risk

This article examines the differences between human judgment and algorithmic decision-making in critical logistics systems, focusing on the implications for the concepts of trust and control. The aim of the study is to determine whether AI-based systems can perform functions equivalent to human judgment and what implications this has for operational safety and accountability in complex logistics systems. The study is based on an interdisciplinary analysis, including a review of the literature on artificial intelligence, system safety, and human factors research, as well as a philosophical analysis. This is supplemented by a case study of selected incidents related to the operation of automated systems in high-risk environments, which allows the identification of practical limitations in integrating humans and algorithmic systems. The results indicate that decisions generated by algorithmic systems are statistical and optimization-based, which distinguishes them from human judgment, which takes into account context, uncertainty, and emotions. Consequently, trust in AI systems takes the form of an indirect, user-dependent relationship rather than an autonomous property of the technology. At the same time, increasing levels of automation lead to a diffusion of responsibility and a reduction in direct control over decision-making processes. The findings indicate that full automation of decisions in critical safety systems. Consequently, trust in AI systems takes the form of an indirect, user-dependent relationship rather than an autonomous property of the technology.

این مقاله به بررسی تفاوت‌های میان قضاوت انسانی و تصمیم‌گیری الگوریتمی در سامانه‌های لجستیکی حساس به ایمنی می‌پردازد و پیامدهای آن را برای مفاهیم اعتماد و کنترل مورد تحلیل قرار می‌دهد. هدف این مطالعه تعیین این است که آیا سامانه‌های مبتنی بر هوش مصنوعی می‌توانند عملکردهایی معادل با قضاوت انسانی داشته باشند و این امر چه پیامدهایی برای ایمنی عملیاتی و پاسخگویی در سامانه‌های لجستیکی پیچیده دارد. این پژوهش مبتنی بر تحلیلی میان‌رشته‌ای است که شامل مرور ادبیات مرتبط با هوش مصنوعی، ایمنی سامانه و پژوهش‌های عوامل انسانی، همچنین تحلیل فلسفی می‌شود. این تحلیل با مطالعه موردی درباره برخی رخدادهای مرتبط با عملکرد سامانه‌های خودکار در محیط‌های پرخطر تکمیل شده است که امکان شناسایی محدودیت‌های عملی در یکپارچه‌سازی انسان و سامانه‌های الگوریتمی را فراهم می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که تصمیمات تولیدشده توسط سامانه‌های الگوریتمی مبتنی بر آمار و بهینه‌سازی هستند که آن‌ها را از قضاوت انسانی که زمینه، عدم قطعیت و هیجانات را در نظر می‌گیرد، متمایز می‌کند. در نتیجه، اعتماد به سامانه‌های هوش مصنوعی به صورت یک رابطه غیرمستقیم و وابسته به کاربر شکل می‌گیرد و نه به عنوان یک ویژگی مستقل از فناوری. همزمان، افزایش سطوح خودکارسازی منجر به پخش مسئولیت و کاهش کنترل مستقیم بر فرایندهای تصمیم‌گیری می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که خودکارسازی کامل تصمیمات در سامانه‌های حساس به ایمنی... در نتیجه، اعتماد به سامانه‌های هوش مصنوعی به صورت یک رابطه غیرمستقیم و وابسته به کاربر شکل می‌گیرد و نه به عنوان یک ویژگی مستقل از فناوری.

This article examines the differences between human judgment and algorithmic decision-making in critical logistics systems, focusing on the implications for the concepts of trust and control. The aim of the study is to determine whether AI-based systems can perform functions equivalent to human judgment and what implications this has for operational safety and accountability in complex logistics systems. The study is based on an interdisciplinary analysis, including a review of the literature on artificial intelligence, system safety, and human factors research, as well as a philosophical analysis. This is supplemented by a case study of selected incidents related to the operation of automated systems in high-risk environments, which allows the identification of practical limitations in integrating humans and algorithmic systems. The results indicate that decisions generated by algorithmic systems are statistical and optimization-based, which distinguishes them from human judgment, which takes into account context, uncertainty, and emotions. Consequently, trust in AI systems takes the form of an indirect, user-dependent relationship rather than an autonomous property of the technology. At the same time, increasing levels of automation lead to a diffusion of responsibility and a reduction in direct control over decision-making processes. The findings indicate that full automation of decisions in critical safety systems. Consequently, trust in AI systems takes the form of an indirect, user-dependent relationship rather than an autonomous property of the technology.

این مقاله به بررسی تفاوت‌های میان قضاوت انسانی و تصمیم‌گیری الگوریتمی در سامانه‌های لجستیکی حساس به ایمنی می‌پردازد و پیامدهای آن را برای مفاهیم اعتماد و کنترل مورد تحلیل قرار می‌دهد. هدف این مطالعه تعیین این است که آیا سامانه‌های مبتنی بر هوش مصنوعی می‌توانند عملکردهایی معادل با قضاوت انسانی داشته باشند و این امر چه پیامدهایی برای ایمنی عملیاتی و پاسخگویی در سامانه‌های لجستیکی پیچیده دارد. این پژوهش مبتنی بر تحلیلی میان‌رشته‌ای است که شامل مرور ادبیات مرتبط با هوش مصنوعی، ایمنی سامانه و پژوهش‌های عوامل انسانی، همچنین تحلیل فلسفی می‌شود. این تحلیل با مطالعه موردی درباره برخی رخدادهای مرتبط با عملکرد سامانه‌های خودکار در محیط‌های پرخطر تکمیل شده است که امکان شناسایی محدودیت‌های عملی در یکپارچه‌سازی انسان و سامانه‌های الگوریتمی را فراهم می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که تصمیمات تولیدشده توسط سامانه‌های الگوریتمی مبتنی بر آمار و بهینه‌سازی هستند که آن‌ها را از قضاوت انسانی که زمینه، عدم قطعیت و هیجانات را در نظر می‌گیرد، متمایز می‌کند. در نتیجه، اعتماد به سامانه‌های هوش مصنوعی به صورت یک رابطه غیرمستقیم و وابسته به کاربر شکل می‌گیرد و نه به عنوان یک ویژگی مستقل از فناوری. همزمان، افزایش سطوح خودکارسازی منجر به پخش مسئولیت و کاهش کنترل مستقیم بر فرایندهای تصمیم‌گیری می‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که خودکارسازی کامل تصمیمات در سامانه‌های حساس به ایمنی... در نتیجه، اعتماد به سامانه‌های هوش مصنوعی به صورت یک رابطه غیرمستقیم و وابسته به کاربر شکل می‌گیرد و نه به عنوان یک ویژگی مستقل از فناوری.

Over the last decade, there has been a visible surge of students participating in and leading different forms of activism. Following the cultural reckoning of 2020, the United States saw a rise in awareness and engagement in activism among young individuals. Continuing this trend, higher education institutions have seen an increase in on-campus demonstrations in recent years. Given the recent increase in activism, political engagement, and the globalization of social issues, this study examined how attitudes, beliefs, individual factors, and prior behaviors relate to undergraduate students’ willingness to engage in different forms of activism (i.e., conventional and high-risk). Across both forms of activism, institutional advocacy (i.e., the behavioral targeting of institutional racism) was the most consistent unique predictor of a student's willingness to engage in activism. Need for cognition and individual advocacy were significantly and positively related to conventional activism, whereas political orientation was negatively related to it. Social justice orientation was significantly and negatively related to high-risk activism.

Experiences of bullying can have significant psychological consequences, including an increased risk of social anxiety. This study aimed to examine changes in social anxiety following Virtual Reality Social Exposure (VRSE) among bullying victims. A one-group pretest–posttest design without a control group was employed with 12 participants. The intervention consisted of three gradual exposure sessions in virtual environments representing social situations. Social anxiety was measured before and after the intervention, and the data were analyzed using the Wilcoxon Signed-Rank Test. The results indicated a statistically significant decrease in social anxiety scores following the intervention (p = 0.002), with a reported effect size of 0.974. These findings suggest that VRSE may be a promising approach for reducing social anxiety among bullying victims. However, the absence of a control group and the small sample size limit conclusions regarding its effectiveness and safety. Further studies with larger samples, control groups, and systematic safety assessments are needed.

The increasing use of computers, predominantly involving prolonged static sitting, may increase the risk of musculoskeletal disorders (MSDs). This study aims to examine workstation ergonomic risk and musculoskeletal disorders among computer users through a literature review based on the Rapid Office Strain Assessment (ROSA) and the Nordic Musculoskeletal Questionnaire (NMQ). A systematic search was conducted in PubMed and Google Scholar for articles published between 2020 and 2025, following PRISMA guidelines. A total of nine studies that met the inclusion criteria were analyzed narratively. The results indicate that most studies reported moderate to high levels of ergonomic risk, with chair-related factors as the dominant contributors. The prevalence of musculoskeletal complaints was also high, particularly in the neck, shoulders, and lower back. However, the relationship between ROSA scores and musculoskeletal complaints was inconsistent across studies, suggesting the influence of multifactorial determinants. Therefore, ROSA is more appropriately used as a screening tool for ergonomic risk, while NMQ complements it by capturing subjective complaints. The combined use of both instruments is essential to support a more comprehensive ergonomic assessment and the development of effective interventions.

Background and Purpose: Non-suicidal self-injury (NSSI) is a global concern in adolescent mental health. Rural boarding middle school students, as a unique and vulnerable population, remain understudied regarding the potential heterogeneity and longitudinal trajectories of NSSI. This study aimed to identify latent classes of NSSI among this group, examine their transition patterns over time, and evaluate the effectiveness of an emotion management group intervention. Methods: Study 1 cross-sectionally surveyed 927 adolescents; we split samples into non-NSSI and NSSI subgroups and ran latent profile analysis (LPA) only among participants with NSSI ( n =285). Study 2 conducted a 6-month follow-up of 550 participants and applied latent transition analysis (LTA) to examine class shifts and predictive factors. Study 3 was a randomized controlled trial in which 30 students from the High-NSSI received an 8-week emotion-management group intervention. Intervention effects were evaluated using repeated-measures ANCOVA with demographic covariates. Results: Within the NSSI subgroup ( n = 285), two classes were identified: a High-NSSI class ( n = 21, 7.4%) and a Low-NSSI class ( n = 264, 92.6%). Poor sleep quality and bullying victimization independently predicted High-NSSI membership. Longitudinal analysis revealed high stability in the Low-NSSI class (91%) and high fluidity in the High-NSSI class (83% transitioning to low-risk). The emotion-management intervention significantly reduced both NSSI frequency and negative affect. Discussion: These findings demonstrate that clinically meaningful NSSI subtypes exist among rural boarding adolescents and that sleep quality and bullying are key modifiable risk factors. The results support a stepped-care approach in school settings, where the High-NSSI class requires intensive intervention and the Low-NSSI class may benefit from less intensive, universal supports. The emotion-management group intervention is an effective school-based program for the most severe NSSI subtype. Keywords: non-suicidal self-injury, latent profile analysis, latent transition analysis, emotion management, group intervention

Background: Patients recovering from craniotomy in the Intensive Care Unit (ICU) are at risk of hemodynamic changes related to stress responses, neurological impairment, pain, and environmental stimuli. A combination of music therapy and hand massage may help maintain hemodynamic stability in these patients. Objective: To describe the application of combined music therapy and hand massage to support hemodynamic stability in post-craniotomy patients in the ICU. Methods: This evidence-based nursing intervention was implemented with three post-craniotomy patients admitted to the ICU of Abdul Wahab Sjahranie Regional General Hospital, Samarinda. The intervention consisted of 15 minutes of instrumental or classical music followed by 15 minutes of effleurage hand massage. Systolic and diastolic blood pressure, mean arterial pressure (MAP), heart rate (HR), respiratory rate (RR), and oxygen saturation (SpO₂) were measured before and after each intervention. The intervention was conducted over three days, with each patient’s clinical changes monitored. Results: The case study findings indicated greater stability in blood pressure, MAP, HR, RR, and SpO₂ following the intervention. Conclusion: Combined music therapy and hand massage may be a safe, non-pharmacological intervention to support nursing care and maintain hemodynamic stability in post-craniotomy patients. Further research is needed to assess its effects on other outcomes, including biochemical changes.

Nurses delivered much of the direct care to COVID-19 patients and were repeatedly exposed to death, infection risk, and shortages of equipment, yet little is known about how Pakistani nurses experienced and managed posttraumatic stress symptoms (PTSS). This qualitative study explored PTSS, experiences of trauma, perceived psychological impact, and coping strategies among nurses who cared for COVID-19 patients during peak pandemic waves. Eight registered nurses working in COVID wards and intensive care units of public hospitals in Islamabad and Rawalpindi were recruited through purposive sampling and took part in individual semi-structured interviews conducted in Urdu and basic English. Data were analysed using Braun and Clarke’s thematic analysis. Four themes were generated: (a) symptoms related to trauma (altered sleep, changes in temperament, emotional reactivity, diminished interest in social life, flashbacks); (b) threats and stress due to COVID-19 (increased workload, direct threat to self and others, sense of isolation, lack of knowledge and equipment); (c) psychological impact of trauma (increased mental health concerns, burnout and compassion fatigue, elevated death anxiety, lack of optimism about the future); and (d) strategies to cope (sharing workload with the team, emotional support from colleagues). Seven of eight nurses described flashbacks, and accounts spanned several DSM-5 symptom clusters, although no diagnostic assessment was used. Peer teamwork and emotional support were the only coping resources reported, and no participant had received formal counselling. Peer solidarity seems to have been an informal resource of resilience where organizational support was absent and institutional psychological services should be built around it.

The rapid integration of digital technologies into teaching, learning, and assessment has created new avenues through which technology-facilitated gender-based violence (TFGBV) may occur in school settings. Existing scholarship has examined TFGBV mainly through the lenses of cyberbullying, digital safety, and student well-being. At the same time, emerging work has also begun to conceptualise digital assessment systems as sites of structural and institutional gendered risk. Building on this systems-level perspective, this conceptual paper shifts attention to the pedagogical and interactional layer of digital assessment, examining how teachers' assessment design and oversight decisions may shape the conditions under which TFGBV becomes more or less likely. Developed through a critical interdisciplinary literature review, the paper draws on Bronfenbrenner's ecological systems theory, digital citizenship frameworks, and classroom assessment scholarship to examine how learning management systems, peer assessment tools, collaborative online assignments, and social media-integrated assessment activities may create conditions conducive to gendered harassment, image-based abuse, and exclusionary behaviour among learners of all genders. The paper proposes the Assessment-Mediated Digital Ethics (AMDE) framework, a theoretically grounded but not yet empirically validated model integrating gender-responsive assessment design, embedded digital behavioural expectations, and structured teacher oversight. AMDE is presented as a complementary pedagogical extension of existing justice-oriented approaches to digital assessment and TFGBV, rather than as a claim of first conceptualisation. The framework provides a basis for future empirical research examining teacher-mediated assessment practices and their relationship to digital safety, ethical participation, and TFGBV risk across diverse educational contexts. Responsibility for TFGBV prevention is understood as shared among teachers, learners, schools, families, technology providers, and policymakers.

Despite growing concerns about mental health difficulties among children and youth, limited empirical evidence exists on the extent to which adverse childhood experiences and resilience predict mental health difficulties among school-going children and youth in rural communities. This research explored the prevalence and psychosocial predictors of mental health difficulties among children and youth. The study adopted a correlational and descriptive research design. Respondents consisted of 837 children and youth, who were selected from Johannesburg West Education District. They were assessed using the Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ), the Adverse Childhood Experiences Questionnaire (ACE-Q), and the Child and Youth Resilience Measure (CYRM) as data-collection instruments. Frequencies and percentages, regression analysis, and moderation analysis were conducted using Hayes' PROCESS Macro. Findings revealed that about 44.4%, 18.3%, and 37.3% of the participants were within the normal, borderline, and abnormal ranges of mental health well-being, respectively. Adverse childhood experiences (ACEs) significantly predicted mental health difficulties (β = .238, t = 7.071, p < .001), contributing about 5.6% of the variation in mental health difficulties among youth and children. Resilience is also a significant predictor (β = −.121, t = −3.524, p < .001), accounting for about 1.5% of the variation in mental health problems; higher resilience was associated with lower levels of mental health difficulties. Moderation analyses showed that age and gender did not significantly moderate the relationships between ACEs, resilience, and mental health difficulties. The study concludes that ACEs constitute a significant risk factor, whereas resilience serves as a protective factor. The findings highlight the need for trauma-informed interventions, resilience-building programmes, and comprehensive mental health support services to promote positive mental health outcomes among children and youth.

Abstract Online education in Japanese universities expanded rapidly during the COVID-19 pandemic, exposing both the genuine value of flexible learning formats and the structural conditions required to make them effective. While students consistently appreciated the temporal and spatial autonomy of online study, research has identified persistent challenges including isolation, physical and psychological fatigue, assignment overload, declining motivation, and inequities in digital access and ICT literacy. This paper presents a narrative synthesis of recent empirical studies on online learning in Japanese higher education, arguing that student success is associated with the coordinated integration of three interdependent dimensions. Drawing on national surveys, institutional reports, and case-based research, the paper proposes the Flexibility–Structure–Support (FSS) Model, in which flexibility without adequate pedagogical structure may increase the risk of disengagement, while structure without sufficient institutional support may contribute to uneven and inequitable learning experiences. Effective instructional design—integrating active learning, motivating assignments, meaningful feedback, and blended formats—must be accompanied by investment in infrastructure, systematic faculty development, and explicit support for student self-regulated learning. Implications for course design, program coordination, and institutional policy are discussed, along with limitations and directions for future research.

The digital revolution has fundamentally transformed childhood experience across the globe. In Ghana, rapid mobile internet penetration, the proliferation of low-cost smartphones, and COVID-19-induced remote learning have dramatically intensified basic school children's exposure to digital screens. Emerging evidence links digital screen addiction (DSA) to significant impairments in children's psychological well-being encompassing emotional, cognitive, social, and behavioural dimensions. Yet, school management responses in Ghanaian basic schools remain underdeveloped and largely uncoordinated. This narrative literature review synthesizes global and sub-Saharan African evidence on digital screen addiction and its psychological well-being consequences among basic school children (ages 5–15), critically examines existing school management frameworks, and proposes a School-Based Digital Wellness Management Framework (SBDWMF) for Ghanaian basic schools. A narrative synthesis approach was employed. Literature was sourced from PubMed, Google Scholar, Scopus, PsycINFO, African Journals Online (AJOL), and grey literature from the WHO, UNESCO, UNICEF, Ghana Education Service (GES), Ghana Health Service (GHS), and the Ministry of Education. Peer-reviewed empirical studies, systematic reviews, meta-analyses, and policy documents published from 2010 to 2024 were included, with a total of 72 sources forming the evidence base. DSA is prevalent among basic school-age children globally, with pooled prevalence estimates ranging from 19% to 38% depending on measurement tools and contexts. Excessive screen exposure is consistently associated with psychological distress, anxiety, depression, attentional difficulties, emotional dysregulation, impaired self-esteem, peer-relationship deficits, and poor academic well-being. In Ghana, contextual risk amplifiers, including parental digital literacy gaps, absent school mental health services, post-COVID normalization of extended screen use, and fragmented policy, compound the psychological burden. School management frameworks in Ghanaian basic schools are largely inadequate to address DSA, with critical deficits in policy, counselling capacity, teacher training, and parental engagement. DSA poses a mounting psychological well-being challenge for Ghanaian basic school children, demanding an urgent, evidence-informed school management response. The proposed six-pillar SBDWMF offers a practical governance architecture for Ghanaian basic school heads, district education officers, and national policymakers to address DSA comprehensively within the school setting.

ABSTRACT Low Back Pain (LBP) is a disease caused by non-ergonomic working conditions during manual handling activities. LBP is a leading cause of activity limitations, disability, inability and absenteeism from work. The aim of this study was to analyze ergonomic risk factors for LBP complaints and their relationship to the two in charcoal briquette manufacturing industry workers at PT. Arkelindo Bara Sejahtera. This study was quantitative with a cross-sectional approach. The study was conducted from June to November 2025. The population and sample were 183 and 151 workers, respectively. Research data was obtained from questionnaires, interviews, diagnoses, and direct on-site observations. Data analysis was conducted using univariate, bivariate, and multivariate methods. The results showed that as many as 64.2% of participants experienced complaints of severe LBP. It was also found that awkward postures, static work positions, repetitive movements and excessive force use were at risk of 62.9%, 70.2%, 73.5% and 57.6%, respectively. There is a relationship between awkward postures (p = 0.023, OR = 2.843), static work positions (p =0.004, OR = 3.875), repetitive movements (p = 0.000, OR = 6.013) and excessive force use (p = 0.003, OR = 4.178) and NBP complaints. The dominant ergonomic risk factor for LBP complaints is repetitive movements with an OR value of 6.013. This study indicates that repeated exposure to sitting or standing for more than half the working day, combined with awkward postures such as bending and twisting, were the dominant contributing factors to LBP. It is hoped that companies can implement ergonomic work positions to ensure worker comfort. Keywords: Charcoal Briquette Industry, Ergonomic Risks, Back Pain, Occupational Health. ABSTRAK Nyeri punggung bawah (NPB) merupakan penyakit akibat kondisi kerja yang tidak ergonomis selama aktivitas manual handling. NPB merupakan salah satu penyebab utama keterbatasan aktivitas, kecacatan, ketidakmampuan dan ketidakhadiran dalam bekerja. Tujuan penelitian ini adalah untuk menganalisis faktor risiko ergonomi terhadap keluhan NPB dan hubungan keduanya pada pekerja industri pembuatan briket arang di PT. Arkelindo Bara Sejahtera.Jenis penelitian ini adalah kuantitatif dengan pendekatan cross-sectional. Penelitian dilaksanakan bulan Juni hingga November 2025. Populasi dan sampel berturut-turut adalah 183 dan 151 pekerja. Data penelitian diperoleh dari kuesioner, wawancara, diagnosa dan pengamatan langsung. Analisis data dilakukan secara univariat, bivariat dan multivariat. Hasil menunjukkan bahwa sebanyak 64,2% responden mengalami keluhan NPB berat. Itu ditemukan juga bahwa postur tubuh janggal, posisi kerja statis, gerakan berulang, dan penggunaan tenaga berlebihan masing-masing berisiko sebesar 62,9%, 70,2%, 73,5%, dan 57,6%. Terdapat hubungan antara postur tubuh yang tidak nyaman (p = 0,023, OR = 2,843), posisi kerja statis (p = 0,004, OR = 3,875), gerakan berulang (p = 0,000, OR = 6,013), dan penggunaan tenaga berlebihan (p = 0,003, OR = 4,178) dengan keluhan NPB. Faktor risiko ergonomi dominan terhadap keluhan NPB adalah pergerakan berulang dengan nilai OR 6,013. Penelitian ini menunjukkan bahwa paparan berulang terhadap posisi duduk atau berdiri selama lebih dari setengah hari kerja, dikombinasikan dengan postur tubuh janggal seperti membungkuk dan memutar badan, merupakan faktor utama penyebab NPB. Itu diharapkan bahwa perusahaan dapat menerapkan posisi kerja ergonomis agar pekerja nyaman saat bekerja. Kata Kunci: Industri Briket Arang, Risiko Ergonomi, Nyeri Punggung, Kesehatan Kerja.

Psychosocial risks are an important occupational health concern and may be associated with emotional exhaustion through psychological mechanisms related to employees’ appraisal of adverse working conditions. This secondary analysis used a quantitative, cross-sectional design and data from 458 university employees to examine the mediating role of perceived stress and the moderating role of resilience in the association between psychosocial risks and emotional exhaustion. Correlation, mediation, and moderation analyses were performed, with bootstrap estimation based on 10,000 resamples. Greater psychosocial risk was associated with higher perceived stress and emotional exhaustion, whereas resilience was associated with lower perceived stress. Perceived stress partially mediated the association between psychosocial risks and emotional exhaustion, accounting for approximately 32.5% of the total association. The stress–resilience interaction was statistically significant in the unadjusted model, although its incremental contribution was small (ΔR² = 0.004); after adjustment for sociodemographic and occupational covariates, the interaction retained a similar direction but did not reach conventional statistical significance (p = 0.058). The model accounted for 59.6% of the variance in emotional exhaustion. Given the cross-sectional design, these findings represent statistical associations and do not establish temporal or causal relationships. The results support considering organizational psychosocial conditions, perceived stress, and resilience jointly when examining occupational well-being among university employees.

Abstract Less effective emotion regulation abilities during childhood represent a significant factor of risk for healthy child development. However, despite much research into less skilled emotion regulation abilities, findings about the outcomes of emotion regulation ability trajectories in adolescence are inconsistent. This may reflect methodological challenges in undertaking prospective longitudinal research, or a lack of clarity about factors that influence developmental outcomes. Therefore, we conducted a systematic review and meta-analysis to examine the prospective relation between early childhood (ages 3–6) emotion regulation abilities and adolescent outcomes (ages 13–16). Peer reviewed prospective longitudinal research studies published in English since 2015 were included in the review if they examined emotion regulation abilities in early childhood; assessed subsequent outcomes in adolescence; and examined risk, protective, or promotive factors associated with emotion trajectories. Statistical analyses utilized random effects models and reported pooled effect sizes within groups. Of 27,490 records identified, 16 studies were included in the systematic review, and 10 in the meta-analysis. Early emotion regulation abilities that were less adaptive predicted subsequent less adaptive regulation, psychiatric difficulties, academic concerns, and social challenges in adolescence. Risk and promotive factors for early childhood emotion regulation abilities included pregnancy-related factors, parental mental health, socioeconomic status, child characteristics, cognitive and behavioral traits, and family dynamics. This highlighted the complex interplay of biological, psychological, and social factors. There was conflicting evidence about sex, suicidality, and externalizing behaviors, and quantitative analyses revealed high heterogeneity among the studies. The findings offer insights about the identification of youth at risk, and the development of targeted clinical interventions to enhance adolescent developmental outcomes.

Background: Digital devices have become very important in education. Students are increasingly spending their time on screen for education and other use. However, prolonged screen exposure has led to increasing complaints of digital eye strain, an emerging public health concern. Methods: A cross-sectional study was conducted among 165 undergraduate medical students in a tertiary care centre. A pilot studied; semi-structured questionnaire was used for data collection. Data was entered in Microsoft excel and analysed. Results: The prevalence of digital eye strain among undergraduate medical students was found to be 52.7%. Most common symptom noted were Headache (68.5%), Itching (60.6%), tearing of eyes (58.1%). There was a significant association between the duration of mobile screen usage (>4 hours) and digital eye strain (p value=0.0303). Conclusions: Digital eye strain is a common health concern among medical students. Higher the hours of mobile screen use, greater is the risk of digital eye strain.

Introduction: Suicidal behaviors among adolescents are increasing globally, yet the differences between educational levels remain unclear, which hinders the design of specific prevention strategies. Objective: To compare suicidal behaviors (ideation, risk factors, and depression) between middle school and high school students in Pachuca and San Agustín Tlaxiaca, Hidalgo, Mexico. Methodology: A quantitative, cross-sectional, comparative, non-experimental study was conducted with 38 students (20 middle school students, 18 high school students) aged 14 to 18 years. Three instruments were applied: a test to assess the risk level of suicidal ideation and behavior, a risk factor guide, and the PHQ-9 depression questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics and the Mann-Whitney U test. Results: Middle school students had a higher proportion of high risk for suicidal behaviors (30.00%) compared to high school students (5.56%). A high level of depression was found only in high school seniors (11.11%). Both groups showed similar proportions of high risk based on risk factors (25.00% in middle school and 22.22% in high school). A significant positive correlation (ρ = 0.52) was found between suicidal thoughts and risk factors (p < 0.05). The Mann-Whitney U test revealed no significant differences between groups. (U = 145.5; p = 0.312). Conclusions: Although no statistically significant differences were found between educational levels and the groups were confounded by institution, municipality, and age, a trend toward a higher proportion of high risk for suicidal behaviors was observed in middle school students and of high depression in high school students. These findings should be interpreted with caution and support the need for prevention programs tailored to each educational level, to be confirmed in studies with greater statistical power and adjustment for confounders.

Sports betting has expanded across sub-Saharan Africa, increasingly intersecting with young people’s aspirations, technological accessibility, and economic insecurity. Although awareness of gambling-related risks may influence young people’s decisions, recognising such risks does not necessarily lead to cessation of betting. This study explored how young bettors understood betting risks in Shibai Street, Buhongwa Ward, Mwanza, Tanzania. A qualitative cross-sectional study employing ethnographic methods was conducted between July and August 2025. Data were collected from 18 purposively selected active bettors aged 18-29 years through in-depth semi-structured interviews, non-participant observation, and informal conversations. Interviews were conducted in Kiswahili, audio-recorded, transcribed into English, and analysed thematically following Braun and Clarke’s approach. The findings were interpreted using Verstehen, strain, and rational choice perspectives. Participants identified financial loss, difficulty stopping, stress and mental distress, relationship conflict, theft, reduced attention to work or learning, reduced work-seeking, dishonesty, deepening poverty, and loss of personal possessions as important betting-related risks. However, awareness of these risks did not consistently result in withdrawal from betting. Some participants continued because betting provided hope, expectations of quick financial gains, peer influence, and a perceived opportunity to escape poverty. The study concludes that understanding betting risks among youth requires attention to the meanings attached to betting and the economic and social circumstances within which participation occurs. Risk education should therefore be complemented by livelihood opportunities, community support, counselling, and appropriate harm-prevention measures.

Abstract Background Borderline personality disorder (BPD) is a severe mental illness associated with emotional and functional impairment, elevated suicide risk, and high individual and societal costs. BPD is under-researched in the general population, especially among males, and from a developmental perspective. We examined the prevalence and development of BPD symptoms in young men and explored the longitudinal associations with risk-taking behaviors. Methods Data came from the prospective-longitudinal Cohort Study on Substance Use Risk Factors (C-SURF), a population sample of young men. Participants were screened for BPD risk using the McLean Screening Instrument (MSI-BPD) at mean age 25 (2016–2018; n = 5,516) and again at mean age 28 (2019–2020; n = 5,367). Risk-taking behaviors (e.g., interpersonal violence, gambling, substance use) were self-reported at both time points. Multilevel regression models examined within-person changes in BPD symptoms, including self-harm, and risk-taking behaviors over time. Results 7.4% of participants had a high risk of BPD, defined by endorsing 7 + MSI-BPD items at least once. Among those with 7 + items endorsed at the first assessment, 29.5% still endorsed 7 + items three years later. Despite a general within-person decline in BPD symptoms with age, participants at initially high risk for BPD continued to exhibit elevated levels of risk-taking behaviors after three years. Conclusion BPD symptomatology affects a substantial proportion of young men. Despite its modest stability over time, it is associated with persistent engagement in various risk-taking behaviors. Interventions targeting BPD symptoms in male populations may offer a promising avenue towards mitigating substantial psychosocial burden associated with these behaviors.

Abstract Purpose Forced migration increases vulnerability to exploitation. Globally, around 50 million people are affected by human trafficking, which often involves trauma with negative mental health effects. Forced migrants already face elevated risks of PTSD, depression, and anxiety, yet the specific association of trafficking on their mental health remains unclear. Methods Symptoms of posttraumatic stress disorder (PTSD), depression, anxiety, and overall stress were assessed using standardized screening instruments (PC-PTSD-5, PHQ-4, and the Distress Thermometer). Experiences of human trafficking were measured with a modified version of the Adult Human Trafficking Screening Tool (AHTST) among forced migrants in Germany. Missing data were handled using multiple imputation. Logistic regression analyses were conducted to examine the association between human trafficking and positive screenings for the respective mental health conditions. Results A total of N = 1108 forced migrants participated in the study. Depending on the imputation model, between 49% and 56% of all participants screened positive for PTSD, 60% to 71% for depression, and 41% to 52% for an anxiety disorder. Among participants who screened positive for these mental health conditions, a positive screen for human trafficking was associated with a 30–40% higher probability of screening positive for PTSD and a 15% to 20% higher probability of screening positive for depression or anxiety disorder. Conclusions Forced migrants with a history of human trafficking are at elevated risk for PTSD, depression, and anxiety than those without, underscoring the need for early identification and tailored psychosocial support.

Abstract Subclinical depression among peacekeeping veterans remains understudied despite its prevalence and potential to progress to major depression. This study examined associations between deployment-related traumatic stressors and subclinical depressive symptoms in 2,258 Finnish peacekeeping veterans. Subclinical depression was measured using the Depression Scale (DEPS) and traumatic stressor exposure via a 16-item questionnaire. Frequent traumatic stressor exposure was associated with an increased risk of subclinical depression, with 5 out of 16 stressors showing significant associations. The strongest predictor was feeling powerless to help sufficiently within one’s role as peacekeeper, suggesting moral injury significantly contributes to the development of subclinical depression. These results highlight the importance of developing post-deployment screening to detect non-danger-based stressors and subclinical conditions that carry the risk of progressing into severe mental health disorders.

Eating disorders are complex mental health conditions that typically develop during adolescence or early adulthood and may have a significant adverse impact on both physical and mental health. The main types of eating disorders include anorexia nervosa, bulimia nervosa, and binge-eating disorder, all of which are characterized by altered eating behaviours and associated health problems (Robatto et al., 2024). Eating disorders may be associated with a range of psychological and somatic complications, including depression, anxiety, cardiovascular and endocrine disorders, as well as an increased risk of mortality (Mushtaq et al., 2023). The effects of these disorders may also manifest in the oral cavity. Therefore, in dental hygiene practice, particular importance should be placed on the early recognition of potential oral health changes, individualized assessment of the patient’s oral health status, and the selection of appropriate preventive measures. Dental hygienists may play an important role not only in the prevention of oral diseases but also in the early recognition of oral manifestations potentially associated with eating disorders and in encouraging patients to seek timely multidisciplinary professional care.

Abstract Suicidal thoughts and behaviours (STB) span ideation (SI), attempt (SA), and death (SD), yet the factors distinguishing ideation from attempt remain poorly understood. Genome-wide studies suggest shared yet partially distinct genetic liabilities. However, few analyses have tested the differential contributions of SI-, SA-, and SD-related genetic liability across STB phenotypes, particularly in high-risk mood-disorder populations. We analysed up to 17,622 participants from the Australian Genetics of Depression Study and the Australian Genetics of Bipolar Disorder study, jointly modelling polygenic scores (PGS) for SI, SA, and SD across mutually exclusive STB phenotypes using multinomial regression, alongside dimensional outcomes, age of onset, and the ideation-to-attempt transition. SI-PGS and SA-PGS showed independent and distinct associations: SI-PGS showed reduced odds of SI-only but increased odds of SI + SA, and SA-PGS robustly predicted attempt-related outcomes. Transition models captured the clearest clinical signal: SA-PGS predicted a 23% higher odds of attempt among ideators, with absolute risk differences of 9–12% between the top and bottom deciles—larger than those of the onset models (5–7%). Predictive discrimination improved incrementally (ΔAUC ≈ 0.02–0.03; ΔC ≈ 0.01). SD-PGS showed no robust effects. Sex-stratified analyses yielded broadly consistent findings across sexes. These findings support ideation-to-action models at the genetic level, demonstrating partially distinct polygenic liabilities for ideation and attempt. Although absolute predictive utility remains modest, these results indicate that PGS sharpen the stratification of ideators at risk of attempt, providing incremental value for future integrative risk models that combine genetics with mood disorders and environmental predictors.

Abstract : The Northeastern College–College of Liberal Arts (NC-COLA) is committed to uplifting community well-being through responsive extension programs. This study evaluated the community needs of Barangay Mabini across seven domains: Education and Parenting, Food Safety and Hygiene, Human Rights and Violence Awareness, Livelihood and Financial Literacy, Disaster Risk Reduction and Management (DRRM), Environmental Conservation, and Organizational Planning and Management. Using a descriptive mixed-method design combining survey questionnaires and key informant interviews, results showed that Livelihood and Financial Literacy obtained the highest weighted mean (4.75), identifying economic vulnerability as the community’s most pressing concern. Food Safety and Hygiene (4.72), Organizational Planning and Management (4.68), Environmental Conservation (4.63), and DRRM (4.59) also registered high demand, reflecting gaps in public health, governance, and disaster preparedness. Human Rights and Violence Awareness (4.48) indicated greater preference for practical safety programs over formal legal education. It was concluded that Barangay Mabini requires coordinated, multi-stakeholder interventions targeting economic empowerment, institutional governance, and community resilience. Recommendations include financial literacy and livelihood programs, strengthening of the Barangay DRRM Council, systematic waste management, and capacity-building for local officials in partnership with relevant government agencies.

Purpose: This study aims to develop and evaluate an adaptive ergonomic framework for reducing Musculoskeletal Disorder (MSD) risks among pre-elderly workers in Micro, Small, and Medium Enterprises (MSMEs). Methodology: This study adopted a sequential quantitative design consisting of two consecutive phases. The first phase involved a cross-sectional ergonomic assessment of 50 pre-elderly MSMEs workers using the Nordic Body Map (NBM), Rapid Entire Body Assessment (REBA), Rapid Upper Limb Assessment (RULA), and Quick Exposure Checklist (QEC). Based on the integrated assessment results, an adaptive ergonomic framework incorporating administrative controls, engineering controls, ergonomic personal protective equipment (PPE), and anthropometry-based workstation redesign was developed. The second phase evaluated the framework through a 14-day before–after intervention study in five selected MSMEs. Results: Most workers were exposed to moderate-to-very high ergonomic risks, with musculoskeletal complaints predominantly affecting the lower back, back, wrists, neck, and lower extremities. Following implementation, QEC exposure scores decreased across the five MSMEs from 68.7–84.5% before intervention to 46.3–63.2% after intervention, accompanied by reductions in REBA/RULA risk classifications and lower NBM complaint levels. Conclusion: The proposed framework effectively reduced ergonomic risks and musculoskeletal complaints among pre-elderly MSMEs workers through practical and low-cost interventions. Originality: This study contributes a comprehensive and context-specific adaptive ergonomic framework that integrates risk assessment, workstation redesign, administrative controls, and ergonomic PPE recommendations tailored to the characteristics of pre-elderly workers in resource-constrained MSMEs.

Background Non-suicidal self-injury (NSSI) is common during adolescence and is associated with substantial psychological burden and elevated subsequent suicide risk. Physical activity (PA) may be a modifiable correlate of NSSI, but prospective evidence on potential emotional mechanisms and social boundary conditions remains limited. This study examined whether baseline PA was associated with subsequent NSSI, whether anxiety symptoms accounted for part of that association, and whether baseline social support moderated the relevant pathways. Methods A school-based two-wave cohort of 756 Chinese adolescents and young students (mean age = 17.36 years, SD = 2.58; 51.7% female) was followed for 6 months. At Time 1 (T1), participants reported PA, social support, anxiety symptoms, NSSI, and demographic characteristics; anxiety and NSSI were reassessed at Time 2 (T2). Autoregressive regression models adjusted for baseline anxiety or NSSI as appropriate, together with age, gender, and urban/rural residence. Indirect effects were estimated with 5,000 bootstrap resamples, and interaction terms were used to examine first- and second-stage moderation. Results Higher T1 PA was associated with lower T2 NSSI after adjustment for T1 NSSI. The indirect association through T2 anxiety was −0.12 [95% CI (−0.18, −0.06)], representing 48.0% of the reported total association. T1 social support significantly moderated the T1 PA-T2 anxiety association ( p = 0.003); simple-slope estimates indicated a stronger inverse PA-anxiety association at higher social support. Social support did not significantly moderate the T2 anxiety-T2 NSSI association ( p = 0.281). Conclusion The findings are consistent with a model in which greater PA is prospectively associated with lower NSSI partly through lower subsequent anxiety, while social support may shape the PA-anxiety link. Because anxiety and NSSI were measured concurrently at follow-up, the indirect effect should not be interpreted as definitive causal mediation. Multi-wave and intervention studies are needed to establish temporal ordering and causality.

Background Sleep problems are common among university students due to academic stress, lifestyle factors, and psychological distress and may adversely affect physical and mental health, academic performance, and social functioning. Mindfulness-based interventions (MBIs) have increasingly been used as a non-pharmacological approach to improve sleep health; however, previous findings remain inconsistent, and evidence specifically addressing sleep quality in university students remains limited. This study aimed to systematically evaluate the effects of MBIs on sleep quality in university students and explore factors that may account for variations in intervention effects. Methods We searched seven databases—PubMed, Web of Science, EBSCO, the Cochrane Library, Scopus, Embase, and ScienceDirect—from inception to June 26, 2026. Randomized controlled trials (RCTs) evaluating MBIs for sleep quality in university students were included. Two reviewers independently conducted study selection, data extraction, and risk-of-bias assessment using the RoB 2 tool. Meta-analysis was conducted in Stata 17.0 using a random-effects model. Subgroup analyses, sensitivity analyses, publication bias assessment, and GRADE assessment were also performed. Results Ten RCTs involving 638 university students were included, with 335 participants in the intervention groups and 303 in the control groups. MBIs significantly improved sleep quality [SMD = −0.97, 95% CI (−1.43, −0.51), p < 0.001], although substantial heterogeneity was observed ( I 2 = 85.1%). Subgroup analyses revealed statistically significant between-group differences with respect to sleep-outcome measurement instrument ( p = 0.001), intervention type ( p = 0.009), and session duration ( p = 0.030), indicating that these variables may partially account for the observed heterogeneity. Sensitivity analyses supported the robustness of the pooled results. Egger’s test revealed no evidence of significant publication bias ( p = 0.270). The certainty of the evidence was rated as low according to the GRADE framework. Conclusion MBIs may improve sleep quality in university students. However, given the substantial heterogeneity and low certainty of evidence, further high-quality RCTs are needed to confirm these findings. Systematic review registration CRD420261458068, https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/view/CRD420261458068 .

The article examines how prolonged wartime risks transform the marketing value of Facility Management (FM) in the corporate B2B segment of the office property market. It shows that customer value increasingly extends beyond routine service delivery, price and SLA compliance toward business continuity, responsiveness, risk reduction, transparency and organizational resilience. The study combines services marketing, perceived value, relationship marketing, business continuity and resilience approaches with qualitative analysis of recurring FM practices in Ukraine. A four-level model of FM value evolution is proposed: Operational FM, Integrated FM, Risk-oriented FM and Resilience-oriented FM. The findings support a shift from service-list and price-based positioning toward differentiation based on measurable business outcomes, adaptability and continuity support.

Abstract Objectives We hypothesized that benzodiazepine/z-drug (BZRA) dose, insomnia symptoms, and obstructive sleep apnea (OSA) risk are associated with cognitive performance above and beyond other modifiable dementia risk factors. Methods In this cross-sectional study, we used baseline data from recruited patients without dementia from one VA site and one academic site to analyze regression models based on previously published risk factors for cognitive impairment, adapted to include sleep and benzodiazepine usage interactions. Changes in R 2 and model fit (F-tests) were examined for four nested regression models predicting Mini-Mental State Examination (MMSE), Trail Making Test (TMT)-A, TMT-B, and Digit Symbol Substitution Test (DSST). Base Models included common dementia risk factors. Model-2 = Base + Insomnia Severity Index; Model-3 = Model-2 + dose; Model-4 = Model-3 + OSA risk; and Model-5 = Model-4 + OSA-BZRA. Results R 2 for the base model predicting MMSE was 0.139 (n = 313), 0.241 for TMT-A (n = 298), 0.229 for TMT-B (n = 287), and 0.189 for DSST (n = 285). Model-5 R 2 was 0.142 for MMSE, 0.246 for TMT-A, 0.238 for TMT-B, and 0.190 for DSST, with all F-test p-values >.145. Conclusions Sleep disorder variables did not significantly explain additional variation in cognition performance. Studies with a wider range of cognitive performance are needed.

Aim and background: Excessive daytime sleepiness (EDS) is reported far less often than poor nocturnal sleep quality in Indian medical students.We aimed to estimate EDS prevalence and its independent correlates (primary), and to compare these with poor sleep quality correlates in the same cohort and relate both to examination performance (secondary).We hypothesized that sleep hygiene behavior, not global sleep quality category, would dominate.Materials and methods: Prospective cross-sectional study of 354 of 450 eligible MBBS students (78.7%) at a Southern Indian college, sampled by stratified proportional randomization.Under supervised standardized administration, they completed the Epworth Sleepiness Scale (ESS; EDS >10), Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), and Sleep Hygiene Index (SHI), with screen time, stress, mood, lifestyle, clinical covariates, and the latest university examination percentage.Excessive daytime sleepiness correlates were examined by logistic regression with a pre-specified confounder-adjusted sensitivity model.Results: Excessive daytime sleepiness affected 21.5% [95% confidence interval (CI) 17.5-26.0],more often among poor than good sleepers (27.7% vs 18.6%).Adjusted [area under the receiver operating characteristic curve (AUC) 0.773, 0.714-0.832],only poorer sleep hygiene remained independent [odds ratio (OR) 1.12 per point, 1.07-1.18],unchanged after adjustment for all measured confounders (1.12, 1.06-1.17).Examination percentage did not differ by sleep status (67.33 ± 5.16 vs 68.07 ± 5.72; p = 0.229); academic stage and sex, not sleep, predicted marks (R² = 0.152).Conclusion: In this cross-sectional sample, EDS was associated more closely with sleep hygiene behavior than with global sleep quality category, and the two had distinct correlation profiles.Screening for sleepiness alongside sleep quality, and addressing bedtime device use, merit consideration in student health services.These are associations only; no direction of effect can be inferred.Clinical significance: Measuring EDS alongside global sleep quality identifies a partly distinct at-risk group, for whom brief counselling on bedtime device use may be more specific than generic sleep hygiene advice.

Introduction In Japan, noriuchi refers to a collaborative gambling practice in which multiple players pool money used for betting and later split the final net profit or loss. This cross-sectional online study aimed (a) to estimate the prevalence of noriuchi among adult Japanese gamblers and (b) to examine how the frequency of noriuchi participation relates to gambling involvement and problem gambling severity. Methods In February 2022, an online survey was administered via Rakuten Insight, Inc. to adults aged 20 years or older. Participants were eligible if they reported gambling at least monthly in at least one of nine gambling activities during the past 12 months ( N = 2,000). Noriuchi participation frequency was assessed on a four-point scale (never, less than monthly, monthly or more, weekly or more). Outcomes included monthly gambling days, monthly gambling expenditure, and problem gambling severity measured with the Japanese version of the Problem Gambling Severity Index (PGSI). Results Overall, 498 participants (24.9%) reported noriuchi experience in the past 12 months; among them, 198 (39.76%) met the PGSI criterion for problem gambling. After adjustment for demographic covariates, noriuchi participation was associated with greater problem gambling severity across several gambling activities. Associations with monthly gambling days and expenditure were more limited and varied across gambling activities, with significant increases primarily observed among those engaging in noriuchi weekly for certain gambling activities. Discussion These findings suggest that noriuchi is associated with problem gambling severity, whereas its associations with gambling frequency and individual gambling expenditure are less consistent.

Abstract Court-Ordered Treatment (COT) is used to address treatment non-adherence and psychiatric readmission in individuals with serious mental illness (SMI), who are at risk for treatment non-adherence and recurrent psychiatric hospitalization. Evidence regarding clinical outcomes associated with COT remains mixed, partly due to differences in legal frameworks and program implementation. To compare psychiatric readmission, outpatient appointment attendance, and long-acting injectable (LAI) medication adherence during COT and during the year following COT expiration in Arizona’s public behavioral health system. This exploratory, retrospective chart review identified 94 patients placed on COT between 2020 and 2021. Paired within-subject analyses included 29 patients whose COT expired and who completed a full one-year follow-up after COT expiration. Outcomes during COT were compared with outcomes during the year after COT expiration. Among the 29 patients analyzed, psychiatric hospital admission rates rose significantly from 10.3% (3/29) during COT to 34.5% (10/29) post COT expiration ( p = .039). Missed psychiatric appointments increased from 24.1% (7/29) during COT to 37.9% (11/29) after COT expiration, but this change was not statistically significant (p =.219). Among 19 patients with complete LAI follow-up data, 1 missed at least one scheduled LAI dose during COT compared with 4 after COT expiration ( p =.250). In this exploratory cohort, psychiatric readmissions were less frequent during COT than during the year following COT expiration. Both missed outpatient appointments and LAI doses were also more frequent after COT expiration, although these differences were not statistically significant, and the small sample limited the ability to detect meaningful differences. These findings should be interpreted cautiously given the small, selected cohort and retrospective observational design. Larger prospective studies are needed to further evaluate outcomes following COT expiration.

Objective This study aimed to estimate the prevalence of musculoskeletal symptoms and work-related musculoskeletal disorders (WMSDs) among orthopedic nurses, identify demographic, occupational, and lifestyle characteristics associated with WMSDs, and explore whether routinely collected characteristics could discriminate nurses with WMSDs from those without. Method A single-center cross-sectional study was conducted among nurses at a tertiary orthopedic specialty hospital in China between March and November 2023. Conventional analyses included multivariable logistic regression, modified Poisson regression with robust standard errors, and negative binomial regression. Logistic regression as a benchmark, elastic-net logistic regression, random forest, XGBoost, and support vector machine were compared using repeated 5-fold cross-validation with fold-specific preprocessing. Prediction performance was assessed using AUC with bootstrap 95% CIs, PR-AUC, Brier score, calibration intercept and slope, and descriptive threshold metrics; TreeSHAP was used for model interpretation. Result Among 948 nurses with valid questionnaires, 654 reported musculoskeletal symptoms in the previous 12 months, irrespective of work attribution (68.99%). After excluding 44 participants with uncertain work-related attribution, 604/904 participants were classified as having work-related WMSDs (66.81%). Each 1-point increase in the strict ergonomic risk score was associated with WMSDs in logistic regression (adjusted OR = 2.631, 95% CI 2.039–3.432; p < 0.001) and modified Poisson regression (adjusted PR = 1.283, 95% CI 1.203–1.369; p < 0.001). The highest observed AUC was 0.752 (95% CI 0.721–0.791) for the domain random forest model; the domain XGBoost model had the highest PR-AUC (0.841). Conclusion Musculoskeletal symptoms and WMSDs were common among orthopedic nurses in this single-center sample. Occupational exposure and postural load were associated with WMSDs. The exploratory prediction models showed limited-to-moderate discrimination and warrant prospective multicenter external validation before practical application.

Objective Non-suicidal self-injury (NSSI) is an urgent and substantial public health concern among adolescents. This study is aimed at identifying the independent psychological predictors of NSSI and developing and validating a logistic regression-based risk discrimination model focused on coping styles. Methods A cross-sectional study involving 206 adolescents (104 with NSSI and 102 healthy controls) was conducted. All the participants provided general demographic data, and completed the Experiences in Close Relationships Inventory (ECR), the Childhood Trauma Questionnaire-Short Form Version (CTQ-SF), and the Coping Styles Questionnaire (CSQ). Univariate and multivariate logistic regression analyses were performed to identify the independent predictors of NSSI. A nomogram was constructed in accordance with the final multivariate model. Model performance was evaluated using receiver operating characteristic (ROC) curves, calibration plots, the Hosmer-Lemeshow (HL) test, and a decision curve analysis (DCA). Results Multivariate logistic regression revealed that a higher level of self-blame (OR = 1.062; 95% CI: 1.023–1.102; P = 0.002) was an independent risk factor, whereas a better problem-solving capacity (OR = 0.911; 95% CI: 0.867–0.957; P < 0.001) was an independent protective factor for adolescents with NSSI. Attachment dimensions and childhood trauma did not retain independent significance after adjustment. The nomogram showed excellent discrimination (AUC = 0.951, 95% CI: 0.922–0.980), good calibration (HL test P > 0.05), and superior clinical net benefit across a wide threshold (0.01–0.99). Conclusion Targeting self-blame and enhancing problem-solving skills may be effective styles for the prevention of adolescent NSSI. As a preliminary finding, the nomogram developed in our study is a useful tool for exploratory differentiation.

Nature-based extreme sports are often framed through sensation seeking, thrill, and voluntary exposure to risk, yet this framing can obscure the meanings participants attach to prolonged engagement with demanding natural environments. This study explored how experienced South African participants interpreted the relationship between nature-based extreme sport participation and eco-sensitivity. In this article, eco-sensitivity refers to participants' reported environmental attention, affective connection with nature, recognition of ecological dependence, concern about degradation, and efforts to reduce personal impact. A qualitative design using interpretative phenomenological analysis was applied to semi-structured interviews conducted between 29 April and 4 July 2019 with 10 experienced participants, five men and five women, who represented 11 nature-based extreme sport activities and reported two to 22 years of experience. Four interconnected themes were identified: risk as a managed component of participation; connection rather than conquest; sensory sensitivity and experiences consistent with mindfulness and flow; and eco-sensitivity and self-reported pro-environmental orientation. Participants described risk as something to calculate and manage through competence, preparation, and situational judgement. They also described respect for natural forces, heightened bodily and environmental attention, and a stronger sense of ecological dependence. Reported pro-environmental practices were self-reported and were not independently observed. The findings provide an interpretive account of how participants made sense of environmental meanings within prolonged outdoor sport involvement. They do not establish a causal developmental mechanism. The results suggest propositions for athlete education, outdoor recreation management, environmental learning, and future longitudinal research. Keywords: eco-sensitivity; extreme sport; interpretative phenomenological analysis; nature connectedness; pro-environmental behaviour; risk management.

Background: Emerging adulthood is a vulnerable developmental period for suicidal ideation. Psychological pain is often associated to its occurrence, however, the factors related to the transition from psychological pain to suicidal ideation remain unclear. This study aimed to analyze the mediating capacity of entrapment and the moderating capacity of meaning in life in the relationship between psychological pain and suicidal ideation during emerging adulthood. Methods: Participants were Spanish emerging adults who completed a battery of questionnaires through LimeSurvey platform. A moderated mediation was conducted. Results: The model explained 63.8% of the variance in suicidal ideation. Entrapment mediated the relationship between psychological pain and suicidal ideation. Furthermore, at low levels of meaning in life, psychological pain was positively associated with suicidal ideation, while at high levels, the association was no longer significant. Conclusions: These findings highlight the importance of assessing psychological pain and entrapment as potential risk factors of suicidal ideation during emerging adulthood, and support the development of interventions aimed at fostering their meaning in life.

The increasing use of electrical and electronic devices in students’ daily lives highlights the importance of introducing electrical safety awareness at the high school level. Improper use of electrical installations, such as overloading electrical outlets and using inappropriate components, may increase the risk of short circuits, electric shocks, and fires. Therefore, practical education on safe electrical installation is important to equip students with basic electrical safety knowledge and awareness. The electrical workshop aimed to introduce basic science and technology concepts through a practical workshop on electrical installation safety for students of SMA Yos Sudarso Cilacap. The workshop consisted of theoretical explanations, demonstrations, hands-on practice, and safety simulations covering basic electrical installation principles, component selection, safe assembly, and testing. A total of 35 students participated in the activity. Among the 35 students who completed the questionnaire, 60% reported that they had not previously been familiar with the material, while 91.4% perceived the workshop as beneficial. Observations during the practical session indicated active student participation in assembling simple electrical circuits and applying safety procedures. The activity provided students with practical knowledge and strengthened their awareness of safe electrical installation practices.

Background Cumulative exposure to adverse childhood experiences (ACEs) is associated with an increased risk of substance use, overdose, and suicide. Rural children are more likely to experience most ACEs. There is limited literature contextualizing rural individuals’ experiences with ACEs. Public Health 3.0 calls for multisector partner engagement to generate collective impact. The purpose of this study was to evaluate rural providers’ perspectives on challenges and recommendations for ACEs mitigation in their community from a cross-sector context. Participants and setting Participants were 74 providers enrolled in an online ACEs training. Participants lived and/or worked in five rural Missouri counties with high drug overdose death rates. Methods This was a conventional content analysis of written responses to structured discussion prompts from three training modules. Analysis included familiarization, inductive identification of major codes, and refinement of codes, followed by independent coding by two authors until consensus, and reporting major patterns. Artificial intelligence supported preliminary code development. An adapted Sequential Intercept Model (SIM) framework organized challenges and recommendations by setting. Results Results included personal stories about how ACEs impacted their communities through overdose, suicide, homelessness, unemployment, and adverse health effects. Settings included schools, government, healthcare, daycares, criminal justice, Extension, fire departments, libraries, and nonprofits. Participants recommended expanding the ACEs definition to include satanic abuse, bullying, incest, war, genocide, military family stressors, and death of a loved one. Intervention recommendations included whole-family interventions, community-wide training, trauma-informed training, expanded access to treatment, classes in prison/jails, and fostering positive childhood experiences. Conclusion Community voice is necessary to contextualize setting-specific insights that inform development of upstream interventions appropriate for and tailored to the community. Participants identified both strategies that could be incorporated into everyday practice—including empathy, listening, providing judgment-free and safe spaces, providing food for children experiencing hunger, encouraging positive childhood experiences, mentoring, and connecting individuals with resources for food, shelter, clothing, and mental health—and broader structural changes that may require policy-level action. The adapted SIM organizes these concepts.

Background Sleep duration is an important component of healthy aging, yet gender differences in short and long sleep among older adults remain insufficiently understood. This study aimed to examine gender differences in sleep duration among Chinese older adults and quantify the contributions of socioeconomic, behavioral, functional, and health-related factors to these differences. Methods Data were obtained from 9,590 adults aged ≥65 years who participated in the 2018 wave of the Chinese Longitudinal Healthy Longevity Survey. Sleep duration was self-reported and categorized as short (<6 h), normal (6–8 h), or long (>8 h). Multinomial logistic regression was used to identify factors associated with short and long sleep, with weighted analyses and Poisson regression performed as sensitivity analyses. Separate Fairlie decomposition analyses were conducted for short and long sleep to quantify the contributions of observed characteristics to gender differences. Results Overall, 44.95% of participants had abnormal sleep duration, with a higher prevalence among women than men (46.87% vs. 42.66%, p < 0.001). Compared with men, women had a higher relative risk of short sleep (RRR = 1.399, 95% CI: 1.204–1.625) but a lower relative risk of long sleep (RRR = 0.856, 95% CI: 0.754–0.972). The association with short sleep remained significant in the weighted analysis (RRR = 1.530, 95% CI: 1.210–1.935), whereas the gender difference in long sleep was attenuated (RRR = 0.821, 95% CI: 0.661–1.021). For short sleep, observed characteristics explained 21.65% of the gender disparity. Education (22.75%), depressive symptoms (11.07%), IADL limitation (6.02%), and self-assessed health (4.82%) contributed positively to the disparity, whereas smoking status (−22.57%), drinking status (−12.45%), and exercise (−4.87%) partially offset it. The gender difference in long sleep was negligible, with substantial offsetting contributions across factors. Conclusion Gender differences in sleep duration among Chinese older adults were primarily concentrated in short sleep, with women experiencing a higher risk. Socioeconomic, behavioral, psychological, and functional characteristics contributed to this disparity, although most of the short-sleep difference remained unexplained. Gender-sensitive interventions addressing educational disadvantage, depressive symptoms, functional limitations, and health behaviors may help reduce inequalities in sleep duration among older adults.

Background Stroke is a leading cause of disability worldwide and is frequently accompanied by psychological and functional impairments. Acceptance and Commitment Therapy (ACT), a third-wave behavioral intervention focusing on psychological flexibility, has been increasingly applied in stroke rehabilitation. Although previous reviews have suggested beneficial effects of ACT in stroke patients, whether these benefits persist in the short term after the intervention ends, and the certainty of the evidence, remain unclear. Methods A systematic review and meta-analysis was conducted according to PRISMA guidelines and registered in PROSPERO (CRD420261325108). Randomized controlled trials evaluating ACT in stroke patients were included. Pooled effects were calculated using random-effects models, with separate analyses for post-intervention and follow-up outcomes. Sources of heterogeneity were explored using subgroup analyses and meta-regression. Risk of bias was assessed using the Cochrane Risk of Bias 2 tool, and certainty of evidence was evaluated using the GRADE framework. Results Twenty-two RCTs involving 1,975 participants were included. ACT may be associated with reductions in depressive symptoms (post-intervention: SMD = −1.32, 95% CI: −1.80 to −0.84; follow-up: SMD = −0.76, 95% CI: −1.07 to −0.45) and anxiety symptoms (post-intervention: SMD = −1.36, 95% CI: −1.90 to −0.82; follow-up: SMD = −0.51, 95% CI: −1.42 to 0.40, not significant); depressive symptoms remained statistically significant at follow-up. Heterogeneity was considerable for both outcomes at post-intervention ( I 2 = 93.68% for depression and 93.60% for anxiety), so the pooled estimates represent average effects across studies. ACT may also be associated with improvements in psychological flexibility, quality of life, and sleep quality; however, these outcomes were based on a limited number of studies and showed considerable heterogeneity ( I 2 = 74.68 to 92.26%), so they should be interpreted cautiously. However, no statistically significant effects were observed for activities of daily living, neurological function, or hope. ACT did not appear to increase dropout rates in the available studies ( K = 16; RR = 0.99, 95% CI: 0.58–1.69). Meta-regression analyses indicated that intervention duration may not be a significant moderator of treatment effects. The certainty of evidence ranged from very low to moderate, mainly due to risk of bias and inconsistency. Conclusion Acceptance and Commitment Therapy may be a useful adjunctive intervention for improving psychological outcomes in people with stroke. However, evidence for functional recovery remains insufficient. Future high-quality RCTs with standardized protocols, larger samples, and longer follow-up are needed to confirm the long-term effectiveness of ACT. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/ , identifer CRD420261325108.

Background Diabetes frequently co-occurs with depression, anxiety, and diabetes-related distress, and psychological status directly influences glycaemic control and the risk of complications. Traditional mental health assessment relies on subjective scales. With the growth of digital health, digital phenotyping offers a new paradigm for real-time, objective mental health monitoring and prediction. However, the pathways through which these technologies perform monitoring and prediction remain unclear. Objective This scoping review aimed to systematically map the application pathways of digital phenotyping for mental health monitoring and prediction in people with diabetes, and to use machine learning-assisted text mining to analyse the main research themes and hotspots, thereby informing the future development of individualised risk prediction models and monitoring systems. Methods A scoping review search was conducted in six English databases (PubMed, Embase, CINAHL, Web of Science, Scopus, and the Cochrane Library) and four Chinese databases (CNKI, Wanfang, VIP, and China Biomedical Literature Database[CBM]), covering studies published from database inception to 10 September 2026. The search strategy was built around terms related to diabetes, digital phenotyping, and mental health. Machine learning-assisted literature mining was used to identify thematic patterns in the included studies. The study selection process and overall workflow followed the PRISMA extension for scoping reviews (PRISMA-ScR). Results A total of 2,968 records were retrieved. After screening, 10 studies were included. The evidence indicated that digital phenotyping mainly enables real-time monitoring of mental health in people with diabetes through signals such as continuous glucose monitoring (CGM), passive smartphone sensing, voice, and ecological momentary assessment (EMA). Machine learning methods were widely used for risk prediction modelling, but most studies built models at the group level, with only a few adopting n -of-1 analysis or subgroup prediction to achieve individualised risk prediction. External validation of models was generally lacking, and no intervention studies were identified. Conclusions Preliminary evidence suggests that digital phenotyping has exploratory potential for mental health monitoring and prediction in people with diabetes, but research that genuinely achieves individualised risk prediction remains limited. Closed-loop monitoring-intervention design and multicentre external validation are the main directions for future research. Systematic Review Registration https://osf. io/6wsaj/ .

Depression is a leading cause of illness and disability among adolescents worldwide, yet evidence on its burden among school-going adolescents in rural Kenyan counties remains limited. This study determined the prevalence and socio-demographic factors of depression among secondary school students in Bungoma County, Kenya, to provide baseline evidence for mental health planning. The study was guided by Hopelessness Theory of Depression and Ecological Systems Theory. An analytical mixed methods cross-sectional study design was adopted. The target population consisted of secondary school students, with a sample size of 400 respondents determined using Taro Yamane formula. The respondents were selected through multistage stratified and systematic sampling from three sub-counties of Bungoma County (Mt. Elgon, Kimilili and Bungoma South). Quantitative data were collected using the Patient Health Questionnaire (PHQ-9) and a structured questionnaire, and analyzed using descriptive statistics and ordinal logistic regression in SPSS version 28. Qualitative data were obtained through ten Focus group discussions with students and twelve in-depth interviews with class teachers, and analyzed thematically. The overall prevalence of depressive symptoms (PHQ-9 score ≥ 5) was 55.5% (n = 222), 41.5% (n = 166) had mild depression, 9.5% (n = 38) moderate depression, 3.5% (n = 14) moderately severe depression and 1.0% (n = 4) severe depression, while 44.5% (n = 178) were not depressed. Female students were found to be almost twice as likely to experience higher levels of depression compared to the males (AOR= 1.71, P= 0.04). On the other hand, students in mixed day and boarding schools were 78% less likely to experience higher level of depression, (AOR = 0.22, P<0.001), compared to those in girls’ boarding and day schools. Further, students who live with extended family were more than twice as likely as those with both parents to experience higher depression levels (AOR = 2.10, P= 0.04). The qualitative data pointed to gender and family structure as possible associations of depression. Depression is highly prevalent among secondary school students in Bungoma County, with one in seven students experiencing moderate to severe depression. Routine school-based mental health screening using validated tools such as the PHQ-9 is recommended to enable early identification, counselling and referral of affected students.

Introduction Vehicular driving pattern analysis is important for improving road safety, driving efficiency, and intelligent transportation systems. The aim of this study is to analyze recent research on the major driver-behavior analysis tasks, which are driving pattern recognition, distraction detection, abnormal driving-behavior detection, driver profiling and identification, fuel-efficiency analysis, and driving-risk assessment. Methods The literature selection process was structured and included identification, screening, and eligibility. One hundred seventeen studies were used in this study, and 12 studies were selected for a detailed examination for comparative analysis. Results The studies analyzed have shown that driver-behavior analysis is becoming more popular with the use of machine learning, deep learning, sensor fusion, edge computing, and other new technologies. Existing approaches, however, are still scattered across behavioral tasks and encounter issues such as real-time processing, privacy preservation, scalability, model generalization, and integration of heterogeneous data. Discussion This study highlights the need for integrated and task-oriented approaches to address these challenges and support multiple behavioral assessments. The findings provide research directions on the development of scalable privacy-aware real-time driver-behavior analysis systems for connected and intelligent transportation environments.

Background The first period of life shapes later life chances, but the economic consequences accumulate across later childhood, adolescence and adulthood and fall across several policy sectors. Existing reviews typically address one risk factor at a time, or focus on a restricted outcome domain, leaving the relevant evidence scattered. This umbrella review collates review-level evidence on how early childhood exposures affect later economic outcomes. Methods The review was registered on Open Science Framework (https://osf.io/szpx5/overview). Medline, APA PsycArticles, APA PsycINFO, CINAHL Plus with Full Text, Education Research Complete & Psychology and Behavioural Sciences Collection databases were searched in November 2025. Systematic, rapid, scoping, narrative and umbrella reviews were eligible if they examined early childhood exposures and later outcomes with measurable consequences for education, employment, income, criminal justice involvement, quality of life, wellbeing or service costs. Reviews reporting only health status outcomes, and those focused on low- and middle-income countries, were excluded. Two authors screened and extracted independently, and quality was appraised. Findings were synthesised narratively. Results Seventy-two reviews were included, published between 2001 and 2025 and increasingly since 2021. Adverse childhood experiences and related adversity were the most frequently examined exposures, followed by childhood physical health conditions, birth and perinatal factors, and neurodevelopmental and behavioural difficulties. Early years risk factors were consistently associated with poorer later education and employment, lower income and greater criminal justice involvement. Evidence on quality of life was mixed, and service use and costs were seldom reported. Few reviews addressed publication bias. Conclusion Difficulties experienced in the early years have consequences across several later life domains and public sectors. The evidence is most consistent for education and criminal justice involvement, and thinner for quality of life, service use and costs. Reviews rarely address correlations between risk factors or the pathways connecting them to later outcomes. Modelling these pathways and evaluating interventions to address early years risks are priorities. Limitations of the review were the inclusion of studies that covered a wide range of age groups and the exclusion of health outcomes.

In most societies, using more than one language or language variety is the norm, yet the reference data against which children’s speech is judged derive largely from monolingual speakers. Systematic cross-linguistic variation is therefore liable to be read as atypical development, placing multilingual children at risk of misdiagnosis of speech sound disorder (SSD). This risk is most acute for closely related, understudied varieties, where difference and disorder overlap and community-specific data are scarce. Acoustic measures (e.g., voice onset time, vowel formants, segment durations) quantify fine-grained, continuous properties of speech production that categorical, transcription-based description obscures. No existing review, however, has mapped which acoustic measures have been applied to multilingual children, across which language varieties, or against which reference baselines their productions are interpreted. The objective of this review is to provide that map, showing where acoustic evidence is concentrated and where it is absent, to support clinical assessment and to identify where community-specific reference data are most needed. The review will follow updated Joanna Briggs Institute scoping review methodology and will be reported per the PRISMA Extension for Scoping Reviews. Searches will be conducted in MEDLINE (Ovid), Embase (Ovid), CINAHL (EBSCO), Web of Science Core Collection, and Linguistics and Language Behavior Abstracts, with grey literature sought through ProQuest Dissertations and Theses Global and conference proceedings; no date limits will be applied. Children from birth to 18 years are eligible regardless of clinical status, and a preschool subset (≤ 5;11) will be reported separately. After pilot calibration, two reviewers will independently screen and chart sources, resolving disagreements by discussion or a third reviewer. Charted data will be mapped through an acoustic-measure taxonomy crossed with language variety and reference baseline. This protocol has been registered on the Open Science Framework (OSF https://doi.org/10.17605/OSF.IO/R2EX5 ).

This study examined the relationship between pupils’ involvement in school-initiated absenteeism interventions and their academic achievement in Araling Panlipunan in Kadingilan II District, Bukidnon (SY 2019–2020). A descriptive-correlational design was employed involving 101 Grade 4 pupils identified as at risk of dropping out. Data were collected using a validated questionnaire (CVI = 0.89; Cronbach’s α = 0.91) and analyzed using descriptive statistics, independent t-test, one-way ANOVA, and Pearson product–moment correlation. Respondents were predominantly male (65.3%), aged 10–11 years (61.4%), from low-income households (85.1% earning ₱1,000–₱10,999), with parents largely self-employed (92.1%) and with elementary education (80.2%). Pupils reported high involvement in interventions: close-door counseling (M = 4.06), home visits (M = 3.80), CFSS (M = 3.74), and school feeding (M = 4.03), while dormitory involvement was low (M = 1.47). Academic achievement was generally low, with 63% fairly satisfactory (75–79) and 36% satisfactory (80–84). No significant differences were observed across most demographic variables (p > .05), except for dormitory involvement by gender and income (p < .05). Correlation analysis showed no significant relationship between intervention involvement and academic achievement (r = -0.186 to 0.149, p > .05). Findings indicate that while interventions enhance participation, they do not directly predict academic outcomes.

Objective Operating room nurses work long-term in high-intensity, high-risk environments and suffer from a high prevalence of occupational fatigue, which seriously affects their physical and mental health as well as patient safety. Based on the Job Demand-Control-Support (JDCS) model, this study aimed to examine the mediating role of perceived stress between the dimensions of the JDCS model and occupational fatigue—including acute fatigue, chronic fatigue, and inter-shift recovery—among operating room nurses. Methods This multi-center cross-sectional study was conducted from August to September 2026, enrolling 1,122 operating room nurses from 9 tertiary Grade-A hospitals in eastern, central, and western China. A general information questionnaire, the Occupational Fatigue Exhaustion Recovery Scale, the Perceived Stress Scale (PSS-10), and the Job Content Questionnaire (JCQ) were administered. SPSS 25.0 was used for descriptive statistics, difference analysis, correlation analysis, and hierarchical multiple regression; AMOS 21.0 was used to construct a structural equation model, and the bias-corrected Bootstrap method was employed to test mediating effects. Results The scores of acute fatigue, chronic fatigue, and inter-shift recovery among operating room nurses were 45.55 ± 18.77, 44.13 ± 17.89, and 56.27 ± 17.83, respectively, indicating an overall moderate level of occupational fatigue. The perceived stress score was 21.01 ± 5.24; job demand was 36.44 ± 4.80; job control was 71.54 ± 18.07; and social support was 24.02 ± 6.61. Hierarchical regression showed that, after controlling for demographic and work characteristics, job demand, job control, and social support remained independent correlates of all three outcomes (acute fatigue model R 2 = 0.460, chronic fatigue R 2 = 0.305, inter-shift recovery R 2 = 0.353). The structural equation model showed that job demand positively predicted perceived stress ( β = 0.182, p < 0.001), while job control ( β = −0.251, p = 0.033) and social support ( β = −0.168, p = 0.040) negatively predicted perceived stress. Perceived stress positively predicted acute fatigue ( β = 0.336, p < 0.001) and chronic fatigue ( β = 0.209, p < 0.001), and negatively predicted inter-shift recovery ( β = −0.134, p = 0.029). Bootstrap tests indicated that perceived stress played a significant partial mediating role between job demand, job control, and social support and the outcomes of acute fatigue, chronic fatigue, and inter-shift recovery, although the indirect effects were small in magnitude (proportion mediated 3.41–17.35%). Conclusion Occupational fatigue among operating room nurses in 9 tertiary Grade-A hospitals is at a moderate level, and inter-shift recovery needs improvement. Perceived stress acted as a mediating variable linking JDCS dimensions to occupational fatigue, although the mediating effects were modest in magnitude. Nursing managers can improve occupational fatigue and recovery among operating room nurses by reducing unreasonable job demands, enhancing job control, strengthening social support, and alleviating perceived stress.

Background Depression and anxiety symptoms are common among college students. Behavioral and psychosocial indicators may support preventive campus mental health work, but risk-stratification frameworks require external validation. Methods We developed a construct-level model-explanation framework using questionnaire data from a development sample. The cleaned dataset included 1,267 students; internal-validation analyses included 1,096 students for depression risk and 1,095 for anxiety risk. Risk was defined as a Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) or Generalized Anxiety Disorder-7 (GAD-7) score of 10 or higher. The primary Feature set C random-forest (RF) pipelines integrated demographic, traditional, and emerging behavioral and psychosocial indicators. Fold-specific preprocessing and percentile cutoffs were used for internal validation. Locked pipelines were applied without retraining, predictor reselection, optimization, recalibration, or threshold adjustment to an independent university sample of 1,468 students. Results External area under the receiver operating characteristic curve (AUROC), area under the precision–recall curve (PR-AUC), and Brier scores were 0.813 (95% CI, 0.776–0.848), 0.402 (0.325–0.491), and 0.090 (0.083–0.098), respectively, for depression and 0.809 (0.765–0.851), 0.205 (0.144–0.300), and 0.063 (0.056–0.070), respectively, for anxiety. Ordinary participant-level bootstrap was the primary approach, with stratified bootstrap as a sensitivity analysis. Depression calibration was close to the prevalence baseline (Brier 0.091; intercept −0.668; slope 1.401), whereas anxiety showed miscalibration (Brier 0.063 vs. baseline 0.051; intercept −1.227; slope 1.102). The models supported external discrimination and risk ranking but did not validate individual absolute-risk probabilities or clinical thresholds. Conclusion Behavioral and psychosocial indicators supported externally validated risk stratification in an independent university sample. Anxiety-risk findings should be interpreted as preliminary because the number of positive cases was limited. Further evaluation is needed before wider implementation.

This longitudinal study examined the trajectories of healthcare workers’ mental health from the first to the second COVID-19 wave (May 2020–December 2020) in a Swiss tertiary hospital, and their association with individual and organizational factors. For each mental health outcome (depression, anxiety, peritraumatic stress, and well-being), a separate analysis identified two trajectories: one with higher, persistent levels of symptoms and one that was resilient, with low-level symptoms. The persistent trajectory comprised about 25%–30% of participants for anxiety, depression and peritraumatic stress and 47% for well-being; because the classifications were outcome-specific, membership differed across outcomes (about 15% of participants were on a persistent trajectory for all four outcomes and 46% resilient for all four). We found that women, nurses, caregivers, non-managerial employees, and frontline COVID-19 workers were more likely to follow a persistent trajectory. Organizational risk factors were a high workload and an irregular work schedule. These results provide a basis for implementing risk-adapted prevention measures and resilience-promotion programs to protect health workers from the impact of major crises. Future research should address the needs of vulnerable health workers to provide evidence-based health promotion.

Introduction Children’s flourishing has become a central outcome in the study of child development, but its link with the cumulative burden of family risk remains poorly understood. This study examined whether two school-based relational resources—relationships with teachers and with peers—account for the association between cumulative family risk and flourishing in primary school children. Methods A questionnaire survey was completed by 1,673 fourth and fifth-grade children in Shaanxi province, Northwest China. A parallel mediation model with bootstrap confidence intervals was estimated, with sex, only-child status, and household registration entered as covariates. Results Cumulative family risk was negatively associated with flourishing, and the decrement was approximately linear across the number of risk factors rather than accelerating at higher levels. Teacher–student and peer relationships each carried an independent part of this association, and the peer pathway carried the larger share. Discussion Interventions should give priority to children exposed to several family risks. Where school resources are limited, restoring peer relationships deserves precedence, while the teacher–student relationship retains an independent contribution and should not be neglected.

مقدمه: شکوفایی کودکان به عنوان یکی از پیامدهای مرکزی در مطالعه رشد کودک مطرح شده است، اما ارتباط آن با بار تجمعی خطرات خانوادگی همچنان به‌خوبی درک نشده است. این پژوهش بررسی کرد که آیا دو منبع ارتباطی مبتنی بر مدرسه—روابط با معلمان و با همسالان—می‌توانند ارتباط بین خطر تجمعی خانوادگی و شکوفایی در کودکان دبستانی را تبیین کنند. روش‌ها: یک پیمایش پرسشنامه‌ای توسط ۱٬۶۷۳ کودک پایه چهارم و پنجم در استان شاآنشی، شمال‌غرب چین تکمیل شد. یک مدل میانجی‌گری موازی با فواصل اطمینان بوت‌استرپ برآورد گردید و جنسیت، وضعیت تک‌فرزندی و ثبت خانوار به عنوان متغیرهای کنترل وارد شدند. نتایج: خطر تجمعی خانوادگی با شکوفایی رابطه منفی داشت و این کاهش تقریباً به صورت خطی در سراسر تعداد عوامل خطر مشاهده شد و در سطوح بالاتر شتاب نمی‌گرفت. روابط معلم–دانش‌آموز و روابط همسالان هر یک سهم مستقلی از این ارتباط را حمل کردند و مسیر همسالان سهم بیشتری داشت. بحث: مداخلات باید به کودکان در معرض چندین خطر خانوادگی اولویت دهند. در شرایطی که منابع مدرسه محدود است، بازسازی روابط همسالان باید در اولویت قرار گیرد، در حالی که رابطه معلم–دانش‌آموز همچنان سهم مستقلی دارد و نباید نادیده گرفته شود.

The increasing accessibility of online pornography has led to earlier exposure among children and adolescents, raising concerns about its potential long-term effects on sexual development, behaviour and mental health. This systematic literature review synthesises current evidence on the relationship between early exposure to pornography and later pornography consumption. A comprehensive search of six electronic databases (MEDLINE, PsycINFO, Sociological Abstracts, Embase, ASSIA, Web of Science) identified 17 studies that met the inclusion criteria, which required individuals to have experienced early exposure to pornography and reported subsequent pornography consumption. Eligible quantitative studies (longitudinal, cohort, case-control, cross-sectional), published in English from 1993 onwards, were identified and screened against inclusion and exclusion criteria. Across studies, earlier age of first exposure was consistently associated with higher frequency of use, greater risk of compulsive or problematic consumption and progression towards more extreme or deviant content in adolescence and adulthood. Developmental and gender differences emerged, with males generally exposed earlier and exhibiting stronger associations between early exposure and problematic use, although similar attitudinal effects were noted among females. Mediating mechanisms included internalisation of sexual scripts, perceived realism, shame and emotional distress, while moderating factors encompassed impulsivity, sensation-seeking, family stability, religiosity and cultural context. Overall, findings indicate that early exposure to pornography may shape enduring behavioural and cognitive trajectories, with outcomes influenced by individual, developmental and social factors. Findings and future directions are discussed in relation to implications for practice, policy and future research.

College athletes face substantial challenges from the combined demands of academic study and athletic training, placing them at elevated risk for academic burnout (AB). This study examined how perceived social support (PSS) is associated with AB by testing the mediating roles of mental toughness (MT) and athlete burnout (ATHB) and the moderating effect of cognitive reappraisal (CR). Using a cross-sectional design, 1,918 college athletes from over 20 Chinese universities completed standardized questionnaires assessing PSS, MT, ATHB, CR, and AB. Serial and moderated serial mediation were analyzed with the PROCESS macro (Models 6 and 89) while controlling for demographic and sport-related variables. PSS was directly and negatively associated with AB (β = −0.122, p < 0.001), with significant indirect associations separately through MT and ATHB and sequentially through MT and ATHB. CR showed path-specific moderation: at higher levels of CR, the negative PSS–AB association was stronger, but so was the positive ATHB–AB association, whereas the MT–AB association did not differ significantly across CR levels. Thus, CR should not be interpreted as having a uniformly buffering role. These findings may inform future multicomponent support approaches aimed at strengthening PSS and MT and identifying and addressing ATHB, while applying CR-related training cautiously and with attention to the specific pathway involved. The effectiveness and boundary conditions of such approaches require longitudinal or experimental testing.

ورزشکاران دانشگاهی با چالش‌های قابل توجهی ناشی از ترکیب الزامات تحصیلی و تمرینات ورزشی مواجه هستند که آن‌ها را در معرض خطر بالای فرسودگی شغلی تحصیلی (AB) قرار می‌دهد. این مطالعه به بررسی ارتباط حمایت اجتماعی ادراک‌شده (PSS) با AB از طریق آزمون نقش‌های میانجی‌گری سرسختی روانی (MT) و فرسودگی شغلی ورزشکار (ATHB) و همچنین اثر تعدیل‌گری بازارزیابی شناختی (CR) پرداخت. با استفاده از طرح مقطعی، ۱۹۱۸ ورزشکار دانشگاهی از بیش از ۲۰ دانشگاه چینی پرسشنامه‌های استاندارد ارزیابی PSS، MT، ATHB، CR و AB را تکمیل کردند. میانجی‌گری زنجیره‌ای و میانجی‌گری زنجیره‌ای تعدیل‌شده با استفاده از ماکروی PROCESS (مدل‌های ۶ و ۸۹) و با کنترل متغیرهای جمعیت‌شناختی و مرتبط با ورزش تحلیل شد. PSS به طور مستقیم و منفی با AB ارتباط داشت (β = −0.122, p < 0.001) و ارتباطات غیرمستقیم معناداری به طور جداگانه از طریق MT و ATHB و به صورت متوالی از طریق MT و ATHB مشاهده شد. CR تعدیل‌گری خاص مسیر را نشان داد: در سطوح بالاتر CR، ارتباط منفی PSS–AB قوی‌تر بود، اما ارتباط مثبت ATHB–AB نیز قوی‌تر بود، در حالی که ارتباط MT–AB در سطوح مختلف CR تفاوت معناداری نداشت. بنابراین، CR نباید به عنوان یک نقش محافظتی یکنواخت تفسیر شود. این یافته‌ها می‌توانند راهنمای رویکردهای حمایتی چندمولفه‌ای آینده با هدف تقویت PSS و MT و شناسایی و رسیدگی به ATHB باشند، در حالی که آموزش‌های مرتبط با CR باید با احتیاط و توجه به مسیر خاص مورد نظر به کار گرفته شود. اثربخشی و شرایط مرزی چنین رویکردهایی نیازمند آزمون‌های طولی یا تجربی است.

Shift work is associated with irregular eating behaviors, increased energy intake, and impaired sleep quality. Poor dietary patterns may elevate systemic inflammation, contributing to long-term metabolic and cardiovascular risks. The aim of this study was to investigate differences in the Dietary Inflammatory Index (DII), sleep quality, dietary intake, and anthropometric and body composition measures between fixed daytime workers and rotating shift workers and to examine the associations among these parameters. This cross-sectional study included 52 male workers employed at a defense industry factory in Ankara, Türkiye, who worked either fixed daytime or rotating shifts. Dietary intake was assessed using 24-h dietary recalls for three non-consecutive days, from which macronutrient and micronutrient intakes were calculated. DII scores were computed to assess the inflammatory potential of the diet. Sleep quality was evaluated using the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI). Anthropometric measurements, body composition, blood pressure, and biochemical parameters, including fasting plasma glucose, lipid profile (total cholesterol, HDL-C, LDL-C, and triglycerides), C-reactive protein, and homocysteine, were measured using standardised protocols. Rotating shift workers had significantly higher total energy intake and higher daily intakes of fructose, total fat, saturated and monounsaturated fatty acids, cholesterol, and several micronutrients, including vitamin A, folate, iron, calcium, and phosphorus compared with fixed daytime workers (p < 0.05). Mean DII scores did not differ significantly between the groups (Fixed daytime: 0.2 ± 1.86; rotating shift: −0.2 ± 2.25). DII scores were positively correlated with global PSQI score (r = 0.278, p = 0.046), the PSQI sleep duration component score (r = 0.319, p = 0.021), and daytime dysfunction component score (r = 0.287, p = 0.039); however, the association between DII and overall sleep quality was no longer statistically significant after adjustment for potential confounding factors (age, BMI, smoking status, physical activity, and work schedule). These findings suggest that dietary habits, pro-inflammatory dietary patterns, and poor sleep quality may represent co-existing factors associated with metabolic risk, and addressing these factors may contribute to better overall metabolic health.

کار شیفتی با رفتارهای نامنظم غذایی، افزایش دریافت انرژی و کاهش کیفیت خواب همراه است. الگوهای غذایی نامطلوب ممکن است التهاب سیستمیک را افزایش داده و در نتیجه خطرات متابولیک و قلبی‌عروقی بلندمدت را افزایش دهند. هدف این مطالعه بررسی تفاوت‌های شاخص التهابی رژیم غذایی (DII)، کیفیت خواب، دریافت غذایی و اندازه‌گیری‌های آنتروپومتریک و ترکیب بدن بین کارکنان مرد با شیفت ثابت روزانه و کارکنان شیفت چرخشی و همچنین بررسی ارتباط میان این پارامترها بود. این مطالعه مقطعی شامل ۵۲ کارگر مرد شاغل در یک کارخانه صنایع دفاعی در آنکارا، ترکیه بود که به صورت شیفت ثابت روزانه یا شیفت چرخشی کار می‌کردند. دریافت غذایی با استفاده از یادآوری غذایی ۲۴ ساعته برای سه روز غیرمتوالی ارزیابی شد و دریافت درشت‌مغذی‌ها و ریزمغذی‌ها محاسبه گردید. امتیازهای DII برای ارزیابی پتانسیل التهابی رژیم غذایی محاسبه شد. کیفیت خواب با استفاده از شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) ارزیابی گردید. اندازه‌گیری‌های آنتروپومتریک، ترکیب بدن، فشار خون و پارامترهای بیوشیمیایی شامل گلوکز پلاسمای ناشتا، پروفایل لیپیدی (کلسترول تام، HDL-C، LDL-C و تری‌گلیسرید)، پروتئین واکنشی C و هموسیستئین با استفاده از پروتکل‌های استاندارد اندازه‌گیری شد. کارکنان شیفت چرخشی دریافت انرژی کل و دریافت روزانه فروکتوز، چربی کل، اسیدهای چرب اشباع و تک‌غیراشباع، کلسترول و چندین ریزمغذی از جمله ویتامین A، فولات، آهن، کلسیم و فسفر به طور معناداری بالاتری نسبت به کارکنان شیفت ثابت روزانه داشتند (p < 0.05). میانگین امتیازهای DII بین دو گروه تفاوت معناداری نداشت (شیفت ثابت روزانه: ۰.۲ ± ۱.۸۶؛ شیفت چرخشی: ‎−۰.۲ ± ۲.۲۵). امتیازهای DII با امتیاز کلی PSQI (r = 0.278, p = 0.046)، امتیاز مؤلفه مدت خواب PSQI (r = 0.319, p = 0.021) و امتیاز مؤلفه اختلال عملکرد روزانه (r = 0.287, p = 0.039) همبستگی مثبت داشت؛ با این حال، پس از تعدیل برای عوامل مخدوش‌کننده بالقوه (سن، BMI، وضعیت سیگار کشیدن، فعالیت بدنی و برنامه کاری)، ارتباط بین DII و کیفیت کلی خواب از نظر آماری معنادار نبود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که عادات غذایی، الگوهای غذایی پیش‌التهابی و کیفیت پایین خواب ممکن است عوامل هم‌زمان مرتبط با خطر متابولیک باشند و پرداختن به این عوامل می‌تواند به بهبود سلامت متابولیک کلی کمک کند.

Preterm birth represents a risk for vulnerability across neurodevelopmental domains. However, its impact on early communication and cross-domain associations remains underexplored. This study compared preterm and full-term infants at 18 months on communicative, cognitive, linguistic, and motor abilities, and examined associations between pointing and these skills. Thirty-nine preterm and 28 full-term infants participated. Pointing (hand, index), vocal productions (vocalizations, babbling, words), and expression modalities (unimodal gestural, unimodal vocal, bimodal gestural-vocal) were elicited using the “decorated room” task and coded with ELAN. Cognitive, language (receptive, expressive), and motor (fine, gross) abilities were assessed with the BSID-III. Preterm infants produced fewer index points, babbling, and bimodal expressions, and showed lower scores across all BSID-III scales. Only in preterm infants, index pointing significantly correlated with developmental scores, particularly cognitive and fine-motor ones. Findings highlight interconnected cross-domain developmental trajectories in the preterm population, with index pointing as a key developmental marker at 18 months.

تولد زودرس به‌عنوان عاملی برای افزایش آسیب‌پذیری در حوزه‌های مختلف رشد عصبی‌تحولی مطرح است. با این حال، تأثیر آن بر ارتباطات اولیه و ارتباطات بین‌حوزه‌ای کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش به مقایسه نوزادان نارس و نوزادان رسیده در ۱۸ ماهگی از نظر توانایی‌های ارتباطی، شناختی، زبانی و حرکتی پرداخته و ارتباط بین اشاره کردن و این مهارت‌ها را مورد بررسی قرار داده است. در این مطالعه، ۳۹ نوزاد نارس و ۲۸ نوزاد رسیده شرکت کردند. اشاره (با دست، با انگشت اشاره)، تولیدات صوتی (آواسازی، من‌من کردن، واژه‌ها) و شیوه‌های بیانی (ارتباط حرکتی تک‌وجهی، ارتباط صوتی تک‌وجهی، ارتباط حرکتی-صوتی دووجهی) با استفاده از تکلیف «اتاق تزئین‌شده» استخراج و با نرم‌افزار ELAN کدگذاری شدند. توانایی‌های شناختی، زبانی (دریافتی، بیانی) و حرکتی (ظریف، درشت) با آزمون BSID-III ارزیابی گردید. نوزادان نارس تعداد کمتری اشاره با انگشت اشاره، من‌من کردن و بیان دووجهی تولید کردند و در تمامی مقیاس‌های BSID-III نمرات پایین‌تری نشان دادند. تنها در نوزادان نارس، اشاره با انگشت اشاره با نمرات رشد، به‌ویژه نمرات شناختی و حرکتی ظریف، همبستگی معناداری داشت. یافته‌ها بر مسیرهای رشد بین‌حوزه‌ای در جمعیت نارس تأکید می‌کند و اشاره با انگشت اشاره را به‌عنوان شاخص کلیدی رشد در ۱۸ ماهگی معرفی می‌نماید.

Background Suicidal behaviors among adolescents are a serious global public health concern and are closely linked to both mental health and everyday lifestyle behaviors. Suicidal ideation, planning, and attempts lie along a spectrum of increasing severity. However, how psychological distress and health-related behaviors interact to influence suicide risk is complex and not yet fully understood. This study aimed to identify key mental health and lifestyle factors associated with different stages of adolescent suicidal behaviors using interpretable machine learning methods. Methods Data were obtained from the 2021 Youth Risk Behavior Surveillance System (YRBS), a nationally representative survey of U.S. high school students. After data cleaning and multiple imputation, 16,946 adolescents aged 14–18 years were included in the analysis. Extreme Gradient Boosting (XGBoost) models were developed to predict suicidal ideation, suicide planning, and suicide attempts. Model performance was assessed using the area under the receiver operating characteristic curve (AUC) and related metrics. Feature importance was examined using gain-based measures, while SHapley Additive exPlanations (SHAP) and partial dependence plots were used to explore the direction, strength, and nonlinear effects of key predictors. Results All three XGBoost models showed satisfactory predictive performance. Mental health factors, particularly persistent feelings of sadness and self-rated mental health, were the strongest predictors across all stages of suicidal behaviors. Lifestyle behaviors, including sleep duration, physical activity, diet, screen time, and substance use, also contributed meaningfully to risk prediction, although their relative importance differed by outcome. SHAP analyses indicated that greater sadness and poorer mental health were strongly associated with higher suicide risk, whereas adequate sleep and higher levels of physical activity were associated with lower predicted risk. Substance use, including alcohol, cigarette, and marijuana use, played an important role in predicting suicide attempts than suicidal ideation or planning. Partial dependence analyses showed nonlinear and threshold effects, especially for sadness, mental health status, and sleep duration. Conclusion Mental health factors, especially persistent sadness and overall psychological well-being, were among the most prominent factors associated with suicidal behaviors among adolescents, while lifestyle behaviors showed important and stage-specific associations. Interpretable machine learning approaches help identify complex and nonlinear patterns associated with adolescent suicide risk and offer valuable insights to guide targeted, evidence-based prevention efforts.

زمینه: رفتارهای خودکشی در میان نوجوانان یک نگرانی جدی بهداشت عمومی در سطح جهانی است و ارتباط نزدیکی با سلامت روان و رفتارهای سبک زندگی روزمره دارد. افکار خودکشی، برنامه‌ریزی و اقدام به خودکشی در طیفی با شدت فزاینده قرار دارند. با این حال، نحوه تعامل پریشانی روان‌شناختی و رفتارهای مرتبط با سلامت برای تأثیرگذاری بر خطر خودکشی پیچیده بوده و هنوز به طور کامل درک نشده است. هدف این مطالعه شناسایی عوامل کلیدی سلامت روان و سبک زندگی مرتبط با مراحل مختلف رفتارهای خودکشی در نوجوانان با استفاده از روش‌های یادگیری ماشین قابل تفسیر بود. روش‌ها: داده‌ها از سیستم پایش رفتارهای پرخطر نوجوانان (YRBS) در سال 2021، که یک پیمایش ملی نماینده از دانش‌آموزان دبیرستانی ایالات متحده است، به دست آمد. پس از پاک‌سازی داده‌ها و برآورد چندگانه، 16,946 نوجوان 14 تا 18 ساله در تحلیل وارد شدند. مدل‌های Extreme Gradient Boosting (XGBoost) برای پیش‌بینی افکار خودکشی، برنامه‌ریزی خودکشی و اقدام به خودکشی توسعه یافتند. عملکرد مدل با استفاده از مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) و معیارهای مرتبط ارزیابی شد. اهمیت ویژگی‌ها با استفاده از معیارهای مبتنی بر gain بررسی شد و برای بررسی جهت، شدت و اثرات غیرخطی پیش‌بین‌های کلیدی از SHapley Additive exPlanations (SHAP) و نمودارهای وابستگی جزئی استفاده گردید. یافته‌ها: هر سه مدل XGBoost عملکرد پیش‌بینی رضایت‌بخشی نشان دادند. عوامل سلامت روان، به ویژه احساسات مداوم غمگینی و ارزیابی ذهنی سلامت روان، قوی‌ترین پیش‌بین‌ها در تمام مراحل رفتارهای خودکشی بودند. رفتارهای سبک زندگی شامل مدت خواب، فعالیت بدنی، رژیم غذایی، زمان استفاده از صفحه نمایش و مصرف مواد نیز به طور معناداری در پیش‌بینی خطر نقش داشتند، اگرچه اهمیت نسبی آن‌ها بسته به پیامد متفاوت بود. تحلیل‌های SHAP نشان داد که غمگینی بیشتر و سلامت روان ضعیف‌تر به طور قوی با افزایش خطر خودکشی مرتبط است، در حالی که خواب کافی و سطوح بالاتر فعالیت بدنی با کاهش خطر پیش‌بینی‌شده همراه بودند. مصرف مواد، از جمله مصرف الکل، سیگار و ماری‌جوانا، نقش مهم‌تری در پیش‌بینی اقدام به خودکشی نسبت به افکار یا برنامه‌ریزی خودکشی داشت. تحلیل‌های وابستگی جزئی اثرات غیرخطی و آستانه‌ای را به ویژه برای غمگینی، وضعیت سلامت روان و مدت خواب نشان داد. نتیجه‌گیری: عوامل سلامت روان، به ویژه غمگینی مداوم و بهزیستی روان‌شناختی کلی، از برجسته‌ترین عوامل مرتبط با رفتارهای خودکشی در نوجوانان بودند، در حالی که رفتارهای سبک زندگی نیز ارتباطات مهم و مرحله‌محور نشان دادند. رویکردهای یادگیری ماشین قابل تفسیر به شناسایی الگوهای پیچیده و غیرخطی مرتبط با خطر خودکشی نوجوانان کمک می‌کنند و بینش‌های ارزشمندی برای هدایت تلاش‌های پیشگیرانه هدفمند و مبتنی بر شواهد ارائه می‌دهند.

Background: Previous studies have investigated the levels of distress reported by children and adolescents while participating in trauma-focused research. However, the role of complex PTSD in responses to participation in trauma-focused research is unknown. The aim of the study was to investigate adolescents’ positive and negative reactions to trauma-focused research and their associations with lifetime trauma exposure, PTSD, and complex PTSD.Methods: The sample comprised 834 school-based adolescents (40.9% boys), aged 13–18 years (M = 16.17, SD = 1.34) from the general population. Lifetime trauma exposure was measured using the Child and Adolescent Trauma Screen (CATS); PTSD and complex PTSD were measured with the Child and Adolescent version of the International Trauma Questionnaire (ITQ-CA). Positive and negative responses to research were measured with the short version of the Reactions to Research Participation Questionnaire for Children (RRPQ-C).Results: Most adolescents reported neutral or positive reactions to participation: 73.4% did not feel upset or sad, 81.4% did not regret participating, 34.3% reported being glad about participating, and 61.0% felt good about helping. 6.6% reported feeling upset. Lifetime trauma exposure was reported by 74.5% of participants (M = 2.18, SD = 2.18); 6.8% met criteria for PTSD, and 13.1% for complex PTSD. Lifetime trauma exposure, PTSD, and complex PTSD were associated with feeling upset or sad, as well as being glad to participate. PTSD increased the odds of negative reactions to research 2.07 times, and complex PTSD 5.78 times. On the other hand, 42.2% of those with complex PTSD reported being glad they had participated.Conclusions: Adolescents generally responded positively to participating in the study. However, complex PTSD was associated with a higher likelihood of research-related distress, highlighting the need for tailored safety and risk protocols for adolescents with complex PTSD.

زمینه: پژوهش‌های پیشین به بررسی میزان ناراحتی گزارش‌شده توسط کودکان و نوجوانان در حین مشارکت در پژوهش‌های متمرکز بر تروما پرداخته‌اند. با این حال، نقش اختلال استرس پس از سانحه پیچیده (complex PTSD) در واکنش به مشارکت در پژوهش‌های متمرکز بر تروما ناشناخته است. هدف این مطالعه بررسی واکنش‌های مثبت و منفی نوجوانان به پژوهش متمرکز بر تروما و ارتباط آن‌ها با تجربه تروما در طول عمر، PTSD و complex PTSD بود. روش‌ها: نمونه شامل ۸۳۴ نوجوان مدرسه‌ای (۴۰.۹٪ پسر)، در بازه سنی ۱۳ تا ۱۸ سال (میانگین = ۱۶.۱۷، انحراف معیار = ۱.۳۴) از جمعیت عمومی بود. تجربه تروما در طول عمر با استفاده از ابزار Child and Adolescent Trauma Screen (CATS) اندازه‌گیری شد؛ PTSD و complex PTSD با نسخه نوجوانان پرسشنامه بین‌المللی تروما (ITQ-CA) سنجیده شدند. واکنش‌های مثبت و منفی به پژوهش با نسخه کوتاه پرسشنامه واکنش به مشارکت در پژوهش برای کودکان (RRPQ-C) ارزیابی شد. یافته‌ها: اکثر نوجوانان واکنش‌های خنثی یا مثبتی به مشارکت نشان دادند: ۷۳.۴٪ احساس ناراحتی یا غم نکردند، ۸۱.۴٪ از مشارکت پشیمان نشدند، ۳۴.۳٪ اظهار داشتند که از مشارکت خوشحال بودند و ۶۱.۰٪ احساس خوبی نسبت به کمک کردن داشتند. ۶.۶٪ احساس ناراحتی گزارش کردند. ۷۴.۵٪ از شرکت‌کنندگان تجربه تروما در طول عمر را گزارش کردند (میانگین = ۲.۱۸، انحراف معیار = ۲.۱۸)؛ ۶.۸٪ معیارهای PTSD و ۱۳.۱٪ معیارهای complex PTSD را داشتند. تجربه تروما در طول عمر، PTSD و complex PTSD با احساس ناراحتی یا غم و همچنین خوشحالی از مشارکت ارتباط داشتند. PTSD احتمال واکنش منفی به پژوهش را ۲.۰۷ برابر و complex PTSD این احتمال را ۵.۷۸ برابر افزایش داد. از سوی دیگر، ۴۲.۲٪ از افراد دارای complex PTSD اظهار داشتند که از مشارکت خوشحال بودند. نتیجه‌گیری: نوجوانان عموماً واکنش مثبتی به مشارکت در این مطالعه داشتند. با این حال، complex PTSD با احتمال بالاتر ناراحتی مرتبط با پژوهش همراه بود که بر ضرورت تدوین پروتکل‌های ایمنی و مدیریت ریسک متناسب برای نوجوانان دارای complex PTSD تأکید می‌کند.

Introduction Gambling problems (GP) remain underexplored among forensic psychiatric patients (FPPs). Given the associations between GP, mental distress, and criminal behavior, it is imperative to investigate GP in this population. Aims This study aimed to estimate the prevalence of gambling and GP among FPPs in Denmark and explore associations between GP and sociodemographic, behavioral, and clinical variables. Methods A cross-sectional survey was conducted, including 214 FPPs across 19 hospital units in two major Danish Health Regions. The primary measures were past-year gambling and GP assessed via the Problem Gambling Severity Index (PGSI). Secondary measures included gambling behavior (e.g., expenditure, frequency, self-exclusion), sociodemographic (e.g., age, gender, educational attainment), financial (e.g., consumer loans, monetary savings), and clinical variables (e.g., length of stay, psychiatric diagnoses). Gambling FPPs were asked if they had felt compelled to commit crime due to gambling during the past 12 months. Correlates of GP were identified by comparing higher-risk (PGSI ≥ 3) to lower-risk (PGSI ≤2) gambling FPPs. Prevalence was compared to a gender- and age-matched normative sample from a recent Danish national gambling survey. Results The prevalence of past-year gambling among FPPs was 46% (95% CI = 39-53%), while the prevalence of severe GP (PGSI ≥ 8, indicative of gambling disorder) was 12% (95% CI: 8.1-17%). Relative to lower-risk gambling FPPs (PGSI ≤2), higher-risk FPPs (PGSI ≥ 3) were more likely to be male, to express poorer financial conditions, and to have felt compelled to engage in criminal behavior due to gambling. GP prevalence was markedly higher among FPPs than in the normative sample, where 1.8% reported severe GP (PGSI ≥ 8) (95% CI: 1.3-2.5%). Discussion and Conclusion To our knowledge, this is the first study to examine the prevalence of gambling and GP among FPPs, and the rates were considerable. Given the consequences that GP may have on FPP health and economy, and thus recovery, our findings underscore the potential benefits of screening for and addressing GP in forensic psychiatric care. There is a strong need for further research to inform tailored interventions, improve treatment, and mitigate the potential impact of gambling on recidivism risk.

مقدمه مشکلات قمار (GP) در میان بیماران روان‌پزشکی قانونی (FPPs) همچنان کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. با توجه به ارتباط میان GP، پریشانی روانی و رفتار مجرمانه، بررسی GP در این جمعیت ضروری است. اهداف این مطالعه با هدف برآورد شیوع قمار و GP در میان FPPs در دانمارک و بررسی ارتباط میان GP و متغیرهای جمعیت‌شناختی، رفتاری و بالینی انجام شد. روش‌ها یک پیمایش مقطعی با مشارکت ۲۱۴ نفر از FPPs در ۱۹ بخش بیمارستانی در دو منطقه بزرگ سلامت دانمارک انجام شد. شاخص‌های اصلی، قمار و GP در سال گذشته بودند که با استفاده از شاخص شدت مشکلات قمار (PGSI) ارزیابی شدند. شاخص‌های ثانویه شامل رفتار قمار (مانند میزان هزینه، فراوانی، خودمحروم‌سازی)، متغیرهای جمعیت‌شناختی (مانند سن، جنسیت، میزان تحصیلات)، مالی (مانند وام‌های مصرفی، پس‌انداز مالی) و بالینی (مانند مدت اقامت، تشخیص‌های روان‌پزشکی) بودند. از FPPs قمارکننده پرسیده شد که آیا در ۱۲ ماه گذشته به دلیل قمار احساس اجبار به ارتکاب جرم داشته‌اند یا خیر. عوامل مرتبط با GP با مقایسه FPPs با ریسک بالاتر (PGSI ≥ ۳) و ریسک پایین‌تر (PGSI ≤۲) شناسایی شد. شیوع با نمونه هنجاری همسان‌سازی‌شده بر اساس جنس و سن از یک پیمایش ملی اخیر قمار در دانمارک مقایسه شد. نتایج شیوع قمار در سال گذشته در میان FPPs برابر با ۴۶٪ (۹۵٪ CI = ۳۹-۵۳٪) و شیوع GP شدید (PGSI ≥ ۸، نشان‌دهنده اختلال قمار) برابر با ۱۲٪ (۹۵٪ CI: ۸.۱-۱۷٪) بود. در مقایسه با FPPs با ریسک پایین‌تر قمار (PGSI ≤۲)، افراد با ریسک بالاتر (PGSI ≥ ۳) بیشتر مرد بودند، شرایط مالی ضعیف‌تری داشتند و بیشتر احساس اجبار به ارتکاب رفتار مجرمانه به دلیل قمار را گزارش کردند. شیوع GP در میان FPPs به طور قابل توجهی بالاتر از نمونه هنجاری بود که در آن ۱.۸٪ GP شدید (PGSI ≥ ۸) را گزارش کردند (۹۵٪ CI: ۱.۳-۲.۵٪). بحث و نتیجه‌گیری تا جایی که اطلاع داریم، این نخستین مطالعه‌ای است که شیوع قمار و GP را در میان FPPs بررسی می‌کند و نرخ‌ها قابل توجه بودند. با توجه به پیامدهایی که GP می‌تواند بر سلامت و اقتصاد FPPs و در نتیجه بهبودی آنان داشته باشد، یافته‌های ما بر مزایای بالقوه غربالگری و پرداختن به GP در مراقبت روان‌پزشکی قانونی تأکید می‌کند. نیاز جدی به پژوهش‌های بیشتر برای اطلاع‌رسانی مداخلات هدفمند، بهبود درمان و کاهش تأثیر احتمالی قمار بر ریسک عود جرم وجود دارد.

Hadith literacy is an essential competency for young people in understanding Islamic teachings critically and contextually. The development of digital technology and social media has facilitated access to various sources of religious information while simultaneously increasing the risk of disseminating unauthentic hadiths, developing textual understandings, and promoting inaccurate religious interpretations. This Community Service (PkM) activity aimed to enhance young people's ability to understand, trace, verify, and interpret hadiths critically and contextually. The activity employed a Participatory Action Learning approach consisting of needs assessment, material delivery, practical hadith tracing, critical discussions, mentoring, and evaluation. The training materials covered the introduction to hadith sources, classification of hadith authenticity, takhrij al-hadith methods, verification of digital sources, contextual understanding of hadith, and ethical practices in disseminating religious information through social media. The results indicated an improvement in participants' understanding of how to identify hadith sources and assess their authenticity, as well as their ability to distinguish between reliable religious information and information requiring further verification. The training also encouraged participants to become more critical, reflective, and responsible in consuming and disseminating hadith-related information in digital spaces. Therefore, hadith literacy training can serve as an educational strategy for strengthening critical, moderate, and credible religious understanding among young people.

سواد حدیث یکی از شایستگی‌های اساسی برای جوانان در فهم انتقادی و زمینه‌ای آموزه‌های اسلامی است. توسعه فناوری دیجیتال و رسانه‌های اجتماعی، دسترسی به منابع مختلف اطلاعات دینی را تسهیل کرده و در عین حال خطر انتشار احادیث غیرمعتبر، شکل‌گیری برداشت‌های متنی و ترویج تفسیرهای نادرست دینی را افزایش داده است. این فعالیت خدمت‌رسانی به جامعه (PkM) با هدف ارتقای توانایی جوانان در فهم، پیگیری، راستی‌آزمایی و تفسیر انتقادی و زمینه‌ای احادیث انجام شد. این فعالیت با رویکرد یادگیری کنش مشارکتی شامل نیازسنجی، ارائه مطالب، تمرین عملی پیگیری حدیث، بحث‌های انتقادی، مشاوره و ارزیابی اجرا گردید. محتوای آموزشی شامل معرفی منابع حدیث، طبقه‌بندی اعتبار احادیث، روش‌های تخریج حدیث، راستی‌آزمایی منابع دیجیتال، فهم زمینه‌ای حدیث و رعایت اخلاق در انتشار اطلاعات دینی از طریق رسانه‌های اجتماعی بود. نتایج نشان داد که درک شرکت‌کنندگان از نحوه شناسایی منابع حدیث و ارزیابی اعتبار آن‌ها، همچنین توانایی تمایز بین اطلاعات دینی معتبر و اطلاعات نیازمند راستی‌آزمایی بیشتر، بهبود یافته است. این آموزش همچنین شرکت‌کنندگان را به مصرف و انتشار انتقادی، تأملی و مسئولانه اطلاعات مرتبط با حدیث در فضاهای دیجیتال ترغیب کرد. بنابراین، آموزش سواد حدیث می‌تواند به عنوان راهبردی آموزشی برای تقویت فهم دینی انتقادی، میانه‌رو و معتبر در میان جوانان مورد استفاده قرار گیرد.

LGBTQ+ adolescents face more substance use risk than straight peers; however, within-group differences remain understudied. This study analyzed 2023 Youth Risk Behavior Survey data to compare alcohol and cannabis use between bisexual adolescents and their peers. Bisexual adolescents were 1.31x as likely to use alcohol as peers identifying “some other way” (95% CI [1.01, 1.52]). Cannabis use was 1.57x as likely among bisexual adolescents as straight adolescents (95% CI [1.48, 1.64]), 1.30x as likely as lesbian/gay adolescents (95% CI [1.02, 1.50]), and 1.64x as likely as peers unsure of their sexual identity (95% CI [1.46, 1.76]). Use of both substances was 1.54x as likely among bisexual adolescents as straight peers (95% CI [1.47, 1.61]) and 1.28x as likely as peers unsure of their sexual identity (95% CI [1.04, 1.45]). Findings support elevated cannabis use risk among bisexual adolescents. Bisexual-specific stressor awareness may enhance adolescent cannabis use prevention and reduction efforts.

نوجوانان LGBTQ+ با خطر بیشتری برای مصرف مواد نسبت به همسالان دگرجنس‌گرا مواجه هستند؛ با این حال، تفاوت‌های درون‌گروهی کمتر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. این پژوهش داده‌های پیمایش رفتارهای پرخطر نوجوانان سال ۲۰۲۳ را برای مقایسه مصرف الکل و کانابیس بین نوجوانان دوجنس‌گرا و همسالان آن‌ها تحلیل کرد. احتمال مصرف الکل در نوجوانان دوجنس‌گرا ۱٫۳۱ برابر بیشتر از همسالانی بود که هویت جنسی خود را «به گونه‌ای دیگر» اعلام کرده بودند (۹۵٪ CI [1.01, 1.52]). احتمال مصرف کانابیس در نوجوانان دوجنس‌گرا ۱٫۵۷ برابر بیشتر از نوجوانان دگرجنس‌گرا (۹۵٪ CI [1.48, 1.64])، ۱٫۳۰ برابر بیشتر از نوجوانان همجنس‌گرا/لزبین (۹۵٪ CI [1.02, 1.50]) و ۱٫۶۴ برابر بیشتر از همسالانی بود که نسبت به هویت جنسی خود مطمئن نبودند (۹۵٪ CI [1.46, 1.76]). احتمال مصرف هر دو ماده در نوجوانان دوجنس‌گرا ۱٫۵۴ برابر بیشتر از همسالان دگرجنس‌گرا (۹۵٪ CI [1.47, 1.61]) و ۱٫۲۸ برابر بیشتر از همسالانی بود که نسبت به هویت جنسی خود مطمئن نبودند (۹۵٪ CI [1.04, 1.45]). یافته‌ها نشان‌دهنده افزایش خطر مصرف کانابیس در میان نوجوانان دوجنس‌گرا است. آگاهی از عوامل استرس‌زای خاص دوجنس‌گرایان می‌تواند تلاش‌ها برای پیشگیری و کاهش مصرف کانابیس در نوجوانان را بهبود بخشد.

Background Early intervention increases the likelihood of eating disorder recovery but many young people delay help-seeking. We developed a smartphone-friendly, online decision-making tool to address this gap (FREED-Mobile (FREED-M)). Aims To conduct a randomised controlled feasibility trial of the FREED-M decision-making tool with 16- to 25-year-olds with a suspected eating disorder and no previous treatment for this. Method Participants were randomly allocated to FREED-M or an active control in a parallel group, two-arm trial. Outcomes were measured at weeks 0 (baseline), 4 (post-intervention) and 12 (follow-up). The primary feasibility outcome was attrition at follow-up. Other outcomes included motivational, clinical and economic measures. Results We over-recruited with 204 randomised participants (including 20 fraudulent participants). Main analyses were conducted with 184 genuine responders (FREED-M: n = 91, control: n = 93). At baseline, participants’ mean age was 21.0 (s.d. 2.0) years, 89% identified as female and 64% as White. Mean body mass index was 23.1 kg/m 2 (6.3). N = 83 participants had an anorexia nervosa-like disorder, 101 had another eating disorder or high eating disorder risk. Attrition at week 12 was n = 112 (61%). Of the n = 42 FREED-M participants who provided acceptability ratings, 79% liked the intervention and 66% found it useful. Between-group effect sizes for motivation and readiness to change were small to medium at 4 weeks ( d = 0.27 and d = 0.15, respectively) favouring FREED-M, but differences were not sustained at follow-up ( d = −0.02 and d = −0.12, respectively). Discussions Although the attrition rate was high, recruitment exceeded expectations. Acceptability of FREED-M was high among participants who provided acceptability ratings. Motivation/readiness to change and help-seeking are candidates for primary outcomes in a future randomised controlled trial.

زمینه و هدف: مداخله زودهنگام احتمال بهبودی اختلالات خوردن را افزایش می‌دهد، اما بسیاری از جوانان در جستجوی کمک تأخیر می‌کنند. ما یک ابزار تصمیم‌گیری آنلاین و سازگار با تلفن هوشمند برای رفع این خلأ توسعه دادیم (FREED-Mobile (FREED-M)). هدف: انجام یک کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده امکان‌سنجی ابزار تصمیم‌گیری FREED-M در افراد ۱۶ تا ۲۵ ساله با اختلال خوردن مشکوک و بدون درمان قبلی برای این اختلال. روش: شرکت‌کنندگان به طور تصادفی به گروه FREED-M یا کنترل فعال در یک کارآزمایی دو بازویی موازی تخصیص یافتند. پیامدها در هفته‌های ۰ (خط پایه)، ۴ (پس از مداخله) و ۱۲ (پیگیری) اندازه‌گیری شد. پیامد اصلی امکان‌سنجی، ریزش نمونه در پیگیری بود. سایر پیامدها شامل سنجش‌های انگیزشی، بالینی و اقتصادی بود. یافته‌ها: ما با ۲۰۴ شرکت‌کننده تصادفی‌شده (شامل ۲۰ شرکت‌کننده جعلی) بیش از حد مورد نیاز جذب کردیم. تحلیل‌های اصلی با ۱۸۴ پاسخ‌دهنده واقعی (FREED-M: n = 91، کنترل: n = 93) انجام شد. در خط پایه، میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۲۱٫۰ سال (انحراف معیار ۲٫۰)، ۸۹٪ زن و ۶۴٪ سفیدپوست بودند. میانگین شاخص توده بدنی ۲۳٫۱ کیلوگرم بر متر مربع (۶٫۳) بود. n = 83 شرکت‌کننده دارای اختلال شبه بی‌اشتهایی عصبی و ۱۰۱ نفر دارای اختلال خوردن دیگر یا ریسک بالای اختلال خوردن بودند. ریزش نمونه در هفته ۱۲ برابر با n = 112 (۶۱٪) بود. از میان n = 42 شرکت‌کننده FREED-M که ارزیابی پذیرش را ارائه دادند، ۷۹٪ مداخله را دوست داشتند و ۶۶٪ آن را مفید یافتند. اندازه اثر بین‌گروهی برای انگیزش و آمادگی برای تغییر در هفته ۴ کوچک تا متوسط بود (d = 0.27 و d = 0.15 به ترتیب) به نفع FREED-M، اما تفاوت‌ها در پیگیری حفظ نشد (d = −0.02 و d = −0.12 به ترتیب). بحث: اگرچه نرخ ریزش نمونه بالا بود، جذب شرکت‌کننده بیش از انتظار بود. پذیرش FREED-M در میان شرکت‌کنندگانی که ارزیابی پذیرش را ارائه دادند، بالا بود. انگیزش/آمادگی برای تغییر و جستجوی کمک می‌توانند به عنوان پیامدهای اصلی در کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده آینده مدنظر قرار گیرند.

Abstract Resilience and psychological flexibility are protective factors for mental health and well-being in the general population as well as in patients with cancer. Additionally, psychological inflexibility is a risk factor for poor wellbeing and psychopathology. Research suggests that psychological flexibility constitutes a resilience factor and mediates the association between resilience and psychological outcomes across various contexts. However, there is only sparse evidence regarding the mediating role of psychological inflexibility and flexibility processes in the relationship between resilience and psychological outcomes in patients with a chronic health condition. This study examined psychological inflexibility and flexibility processes as mediators of the relationship between resilience and psychological outcomes in patients with cancer. A total of N = 222 patients completed an online survey assessing resilience (Resilience Scale-11), psychological inflexibility (Acceptance and Action Questionnaire-2), distress (National Cancer Center Network distress thermometer), depression (Patient Health Questionnaire-8), anxiety (General Anxiety Disorder-7), and mental health-related quality of life (Short Form Health Survey-12). Across all bootstrapped mediation models, psychological inflexibility mediated the relationship between resilience and all psychological outcomes. Secondary analyses of acceptance of versus struggle with illness and value-based living versus obstruction showed partial mediation, with distinct patterns of association for each process. Our findings highlight psychological (in)flexibility as a key mediator between resilience and psychological outcomes in cancer patients. Obstruction showed the strongest association, suggesting that ACT-based interventions targeting psychological barriers may be particularly effective in enhancing resilience and mental health.

چکیده: تاب‌آوری و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی از عوامل محافظت‌کننده برای سلامت روان و بهزیستی در جمعیت عمومی و همچنین در بیماران مبتلا به سرطان به‌شمار می‌روند. علاوه‌براین، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی یک عامل خطر برای بهزیستی پایین و آسیب‌شناسی روانی است. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که انعطاف‌پذیری روان‌شناختی به‌عنوان یک عامل تاب‌آوری عمل کرده و میانجی ارتباط بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در زمینه‌های مختلف است. با این حال، شواهد اندکی در مورد نقش میانجی‌گری عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و فرایندهای انعطاف‌پذیری در رابطه بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران مبتلا به بیماری مزمن وجود دارد. این مطالعه، عدم انعطاف‌پذیری و فرایندهای انعطاف‌پذیری روان‌شناختی را به‌عنوان میانجی رابطه بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران مبتلا به سرطان بررسی کرد. در مجموع، ۲۲۲ نفر از بیماران پرسش‌نامه آنلاین شامل سنجش تاب‌آوری (Resilience Scale-11)، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی (Acceptance and Action Questionnaire-2)، پریشانی (National Cancer Center Network distress thermometer)، افسردگی (Patient Health Questionnaire-8)، اضطراب (General Anxiety Disorder-7) و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت روان (Short Form Health Survey-12) را تکمیل کردند. در تمامی مدل‌های میانجی‌گری بوت‌استرپ‌شده، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی رابطه بین تاب‌آوری و تمامی پیامدهای روان‌شناختی را میانجی‌گری کرد. تحلیل‌های ثانویه پذیرش در مقابل مبارزه با بیماری و زندگی مبتنی بر ارزش‌ها در مقابل انسداد، میانجی‌گری جزئی را با الگوهای متمایز برای هر فرایند نشان داد. یافته‌های ما بر نقش کلیدی (عدم) انعطاف‌پذیری روان‌شناختی به‌عنوان میانجی بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران سرطانی تأکید می‌کند. انسداد قوی‌ترین ارتباط را نشان داد و این امر حاکی از آن است که مداخلات مبتنی بر ACT که موانع روان‌شناختی را هدف قرار می‌دهند، ممکن است در ارتقای تاب‌آوری و سلامت روان مؤثرتر باشند.

Electronic cognitive behavioral therapy (e-CBT) is a scalable intervention for anxiety and depressive disorders.While its efficacy against inactive controls is well documented, its comparative effectiveness against first-line pharmacotherapy remains critically underexplored.We conducted a systematic review and meta-analysis (International Prospective Register of Systematic Reviews (PROSPERO): CRD420261413686) of randomized controlled trials (RCTs) comparing e-CBT with waitlist, active psychotherapy, usual care, or medication in adults with anxiety and depression.Effect sizes were pooled using random-effects models with restricted maximum likelihood (REML) and Hartung-Knapp-Sidik-Jonkman (HKSJ) adjustments.Outcomes were assessed using Hedges' g and risk ratios (RR), and evidence certainty was evaluated via the Grading of Recommendations Assessment, Development, and Evaluation (GRADE) framework.Twenty-two RCTs were included in the analysis.Compared to waitlist/attention controls (k, number of independent contrasts = 11), e-CBT demonstrated a large, statistically significant reduction in depression severity (Hedges' g, standardized mean difference = 0.91; 95% CI: 0.63 to 1.18).However, re-expression onto the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) scale yielded an absolute reduction (3.86 points) that fell below the pre-specified minimally important difference (MID) of 5 points.No clear difference was found between e-CBT and active face-to-face or bibliotherapy CBT (k = 3; g = 0.08; 95% CI: -0.59 to 0.75); the wide interval means equivalence could not be established.Adding e-CBT to usual care gave an imprecise, non-significant estimate (k = 3; g = 0.32; 95% CI: -1.41 to 2.05; p = 0.511) that neither confirms nor excludes a benefit.The network geometry revealed zero head-to-head RCTs comparing e-CBT monotherapy directly with antidepressant medication.Nineteen of the 22 trials (86%) were at high overall risk of bias, and funnel-plot asymmetry (Egger's test; p = 0.0056) suggested small-study effects, possibly including publication bias; most GRADE certainty ratings were very low.e-CBT is a scalable option that showed no clear difference from faceto-face CBT in a small number of trials, but its efficacy against inactive controls may be overestimated because of small-study effects and methodological limitations.A critical evidence gap exists regarding its comparative efficacy against pharmacotherapy, necessitating rigorous blinded head-to-head non-inferiority trials.

درمان شناختی-رفتاری الکترونیکی (e-CBT) یک مداخله مقیاس‌پذیر برای اختلالات اضطراب و افسردگی است. در حالی که اثربخشی آن در مقایسه با گروه‌های کنترل غیرفعال به خوبی مستند شده است، اثربخشی مقایسه‌ای آن در برابر دارودرمانی خط اول همچنان به طور انتقادی کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. ما یک مرور نظام‌مند و فراتحلیل (ثبت بین‌المللی مرورهای نظام‌مند آینده‌نگر (PROSPERO): CRD420261413686) از کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده (RCT) که e-CBT را با لیست انتظار، روان‌درمانی فعال، مراقبت معمول یا دارو در بزرگسالان مبتلا به اضطراب و افسردگی مقایسه کرده‌اند، انجام دادیم. اندازه اثرها با استفاده از مدل‌های اثرات تصادفی با حداکثر درست‌نمایی محدود (REML) و تعدیلات Hartung-Knapp-Sidik-Jonkman (HKSJ) تجمیع شدند. پیامدها با استفاده از g هجز و نسبت خطر (RR) ارزیابی شدند و قطعیت شواهد از طریق چارچوب درجه‌بندی توصیه‌ها، ارزیابی، توسعه و ارزشیابی (GRADE) سنجیده شد. بیست و دو کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده در تحلیل وارد شدند. در مقایسه با گروه‌های کنترل لیست انتظار/توجه (k، تعداد تضادهای مستقل = 11)، e-CBT کاهش بزرگ و معناداری در شدت افسردگی نشان داد (g هجز، تفاوت میانگین استاندارد شده = 0.91؛ 95% CI: 0.63 تا 1.18). با این حال، بازنمایی این نتیجه بر روی مقیاس پرسشنامه سلامت بیمار-9 (PHQ-9) کاهش مطلق (3.86 امتیاز) را نشان داد که کمتر از تفاوت حداقل مهم از پیش تعیین‌شده (MID) به میزان 5 امتیاز بود. تفاوت آشکاری بین e-CBT و درمان شناختی-رفتاری حضوری فعال یا کتاب‌درمانی (k = 3؛ g = 0.08؛ 95% CI: ‎-0.59 تا 0.75) یافت نشد؛ بازه وسیع به این معناست که برابری قابل اثبات نبود. افزودن e-CBT به مراقبت معمول، برآوردی غیر دقیق و غیر معنادار ارائه داد (k = 3؛ g = 0.32؛ 95% CI: ‎-1.41 تا 2.05؛ p = 0.511) که نه تأیید و نه رد کننده سودمندی بود. هندسه شبکه هیچ کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده سر به سر را که درمان e-CBT را مستقیماً با داروی ضدافسردگی مقایسه کند، نشان نداد. نوزده مورد از ۲۲ کارآزمایی (۸۶٪) در معرض خطر کلی بالای سوگیری بودند و عدم تقارن نمودار قیفی (آزمون Egger؛ p = 0.0056) نشان‌دهنده اثرات مطالعات کوچک، احتمالاً شامل سوگیری انتشار بود؛ اغلب رتبه‌بندی‌های قطعیت GRADE بسیار پایین بودند. e-CBT گزینه‌ای مقیاس‌پذیر است که در تعداد کمی از کارآزمایی‌ها تفاوت آشکاری با درمان شناختی-رفتاری حضوری نشان نداد، اما اثربخشی آن در برابر گروه‌های کنترل غیرفعال ممکن است به دلیل اثرات مطالعات کوچک و محدودیت‌های روش‌شناختی بیش از حد برآورد شده باشد. شکاف شواهدی مهمی در خصوص اثربخشی مقایسه‌ای آن با دارودرمانی وجود دارد که نیازمند کارآزمایی‌های سر به سر کور شده و غیر برتری دقیق است.

Sustainable educational management has emerged as a critical policy focus for maintaining educational continuity in times of crisis, while also optimizing resource efficiency and institutional resilience. In Pakistan, the fuel-saving strategies enacted during lockdowns have posed considerable difficulties for educational administration by interrupting instructional and learning processes. In light of this context, this research offers a scenario-based evaluation to investigate the impact of fuel conservation regulations on educational interruptions and to determine sustainable management techniques that enable continuous educational provision during emergencies. Based on relevant research, policy records, global crisis cases, and Pakistan’s educational structure, four possible outcomes include sudden disruption, persisting disparity, systemic instability, and adaptive resilience. The scenario analysis shows that digital and blended learning can help maintain continuity during brief interruptions. However, disparities in connectivity, devices, socioeconomic resources, and geographically diverse educational infrastructure may worsen inequalities. Disruptions may cause disengagement, learning deficits, dropout rates, and long-term effects on human capital, but timely institutional changes can improve educational resilience. The study shows that educational continuity depends on the duration, intensity, and government and institutional responses to interruptions. The study emphasizes the need for policymakers to prioritize affordable digital access, targeted help for at-risk learners, adaptive delivery modalities, and coherent crisis-management techniques. The study proposes a policy-focused scenario paradigm that links fuel-saving methods to sustainable educational governance and resilience in a developing country.

مدیریت پایدار آموزش به عنوان یکی از محورهای اساسی سیاست‌گذاری برای حفظ تداوم آموزشی در دوران بحران و همچنین بهینه‌سازی بهره‌وری منابع و تاب‌آوری نهادی مطرح شده است. در پاکستان، راهبردهای صرفه‌جویی در سوخت که در دوران قرنطینه اجرا شده‌اند، با ایجاد اختلال در فرایندهای تدریس و یادگیری، مشکلات قابل توجهی را برای مدیریت آموزشی به وجود آورده‌اند. در این زمینه، این پژوهش با ارائه ارزیابی مبتنی بر سناریو، به بررسی تأثیر مقررات صرفه‌جویی در سوخت بر اختلالات آموزشی و شناسایی راهکارهای مدیریت پایدار که امکان تداوم ارائه آموزش در شرایط اضطراری را فراهم می‌کنند، می‌پردازد. بر اساس پژوهش‌های مرتبط، اسناد سیاستی، نمونه‌های جهانی بحران و ساختار آموزشی پاکستان، چهار پیامد محتمل شامل اختلال ناگهانی، تداوم نابرابری، بی‌ثباتی نظام‌مند و تاب‌آوری تطبیقی شناسایی شده‌اند. تحلیل سناریو نشان می‌دهد که آموزش دیجیتال و ترکیبی می‌تواند در دوره‌های کوتاه اختلال، تداوم آموزشی را حفظ کند؛ با این حال، نابرابری در دسترسی به اینترنت، تجهیزات، منابع اقتصادی-اجتماعی و زیرساخت‌های آموزشی متنوع جغرافیایی ممکن است نابرابری‌ها را تشدید کند. اختلالات می‌تواند منجر به کاهش مشارکت، کسری یادگیری، افزایش نرخ ترک تحصیل و آثار بلندمدت بر سرمایه انسانی شود، اما تغییرات نهادی به موقع می‌تواند تاب‌آوری آموزشی را بهبود بخشد. یافته‌ها نشان می‌دهد که تداوم آموزش به مدت، شدت و واکنش دولت و نهادها نسبت به اختلالات بستگی دارد. این پژوهش بر ضرورت اولویت‌بخشی به دسترسی دیجیتال مقرون‌به‌صرفه، حمایت هدفمند از دانش‌آموزان در معرض خطر، شیوه‌های ارائه تطبیقی و راهبردهای منسجم مدیریت بحران توسط سیاست‌گذاران تأکید می‌کند. این مطالعه، الگوی سناریومحور مبتنی بر سیاست را پیشنهاد می‌کند که روش‌های صرفه‌جویی در سوخت را به حکمرانی پایدار آموزشی و تاب‌آوری در یک کشور در حال توسعه پیوند می‌دهد.

Suicidal ideation (SI) fluctuates rapidly within individuals, but standard ecological momentary assessment (EMA) uses fixed schedules that miss critical risk windows. We present ARES-SI (Adaptive Reinforcement-Enhanced Sampling for Suicidal Ideation), a reinforcement learning system that personalizes EMA timing to individual risk patterns. ARES-SI combines random forest models to predict active SI probability and non-response likelihood with a Q-learning algorithm to determine optimal assessment intervals (30 min for high-risk states, 3 h for low-risk states, and next day to reduce burden). We trained the system using EMA data from 98 participants across three studies with varied sampling frequencies (4–15 assessments per day; 2359 positive active SI responses) over 28-day protocols. In validation testing ( N = 34; 374 positive active SI responses), the random forest models achieved an AUC of 0.865 for active SI and 0.750 for non-response. ARES-SI demonstrated 65% higher action selection accuracy than random scheduling (0.781 vs. 0.474; macro F1 = 0.650 vs. 0.377), with stronger detection of high-risk windows (30-min recall = 0.810 vs. 0.392) and efficient low-risk scheduling (3-h precision = 0.972 vs. 0.876). These findings provide initial evidence that reinforcement learning can adapt assessment timing to momentary risk.

افکار خودکشی (SI) به‌سرعت درون افراد نوسان می‌کند، اما ارزیابی لحظه‌ای بوم‌شناختی (EMA) استاندارد از برنامه‌های زمانی ثابت استفاده می‌کند که پنجره‌های بحرانی خطر را از دست می‌دهد. ما سامانه ARES-SI (نمونه‌برداری تقویت‌شده تطبیقی برای افکار خودکشی) را معرفی می‌کنیم که یک سامانه یادگیری تقویتی است و زمان‌بندی EMA را بر اساس الگوهای خطر فردی شخصی‌سازی می‌کند. ARES-SI مدل‌های جنگل تصادفی را برای پیش‌بینی احتمال SI فعال و احتمال عدم پاسخ‌دهی با الگوریتم Q-learning ترکیب می‌کند تا فواصل بهینه ارزیابی را تعیین کند (۳۰ دقیقه برای وضعیت‌های پرخطر، ۳ ساعت برای وضعیت‌های کم‌خطر و روز بعد برای کاهش بار). این سامانه با استفاده از داده‌های EMA از ۹۸ شرکت‌کننده در سه مطالعه با فرکانس‌های نمونه‌برداری متفاوت (۴ تا ۱۵ ارزیابی در روز؛ ۲۳۵۹ پاسخ مثبت SI فعال) طی پروتکل‌های ۲۸ روزه آموزش داده شد. در آزمون اعتبارسنجی (N = 34؛ ۳۷۴ پاسخ مثبت SI فعال)، مدل‌های جنگل تصادفی به AUC برابر با ۰.۸۶۵ برای SI فعال و ۰.۷۵۰ برای عدم پاسخ‌دهی دست یافتند. ARES-SI دقت انتخاب عمل را ۶۵٪ بالاتر از زمان‌بندی تصادفی نشان داد (۰.۷۸۱ در مقابل ۰.۴۷۴؛ F1 کلان = ۰.۶۵۰ در مقابل ۰.۳۷۷)، با شناسایی قوی‌تر پنجره‌های پرخطر (یادآوری ۳۰ دقیقه‌ای = ۰.۸۱۰ در مقابل ۰.۳۹۲) و زمان‌بندی کارآمد برای وضعیت‌های کم‌خطر (دقت ۳ ساعته = ۰.۹۷۲ در مقابل ۰.۸۷۶). این یافته‌ها شواهد اولیه‌ای ارائه می‌کنند که یادگیری تقویتی می‌تواند زمان‌بندی ارزیابی را با خطر لحظه‌ای تطبیق دهد.

Adolescent depression and anxiety symptoms are major health concerns, and the family environment plays a critical role. This study aimed to investigate the relationship between parental mental health literacy (PMHL) and adolescent depression and anxiety scores. Based on cross-sectional data from the 2023 Guangdong Adolescent Mental Health Survey, the study included 4,697 pairs of adolescents and their primary caregivers. Questionnaires were used to assess PMHL and adolescents’ levels of depression and anxiety, and weighted linear regression, restricted cubic splines, and subgroup analyses were employed. For every 1-point increase in PMHL, adolescents’ depression scores decreased by 0.033 and anxiety scores by 0.034 (both P < 0.05). The high PMHL group had significantly lower depression and anxiety scores than the low PMHL group. The dose-response relationship was linear. Subgroup analysis revealed interaction effects involving boarding status, mobile phone usage duration, and educational level. Higher PMHL is significantly associated with a lower risk of depression and anxiety among adolescents. Enhancing PMHL may help prevent and intervene in adolescent emotional problems; longitudinal studies are needed to verify the causal relationship.

علائم افسردگی و اضطراب در نوجوانان از نگرانی‌های عمده سلامت محسوب می‌شوند و محیط خانواده نقش حیاتی ایفا می‌کند. هدف این مطالعه بررسی رابطه بین سواد سلامت روانی والدین (PMHL) و نمرات افسردگی و اضطراب نوجوانان بود. بر اساس داده‌های مقطعی حاصل از پیمایش سلامت روان نوجوانان گوانگ‌دونگ ۲۰۲۳، مطالعه حاضر شامل ۴٬۶۹۷ جفت نوجوان و مراقب اصلی آن‌ها بود. برای ارزیابی PMHL و سطوح افسردگی و اضطراب نوجوانان از پرسشنامه استفاده شد و رگرسیون خطی وزنی، اسپلاین مکعبی محدود و تحلیل‌های زیرگروه به کار گرفته شد. به ازای هر افزایش یک واحدی در PMHL، نمره افسردگی نوجوانان به میزان ۰٫۰۳۳ و نمره اضطراب به میزان ۰٫۰۳۴ کاهش یافت (هر دو P < 0.05). گروه دارای PMHL بالا به طور معناداری نمرات افسردگی و اضطراب پایین‌تری نسبت به گروه دارای PMHL پایین داشتند. رابطه دوز-پاسخ خطی بود. تحلیل زیرگروه‌ها اثرات متقابل وضعیت شبانه‌روزی بودن، مدت زمان استفاده از تلفن همراه و سطح تحصیلات را نشان داد. PMHL بالاتر به طور معناداری با کاهش خطر افسردگی و اضطراب در نوجوانان مرتبط است. ارتقای PMHL می‌تواند به پیشگیری و مداخله در مشکلات هیجانی نوجوانان کمک کند؛ مطالعات طولی برای بررسی رابطه علّی مورد نیاز است.

School management in an era of rapid change faces increasingly complex challenges. Schools are required to deliver measurable academic performance, meet quality standards, develop teacher competencies, adaptively utilize technology, and produce graduates capable of contributing to society. However, management orientations that rely too heavily on performance indicators, administrative efficiency, accreditation, and academic achievements risk overlooking the inner human dimension, the quality of relationships, moral values, the well-being of the school community, and the social impact of education. This article aims to reconstruct value-based education management through a Sufi perspective by developing a school governance model that integrates four key dimensions: performance, values, well-being, and social impact. The study employs a qualitative-conceptual approach, drawing on a literature review of Sufi thought, spiritual leadership, education management, learning organizations, distributed leadership, educator well-being, and leadership for social justice. The study yields the "Sufi School Governance Model," a framework that establishes tazkiyat al-nafs (purification of the soul), muraqabah (spiritual vigilance), amanah (trustworthiness), ihsan (excellence/spiritual sincerity), shūrā (consultation), ‘adl (justice), tawāḍu‘ (humility), mahabbah (love/compassion), and khidmah (service) as its foundational values; performance as the professional dimension; well-being as the human dimension; and social impact as the orientation toward the common good. This model operates through a cycle of niyyah (intention) tazkiyah (purification) amanah (trust) shūrā (consultation) ihsan (excellence) khidmah (service) muḥāsabah (self-reflection) iṣlāḥ (reform), which translates into planning, organizing, leadership, human resource development, supervision, evaluation, and continuous improvement. This reconstruction positions the school principal not merely as an administrator, but as a murabbī (spiritual educator/mentor), khādim (servant-leader), and uswah (role model), while the school itself is positioned as a community for learning, character building, well-being, and social transformation. This model offers an expanded definition of school success, moving beyond mere "school performance" toward performance that is meaningful, ethical, human-centered, and socially impactful

مدیریت مدرسه در عصر تغییرات سریع با چالش‌های فزاینده و پیچیده‌ای مواجه است. مدارس ملزم به ارائه عملکرد تحصیلی قابل سنجش، رعایت استانداردهای کیفیت، توسعه شایستگی‌های معلمان، بهره‌برداری تطبیقی از فناوری و تربیت فارغ‌التحصیلانی هستند که قادر به مشارکت در جامعه باشند. با این حال، رویکردهای مدیریتی که بیش از حد بر شاخص‌های عملکرد، کارآمدی اداری، اعتباربخشی و دستاوردهای علمی تکیه دارند، در معرض نادیده گرفتن بُعد درونی انسان، کیفیت روابط، ارزش‌های اخلاقی، بهزیستی جامعه مدرسه و تأثیر اجتماعی آموزش قرار دارند. این مقاله با هدف بازسازی مدیریت آموزش مبتنی بر ارزش‌ها از منظر تصوف، به توسعه یک مدل حکمرانی مدرسه می‌پردازد که چهار بُعد کلیدی عملکرد، ارزش‌ها، بهزیستی و تأثیر اجتماعی را ادغام می‌کند. این پژوهش با رویکرد کیفی ـ مفهومی و با تکیه بر مرور ادبیات اندیشه صوفیانه، رهبری معنوی، مدیریت آموزشی، سازمان‌های یادگیرنده، رهبری توزیعی، بهزیستی معلمان و رهبری برای عدالت اجتماعی انجام شده است. نتیجه این پژوهش، «مدل حکمرانی مدرسه صوفیانه» است؛ چارچوبی که تزکیه‌النفس (پاکسازی نفس)، مراقبه (نظارت معنوی)، امانت (امانت‌داری)، احسان (برتری/اخلاص معنوی)، شورا (مشورت)، عدل (عدالت)، تواضع (فروتنی)، محبت (عشق/دلسوزی) و خدمت (خدمت‌رسانی) را به عنوان ارزش‌های بنیادین خود قرار می‌دهد؛ عملکرد را به عنوان بُعد حرفه‌ای، بهزیستی را به عنوان بُعد انسانی و تأثیر اجتماعی را به عنوان جهت‌گیری به سوی خیر عمومی تعریف می‌کند. این مدل از طریق چرخه نیت (نیت)، تزکیه (پاکسازی)، امانت (اعتماد)، شورا (مشورت)، احسان (برتری)، خدمت (خدمت‌رسانی)، محاسبه (خودارزیابی) و اصلاح (اصلاح) عمل می‌کند که به برنامه‌ریزی، سازماندهی، رهبری، توسعه منابع انسانی، نظارت، ارزیابی و بهبود مستمر ترجمه می‌شود. این بازسازی، مدیر مدرسه را نه صرفاً به عنوان یک مدیر، بلکه به عنوان مربی (مربی معنوی/راهنما)، خادم (رهبر خدمتگزار) و اسوه (الگو) معرفی می‌کند و خود مدرسه را به عنوان جامعه‌ای برای یادگیری، پرورش شخصیت، بهزیستی و تحول اجتماعی جایگاه می‌بخشد. این مدل، تعریف گسترده‌تری از موفقیت مدرسه ارائه می‌دهد و فراتر از صرفاً «عملکرد مدرسه»، به سوی عملکردی معنادار، اخلاقی، انسان‌محور و دارای تأثیر اجتماعی حرکت می‌کند.

Population ageing is increasing the number of older adults who experience overlapping depressive symptoms, anxiety, insomnia, loneliness, and cognitive vulnerability, often alongside multimorbidity, pain, frailty, and functional limitation. This structured narrative review evaluates Tai Chi as a scalable, low-intensity mind–body exercise for these interconnected problems. We synthesised 171 publications identified through PubMed and citation chaining, including Tai Chi-specific clinical studies, broader mind–body evidence, guidelines, and implementation literature. Evidence is most consistent for reducing depressive symptoms, improving sleep, and improving balance, with possible benefits for selected cognitive outcomes. Evidence is weaker for diagnosed depressive or anxiety disorders, loneliness as a primary outcome, long-term cognitive trajectories, and dementia incidence. Tai Chi should therefore be positioned as an adjunct to established care, not as a replacement for pharmacotherapy, psychotherapy, cognitive behavioral therapy for insomnia (CBT-I), or multidomain dementia-risk reduction. Proposed pathways include autonomic regulation, sleep stabilisation, behavioral activation, balance confidence, cognitive–motor integration, and group participation; however, most mechanism evidence is indirect or exploratory. Translation requires clearly specified protocols, active comparators, blinded outcome assessments where feasible, long-term follow-up, systematic adverse-event reporting, cost-effectiveness analyses, and equity-focused implementation. Tai Chi is the most credible as an adaptable component of stepped or integrated care for older adults, provided that programmes are standardised, safely delivered, and evaluated against clinically significant outcomes.

افزایش سالمندی جمعیت موجب افزایش تعداد سالمندانی می‌شود که علائم افسردگی، اضطراب، بی‌خوابی، احساس تنهایی و آسیب‌پذیری شناختی را به طور همزمان تجربه می‌کنند و اغلب این مشکلات با چندبیماری، درد، ناتوانی و محدودیت عملکردی همراه است. این مرور روایتی ساختاریافته، تای‌چی را به عنوان یک ورزش ذهنی-بدنی با شدت پایین و مقیاس‌پذیر برای این مشکلات درهم‌تنیده ارزیابی می‌کند. ما ۱۷۱ مقاله شناسایی‌شده از طریق PubMed و زنجیره‌سازی ارجاعات را شامل مطالعات بالینی اختصاصی تای‌چی، شواهد گسترده‌تر ورزش‌های ذهنی-بدنی، راهنماها و متون اجرایی مرور کردیم. شواهد بیشترین ثبات را در کاهش علائم افسردگی، بهبود خواب و بهبود تعادل نشان می‌دهند و احتمالاً برای برخی پیامدهای شناختی نیز مفید است. شواهد برای اختلالات افسردگی یا اضطراب تشخیص‌داده‌شده، احساس تنهایی به عنوان پیامد اصلی، روندهای شناختی بلندمدت و بروز زوال عقل ضعیف‌تر است. بنابراین، تای‌چی باید به عنوان مکمل مراقبت‌های تثبیت‌شده و نه جایگزین دارودرمانی، روان‌درمانی، درمان شناختی-رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I) یا کاهش چندبعدی خطر زوال عقل مطرح شود. مسیرهای پیشنهادی شامل تنظیم خودکار، تثبیت خواب، فعال‌سازی رفتاری، اعتماد به تعادل، یکپارچگی شناختی-حرکتی و مشارکت گروهی است؛ با این حال، بیشتر شواهد مربوط به مکانیسم‌ها غیرمستقیم یا اکتشافی هستند. انتقال به عمل مستلزم پروتکل‌های مشخص، مقایسه‌گرهای فعال، ارزیابی پیامدها به صورت کور در صورت امکان، پیگیری بلندمدت، گزارش‌دهی نظام‌مند عوارض، تحلیل‌های هزینه-اثربخشی و اجرای مبتنی بر عدالت است. تای‌چی در صورتی که برنامه‌ها استاندارد، ایمن و بر اساس پیامدهای بالینی معنادار ارزیابی شوند، معتبرترین گزینه به عنوان جزء قابل انطباق مراقبت پله‌ای یا یکپارچه برای سالمندان است.

Background Rehospitalization is a key indicator of clinical instability in child and adolescent psychiatric populations, yet most studies focus on its occurrence rather than its timing and diagnostic context. It remains unclear whether high-risk adolescents and general child and adolescent inpatient populations show distinct patterns of clinical instability beyond differences in rehospitalization frequency. Methods We conducted a retrospective cohort study using a 10-year inpatient dataset from a national child and adolescent psychiatric center. A general inpatient cohort (N = 4016) was compared with a high-risk cohort (N = 570) defined by at least one police- or justice-related admission during the observation period. Rehospitalization rates, observed time to first readmission, length of stay, and diagnostic categories were examined. Results Admission-frequency distributions were broadly comparable between cohorts and did not differ significantly overall. Among rehospitalized patients, the median observed time to first readmission was 19 days in the high-risk cohort and 190 days in the general inpatient cohort. Length of stay was comparable between cohorts. Diagnostic-category distributions differed significantly between cohorts (χ²(3) = 2038.04, p < 0.001; Cramér’s V = 0.667), with externalizing and substance-related disorders predominating in the high-risk cohort (76.7%) and developmental–emotional disorders predominating in the general inpatient cohort (66.7%). Conclusions The two clinically defined inpatient cohorts showed different patterns of rehospitalization and diagnostic characteristics. Among rehospitalized patients, the observed median interval to first readmission was shorter in the high-risk cohort; however, this descriptive difference should be interpreted in the context of substantial baseline age differences and unequal opportunities for observing readmission within pediatric psychiatric care. These findings highlight the potential clinical relevance of considering observed readmission timing alongside diagnostic characteristics, while recognizing the limitations of unadjusted retrospective comparisons.

زمینه: بستری مجدد یکی از شاخص‌های کلیدی بی‌ثباتی بالینی در جمعیت‌های روان‌پزشکی کودک و نوجوان است، با این حال اکثر پژوهش‌ها بر وقوع آن تمرکز دارند تا زمان‌بندی و زمینه تشخیصی آن. هنوز مشخص نیست که آیا نوجوانان پرخطر و جمعیت بیماران بستری عمومی کودک و نوجوان الگوهای متمایزی از بی‌ثباتی بالینی فراتر از تفاوت در فراوانی بستری مجدد نشان می‌دهند یا خیر. روش‌ها: ما یک مطالعه کوهورت گذشته‌نگر با استفاده از داده‌های بستری ده‌ساله از یک مرکز ملی روان‌پزشکی کودک و نوجوان انجام دادیم. یک کوهورت بیماران بستری عمومی (N = 4016) با یک کوهورت پرخطر (N = 570) که با حداقل یک بستری مرتبط با پلیس یا قوه قضاییه در دوره مشاهده تعریف شده بود، مقایسه شد. نرخ‌های بستری مجدد، زمان مشاهده‌شده تا اولین بستری مجدد، طول مدت بستری و دسته‌های تشخیصی بررسی شدند. یافته‌ها: توزیع فراوانی بستری‌ها به طور کلی بین دو کوهورت قابل مقایسه بود و به طور کلی تفاوت معناداری نداشت. در میان بیماران بستری مجدد شده، میانه زمان مشاهده‌شده تا اولین بستری مجدد در کوهورت پرخطر ۱۹ روز و در کوهورت بستری عمومی ۱۹۰ روز بود. طول مدت بستری بین دو کوهورت قابل مقایسه بود. توزیع دسته‌های تشخیصی بین دو کوهورت تفاوت معناداری داشت (χ²(3) = 2038.04, p < 0.001؛ مقدار Cramér’s V = 0.667)، به طوری که اختلالات برونی‌سازی و مرتبط با مصرف مواد در کوهورت پرخطر غالب بود (۷۶.۷٪) و اختلالات رشدی–هیجانی در کوهورت بستری عمومی غالب بود (۶۶.۷٪). نتیجه‌گیری: دو کوهورت بستری تعریف‌شده بالینی الگوهای متفاوتی از بستری مجدد و ویژگی‌های تشخیصی نشان دادند. در میان بیماران بستری مجدد شده، میانه فاصله مشاهده‌شده تا اولین بستری مجدد در کوهورت پرخطر کوتاه‌تر بود؛ با این حال، این تفاوت توصیفی باید در زمینه تفاوت‌های اساسی سن پایه و فرصت‌های نابرابر برای مشاهده بستری مجدد در مراقبت روان‌پزشکی کودکان تفسیر شود. این یافته‌ها بر اهمیت بالینی بالقوه توجه به زمان‌بندی مشاهده‌شده بستری مجدد در کنار ویژگی‌های تشخیصی تأکید می‌کند، در حالی که باید محدودیت‌های مقایسه‌های گذشته‌نگر بدون تعدیل را نیز مدنظر داشت.

Background Large language models are increasingly used for informal mental health support, yet their safety during escalating suicide-risk conversations may depend on how prior information is presented. Native multi-turn conversations and reconstructed cumulative prompts differ not only in the presence of prior model responses but also in prompt reconstruction, information concentration, message positioning, explicit integration cues, and conversation-state processing. Objective This study compared suicide-risk recognition, direct safety inquiry, response urgency, and timely real-world intervention across isolated current-turn prompts, reconstructed cumulative user-only prompts, and native continuous multi-turn conversations. Methods We conducted a controlled repeated-measures evaluation of ChatGPT, Gemini, and Doubao using 12 standardized five-turn trajectories: 4 direct suicide-risk trajectories, 4 implicit or internally inconsistent risk trajectories, and 4 non-suicidal high-distress controls. Each trajectory was evaluated under three context-presentation formats. The 24 model-trajectory combinations were treated as matched repeated-measures units nested within 8 independent risk-trajectory blocks. Primary contrasts were estimated using exact trajectory-level sign-flip tests and trajectory-block bootstrap confidence intervals. Turn-level outcomes were analyzed using multilevel mixed-effects models. Exploratory condition-by-model heterogeneity was assessed using a trajectory-blocked exact permutation sensitivity analysis, with a trajectory-clustered interaction model used only as a secondary asymptotic check. Results Timely appropriate intervention occurred in 10/24 isolated current-turn observations (41.7%), 21/24 reconstructed cumulative observations (87.5%), and 12/24 native continuous observations (50.0%). On average across the three systems, reconstructed cumulative presentation exceeded isolated input by 45.8 percentage points (95% trajectory-block bootstrap CI, 25.0 to 66.7; Holm-adjusted exact P = .031), whereas native continuous performance was 37.5 percentage points lower than reconstructed cumulative performance (95% trajectory-block bootstrap CI, −50.0 to −25.0; Holm-adjusted exact P = .031). Exploratory model-specific analyses indicated substantial heterogeneity: the native-versus-reconstructed contrast was largest for Doubao, smaller and statistically imprecise for Gemini, and absent for ChatGPT. Conclusions On average across the three evaluated systems, reconstructed cumulative user-only prompts outperformed native continuous conversations, although exploratory model-specific patterns were heterogeneous. Because the formats also differed in prompt reconstruction, information salience, message positioning, explicit integration instructions, and native conversation-state processing, the contrast cannot isolate the causal effect of prior model responses.

زمینه: مدل‌های زبانی بزرگ به طور فزاینده‌ای برای حمایت غیررسمی سلامت روان مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما ایمنی آن‌ها در مکالمات با ریسک فزایندهٔ خودکشی ممکن است به نحوهٔ ارائهٔ اطلاعات پیشین وابسته باشد. گفت‌وگوهای بومی چندنوبتی و بازسازی‌شدهٔ تجمعی تنها-کاربر نه‌تنها در حضور پاسخ‌های پیشین مدل، بلکه در بازسازی پرامپت، تمرکز اطلاعات، موقعیت پیام، نشانه‌های ادغام صریح و پردازش وضعیت گفت‌وگو نیز تفاوت دارند. هدف: این مطالعه شناسایی ریسک خودکشی، پرسش مستقیم دربارهٔ ایمنی، فوریت پاسخ و مداخلهٔ به‌موقع در دنیای واقعی را در قالب‌های پرامپت نوبت فعلی مجزا، پرامپت‌های تجمعی بازسازی‌شدهٔ تنها-کاربر و گفت‌وگوهای بومی پیوستهٔ چندنوبتی مقایسه کرد. روش‌ها: ما ارزیابی کنترل‌شدهٔ تکرارپذیری از ChatGPT، Gemini و Doubao با استفاده از ۱۲ مسیر استاندارد پنج‌نوبتی انجام دادیم: ۴ مسیر مستقیم ریسک خودکشی، ۴ مسیر ریسک ضمنی یا ناسازگار درونی، و ۴ کنترل غیرخودکشی با پریشانی بالا. هر مسیر تحت سه قالب ارائهٔ زمینه ارزیابی شد. ۲۴ ترکیب مدل-مسیر به عنوان واحدهای تکرارپذیر همسان درون ۸ بلوک مستقل مسیر ریسک در نظر گرفته شدند. مقایسه‌های اصلی با استفاده از آزمون‌های دقیق وارونگی علامت در سطح مسیر و بازه‌های اطمینان بوت‌استرپ بلوک-مسیر برآورد شد. پیامدهای سطح نوبت با مدل‌های اثرات مختلط چندسطحی تحلیل شد. ناهمگنی اکتشافی وضعیت-مدل با تحلیل حساسیت دقیق جایگشت بلوک-مسیر ارزیابی شد و مدل تعاملی خوشه‌بندی‌شده بر مسیر تنها به عنوان بررسی ثانویهٔ مجانبی استفاده شد. نتایج: مداخلهٔ مناسب و به‌موقع در ۱۰ مورد از ۲۴ مشاهدهٔ نوبت فعلی مجزا (۴۱٫۷٪)، ۲۱ از ۲۴ مشاهدهٔ تجمعی بازسازی‌شده (۸۷٫۵٪) و ۱۲ از ۲۴ مشاهدهٔ بومی پیوسته (۵۰٫۰٪) رخ داد. به طور میانگین در سه سامانه، ارائهٔ تجمعی بازسازی‌شده نسبت به ورودی مجزا ۴۵٫۸ درصد بیشتر بود (۹۵٪ بازهٔ اطمینان بوت‌استرپ بلوک-مسیر، ۲۵٫۰ تا ۶۶٫۷؛ مقدار P دقیق تعدیل‌شده با Holm = ‎.۰۳۱)، در حالی که عملکرد بومی پیوسته ۳۷٫۵ درصد کمتر از عملکرد تجمعی بازسازی‌شده بود (۹۵٪ بازهٔ اطمینان بوت‌استرپ بلوک-مسیر، ‎−۵۰٫۰ تا ‎−۲۵٫۰؛ مقدار P دقیق تعدیل‌شده با Holm = ‎.۰۳۱). تحلیل‌های اکتشافی مدل‌محور ناهمگنی قابل توجهی نشان داد: تفاوت بومی-در مقابل-بازسازی‌شده برای Doubao بیشترین مقدار، برای Gemini کمتر و از نظر آماری نامشخص، و برای ChatGPT غایب بود. نتیجه‌گیری: به طور میانگین در سه سامانهٔ ارزیابی‌شده، پرامپت‌های تجمعی بازسازی‌شدهٔ تنها-کاربر عملکرد بهتری نسبت به گفت‌وگوهای بومی پیوسته داشتند، اگرچه الگوهای مدل‌محور اکتشافی ناهمگون بودند. از آنجا که قالب‌ها همچنین در بازسازی پرامپت، برجستگی اطلاعات، موقعیت پیام، دستورالعمل‌های ادغام صریح و پردازش وضعیت گفت‌وگوی بومی تفاوت داشتند، این مقایسه نمی‌تواند اثر علّی پاسخ‌های پیشین مدل را به طور مجزا تعیین کند.

Background Chronic physical health conditions (CPHCs) increase the risk of mental health problems. The present meta-analysis integrates research of studies that compared DSM-oriented scores from the Achenbach System of Empirically Based Assessment (ASEBA) in young people with CPHCs and a control condition. Methods A systematic search in electronic databases (PsycInfo, Medline, Google Scholar, and PSYNDEX) identified 115 studies involving 12,958 children and adolescents with CPHCs and 24,638 control group members which were included in a hierarchical meta-analysis. Results Elevated scores were found on all DSM-oriented scales, with the highest effect sizes observed for Somatic Problems ( g = 0.66 standard deviation units, confidence interval [CI] 0.56 to 0.75) and Affective Problems ( g = 0.61, CI 0.53 to 0.69). Between 8.6% (Attention Deficit/Hyperactivity Problems) and 14.3% (Affective Problems) of the young people with CPHCs scored in the clinical range. Effect sizes were larger if parent ratings rather than adolescent or teacher ratings were used, in the case of direct neurological involvement and of shorter duration of the CPHCs, in older samples, and when test norms rather than healthy comparison groups were used. Conclusion We conclude that the ASEBA is a recommended screening tool for children with CPHCs but more direct comparisons of results from the DSM-based scales and the empirically derived ASEBA scales are needed to inform the choice of the scales. Systematic review registration https://osf.io/nfvdj .

زمینه: بیماری‌های مزمن جسمی (CPHCs) خطر ابتلا به مشکلات سلامت روان را افزایش می‌دهند. فراتحلیل حاضر پژوهش‌هایی را که نمرات مبتنی بر DSM از نظام ارزیابی مبتنی بر شواهد آشنباخ (ASEBA) را در کودکان و نوجوانان دارای CPHCs با یک گروه کنترل مقایسه کرده‌اند، ادغام می‌کند. روش‌ها: جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های داده الکترونیکی (PsycInfo، Medline، Google Scholar و PSYNDEX) تعداد ۱۱۵ مطالعه شامل ۱۲٬۹۵۸ کودک و نوجوان دارای CPHCs و ۲۴٬۶۳۸ عضو گروه کنترل را شناسایی کرد که در یک فراتحلیل سلسله‌مراتبی وارد شدند. یافته‌ها: نمرات بالاتری در تمام مقیاس‌های مبتنی بر DSM مشاهده شد، به‌طوری که بیشترین اندازه اثر برای مشکلات جسمانی (g = 0.66 واحد انحراف معیار، فاصله اطمینان [CI] 0.56 تا 0.75) و مشکلات عاطفی (g = 0.61، CI 0.53 تا 0.69) به دست آمد. بین ۸.۶٪ (مشکلات نقص توجه/بیش‌فعالی) تا ۱۴.۳٪ (مشکلات عاطفی) از کودکان و نوجوانان دارای CPHCs در دامنه بالینی قرار گرفتند. اندازه اثرها زمانی که ارزیابی والدین به جای ارزیابی نوجوان یا معلم استفاده شد، در موارد درگیری مستقیم عصبی و مدت زمان کوتاه‌تر CPHCs، در نمونه‌های مسن‌تر و زمانی که هنجارهای آزمون به جای گروه‌های مقایسه سالم استفاده شد، بزرگ‌تر بود. نتیجه‌گیری: نتیجه می‌گیریم که ASEBA ابزار غربالگری توصیه‌شده‌ای برای کودکان دارای CPHCs است، اما مقایسه‌های مستقیم بیشتری میان نتایج مقیاس‌های مبتنی بر DSM و مقیاس‌های مبتنی بر شواهد ASEBA برای اطلاع‌رسانی در انتخاب مقیاس‌ها مورد نیاز است. ثبت مرور نظام‌مند: https://osf.io/nfvdj .

This article argues against the assumption that formal absence—narrative gaps in prose, withheld images, and acoustic restraint in film—is inherently ethical in Holocaust representation. Silence, withholding, and restraint do not possess ethical value in themselves; their force depends on historically specific conditions of authority, referential discipline, mediation, and reception. A silence that blocks spectacle and interpretive mastery in one context may, in another, risk aestheticization, political evasion, or appropriation. Bringing together Anna Langfus's Les Bagages de sable [1962; The Lost Shore] and Le Sel et le soufre [1960; The Whole Land Brimstone] with Claude Lanzmann's Shoah (1985), László Nemes's Son of Saul (2015), and Paweł Pawlikowski's Ida (2013), the paper reads “silence” across media not as a shared language of testimony but as a set of medium-specific practices for registering violence without converting it into spectacle or interpretive mastery. The article does not treat these works as parallel case studies. It uses them asymmetrically to trace a genealogy of mediation: Langfus marks survivor-era proximity, when fictional form registers the instability of postwar testimonial address; Shoah codifies refusal as a methodological and ethical doctrine; Son of Saul functions as a transitional bridge, showing how that doctrine is inherited within postmemory cinema and festival cultures of seriousness; and Ida becomes the limit case in which formal absence enters a contested national public sphere and becomes available for competing political uses and explicit institutional intervention.

این مقاله با این فرض که غیاب صوری—شکاف‌های روایی در نثر، تصاویر بازداشته و خویشتنداری صوتی در فیلم—ذاتاً در بازنمایی هولوکاست اخلاقی است، مخالفت می‌کند. سکوت، بازداشتن و خویشتنداری به خودی خود دارای ارزش اخلاقی نیستند؛ تأثیر آن‌ها وابسته به شرایط تاریخی خاصی از اقتدار، انضباط ارجاعی، میانجی‌گری و دریافت است. سکوتی که در یک زمینه مانع نمایش و تسلط تفسیری می‌شود، ممکن است در زمینه‌ای دیگر، خطر زیبایی‌شناسی، گریز سیاسی یا مصادره را به همراه داشته باشد. با گردآوری Les Bagages de sable [۱۹۶۲؛ The Lost Shore] و Le Sel et le soufre [۱۹۶۰؛ The Whole Land Brimstone] اثر Anna Langfus با Shoah (۱۹۸۵) ساخته Claude Lanzmann، Son of Saul (۲۰۱۵) ساخته László Nemes و Ida (۲۰۱۳) ساخته Paweł Pawlikowski، این مقاله «سکوت» را در رسانه‌های مختلف نه به عنوان زبان مشترک شهادت، بلکه به عنوان مجموعه‌ای از رویه‌های خاص رسانه برای ثبت خشونت بدون تبدیل آن به نمایش یا تسلط تفسیری می‌خواند. مقاله حاضر این آثار را به عنوان مطالعات موردی موازی بررسی نمی‌کند، بلکه آن‌ها را به صورت نامتقارن برای ترسیم تبارشناسی میانجی‌گری به کار می‌گیرد: Langfus نزدیکی دوران بازماندگان را نشان می‌دهد، زمانی که فرم داستانی بی‌ثباتی خطاب پساجنگی را ثبت می‌کند؛ Shoah امتناع را به عنوان آموزه‌ای روشی و اخلاقی کدگذاری می‌کند؛ Son of Saul به عنوان پلی انتقالی عمل می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه آن آموزه در سینمای پساحافظه و فرهنگ‌های جشنواره‌ای جدیت به ارث می‌رسد؛ و Ida به عنوان مورد حدی مطرح می‌شود که در آن غیاب صوری وارد عرصه عمومی ملی مناقشه‌برانگیز شده و برای استفاده‌های سیاسی رقیب و مداخله نهادی صریح در دسترس قرار می‌گیرد.

Developmental dyslexia (DD) impacts learning achievement and psychosocial development and is associated with various environmental factors and also genetic factors. Here, we conducted a multi-center case-control study by screening 29,820 primary school students between 2–6 grades in four cities in China and enrolled 948 dyslexia cases who meet the criteria of dyslexia and 948 controls with matching age and sex. We comprehensively investigated the environmental factors using the eXtreme Gradient Boosting (XGBoost) machine learning model and Shapley additive explanations (SHAP) algorithm. The most important risk factors in dyslexia are the proactive learning habit, the age of child’s literacy, maternal education level, out-migrant workers, and prolonged screen exposure during pregnancy. The home literacy environment accounted for most of the variance within both groups. Then we examined shared polygenic risks between DD, attention deficit hyperactivity disorder, autism spectrum disorders, schizophrenia, major depressive disorder, and bipolar disorder using polygenic risk score (PRS) analyses. The results showed that the highest PRS DD quartile had a 2.13-fold risk than the lowest quartile with risk factors adjusted (95% CI: 1.08, 4.18). The individuals with the highest PRS ASD quartile and PRS SCZ quartile (OR: 2.13; 95% CI: 1.14, 3.98 and OR: 2.41; 95% CI: 1.23, 4.72) were associated with increasing dyslexia risks. This study identified the importance of screening personalized environmental factors among dyslexia and highlighted the shared genetic architecture between dyslexia and other disorders. These findings offered novel insight into the etiology of dyslexia, contributing to the advancement of early prevention strategies.

نارساخوانی رشدی (DD) بر پیشرفت تحصیلی و رشد روانی‌اجتماعی تأثیر می‌گذارد و با عوامل محیطی گوناگون و همچنین عوامل ژنتیکی مرتبط است. در این پژوهش، یک مطالعه مورد-شاهدی چندمرکزی با غربالگری ۲۹٬۸۲۰ دانش‌آموز ابتدایی پایه دوم تا ششم در چهار شهر چین انجام شد و ۹۴۸ مورد نارساخوانی که معیارهای نارساخوانی را داشتند و ۹۴۸ فرد کنترل با تطبیق سن و جنسیت وارد مطالعه شدند. عوامل محیطی به طور جامع با استفاده از مدل یادگیری ماشین eXtreme Gradient Boosting (XGBoost) و الگوریتم Shapley additive explanations (SHAP) بررسی شد. مهم‌ترین عوامل خطر در نارساخوانی شامل عادت یادگیری فعال، سن سوادآموزی کودک، سطح تحصیلات مادر، کارگران مهاجر و مواجهه طولانی‌مدت با صفحه‌نمایش در دوران بارداری بودند. محیط سوادآموزی خانه بیشترین واریانس را در هر دو گروه توضیح داد. سپس ریسک‌های چندژنی مشترک بین DD، اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی، اختلالات طیف اوتیسم، اسکیزوفرنی، اختلال افسردگی اساسی و اختلال دوقطبی با استفاده از تحلیل امتیاز ریسک چندژنی (PRS) بررسی شد. نتایج نشان داد که بالاترین چارک PRS DD نسبت به پایین‌ترین چارک، ۲٫۱۳ برابر ریسک بیشتری داشت (با تعدیل عوامل خطر؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۰۸، ۴٫۱۸). افرادی که در بالاترین چارک PRS ASD و PRS SCZ قرار داشتند (OR: ۲٫۱۳؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۱۴، ۳٫۹۸ و OR: ۲٫۴۱؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۲۳، ۴٫۷۲) با افزایش ریسک نارساخوانی مرتبط بودند. این مطالعه اهمیت غربالگری عوامل محیطی شخصی‌سازی‌شده در نارساخوانی را شناسایی کرد و معماری ژنتیکی مشترک بین نارساخوانی و سایر اختلالات را برجسته ساخت. این یافته‌ها بینش جدیدی در زمینه اتیولوژی نارساخوانی ارائه داده و به پیشرفت راهبردهای پیشگیری زودهنگام کمک می‌کند.

Depression is a major public health concern in China, with growing urban-rural disparities. This study aimed to examine how adverse childhood experiences (ACEs) and other factors contribute to these disparities. Data were drawn from 7979 adults aged ≥45 years from the China Health and Retirement Longitudinal Study. Twenty-four ACEs were obtained from the 2014 wave, while individual characteristics and depressive symptoms were extracted from the 2018 wave, and the Fairlie model was used to analyze factors contributing to urban-rural disparities. Overall, 36.08% of participants reported depressive symptoms, with a higher rate in rural than in urban areas (39.7% vs. 30.3%, p < 0.001). In terms of ACEs, parental anxiety, parental strictness, and childhood adverse health conditions were risk factors in rural areas but not in urban areas, whereas adverse intra-parental relationship and childhood poor friendship were risk factors in urban areas but not significant in rural areas. Parental divorce was a protective factor in rural areas, while parental depression was a risk factor in both settings. The Fairlie model revealed that 55.65% of the urban-rural difference could be explained by self-rated health status (18.24%), Internet use (7.70%), retirement (6.32%), parental depression (6.19%), educational level (5.35%), life satisfaction (4.68%), gender (-2.56%), childhood starvation (1.68%), parental disability (1.44%), age (0.79%), childhood disease (0.63%), childhood bullying (0.60%), childhood adverse health conditions (0.55%), and marital status (-0.34%). These findings indicate that urban-rural disparities in depressive symptoms may be attributed to both individual and ACEs factors, and interventions should address both structural determinants and ACEs.

افسردگی یکی از نگرانی‌های عمده بهداشت عمومی در چین است که با افزایش نابرابری‌های شهری-روستایی همراه است. هدف این مطالعه بررسی نقش تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) و سایر عوامل در این نابرابری‌ها بود. داده‌ها از ۷۹۷۹ فرد بزرگسال با سن ≥۴۵ سال از مطالعه طولی سلامت و بازنشستگی چین استخراج شد. بیست‌وچهار تجربه نامطلوب دوران کودکی از موج ۲۰۱۴ و ویژگی‌های فردی و علائم افسردگی از موج ۲۰۱۸ به دست آمد و مدل Fairlie برای تحلیل عوامل مؤثر بر نابرابری‌های شهری-روستایی به کار رفت. به طور کلی، ۳۶/۰۸٪ از شرکت‌کنندگان علائم افسردگی را گزارش کردند که این میزان در مناطق روستایی بالاتر از مناطق شهری بود (۳۹/۷٪ در مقابل ۳۰/۳٪، p < 0.001). از نظر ACEs، اضطراب والدین، سخت‌گیری والدین و شرایط نامطلوب سلامت دوران کودکی در مناطق روستایی عوامل خطر محسوب می‌شوند اما در مناطق شهری این‌گونه نبود، در حالی که رابطه نامطلوب والدین با یکدیگر و دوستی ضعیف دوران کودکی در مناطق شهری عوامل خطر بودند اما در مناطق روستایی معنادار نبودند. طلاق والدین در مناطق روستایی عامل محافظتی بود، در حالی که افسردگی والدین در هر دو محیط عامل خطر محسوب می‌شد. مدل Fairlie نشان داد که ۵۵/۶۵٪ از تفاوت شهری-روستایی را می‌توان با وضعیت سلامت خودارزیابی‌شده (۱۸/۲۴٪)، استفاده از اینترنت (۷/۷۰٪)، بازنشستگی (۶/۳۲٪)، افسردگی والدین (۶/۱۹٪)، سطح تحصیلات (۵/۳۵٪)، رضایت از زندگی (۴/۶۸٪)، جنسیت (۲/۵۶-٪)، گرسنگی دوران کودکی (۱/۶۸٪)، ناتوانی والدین (۱/۴۴٪)، سن (۰/۷۹٪)، بیماری دوران کودکی (۰/۶۳٪)، زورگویی دوران کودکی (۰/۶۰٪)، شرایط نامطلوب سلامت دوران کودکی (۰/۵۵٪) و وضعیت تأهل (۰/۳۴-٪) تبیین کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که نابرابری‌های شهری-روستایی در علائم افسردگی ممکن است به هر دو عامل فردی و تجارب نامطلوب دوران کودکی نسبت داده شود و مداخلات باید هر دو عامل ساختاری و ACEs را مدنظر قرار دهند.

This study aimed to assess musculoskeletal and ergonomic risk, identify demographic, occupational, lifestyle, and biomechanical characteristics associated with these outcomes, and develop and prioritize ergonomic intervention strategies for petrochemical control room operators. This cross-sectional study was conducted in 2025 among 210 male control room operators from an Iranian petrochemical complex using census sampling. Data were collected using the Demographic/Occupational Questionnaire, Persian International Physical Activity Questionnaire (P-IPAQ), Persian Örebro Musculoskeletal Pain Screening Questionnaire (P-ÖMSQ), and Persian Ergonomic Screening and Priority Tool (P-ESPT), complemented by objective postural and plantar pressure assessments. The P-ÖMSQ was used to classify participants according to P-ÖMSQ risk categories, with scores ≥ 90 categorized as moderate-to-high risk. Data were analyzed using Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) software, version 20.0, with descriptive statistics, chi-square tests, and multivariable logistic regression. A P-ÖMSQ score within the moderate-to-high risk categories (≥ 90) was observed in 27% of participants, while 78% were classified as having moderate-to-high ergonomic risk. Multivariable logistic regression showed that older age (adjusted odds ratio [aOR] = 1.09, 95% confidence interval [CI] = 1.02–1.17, p = 0.014), higher body mass index (BMI) (aOR = 1.15, 95% CI = 1.04–1.27, p = 0.006), and longer job tenure (aOR = 1.98, 95% CI = 1.01–3.89, p = 0.047) were independently associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category. Lower physical activity was significantly associated with a higher prevalence of forward head posture, thoracic hyperkyphosis, lateral pelvic tilt, and pes planus ( p < 0.05). Objective biomechanical abnormalities were also significantly associated with higher P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories ( p < 0.05). Based on the study findings, 20 ergonomic intervention strategies were proposed and prioritized through a stakeholder-informed participatory process. Older age, higher body mass index, and longer job tenure were associated with higher odds of being classified in the moderate-to-high-risk P-ÖMSQ category, while lower physical activity was associated with selected postural abnormalities among petrochemical control room operators. Several objective biomechanical abnormalities were also associated with P-ÖMSQ-based and P-ESPT-based risk categories. These findings may inform the prioritization of workplace ergonomic interventions; however, the proposed interventions were not evaluated in the present study, and their effectiveness should be assessed in future longitudinal and interventional studies.

هدف این مطالعه، ارزیابی خطر اسکلتی‌عضلانی و ارگونومیک، شناسایی ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، شغلی، سبک زندگی و بیومکانیکی مرتبط با این پیامدها و تدوین و اولویت‌بندی راهبردهای مداخله ارگونومیک برای اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی بود. این مطالعه مقطعی در سال ۲۰۲۵ بر روی ۲۱۰ اپراتور مرد اتاق کنترل از یک مجتمع پتروشیمی ایرانی با استفاده از نمونه‌گیری سرشماری انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه جمعیت‌شناختی/شغلی، نسخه فارسی پرسشنامه بین‌المللی فعالیت بدنی (P-IPAQ)، نسخه فارسی پرسشنامه غربالگری درد اسکلتی‌عضلانی Örebro (P-ÖMSQ) و ابزار غربالگری و اولویت‌بندی ارگونومیک فارسی (P-ESPT) جمع‌آوری شد و با ارزیابی عینی وضعیت بدنی و فشار کف پا تکمیل گردید. P-ÖMSQ برای طبقه‌بندی شرکت‌کنندگان بر اساس دسته‌های خطر P-ÖMSQ به کار رفت و نمرات ≥ ۹۰ به عنوان خطر متوسط تا زیاد طبقه‌بندی شدند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) نسخه ۲۰.۰ و با آمار توصیفی، آزمون کای‌اسکوئر و رگرسیون لجستیک چندمتغیره تحلیل شد. نمره P-ÖMSQ در دسته‌های خطر متوسط تا زیاد (≥ ۹۰) در ۲۷٪ از شرکت‌کنندگان مشاهده شد، در حالی که ۷۸٪ در دسته خطر ارگونومیک متوسط تا زیاد طبقه‌بندی شدند. رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان داد که سن بالاتر (نسبت شانس تعدیل‌شده [aOR] = 1.09، فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI] = 1.02–1.17، p = 0.014)، شاخص توده بدنی بالاتر (aOR = 1.15، CI = 1.04–1.27، p = 0.006) و سابقه شغلی طولانی‌تر (aOR = 1.98، CI = 1.01–3.89، p = 0.047) به طور مستقل با شانس بالاتر طبقه‌بندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند. فعالیت بدنی کمتر به طور معناداری با شیوع بالاتر وضعیت سر به جلو، هیپرکیفوز توراسیک، کج‌بودن لگن به طرفین و کف پای صاف مرتبط بود (p < 0.05). ناهنجاری‌های بیومکانیکی عینی نیز به طور معناداری با دسته‌های خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند (p < 0.05). بر اساس یافته‌های مطالعه، ۲۰ راهبرد مداخله ارگونومیک پیشنهاد و از طریق فرایند مشارکتی مبتنی بر ذینفعان اولویت‌بندی شد. سن بالاتر، شاخص توده بدنی بالاتر و سابقه شغلی طولانی‌تر با شانس بالاتر طبقه‌بندی در دسته خطر متوسط تا زیاد P-ÖMSQ مرتبط بودند، در حالی که فعالیت بدنی کمتر با برخی ناهنجاری‌های وضعیتی در میان اپراتورهای اتاق کنترل پتروشیمی ارتباط داشت. چندین ناهنجاری بیومکانیکی عینی نیز با دسته‌های خطر مبتنی بر P-ÖMSQ و P-ESPT مرتبط بودند. این یافته‌ها می‌تواند به اولویت‌بندی مداخلات ارگونومیک محیط کار کمک کند؛ با این حال، مداخلات پیشنهادی در مطالعه حاضر ارزیابی نشدند و اثربخشی آن‌ها باید در مطالعات طولی و مداخله‌ای آینده بررسی شود.

Public doubt about the usefulness of antidepressants appears to have grown, even as scientific agreement about their efficacy has become more settled. This paper examines the role that figures associated with critical psychiatry have had in promoting this doubt. It traces the long entanglement of antidepressants and their critics over the last eighty years, culminating in a 2022 review of the serotonin hypothesis, which, though it made no claims about efficacy, was widely interpreted as showing that antidepressants do not work. Drawing on Oreskes and Conway's concept of 'manufactured doubt', the paper explores how certain philosophical commitments have shaped these actors' views, at times impeding their engagement with new evidence. In doing so, it marks a distinction between productive and unproductive doubt. Whilst external scrutiny has played a significant role in shaping psychiatry, some positions are held so rigidly that the resulting critiques obscure the scientific consensus and risk undermining psychiatric care.

به نظر می‌رسد تردید عمومی نسبت به سودمندی داروهای ضدافسردگی افزایش یافته است، حتی در حالی که توافق علمی درباره اثربخشی آن‌ها بیشتر تثبیت شده است. این مقاله نقش افرادی را که با روان‌پزشکی انتقادی مرتبط هستند در ترویج این تردید بررسی می‌کند. در این مقاله، درهم‌تنیدگی طولانی‌مدت داروهای ضدافسردگی و منتقدان آن‌ها در هشتاد سال گذشته پیگیری می‌شود که به مرور فرضیه سروتونین در سال ۲۰۲۲ منتهی می‌شود؛ مروری که اگرچه هیچ ادعایی درباره اثربخشی نداشت، اما به طور گسترده به عنوان اثبات ناکارآمدی داروهای ضدافسردگی تفسیر شد. با بهره‌گیری از مفهوم «تردید ساخته‌شده» Oreskes و Conway، مقاله بررسی می‌کند که چگونه برخی تعهدات فلسفی دیدگاه‌های این افراد را شکل داده و گاهی مانع مواجهه آن‌ها با شواهد جدید شده است. در این راستا، تمایزی میان تردید سازنده و غیرسازنده قائل می‌شود. اگرچه نظارت بیرونی نقش مهمی در شکل‌دهی به روان‌پزشکی ایفا کرده است، برخی مواضع آن‌چنان به صورت صلب اتخاذ می‌شوند که نقدهای حاصل از آن‌ها اجماع علمی را پنهان کرده و خطر تضعیف مراقبت روان‌پزشکی را به همراه دارند.

This paper examines the relationship between pupils’ peer relationships and subsequent school mobility. Using large-scale longitudinal data from The Engagement Platform (TEP), the study follows 48,146 pupils in Years 3 to 10 across 109 schools in England. We estimate logistic regression models with school fixed effects and rich controls for pupil demographics, attitudes to education, relationships with teachers, school climate and attendance. The results reveal a strong and robust association between poorer peer relationships and an increased likelihood of changing school. Pupils reporting poor peer relationships are around twice as likely to move school as those with very good peer relationships. This association is consistent across gender and across primary and secondary phases. The relationship appears broadly linear, although having exceptional rather than very good peer relationships offer little additional reduction in mobility risk. These findings are replicated using a smaller, independent sample from the United Arab Emirates. Overall, the study highlights peer relationships as a key predictor of school mobility, with important implications for early identification of peer difficulties, pastoral support and interventions aimed at improving peer dynamics.

این مقاله به بررسی رابطه بین روابط همسالان دانش‌آموزان و جابه‌جایی بعدی مدرسه می‌پردازد. با استفاده از داده‌های طولی در مقیاس وسیع از پلتفرم The Engagement Platform (TEP)، این مطالعه ۴۸٬۱۴۶ دانش‌آموز پایه‌های سوم تا دهم را در ۱۰۹ مدرسه در انگلستان دنبال می‌کند. ما مدل‌های رگرسیون لجستیک با اثرات ثابت مدرسه و کنترل‌های گسترده برای ویژگی‌های جمعیت‌شناختی دانش‌آموزان، نگرش به آموزش، روابط با معلمان، اقلیم مدرسه و حضور در مدرسه را برآورد می‌کنیم. نتایج نشان می‌دهد که بین روابط ضعیف‌تر همسالان و افزایش احتمال جابه‌جایی مدرسه، ارتباط قوی و پایداری وجود دارد. دانش‌آموزانی که روابط ضعیف با همسالان گزارش می‌کنند، تقریباً دو برابر بیشتر از کسانی که روابط بسیار خوبی دارند، احتمال جابه‌جایی مدرسه دارند. این ارتباط در میان جنسیت‌های مختلف و در مقاطع ابتدایی و متوسطه یکسان است. این رابطه عمدتاً خطی به نظر می‌رسد، اگرچه داشتن روابط استثنایی نسبت به روابط بسیار خوب، کاهش قابل توجهی در ریسک جابه‌جایی ایجاد نمی‌کند. این یافته‌ها با استفاده از نمونه‌ای کوچک‌تر و مستقل از امارات متحده عربی نیز تکرار شده‌اند. در مجموع، این مطالعه روابط همسالان را به عنوان یک پیش‌بینی‌کننده کلیدی جابه‌جایی مدرسه برجسته می‌کند و پیامدهای مهمی برای شناسایی زودهنگام مشکلات همسالان، حمایت‌های پرورشی و مداخلات با هدف بهبود پویایی همسالان دارد.

Globally, one in eight people experiences mental illness, yet its intersection with education remains under-explored in low- and middle-income countries (LMICs). This study uses nationally representative data from the 76th round of the National Sample Survey (2018) for India to examine how intellectual and developmental (IDD) disability and mental illness—treated as distinct categories—are associated with low educational attainments. Employing a generalised ordered logit model, we found that IDDs were associated with a 71.3% probability of receiving no formal education, while the corresponding risk for respondents with mental illness was 48.3%. Females with mental illness were 18.7% points more likely than males to receive no formal education among mentally ill respondents. Economic affluence reduces the gender gap, but it persists even in the richest quintile among mentally ill respondents. These findings highlight that income-based solutions are insufficient and underscore the need for gender-sensitive mental health and education policies in LMICs to attain Sustainable Development Goals related to mental health, education, gender, and income inequality.

در سطح جهانی، یک نفر از هر هشت نفر دچار اختلال روانی می‌شود، اما تلاقی آن با آموزش در کشورهای با درآمد پایین و متوسط (LMICs) کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه با استفاده از داده‌های نماینده ملی از دور هفتاد و ششم طرح نمونه‌گیری ملی (۲۰۱۸) هند، بررسی می‌کند که چگونه ناتوانی‌های هوشی و رشدی (IDD) و اختلالات روانی—که به عنوان دو دسته مجزا در نظر گرفته شده‌اند—با دستاوردهای پایین آموزشی مرتبط هستند. با به‌کارگیری مدل رگرسیون لجستیک ترتیبی تعمیم‌یافته، دریافتیم که احتمال عدم دریافت آموزش رسمی در افراد دارای IDD برابر با ۷۱/۳٪ و در پاسخ‌دهندگان دارای اختلال روانی معادل ۴۸/۳٪ بود. زنان دارای اختلال روانی، در مقایسه با مردان مبتلا، ۱۸/۷ درصد بیشتر احتمال داشت که هیچ آموزش رسمی دریافت نکنند. رفاه اقتصادی شکاف جنسیتی را کاهش می‌دهد، اما حتی در پنجک ثروتمندترین پاسخ‌دهندگان دارای اختلال روانی نیز این شکاف باقی می‌ماند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که راه‌حل‌های مبتنی بر درآمد کافی نیستند و بر ضرورت سیاست‌های سلامت روان و آموزش حساس به جنسیت در کشورهای با درآمد پایین و متوسط برای تحقق اهداف توسعه پایدار مرتبط با سلامت روان، آموزش، جنسیت و نابرابری درآمدی تأکید می‌کند.

Fatigue severely degrades operational reliability in high-risk operational settings such as aviation maintenance. Although multimodal physiological signals support objective fatigue assessment, many existing models emphasize temporal patterns without explicitly modeling dependencies among physiological features across modalities. We propose a Physiology-Guided Parallel Graph–Transformer Network (PGTNet) for multimodal fatigue recognition, which incorporates physiologically motivated fatigue-related features derived from multimodal physiological signals. Parallel DGCN and Transformer branches jointly model physiological feature relationships and long-range temporal dependencies, and their representations are integrated through a bidirectional cross-attention mechanism. Under the predefined subject-independent partition, PGTNet achieves an Accuracy of 0.8778 and a Macro-AUC of 0.9648. Eight-fold subject-wise cross-validation yields an average Accuracy of 0.8592 ± 0.0112 across the eight held-out subjects. These results support the effectiveness of PGTNet within the present dataset.

خستگی به طور جدی پایایی عملیاتی را در محیط‌های عملیاتی پرخطر مانند تعمیر و نگهداری هوانوردی کاهش می‌دهد. اگرچه سیگنال‌های فیزیولوژیکی چندوجهی از ارزیابی عینی خستگی پشتیبانی می‌کنند، بسیاری از مدل‌های موجود بر الگوهای زمانی تأکید دارند بدون آنکه به طور صریح وابستگی‌های میان ویژگی‌های فیزیولوژیکی در میان وجه‌ها را مدل‌سازی کنند. ما یک شبکه گراف-ترنسفورمر موازی با راهنمایی فیزیولوژیکی (PGTNet) را برای شناسایی خستگی چندوجهی پیشنهاد می‌کنیم که ویژگی‌های مرتبط با خستگی با انگیزه فیزیولوژیکی را که از سیگنال‌های فیزیولوژیکی چندوجهی استخراج شده‌اند، دربر می‌گیرد. شاخه‌های موازی DGCN و ترنسفورمر به طور مشترک روابط ویژگی‌های فیزیولوژیکی و وابستگی‌های زمانی بلندمدت را مدل‌سازی می‌کنند و بازنمایی‌های آن‌ها از طریق یک سازوکار توجه متقاطع دوسویه ادغام می‌شوند. تحت تقسیم‌بندی از پیش تعیین‌شده مستقل از آزمودنی، PGTNet به دقت (Accuracy) برابر با 0.8778 و Macro-AUC برابر با 0.9648 دست می‌یابد. اعتبارسنجی متقاطع هشت‌تایی مبتنی بر آزمودنی به طور میانگین دقت 0.8592 ± 0.0112 را در میان هشت آزمودنی کنارگذاشته‌شده نشان می‌دهد. این نتایج اثربخشی PGTNet را در مجموعه داده حاضر تأیید می‌کند.

Suicidal ideation in people with suicide attempt histories may reflect dispositional, contextual, and interpersonal factors. We examined associations among Dark Triad traits, life-event stress, perceived social support, and suicidal ideation in 235 adults with suicide attempt histories recruited from several hospitals and clinics in Iran (53.6% women, 46.4% men; mean age = 33.97 years, SD = 7.90). Participants completed validated self-report measures, and data were analyzed using Bayesian path models, regularized partial-correlation networks, and repeated nested cross-validated elastic-net regression. Across analyses, greater life-event stress was associated with lower perceived social support, and lower perceived support was associated with greater suicidal ideation. Narcissism showed the clearest positive association with suicidal ideation among the Dark Triad traits. The network placed perceived social support at a central position in the multivariable system, and cross-validation indicated that models including perceived social support performed better than models without it. These cross-sectional findings identify perceived social support and narcissism as consistent correlates of suicidal ideation but do not establish temporal or causal relations.

افکار خودکشی در افراد با سابقه اقدام به خودکشی ممکن است بازتاب‌دهنده عوامل سرشتی، زمینه‌ای و بین‌فردی باشد. در این پژوهش، ارتباط میان ویژگی‌های سه‌گانه تاریک، استرس رویدادهای زندگی، حمایت اجتماعی ادراک‌شده و افکار خودکشی در ۲۳۵ بزرگسال با سابقه اقدام به خودکشی که از چندین بیمارستان و درمانگاه در ایران جذب شده بودند (۵۳/۶٪ زن، ۴۶/۴٪ مرد؛ میانگین سن = ۳۳/۹۷ سال، انحراف معیار = ۷/۹۰) بررسی شد. شرکت‌کنندگان پرسشنامه‌های خودگزارش‌دهی معتبر را تکمیل کردند و داده‌ها با استفاده از مدل‌های مسیر بیزی، شبکه‌های همبستگی جزئی منظم‌شده و رگرسیون الاستیک نت تودرتو و تکرارشونده با اعتبارسنجی متقاطع تحلیل شدند. در تمامی تحلیل‌ها، استرس بیشتر ناشی از رویدادهای زندگی با حمایت اجتماعی ادراک‌شده کمتر و حمایت اجتماعی ادراک‌شده کمتر با افکار خودکشی بیشتر همراه بود. در میان ویژگی‌های سه‌گانه تاریک، نارسیسیسم بیشترین ارتباط مثبت را با افکار خودکشی نشان داد. شبکه، حمایت اجتماعی ادراک‌شده را در موقعیت مرکزی سیستم چندمتغیره قرار داد و اعتبارسنجی متقاطع نشان داد مدل‌هایی که حمایت اجتماعی ادراک‌شده را دربرمی‌گیرند عملکرد بهتری نسبت به مدل‌های فاقد آن دارند. این یافته‌های مقطعی، حمایت اجتماعی ادراک‌شده و نارسیسیسم را به عنوان همبسته‌های ثابت افکار خودکشی شناسایی می‌کنند اما روابط زمانی یا علّی را اثبات نمی‌کنند.

Background Older people have higher rates of death by suicide, and both self-harm and suicidal ideation are major risk factors for suicide. There is limited data relating to this group internationally. Aims The objective of this study was to identify the clinical and sociodemographic variables associated with psychiatric admissions for older people who present with self-harm and suicidal ideation to emergency departments in Ireland. Method This is a cohort study of older people in Ireland, utilising data collected by the National Clinical Programme for Self-Harm and Suicide-Related Ideation (NCPSHI). It is a national data-set including anonymised data from all participating emergency departments in Ireland, comprising 72 810 presentations over 5 years (2018–2020). We examined the characteristics of people aged over 60 presenting with self-harm and suicidal ideation ( n = 4866). The variables associated with suicidal ideation and behaviours were explored using multivariable analysis. Results Nationally, 7% of the patients presenting were aged over 60 years. One-quarter (26.8%) of older people presenting with self-harm required psychiatric admission (16.3% all-ages). On multivariable analysis, the relationship between self-harm and psychiatric admission was not statistically significant (reference group was those with suicidal ideation), after controlling for gender, year of presentation, substance use and need for medical admission odds ratio 0.977 (CI0.936–1.020). Conclusions Our results outline the characteristics of older people presenting to Irish emergency departments with self-harm and suicidal ideation, which are associated with psychiatric admission. Further research is needed to understand the factors driving these presentations and to tailor our services to meet the needs of older people.

زمینه و هدف: سالمندان نرخ بالاتری از مرگ ناشی از خودکشی دارند و هر دو عامل آسیب‌ به خود و افکار خودکشی از مهم‌ترین عوامل خطر برای خودکشی محسوب می‌شوند. داده‌های محدودی در سطح بین‌المللی درباره این گروه وجود دارد. هدف: هدف این مطالعه شناسایی متغیرهای بالینی و جمعیت‌شناختی مرتبط با بستری روان‌پزشکی در سالمندانی بود که با آسیب‌ به خود و افکار خودکشی به بخش‌های اورژانس در ایرلند مراجعه می‌کنند. روش: این پژوهش یک مطالعه کوهورت از سالمندان در ایرلند است که با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط برنامه بالینی ملی برای آسیب‌ به خود و افکار مرتبط با خودکشی (NCPSHI) انجام شده است. این مجموعه داده ملی شامل داده‌های ناشناس از همه بخش‌های اورژانس مشارکت‌کننده در ایرلند است و ۷۲٬۸۱۰ مراجعه در طول ۵ سال (۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰) را در بر می‌گیرد. ویژگی‌های افراد بالای ۶۰ سال که با آسیب‌ به خود و افکار خودکشی مراجعه کرده‌اند (n = 4866) بررسی شد. متغیرهای مرتبط با افکار و رفتارهای خودکشی با استفاده از تحلیل چندمتغیره بررسی شدند. یافته‌ها: در سطح ملی، ۷٪ از بیماران مراجعه‌کننده بالای ۶۰ سال بودند. یک‌چهارم (۲۶٫۸٪) از سالمندانی که با آسیب‌ به خود مراجعه کرده بودند نیاز به بستری روان‌پزشکی داشتند (۱۶٫۳٪ در همه سنین). در تحلیل چندمتغیره، رابطه بین آسیب‌ به خود و بستری روان‌پزشکی از نظر آماری معنادار نبود (گروه مرجع افرادی با افکار خودکشی بودند)، پس از کنترل جنسیت، سال مراجعه، مصرف مواد و نیاز به بستری پزشکی، نسبت شانس ۰٫۹۷۷ (CI0.936–1.020) به دست آمد. نتیجه‌گیری: نتایج ما ویژگی‌های سالمندانی را که با آسیب‌ به خود و افکار خودکشی به بخش‌های اورژانس ایرلند مراجعه می‌کنند و با بستری روان‌پزشکی مرتبط هستند، تبیین می‌کند. پژوهش‌های بیشتری برای درک عوامل مؤثر بر این مراجعات و تطبیق خدمات با نیازهای سالمندان مورد نیاز است.

Abstract Internalizing disorders are the most common adolescent mental disorders. Using complementary variable-centered and person-centered approaches, we examined whether internalizing symptoms across eight years of adolescence (Grades 5–12) followed a continuous developmental trend or were disrupted by the transition to secondary school, and if different subgroups followed different pathways. Participants were 701 Canadian youth (52.9% girls; 75.9% white). Annual self-reported internalizing symptoms (ages 11–18) were examined using piecewise latent growth curve analysis (LGCM), revealing significant curve and level discontinuity at the transition, with distinct developmental phases in elementary and secondary school. Girls, youth with lower household income, and those with higher bullying victimization and lower social support showed elevated symptoms and/or steeper growth. An LGCM yielded four classes: Low (51.8%), Moderate (32.5%), Increasing (10.6%), and Declining (5.1%). The Declining and Moderate classes had comparable risk for early adulthood outcomes, demonstrating equifinality. Although beginning with similar levels, the Increasing class was at elevated risk compared to the Moderate class, demonstrating multifinality. Findings underscore that the secondary school transition can be viewed as a transition-linked turning point for a subset of adolescents, with implications for targeted screening and intervention beginning in elementary school.

اختلالات درونی‌سازی شایع‌ترین اختلالات روانی در نوجوانان هستند. با استفاده از رویکردهای مکمل مبتنی بر متغیر و مبتنی بر فرد، بررسی کردیم که آیا نشانه‌های درونی‌سازی در طول هشت سال نوجوانی (پایه‌های پنجم تا دوازدهم) روند رشدی پیوسته‌ای را دنبال می‌کنند یا با گذار به دبیرستان دچار اختلال می‌شوند و اینکه آیا زیرگروه‌های مختلف مسیرهای متفاوتی را دنبال می‌کنند. شرکت‌کنندگان شامل 701 نوجوان کانادایی (52.9٪ دختر؛ 75.9٪ سفیدپوست) بودند. نشانه‌های درونی‌سازی خودگزارش‌شده سالانه (سنین 11 تا 18 سال) با استفاده از تحلیل منحنی رشد نهفته قطعه‌ای (LGCM) بررسی شد که ناپیوستگی معنادار منحنی و سطح را در زمان گذار نشان داد و فازهای رشدی متمایزی را در دبستان و دبیرستان آشکار ساخت. دختران، نوجوانان با درآمد خانوادگی پایین‌تر و افرادی که قربانی‌پذیری بیشتری در برابر زورگویی و حمایت اجتماعی پایین‌تری داشتند، نشانه‌های بالاتر و/یا رشد تندتری را نشان دادند. تحلیل LGCM چهار طبقه را مشخص کرد: پایین (51.8٪)، متوسط (32.5٪)، افزایشی (10.6٪) و کاهشی (5.1٪). طبقات کاهشی و متوسط خطر قابل مقایسه‌ای برای پیامدهای اوایل بزرگسالی داشتند که هم‌نهایی را نشان می‌دهد. اگرچه با سطوح مشابهی آغاز شدند، طبقه افزایشی نسبت به طبقه متوسط در معرض خطر بالاتری قرار داشت که چندنهایی را نشان می‌دهد. یافته‌ها تأکید می‌کنند که گذار به دبیرستان می‌تواند به‌عنوان یک نقطه عطف مرتبط با گذار برای بخشی از نوجوانان تلقی شود و پیامدهایی برای غربالگری و مداخله هدفمند از دبستان دارد.

CONTEXT: Youth mental health is shaped by interacting individual, relational, and structural factors that vary across communities, yet few tools integrate these drivers into youth-specific, geographically granular measures for decision-making. OBJECTIVE: This study describes the development and preliminary validation of ThriveAtlas, a geographically granular index designed to identify factors that prevent youth from thriving. DESIGN: ThriveAtlas was developed through a multistep process including a targeted literature review; selection and construction of indicators from public and proprietary data sources; aggregation into thematic domains and a composite index; and preliminary validation using county-level mental health outcomes. SETTING: County-level analysis using school-based survey data from California (California Healthy Kids Survey, 2021-2023). PARTICIPANTS: Ninth-grade students across 53 California counties. MAIN OUTCOME MEASURE: County-level principal components derived from 5 self-reported mental health indicators; prioritization overlap with the Social Vulnerability Index (Jaccard statistic); and univariate explanatory power (R2) of ThriveAtlas domains versus Social Vulnerability Index (SVI) domains. RESULTS: The review identified key gaps in existing tools: youth-focused indices often emphasize general well-being rather than mental health, while structurally focused indices lack youth specificity or substate granularity. ThriveAtlas revealed geographic variability in vulnerability, including regional clusters and isolated high-risk counties. Validation analyses showed expected patterns in California, where higher vulnerability aligned with greater distress and lower well-being. ThriveAtlas and SVI were correlated (Spearman ρ = 0.66) across California counties; however, ThriveAtlas themes better explained county-level mental health outcomes than SVI domains (R2 = 0.41 vs. 0.27), and the 2 tools agreed on only one-third of high-priority counties (Jaccard = 0.33). CONCLUSION: ThriveAtlas addresses a critical measurement gap by providing a youth-centered, multidimensional, and geographically granular index of vulnerability. Early validation supports its utility as a decision-relevant signal to identify communities with elevated youth mental health challenges and inform targeted intervention strategies.

زمینه: سلامت روان نوجوانان تحت تأثیر عوامل فردی، ارتباطی و ساختاری است که در جوامع مختلف متفاوت‌اند، اما ابزارهای اندکی این محرک‌ها را در سنجه‌هایی خاص نوجوانان و با دقت جغرافیایی برای تصمیم‌گیری ادغام می‌کنند. هدف: این مطالعه توسعه و اعتبارسنجی مقدماتی ThriveAtlas را توصیف می‌کند؛ شاخصی با دقت جغرافیایی که برای شناسایی عواملی طراحی شده است که مانع شکوفایی نوجوانان می‌شوند. روش: ThriveAtlas از طریق فرایندی چندمرحله‌ای شامل مرور هدفمند متون، انتخاب و ساخت شاخص‌ها از منابع داده عمومی و اختصاصی، تجمیع در حوزه‌های موضوعی و یک شاخص ترکیبی، و اعتبارسنجی مقدماتی با استفاده از پیامدهای سلامت روان در سطح شهرستان توسعه یافت. محیط: تحلیل در سطح شهرستان با استفاده از داده‌های پیمایش مدرسه‌ای از کالیفرنیا (پیمایش California Healthy Kids، ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳). مشارکت‌کنندگان: دانش‌آموزان پایه نهم در ۵۳ شهرستان کالیفرنیا. سنجه اصلی پیامد: مؤلفه‌های اصلی در سطح شهرستان مشتق‌شده از ۵ شاخص خودگزارش‌دهی سلامت روان؛ همپوشانی اولویت‌بندی با شاخص آسیب‌پذیری اجتماعی (آماره Jaccard)؛ و قدرت تبیین یک‌متغیره (R2) حوزه‌های ThriveAtlas در مقایسه با حوزه‌های شاخص آسیب‌پذیری اجتماعی (SVI). یافته‌ها: مرور متون شکاف‌های کلیدی در ابزارهای موجود را شناسایی کرد: شاخص‌های متمرکز بر نوجوانان اغلب بر بهزیستی عمومی تأکید دارند تا سلامت روان، در حالی که شاخص‌های ساختاری فاقد ویژگی‌های خاص نوجوانان یا دقت زیرملی هستند. ThriveAtlas تغییرپذیری جغرافیایی در آسیب‌پذیری را نشان داد، از جمله خوشه‌های منطقه‌ای و شهرستان‌های پرخطر منفرد. تحلیل‌های اعتبارسنجی الگوهای مورد انتظار را در کالیفرنیا نشان داد، جایی که آسیب‌پذیری بالاتر با پریشانی بیشتر و بهزیستی پایین‌تر همراه بود. ThriveAtlas و SVI در سطح شهرستان‌های کالیفرنیا همبستگی داشتند (Spearman ρ = ۰.۶۶)؛ با این حال، حوزه‌های ThriveAtlas پیامدهای سلامت روان در سطح شهرستان را بهتر از حوزه‌های SVI تبیین کردند (R2 = ۰.۴۱ در مقابل ۰.۲۷) و این دو ابزار تنها در یک‌سوم شهرستان‌های با اولویت بالا توافق داشتند (Jaccard = ۰.۳۳). نتیجه‌گیری: ThriveAtlas با ارائه شاخصی چندبعدی، با محوریت نوجوانان و با دقت جغرافیایی، یک خلأ مهم سنجش را پوشش می‌دهد. اعتبارسنجی اولیه از کاربرد آن به عنوان سیگنالی مرتبط با تصمیم‌گیری برای شناسایی جوامع با چالش‌های بالای سلامت روان نوجوانان و اطلاع‌رسانی به راهبردهای مداخله هدفمند حمایت می‌کند.

Objective Cardiovascular disease (CVD) is a leading cause of mortality. This study aimed to develop and psychometrically evaluate the Cardiovascular Health Beliefs Scale (CHBS) to assess CVD-related health beliefs.Methods A cross-sectional methodological design was utilized in two phases. Phase 1 (n = 150) focused on item generation and exploratory factor analysis. Phase 2 (n = 531) involved confirmatory factor analysis. Data were collected via face-to-face interviews using the newly developed CHBS and the Brief Symptom Inventory (BSI) General Severity Index to test construct validity.Results The CHBS supported an acceptable six-factor structure: perceived susceptibility, perceived severity, health motivation, perceived benefits, perceived barriers, and self-efficacy. Cronbach’s alpha coefficients ranged from .70 to .84, demonstrating adequate internal consistency.Conclusion The CHBS demonstrated acceptable validity and reliability as a measurement tool. It enables nurses and healthcare professionals to assess risk behaviors and implement culturally congruent, targeted preventive interventions for cardiovascular care within the Turkish population.

هدف: بیماری قلبی‌عروقی (CVD) یکی از علل اصلی مرگ‌ومیر است. این مطالعه با هدف تدوین و ارزیابی روان‌سنجی مقیاس باورهای سلامت قلب‌وعروق (CHBS) جهت سنجش باورهای مرتبط با سلامت قلب‌وعروق انجام شد. روش‌ها: این پژوهش به صورت مقطعی و روش‌شناختی در دو مرحله انجام گرفت. در مرحله اول (n = ۱۵۰) بر تولید گویه‌ها و تحلیل عاملی اکتشافی تمرکز شد. مرحله دوم (n = ۵۳۱) شامل تحلیل عاملی تأییدی بود. داده‌ها از طریق مصاحبه حضوری با استفاده از CHBS تدوین‌شده و شاخص شدت کلی فهرست علائم مختصر (BSI) به منظور آزمون روایی سازه جمع‌آوری شد. یافته‌ها: ساختار شش‌عاملی قابل قبولی برای CHBS تأیید شد: آسیب‌پذیری ادراک‌شده، شدت ادراک‌شده، انگیزش سلامت، منافع ادراک‌شده، موانع ادراک‌شده و خودکارآمدی. ضرایب آلفای کرونباخ بین ۰٫۷۰ تا ۰٫۸۴ بود که نشان‌دهنده انسجام درونی مناسب است. نتیجه‌گیری: CHBS روایی و پایایی قابل قبولی به عنوان ابزار سنجش نشان داد. این ابزار به پرستاران و متخصصان سلامت کمک می‌کند تا رفتارهای پرخطر را ارزیابی کرده و مداخلات پیشگیرانه هدفمند و متناسب با فرهنگ را برای مراقبت قلب‌وعروق در جمعیت ترکیه‌ای اجرا کنند.

Stroboscopic light stimulation (SLS) reliably evokes geometric visual hallucinations and, in some contexts, altered-state experiences. Its increasing use in research, public, recreational and exploratory clinical settings creates a need for proportionate safety guidance. The main concern is a visually triggered seizure in a susceptible individual; reported non-epileptic responses include discomfort or distress. We combined a retrospective survey of safety practices and reported events across four laboratories, provider-reported operational data from two commercial SLS platforms, and a focused review of photosensitivity and sensory intolerance. Laboratory contributors reported 20 non-serious events that interrupted or modified participation, with no reported seizures or syncopal episodes. One commercial provider reported nine medically important or otherwise notable events across approximately 3.8 million sessions. The other reported five such events across more than 400,000 sessions. Because commercial adverse-event capture was passive and the laboratory protocols and monitoring procedures were heterogeneous, these figures cannot be used to estimate incidence or establish screening effectiveness. This synthesis informed a provisional Sussex Strobe Safety Screening Questionnaire (4SQ) and a layered, context-specific risk-management approach. The resulting framework distinguishes non-serious tolerability concerns from the principal medical risk of a visually provoked seizure in a susceptible individual, and supports conservative monitored familiarisation exposure, immediate stopping procedures and systematic adverse-event surveillance. The predictive performance of the 4SQ and the effectiveness of these precautions require formal evaluation; absolute SLS risk remains uncertain.

تحریک نوری استروبوسکوپیک (SLS) به طور قابل اعتمادی توهمات بصری هندسی و، در برخی زمینه‌ها، تجارب تغییر یافته حالت را ایجاد می‌کند. افزایش استفاده از آن در پژوهش، محیط‌های عمومی، تفریحی و بالینی اکتشافی، نیاز به راهنمایی ایمنی متناسب را ایجاد کرده است. نگرانی اصلی، بروز تشنج ناشی از تحریک بصری در افراد مستعد است؛ پاسخ‌های غیرصرعی گزارش‌شده شامل ناراحتی یا پریشانی می‌باشد. ما یک پیمایش گذشته‌نگر از شیوه‌های ایمنی و رویدادهای گزارش‌شده در چهار آزمایشگاه، داده‌های عملیاتی گزارش‌شده توسط ارائه‌دهندگان از دو پلتفرم تجاری SLS، و مروری متمرکز بر حساسیت به نور و عدم تحمل حسی را ترکیب کردیم. مشارکت‌کنندگان آزمایشگاهی ۲۰ رویداد غیرجدی را گزارش کردند که موجب توقف یا تغییر در مشارکت شد، بدون هیچ مورد گزارش‌شده‌ای از تشنج یا سنکوپ. یکی از ارائه‌دهندگان تجاری، ۹ رویداد مهم پزشکی یا قابل توجه دیگر را در حدود ۳٫۸ میلیون جلسه گزارش کرد. دیگری ۵ رویداد مشابه را در بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ جلسه گزارش نمود. از آنجا که ثبت رویدادهای نامطلوب تجاری به صورت غیرفعال انجام می‌شد و پروتکل‌ها و روش‌های پایش آزمایشگاهی ناهمگون بودند، این ارقام را نمی‌توان برای برآورد شیوع یا تعیین اثربخشی غربالگری به کار برد. این ترکیب شواهد، منجر به تدوین پرسشنامه غربالگری ایمنی استروب ساسکس (4SQ) و رویکرد مدیریت ریسک لایه‌ای و متناسب با زمینه شد. چارچوب حاصل، نگرانی‌های غیرجدی تحمل‌پذیری را از خطر اصلی پزشکی یعنی تشنج ناشی از تحریک بصری در فرد مستعد متمایز می‌کند و از آشنایی تدریجی و تحت نظارت، رویه‌های توقف فوری و پایش نظام‌مند رویدادهای نامطلوب حمایت می‌نماید. عملکرد پیش‌بینی‌کننده 4SQ و اثربخشی این اقدامات احتیاطی نیازمند ارزیابی رسمی است؛ ریسک مطلق SLS همچنان نامشخص باقی می‌ماند.

Background Violence against LGBTIQA+ individuals is not limited to discrete acts of aggression. It also constitutes a territorial ecology that unevenly distributes habitability, safety, and recognition. This study examines how the statement “Talca is not Santiago” works as more than a comment on city size: it names a moral geography where reputation, social surveillance, and uneven access to infrastructure produce distinct thresholds of visibility, risk, and agency. Methods We used Reflexive Thematic Analysis (RTA) following Braun and Clarke to analyze a subcorpus of seven individual interviews and one focus group (n = 7) conducted in Talca and one focus group (n = 5) conducted in Santiago, drawn from a broader research project according to predefined criteria (density of territorial references and representation of both study sites). Reporting follows COREQ guidelines (S1 Checklist). We recruited participants through LGBTIQA+ organizations and social networks; participants self-identified with non-hegemonic sexual-gender identities, were over 18, and reported subjective experiences of violence. The analytical sample is composed predominantly of young (19–35 years) university-educated participants, with representation of cisgender, transmasculine, and non-binary identities and no trans women. We calibrate the scope of our conclusions accordingly. Results We constructed three themes: (1) Infrastructure of possibility—LGBTIQA+ life becomes practicable or precarious depending on available circuits of information, networks, and spaces; (2) Surveillance and reputation—in medium-sized cities and rural environments, social legibility intensifies daily control and shrinks the margin to maneuver, which also affects the possibility of leaving violent relationships; (3) Mobility and education as partial territorial rupture—moving for studies and traveling through urban circuits reconfigures future horizons without erasing access asymmetries. Conclusions Within the scope of a young, predominantly cisgender, university-educated sample, territorial scale operates as a constitutive condition of violence and survival, not as a backdrop. Interventions on LGBTIQA+ violence therefore need to address territorial conditions: connectivity, information circulation, community spaces, and confidentiality safeguards adapted to medium-sized cities and ruralities.

زمینه: خشونت علیه افراد LGBTIQA+ محدود به اعمال مجزای پرخاشگری نیست، بلکه یک بوم‌شناسی سرزمینی را نیز شکل می‌دهد که قابلیت زیست‌پذیری، امنیت و به‌رسمیت‌شناسی را به‌طور نابرابر توزیع می‌کند. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه عبارت «تالکا سانتیاگو نیست» فراتر از یک اظهار نظر درباره اندازه شهر عمل می‌کند: این عبارت نام‌گذار جغرافیای اخلاقی است که در آن شهرت، نظارت اجتماعی و دسترسی نابرابر به زیرساخت‌ها آستانه‌های متفاوتی از دیده‌شدن، ریسک و عاملیت را ایجاد می‌کند. روش‌ها: ما با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی (RTA) بر اساس رویکرد Braun و Clarke، زیرمجموعه‌ای از هفت مصاحبه فردی و یک گروه متمرکز (n = 7) انجام‌شده در تالکا و یک گروه متمرکز (n = 5) انجام‌شده در سانتیاگو را که از یک پروژه پژوهشی گسترده‌تر بر اساس معیارهای از پیش تعیین‌شده (تراکم ارجاعات سرزمینی و نمایندگی هر دو محل مطالعه) انتخاب شده بودند، تحلیل کردیم. گزارش‌دهی مطابق با دستورالعمل‌های COREQ (S1 Checklist) انجام شده است. شرکت‌کنندگان از طریق سازمان‌ها و شبکه‌های اجتماعی LGBTIQA+ جذب شدند؛ شرکت‌کنندگان خود را دارای هویت‌های جنسی-جنسیتی غیرهژمونیک معرفی کردند، بالای ۱۸ سال بودند و تجربیات ذهنی خشونت را گزارش دادند. نمونه تحلیلی عمدتاً شامل شرکت‌کنندگان جوان (۱۹ تا ۳۵ سال) با تحصیلات دانشگاهی است که هویت‌های سیس‌جندر، ترنس‌مسکولین و نان‌باینری را نمایندگی می‌کنند و هیچ زن ترنس در نمونه وجود ندارد. دامنه نتایج بر این اساس تنظیم می‌شود. نتایج: سه تم استخراج شد: (۱) زیرساخت امکان—زندگی LGBTIQA+ بسته به مدارهای اطلاعاتی، شبکه‌ها و فضاهای در دسترس، عملی یا متزلزل می‌شود؛ (۲) نظارت و شهرت—در شهرهای متوسط و محیط‌های روستایی، خوانایی اجتماعی کنترل روزمره را تشدید و حاشیه مانور را محدود می‌کند که این امر بر امکان ترک روابط خشونت‌آمیز نیز تأثیر می‌گذارد؛ (۳) تحرک و آموزش به‌عنوان گسست جزئی سرزمینی—جابجایی برای تحصیل و سفر در مدارهای شهری افق‌های آینده را بازپیکربندی می‌کند بدون آنکه نابرابری‌های دسترسی را از میان ببرد. نتیجه‌گیری: در دامنه نمونه‌ای جوان، عمدتاً سیس‌جندر و دارای تحصیلات دانشگاهی، مقیاس سرزمینی به‌عنوان یک شرط سازنده خشونت و بقا عمل می‌کند، نه صرفاً یک پس‌زمینه. بنابراین مداخلات در حوزه خشونت علیه LGBTIQA+ باید شرایط سرزمینی را هدف قرار دهند: اتصال، گردش اطلاعات، فضاهای اجتماعی و تضمین‌های محرمانگی متناسب با شهرهای متوسط و مناطق روستایی.

Background Paediatric intensive care unit (PICU) clinicians are particularly susceptible to workplace stress due to frequent ethical dilemmas (for example, perceptions of futile or unethical treatment), patient morbidity and mortality, sleep disruption, and emotional exhaustion, putting them at increased risk of anxiety, depression, and burnout. The psychological well-being of these healthcare professionals is vital for maintaining high standards of patient care and safety. Objective The aim of this study was to evaluate the feasibility of implementing a mindfulness-based program among PICU staff, with a focus on acceptability and barriers to participation. Methods Weekly 20-min guided group-practice sessions in mindfulness, with both in-person and virtual attendance options, were held over a 6-month period. These sessions were offered to medical, nursing, and allied health staff working in the PICU of a specialist paediatric hospital in Queensland, Australia, serving families from Queensland and northern New South Wales. The program was offered during a period of increased personal and occupational stress arising from the delivery of high-acuity care during the global COVID-19 pandemic. Findings The program was successfully delivered within the PICU setting, with most participants expressing interest in continuation of the program (72%). Qualitative responses suggested perceived individual and collective well-being benefits, alongside generally positive perceptions of the program. However, participants also identified important barriers to participation, including workload pressures and rostering constraints. Conclusions This study suggests that implementation of a mindfulness-based program within a PICU setting may be feasible while also highlighting important operational barriers to participation in high-acuity healthcare environments. Qualitative findings indicated generally positive staff perceptions and perceived acceptability of the program. Further research using longitudinal designs is recommended to better understand implementation considerations and potential longer-term outcomes associated with mindfulness-based interventions in PICU settings.

زمینه و هدف: کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه کودکان (PICU) به دلیل مواجهه مکرر با معضلات اخلاقی (مانند برداشت از درمان بی‌فایده یا غیراخلاقی)، بیماری و مرگ‌ومیر بیماران، اختلال در خواب و فرسودگی عاطفی، به طور ویژه‌ای در معرض استرس شغلی قرار دارند و این امر آن‌ها را در معرض خطر بیشتر اضطراب، افسردگی و فرسودگی شغلی قرار می‌دهد. بهزیستی روان‌شناختی این متخصصان سلامت برای حفظ استانداردهای بالای مراقبت و ایمنی بیماران حیاتی است. هدف: هدف این مطالعه، ارزیابی امکان‌سنجی اجرای برنامه مبتنی بر ذهن‌آگاهی در میان کارکنان PICU با تمرکز بر مقبولیت و موانع مشارکت بود. روش‌ها: جلسات گروهی هدایت‌شده ذهن‌آگاهی به مدت ۲۰ دقیقه در هر هفته، با امکان حضور حضوری و مجازی، طی یک دوره ۶ ماهه برگزار شد. این جلسات به کارکنان پزشکی، پرستاری و سایر کارکنان سلامت شاغل در PICU یک بیمارستان تخصصی کودکان در کوئینزلند استرالیا که به خانواده‌های کوئینزلند و شمال نیو ساوت ولز خدمات ارائه می‌دهد، عرضه شد. این برنامه در دوره‌ای از افزایش استرس فردی و شغلی ناشی از ارائه مراقبت‌های با شدت بالا در دوران همه‌گیری جهانی COVID-19 ارائه گردید. یافته‌ها: برنامه با موفقیت در محیط PICU اجرا شد و اکثر شرکت‌کنندگان تمایل خود را به ادامه برنامه ابراز کردند (۷۲٪). پاسخ‌های کیفی حاکی از درک مزایای فردی و جمعی بهزیستی و همچنین برداشت کلی مثبت نسبت به برنامه بود. با این حال، شرکت‌کنندگان به موانع مهمی از جمله فشار کاری و محدودیت‌های برنامه‌ریزی شیفت اشاره کردند. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که اجرای برنامه مبتنی بر ذهن‌آگاهی در محیط PICU امکان‌پذیر است، در حالی که به موانع عملیاتی مهم برای مشارکت در محیط‌های مراقبت سلامت با شدت بالا نیز اشاره می‌کند. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده برداشت کلی مثبت کارکنان و مقبولیت برنامه بود. پژوهش‌های بیشتر با طرح‌های طولی برای درک بهتر ملاحظات اجرایی و پیامدهای بالقوه بلندمدت مداخلات مبتنی بر ذهن‌آگاهی در محیط‌های PICU توصیه می‌شود.

Continuous in-service professional development (CPD) refers to a number of different educational activities and strategies intended to improve the knowledge, skills, and attitudes that contribute to the quality of work in Early Childhood Education and Care (ECEC) institutions. This study focuses on the analysis of the way in-service ECEC teachers in Croatia describe the existing support they receive and their needs for professional development pertaining to their work with children at risk of social exclusion (RSE). A total of 42 ECEC teachers from 15 Croatian ECEC institutions were interviewed. The data analysis was based on a qualitative approach known as inductive thematic analysis. The analysis results show that teachers face many and wide-ranging risks of children’s social exclusion in their daily practice, and to the greatest extent rely on support within their home institutions. Shared reflections of teachers who work with the same group of children, peer learning in learning communities, and coaching and consultation provided by expert associates are highlighted as positive forms of support. These findings contribute to broader discussions on inclusive professional learning in ECEC by showing that effective CPD for work with children at risk of social exclusion should be practice-oriented, embedded in professional collaboration, and responsive to the diverse and context-specific challenges teachers encounter.

توسعه حرفه‌ای مستمر (CPD) به مجموعه‌ای از فعالیت‌ها و راهبردهای آموزشی مختلف اشاره دارد که با هدف ارتقای دانش، مهارت‌ها و نگرش‌هایی که به کیفیت کار در مؤسسات آموزش و مراقبت اوایل کودکی (ECEC) کمک می‌کنند، طراحی شده‌اند. این پژوهش بر تحلیل نحوه توصیف حمایت‌های موجود و نیازهای توسعه حرفه‌ای معلمان شاغل در مراکز ECEC کشور کرواسی، در ارتباط با کار با کودکان در معرض خطر طرد اجتماعی (RSE)، تمرکز دارد. در مجموع، ۴۲ معلم ECEC از ۱۵ مؤسسه ECEC کرواسی مورد مصاحبه قرار گرفتند. تحلیل داده‌ها بر اساس رویکرد کیفی تحلیل تماتیک استقرایی انجام شد. نتایج تحلیل نشان می‌دهد که معلمان در عمل روزمره خود با انواع و طیف وسیعی از خطرات طرد اجتماعی کودکان مواجه هستند و بیشترین اتکا را به حمایت‌های درون مؤسسه‌ای خود دارند. بازتاب‌های مشترک معلمانی که با یک گروه از کودکان کار می‌کنند، یادگیری همتایان در جوامع یادگیری، و مربیگری و مشاوره ارائه‌شده توسط همکاران متخصص به عنوان اشکال مثبت حمایت برجسته شده‌اند. این یافته‌ها با نشان دادن اینکه توسعه حرفه‌ای مؤثر برای کار با کودکان در معرض خطر طرد اجتماعی باید عمل‌محور، مبتنی بر همکاری حرفه‌ای و پاسخگو به چالش‌های متنوع و زمینه‌ای معلمان باشد، به بحث‌های گسترده‌تر درباره یادگیری حرفه‌ای فراگیر در ECEC کمک می‌کند.

This study proposes a moderated mediation model examining self-esteem as a mediator between cumulative ecological risk (CER) and depression among college students, and tests whether psychological resilience (PR) buffers the initial stage of this pathway (i.e., the CER–self-esteem link). A cross-sectional study was conducted among 1363 Chinese university students using self-report questionnaires. CER was assessed through a composite index measuring five ecological domains. Self-esteem was evaluated using the Rosenberg Self-Esteem Scale, PR with the Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC-10), and depressive symptoms with the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9). Data were analyzed using SPSS 26.0, with moderated mediation examined through the PROCESS macro (v4.2, Model 7). (1)CER significantly and positively predicted depression.(2) Self esteem partially mediates the relationship between CER and depression.(3) PR moderates the initial stage of the mediation pathway—specifically, the relationship between CER and self-esteem. For college students with high PR, CER has a far smaller detrimental effect on self-esteem. This study identified self-esteem as a potential mediator in the association between CER and depression among college students, and further indicated that PR plays a “protective shield” moderating role in the initial stage of this pathway, namely the process by which CER is associated with diminished self-esteem. These findings provide a theoretical basis for psychological interventions targeting high-risk college students, particularly those centered on enhancing PR.

این مطالعه یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را پیشنهاد می‌کند که در آن عزت‌نفس به عنوان میانجی بین خطر تجمعی بوم‌شناختی (CER) و افسردگی در میان دانشجویان بررسی می‌شود و همچنین آزمون می‌کند که آیا تاب‌آوری روان‌شناختی (PR) مرحله ابتدایی این مسیر (یعنی پیوند CER–عزت‌نفس) را تعدیل می‌کند یا خیر. یک مطالعه مقطعی در میان ۱۳۶۳ دانشجوی دانشگاه‌های چین با استفاده از پرسش‌نامه‌های خودگزارش‌دهی انجام شد. CER از طریق یک شاخص ترکیبی که پنج حوزه بوم‌شناختی را اندازه‌گیری می‌کند، ارزیابی شد. عزت‌نفس با مقیاس عزت‌نفس روزنبرگ، تاب‌آوری روان‌شناختی با مقیاس تاب‌آوری کانر-دیویدسون (CD-RISC-10) و علائم افسردگی با پرسش‌نامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) سنجیده شد. داده‌ها با استفاده از SPSS نسخه ۲۶.۰ تحلیل شدند و میانجی‌گری تعدیل‌شده از طریق ماکروی PROCESS (نسخه ۴.۲، مدل ۷) بررسی شد. (۱) CER به طور معنادار و مثبت افسردگی را پیش‌بینی کرد. (۲) عزت‌نفس رابطه بین CER و افسردگی را به طور جزئی میانجی‌گری می‌کند. (۳) PR مرحله ابتدایی مسیر میانجی‌گری، به طور خاص رابطه بین CER و عزت‌نفس را تعدیل می‌کند. برای دانشجویانی که PR بالایی دارند، CER تأثیر منفی بسیار کمتری بر عزت‌نفس دارد. این مطالعه عزت‌نفس را به عنوان یک میانجی بالقوه در ارتباط بین CER و افسردگی در میان دانشجویان شناسایی کرد و همچنین نشان داد که PR نقش «سپر محافظتی» را در مرحله ابتدایی این مسیر ایفا می‌کند، یعنی فرآیندی که CER با کاهش عزت‌نفس مرتبط می‌شود. این یافته‌ها مبنای نظری برای مداخلات روان‌شناختی هدفمند بر دانشجویان پرخطر، به ویژه آن‌هایی که بر تقویت PR متمرکز هستند، فراهم می‌آورد.

BACKGROUND: Preventing episodes involving aggression and reducing coercive measures are important goals in in-patient mental health settings. Antecedents may provide insight into how episodes are described to develop. However, most studies reflect staff perspectives, and often describe and temporally specify antecedents inconsistently. AIMS: This scoping review mapped reported antecedents to episodes involving aggression and episodes involving coercive measures, and identified which appeared shared or specific to either phenomenon. METHOD: This review followed the Joanna Briggs Institute methodology and Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses Extension for Scoping Reviews guidance, and included 39 studies from systematic searches across Ovid Medline, APA PsycINFO and Scopus. Reported antecedents were extracted, standardised and mapped to six analytical domains. RESULTS: The review mapped 240 antecedents, many of which appeared shared across the phenomena. Patient studies emphasised experiences of restrictive care, loss of autonomy and poor interaction quality. Staff studies emphasised immediate, observable situations related to risk management, such as patient aggression, denied requests and interpersonal conflict. Most studies did not specify the temporal boundaries of antecedents. CONCLUSIONS: The perspectives represented in studies and the ways antecedents are conceptualised influence which antecedents become visible in the literature. Overlapping antecedents indicate that episodes involving aggression and episodes involving coercive measures are often described as part of the same escalation process, although patient and staff studies seem to highlight different stages. Prevention efforts therefore require attention to the entire trajectory, and to the point at which staff perceive intervention as necessary. Future studies should incorporate both perspectives, prioritise patient involvement, and more clearly define and temporally specify antecedents.

زمینه: پیشگیری از اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و کاهش اقدامات اجباری از اهداف مهم در بخش‌های بستری سلامت روان هستند. پیشایندها می‌توانند بینشی درباره نحوه توصیف فرایند شکل‌گیری این اپیزودها فراهم کنند. با این حال، اکثر پژوهش‌ها دیدگاه کارکنان را منعکس می‌کنند و اغلب پیشایندها را به‌صورت ناسازگار توصیف و از نظر زمانی مشخص می‌کنند. اهداف: این مرور گستره‌ای، پیشایندهای گزارش‌شده برای اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و اپیزودهای مرتبط با اقدامات اجباری را ترسیم کرده و مشخص نمود که کدام پیشایندها مشترک یا خاص هر پدیده هستند. روش: این مرور از روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و راهنمای PRISMA-ScR پیروی کرده و ۳۹ مطالعه را از جستجوهای نظام‌مند در Ovid Medline، APA PsycINFO و Scopus وارد کرد. پیشایندهای گزارش‌شده استخراج، استانداردسازی و در شش حوزه تحلیلی ترسیم شدند. یافته‌ها: این مرور ۲۴۰ پیشایند را ترسیم کرد که بسیاری از آن‌ها در هر دو پدیده مشترک بودند. مطالعات مبتنی بر بیماران بر تجربه مراقبت محدودکننده، از دست دادن خودمختاری و کیفیت پایین تعامل تأکید داشتند. مطالعات مبتنی بر کارکنان بر موقعیت‌های فوری و قابل مشاهده مرتبط با مدیریت ریسک مانند پرخاشگری بیمار، رد درخواست‌ها و تعارضات بین‌فردی تأکید داشتند. اکثر مطالعات مرزهای زمانی پیشایندها را مشخص نکرده بودند. نتیجه‌گیری: دیدگاه‌های منعکس‌شده در مطالعات و نحوه مفهوم‌سازی پیشایندها بر قابل مشاهده شدن آن‌ها در ادبیات تأثیر می‌گذارد. پیشایندهای همپوشان نشان می‌دهد که اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و اقدامات اجباری اغلب به عنوان بخشی از یک فرایند تشدید توصیف می‌شوند، اگرچه مطالعات بیماران و کارکنان به نظر می‌رسد مراحل متفاوتی را برجسته می‌کنند. بنابراین تلاش‌های پیشگیرانه نیازمند توجه به کل مسیر و نقطه‌ای است که کارکنان مداخله را ضروری می‌دانند. مطالعات آینده باید هر دو دیدگاه را وارد کنند، مشارکت بیماران را در اولویت قرار دهند و پیشایندها را به‌طور واضح‌تر تعریف و از نظر زمانی مشخص نمایند.

Statelessness affects an estimated 4.3 to 10 million people worldwide, denying them access to fundamental rights including education, employment, healthcare, and freedom from arbitrary detention. While stateless individuals are recognised as a marginalised group at elevated risk of human rights violations, discrimination, and trauma, the psychological impact of statelessness remains under-researched. This study aimed to explore how adults with lived experience of statelessness in the UK make sense of its impact on their mental health, and how they access support for any psychological difficulties. A qualitative design using Interpretative Phenomenological Analysis was used. Seven adults affected by statelessness were recruited through non-governmental organisations using purposive sampling. Participants varied in the reasons why they had been affected by statelessness, country of origin, and current immigration status in the UK. Four group experiential themes were generated. Trapped in a Kafkaesque System captured participants’ experience of draconian, discriminatory, and self-perpetuating bureaucratic structures that stripped autonomy, security, and time. Erosion of Self and Belonging described feeling administratively reduced to a non-person, dual legal and relational abandonment, and severed connections. Psychological and Embodied Harm located anxiety, depression, suicidality, post-traumatic stress disorder (PTSD), and somatic symptoms unambiguously within structural conditions, with two participants reporting that UK procedures damaged their mental health more than prior experiences of incarceration; intergenerational effects of the impacts of statelessness were also identified. Survival Strategies and Systemic Limits captured the protective role of community, faith, activism, and equipped services, while emphasising that resilience was bounded and could not substitute for rights. The findings articulate a pathway in which Kafkaesque systems produce entrapment, erode the person’s sense of identity, belonging and connection to others, and generate psychological and embodied harm only partially mediated by coping. Implications include the need for policy reform (reduced waits, restored and adequate Legal Aid funding, the right to work and healthcare access during protracted legal processes), clinician training, and services that recognise statelessness-related distress as legitimate clinical territory rather than deflecting responsibility to immigration authorities.

بدون تابعیت بودن حدوداً بین ۴٫۳ تا ۱۰ میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد و آن‌ها را از دسترسی به حقوق اساسی از جمله آموزش، اشتغال، مراقبت‌های بهداشتی و آزادی از بازداشت خودسرانه محروم می‌کند. اگرچه افراد بدون تابعیت به عنوان گروهی به حاشیه رانده‌شده با خطر بالاتر نقض حقوق بشر، تبعیض و تروما شناخته می‌شوند، اما تأثیر روان‌شناختی بدون تابعیت بودن همچنان کمتر مورد پژوهش قرار گرفته است. هدف این مطالعه بررسی نحوه درک بزرگسالان دارای تجربه زیسته بدون تابعیت بودن در بریتانیا از تأثیر آن بر سلامت روان و نحوه دسترسی آن‌ها به حمایت برای مشکلات روان‌شناختی بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از تحلیل پدیدارشناختی تفسیری انجام شد. هفت بزرگسال تحت تأثیر بدون تابعیت بودن از طریق سازمان‌های غیردولتی و با نمونه‌گیری هدفمند جذب شدند. شرکت‌کنندگان از نظر دلایل بدون تابعیت بودن، کشور مبدأ و وضعیت مهاجرتی فعلی در بریتانیا متفاوت بودند. چهار مضمون تجربی گروهی استخراج شد. «گیر افتادن در یک سیستم کافکایی» تجربه شرکت‌کنندگان از ساختارهای بوروکراتیک سختگیرانه، تبعیض‌آمیز و خودتداوم‌بخش را که خودمختاری، امنیت و زمان را از آن‌ها سلب می‌کرد، توصیف می‌کند. «فرسایش خود و تعلق» به احساس تقلیل اداری به یک غیرشخص، رهاشدگی دوگانه حقوقی و ارتباطی، و قطع پیوندها اشاره دارد. «آسیب روان‌شناختی و جسمانی» اضطراب، افسردگی، تمایلات خودکشی، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و علائم جسمانی را به طور آشکار در شرایط ساختاری جای می‌دهد؛ دو شرکت‌کننده گزارش دادند که رویه‌های بریتانیا سلامت روان آن‌ها را بیش از تجربیات قبلی زندان آسیب زده است؛ همچنین آثار بین‌نسلی بدون تابعیت بودن شناسایی شد. «راهبردهای بقا و محدودیت‌های نظام‌مند» نقش حمایتی جامعه، ایمان، کنشگری و خدمات مجهز را نشان داد، در حالی که تأکید شد تاب‌آوری محدود بوده و جایگزین حقوق نمی‌شود. یافته‌ها مسیر تولید گرفتاری توسط سیستم‌های کافکایی، فرسایش هویت، تعلق و ارتباط با دیگران، و ایجاد آسیب روان‌شناختی و جسمانی را که تنها تا حدی با مقابله تعدیل می‌شود، تبیین می‌کند. پیامدها شامل نیاز به اصلاح سیاست (کاهش زمان انتظار، بازگرداندن و تأمین کافی بودجه کمک حقوقی، حق کار و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی در طول فرایندهای حقوقی طولانی)، آموزش بالینی و خدماتی است که پریشانی مرتبط با بدون تابعیت بودن را به عنوان حوزه بالینی مشروع به رسمیت بشناسند و مسئولیت را به مقامات مهاجرتی واگذار نکنند.

AIMS AND METHOD: An analysis of coronial inquest data provides contextual information rarely available in routine surveillance systems, including a nuanced understanding of proximal circumstances preceding death of value to mental health services. Inquest records of more than 750 suicides occurring within the South Wales Central Coroner's jurisdiction between 2016 and 2023 were reviewed, including the COVID-19 pandemic years, to assess the effects of lockdown and social isolation. Detailed information was extracted, including medical records, toxicology, police reports, witness statements and suicide notes. RESULTS: Several patterns emerged relating to age, gender, method of death, trigger factors, local authority area, and engagement with mental health services. Hanging was the predominant method, particularly among men. Depression was the most common trigger factor, followed by relationship problems, alcohol/drug misuse, health concerns, psychotic illness and bereavement. CLINICAL IMPLICATIONS: Key structural and psychosocial risk factors identified highlighted the need for tailored, context-specific suicide-prevention strategies, with circumstances preceding suicide integrated into public health planning.

اهداف و روش: تحلیل داده‌های تحقیقات پزشکی قانونی اطلاعات زمینه‌ای را فراهم می‌کند که به ندرت در سامانه‌های پایش معمول در دسترس است و شامل درک دقیق‌تری از شرایط نزدیک به مرگ است که برای خدمات سلامت روان ارزشمند است. سوابق تحقیقات بیش از ۷۵۰ مورد خودکشی که در حوزه قضایی پزشکی قانونی مرکز ولز جنوبی بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۳ رخ داده بود، از جمله سال‌های همه‌گیری COVID-19، به منظور ارزیابی اثرات قرنطینه و انزوای اجتماعی مرور شد. اطلاعات دقیقی از جمله سوابق پزشکی، نتایج سم‌شناسی، گزارش‌های پلیس، اظهارات شاهدان و یادداشت‌های خودکشی استخراج گردید. نتایج: چندین الگو مرتبط با سن، جنسیت، روش مرگ، عوامل محرک، منطقه تحت پوشش شهرداری و میزان ارتباط با خدمات سلامت روان مشاهده شد. حلق‌آویز کردن رایج‌ترین روش بود، به ویژه در میان مردان. افسردگی شایع‌ترین عامل محرک بود و پس از آن مشکلات روابط، سوءمصرف الکل/مواد مخدر، نگرانی‌های سلامت، اختلالات روان‌پریشی و داغدیدگی قرار داشتند. پیامدهای بالینی: عوامل خطر ساختاری و روانی‌اجتماعی کلیدی شناسایی‌شده، بر ضرورت تدوین راهبردهای پیشگیری از خودکشی متناسب با زمینه و شرایط خاص تأکید می‌کند، به گونه‌ای که شرایط پیش از خودکشی در برنامه‌ریزی سلامت عمومی ادغام شود.

Digital screens have become part of everyday life, supporting education, communication, entertainment and access to health information. At the same time, prolonged or poorly timed screen exposure may displace sleep, physical activity, faceto-face interaction and other behaviours that protect health. This narrative review discusses screen exposure as a potentially modifiable risk factor, with particular attention to children and adolescents. Evidence is considered across sleep, physical activity and weight-related outcomes, vision and posture, and psychosocial well-being.

صفحه‌های دیجیتال به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده‌اند و از آموزش، ارتباطات، سرگرمی و دسترسی به اطلاعات سلامت حمایت می‌کنند. در عین حال، قرارگیری طولانی‌مدت یا نامناسب در معرض صفحه‌های نمایش ممکن است خواب، فعالیت بدنی، تعامل رو‌در‌رو و سایر رفتارهایی را که از سلامت محافظت می‌کنند، جایگزین کند. این مرور روایتی، قرارگیری در معرض صفحه‌های نمایش را به عنوان یک عامل خطر قابل تعدیل مورد بحث قرار می‌دهد و توجه ویژه‌ای به کودکان و نوجوانان دارد. شواهد در حوزه‌های خواب، فعالیت بدنی و پیامدهای مرتبط با وزن، بینایی و وضعیت بدنی، و بهزیستی روانی‌اجتماعی بررسی می‌شود.

The integration of Artificial Intelligence (AI) into psychiatry is progressing rapidly, with promising yet underexplored applications in suicide prevention. While most existing studies have focused on suicide risk prediction, AI could be applied more broadly across the suicide prevention continuum. This review explores AI's potential in improving the detection of suicidal ideation (SI), enhancing clinician training, and expanding patient access to psychotherapeutic support. Studies suggest that AI models may identify SI more sensitively than clinicians by detecting subtle linguistic or semantic cues. Furthermore, AI-based virtual patients have been shown to improve clinicians' confidence and accuracy in suicide risk assessments, particularly when used alongside traditional training methods. On the patient side, CBT-inspired AI tools offer scalable, on-demand support, but most remain unregulated and clinically unvalidated. Despite their perceived empathy and availability, such tools pose ethical and clinical risks. Many patients use AI tools without professional guidance, a trend clinicians often underestimate. This disconnect calls for urgent regulatory oversight and professional engagement. Without clear clinical validation, AI-based tools may evolve outside medical frameworks, exposing vulnerable individuals to preventable harm. Psychiatry must not only adapt but also lead, ensuring that innovation is harnessed responsibly to serve patients with empathy, safety, and scientific rigor.

ادغام هوش مصنوعی (AI) در روان‌پزشکی با سرعت زیادی در حال پیشرفت است و کاربردهای امیدبخشی، اما کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌ای در پیشگیری از خودکشی دارد. در حالی که بیشتر پژوهش‌های موجود بر پیش‌بینی خطر خودکشی متمرکز بوده‌اند، هوش مصنوعی می‌تواند به طور گسترده‌تری در سراسر طیف پیشگیری از خودکشی به کار گرفته شود. این مرور، پتانسیل هوش مصنوعی را در بهبود شناسایی افکار خودکشی (SI)، ارتقای آموزش درمانگران و افزایش دسترسی بیماران به حمایت روان‌درمانی بررسی می‌کند. مطالعات نشان می‌دهند که مدل‌های هوش مصنوعی ممکن است افکار خودکشی را حساس‌تر از درمانگران با شناسایی نشانه‌های زبانی یا معنایی ظریف تشخیص دهند. افزون بر این، بیماران مجازی مبتنی بر هوش مصنوعی باعث افزایش اعتماد به نفس و دقت درمانگران در ارزیابی خطر خودکشی شده‌اند، به ویژه زمانی که در کنار روش‌های سنتی آموزش مورد استفاده قرار گیرند. از سوی دیگر، ابزارهای هوش مصنوعی الهام‌گرفته از درمان شناختی-رفتاری (CBT) برای بیماران، حمایت مقیاس‌پذیر و در دسترسی را ارائه می‌دهند، اما بیشتر آن‌ها بدون نظارت و اعتبارسنجی بالینی باقی مانده‌اند. با وجود همدلی و دسترسی ادراک‌شده این ابزارها، آن‌ها خطرات اخلاقی و بالینی ایجاد می‌کنند. بسیاری از بیماران بدون راهنمایی حرفه‌ای از ابزارهای هوش مصنوعی استفاده می‌کنند، روندی که درمانگران اغلب آن را دست‌کم می‌گیرند. این گسست نیازمند نظارت فوری مقرراتی و مشارکت حرفه‌ای است. بدون اعتبارسنجی بالینی روشن، ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی ممکن است خارج از چارچوب‌های پزشکی تکامل یابند و افراد آسیب‌پذیر را در معرض آسیب‌های قابل پیشگیری قرار دهند. روان‌پزشکی باید نه تنها خود را تطبیق دهد، بلکه رهبری کند تا اطمینان حاصل شود که نوآوری به گونه‌ای مسئولانه برای خدمت به بیماران با همدلی، ایمنی و دقت علمی به کار گرفته می‌شود.

Digital screens have become part of everyday life, supporting education, communication, entertainment and access to health information. At the same time, prolonged or poorly timed screen exposure may displace sleep, physical activity, face to-face interaction and other behaviours that protect health. This narrative review discusses screen exposure as a potentially modifiable risk factor, with particular attention to children and adolescents. Evidence is considered across sleep, physical activity and weight-related outcomes, vision and posture, and psychosocial well-being.

صفحه‌نمایش‌های دیجیتال به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده‌اند و از آموزش، ارتباطات، سرگرمی و دسترسی به اطلاعات سلامت پشتیبانی می‌کنند. در عین حال، قرارگیری طولانی‌مدت یا نامناسب در معرض صفحه‌نمایش ممکن است خواب، فعالیت بدنی، تعامل رو‌در‌رو و سایر رفتارهایی را که از سلامت محافظت می‌کنند، جایگزین کند. این مرور روایتی، قرارگیری در معرض صفحه‌نمایش را به‌عنوان یک عامل خطر بالقوه قابل تغییر مورد بحث قرار می‌دهد و توجه ویژه‌ای به کودکان و نوجوانان دارد. شواهد در حوزه‌های خواب، فعالیت بدنی و پیامدهای مرتبط با وزن، بینایی و وضعیت بدنی، و بهزیستی روانی‌اجتماعی بررسی می‌شود.

Problems associated with mental development during the first years of life remain among the most significant medical and social challenges, since this period is characterized by particularly high neuroplasticity, while timely iden­tification of possible developmental deviations is of crucial importance. The study is aimed at systematizing modern strategies for the early prevention of mental developmental disorders, taking into account clinical, psychological, and social aspects. The major biological, perinatal, family, and social factors that may influence the development of the child’s cognitive, emotional, speech, and behavioral domains are analyzed. Particular emphasis is placed on the early iden­tification of developmental delays, assessment of emotional interaction between parents and the child, as well as detection of unfavorable conditions in the family environment, chronic stress, attachment deficits, and insufficient developmental stimulation. The need for interdisciplinary cooperation among pediatricians, child neurologists, psychiatrists, psycholo­gists, primary healthcare professionals, and social service specialists is emphasized. Contemporary effective preventive measures should focus not only on disorders that have already become clinically apparent, but also on the active identification of high-risk groups, regular monitoring of the child’s devel­opmental status, and the earliest possible initiation of corrective and developmental intervention programs. Such a comprehensive approach can improve the effectiveness of early support, reduce the severity of subsequent cognitive and emotional-behavioral problems, and contribute to better social adaptation of the child and overall well-being of the family.

مسائل مرتبط با رشد روانی در سال‌های نخست زندگی همچنان از مهم‌ترین چالش‌های پزشکی و اجتماعی به‌شمار می‌روند، زیرا این دوره با نوروپلاستیسیتی بسیار بالا مشخص می‌شود و شناسایی به‌موقع انحرافات احتمالی رشد از اهمیت حیاتی برخوردار است. هدف این مطالعه، نظام‌مند ساختن راهبردهای نوین برای پیشگیری زودهنگام از اختلالات رشد روانی با در نظر گرفتن جنبه‌های بالینی، روان‌شناختی و اجتماعی است. عوامل زیستی، پیرامون تولد، خانوادگی و اجتماعی عمده که ممکن است بر رشد حوزه‌های شناختی، هیجانی، گفتاری و رفتاری کودک تأثیرگذار باشند، مورد تحلیل قرار گرفته‌اند. تأکید ویژه‌ای بر شناسایی زودهنگام تأخیرهای رشدی، ارزیابی تعامل هیجانی والدین و کودک، همچنین شناسایی شرایط نامطلوب در محیط خانواده، استرس مزمن، کمبود دلبستگی و تحریک ناکافی رشد صورت گرفته است. ضرورت همکاری میان‌رشته‌ای میان متخصصان کودکان، نورولوژیست‌های کودکان، روان‌پزشکان، روان‌شناسان، کارکنان مراقبت‌های اولیه سلامت و متخصصان خدمات اجتماعی مورد تأکید قرار گرفته است. اقدامات پیشگیرانه مؤثر معاصر باید نه تنها بر اختلالاتی که به‌طور بالینی آشکار شده‌اند متمرکز باشند، بلکه شناسایی فعال گروه‌های پرخطر، پایش منظم وضعیت رشد کودک و آغاز هرچه زودتر برنامه‌های مداخله‌ای اصلاحی و رشدی را نیز دربرگیرند. چنین رویکرد جامعی می‌تواند اثربخشی حمایت زودهنگام را افزایش داده، شدت مشکلات شناختی و هیجانی-رفتاری بعدی را کاهش داده و به سازگاری اجتماعی بهتر کودک و بهزیستی کلی خانواده کمک کند.

Abstract Youth irritability, characterized as proneness to anger/frustration, is associated with negative mental health outcomes. This study identified irritability trajectories across the transition to early adolescence and applied machine learning to identify preadolescent predictors of irritability trajectories. Data are from the Adolescent Brain Cognitive Development (ABCD) study, a large longitudinal study that tracks youth development from preadolescence ( n = 11,862, ages 8.92–11.08 years, M = 9.91, SD = 0.62). The baseline sample was 47.83% female ( n = 5,680), 63.35% White, 15.74% Black, 12.07% Biracial or Multiracial, 2.32% Asian, and 20.30% Hispanic. Using parent-report youth irritability scores across four years, latent class growth analysis (LCGA) identified four distinct irritability trajectories: low stable ( n = 8,692, 73.28%), high decreasing ( n = 1,083, 9.13%), low increasing ( n = 1,449, 12.22%), and high chronic ( n = 638, 5.38%). Machine learning approaches generated predictive models for irritability trajectories, including baseline youth psychopathology, physical health, neurocognitive abilities, psychosocial environment, demographics, parent psychopathology, and brain structure metrics. The models demonstrated strong performance in detecting probability of being in the high chronic and low stable trajectories but poorer performance in classifying the irritability trajectories characterized by change. The most prominent predictors included youth externalizing and internalizing problems, parent psychopathology, and sleep problems. Findings provide insight into preadolescent predictors of irritability across a critical developmental period.

چکیده تحریک‌پذیری در نوجوانان، که به عنوان تمایل به خشم یا ناامیدی تعریف می‌شود، با پیامدهای منفی سلامت روان مرتبط است. این مطالعه مسیرهای تحریک‌پذیری را در گذار به اوایل نوجوانی شناسایی کرده و از یادگیری ماشین برای شناسایی پیش‌بینی‌کننده‌های پیش‌نوجوانی مسیرهای تحریک‌پذیری استفاده کرده است. داده‌ها از مطالعه توسعه شناختی مغز نوجوانان (ABCD)، یک مطالعه طولی بزرگ که رشد نوجوانان را از پیش‌نوجوانی دنبال می‌کند (n = 11,862، سنین 8.92 تا 11.08 سال، M = 9.91، SD = 0.62) استخراج شده‌اند. نمونه پایه شامل 47.83٪ دختر (n = 5,680)، 63.35٪ سفیدپوست، 15.74٪ سیاه‌پوست، 12.07٪ دو نژادی یا چند نژادی، 2.32٪ آسیایی و 20.30٪ اسپانیایی‌تبار بود. با استفاده از نمرات تحریک‌پذیری نوجوانان بر اساس گزارش والدین در طول چهار سال، تحلیل رشد کلاس پنهان (LCGA) چهار مسیر متمایز تحریک‌پذیری را شناسایی کرد: پایین پایدار (n = 8,692، 73.28٪)، بالا کاهشی (n = 1,083، 9.13٪)، پایین افزایشی (n = 1,449، 12.22٪) و بالا مزمن (n = 638، 5.38٪). رویکردهای یادگیری ماشین مدل‌های پیش‌بینی برای مسیرهای تحریک‌پذیری ایجاد کردند که شامل آسیب‌شناسی روانی نوجوانان در پایه، سلامت جسمانی، توانایی‌های عصب‌شناختی، محیط روانی-اجتماعی، جمعیت‌شناسی، آسیب‌شناسی روانی والدین و شاخص‌های ساختار مغز بود. مدل‌ها عملکرد قوی در شناسایی احتمال قرار گرفتن در مسیرهای بالا مزمن و پایین پایدار نشان دادند اما در طبقه‌بندی مسیرهای تحریک‌پذیری با تغییر، عملکرد ضعیف‌تری داشتند. برجسته‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌ها شامل مشکلات برونی‌سازی و درونی‌سازی نوجوانان، آسیب‌شناسی روانی والدین و مشکلات خواب بودند. یافته‌ها بینش‌هایی درباره پیش‌بینی‌کننده‌های پیش‌نوجوانی تحریک‌پذیری در یک دوره بحرانی رشد ارائه می‌دهد.

Digital transformation changes the competencies organizations need, so competency matrices must be rethought as tools linking business needs with human resource (HR) development. This study synthesizes how the competency-strategy matrix is transformed in the digital era. A systematic literature review (SLR) following PRISMA 2020 was applied to journal articles from Google Scholar, Garuda, Neliti, and Scopus. The matrix evolves through administrative, strategy-linked, and digitally adaptive stages. Digital transformation shifts competency demands toward digital, data, and behavioral skills, while technologies such as enterprise systems and artificial intelligence bring efficiency but also the risk of dehumanization. The study proposes an integrative framework and a research agenda.

تحول دیجیتال، شایستگی‌های مورد نیاز سازمان‌ها را دگرگون می‌کند؛ بنابراین، ماتریس‌های شایستگی باید به عنوان ابزارهایی که نیازهای کسب‌وکار را به توسعه منابع انسانی پیوند می‌دهند، بازاندیشی شوند. این پژوهش به تبیین نحوه تحول ماتریس شایستگی-راهبرد در عصر دیجیتال می‌پردازد. مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) مطابق با PRISMA 2020 بر روی مقالات علمی استخراج‌شده از Google Scholar، Garuda، Neliti و Scopus انجام شد. ماتریس مذکور از مراحل اداری، پیوند‌یافته با راهبرد و سازگار با دیجیتال عبور می‌کند. تحول دیجیتال، تقاضا برای شایستگی‌ها را به سوی مهارت‌های دیجیتال، داده‌محور و رفتاری سوق می‌دهد، در حالی که فناوری‌هایی مانند سامانه‌های سازمانی و هوش مصنوعی کارایی را افزایش می‌دهند اما خطر غیرانسانی شدن را نیز به همراه دارند. این مطالعه چارچوبی تلفیقی و دستورکار پژوهشی ارائه می‌دهد.

OBJECTIVES: This study examined whether the components of hope (agency and pathways) and self-compassion (self-warmth and self-coldness) moderate the relationship between poorer perceived physical health and depressive symptoms, and whether these moderating effects are conditional on place of residence. METHODS: = 8.16) completed the Adult Hope Scale, Self-Compassion Scale, physical health items of the Duke Health Profile, and short form of the Geriatric Depression Scale. RESULTS: Almost half (46.3%) of the sample had sub-threshold depressive symptoms. Pathways weakened the association between poorer perceived physical health and depressive symptoms for urban older adults. Self-coldness strengthened the association between poorer perceived physical health and depressive symptoms for rural older adults. CONCLUSIONS: Pathways are a protective factor for Nepali older adults experiencing poorer perceived physical health from urban areas, whereas self-coldness is an additional risk factor for those living in rural areas. CLINICAL IMPLICATIONS: Interventions aimed at reducing depressive symptoms among Nepali older adults with poorer perceived physical health should focus on increasing pathways in urban areas and reducing self-coldness in rural areas.

اهداف: این مطالعه بررسی کرد که آیا مؤلفه‌های امید (عاملیت و مسیرها) و شفقت به خود (گرمی به خود و سردی به خود) رابطه بین سلامت جسمانی ادراک‌شده ضعیف‌تر و نشانه‌های افسردگی را تعدیل می‌کنند و آیا این اثرات تعدیل‌گر وابسته به محل سکونت هستند یا خیر. روش‌ها: شرکت‌کنندگان (انحراف معیار = ۸٫۱۶) مقیاس امید بزرگسالان، مقیاس شفقت به خود، پرسش‌های سلامت جسمانی از پروفایل سلامت Duke و فرم کوتاه مقیاس افسردگی سالمندان را تکمیل کردند. نتایج: تقریباً نیمی (۴۶٫۳٪) از نمونه دارای نشانه‌های افسردگی زیر آستانه بودند. مسیرها ارتباط بین سلامت جسمانی ادراک‌شده ضعیف‌تر و نشانه‌های افسردگی را برای سالمندان شهری تضعیف کرد. سردی به خود این ارتباط را برای سالمندان روستایی تقویت کرد. نتیجه‌گیری: مسیرها یک عامل محافظتی برای سالمندان نپالی با سلامت جسمانی ادراک‌شده ضعیف‌تر در مناطق شهری هستند، در حالی که سردی به خود یک عامل خطر اضافی برای افراد ساکن مناطق روستایی است. پیامدهای بالینی: مداخلاتی که با هدف کاهش نشانه‌های افسردگی در سالمندان نپالی با سلامت جسمانی ادراک‌شده ضعیف‌تر انجام می‌شوند، باید بر افزایش مسیرها در مناطق شهری و کاهش سردی به خود در مناطق روستایی تمرکز کنند.

Background: Major depressive disorder (MDD) is strongly associated with increased suicide risk, with psychological pain considered an important experiential dimension related to suicide vulnerability. Within the framework of the Interpersonal Theory of Suicide (IPTS), perceived burdensomeness, thwarted belongingness, and acquired capability for suicide are key interpersonal constructs associated with suicidal ideation and behavior. In addition, alexithymia and chronotype have also been linked to depression and suicidality.Methods: This cross-sectional study included 121 patients with MDD and 141 healthy controls. Participants completed the Beck Depression Inventory, Psychache Scale, Toronto Alexithymia Scale, Morningness–Eveningness Questionnaire, Interpersonal Needs Questionnaire, and Acquired Capability for Suicide Scale. Group comparisons, correlation analyses, and multiple linear regression analyses were performed.Results: Compared with controls, individuals with MDD showed higher levels of psychological pain, depressive symptoms, alexithymia, interpersonal unmet needs, and acquired capability for suicide, and were more likely to exhibit an evening chronotype. Psychological pain was positively associated with depressive symptoms, perceived burdensomeness, thwarted belongingness, alexithymia, and acquired capability for suicide. In the multivariable model, perceived burdensomeness showed the strongest association with psychological pain, followed by depressive symptom severity and thwarted belongingness.Conclusion: Psychological pain in MDD appears to be closely associated with interpersonal unmet needs, particularly perceived burdensomeness. These findings highlight the importance of evaluating psychological pain together with IPTS-related interpersonal constructs in comprehensive clinical assessments of individuals with depression.

زمینه: اختلال افسردگی اساسی (MDD) به طور قابل توجهی با افزایش خطر خودکشی مرتبط است و درد روان‌شناختی به عنوان یک بُعد تجربی مهم مرتبط با آسیب‌پذیری نسبت به خودکشی در نظر گرفته می‌شود. در چارچوب نظریه بین‌فردی خودکشی (IPTS)، احساس سربار بودن، ناکامی در تعلق و قابلیت اکتسابی برای خودکشی از سازه‌های بین‌فردی کلیدی مرتبط با افکار خودکشی و رفتار خودکشی هستند. علاوه بر این، آلکسیتیمیا و کرونوتایپ نیز با افسردگی و خودکشی‌گرایی مرتبط دانسته شده‌اند. روش‌ها: این مطالعه مقطعی شامل ۱۲۱ بیمار مبتلا به MDD و ۱۴۱ فرد سالم بود. شرکت‌کنندگان پرسشنامه افسردگی بک، مقیاس درد روان‌شناختی، مقیاس آلکسیتیمیا تورنتو، پرسشنامه صبحگاهی-عصری، پرسشنامه نیازهای بین‌فردی و مقیاس قابلیت اکتسابی برای خودکشی را تکمیل کردند. مقایسه گروه‌ها، تحلیل‌های همبستگی و تحلیل‌های رگرسیون خطی چندگانه انجام شد. یافته‌ها: در مقایسه با گروه کنترل، افراد مبتلا به MDD سطوح بالاتری از درد روان‌شناختی، علائم افسردگی، آلکسیتیمیا، نیازهای بین‌فردی برآورده‌نشده و قابلیت اکتسابی برای خودکشی نشان دادند و احتمال بیشتری داشت که کرونوتایپ عصری داشته باشند. درد روان‌شناختی با علائم افسردگی، احساس سربار بودن، ناکامی در تعلق، آلکسیتیمیا و قابلیت اکتسابی برای خودکشی ارتباط مثبت داشت. در مدل چندمتغیره، احساس سربار بودن قوی‌ترین ارتباط را با درد روان‌شناختی نشان داد و پس از آن شدت علائم افسردگی و ناکامی در تعلق قرار گرفتند. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد درد روان‌شناختی در MDD ارتباط نزدیکی با نیازهای بین‌فردی برآورده‌نشده، به ویژه احساس سربار بودن دارد. این یافته‌ها اهمیت ارزیابی درد روان‌شناختی همراه با سازه‌های بین‌فردی مرتبط با IPTS را در ارزیابی‌های بالینی جامع افراد مبتلا به افسردگی برجسته می‌کند.

İntihar davranışına yönelik risk faktörleri için yapılan sınıflandırmaların birçoğunda cinsiyet değişkenine de yer verilmektedir. Pozitivist paradigmaya bağlı biyomedikal yaklaşımın öngörülerine dayalı yapılan araştırmalarda cinsiyete ilişkin bulgular intihar davranışının kimlerde, ne sıklıkta hangi yöntem kullanımıyla ve nasıl ortaya çıktığına ilişkin genel bir eğilimi ortaya koyabilmektedir. Ancak bu haliyle söz konusu bulguların erkek ve kadınlar için toplumsal-kültürel zorlayıcı etmenlerin neler olduğunu, niçin vehangi koşullar altında erkek veya kadınlarınintihara yöneldiği, dahası intihar davranışının ne anlama geldiğini açıklayabilmesi oldukça güçtür. İntiharı önleme çalışmalarında söz konusu güçlüğü aşabilmek için yorumsamacı bakış açısıyla toplumsal bağlamını gözardı etmeden araştırmalardan elde edilen bulguların, saha araştırmalarından elde edilen bulgular ile bütünleştirilmesi gerekmektedir. Bu sayede, intihar davranışının cinsiyete göre ne anlam(lar) taşıdığını, önleme çalışmalarında hangi konular üzerinde daha fazla yoğunlaşmamız gerektiğini bilme olanağımız artmış olacaktır.

در بسیاری از طبقه‌بندی‌هایی که برای عوامل خطر مرتبط با رفتار خودکشی انجام شده‌اند، متغیر جنسیت نیز لحاظ می‌شود. یافته‌های مربوط به جنسیت در پژوهش‌هایی که بر اساس پیش‌بینی‌های رویکرد زیست‌پزشکی مبتنی بر پارادایم پوزیتیویستی انجام شده‌اند، می‌تواند گرایش کلی‌ای را درباره اینکه رفتار خودکشی در چه کسانی، با چه فراوانی، با استفاده از چه روشی و چگونه بروز می‌کند، نشان دهد. با این حال، به همین شکل، توضیح اینکه عوامل فشارآور اجتماعی-فرهنگی برای مردان و زنان چیست، چرا و تحت چه شرایطی مردان یا زنان به سوی خودکشی سوق داده می‌شوند و حتی رفتار خودکشی چه معنایی دارد، بسیار دشوار است. برای غلبه بر این دشواری در مطالعات پیشگیری از خودکشی، لازم است یافته‌های به‌دست‌آمده از پژوهش‌ها با رویکرد تفسیرگرایانه و بدون نادیده گرفتن زمینه اجتماعی، با یافته‌های حاصل از پژوهش‌های میدانی تلفیق شوند. بدین ترتیب، امکان آگاهی بیشتر از اینکه رفتار خودکشی بر اساس جنسیت چه معنا(هایی) دارد و در مطالعات پیشگیری باید بر چه موضوعاتی بیشتر تمرکز کنیم، افزایش خواهد یافت.