آفرین زنان و رفتار نوآورانه نیست (بدون میانجی‌گری). همچنین، مدل میانجی‌گری متوالی انگیزش معلمان و اعتماد به رهبران نیز قادر به میانجی‌گری رابطه بین رهبری تحول‌آفرین زنان و رفتار نوآورانه نیست. این یافته‌ها نشان می‌دهد که بهبود رفتار نوآورانه معلمان از طریق تقویت انگیزش معلمان که توسط رهبری تحول‌آفرین زنان پرورش می‌یابد، مؤثرتر است.

Background Gamified fitness applications have grown in popularity, yet it remains unclear how gameful experience, defined as users’ subjective perception of game-like engagement during app-supported exercise, is associated with exercise adherence. Methods A cross-sectional survey was conducted among N = 300 Chinese university students who were active users of gamified fitness applications. Data were collected via an online questionnaire platform (Questionnaire Star) from March 5 to April 5, 2026. Participants completed validated measures of gameful experience (GAMEX), exercise identity (EI), exercise habit formation (EHF), intolerance of uncertainty (IU), and exercise adherence (EA). A moderated chain mediation model was tested using hierarchical regression analysis and bias-corrected bootstrap resampling (5,000 iterations). An indirect effect was considered statistically different from zero when its 95% confidence interval excluded zero. Results Gameful experience was positively associated with exercise adherence ( β = .264, p < .001). The observed associations were consistent with three indirect pathways: GAMEX → EI → EA (effect = .065, 95% CI [.020, .114]); GAMEX → EHF → EA (effect = .043, 95% CI [.002, .087]); and GAMEX → EI → EHF → EA (effect = .085, 95% CI [.054, .123]). IU moderated the GAMEX–EI association ( β = .237, p < .001, Δ R 2 = .036); the estimated chain indirect effect ranged from .034 (95% CI [.001, .072]) at low IU to .136 (95% CI [.080, .201]) at high IU. These estimates describe conditional associations and do not establish causal or temporal ordering. Conclusions The findings are consistent with the hypothesized ordering of gameful experience, exercise i

زمینه: برنامه‌های تناسب اندام بازی‌وارشده به طور فزاینده‌ای محبوب شده‌اند، اما هنوز مشخص نیست که تجربه بازی‌گونه، که به عنوان ادراک ذهنی کاربران از درگیری شبیه به بازی در حین ورزش با پشتیبانی برنامه تعریف می‌شود، چگونه با پایبندی به ورزش مرتبط است. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی در میان N = 300 دانشجوی دانشگاه چینی که کاربران فعال برنامه‌های تناسب اندام بازی‌وارشده بودند، انجام شد. داده‌ها از طریق پلتفرم پرسشنامه آنلاین (Questionnaire Star) از ۵ مارس تا ۵ آوریل ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. شرکت‌کنندگان مقیاس‌های معتبر تجربه بازی‌گونه (GAMEX)، هویت ورزشی (EI)، شکل‌گیری عادت ورزشی (EHF)، ناتوانی در تحمل عدم قطعیت (IU) و پایبندی به ورزش (EA) را تکمیل کردند. یک مدل میانجی‌گری زنجیره‌ای تعدیل‌شده با استفاده از تحلیل رگرسیون سلسله‌مراتبی و نمونه‌گیری مجدد بوت‌استرپ با تصحیح اریبی (۵۰۰۰ تکرار) آزمون شد. یک اثر غیرمستقیم زمانی از نظر آماری متفاوت از صفر تلقی شد که بازه اطمینان ۹۵٪ آن شامل صفر نباشد. یافته‌ها: تجربه بازی‌گونه با پایبندی به ورزش رابطه مثبت داشت (β = ۰.۲۶۴، p < ۰.۰۰۱). این روابط با سه مسیر غیرمستقیم مشاهده‌شده سازگار بود: GAMEX → EI → EA (اثر = ۰.۰۶۵، ۹۵٪ CI [۰.۰۲۰، ۰.۱۱۴])؛ GAMEX → EHF → EA (اثر = ۰.۰۴۳، ۹۵٪ CI [۰.۰۰۲، ۰.۰۸۷])؛ و GAMEX → EI → EHF → EA (اثر = ۰.۰۸۵، ۹۵٪ CI [۰.۰۵۴، ۰.۱۲۳]). IU رابطه GAMEX–EI را تعدیل کرد (β = ۰.۲۳۷، p < ۰.۰۰۱، ΔR۲ = ۰.۰۳۶)؛ اثر غیرمستقیم زنجیره‌ای برآوردشده از ۰.۰۳۴ (۹۵٪ CI [۰.۰۰۱، ۰.۰۷۲]) در IU پایین تا ۰.۱۳۶ (۹۵٪ CI [۰.۰۸۰، ۰.۲۰۱]) در IU بالا متغیر بود. این برآوردها روابط شرطی را توصیف می‌کنند و ترتیب علی یا زمانی را اثبات نمی‌کنند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها با ترتیب فرضی تجربه بازی‌گونه، هویت ورزشی و پایبندی به ورزش سازگار است.

Developing creative competencies has become a major priority in primary education, yet existing studies have primarily examined the effectiveness of Social-Emotional Learning (SEL) and Problem-Based Learning (PBL) independently, offering limited explanation of the mechanisms through which these approaches jointly foster creativity. This study developed and evaluated a Mechanism-Based Social-Emotional Problem-Based Learning (MB-SEPBL) model that conceptualises socio-emotional competencies as the central mechanisms linking authentic problem-solving experiences with creative competency development. A quasi-experimental pretest–posttest non-equivalent control group design was employed involving 180 primary school students from three Indonesian public schools, comprising an experimental group (n = 90) and a control group (n = 90). Students in the experimental group received MB-SEPBL instruction, whereas the control group followed conventional teacher-centred learning. Data were analysed using descriptive statistics, independent-samples t -tests, ANCOVA, Linear Mixed-Effects Modelling, Hedges’ g , and bootstrap mediation analysis (5,000 resamples). Baseline equivalence indicated no significant pre-intervention differences between groups ( t (178) = −0.69, p = .493). After controlling for baseline performance, ANCOVA demonstrated a highly significant intervention effect ( F (1,177) = 334.75, p < .001, partial η 2 = .654), while the Linear Mixed-Effects Model confirmed a significant Group × Time interaction (β = 7.93, p < .001). The intervention produced a large posttest effect (Hedges’ g = 0.90) and a very large gain effect (Hedges’ g = 2.73). Bootstrap mediation analysis further identified a significant indirect effect (3.21, 95% CI = 2.48–4.07, p < .001), supporting the proposed socio-emotional learning mechanism. These findings demonstrate that MB-SEPBL not only substantially improves primary school students’ creative competencies but also provides a mechanism-based explanation of how authentic problem solving, socio-emotional activation, collaborative inquiry, and reflective knowledge construction interact to generate creative learning outcomes.

توسعه شایستگی‌های خلاق به یکی از اولویت‌های اصلی در آموزش ابتدایی تبدیل شده است، اما مطالعات موجود عمدتاً اثربخشی یادگیری اجتماعی‌-هیجانی (SEL) و یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) را به طور مستقل بررسی کرده‌اند و توضیح محدودی درباره سازوکارهایی که از طریق آن‌ها این رویکردها به طور مشترک خلاقیت را پرورش می‌دهند، ارائه داده‌اند. این پژوهش مدل یادگیری مبتنی بر مسئله اجتماعی‌-هیجانی مبتنی بر سازوکار (MB-SEPBL) را توسعه داده و ارزیابی کرده است که در آن شایستگی‌های اجتماعی‌-هیجانی به عنوان سازوکارهای مرکزی پیونددهنده تجارب حل مسئله اصیل با توسعه شایستگی‌های خلاق مفهوم‌سازی شده‌اند. طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل غیرمعادل با مشارکت ۱۸۰ دانش‌آموز دبستانی از سه مدرسه دولتی اندونزی، شامل گروه آزمایش (n = 90) و گروه کنترل (n = 90) اجرا شد. دانش‌آموزان گروه آزمایش آموزش MB-SEPBL را دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل از روش تدریس سنتی معلم‌محور پیروی کردند. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون t مستقل، ANCOVA، مدل‌سازی خطی اثرات آمیخته، اندازه اثر Hedges’ g و تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ (۵۰۰۰ بازنمونه‌گیری) تحلیل شدند. معادل بودن پایه‌ای نشان داد که بین گروه‌ها پیش از مداخله تفاوت معناداری وجود ندارد (t(178) = −0.69, p = .493). پس از کنترل عملکرد پایه، ANCOVA اثر مداخله بسیار معناداری را نشان داد (F(1,177) = 334.75, p < .001, partial η2 = .654)، در حالی که مدل خطی اثرات آمیخته تعامل معنادار گروه × زمان را تأیید کرد (β = 7.93, p < .001). مداخله منجر به اندازه اثر بزرگ در پس‌آزمون (Hedges’ g = 0.90) و اندازه اثر بسیار بزرگ در میزان پیشرفت (Hedges’ g = 2.73) شد. تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ نیز اثر غیرمستقیم معناداری را شناسایی کرد (3.21, 95% CI = 2.48–4.07, p < .001) که از سازوکار یادگیری اجتماعی‌-هیجانی پیشنهادی حمایت می‌کند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که MB-SEPBL نه تنها شایستگی‌های خلاق دانش‌آموزان دبستانی را به طور قابل توجهی بهبود می‌بخشد، بلکه تبیینی مبتنی بر سازوکار از نحوه تعامل حل مسئله اصیل، فعال‌سازی اجتماعی‌-هیجانی، پژوهش مشارکتی و ساخت دانش تأملی برای ایجاد پیامدهای یادگیری خلاق ارائه می‌دهد.

Adverse childhood experiences (ACEs) shape the lifecourse psychosocial well-being, yet evidence linking ACEs to pre-pregnancy stressful life events (pre-PSLEs) across generations remains limited. This study examined the associations between ACEs and pre-PSLEs across two generations of women and explored pathways of intergenerational stress transmission. A total of 2,235 mother-offspring pairs were obtained from the Grandmothers, Mothers, and Their Children’s Health study. Maternal and offspring ACEs were assessed using the Childhood Trauma Screener. Offspring pre-PSLEs included conflict with partners, conflict with family members, physical/sexual/emotional abuse, deaths of friends or relatives, and financial stress. We used multivariable logistic regression to examine associations between ACEs and pre-PSLEs, and structural equation modeling to explore mediation by offspring ACEs. Overall, 18.17% of mothers and 14.27% of offspring report ACEs; 29.49% of offspring report pre-PSLEs. Both maternal (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) and offspring ACEs (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) significantly increase the odds of offspring pre-PSLEs, showing dose–response relationships. These patterns persist across all ACE subtypes. Offspring ACEs mediate 79.64% of the association between maternal ACEs and offspring pre-PSLEs. ACEs are associated with pre-PSLEs both within and across generations, suggesting a pathway of stress transmission from early life into adulthood. These findings highlight the importance of early identification and intervention for ACEs within pre-pregnancy health management. Difficult childhood experiences, such as abuse or neglect, can affect health and wellbeing throughout life. We investigated whether these experiences, known as adverse childhood experiences (ACEs), are associated with stressful life events (SLEs) before pregnancy and whether a mother’s childhood adversity is linked to her daughter’s stress before pregnancy. We studied 2,235 mother–daughter pairs in China. Mothers and daughters reported their childhood experiences, and daughters also reported SLEs during the year before pregnancy. We found that both maternal and offspring ACEs were associated with greater pre-pregnancy stress. Most of the association between maternal ACEs and daughters’ pre-pregnancy stress was explained by daughters’ own ACEs. These findings highlight the importance of identifying and supporting women with childhood adversity before pregnancy to improve maternal and child health.

تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) بهزیستی روانی-اجتماعی در طول زندگی را شکل می‌دهند، اما شواهد مربوط به ارتباط ACEs با رویدادهای پراسترس زندگی پیش از بارداری (pre-PSLEs) در نسل‌های مختلف هنوز محدود است. این مطالعه ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs را در دو نسل از زنان بررسی کرده و مسیرهای انتقال استرس بین‌نسلی را مورد کاوش قرار داده است. در مجموع، ۲٬۲۳۵ جفت مادر-فرزند از مطالعه سلامت مادربزرگ‌ها، مادران و فرزندان آن‌ها انتخاب شدند. ACEs مادران و فرزندان با استفاده از Childhood Trauma Screener ارزیابی شد. pre-PSLEs فرزندان شامل تعارض با شریک زندگی، تعارض با اعضای خانواده، سوءاستفاده جسمی/جنسی/عاطفی، مرگ دوستان یا بستگان و استرس مالی بود. برای بررسی ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs از رگرسیون لجستیک چندمتغیره و برای بررسی میانجی‌گری توسط ACEs فرزندان از مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. به طور کلی، ۱۸/۱۷٪ از مادران و ۱۴/۲۷٪ از فرزندان گزارش‌دهنده ACEs بودند؛ ۲۹/۴۹٪ از فرزندان pre-PSLEs را گزارش کردند. هم ACEs مادران (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) و هم ACEs فرزندان (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) به طور معناداری احتمال pre-PSLEs فرزندان را افزایش می‌دهند و رابطه دوز-پاسخ را نشان می‌دهند. این الگوها در تمام زیرگروه‌های ACEs پایدار باقی می‌ماند. ACEs فرزندان ۷۹/۶۴٪ از ارتباط بین ACEs مادران و pre-PSLEs فرزندان را میانجی‌گری می‌کند. ACEs هم درون‌نسلی و هم بین‌نسلی با pre-PSLEs مرتبط است و نشان‌دهنده مسیر انتقال استرس از اوایل زندگی به بزرگسالی است. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و مداخله زودهنگام برای ACEs در مدیریت سلامت پیش از بارداری را برجسته می‌کند. تجارب دشوار دوران کودکی، مانند سوءاستفاده یا غفلت، می‌تواند بر سلامت و بهزیستی در سراسر زندگی تأثیر بگذارد. ما بررسی کردیم که آیا این تجارب، که به عنوان تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) شناخته می‌شوند، با رویدادهای پراسترس زندگی (SLEs) پیش از بارداری مرتبط هستند و آیا ناملایمات دوران کودکی مادر با استرس دخترش پیش از بارداری ارتباط دارد یا خیر. ما ۲٬۲۳۵ جفت مادر-دختر را در چین مورد مطالعه قرار دادیم. مادران و دختران تجارب دوران کودکی خود را گزارش کردند و دختران همچنین SLEs را در سال پیش از بارداری گزارش دادند. دریافتیم که هم ACEs مادر و هم فرزند با استرس بیشتر پیش از بارداری مرتبط است. بیشتر ارتباط بین ACEs مادر و استرس پیش از بارداری دختر توسط ACEs خود دختر توضیح داده می‌شود. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و حمایت از زنانی با ناملایمات دوران کودکی پیش از بارداری را برای بهبود سلامت مادر و کودک برجسته می‌کند.

This study explores the teacher–student relationship and students’ sense of school belonging help prevent school dropout in Moroccan secondary schools. School dropout remains an issue with academic and social consequences. The study involved 480 students from educational settings. Data were collected through validated questionnaires. The results show that positive relationships with teachers strengthen students’ sense of belonging to their school. This stronger attachment reduces the risk of leaving school early. Mediation analysis confirms that school belonging explains part of the positive effect of teacher support on dropout prevention. However, the teacher–student relationship also has a direct influence. This suggests that other factors, such as motivation, self-confidence, and classroom engagement, play an important role. The findings emphasize the need to create supportive and inclusive school environments. They also encourage teacher training in relational skills, mentoring, and personalized guidance to improve student engagement and reduce dropout in Moroccan secondary education.

این پژوهش به بررسی نقش رابطه معلم–دانش‌آموز و احساس تعلق دانش‌آموزان به مدرسه در پیشگیری از ترک تحصیل در مدارس متوسطه مراکش می‌پردازد. ترک تحصیل همچنان مسئله‌ای با پیامدهای تحصیلی و اجتماعی است. نمونه پژوهش شامل ۴۸۰ دانش‌آموز از محیط‌های آموزشی بود. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های اعتبارسنجی‌شده گردآوری شد. نتایج نشان می‌دهد که روابط مثبت با معلمان، احساس تعلق دانش‌آموزان به مدرسه را تقویت می‌کند. این دلبستگی قوی‌تر، خطر ترک زودهنگام مدرسه را کاهش می‌دهد. تحلیل میانجی‌گری تأیید می‌کند که احساس تعلق به مدرسه بخشی از اثر مثبت حمایت معلم بر پیشگیری از ترک تحصیل را تبیین می‌کند. با این حال، رابطه معلم–دانش‌آموز نیز تأثیر مستقیمی دارد. این امر نشان می‌دهد که عوامل دیگری مانند انگیزش، اعتماد به نفس و مشارکت در کلاس نیز نقش مهمی ایفا می‌کنند. یافته‌ها بر ضرورت ایجاد محیط‌های مدرسه حمایتی و فراگیر تأکید دارند و همچنین آموزش مهارت‌های ارتباطی، راهنمایی و هدایت فردی معلمان را برای بهبود مشارکت دانش‌آموزان و کاهش ترک تحصیل در آموزش متوسطه مراکش توصیه می‌کنند.

This study aimed to explore the influence of self-control and learning engagement on the positive employment cognitive appraisal and employment anxiety of college students. A questionnaire survey was conducted among a random sample of 1910 college students using the Positive Employment Cognitive Appraisal Scale for College Students, the Diagnostic Scale for Employment Anxiety of College Graduates, the Learning Engagement Scale, and the Self-Control Scale. (1) Positive cognitive appraisal of employment was found to have a significant positive correlation with both self-control and learning engagement, while demonstrating a negative correlation with employment anxiety. Similarly, self-control exhibited a positive correlation with learning engagement and a negative correlation with employment anxiety. Furthermore, learning engagement was also negatively correlated with employment anxiety. (2) Positive employment cognitive appraisal had a significant negative predictive effect on employment anxiety; self-control and learning engagement were found to play a chain mediating role in the relationship between positive employment appraisal and employment anxiety. (3) There was a masking effect on the relevant paths of learning engagement. This study highlights the importance of enhancing both self-control and continuous learning commitment to boost employment confidence. However, it is important to recognize the limitations of single-pathway explanations, and to incorporate a broader array of environmental and systemic factors in comprehensive interventions. To address employment anxiety, it is essential to start with cognitive restructuring, while concurrently enhancing self-management and learning engagement capabilities. Additionally, attention should be paid to potential environmental variables to avoid one-sidedness in mechanism explanations.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر خودکنترلی و درگیری در یادگیری بر ارزیابی شناختی مثبت اشتغال و اضطراب اشتغال دانشجویان دانشگاه بود. یک پیمایش پرسشنامه‌ای در میان نمونه‌ای تصادفی از ۱۹۱۰ دانشجوی دانشگاه با استفاده از مقیاس ارزیابی شناختی مثبت اشتغال برای دانشجویان دانشگاه، مقیاس تشخیصی اضطراب اشتغال فارغ‌التحصیلان دانشگاه، مقیاس درگیری در یادگیری و مقیاس خودکنترلی انجام شد. (۱) ارزیابی شناختی مثبت اشتغال با هر دو متغیر خودکنترلی و درگیری در یادگیری همبستگی مثبت معنادار داشت و در عین حال با اضطراب اشتغال همبستگی منفی نشان داد. به طور مشابه، خودکنترلی با درگیری در یادگیری همبستگی مثبت و با اضطراب اشتغال همبستگی منفی داشت. همچنین، درگیری در یادگیری نیز با اضطراب اشتغال همبستگی منفی داشت. (۲) ارزیابی شناختی مثبت اشتغال اثر پیش‌بینی‌کننده منفی معناداری بر اضطراب اشتغال داشت؛ خودکنترلی و درگیری در یادگیری نقش میانجی زنجیره‌ای در رابطه بین ارزیابی مثبت اشتغال و اضطراب اشتغال ایفا کردند. (۳) در مسیرهای مرتبط با درگیری در یادگیری، اثر پوششی مشاهده شد. این پژوهش بر اهمیت تقویت خودکنترلی و تعهد مستمر به یادگیری برای افزایش اعتماد به اشتغال تأکید می‌کند. با این حال، لازم است به محدودیت‌های تبیین‌های تک‌مسیره توجه شود و مجموعه گسترده‌تری از عوامل محیطی و نظام‌مند در مداخلات جامع لحاظ گردد. برای مقابله با اضطراب اشتغال، ضروری است بازسازی شناختی در اولویت قرار گیرد و همزمان توانمندی‌های خودمدیریتی و درگیری در یادگیری ارتقا یابد. همچنین باید به متغیرهای محیطی احتمالی توجه شود تا از یک‌سویه‌نگری در تبیین سازوکارها جلوگیری گردد.

Although personal trainers (PTs) play an important role in promoting physical activity and providing individualized exercise guidance, their occupational well-being and retention in commercial fitness clubs have received limited scholarly attention. This study examined the association between self-efficacy and turnover intention among PTs and investigated whether job burnout mediated this relationship. A cross-sectional survey was conducted among 565 fitness-club employees who were actively providing personal-training services, including trainers with concurrent supervisory or managerial responsibilities. Confirmatory factor analysis indicated that the measurement model demonstrated acceptable fit, and reliability and validity tests supported the adequacy of the measurement instruments. Correlation analyses showed that self-efficacy was negatively associated with job burnout and turnover intention, whereas job burnout was positively associated with turnover intention. Bootstrap mediation analyses further indicated that job burnout served as an indirect mechanism linking self-efficacy to turnover intention, with emotional exhaustion showing the most consistent mediating role. These findings suggest that self-efficacy may be an important psychological resource associated with lower burnout and weaker turnover intention among PTs. From a practical perspective, strategies aimed at strengthening PTs’ self-efficacy, preventing emotional exhaustion, and reducing burnout may help improve staff retention in commercial fitness clubs.

اگرچه مربیان شخصی (PTs) نقش مهمی در ارتقاء فعالیت بدنی و ارائه راهنمایی‌های تمرینی فردی ایفا می‌کنند، اما بهزیستی شغلی و ماندگاری آن‌ها در باشگاه‌های ورزشی تجاری توجه پژوهشی محدودی دریافت کرده است. این مطالعه به بررسی ارتباط بین خودکارآمدی و قصد ترک شغل در میان مربیان شخصی پرداخت و نقش میانجی‌گری فرسودگی شغلی را در این رابطه مورد بررسی قرار داد. یک پژوهش مقطعی بر روی ۵۶۵ نفر از کارکنان باشگاه‌های ورزشی که به طور فعال خدمات مربی‌گری شخصی ارائه می‌دادند، از جمله مربیانی با مسئولیت‌های همزمان سرپرستی یا مدیریتی، انجام شد. تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که مدل اندازه‌گیری برازش قابل قبولی دارد و آزمون‌های پایایی و روایی کفایت ابزارهای اندازه‌گیری را تأیید کردند. تحلیل‌های همبستگی نشان داد که خودکارآمدی با فرسودگی شغلی و قصد ترک شغل رابطه منفی دارد، در حالی که فرسودگی شغلی با قصد ترک شغل رابطه مثبت دارد. تحلیل‌های میانجی‌گری به روش بوت‌استرپ نشان داد که فرسودگی شغلی به عنوان یک سازوکار غیرمستقیم، خودکارآمدی را به قصد ترک شغل پیوند می‌دهد و فرسودگی عاطفی بیشترین نقش میانجی‌گری را ایفا می‌کند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که خودکارآمدی می‌تواند یک منبع روان‌شناختی مهم مرتبط با کاهش فرسودگی شغلی و تضعیف قصد ترک شغل در میان مربیان شخصی باشد. از منظر عملی، راهبردهایی که با هدف تقویت خودکارآمدی مربیان شخصی، پیشگیری از فرسودگی عاطفی و کاهش فرسودگی شغلی تدوین می‌شوند، می‌توانند به بهبود ماندگاری کارکنان در باشگاه‌های ورزشی تجاری کمک کنند.

As workplaces become increasingly complicated, a new type of teaching and learning needs to emerge that can effectively combine theory with skill development in HE. Many attention has been paid to the way in which game-based learning has developed in the context of digital simulation, and yet the vast majority of existing research focuses on that medium while not actually addressing board games from a conceptual and empirical perspective. The purpose of this study is to define how board games can be understood as experiential microsimulations that can provide a formally structured method for developing structured skills in project management education. This study is based on experiential learning theory and frameworks for competency-based education, and we will conduct an empirical study to test a conceptual model that explains the relationship between board game-based learning, cognitive activation, strategic decision-making, collaborative behaviors, and risk-based reasoning, and, ultimately, how these activities improve project management skills. The research will use a mixed-methods approach, which will consist of conducting quantitative research in the context of a fourth-year industrial engineering project management course, and gathering qualitative data through students' written reflections. The findings of this research indicate that the use of board games has proven to be an effective way of creating structured experiential ecosystems for engaging students cognitively and in cooperative processes, and that these two processes will in turn significantly predict the acquisition of competencies. Additionally, the results of the research will provide evidence of the mediation effects of active engagement mechanisms with respect to the creation of professional skill development through the experiential learning process. Through theory, this study extends and builds upon simulation theories (micro-level) and their use in non-digital gaming environments (micro-level) by providing a theoretically grounded model of game-based (non-digital) experiential learning, as well as providing action-oriented information for curriculum design that incorporates structured experiential micro-simulations into management education. Additionally, the results of this study generate future areas for longitudinal and cross-contextual research regarding competency-based innovation in higher education.

با پیچیده‌تر شدن محیط‌های کاری، نوع جدیدی از آموزش و یادگیری باید پدید آید که بتواند به‌طور مؤثری نظریه را با توسعه مهارت در آموزش عالی ترکیب کند. توجه زیادی به نحوه توسعه یادگیری مبتنی بر بازی در زمینه شبیه‌سازی دیجیتال معطوف شده است، اما اکثریت قریب به اتفاق پژوهش‌ها بر این رسانه تمرکز دارند و در واقع به بازی‌های رومیزی از منظر مفهومی و تجربی نمی‌پردازند. هدف این مطالعه تعریف این است که چگونه می‌توان بازی‌های رومیزی را به‌عنوان ریزشبیه‌سازی‌های تجربی درک کرد که می‌توانند روشی ساختاریافته برای توسعه مهارت‌های ساختاریافته در آموزش مدیریت پروژه فراهم آورند. این مطالعه مبتنی بر نظریه یادگیری تجربی و چارچوب‌های آموزش مبتنی بر شایستگی است و یک مطالعه تجربی برای آزمون یک مدل مفهومی که رابطه بین یادگیری مبتنی بر بازی رومیزی، فعال‌سازی شناختی، تصمیم‌گیری راهبردی، رفتارهای تعاملی و استدلال مبتنی بر ریسک و در نهایت، چگونگی بهبود مهارت‌های مدیریت پروژه از طریق این فعالیت‌ها را تبیین می‌کند، انجام خواهد شد. این پژوهش از رویکرد روش‌های ترکیبی استفاده خواهد کرد که شامل انجام پژوهش کمی در زمینه یک درس مدیریت پروژه مهندسی صنایع در سال چهارم و گردآوری داده‌های کیفی از طریق بازتاب‌های مکتوب دانشجویان است. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که استفاده از بازی‌های رومیزی روشی مؤثر برای ایجاد اکوسیستم‌های تجربی ساختاریافته جهت درگیر کردن شناختی و فرایندهای تعاملی دانشجویان بوده است و این دو فرایند به‌طور معناداری اکتساب شایستگی‌ها را پیش‌بینی می‌کنند. افزون بر این، نتایج پژوهش شواهدی از اثرات میانجی‌گری سازوکارهای مشارکت فعال در ارتباط با ایجاد توسعه مهارت‌های حرفه‌ای از طریق فرایند یادگیری تجربی ارائه می‌دهد. این مطالعه از منظر نظری، نظریه‌های شبیه‌سازی (در سطح خرد) و کاربرد آن‌ها در محیط‌های بازی غیر دیجیتال (در سطح خرد) را با ارائه یک مدل نظری مبتنی بر یادگیری تجربی مبتنی بر بازی (غیر دیجیتال) گسترش می‌دهد و همچنین اطلاعات عملی برای طراحی برنامه درسی که ریزشبیه‌سازی‌های تجربی ساختاریافته را در آموزش مدیریت وارد می‌کند، فراهم می‌آورد. افزون بر این، نتایج این مطالعه زمینه‌های آینده‌ای برای پژوهش‌های طولی و بین‌زمینه‌ای در خصوص نوآوری مبتنی بر شایستگی در آموزش عالی ایجاد می‌کند.

This study aims to explore in-depth how peer pressure on social media influences the digital behavior of senior high school students, as well as the extent to which self-control and spiritual autonomy play a role in responding to such conformity pressure. Employing a qualitative approach with a phenomenological design, data were collected through in-depth interviews with six students categorized into three typologies: failed mediation, resilience, and congruent/ideal. The results reveal a fundamental finding that conformity pressure in the digital space does not deterministically lead to delinquency or deviant behavior. The trajectory of behavior relies entirely on the strength of the individual's self-control. For students with a weak foundation of faith and self-regulation, peer pressure triggers engagement in toxic behaviors such as cyberbullying, driven by a desire for validation and the Fear of Missing Out (FOMO). Conversely, for students possessing robust self-control and spiritual awareness (muraqabah), this social pressure transforms into an opportunity to demonstrate integrity. They exhibit the mental courage to go against the tide and independently uphold moral principles. Practically, these findings imply the necessity of reconstructing the educational approaches utilized by parents and educators. Delivering religious values that are reduced to mere rigid prohibitions without room for dialogue has proven to be less effective; these fundamental religious doctrines must instead be maintained and contextualized with real, everyday case studies. This dialogical approach is essential to connect religious teachings with the critical logic of adolescents in order to strengthen their faith, thereby fostering a solid stance to navigate toxic social environments. Abstrak Penelitian ini bertujuan untuk mengeksplorasi secara mendalam bagaimana tekanan teman sebaya di media sosial memengaruhi perilaku digital siswa Sekolah Menengah Atas (SMA), serta sejauh mana peran kontrol diri dan otonomi spiritual dalam merespons tekanan konformitas tersebut. Melalui pendekatan kualitatif dengan desain fenomenologis, data dikumpulkan menggunakan teknik wawancara mendalam terhadap enam siswa yang diklasifikasikan ke dalam tiga tipologi: mediasi gagal, resiliensi, dan kongruen/ideal. Hasil penelitian mengungkap sebuah temuan fundamental bahwa tekanan konformitas di ruang digital tidak secara deterministik menghasilkan kenakalan atau perilaku menyimpang. Arah perilaku sepenuhnya bergantung pada kekuatan kontrol diri masing-masing individu. Pada siswa dengan landasan iman dan regulasi diri yang lemah, tekanan kelompok memicu keterlibatan dalam perilaku toksik seperti perundungan siber, yang didorong oleh hasrat validasi dan kecemasan tertinggal tren (Fear of Missing Out/FOMO). Sebaliknya, bagi siswa yang memiliki kontrol diri dan kesadaran spiritual yang kuat (muraqabah), tekanan sosial tersebut justru bertransformasi menjadi momentum pembuktian integritas. Mereka mendemonstrasikan keberanian mental untuk melawan arus dan menegakkan aturan secara mandiri. Temuan ini secara praktis mengimplikasikan perlunya rekonstruksi metode edukasi dari orang tua dan pendidik. Penyampaian nilai agama yang direduksi menjadi sekadar larangan kaku tanpa ruang dialog terbukti kurang efektif; nilai-nilai fundamental keagamaan tersebut justru harus dipertahankan dan dikontekstualisasikan dengan studi kasus nyata sehari-hari. Pendekatan dialogis ini esensial agar ajaran agama terhubung dengan logika kritis remaja guna memperkuat akidah, sehingga mampu membentuk pendirian yang kokoh dalam menghadapi lingkungan pergaulan yang toksik.

هدف این پژوهش، بررسی عمیق تأثیر فشار همسالان در شبکه‌های اجتماعی بر رفتار دیجیتال دانش‌آموزان دبیرستانی و همچنین میزان نقش کنترل خود و خودمختاری معنوی در پاسخ به این فشار همرنگی است. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی پدیدارشناختی انجام شده و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با شش دانش‌آموز که در سه گونه‌شناسی «میانجی‌گری ناموفق»، «تاب‌آوری» و «همخوان/ایده‌آل» طبقه‌بندی شده‌اند، گردآوری شده است. نتایج نشان می‌دهد که فشار همرنگی در فضای دیجیتال به طور جبری منجر به بزهکاری یا رفتارهای انحرافی نمی‌شود. مسیر رفتار کاملاً به قدرت کنترل خود فرد بستگی دارد. در دانش‌آموزانی که بنیان ایمان و تنظیم خود ضعیف است، فشار گروهی موجب درگیر شدن در رفتارهای سمی مانند زورگویی سایبری می‌شود که ناشی از میل به تأیید اجتماعی و اضطراب عقب ماندن از روندها (FOMO) است. در مقابل، دانش‌آموزانی که کنترل خود و آگاهی معنوی (مراقبه) قوی دارند، این فشار اجتماعی را به فرصتی برای اثبات یکپارچگی تبدیل می‌کنند. آن‌ها شجاعت ذهنی برای مقابله با جریان غالب و پایبندی مستقل به اصول اخلاقی را نشان می‌دهند. یافته‌های عملی این پژوهش، ضرورت بازسازی رویکردهای آموزشی والدین و مربیان را نشان می‌دهد. انتقال ارزش‌های دینی به صورت صرفاً ممنوعیت‌های خشک و بدون فضای گفت‌وگو، کارایی کمتری دارد؛ بلکه این آموزه‌های بنیادین دینی باید حفظ و با مطالعات موردی واقعی و روزمره زمینه‌مند شوند. این رویکرد گفت‌وگومحور برای پیوند دادن آموزه‌های دینی با منطق انتقادی نوجوانان و تقویت ایمان آن‌ها ضروری است تا بتوانند در مواجهه با محیط‌های اجتماعی سمی، موضعی استوار اتخاذ کنند.

Mental health chatbots increasingly rely on conversational interaction to support users' emotional well-being, yet little is known about how users interpret temporary silence while waiting for system responses. Existing research on social presence and anthropomorphic interaction has primarily focused on conversational content after a response is generated, whereas the waiting phase remains underexplored. Drawing on social presence theory, this study conceptualizes anthropomorphic latency cues as socially meaningful signals that may shape users’ emotional and interactional experiences during temporary conversational silence. Two studies were conducted. Study 1 developed and semantically validated three categories of anthropomorphic latency cues (empathic, effortful, and playful). Study 2 employed a within-subjects laboratory experiment with university students, comparing five latency-cue conditions (text, progress bar, empathic, effortful, and playful) using subjective evaluations, eye-tracking measures, and semi-structured interviews. The results showed that anthropomorphic latency cues were associated with lower anxiety and greater pleasure in several condition-level comparisons relative to non-anthropomorphic feedback. Perceived interaction continuity was significantly associated with reduced anxiety and enhanced pleasure. Within the anthropomorphic conditions, mediation analyses revealed significant indirect associations among perceived anthropomorphism, social presence, and emotional and interactional outcomes. Eye-tracking results indicated longer fixation durations on anthropomorphic latency cues during temporary silence. Qualitative findings further suggested that participants often interpreted latency cues as signals of attentiveness, responsiveness, and interaction continuity rather than merely as technical loading indicators. Overall, temporary conversational silence may function as a socially meaningful phase of AI-mediated interaction rather than a purely technical delay. The study extends social presence research into temporally silent phases of conversational AI interaction and provides preliminary design implications for chatbot-based support systems.

چت‌بات‌های سلامت روان به طور فزاینده‌ای بر تعامل مکالمه‌ای برای حمایت از بهزیستی عاطفی کاربران تکیه دارند، اما اطلاعات اندکی درباره نحوه تفسیر سکوت موقت توسط کاربران هنگام انتظار برای پاسخ سیستم وجود دارد. پژوهش‌های موجود درباره حضور اجتماعی و تعامل انسان‌واره عمدتاً بر محتوای مکالمه پس از تولید پاسخ تمرکز داشته‌اند، در حالی که مرحله انتظار کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. با بهره‌گیری از نظریه حضور اجتماعی، این مطالعه نشانه‌های تاخیر انسان‌واره را به عنوان سیگنال‌های معنادار اجتماعی که ممکن است تجربه‌های عاطفی و تعاملی کاربران را در طول سکوت موقت مکالمه‌ای شکل دهند، مفهوم‌سازی می‌کند. دو مطالعه انجام شد. مطالعه اول سه دسته نشانه تاخیر انسان‌واره (همدلانه، همراه با تلاش، و بازیگوشانه) را توسعه داده و از نظر معنایی اعتبارسنجی کرد. مطالعه دوم با استفاده از یک آزمایش آزمایشگاهی درون‌گروهی با دانشجویان دانشگاه، پنج وضعیت نشانه تاخیر (متن، نوار پیشرفت، همدلانه، همراه با تلاش، و بازیگوشانه) را با استفاده از ارزیابی‌های ذهنی، سنجش‌های ردیابی چشم و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته مقایسه کرد. نتایج نشان داد که نشانه‌های تاخیر انسان‌واره در مقایسه‌های سطح وضعیت نسبت به بازخورد غیرانسان‌واره با اضطراب کمتر و لذت بیشتر همراه بودند. تداوم ادراک‌شده تعامل به طور معناداری با کاهش اضطراب و افزایش لذت ارتباط داشت. در میان وضعیت‌های انسان‌واره، تحلیل‌های میانجی‌گری ارتباطات غیرمستقیم معناداری را میان انسان‌وارگی ادراک‌شده، حضور اجتماعی و پیامدهای عاطفی و تعاملی نشان داد. نتایج ردیابی چشم حاکی از مدت زمان تثبیت طولانی‌تر بر نشانه‌های تاخیر انسان‌واره در طول سکوت موقت بود. یافته‌های کیفی نیز نشان داد که شرکت‌کنندگان اغلب نشانه‌های تاخیر را به عنوان سیگنال‌هایی از توجه، پاسخگویی و تداوم تعامل تفسیر می‌کردند و نه صرفاً به عنوان شاخص‌های فنی بارگذاری. به طور کلی، سکوت موقت مکالمه‌ای ممکن است به عنوان مرحله‌ای معنادار اجتماعی از تعامل میانجی‌شده با هوش مصنوعی عمل کند و نه صرفاً یک تاخیر فنی. این مطالعه پژوهش‌های حضور اجتماعی را به مراحل سکوت زمانی در تعامل مکالمه‌ای با هوش مصنوعی گسترش می‌دهد و دلالت‌های اولیه‌ای برای طراحی سامانه‌های پشتیبانی مبتنی بر چت‌بات ارائه می‌دهد.

The swift progress and broad application of information and communication technologies (ICTs) have significantly advanced their integration into the educational sector. This research aims to address the impacts of flow antecedents, including online learning self-efficacy and intrinsic motivation for online learning, on flow experience. Furthermore, it aims to assess interactivity, flow, and course content as predictors of online learning effectiveness. It also investigates the effects of flow and learning effectiveness on the intention to continue using online learning platforms. This study collected data from 224 online learners of English learning platforms in Taiwan using an online survey. According to the findings, flow was positively and significantly impacted by online learning self-efficacy and intrinsic motivation for online learning. Furthermore, interactivity, course content, and flow were positively associated with educational effectiveness. Lastly, both flow and learning effectiveness were found to be positively and significantly associated with continuance intention. Examination of the dual mediating mechanism revealed significant indirect pathways whereby intrinsic motivation for online learning and online learning self-efficacy exert substantial influence on continuance intention through the mediating role of flow experience. Conversely, the hypothesized indirect effects of interactivity and course content on continuance intention, mediated by learning effectiveness, failed to reach statistical significance. These findings highlight the critical importance of cultivating flow states in online language-learning environments, as the psychological immersion experienced during learning activities is a more powerful determinant of continued platform use than the actual learning outcomes.

پیشرفت سریع و کاربرد گسترده فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICTs) ادغام آن‌ها در بخش آموزش را به طور قابل توجهی ارتقاء داده است. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر پیش‌نیازهای جریان، از جمله خودکارآمدی یادگیری آنلاین و انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین، بر تجربه جریان انجام شده است. همچنین، به ارزیابی تعاملی بودن، جریان و محتوای دوره به عنوان پیش‌بین‌های اثربخشی یادگیری آنلاین می‌پردازد. افزون بر این، اثرات جریان و اثربخشی یادگیری بر قصد تداوم استفاده از پلتفرم‌های یادگیری آنلاین مورد بررسی قرار گرفته است. داده‌های این مطالعه از ۲۲۴ یادگیرنده آنلاین پلتفرم‌های آموزش زبان انگلیسی در تایوان از طریق یک پرسشنامه آنلاین گردآوری شد. یافته‌ها نشان داد که جریان به طور مثبت و معنادار تحت تأثیر خودکارآمدی یادگیری آنلاین و انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین قرار دارد. همچنین، تعاملی بودن، محتوای دوره و جریان با اثربخشی آموزشی رابطه مثبت داشتند. در نهایت، هر دو متغیر جریان و اثربخشی یادگیری با قصد تداوم استفاده ارتباط مثبت و معناداری نشان دادند. بررسی سازوکار میانجی‌گری دوگانه، مسیرهای غیرمستقیم معناداری را نشان داد که در آن انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین و خودکارآمدی یادگیری آنلاین از طریق نقش میانجی تجربه جریان تأثیر قابل توجهی بر قصد تداوم استفاده دارند. در مقابل، اثرات غیرمستقیم فرض‌شده تعاملی بودن و محتوای دوره بر قصد تداوم استفاده که توسط اثربخشی یادگیری میانجی‌گری می‌شد، از لحاظ آماری معنادار نبود. این یافته‌ها بر اهمیت حیاتی پرورش حالت‌های جریان در محیط‌های یادگیری زبان آنلاین تأکید می‌کند، چرا که غوطه‌وری روان‌شناختی تجربه‌شده در فعالیت‌های یادگیری، تعیین‌کننده‌ای قوی‌تر برای تداوم استفاده از پلتفرم نسبت به نتایج واقعی یادگیری است.

Background Internships connect academic learning with workplace practice, yet the psychological process through which students' academic self-perceptions are associated with internship success remains insufficiently specified. This study examined whether multidimensional internship engagement statistically mediates the association between academic self-concept and internship outcomes. Methods A quantitative, multi-institutional, three-wave time-lagged survey was conducted with 522 undergraduate students from Chinese universities. Academic self-concept was assessed at internship entry, internship engagement at the internship midpoint, and internship outcomes after completion. Established instruments were adapted through forward translation, back-translation, expert review, and pilot testing. Confirmatory factor analysis, latent-variable structural equation modeling, 5,000-resample bootstrap mediation analysis, full-information maximum likelihood, robustness checks, and subgroup analyses were used. Results The hypothesized three-factor measurement model fit better than the two-factor and one-factor alternatives. The structural model showed acceptable fit (CFI = 0.958, TLI = 0.953, RMSEA = 0.034, and SRMR = 0.044). Academic self-concept was positively associated with internship engagement, and internship engagement was positively associated with internship outcomes. The indirect association through internship engagement was 0.249 (95% bootstrap confidence interval: 0.184 to 0.319). The proportion mediated was 50.6% (95% bootstrap confidence interval: 39.4% to 62.6%), and the direct association remained statistically significant. The pattern was stable across alternative specifications and exploratory subgroup analyses. Conclusion Internship engagement statistically accounted for part of the association between academic self-concept and internship outcomes. The findings support a theoretically ordered, but not causal, pathway in which students' academic self-evaluations are associated with stronger behavioral, cognitive, and emotional engagement during workplace learning.

زمینه: کارآموزی‌ها پیوندی میان یادگیری دانشگاهی و عمل‌کرد در محیط کار برقرار می‌کنند، اما فرایند روان‌شناختی که از طریق آن ادراکات تحصیلی دانشجویان با موفقیت کارآموزی مرتبط می‌شود، به‌طور کافی مشخص نشده است. این پژوهش بررسی کرد که آیا درگیری چندبعدی در کارآموزی به‌طور آماری میانجی‌گری ارتباط میان خودپنداره تحصیلی و پیامدهای کارآموزی را انجام می‌دهد یا خیر. روش‌ها: یک پیمایش کمی، چندمؤسسه‌ای و سه‌موجی با تأخیر زمانی با ۵۲۲ دانشجوی کارشناسی از دانشگاه‌های چین اجرا شد. خودپنداره تحصیلی در ابتدای کارآموزی، درگیری در کارآموزی در میانه کارآموزی و پیامدهای کارآموزی پس از اتمام آن ارزیابی شد. ابزارهای معتبر از طریق ترجمه پیشرو، بازترجمه، بازبینی توسط خبرگان و آزمون مقدماتی تطبیق داده شدند. تحلیل عاملی تأییدی، مدل‌سازی معادلات ساختاری با متغیر پنهان، تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ با ۵۰۰۰ بازنمونه‌گیری، حداکثر درست‌نمایی با اطلاعات کامل، آزمون‌های پایداری و تحلیل‌های زیرگروهی به کار رفت. یافته‌ها: مدل اندازه‌گیری سه‌عاملی فرض‌شده نسبت به مدل‌های دو‌عاملی و تک‌عاملی برازش بهتری داشت. مدل ساختاری برازش قابل قبولی نشان داد (CFI = 0.958، TLI = 0.953، RMSEA = 0.034، و SRMR = 0.044). خودپنداره تحصیلی با درگیری در کارآموزی رابطه مثبت داشت و درگیری در کارآموزی نیز با پیامدهای کارآموزی رابطه مثبت نشان داد. ارتباط غیرمستقیم از طریق درگیری در کارآموزی برابر با 0.249 (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: 0.184 تا 0.319) بود. نسبت میانجی‌گری شده ۵۰.۶٪ (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: ۳۹.۴٪ تا ۶۲.۶٪) بود و ارتباط مستقیم همچنان از لحاظ آماری معنادار باقی ماند. این الگو در مشخصات جایگزین و تحلیل‌های اکتشافی زیرگروه‌ها پایدار بود. نتیجه‌گیری: درگیری در کارآموزی بخشی از ارتباط میان خودپنداره تحصیلی و پیامدهای کارآموزی را به‌طور آماری تبیین کرد. یافته‌ها از یک مسیر نظری منظم، اما نه علّی، حمایت می‌کنند که در آن خودارزیابی‌های تحصیلی دانشجویان با درگیری رفتاری، شناختی و هیجانی قوی‌تر در یادگیری محیط کار مرتبط است.

This study examines prospective associations among classroom environment, perseverance of effort (POE), consistency of interest (COI), and learning engagement in mental health education courses (MHEC). Participants were 468 first-year students from three schools at a university in East China. A three-wave time-lagged survey measured classroom environment at T1, the two grit dimensions at T2, and learning engagement at T3. Because each construct was measured only once and baseline levels were not controlled, the design establishes temporal separation but does not constitute a fully longitudinal mediation design or support causal inference. Structural equation modeling indicated that classroom environment and POE were positively associated with learning engagement, whereas the unique association between COI and learning engagement was not statistically significant. Bias-corrected bootstrap analysis showed a significant prospective indirect association through POE, but not through COI. Because the two specific indirect effects were not formally contrasted, the findings should be interpreted as preliminary evidence of dimension-specific patterns rather than evidence that the two indirect pathways differ significantly.

این مطالعه به بررسی ارتباطات آینده‌نگر میان محیط کلاس، پشتکار در تلاش (POE)، ثبات علاقه (COI) و مشارکت در یادگیری در دوره‌های آموزش سلامت روان (MHEC) می‌پردازد. شرکت‌کنندگان شامل ۴۶۸ دانشجوی سال اول از سه دانشکده در یک دانشگاه در شرق چین بودند. یک پیمایش سه‌مرحله‌ای با فاصله زمانی، محیط کلاس را در زمان اول (T1)، دو بُعد پشتکار را در زمان دوم (T2) و مشارکت در یادگیری را در زمان سوم (T3) اندازه‌گیری کرد. از آنجا که هر سازه تنها یک بار سنجیده شد و سطوح پایه کنترل نشدند، این طرح جداسازی زمانی را برقرار می‌کند اما یک طرح میانجی‌گری طولی کامل محسوب نمی‌شود و از استنباط علی حمایت نمی‌کند. مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد که محیط کلاس و POE با مشارکت در یادگیری رابطه مثبت دارند، در حالی که ارتباط منحصر به فرد COI با مشارکت در یادگیری از نظر آماری معنادار نبود. تحلیل بوت‌استرپ با اصلاح سوگیری، ارتباط غیرمستقیم آینده‌نگر معناداری را از طریق POE، اما نه از طریق COI، نشان داد. از آنجا که دو اثر غیرمستقیم خاص به طور رسمی با یکدیگر مقایسه نشدند، یافته‌ها باید به عنوان شواهد مقدماتی از الگوهای خاص ابعادی تفسیر شوند و نه به عنوان شواهدی مبنی بر تفاوت معنادار دو مسیر غیرمستقیم.

The reading-to-pedagogy gap in universities and universities of education reveals the necessity for integrated approaches in the understanding instruction in higher education. In this study, the Four-Method Pedagogical Framework (4MPF) incorporating metacognitive strategy training, morphological awareness training, collaborative dialogic reading, and technology-instructive adaptive feedback was researched. An explanatory sequential mixed-methods design was used, with a 12-week randomized controlled intervention with 147 undergraduate students, and further qualitative inquiry to clarify and clarify the quantitative results. The 4MPF yielded significantly higher reading comprehension gains than traditional instruction ( p < .001; Cohen's d = 0.82). Partial statistical mediation was confirmed as there were significant indirect effects via metacognitive regulation and morphological awareness, and a significant direct effect was perceived. A qualitative analysis resulted in four explanatory themes: cognitive empowerment, lexical confidence, dialogic friction, and feedback dependency. The results indicate that the 4MPF is an effective integrated instructional package, and that metacognitive and morphological processes are potential mechanisms that underline reading acquisitions. More studies are needed to differentiate the role and interplay of the individual framework components.

شکاف میان آموزش خواندن و آموزش‌شناسی در دانشگاه‌ها و مراکز تربیت معلم، ضرورت رویکردهای تلفیقی را در فهم آموزش در آموزش عالی آشکار می‌سازد. در این پژوهش، چارچوب آموزشی چهار روشی (4MPF) که شامل آموزش راهبردهای فراشناختی، آموزش آگاهی واژگانی-صرفی، خواندن گفت‌وگومحور مشارکتی و بازخورد تطبیقی مبتنی بر فناوری است، مورد بررسی قرار گرفت. طرح پژوهش آمیخته تبیینی-توالی به کار گرفته شد و مداخله‌ای تصادفی کنترل‌شده به مدت ۱۲ هفته با ۱۴۷ دانشجوی کارشناسی اجرا گردید و سپس پژوهش کیفی برای تبیین و روشن‌سازی نتایج کمی انجام شد. چارچوب 4MPF منجر به افزایش معنادار درک مطلب خواندن نسبت به آموزش سنتی شد (p < .001؛ d کوهن = 0.82). میانجی‌گری آماری نسبی تأیید شد، زیرا اثرات غیرمستقیم معناداری از طریق تنظیم فراشناختی و آگاهی واژگانی-صرفی مشاهده گردید و همچنین اثر مستقیم معناداری نیز درک شد. تحلیل کیفی به چهار مضمون تبیینی منجر شد: توانمندسازی شناختی، اعتماد واژگانی، اصطکاک گفت‌وگویی و وابستگی به بازخورد. نتایج نشان می‌دهد که چارچوب 4MPF یک بسته آموزشی تلفیقی مؤثر است و فرایندهای فراشناختی و صرفی-واژگانی سازوکارهای بالقوه‌ای هستند که در اکتساب مهارت خواندن نقش دارند. مطالعات بیشتری برای تمایز نقش و تعامل اجزای منفرد چارچوب مورد نیاز است.

Background With the proliferation of social media, cosmetic surgery consideration has become increasingly prominent among university students, yet its underlying mechanisms remain unclear. This study examines the association between social media use and university students’ cosmetic surgery consideration and tests a theoretically specified serial mediation pattern involving beauty ideal internalization and self-objectification. Methods This cross-sectional online survey used convenience sampling to recruit 1,123 Chinese university students. Data were collected using the Social media use Intensity Scale, Cosmetic Surgery Consideration Scale, Beauty Ideal Internalization Scale, and Self-Objectification Scale. Confirmatory factor analysis, correlation analysis, and serial mediation analyses were conducted using SPSS 26.0 and AMOS 26.0, and the statistical significance of the indirect associations was evaluated using bias-corrected bootstrap confidence intervals. Results (1) Social media use showed a statistically significant positive association with cosmetic surgery consideration. (2) The indirect association through beauty ideal internalization was positive and statistically significant. (3) The self-objectification-only indirect association was statistically significant but negative, opposite to the hypothesized positive direction. (4) A statistically significant positive serial indirect association was observed, with social media use associated with beauty ideal internalization, which was positively associated with self-objectification, which in turn was positively associated with cosmetic surgery consideration. The direct association was negative after the mediators were included, indicating an inconsistent mediation pattern that may involve statistical suppression. Conclusion These findings suggest that general self-reported social media use intensity was associated with cosmetic surgery consideration through multiple indirect associations rather than a single linear pattern. Beauty ideal internalization showed a positive specific indirect association, whereas the self-objectification-only indirect association was negative; the serial indirect association was positive. The small zero-order association (r = 0.102) and the simple-model R 2 = 0.0105 further indicate that statistical significance should not be interpreted as a large practical effect. The observed inconsistent mediation may reflect countervailing statistical associations. These results contribute to a more nuanced understanding of social media's complex psychological associations with body image and cosmetic surgery consideration among university students.

زمینه: با گسترش رسانه‌های اجتماعی، تأمل در مورد جراحی زیبایی در میان دانشجویان دانشگاه‌ها به طور فزاینده‌ای برجسته شده است، اما سازوکارهای زیربنایی آن همچنان نامشخص باقی مانده است. این مطالعه به بررسی ارتباط بین استفاده از رسانه‌های اجتماعی و تأمل دانشجویان دانشگاه در مورد جراحی زیبایی می‌پردازد و الگوی نظری میانجی‌گری زنجیره‌ای شامل درونی‌سازی ایده‌آل زیبایی و خود‌ابژه‌سازی را مورد آزمون قرار می‌دهد. روش‌ها: این پیمایش مقطعی آنلاین با نمونه‌گیری در دسترس، ۱۱۲۳ دانشجوی دانشگاه چینی را جذب کرد. داده‌ها با استفاده از مقیاس شدت استفاده از رسانه‌های اجتماعی، مقیاس تأمل در مورد جراحی زیبایی، مقیاس درونی‌سازی ایده‌آل زیبایی و مقیاس خود‌ابژه‌سازی جمع‌آوری شد. تحلیل عاملی تأییدی، تحلیل همبستگی و تحلیل‌های میانجی‌گری زنجیره‌ای با استفاده از SPSS 26.0 و AMOS 26.0 انجام شد و معناداری آماری ارتباطات غیرمستقیم با استفاده از بازه‌های اطمینان بوت‌استرپ اصلاح‌شده از نظر سوگیری ارزیابی گردید. نتایج: (۱) استفاده از رسانه‌های اجتماعی با تأمل در مورد جراحی زیبایی ارتباط مثبت معناداری نشان داد. (۲) ارتباط غیرمستقیم از طریق درونی‌سازی ایده‌آل زیبایی مثبت و معنادار بود. (۳) ارتباط غیرمستقیم صرفاً از طریق خود‌ابژه‌سازی معنادار اما منفی بود که برخلاف جهت مثبت فرض‌شده بود. (۴) یک ارتباط غیرمستقیم زنجیره‌ای مثبت و معنادار مشاهده شد، به طوری که استفاده از رسانه‌های اجتماعی با درونی‌سازی ایده‌آل زیبایی مرتبط بود، که خود با خود‌ابژه‌سازی ارتباط مثبت داشت و در نهایت خود‌ابژه‌سازی با تأمل در مورد جراحی زیبایی ارتباط مثبت نشان داد. ارتباط مستقیم پس از وارد کردن متغیرهای میانجی منفی شد که نشان‌دهنده الگوی میانجی‌گری ناسازگار است که ممکن است شامل سرکوب آماری باشد. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها نشان می‌دهد که شدت کلی استفاده خودگزارش‌شده از رسانه‌های اجتماعی از طریق چندین ارتباط غیرمستقیم و نه یک الگوی خطی منفرد با تأمل در مورد جراحی زیبایی مرتبط بود. درونی‌سازی ایده‌آل زیبایی ارتباط غیرمستقیم خاص مثبت نشان داد، در حالی که ارتباط غیرمستقیم صرفاً از طریق خود‌ابژه‌سازی منفی بود؛ ارتباط غیرمستقیم زنجیره‌ای مثبت بود. ارتباط رتبه صفر کوچک (r = 0.102) و R2 مدل ساده = 0.0105 همچنین نشان می‌دهد که معناداری آماری نباید به عنوان اثر عملی بزرگ تفسیر شود. میانجی‌گری ناسازگار مشاهده‌شده ممکن است بازتاب ارتباطات آماری متضاد باشد. این نتایج به درک دقیق‌تر از ارتباطات روان‌شناختی پیچیده رسانه‌های اجتماعی با تصویر بدنی و تأمل در مورد جراحی زیبایی در میان دانشجویان دانشگاه کمک می‌کند.

Academic procrastination among adolescents is a complex phenomenon associated with multiple factors. This study aimed to examine the associations among achievement motivation, health-related physical fitness, and academic procrastination in adolescents. A cross-sectional study design was employed. Using a stratified cluster random sampling method, 700 adolescents aged 12–14 years were recruited from two secondary schools in Yunnan Province, China. Data were collected through an online self-report questionnaire assessing academic procrastination and achievement motivation, along with. objective field-based physical fitness tests administered by certified physical education teachers to evaluate health-related physical fitness. After excluding invalid responses, 625 valid questionnaires were retained, yielding a valid response rate of 89.28%. Statistical analyses, including correlation, regression, and mediation analyses, were conducted using SPSS version 29.0. Correlation analyses indicated significant pairwise statistical associations among achievement motivation, academic procrastination, and health-related physical fitness in adolescents. Further analysis showed that health-related physical fitness exhibited a significant indirect statistical association between achievement motivation and academic procrastination, with an indirect association estimate of − 0.014 (95% confidence interval [CI]: −0.0350 to − 0.0012). However, this indirect association was small in magnitude, accounting for only 8.33% of the total statistical association between achievement motivation and academic procrastination. Achievement motivation was significantly associated with academic procrastination among adolescents, while health-related physical fitness exhibited a significant indirect statistical association with the relationship between achievement motivation and academic procrastination. Future research should further examine the interconnected relationships among achievement motivation, health-related physical fitness, and academic procrastination to provide a more comprehensive understanding of adolescents’ academic behaviors and healthy development.

اهمال‌کاری تحصیلی در میان نوجوانان پدیده‌ای پیچیده است که با عوامل متعددی مرتبط می‌باشد. هدف این مطالعه بررسی ارتباطات بین انگیزش پیشرفت، آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت و اهمال‌کاری تحصیلی در نوجوانان بود. این پژوهش به صورت مقطعی انجام شد. با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای طبقه‌بندی‌شده، ۷۰۰ نوجوان ۱۴–۱۲ ساله از دو دبیرستان در استان یون‌نان چین انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه خودگزارش‌دهی آنلاین که اهمال‌کاری تحصیلی و انگیزش پیشرفت را ارزیابی می‌کرد، جمع‌آوری شد و همچنین آزمون‌های میدانی عینی آمادگی جسمانی توسط معلمان تربیت بدنی دارای گواهینامه برای ارزیابی آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت اجرا گردید. پس از حذف پاسخ‌های نامعتبر، ۶۲۵ پرسشنامه معتبر باقی ماند که نرخ پاسخ‌دهی معتبر ۸۹٫۲۸٪ را نشان داد. تحلیل‌های آماری شامل همبستگی، رگرسیون و میانجی‌گری با استفاده از نسخه ۲۹٫۰ نرم‌افزار SPSS انجام شد. تحلیل‌های همبستگی نشان داد که بین انگیزش پیشرفت، اهمال‌کاری تحصیلی و آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت در نوجوانان ارتباط آماری معنادار دوجانبه وجود دارد. تحلیل‌های بیشتر نشان داد که آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت دارای ارتباط آماری غیرمستقیم معناداری بین انگیزش پیشرفت و اهمال‌کاری تحصیلی است، به طوری که برآورد ارتباط غیرمستقیم برابر با ‎−۰٫۰۱۴‎ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ‎−۰٫۰۳۵۰‎ تا ‎−۰٫۰۰۱۲‎) بود. با این حال، این ارتباط غیرمستقیم از نظر اندازه کوچک بود و تنها ۸٫۳۳٪ از کل ارتباط آماری بین انگیزش پیشرفت و اهمال‌کاری تحصیلی را تشکیل می‌داد. انگیزش پیشرفت با اهمال‌کاری تحصیلی در نوجوانان ارتباط معناداری داشت، در حالی که آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت ارتباط آماری غیرمستقیم معناداری با رابطه بین انگیزش پیشرفت و اهمال‌کاری تحصیلی نشان داد. پژوهش‌های آینده باید روابط متقابل بین انگیزش پیشرفت، آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت و اهمال‌کاری تحصیلی را بیشتر بررسی کنند تا درک جامع‌تری از رفتارهای تحصیلی و رشد سالم نوجوانان فراهم گردد.

Introduction Given the high risk of suicide among female prisoners, investigating the internal risk factors and pathways associated with suicidal ideation holds substantial clinical and practical significance. Childhood trauma, a critical distal risk factor, is closely associated with suicidal behavior. However, the specific cognitive and affective mechanisms through which childhood trauma links to suicidal ideation remain underexplored. Drawing on Emotion Dysregulation Theory and related research, this study constructed a serial mediation model to explore the relationship between childhood trauma and suicidal ideation in female prisoners, as well as the mediating roles of intolerance of uncertainty and emotional problems. Methods A cross-sectional survey using standardized questionnaires was conducted with a sample of 1,086 female prisoners. Results The results indicated that childhood trauma showed a significant indirect association with suicidal ideation through intolerance of uncertainty and emotional problems. Specifically, emotional problems showed a significant independent mediating effect, and intolerance of uncertainty was involved in a significant serial mediation pathway linking childhood trauma to suicidal ideation. Furthermore, the direct paths from childhood trauma and intolerance of uncertainty to concurrent suicidal ideation were not statistically significant. Both variables were positively associated with emotional problems, which were associated with higher levels of suicidal ideation. Discussion This study delineates the cognitive-affective pathways through which early trauma is indirectly associated with suicidal ideation, providing empirical evidence for targeted suicide risk assessment and psychological interventions in correctional settings.

مقدمه: با توجه به خطر بالای خودکشی در میان زندانیان زن، بررسی عوامل خطر درونی و مسیرهای مرتبط با افکار خودکشی از اهمیت بالینی و عملی قابل توجهی برخوردار است. تروماهای دوران کودکی به عنوان یک عامل خطر دوردست مهم، ارتباط نزدیکی با رفتارهای خودکشی دارد. با این حال، سازوکارهای شناختی و عاطفی خاصی که از طریق آن‌ها تروماهای دوران کودکی به افکار خودکشی منجر می‌شوند، کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. با بهره‌گیری از نظریه اختلال در تنظیم هیجان و پژوهش‌های مرتبط، این مطالعه یک مدل میانجی‌گری زنجیره‌ای را برای بررسی رابطه بین تروماهای دوران کودکی و افکار خودکشی در زندانیان زن و همچنین نقش‌های میانجی‌گری عدم تحمل ابهام و مشکلات هیجانی طراحی کرد. روش‌ها: یک پژوهش مقطعی با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد بر روی نمونه‌ای متشکل از ۱۰۸۶ زندانی زن انجام شد. نتایج: یافته‌ها نشان داد که تروماهای دوران کودکی از طریق عدم تحمل ابهام و مشکلات هیجانی با افکار خودکشی ارتباط غیرمستقیم معناداری دارد. به طور مشخص، مشکلات هیجانی دارای اثر میانجی‌گری مستقل معنادار بود و عدم تحمل ابهام نیز در مسیر میانجی‌گری زنجیره‌ای معناداری که تروماهای دوران کودکی را به افکار خودکشی مرتبط می‌کرد، نقش داشت. علاوه بر این، مسیرهای مستقیم از تروماهای دوران کودکی و عدم تحمل ابهام به افکار خودکشی همزمان از لحاظ آماری معنادار نبودند. هر دو متغیر با مشکلات هیجانی رابطه مثبت داشتند و مشکلات هیجانی با سطوح بالاتر افکار خودکشی همراه بود. بحث: این مطالعه مسیرهای شناختی-عاطفی را که از طریق آن‌ها تروماهای اولیه به طور غیرمستقیم با افکار خودکشی مرتبط می‌شوند، تبیین می‌کند و شواهد تجربی برای ارزیابی هدفمند خطر خودکشی و مداخلات روان‌شناختی در محیط‌های اصلاحی ارائه می‌دهد.

Civic education in Indonesia is mandated by Law No. 20 of 2003 to form both “democratic and responsible citizens” (Article 3) and citizens with “a sense of nationality and love of the homeland” (Elucidation of Article 37, paragraph 1). This article examines the normative coherence between these two mandates, arguing that civic education must not only build national identity but also cultivate citizens capable of reasoning, dialogue, participation, and responsibility within democratic life. Adopting a qualitative-philosophical approach that combines philosophical hermeneutics, ontological, epistemological, and axiological analysis, and immanent critique informed by John Dewey’s progressivism, the study identifies three loci of tension: a teleological tension between democratic citizenship and affective national orientation; an epistemic-pedagogical tension between inquiry, student agency, and value internalisation; and an axiological tension among democracy, human rights, pluralism, and nationality. Building on these findings, the article formulates anti-indoctrination criteria comprising public reason, fallibilism, student agency, deliberative dialogue, and argument-based evaluation. It contributes to the literature by reconstructing national consciousness and love of the homeland as a form of reflective civic nationalism – one that remains compatible with democracy, openness to criticism, and public responsibility.

آموزش شهروندی در اندونزی بر اساس قانون شماره ۲۰ سال ۲۰۰۳ موظف است هم «شهروندانی دموکرات و مسئولیت‌پذیر» (ماده ۳) و هم شهروندانی با «حس ملیت و عشق به میهن» (توضیح ماده ۳۷، بند ۱) تربیت کند. این مقاله انسجام هنجاری میان این دو مأموریت را بررسی می‌کند و استدلال می‌نماید که آموزش شهروندی نه تنها باید هویت ملی را شکل دهد، بلکه باید شهروندانی توانمند در استدلال، گفت‌وگو، مشارکت و مسئولیت‌پذیری در زندگی دموکراتیک پرورش دهد. با اتخاذ رویکرد کیفی-فلسفی که ترکیبی از هرمنوتیک فلسفی، تحلیل‌های هستی‌شناختی، معرفت‌شناختی و ارزش‌شناختی و نقد درون‌ماندگار مبتنی بر پراگماتیسم John Dewey است، پژوهش سه کانون تنش را شناسایی می‌کند: تنش غایت‌شناختی میان شهروندی دموکراتیک و جهت‌گیری عاطفی ملی؛ تنش معرفتی-تربیتی میان پژوهش، عاملیت دانش‌آموز و درونی‌سازی ارزش‌ها؛ و تنش ارزش‌شناختی میان دموکراسی، حقوق بشر، کثرت‌گرایی و ملیت. بر اساس این یافته‌ها، مقاله معیارهایی ضد تلقین شامل عقلانیت عمومی، خطاپذیری، عاملیت دانش‌آموز، گفت‌وگوی مبتنی بر تعمق و ارزیابی مبتنی بر استدلال را صورت‌بندی می‌کند. این مقاله با بازسازی آگاهی ملی و عشق به میهن به‌عنوان شکلی از ملی‌گرایی مدنی تأملی که با دموکراسی، گشودگی به نقد و مسئولیت عمومی سازگار می‌ماند، به ادبیات این حوزه کمک می‌کند.