mechanism

Purpose: This study aimed to examine the relationships between teacher leadership components and students’ academic responsibility and academic self-regulation, with particular emphasis on the mediating role of self-directed learning among lower-secondary school students. Methods and Materials: This descriptive-correlational study was conducted among lower-secondary school students in Salah al-Din Governorate, Iraq, and their teachers during the 2025 academic year. Using multistage cluster sampling, 400 students and 400 of their teachers were selected. Data were collected using the Hoveyda et al. Teacher Leadership Scale, Lewis Student Responsibility Questionnaire, Zimmerman and Pons Self-Regulation Scale, and Fisher and King Self-Directed Learning Questionnaire. The hypothesized relationships among the study variables were analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM), which enabled simultaneous assessment of the direct and indirect effects specified in the proposed conceptual model. Findings: The inferential results demonstrated significant relationships between teacher leadership and self-directed learning, academic responsibility, and academic self-regulation. Self-directed learning was also significantly related to both academic responsibility and academic self-regulation. Furthermore, the structural model supported significant indirect effects of teacher leadership on academic responsibility and academic self-regulation through self-directed learning, confirming the mediating role of self-directed learning in the proposed relationships. Thus, stronger teacher leadership was associated with enhanced student responsibility and self-regulatory functioning both directly and through the development of self-directed learning. Conclusion: The findings indicate that teacher leadership represents an important educational factor associated with students’ academic responsibility and self-regulation, while self-directed learning serves as a meaningful mechanism through which these relationships operate. Strengthening teacher leadership competencies and simultaneously developing students’ self-directed learning skills may therefore provide an effective educational pathway for promoting greater responsibility, autonomous learning, and academic self-regulation among lower-secondary school students, with potential benefits for their broader academic and psychoeducational outcomes.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی روابط بین مؤلفه‌های رهبری معلم و مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی تحصیلی دانش‌آموزان، با تأکید ویژه بر نقش میانجی یادگیری خودراهبر در میان دانش‌آموزان دوره متوسطه اول انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه توصیفی-همبستگی در میان دانش‌آموزان دوره متوسطه اول استان صلاح‌الدین عراق و معلمان آن‌ها در سال تحصیلی ۲۰۲۵ اجرا گردید. با استفاده از نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای، ۴۰۰ دانش‌آموز و ۴۰۰ معلم آن‌ها انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از مقیاس رهبری معلم Hoveyda و همکاران، پرسشنامه مسئولیت‌پذیری دانش‌آموز Lewis، مقیاس خودتنظیمی Zimmerman و Pons و پرسشنامه یادگیری خودراهبر Fisher و King گردآوری شد. روابط فرضی میان متغیرهای پژوهش با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شد که امکان ارزیابی همزمان اثرات مستقیم و غیرمستقیم مشخص‌شده در مدل مفهومی پیشنهادی را فراهم ساخت. یافته‌ها: نتایج استنباطی نشان داد که بین رهبری معلم و یادگیری خودراهبر، مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی تحصیلی روابط معناداری وجود دارد. همچنین یادگیری خودراهبر با هر دو متغیر مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی تحصیلی رابطه معناداری داشت. افزون بر این، مدل ساختاری اثرات غیرمستقیم معنادار رهبری معلم بر مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی تحصیلی از طریق یادگیری خودراهبر را تأیید کرد و نقش میانجی یادگیری خودراهبر را در روابط پیشنهادی اثبات نمود. بنابراین، رهبری قوی‌تر معلم با افزایش مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان و عملکرد خودتنظیمی آن‌ها، هم به طور مستقیم و هم از طریق توسعه یادگیری خودراهبر، همراه بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری معلم یک عامل آموزشی مهم مرتبط با مسئولیت‌پذیری تحصیلی و خودتنظیمی دانش‌آموزان است و یادگیری خودراهبر به عنوان سازوکاری معنادار عمل می‌کند که این روابط از طریق آن برقرار می‌شود. تقویت شایستگی‌های رهبری معلم و توسعه همزمان مهارت‌های یادگیری خودراهبر دانش‌آموزان می‌تواند مسیر آموزشی مؤثری برای ارتقای مسئولیت‌پذیری، یادگیری خودگردان و خودتنظیمی تحصیلی در میان دانش‌آموزان دوره متوسطه اول فراهم آورد و منافع بالقوه‌ای برای پیامدهای تحصیلی و روان‌آموزشی گسترده‌تر آنان به همراه داشته باشد.

The main aim of this study is to determine the different challenges encountered by TVL students in learning skill-based subject on Modular Distance Learning. The participant was 20 selected Technical Vocational Livelihood Track who specialized Bread and Pastry Production students on Modular Distance Learning of Luis Y. Ferrer Jr. Senior Highschool School Year 20221-2022. This study used qualitative type of study through interview and focused group discussion. Qualitative data was analyzed using Litchman's 3C's of Analysis (Coding to Categorizing to Conceptualizing) to generate emerging themes. The study revealed that TVL- BPP students encountered challenges in learning skill-based subject on Modular Distance Learning such as lack of knowledge and skills, lack of tools, equipment, financial difficulty and attitude problem. Those mentioned problems affect student's academic performance. Most of them failed to meet the appropriate practical outputs. The study also revealed the different coping mechanism utilized by skill-based students. Part time job, watching informative learning videos and articles from internet, time management and improvising tools and equipment were the coping strategies done by students. The study focused only to the challenges and coping mechanisms of Luis Y. Ferrer Jr. Senior High School Technical Vocational Livelihood - Bread and Pastry Production students in learning skill-based subject on Modular Distance Learning. The result of this study serves as reference or basis for the skill-based teacher to formulate clear, effective and efficient form of teaching for the students to easily learn the subjects on modular distance learning.

Anxiety and depressive symptoms frequently co-occur during adolescence. Physical activity is associated with adolescent mental health at the scale-score level, but its links with individual symptoms and their temporal ordering remain less clear. This study examined contemporaneous and one-year prospective associations between physical activity and individual anxiety/depression symptoms, evaluated the robustness of pooling three annual wave-pair cohorts, and compared network patterns between male and female adolescents. Three adjacent annual wave-pair cohorts (2020–2021, 2021–2022, and 2022–2023) from a Chinese national adolescent health survey were analyzed ( N = 13,785 wave-pair records). Physical activity was measured with the PAQ-A and anxiety/depression symptoms with the SCL-90. Gaussian graphical models and cross-lagged panel networks (CLPNs) were estimated. Annual-cohort invariance, missingness, centrality, bridge centrality, accuracy, stability, and male/female differences were examined. Annual-cohort comparisons showed no detectable network-structure differences (M = 0.07–0.08, p = 0.120–0.270) or global-strength differences (ΔS = 0.12–0.32, p = 0.150–0.320). Little’s test was nonsignificant (χ² = 79.39, df = 89, p = 0.531), providing no evidence against a completely-at-random missingness mechanism. In the pooled contemporaneous network, physical activity had negative partial correlations with low motivation (weight = -0.0732), low energy (-0.0651), and nervousness (-0.0532). Worthlessness (expected influence [EI] = 1.39), tension (EI = 1.38), and nervousness (EI = 1.34) were influential nodes. Panic had the highest reported bridge EI (0.659). In the CLPN, physical activity was prospectively associated with lower low motivation ( β = -0.0602) and low mood ( β = -0.0561), while nervousness was associated with lower subsequent physical activity ( β = -0.0539). Male and female networks differed in structure (M = 0.112, p < 0.001) but not global strength (ΔS = 0.19, p = 0.709). Physical activity occupied a peripheral position in the contemporaneous network but showed small prospective associations with selected anxiety and depressive symptoms. These temporal associations do not establish causality. The stable annual-cohort pattern and male/female-specific edge configuration support further confirmatory work using designs that can address unmeasured confounding and within-person change.

The transition from secondary school to higher education is a critical period that shapes students' academic engagement, social integration, and persistence. Despite increased access to higher education in South Africa, many first-year students enter university with expectations that differ substantially from their subsequent experiences, creating adjustment challenges. Guided by Tinto's Theory of Student Integration and Educational Transition Theory, this study explored first-year students' expectations. It examined how students perceived and experienced mismatches between these expectations and the realities of university life. The study adopted an interpretivist qualitative research paradigm and an exploratory descriptive design. Data were collected through three focus group discussions with 21 purposively selected first-year students at a comprehensive university in KwaZulu-Natal, South Africa. They were analysed using reflexive thematic analysis. The findings revealed an expectation–reality mismatch in three areas: social integration and peer relationships, course selection and academic guidance, and academic workload alongside self-directed learning demands. Participants who identified as first-generation students described experiencing additional transition difficulties, which they associated with limited social and cultural capital, inadequate career guidance, and low digital literacy. Participants also associated persistent socioeconomic inequality with these difficulties. The study concludes that expectation–reality mismatch is a psychologically meaningful mechanism through which structural inequality translates into experiences of uncertainty, diminished belonging, and academic disengagement during the first year. Strengthened orientation, mentoring, academic advising, and digital literacy support are recommended to improve student adjustment, engagement, and retention.

While existing literature recognises mentorship as an important strategy for leadership development, there is limited empirical understanding of how women experience and negotiate mentorship as they advance into school leadership in the South African context. Despite policy efforts to promote gender equity, women remain underrepresented in school leadership, and the role of mentorship in addressing this disparity remains insufficiently understood. This study explores mentorship as a relational mechanism through which women negotiate access, leadership identity, and social capital in their advancement into school leadership. An interpretive qualitative design, underpinned by a narrative phenomenological approach and informed by Social Capital Theory, was used to explore the experiences of six purposively selected women leaders from township schools in a single district in KwaZulu-Natal. Data were generated through semi-structured interviews and were analysed thematically. Participants reported that supportive mentoring relationships provided them with confidence, professional visibility, networking opportunities, leadership guidance, and encouragement to pursue leadership positions. Participants with limited access to mentorship described feelings of isolation, reduced access to leadership guidance, and fewer opportunities for professional development. They also reported seeking mentorship through external professional networks and women-centered spaces when support within their immediate school environments was limited. Some participants described mentoring relationships characterised by unequal power dynamics, limited trust, or inappropriate behaviour. Based on these accounts, the researchers interpret mentorship as an uneven, relational, and context-dependent mechanism through which women negotiate access to professional resources, leadership identity, and social capital. The findings suggest that mentorship can facilitate women's leadership development when relationships are supportive and trusting, but may also constrain agency when mentoring relationships reproduce hierarchical and gendered power relations. The study, therefore, extends understanding of mentorship by shifting attention from the mere availability of mentors to the relational, institutional, and power conditions that shape how mentorship is experienced and mobilised. Although limited by its small, context-specific sample, the study provides contextually grounded insights into mentorship and women's advancement into school leadership. It highlights the need for structured, responsive, and gender-sensitive mentoring opportunities.

Against the backdrop of deepening industry-education integration in vocational education and AI-driven digital transformation, productive teaching projects face not only the perennial challenge of transforming authentic production tasks into teachable activities, but also new challenges such as rapid resource obsolescence, heterogeneous learner foundations, and insufficient evidence for process-based assessment. Taking the “Deployment and Maintenance of a Navigation Data Storage Platform” task from the Yangtze River Trunk-Line Ship Water Pollutant Joint Supervision and Service Information System as a case, this study builds on the six-stage process of Select→Deconstruct→Define→Transform→Integrate→Extend and develops a human–AI collaborative mechanism characterized by real projects as the carrier, job competencies as the main line, and AI-supported cognition as the support. To strengthen AI empowerment across project development and implementation, AI is embedded in project selection, work-process deconstruction, competency definition, teaching-task transformation, curriculum integration, and resource expansion, and is integrated with IDEAL project-based learning, multi-stakeholder whole-process assessment, “dual-teacher + AI assistant” collaboration, and a blended virtual–real training environment. This study provides a reference for IT-related programs seeking to build replicable and iteratively improvable AI-empowered productive teaching projects.

Digital transformation is reshaping school management and creating new demands for leadership competencies, decision-making, and resource allocation. This study examines the development of management competencies among general secondary school principals in Uzbekistan and proposes an organizational and economic mechanism to support their professional growth. Drawing on scientific literature, functional analysis, and process modelling, the research identifies key factors influencing effective school leadership in a digital environment. The proposed mechanism integrates competency assessment, targeted professional development, collaborative implementation, and systematic evaluation of managerial performance. Particular attention is given to evidence-based decision-making, efficient resource management, and staff coordination. The findings provide a conceptual foundation for strengthening school governance and improving organizational practices while highlighting the need for further empirical validation.

Since the large-scale displacement of Ukrainian families following the escalation of the war in 2022, community- and school-based initiatives have become increasingly important in supporting refugee children's adaptation in host countries. Although play, resilience, and belonging have each been widely recognised as important for children's well-being and development, they have largely been examined within separate strands of scholarship. This theoretical article develops an integrated three-tier framework that brings together Bronfenbrenner's ecological systems theory, social-ecological resilience theory, and research on play and belonging to explain how displaced children adapt within host-country contexts. The proposed framework conceptualises children's adaptation as a recursive process operating across three interconnected tiers. Tier one situates children within their ecological environments; tier two identifies resilience as a multisystemic process emerging through interactions between children and the protective resources available within those environments; and tier three positions play as the primary mechanism through which resilience processes are enacted, while belonging functions as both an outcome and a reinforcing relational process. The framework is illustrated through the context of Ukrainian refugee children in Estonia and generates empirically testable propositions to guide future research. By integrating ecological context, resilience processes, and play-based relational mechanisms into a single explanatory framework, the article offers a conceptual foundation for understanding children's adaptation following forced displacement and provides implications for the design and evaluation of community- and school-based initiatives supporting displaced children.

Professional Learning Communities (PLCs) are an essential mechanism for collaborative professional learning of teachers. However, evidence remains limited on the specific activities secondary school Biology teachers engage in within PLCs and their perceived contribution to competence-based teaching in Tanzania. This study investigated the PLC activities conducted by secondary school Biology teachers in Dodoma City and their perceived contribution to competence-based teaching practices. Social Constructivist Theory guided the study. A cross-sectional survey design was adopted, and data were collected through a structured questionnaire from 103 Biology teachers in 60 randomly selected public and private secondary schools and analysed using descriptive statistics. The key findings show that teachers engaged mainly in practice-oriented activities: collaborative lesson planning (83.5% of respondents) and peer observation (52.4%) were the only activities reported by more than half of the teachers, whereas setting and reviewing goals (21.4%) and action research and inquiry-based learning (16.5%) were the least practised. Teachers rated the contribution of PLC activities to competence-based teaching as great on all six indicators (M = 3.99–4.18). The strongest contributions were in preparing competence-based lesson plans integrating lessons into real-life situations and involving students in classroom activities, while formative assessment received the lowest, though still high, rating. These findings imply that PLCs benefit learners by helping teachers deliver more learner-centred, contextualised, and participatory lessons, which are the classroom conditions through which competence-based learning and academic performance are improved. The study recommends strengthening inquiry-oriented PLC activities, particularly action research and the collaborative analysis of assessment evidence, so that PLCs can more fully support learners’ achievement.

Traditional statistical models face the challenges of insufficient modeling capabilities and difficulty in interpreting complex, nonlinear, and high-dimensional data. Therefore, this paper combines fuzzy logic and deep learning methods to construct a framework model for identifying key factors for high-quality employment for college students. The model in this paper uses multi-channel encoding technology. We use the attention mechanism to fuse the features obtained from multi-channel encoding and input the self-organizing fuzzy inference structure for regression and classification analysis. The system can transform numerical prediction results into a semantic rule-driven decision-making process, which can significantly improve the model’s modeling capabilities and interpretability for uncertainty. Our experiments were conducted on 5,623 graduates. Experimental results on the data show that our model achieved an average mean square error of 0.831, a coefficient of determination of 0.892, and a classification accuracy of 0.865, which are significantly higher than traditional statistical and machine learning models. The corresponding experiments demonstrate the key role of cross-modal fusion and fuzzy reasoning modules in improving the results. Feature importance analysis shows that factors such as internship duration, GPA, and research participation have a key impact on high-quality employment, which is consistent with expert consensus.

Counselling researchers have spent decades arguing about why counselling works. One philosophical camp locates the active ingredient in specific techniques tied to specific disorders. The other locates it in factors common to all bona fide therapies, chiefly the relationship between counsellor and client. This article develops a process-based perspective on the debate, examining how relational and technical elements are used within an unfolding therapeutic interaction. Drawing on the equivalence findings, the contemporary alliance literature, the unresolved question of causal mediation, the routine outcome monitoring evidence, and Australian decolonising scholarship, I propose a culturally situated responsive calibration model. The model reframes the therapist’s continuous, feedback-informed adjustment of relational and technical elements, made within the client’s cultural frame of wellbeing, as a proposed proximal mechanism of change. Calibration is not a new observation about good practice. Building on established responsiveness theory, the proposed contribution is to organise testable episodes of clinical judgement around feedback, action, and the client’s definition of wellbeing. Four testable propositions are advanced, including tests of whether calibration adds explanatory value beyond established process and treatment measures. Implications for practice, training, and measurement are outlined. The model is offered as a conceptual framework awaiting empirical testing, not as an established finding.

Reflective Practice (RP) is widely regarded as a cornerstone of psychotherapy training, supervision, and continuing professional development. Yet, despite its prominence across psychotherapeutic traditions, it remains conceptually vague and empirically contested. Recent critiques from basic psychological science (e.g., Lilienfeld & Basterfield, 2020) have argued that reflection may amplify cognitive bias and foster illusions of insight rather than improve clinical judgment. We argue that these criticisms carry weight precisely because the field has often failed to clearly define what RP is, how it functions, and under what conditions it becomes beneficial or harmful. Drawing on developmental models of therapist learning, we conceptualize RP as a multidimensional construct encompassing reflexivity as a capacity, reflective stance as an attitude, and reflection as activity. We propose that RP is most likely to support development when relationally scaffolded, informed by external feedback, and oriented toward testing and revising interpretations rather than confirming them. Reviewing developmental, quantitative, qualitative, and process-oriented evidence, we further argue that RP operates primarily as a probabilistic, context-dependent contributor to therapist development rather than as a discrete intervention with predictable outcomes. We conclude that RP is neither a panacea nor an illusion. Rather, when relationally scaffolded, theoretically informed, and oriented toward learning rather than certainty, it may provide a central mechanism through which therapists learn from clinical experience. Effective psychotherapy depends not only on therapeutic concepts and techniques but also on therapists’ ability to reflect on their clinical work, relationships, and decision-making. This paper conceptualizes Reflective Practice as a developmental process through which therapists may learn from experience, adapt to complex clinical situations, and develop their understanding and skills throughout their professional careers.

This work adopts a Foucauldian approach, including genealogy and biopolitics, to analyze violence in Mexico during the so-called “dirty war” from 1967 to 1982. It emphasizes the subjects and practices that were active during that period. The study includes a thorough review of relevant documents from the era, including materials declassified by the Mexican government to support the analysis. Additionally, it explains the concept of biopolitical memory as a mechanism of life management created by the Mexican state to address potential threats.

In the training of accounting professionals, the integration of ideological and political education and employment education is an important way to implement the fundamental task of moral education and enhance students' professional competence. However, there are still some outstanding problems in the process of integration, such as the separation of objectives, the disconnection of content and the lack of coordination between subjects, which restrict the training effect of the comprehensive quality of accounting talents. From the four dimensions of system design, concept cognition, resource allocation and operation mechanism, the causes of the problems are analyzed. Finally, the countermeasures and suggestions corresponding to each cause are put forward : improving the integration system and evaluation system, reshaping the concept of collaborative education, optimizing the allocation of teachers and platform resources, and improving the normal linkage operation mechanism. The purpose of this study is to provide an operable practical reference for the accounting profession to construct an educational model of deep integration of ideological and political education and employment education.

This study aims to develop an integrative conceptual model that connects student development management and Islamic Guidance and Counseling (Bimbingan dan Konseling Islam/BKI) within the framework of holistic student development in Islamic education. The study employs an integrative conceptual literature review to identify, examine, and synthesize relevant theoretical and conceptual perspectives. Literature was searched through Google Scholar, Garuda, and the Directory of Open Access Journals (DOAJ) during January–July 2026. From an initial 312 records, successive stages of duplicate removal, relevance screening, and full-text assessment resulted in a final corpus of 58 sources. The literature was analyzed through data extraction, initial coding, thematic categorization, cross-source comparison, and conceptual synthesis. The literature synthesis indicates conceptual convergence around the importance of integrating students’ spiritual, moral, psychological, and personal development within Islamic education. Based on this synthesis, the study proposes an integrative conceptual model comprising four interconnected components: fitrah as the philosophical and anthropological foundation of human potential; holistic Islamic education as the overarching developmental orientation; student development management as the institutional framework for planning, coordinating, and evaluating student development; and Islamic Guidance and Counseling as the professional support mechanism for identifying students’ needs and facilitating preventive, responsive, and developmental interventions. Functionally, fitrah establishes the foundational understanding of human potential, holistic Islamic education defines the developmental direction, student development management translates this orientation into coordinated institutional practices, and Islamic Guidance and Counseling provides individualized and group-based support within appropriate professional boundaries. These components operate as a mutually reinforcing framework for integrating educational planning, student support, and holistic development. The study concludes that this model offers a coherent conceptual basis for understanding student development in Islamic education, while its practical applicability and effectiveness require further empirical examination.

In recent years, retro-style outfits have continued to gain popularity on social media platforms. Clothing styles marked by earlier eras, such as Y2K millennium style, vintage outfits, and retro sportswear, have become widely popular among young people. This phenomenon raises a question worth exploring: why have young people developed such strong interest in “old clothes”? What role does social media play in the transformation of nostalgic emotions into consumption behavior? Taking 2018 to 2026 as the time window, this paper systematically reviews the literature on youth nostalgic consumption in social media environments and discusses it from three dimensions: conceptual definition, activation mechanism, and identity. The review preliminarily reveals the role of social media in the dissemination and diffusion of nostalgic content and also confirms that nostalgic consumption is an important path through which young people respond to identity anxiety and seek group belonging. However, existing studies still have three limitations. First, they lack a systematic explanation of how platform mechanisms promote the transformation of nostalgic emotions into consumption behavior. Second, they pay insufficient attention to how young people continuously construct identity through symbolic practices, community interaction, and consumption choices on social media. Third, the special mechanism of “non-experiential nostalgia” in the digital age has not been fully discussed. Future research may focus on constructing theoretical models that take social media as an intermediary variable and connect the logical path from emotion to behavior and then to identity.

Introduction This cross-sectional, exploratory study investigated the association between physical exercise (PE) and social anxiety (SA) among 862 left-behind adolescents in China. It examined emotion regulation abilities (ERA) and peer relationships (PR) as potential mediators and gender as a moderator in this association. Methods A cross-sectional exploratory design was adopted. Participants were 862 Chinese left-behind adolescents. Path analysis was used to test the hypothesized sequential mediation model and gender moderation effect. Results Path analysis revealed that PE was negatively associated with SA. Each separate path of the hypothesized sequential chain (PE → ERA, ERA → PR, PR → SA) was statistically significant, while the overall sequential mediation effect (PE → ERA → PR → SA) was non-significant (95% CI included zero). This indicated that the significant PE–ERA association had a small effect size and could not propagate fully through the chain to SA. The direct path from PE to PR was also non-significant. The data favoured independent mediation pathways rather than a sequential mediation process. Gender moderated the pathway: the positive PE–ERA association was significant for females but non-significant for males. Discussion The findings are hypothesis-generating rather than confirmatory and require replication via longitudinal research. For vulnerable adolescents, PE may help build emotional competence, which contributes to improved peer bonds. Interventions could integrate emotion-regulation skill training into physical activity programmes, particularly targeting female adolescents. Due to the cross-sectional nature of the study, causal conclusions cannot be drawn.

Purpose Academic procrastination (AP) is a pervasive self-regulatory problem that undermines students’ academic functioning and psychological well-being. This study examined the direct and indirect relationships between growth and fixed mindsets, internal and external locus of control, and AP in sports science students. Method Internal and external locus of control were tested as parallel mediators in separate growth and fixed mindset models. A cross-sectional predictive design was employed with 544 undergraduate sports science students in Eastern Anatolia, Türkiye. Participants completed measures of mindset, locus of control, and AP. Parallel mediation analyses were conducted using PROCESS Macro (Model 4) with 5,000 bootstrap samples, controlling for age and gender. Results The direct effects indicated that a growth mindset was negatively associated with AP, whereas a fixed mindset was positively associated with AP. A growth mindset was positively associated with an internal locus of control and negatively associated with an external locus of control, whereas a fixed mindset was negatively associated with an internal locus of control and positively associated with an external locus of control. An external locus of control was positively associated with AP and significantly mediated the relationships between both mindset dimensions and AP. In contrast, the internal locus of control did not significantly mediate either relationship. Male students reported higher AP levels than female students, and age was negatively associated with AP. Conclusion These findings suggest that an external locus of control is a key behavioral mechanism linking mindset beliefs to AP. Interventions targeting maladaptive external control beliefs may help reduce AP among sports science students.

Nature-based extreme sports are often framed through sensation seeking, thrill, and voluntary exposure to risk, yet this framing can obscure the meanings participants attach to prolonged engagement with demanding natural environments. This study explored how experienced South African participants interpreted the relationship between nature-based extreme sport participation and eco-sensitivity. In this article, eco-sensitivity refers to participants' reported environmental attention, affective connection with nature, recognition of ecological dependence, concern about degradation, and efforts to reduce personal impact. A qualitative design using interpretative phenomenological analysis was applied to semi-structured interviews conducted between 29 April and 4 July 2019 with 10 experienced participants, five men and five women, who represented 11 nature-based extreme sport activities and reported two to 22 years of experience. Four interconnected themes were identified: risk as a managed component of participation; connection rather than conquest; sensory sensitivity and experiences consistent with mindfulness and flow; and eco-sensitivity and self-reported pro-environmental orientation. Participants described risk as something to calculate and manage through competence, preparation, and situational judgement. They also described respect for natural forces, heightened bodily and environmental attention, and a stronger sense of ecological dependence. Reported pro-environmental practices were self-reported and were not independently observed. The findings provide an interpretive account of how participants made sense of environmental meanings within prolonged outdoor sport involvement. They do not establish a causal developmental mechanism. The results suggest propositions for athlete education, outdoor recreation management, environmental learning, and future longitudinal research. Keywords: eco-sensitivity; extreme sport; interpretative phenomenological analysis; nature connectedness; pro-environmental behaviour; risk management.

Islamic Cultural History (Sejarah Kebudayaan Islam/SKI) learning requires students to understand values and meaning beyond historical facts, yet empirical explanations of how storytelling connects narratives with students’ meaning-making remain limited. This study analyzes storytelling as a narrative pedagogy practice in SKI learning, identifies its pedagogical potential and limitations in supporting students’ understanding and meaning-making of Islamic historical narratives, and formulates a conceptual model of the meaning-making process emerging from the practice. A qualitative approach with a case study design was employed at MA Khozinatul ‘Ulum Blora. Data were obtained from 10 informants, comprising one Grade XI SKI teacher, one vice principal for curriculum affairs, and eight Grade XI students, through classroom observation, semi-structured interviews, and documentation. Data were analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña, involving data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. The findings indicate that storytelling was implemented dialogically and adaptively rather than as a stand-alone method, being integrated with teacher explanations, questions, and classroom discussions. The practice supported students’ understanding of historical events, figures, conflicts, and values, while its limitations included students’ perceived difficulty in recalling factual details when narratives were lengthy or contained numerous names and dates, as well as dependence on teacher mediation. Meaning-making developed through narrative understanding, personal reflection, and pedagogical dialogue. The study contributes the Multi-Pathway Meaning-Making model, which conceptualizes storytelling as a trigger for engagement and meaning-making rather than as a single causal mechanism.

Purpose: This study examines the determinants of student satisfaction with graduation art creation courses among senior undergraduate students in public universities in Sichuan, China. Drawing on established service quality and student satisfaction frameworks, the study proposes and tests a structural model incorporating Curriculum, Teaching Quality, Service Quality, Service Innovation, Perceived Value, Student Engagement, and Student Satisfaction. A quantitative cross-sectional survey was conducted with 502 final-year students from three public universities selected through two-stage stratified proportional sampling. Data were collected using a structured questionnaire and analyzed using Confirmatory Factor Analysis and Structural Equation Modeling with maximum likelihood estimation. The findings indicate that Curriculum, Teaching Quality, Perceived Value, Student Engagement, and Service Innovation have significant positive direct effects on Student Satisfaction. Notably, Service Quality exerted a significant indirect effect on Student Satisfaction through Perceived Value, rather than a direct effect, with an indirect effect size of 0.066. Among all predictors, Perceived Value emerged as the strongest determinant of overall satisfaction. The findings highlight Perceived Value as a central mediating mechanism through which institutional and instructional factors influence graduating art students' overall educational experience.

The color collocation of the design scheme should meet multiple constraints such as functional semantics, visual harmony, accessibility and style consistency at the same time. The existing rule template, image extraction and condition generation methods have structural contradictions between constraint controllability and combination diversity, and the color relationship is always outside the generation process, only for post-output screening. In this paper, the problem is formulated as a sequential decision problem of discrete color combinations under multiple constraints, and the relation-aware diffusion generation framework ColorRel-Diff is proposed. The discrete color token sequence is used as the generation unit, and the mask discrete diffusion is used to make each denoising step explicitly masked discrete diffusion. The color relationship coding module is constructed, and the harmony and contrast relationships are encoded as the edge features of the relationship graph and aggregated into the relationship perception embedding through the graph attention. A constraining-guided denoising mechanism is designed to guide the sampling trajectory by the gradient of relational consistency score, and the feasibility mask is used to impose inviolable token-level restrictions on the hard constraints, and the grading softening strategy is used to deal with constraint conflicts. A three-layer inspection system of distribution level, constraint level and design availability level is constructed, and experiments and ablation are carried out on the basis of increasing constraint strictness. The results show that the proposed method occupies a Pareto-dominant position in the diversity-harmony plane, and the satisfaction rate of accessibility hard constraints remains above 95% under pressure, which is significantly better than the baseline without explicit modeling constraints. The ablation confirms that relational coding and constraint guidance dominate the gains of harmony and constraint compliance respectively.

Orthorexia Nervosa (ON) is widely regarded as an emerging eating disorder although it is not currently recognised as a formal diagnosis. It is characterised by a strict adherence to “pure” eating which becomes excessive and can lead to nutritional deficiencies, psychological distress, and impaired daily functioning. Restrictive eating behaviour in ON shows overlap with Restricted Repetitive Behaviours (RRBs) observed in autism. However, the conceptual relationship between ON and autism remains underexplored. This perspective article synthesises existing literature to explore potential overlapping and diverging mechanisms of RRBs across ON and autism. Intolerance for Uncertainty is highlighted as a possible shared mechanism that may contribute to RRBs observed in both ON and autism, whereas Cognitive Inflexibility and Perfectionism may mechanistically differentiate the conditions. We consider that autistic RRBs reflect neurodevelopmental divergence, whereas orthorexic RRBs may be influenced by evaluative belief-centred cognitions. We propose a conceptual model outlining how cognitive, affective and functional factors may interact to produce and maintain RRBs. Clarifying these distinctions is important in supporting clinicians to appropriately consider the drivers and mechanisms underlying RRBs across ON and autism, therefore supporting accurate diagnosis, formulation and treatment.

Creative competence, defined as the knowledge, skills, and dispositions required both to act creatively and to cultivate creativity in learners, is increasingly framed as a core professional capability for teachers, yet initial teacher education rarely addresses it systematically. This brief research report examines whether a game-based instructional module embedded in a standard pedagogy course can strengthen pre-service teachers' creative competence. Using a quasi-experimental, nonequivalent-groups pre-test/post-test design, two intact cohorts of undergraduate pre-service teachers ( N = 118) completed either a 12-week game-based module (“Creative Pedagogy Lab”; n = 61) or a conventional seminar covering the same syllabus ( n = 57). Outcomes included creative self-efficacy and creative personal identity (Short Scale of Creative Self), teaching-for-creativity competence, divergent thinking (Alternative Uses Task), and blind consensual ratings of an authentic lesson-design product; reflective journals and focus groups captured participants’ experiences. Covariate-adjusted analyses showed significant advantages for the game-based condition in creative self-efficacy ( η p² = .10), teaching-for-creativity competence ( η p² = .12), originality of ideas ( η p² = .06), and rated creativity of lesson designs (d = 0.82). No significant effect emerged for ideational fluency, and the effect on creative personal identity was small and did not survive correction for multiple comparisons. Qualitative findings offer contextual insight into these patterns rather than independent evidence of causal mechanism: participants described the games as low-stakes “safe-fail” spaces that granted permission to experiment, while time pressure and coverage anxiety constrained engagement. The results provide preliminary evidence that game-based approaches can be integrated into professional preparation without displacing core content, and they point to organizational conditions—curricular space, facilitator development, and assessment alignment—needed to sustain such approaches in teacher-education organizations. As a single-institution study with a predominantly female, elementary-track sample, these findings are preliminary and may not generalize to other subject areas, institutions, or more gender-balanced cohorts.

Psychoanalysis occupies a unique position in psychiatry, simultaneously a body of knowledge, a method of clinical investigation, and a form of treatment. Despite its relevance to clinical practice, postgraduate psychiatry residents often encounter the subject with limited structured exposure, resulting in either fascination or dismissal. This primer aims to bridge that gap by providing an accessible, theoretically grounded introduction to psychoanalysis and its derivatives psychoanalytic psychotherapy and psychodynamic psychotherapy for postgraduate psychiatry residents. It outlines the core principles of psychoanalytic theory, the evolution of the field since Freud, key underlying neurobiological concepts, and the common factors shared across various dynamic therapies. The paper does not serve as a training manual, nor does it provide detailed accounts of individual defense mechanisms, models of mind, dream analysis, drive theory, or the historical development of analytic schools. It is intended to sensitize residents to the field and provide a foundation for further independent study.

Introduction As noted in successive OECD assessment reports, global education systems are shifting from standardized assessments toward prioritizing students’ psychological wellbeing and autonomous agency. However, cross-cultural quantitative evidence regarding how these macro-policy transformations relate to students’ micro-psychological perceptions and academic behaviors remains limited. Methods Utilizing a cross-sectional survey, this study analyzed data from 1,309 university students in Shanghai, China, and Kazakhstan. Multi-Group Confirmatory Factor Analysis and Structural Equation Modeling (SEM) were employed to examine the structural associations and measurement invariance among Perceived Educational Transformation (PET), Intrinsic Motivation (IM), and Learning Engagement (LE). Results The three-factor model demonstrated strict measurement invariance across both samples. SEM findings indicated that IM partially mediated a significant indirect associative mechanism the positive structural relationship between PET and LE (indirect effect = 0.098, 95% CI [0.076, 0.122]). This statistical mediating pathway was consistent across both cohorts, showing only trivial inter-group differences (all parameter Δ p > 0.05). Baseline comparisons revealed the Shanghai sample reported higher PET, yet IM and LE levels exhibited no significant quantitative differences between the two groups (Cohen’s d < 0.10). Discussion Higher perceptions of educational transformation do not linearly correspond to enhanced motivation, potentially constrained by unobserved systemic evaluation pressures. The findings suggest that autonomy-supportive educational environments are consistently associated with higher Intrinsic Motivation and academic engagement, regardless of differentiated macro-educational contexts. However, due to the cross-sectional design, these findings represent structural associations rather than directional causality.

Self-leadership and self-efficacy are theoretically and empirically linked, yet limited research explains how individuals interpret self-leadership experiences as evidence of personal capability. Although self-leadership practices and mastery experiences contribute to self-efficacy, the cognitive process through which performance experiences become evidence of competence remains insufficiently understood. Attribution theory explains how individuals infer the causes of performance outcomes but offers limited insight into how these interpretations inform subsequent judgements of personal capability. This paper proposes responsibility attribution as a cognitive mechanism that may explain how performance experiences are incorporated into self-efficacy beliefs. Responsibility attribution is conceptualised as an evaluative appraisal through which individuals determine whether a performance outcome should be interpreted as evidence of their own capability. Outcomes perceived as personally attributable may therefore acquire psychological significance for subsequent self-efficacy judgements. Integrating self-leadership theory, social cognitive theory, and attribution theory, the proposed framework explains how individuals may transform performance experiences into capability judgements that support self-directed behaviour. The paper contributes to attribution theory by specifying a potentially under-theorised function of attributional processing: evaluating whether interpreted outcomes constitute evidence of personal capability. The framework also offers a theoretical basis for future research into self-leadership development and interventions that strengthen learning from experience.

Objective This cross-sectional study (1) compared social support, psychological-capital dimensions, and both C-MLQ dimensions between students with and without visual impairments; and (2) among students with visual impairments, examined the association between social support and presence of meaning (C-MLQ-P) and tested the a priori hypothesized cross-sectional indirect association through hope. Self-efficacy, resilience, and optimism were examined exploratorily in descriptive/correlational and hierarchical-regression analyses. Methods Participants were 170 students with visual impairments and 294 students without visual impairments from a vocational college in China. They completed measures of social support, psychological capital, and meaning in life. Group differences were examined using MANCOVA with follow-up ANCOVAs. Among students with visual impairments, Pearson correlations and an exploratory hierarchical regression were conducted, and H3 was tested using a single cross-sectional indirect-effect model with social support (ASSS-Total) as the predictor, hope (PPQ-Hop) as the indirect variable, presence of meaning (C-MLQ-P) as the outcome, and age and sex as covariates. Results After adjustment for age and sex, students with visual impairments scored significantly lower on objective support, support utilization, self-efficacy, optimism, presence of meaning, and search for meaning than students without visual impairments, whereas no significant group differences were observed for subjective support, resilience, or hope. Among students with visual impairments, social support was positively associated with the presence of meaning (r = 0.56, p < 0.01). In the H3 model, the total association between social support and presence of meaning was 0.8912 (95% CI [0.6988, 1.0835]), the direct association was 0.3560 (95% CI [0.1655, 0.5465]), and the indirect association through hope was 0.5352 (BootSE = 0.0923, 95% bootstrap CI [0.3680, 0.7239]). Conclusions In this sample from a single Chinese vocational college, social support was positively associated with the presence of meaning, and a significant cross-sectional statistical indirect association was observed through hope. Because the data were cross-sectional, the observed indirect association does not establish temporal ordering or a causal mechanism. Longitudinal and experimental studies are needed to determine whether changes in social support precede changes in hope and presence of meaning.

Generative artificial intelligence is fundamentally reshaping the cognitive conditions of knowledge innovation. While human–AI collaboration improves the efficiency of knowledge production, it may also induce creators to outsourcing cognitive work to AI systems. This study conceptualized this tendency as task-level metacognitive disengagement, defined as the immediate reduction of planning, monitoring, and reflection within a specific AI-assisted task, and, drawing on metacognition theory, cognitive offloading theory and self-regulated learning theory, examined its impact on knowledge innovation quality, its psychological mechanism, and boundary conditions through four complementary experiments. Experiment 1 showed that higher AI assistance significantly increased metacognitive disengagement. Experiment 2 revealed that cognitive offloading partially mediated the relationship between AI assistance and metacognitive disengagement. Experiment 3 confirmed the negative effect of cognitive offloading on knowledge innovation quality, specifically on novelty, usefulness, and developability, with metacognitive disengagement partially mediating this effect. Experiment 4 tested the proposed moderated mediation model and found that task complexity strengthened, whereas individual AI literacy weakened, the negative indirect effect of cognitive offloading on knowledge innovation quality through metacognitive disengagement. These findings reveal a hidden cognitive cost behind the efficiency gains of human–AI collaboration and provide empirical evidence and theoretical implications for cultivating innovative talent and designing human–AI collaborative mechanisms in the era of artificial intelligence.

This study aims to explore the moderated mediation mechanism of sport confidence and coaching style in the relationship between competitive state anxiety and perceived performance among Chinese elite collegiate basketball athletes. Specifically, data were collected from 315 valid participants across 15 universities in Northeast China using validated scales, and SPSS 26.0 with PROCESS Macro (Model 7) and bootstrap (5,000 samples) were employed for analysis. Results indicated that competitive state anxiety significantly negatively affected perceived performance. Further analysis revealed that sport confidence mediated this relationship. The moderated mediation test showed that coaching style dimensions differentially regulated the path: the indices of moderated mediation for Training and Instruction, Democratic Behavior, Social Support, and Positive Feedback were significant, indicating these supportive dimensions attenuated the detrimental effect of anxiety on sport confidence. In contrast, Autocratic Behavior failed to moderate the process. Collectively, competitive state anxiety is negatively associated with perceived performance in this population, with sport confidence emerging as a key mediator. Notably, the four constructive coaching style dimensions—not the overall style—buffer the first stage of mediation by weakening the negative association between anxiety and confidence. These results underscore sport confidence as a critical mediator and highlight the need to foster confidence and adopt supportive coaching to mitigate anxiety’s adverse effects on perceived performance.

Abstract Education, and mandatory schooling in particular, is a central mechanism for governments to improve life outcomes and prevent the accumulation of disadvantage across generations. Yet educational sociology research suggests that education can also entrench patterns of inequality, with children from immigrant backgrounds facing barriers to equal opportunity. Policy reforms to reverse such disadvantage include delaying the tracking age and offering free or subsidised daycare places to immigrant children. However, we know little about public support for such policies. In this article, we argue that one’s own experience of educational equality impacts micro-level preferences for equality-enhancing policies (EEPs). Using a survey experiment fielded in 2024 in Switzerland, our findings suggest that support for EEPs is a function of the one’s satisfaction with equal opportunities at school: Those who did not perceive their schooling to be fair and who attended school in less egalitarian cantons show the strongest support for reforming the system to become more egalitarian. We conclude that negative experience of schooling may have an, albeit indirect, effect on support for policies that reduce educational inequality. .

This article develops a professional development approach that uses digital management projects to strengthen the managerial competence of vocational education leaders. The aim is to design a mechanism for transferring learning from a short training module into everyday management practice. The article employed documentary analysis of theoretical and methodological materials and compared them with primary sources on constructive alignment, the transfer of acquired knowledge to professional practice, and digital competence frameworks. The units of analysis are curriculum topics, allocated learning time, management actions and verifiable practical outputs. The documented module comprises twelve hours, equally divided between theoretical and practical sessions; its table does not specify independent study hours. A sequence of problem identification, solution modelling, bounded implementation and reflective analysis is proposed. The classroom module is linked to twenty-four hours of workplace project activity, producing a proposed thirty-six-hour pathway. Expected outputs include a decision rationale, a data dictionary, a monitoring table and an improvement plan. The contribution is an explicit instructional connection between learning a digital tool and substantiating a management decision. The proposed pathway has not undergone a new experimental evaluation. Conditions for subsequent testing and limitations of the design are specified

Executive functions (EF) predict school readiness and later adjustment. The cultural-historical tradition gives play a central place in preschool education, yet it remains unclear which types of play, under what conditions, and through which pathways support EF between the ages of 3 and 6. This article aims to critically analyze the evidence on play and EF in this age range, distinguishing between efficacy, association, and mechanism. The method was a systematic review with narrative synthesis, reported according to PRISMA 2020. Of 88 records (2000–2026), 21 primary studies provided direct evidence and 26 works provided complementary evidence. Rule-based games and pretend play showed favorable effects in studies with active control conditions, particularly on inhibitory control. However, the largest-scale curricular study found no effects, and block play showed no main effects. Benefits tend to be concentrated among children with initial disadvantages, and evidence on working memory, cognitive flexibility, and transfer to the classroom is scarce. In conclusion, play appears to be a promising context rather than an effective intervention in itself; its effects depend on executive demand, adult mediation, progression, and implementation fidelity.

The exclusion and bullying targeting minority groups--including sexual minorities, individuals with disabilities, and orphans--have become observable social phenomena in Chinese campus settings. This review examines, from a social psychological perspective, how the herd effect operates within physical campus environments to trigger, amplify, and consolidate prejudice and discrimination held by majority groups toward minority students. Adopting a literature review methodology, this paper synthesizes Asch's conformity experiments, behaviorist theory, Freudian individual unconscious, Jungian collective unconscious, and empirical studies on school bullying and peer conformity published over the past two decades. The central argument proposes a "three-tiered ladder" through which the herd effect function: first, linguistic stigmatization transforms neutral identity labels such as "gay" and" Tang"(a colloquial abbreviation for Down Syndrome in Chinese, used similarly to offensive slurs like "mong" in English) into tools of humiliation; second, social isolation dismantles the victim's support network; and third, peer pressure escalates into physical violence and property damage. This mechanism is significantly amplified within the Chinese collectivist educational context, where the physical inseparability of fixed-class systems extends conformity pressure from temporary behavior into chronic survival anxiety.

This study analyzes the role of Islamic Religious Education (IRE) teachers' exemplary behavior in shaping students' discipline and compliance with school rules. Previous studies show that teacher modeling supports discipline, but their findings remain scattered across school levels and research designs, and few explain how exemplary behavior works as a mechanism of observational learning that links discipline and rule compliance. This study uses a qualitative literature study in the form of an integrative review. Thirteen empirical studies published between 2019 and 2026, consisting of journal articles and undergraduate theses on IRE teachers and student discipline in Indonesian schools and madrasahs, were selected through explicit inclusion criteria and analyzed thematically through data condensation, data display, and conclusion drawing. The synthesis identifies four forms of exemplary behavior: punctuality, compliance with rules and neat appearance, religious practice, and courteous interaction. Teachers reinforce these forms through habituation, persuasive advice, educative reinforcement, and collaboration with parents and other school staff. School policy, consistent rule enforcement, and parental involvement support exemplary behavior, while weak supervision, peer influence, and diverse family backgrounds hinder it. Read through Bandura's social learning theory, exemplary behavior operates through direct modeling, value internalization through consistency, and classroom social norms. The study concludes that teacher exemplary behavior is a central but not sole factor in student discipline and works best when the whole school applies rules consistently.

این مطالعه نقش رفتار الگویی معلمان آموزش دینی اسلامی (IRE) را در شکل‌دهی به انضباط و تبعیت دانش‌آموزان از قوانین مدرسه تحلیل می‌کند. پژوهش‌های پیشین نشان می‌دهند که الگوگیری از معلم از انضباط حمایت می‌کند، اما یافته‌های آن‌ها در سطوح مختلف مدرسه و طرح‌های پژوهشی پراکنده است و معدودی توضیح می‌دهند که رفتار الگویی چگونه به عنوان سازوکاری از یادگیری مشاهده‌ای، پیونددهنده انضباط و تبعیت از قوانین عمل می‌کند. این مطالعه با استفاده از روش مطالعه کیفی ادبیات به صورت مرور تلفیقی انجام شده است. سیزده مطالعه تجربی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۶، شامل مقالات علمی و پایان‌نامه‌های کارشناسی درباره معلمان IRE و انضباط دانش‌آموزان در مدارس و مدارس دینی اندونزی، از طریق معیارهای ورود صریح انتخاب و به صورت تماتیک از طریق تلخیص داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. سنتز انجام‌شده چهار شکل از رفتار الگویی را شناسایی می‌کند: وقت‌شناسی، تبعیت از قوانین و ظاهر آراسته، عمل به مناسک دینی و تعامل مودبانه. معلمان این اشکال را از طریق عادت‌دهی، توصیه‌های ترغیبی، تقویت آموزشی و همکاری با والدین و سایر کارکنان مدرسه تقویت می‌کنند. سیاست مدرسه، اجرای منسجم قوانین و مشارکت والدین از رفتار الگویی حمایت می‌کند، در حالی که نظارت ضعیف، تأثیر همسالان و پیشینه‌های خانوادگی متنوع مانع آن می‌شود. با خوانش نظریه یادگیری اجتماعی بندورا، رفتار الگویی از طریق الگوگیری مستقیم، درونی‌سازی ارزش‌ها از طریق تداوم و هنجارهای اجتماعی کلاس عمل می‌کند. مطالعه نتیجه می‌گیرد که رفتار الگویی معلم عامل مرکزی اما نه یگانه در انضباط دانش‌آموزان است و زمانی بهترین کارکرد را دارد که کل مدرسه قوانین را به طور منسجم اجرا کند.

This study examines the factors associated with Professional Maritime Character among vocational maritime students by investigating the effects of Islamic Work Ethic, Religious Commitment, and Spiritual Intelligence, while considering Self-Discipline as a mediating mechanism and Moral Awareness as a moderating factor. A quantitative cross-sectional design was employed involving 525 students from Batch VIII, X, and XI at Politeknik Pelayaran Sumatera Barat, Indonesia, using a total sampling technique. Data were collected through structured questionnaires and analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling with the PLS Algorithm and Bootstrapping Calculation. The measurement model demonstrated adequate indicator reliability, internal consistency, and convergent validity across all constructs. The structural results show that Islamic Work Ethic, Religious Commitment, and Spiritual Intelligence have significant positive effects on Professional Maritime Character, while Religious Commitment significantly predicts Self-Discipline; however, Islamic Work Ethic and Spiritual Intelligence do not significantly predict Self-Discipline. Moral Awareness has a significant negative direct association with Professional Maritime Character, but its interactions with Islamic Work Ethic, Religious Commitment, and Spiritual Intelligence are not significant. These findings indicate that professional maritime character is more strongly associated with the direct internalization of religious and spiritual values than with conditional effects of moral awareness, providing practical implications for integrated character development in maritime vocational education.

The in-depth penetration of artificial intelligence (AI) technology has reshaped career forms and the structure of the labor market, exerting a profound impact on university students’ cognition and orientation towards career development. Based on the conservation of resources theory and self-determination theory, we conducted three studies—an experimental study and two survey studies—to explore correlational linkages between AI awareness and university students’ boundaryless career. Studies 1 and 3 consistently demonstrated that AI awareness is indirectly associated with boundaryless career through the parallel mediating pathways of intrinsic motivation and future job insecurity. Study 2 provided experimental evidence that heightened AI awareness increases both intrinsic motivation and future job insecurity. This research enriches the application scenarios of boundaryless career theory in the context of technological change, deepens the understanding of the mechanism linking technological perception to youth career psychology, and offers practical implications for career guidance in universities.

Long-term digital psychological intervention faces issues such as delayed state feedback, observation absence, and scattered individual responses. Static input is difficult to retain cross-period dependencies, and a unified strategy will also widen user differences and cause fluctuations in continuous actions. To address these problems, a personalized intervention system that combines Transformer temporal modeling and proximal policy optimization is constructed. Structured psychological state representation organizes continuous behaviors and subjective feedback into an updateable sequence. The Transformer encoder extracts long-term dependencies and local mutations, the individual embedding absorbs user response deviations, and the Kullback–Leibler (KL) constraint inhibits adjacent strategy jumps. The experiment uses StudentLife data and accompanying simulations, semi-synthetic data. The cumulative reward of the complete model reaches 634.7 ± 21.8, with a 95% confidence interval of 619.11–650.29. The rule strategy, Proximal Policy Optimization (PPO) immediate state model, and the configuration without individual embedding are 412.6 ± 38.4, 528.3 ± 42.7, and 561.9 ± 35.2, respectively. The differences among the three groups, after Holm correction, all reach significant levels ( p < 0.001). The complete model enters the stable range after 1620 rounds, and the variance of the reward after convergence drops to 19.4. The rate of change in emotional intensity, the improvement value of state stability, and the cumulative variance of individual rewards is 0.091, 0.052, and 28.4, respectively. The ablation results show that temporal encoding mainly affects long-term benefits and convergence stability, and individual embedding focuses on reducing the dispersion among users. The existing evidence supports strategy optimization in non-clinical environments, but does not constitute a psychological mechanism explanation, causal effect proof, or clinical effectiveness conclusion.

مداخله روان‌شناختی دیجیتال بلندمدت با مسائلی نظیر بازخورد تأخیری وضعیت، فقدان مشاهده و پاسخ‌های پراکنده فردی مواجه است. ورودی ایستا در حفظ وابستگی‌های میان‌دوره‌ای دشوار عمل می‌کند و راهبرد یکپارچه نیز تفاوت‌های کاربران را افزایش داده و موجب نوسان در اقدامات پیوسته می‌شود. برای رفع این مشکلات، یک سامانه مداخله شخصی‌سازی‌شده که مدل‌سازی زمانی Transformer و بهینه‌سازی سیاست مجاور (Proximal Policy Optimization) را ترکیب می‌کند، طراحی شده است. بازنمایی ساختاریافته وضعیت روان‌شناختی، رفتارهای پیوسته و بازخوردهای ذهنی را به دنباله‌ای قابل به‌روزرسانی سازمان‌دهی می‌کند. رمزگذار Transformer وابستگی‌های بلندمدت و جهش‌های محلی را استخراج می‌کند، تعبیه فردی (individual embedding) انحرافات پاسخ کاربران را جذب می‌کند و قید کولبک–لیبلر (Kullback–Leibler constraint) از جهش‌های راهبردی مجاور جلوگیری می‌کند. آزمایش با داده‌های StudentLife و شبیه‌سازی‌های همراه، داده‌های نیمه‌مصنوعی، انجام شده است. پاداش تجمعی مدل کامل به ۶۳۴٫۷ ± ۲۱٫۸ با فاصله اطمینان ۹۵٪ برابر با ۶۱۹٫۱۱ تا ۶۵۰٫۲۹ می‌رسد. راهبرد قاعده‌مند، مدل وضعیت فوری Proximal Policy Optimization (PPO) و پیکربندی بدون تعبیه فردی به ترتیب ۴۱۲٫۶ ± ۳۸٫۴، ۵۲۸٫۳ ± ۴۲٫۷ و ۵۶۱٫۹ ± ۳۵٫۲ هستند. تفاوت میان سه گروه، پس از اصلاح Holm، همگی به سطح معناداری (p < 0.001) می‌رسد. مدل کامل پس از ۱۶۲۰ دور به بازه پایدار وارد می‌شود و واریانس پاداش پس از همگرایی به ۱۹٫۴ کاهش می‌یابد. نرخ تغییر شدت هیجانی، مقدار بهبود پایداری وضعیت و واریانس تجمعی پاداش فردی به ترتیب ۰٫۰۹۱، ۰٫۰۵۲ و ۲۸٫۴ است. نتایج حذف اجزا (ablation) نشان می‌دهد که رمزگذاری زمانی عمدتاً بر منافع بلندمدت و پایداری همگرایی اثرگذار است و تعبیه فردی بر کاهش پراکندگی میان کاربران تمرکز دارد. شواهد موجود از بهینه‌سازی راهبرد در محیط‌های غیر بالینی حمایت می‌کند، اما تبیین سازوکار روان‌شناختی، اثبات اثر علّی یا نتیجه‌گیری اثربخشی بالینی را فراهم نمی‌کند.

Despite the growing literature on first-generation students, limited research has examined how intersecting socioeconomic, cultural, linguistic, and institutional barriers shape the higher education experiences of first-generation Sama Indigenous students in Tawi-Tawi, Philippines. Thus, this study investigated the socioeconomic challenges encountered by first-generation Indigenous Sama students pursuing higher education in Tawi-Tawi and examined how these challenges affect their academic performance and overall well-being. A qualitative case study design was employed. Seven fourth-year first-generation Sama undergraduate students enrolled in higher education institution in Tawi-Tawi were selected through purposive sampling based on ethnicity, first-generation status, final-year enrollment, and residency. Data were gathered through semi-structured interviews lasting 45–58 minutes, audio-recorded with consent, transcribed, cleaned, and analyzed using a four-stage thematic coding process: initial coding, frequency count, categorization, and theme development. Addressing this gap, the study found four major challenges : financial and economic struggles, including poverty, job anxiety, and lack of scholarship support; academic and institutional challenges, such as heavy workloads, teacher-centered instruction, and literacy gaps; social and cultural factors, including language barriers, discrimination, and social comparison; and family and socioeconomic conditions, such as parental loss, limited income, and unstable housing. Impacts included spiritual and emotional strength as the primary coping mechanism, time-management struggles, career aspirations, health decline, and mental health strain. The findings underscore the need for targeted financial assistance, culturally responsive academic support, inclusive teacher training, and stronger collaboration among educational institutions, government agencies, and community leaders to improve retention, academic success, and well-being among first-generation Indigenous students in marginalized island communities.

با وجود افزایش پژوهش‌ها درباره دانشجویان نسل اول، تحقیقات محدودی به بررسی چگونگی تأثیر تلاقی موانع اقتصادی، فرهنگی، زبانی و نهادی بر تجارب آموزش عالی دانشجویان بومی ساما نسل اول در تاوی-تاوی، فیلیپین پرداخته‌اند. بنابراین، این مطالعه به بررسی چالش‌های اقتصادی-اجتماعی پیش‌روی دانشجویان بومی ساما نسل اول که در تاوی-تاوی به تحصیلات عالی می‌پردازند، و تأثیر این چالش‌ها بر عملکرد تحصیلی و بهزیستی کلی آنان پرداخت. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی انجام شد. هفت دانشجوی کارشناسی سال چهارم نسل اول ساما که در یک مؤسسه آموزش عالی در تاوی-تاوی ثبت‌نام کرده بودند، با نمونه‌گیری هدفمند بر اساس قومیت، وضعیت نسل اول، ثبت‌نام در سال پایانی و محل سکونت انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته به مدت ۴۵ تا ۵۸ دقیقه جمع‌آوری شد که با رضایت شرکت‌کنندگان ضبط صوتی، رونویسی، پاک‌سازی و با استفاده از فرایند کدگذاری چهار مرحله‌ای شامل کدگذاری اولیه، شمارش فراوانی، دسته‌بندی و توسعه تم‌ها تحلیل گردید. این مطالعه با پرداختن به این خلأ، چهار چالش عمده را شناسایی کرد: مشکلات مالی و اقتصادی از جمله فقر، اضطراب شغلی و فقدان حمایت بورسیه؛ چالش‌های تحصیلی و نهادی مانند حجم بالای کار، آموزش معلم‌محور و شکاف‌های سواد؛ عوامل اجتماعی و فرهنگی شامل موانع زبانی، تبعیض و مقایسه اجتماعی؛ و شرایط خانوادگی و اقتصادی-اجتماعی مانند فقدان والدین، درآمد محدود و مسکن ناپایدار. پیامدها شامل قدرت معنوی و عاطفی به عنوان راهبرد اصلی مقابله، مشکلات مدیریت زمان، آرزوهای شغلی، افت سلامت و فشار روانی بود. یافته‌ها بر ضرورت حمایت مالی هدفمند، پشتیبانی تحصیلی متناسب با فرهنگ، آموزش فراگیر معلمان و همکاری قوی‌تر میان مؤسسات آموزشی، نهادهای دولتی و رهبران جامعه برای بهبود ماندگاری، موفقیت تحصیلی و بهزیستی دانشجویان بومی نسل اول در جوامع جزیره‌ای محروم تأکید دارد.

Despite growing international recognition of supervisory leadership as a mechanism for improving teaching quality, many primary schools in Northeastern Thailand—particularly those in rural, resource-constrained areas—continue to experience unclear supervisory systems, inconsistent implementation, and insufficient follow-up on teacher development, and no synthesized framework of supervisory leadership has yet been empirically examined for this context. This research aimed to: (1) investigate the components and indicators of supervisory leadership (SL) among primary school administrators in Northeastern Thailand, and (2) examine the goodness-of-fit of the resulting component and indicator model against empirical data. An Exploratory Sequential Mixed Methods design (instrument-development model) was employed, in which qualitative findings from Phase 1 directly informed (built) the quantitative instrument tested in Phase 2. Phase 1 comprised a narrative document synthesis and semi-structured interviews with nine purposively selected experts. Phase 2 collected quantitative data from 680 school administrators and academic teachers across 340 schools using multi-stage random sampling. The instrument was a five-point Likert scale questionnaire with a reliability coefficient (Cronbach’s α) of 0.93. Data were analyzed using second-order confirmatory factor analysis (CFA) with maximum-likelihood estimation. Results supported a five-component, 15-indicator structure of SL: (1) Curriculum and Instructional Management (β = 0.946), (2) Positive Communication (β = 0.918), (3) Decision-Making Ability (β = 0.913), (4) Supervision Evaluation and Assessment (β = 0.904), and (5) Teacher Professional Development (β = 0.884). The final, modification-index-guided model showed a favorable fit to the sample covariance structure (χ² = 95.693, df = 82, p = .143, χ²/df = 1.167, RMSEA = 0.016, SRMR = 0.014, CFI = 0.999, TLI = 0.999); this fit, however, should be read together with several disclosed caveats—non-normal item distributions, a ceiling effect, unmodeled clustering from the two-respondents-per-school sampling design, and reliance on a maximum-likelihood estimator not fully robust to these conditions (Sect. 6.3 )—which qualify how strongly it can be taken as evidence of the model’s robustness. Within these limits, the findings support supervisory leadership as a multidimensional competency integrating interpersonal, academic-administrative, and professional-development dimensions in this sample and context. The five-component structure is one empirically supported configuration among several conceptualizations of supervisory leadership documented in the international literature, rather than an exhaustive account of the construct, and its transferability beyond Northeastern Thailand remains a hypothesis for future replication.

علی‌رغم افزایش شناخت بین‌المللی نسبت به رهبری نظارتی به عنوان سازوکاری برای ارتقاء کیفیت آموزش، بسیاری از مدارس ابتدایی در شمال‌شرقی تایلند—به‌ویژه در مناطق روستایی و کم‌منبع—همچنان با نظام‌های نظارتی نامشخص، اجرای ناسازگار و پیگیری ناکافی توسعه معلمان مواجه هستند و تاکنون هیچ چارچوب تلفیقی از رهبری نظارتی به طور تجربی برای این زمینه مورد بررسی قرار نگرفته است. هدف این پژوهش عبارت بود از: (1) شناسایی مؤلفه‌ها و شاخص‌های رهبری نظارتی (SL) در میان مدیران مدارس ابتدایی در شمال‌شرقی تایلند و (2) بررسی برازش مدل مؤلفه‌ها و شاخص‌های حاصل با داده‌های تجربی. این پژوهش از طرح آمیخته اکتشافی متوالی (مدل توسعه ابزار) بهره برد که در آن یافته‌های کیفی مرحله اول به طور مستقیم ابزار کمی مرحله دوم را شکل داد. مرحله اول شامل سنتز اسناد روایی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با نه نفر از خبرگان منتخب هدفمند بود. در مرحله دوم، داده‌های کمی از ۶۸۰ مدیر مدرسه و معلم آموزشی در ۳۴۰ مدرسه با نمونه‌گیری تصادفی چندمرحله‌ای گردآوری شد. ابزار پژوهش پرسشنامه‌ای با مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای و ضریب پایایی (آلفای کرونباخ) ۰.۹۳ بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی مرتبه دوم (CFA) با برآورد حداکثر درست‌نمایی تحلیل شدند. نتایج از ساختار پنج‌مؤلفه‌ای و ۱۵ شاخصی رهبری نظارتی حمایت کردند: (1) مدیریت برنامه درسی و آموزشی (β = 0.946)، (2) ارتباط مثبت (β = 0.918)، (3) توانایی تصمیم‌گیری (β = 0.913)، (4) ارزیابی و سنجش نظارتی (β = 0.904)، و (5) توسعه حرفه‌ای معلمان (β = 0.884). مدل نهایی که با شاخص اصلاح هدایت شد، برازش مطلوبی با ساختار کوواریانس نمونه نشان داد (χ² = 95.693، df = 82، p = .143، χ²/df = 1.167، RMSEA = 0.016، SRMR = 0.014، CFI = 0.999، TLI = 0.999)؛ با این حال، این برازش باید همراه با چند محدودیت افشا شده—توزیع غیرنرمال گویه‌ها، اثر سقف، خوشه‌بندی مدل‌نشده ناشی از طرح نمونه‌گیری دو پاسخ‌دهنده در هر مدرسه، و اتکا به برآوردگر حداکثر درست‌نمایی که به طور کامل نسبت به این شرایط مقاوم نیست (بخش ۶.۳)—تفسیر شود که میزان استحکام مدل را مشروط می‌کند. در این چارچوب، یافته‌ها از رهبری نظارتی به عنوان یک شایستگی چندبعدی که ابعاد بین‌فردی، علمی-اداری و توسعه حرفه‌ای را در این نمونه و زمینه ادغام می‌کند، حمایت می‌کنند. ساختار پنج‌مؤلفه‌ای یکی از پیکربندی‌های تجربی تأیید شده در میان چندین مفهوم‌پردازی رهبری نظارتی در ادبیات بین‌المللی است و نه شرحی جامع از این سازه؛ همچنین قابلیت تعمیم آن فراتر از شمال‌شرقی تایلند فرضیه‌ای برای تکرارهای آتی است.

Abstract: Access to the Qur’an for Deaf Muslims still faces various barriers, particularly regarding the availability of accessible media, human resources, and a learning environment suited to the communication needs of the Deaf community. These conditions indicate that the general availability of the Qur’an does not always guarantee equal access for all Muslims. This study aims to analyze the forms of Islamic philanthropy’s involvement in ensuring access to the Qur’an for Deaf Muslims and to understand its contribution to religious inclusion. This study employs a qualitative method using a library research approach. Data were obtained from documents of philanthropic institutions, publications by the Lajnah Pentashihan Mushaf Al-Qur’an, regulations related to people with disabilities, as well as academic literature on Islamic philanthropy, disability, accessibility, and religious inclusion. The analysis was conducted using descriptive-analytical and thematic methods by identifying the relationships between access, resources, capacity, participation, and inclusion. The research findings indicate that Islamic philanthropy plays a role in supporting access to the Qur’an through the provision and distribution of the Sign Language Qur’an, teacher training, the development of learning materials, as well as community empowerment and institutional collaboration. These practices can be understood as support for religious inclusion because they seek to open access, build capacity, and expand opportunities for Deaf Muslims to participate in religious life. Thus, Islamic philanthropy functions not only as a mechanism for distributing aid but also as an instrument that supports the fulfillment of rights and more equitable religious access for Deaf Muslims. Keywords: Islamic philanthropy; Deaf Muslims; Access to the Qur’an; Religious Inclusion; Sign Language Qur’an. Abstrak: Akses terhadap Al-Qur’an bagi Muslim Tuli masih menghadapi berbagai hambatan, terutama berkaitan dengan ketersediaan media yang aksesibel, sumber daya manusia, dan lingkungan pembelajaran yang sesuai dengan kebutuhan komunikasi komunitas Tuli. Kondisi tersebut menunjukkan bahwa ketersediaan Al-Qur’an secara umum belum selalu menjamin akses yang setara bagi seluruh Muslim. Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis bentuk keterlibatan filantropi Islam dalam pemenuhan akses Al-Qur’an bagi Muslim Tuli serta memahami kontribusinya terhadap inklusi keagamaan. Penelitian ini menggunakan metode kualitatif dengan pendekatan studi kepustakaan (library research). Data diperoleh dari dokumen lembaga filantropi, publikasi Lajnah Pentashihan Mushaf Al-Qur’an, regulasi terkait penyandang disabilitas, serta literatur akademik mengenai filantropi Islam, disabilitas, aksesibilitas, dan inklusi keagamaan. Analisis dilakukan secara deskriptif-analitis dan tematik dengan mengidentifikasi hubungan antara akses, sumber daya, kapasitas, partisipasi, dan inklusi. Hasil penelitian menunjukkan bahwa filantropi Islam berperan dalam mendukung pemenuhan akses Al-Qur’an melalui penyediaan dan distribusi Mushaf Isyarat, pelatihan pengajar, pengembangan pembelajaran, serta penguatan komunitas dan kolaborasi kelembagaan. Praktik tersebut dapat dipahami sebagai dukungan terhadap inklusi keagamaan karena berupaya membuka akses, membangun kapasitas, dan memperluas kesempatan Muslim Tuli untuk berpartisipasi dalam kehidupan keagamaan. Dengan demikian, filantropi Islam tidak hanya berfungsi sebagai mekanisme distribusi bantuan, tetapi juga sebagai salah satu instrumen pendukung pemenuhan hak dan akses keagamaan yang lebih setara bagi Muslim Tuli. Kata Kunci: Filantropi Islam; Muslim Tuli; Akses Al-Qur’an; Inklusi Keagamaan; Mushaf Isyarat.

دسترسی به قرآن برای مسلمانان ناشنوا همچنان با موانع متعددی مواجه است، به‌ویژه در زمینهٔ فراهم بودن رسانه‌های قابل دسترس، منابع انسانی و محیط یادگیری متناسب با نیازهای ارتباطی جامعه ناشنوا. این شرایط نشان می‌دهد که فراهم بودن عمومی قرآن همواره تضمین‌کنندهٔ دسترسی برابر برای همه مسلمانان نیست. هدف این پژوهش، تحلیل اشکال مشارکت نیکوکاری اسلامی در تأمین دسترسی به قرآن برای مسلمانان ناشنوا و فهم نقش آن در شمولیت دینی است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد مطالعات کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از اسناد مؤسسات نیکوکاری، انتشارات Lajnah Pentashihan Mushaf Al-Qur’an، مقررات مرتبط با افراد دارای معلولیت و همچنین متون علمی دربارهٔ نیکوکاری اسلامی، معلولیت، دسترس‌پذیری و شمولیت دینی گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها به‌صورت توصیفی‌ـ‌تحلیلی و تماتیک با شناسایی روابط میان دسترسی، منابع، ظرفیت، مشارکت و شمولیت صورت گرفته است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که نیکوکاری اسلامی در حمایت از تأمین دسترسی به قرآن از طریق تهیه و توزیع قرآن زبان اشاره، آموزش معلمان، توسعه مواد آموزشی و نیز توانمندسازی جامعه و همکاری‌های نهادی نقش دارد. این اقدامات به‌عنوان حمایت از شمولیت دینی قابل درک است، زیرا در پی گشودن دسترسی، ارتقای ظرفیت و گسترش فرصت‌های مشارکت مسلمانان ناشنوا در زندگی دینی هستند. بنابراین، نیکوکاری اسلامی نه‌تنها به‌عنوان سازوکاری برای توزیع کمک‌ها، بلکه به‌عنوان ابزاری برای حمایت از تحقق حقوق و دسترسی دینی برابرتر برای مسلمانان ناشنوا عمل می‌کند.

Accurate driver behavior recognition is important for driver monitoring systems and intelligent transportation applications. Although EEG-based approaches can provide useful neural information, their practical use is often limited by sensing complexity, preparation burden, and sensitivity to motion artifacts. This study proposes a physiology-guided multimodal learning framework for EEG-free driver behavior recognition using peripheral biosignals. A publicly available multimodal driving physiology dataset was used, including recordings from 35 participants performing five driving behaviors: smooth driving, acceleration, deceleration, lane change, and turning. Three peripheral physiological signals, namely ECG, EMG, and GSR, were used as model inputs. The proposed framework incorporates physiological knowledge into multimodal representation learning through modality-aware encoders tailored to the distinct characteristics of ECG, EMG, and GSR. A physiology-guided fusion mechanism is further introduced to model complementary cross-modal interactions among the three biosignals. Experimental results showed that the proposed ECG+EMG+GSR model achieved an average accuracy of 0.782 and a macro-F1 score of 0.783 under a five-fold evaluation protocol with separated training, validation, and test sets, with MCC and Cohen’s kappa reaching 0.711 and 0.711, respectively. Compared with EEG-only and full-modality baselines reported in the original dataset study, the proposed framework demonstrated the feasibility of EEG-free driver behavior recognition using only peripheral biosignals. Under the matched ECG+EMG+GSR input setting, the proposed framework outperformed the strongest baseline across all four evaluation metrics. In addition, sensing-configuration analysis showed that ECG+EMG+GSR provided a favorable balance between recognition performance and sensing burden. These results indicate that physiology-guided multimodal learning can effectively exploit heterogeneous peripheral biosignals for accurate and interpretable EEG-free driver behavior recognition.

شناسایی دقیق رفتار راننده برای سامانه‌های پایش راننده و کاربردهای حمل‌ونقل هوشمند اهمیت زیادی دارد. اگرچه رویکردهای مبتنی بر EEG می‌توانند اطلاعات عصبی مفیدی ارائه دهند، اما کاربرد عملی آن‌ها اغلب به دلیل پیچیدگی سنجش، دشواری آماده‌سازی و حساسیت به آرتیفکت‌های حرکتی محدود می‌شود. این مطالعه یک چارچوب یادگیری چندوجهی مبتنی بر فیزیولوژی را برای شناسایی رفتار راننده بدون استفاده از EEG و با بهره‌گیری از سیگنال‌های زیستی محیطی پیشنهاد می‌کند. از یک پایگاه داده فیزیولوژی رانندگی چندوجهی که به‌صورت عمومی در دسترس است، استفاده شد که شامل ثبت داده‌های ۳۵ شرکت‌کننده در حال انجام پنج رفتار رانندگی (رانندگی نرم، شتاب‌گیری، کاهش سرعت، تغییر خط و پیچیدن) بود. سه سیگنال فیزیولوژیکی محیطی شامل ECG، EMG و GSR به‌عنوان ورودی مدل به کار گرفته شدند. چارچوب پیشنهادی، دانش فیزیولوژیکی را از طریق رمزگذارهای آگاه از نوع مدالیته که متناسب با ویژگی‌های متمایز ECG، EMG و GSR طراحی شده‌اند، در یادگیری بازنمایی چندوجهی ادغام می‌کند. همچنین، یک سازوکار همجوشی هدایت‌شده با فیزیولوژی برای مدل‌سازی تعاملات مکمل بین‌مدالیته‌ای میان این سه سیگنال زیستی معرفی شده است. نتایج تجربی نشان داد که مدل ECG+EMG+GSR پیشنهادی به دقت میانگین ۰.۷۸۲ و امتیاز macro-F1 برابر با ۰.۷۸۳ تحت پروتکل ارزیابی پنج‌گانه با مجموعه‌های آموزشی، اعتبارسنجی و آزمون جداگانه دست یافت و مقادیر MCC و کاپای Cohen به ترتیب ۰.۷۱۱ و ۰.۷۱۱ بود. در مقایسه با خطوط پایه مبتنی بر EEG و مدالیته کامل که در مطالعه اصلی پایگاه داده گزارش شده بود، چارچوب پیشنهادی امکان‌پذیری شناسایی رفتار راننده بدون EEG و صرفاً با سیگنال‌های زیستی محیطی را نشان داد. در شرایط ورودی منطبق ECG+EMG+GSR، چارچوب پیشنهادی در هر چهار معیار ارزیابی از قوی‌ترین خط پایه عملکرد بهتری داشت. علاوه بر این، تحلیل پیکربندی سنجش نشان داد که ترکیب ECG+EMG+GSR تعادل مطلوبی میان عملکرد شناسایی و بار سنجش فراهم می‌کند. این نتایج بیانگر آن است که یادگیری چندوجهی هدایت‌شده با فیزیولوژی می‌تواند به‌طور مؤثر از سیگنال‌های زیستی محیطی ناهمگن برای شناسایی دقیق و قابل تفسیر رفتار راننده بدون EEG بهره‌برداری کند.

This article is a direct continuation of a previous paper that presented the growing problem of emotional dysregulation among students in Israel, exacerbated by the COVID-19 pandemic and the ongoing war following October 7, 2023. While the previous article described the scope of the problem and the existing knowledge gap, this article proposes a theoretical framework for understanding a mechanism that may help address it: secure attachment between teacher and student. Drawing on Bowlby's (1969, 1980) attachment theory and Ainsworth et al.'s (1978) work, the article examines how teacher-student relationships characterized by warmth, sensitivity, and trust, known as a 'secure base', contribute to emotional regulation, academic achievement, and students' psychological well-being. Special attention is given to the rehabilitative potential of such relationships as a corrective factor for children with insecure attachment histories, and to the role of teachers as protective figures during the ongoing Israeli security crisis. The review highlights consistent findings in the international literature, alongside a substantial research gap in the Israeli context: no systematic study has been conducted in Israel examining the relationship between attachment style (secure vs. insecure) between teacher and student and emotional regulation capacities among elementary school students.

این مقاله ادامه مستقیم مقاله‌ای پیشین است که به مسئله رو به رشد اختلال در تنظیم هیجانی در میان دانش‌آموزان در اسرائیل می‌پرداخت؛ مسئله‌ای که با همه‌گیری کووید-۱۹ و جنگ جاری پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ تشدید شده است. در حالی که مقاله قبلی به توصیف ابعاد این مشکل و شکاف دانشی موجود اختصاص یافته بود، مقاله حاضر چارچوبی نظری برای درک سازوکاری که می‌تواند به حل این مسئله کمک کند، ارائه می‌دهد: دلبستگی ایمن میان معلم و دانش‌آموز. با استناد به نظریه دلبستگی Bowlby (۱۹۶۹، ۱۹۸۰) و آثار Ainsworth و همکاران (۱۹۷۸)، این مقاله بررسی می‌کند که چگونه روابط معلم‌ـ‌دانش‌آموز مبتنی بر گرمی، حساسیت و اعتماد که به عنوان «پایگاه ایمن» شناخته می‌شود، به تنظیم هیجانی، موفقیت تحصیلی و بهزیستی روان‌شناختی دانش‌آموزان کمک می‌کند. توجه ویژه‌ای به ظرفیت بازتوانی چنین روابطی به عنوان عاملی اصلاح‌گر برای کودکانی با پیشینه دلبستگی ناایمن و همچنین نقش معلمان به عنوان چهره‌های حمایتی در بحران امنیتی جاری اسرائیل معطوف شده است. این مرور، یافته‌های همسو در ادبیات بین‌المللی را برجسته می‌کند و در عین حال به شکاف قابل توجه پژوهشی در زمینه اسرائیل اشاره دارد: تاکنون هیچ مطالعه نظام‌مندی در اسرائیل درباره رابطه سبک دلبستگی (ایمن در برابر ناایمن) میان معلم و دانش‌آموز و ظرفیت‌های تنظیم هیجانی در میان دانش‌آموزان دبستانی انجام نشده است.

Organic chemistry occupies a contested place in pre-health education: required of nearly all premedical students, experienced as difficult, and justified on grounds that it “teaches you to think”, a claim too vague to evaluate or teach toward deliberately. Existing frameworks do not resolve this tension. This paper adopts a conceptual analysis approach, drawing on Ausubel's rote/meaningful learning distinction and the traditional transfer-of-learning literature, to propose impactful learning as a third pedagogical stage following rote and meaningful learning. Impactful learning is defined as the stage where procedural and reasoning skills exercised in mastering a discipline's content become generalizable cognitive tools deployable outside that discipline. Three key concepts are examined: the unit of transfer (the cognitive procedure, not the content), the extraction dimension (detachment of a practiced operation from the content that trained it), and the conditions under which such transfer becomes pedagogically achievable. These concepts are developed through three organic chemistry tasks as worked examples—resonance structures as constraint-satisfaction reasoning, reaction mechanisms as iterative-hypothesis testing, and stereochemistry as symbolic-to-spatial translation—each mapped onto a corresponding form of clinical reasoning. We further propose a four-step explicit transfer scaffolding model (Name, Perform, Bridge, Generate) as a testable methodological companion, grounded in Gick and Holyoak's analogical transfer research and Detterman's critique of spontaneous far transfer. The paper argues that naming impactful learning as a distinct pedagogical target, rather than assuming it as an automatic byproduct of meaningful understanding, has direct implications for instructional design and assessment in service courses across STEM disciplines.

شیمی آلی جایگاهی مناقشه‌برانگیز در آموزش پیش‌سلامت دارد: تقریباً برای همه دانشجویان پیش‌پزشکی الزامی است، به‌عنوان درسی دشوار تجربه می‌شود و با این توجیه که «به شما یاد می‌دهد چگونه فکر کنید» توجیه می‌شود؛ ادعایی که بیش از حد مبهم است تا بتوان آن را ارزیابی یا به‌طور هدفمند تدریس کرد. چارچوب‌های موجود این تنش را حل نمی‌کنند. این مقاله با اتخاذ رویکرد تحلیل مفهومی و با بهره‌گیری از تمایز یادگیری طوطی‌وار/معنادار آوسوبل و ادبیات سنتی انتقال یادگیری، یادگیری تأثیرگذار را به‌عنوان مرحله سوم آموزشی پس از یادگیری طوطی‌وار و معنادار پیشنهاد می‌کند. یادگیری تأثیرگذار به‌عنوان مرحله‌ای تعریف می‌شود که در آن مهارت‌های رویه‌ای و استدلالی که در تسلط بر محتوای یک رشته تمرین شده‌اند، به ابزارهای شناختی قابل تعمیم تبدیل می‌شوند که می‌توان آن‌ها را خارج از آن رشته به کار برد. سه مفهوم کلیدی بررسی می‌شوند: واحد انتقال (فرآیند شناختی، نه محتوا)، بُعد استخراج (جدا شدن یک عملیات تمرین‌شده از محتوایی که آن را آموزش داده است) و شرایطی که تحت آن چنین انتقالی از نظر آموزشی قابل تحقق می‌شود. این مفاهیم از طریق سه تکلیف شیمی آلی به‌عنوان مثال‌های حل‌شده توسعه می‌یابند—ساختارهای رزونانسی به‌عنوان استدلال ارضای محدودیت، مکانیسم‌های واکنش به‌عنوان آزمون فرضیه تکرارشونده و استریوشیمی به‌عنوان ترجمه نمادین به فضایی—که هر یک بر نوعی استدلال بالینی متناظر نگاشته می‌شوند. همچنین، یک مدل چهارمرحله‌ای صریح برای پشتیبانی انتقال (Name, Perform, Bridge, Generate) به‌عنوان یک همراه روش‌شناختی قابل آزمون، مبتنی بر پژوهش انتقال قیاسی Gick و Holyoak و نقد Detterman بر انتقال دور خودانگیخته، پیشنهاد می‌شود. مقاله استدلال می‌کند که نام‌گذاری یادگیری تأثیرگذار به‌عنوان هدف آموزشی متمایز، به‌جای فرض گرفتن آن به‌عنوان محصول جانبی خودکار فهم معنادار، پیامدهای مستقیمی برای طراحی آموزشی و ارزشیابی در دروس خدماتی در سراسر رشته‌های STEM دارد.

Population ageing is increasing the number of older adults who experience overlapping depressive symptoms, anxiety, insomnia, loneliness, and cognitive vulnerability, often alongside multimorbidity, pain, frailty, and functional limitation. This structured narrative review evaluates Tai Chi as a scalable, low-intensity mind–body exercise for these interconnected problems. We synthesised 171 publications identified through PubMed and citation chaining, including Tai Chi-specific clinical studies, broader mind–body evidence, guidelines, and implementation literature. Evidence is most consistent for reducing depressive symptoms, improving sleep, and improving balance, with possible benefits for selected cognitive outcomes. Evidence is weaker for diagnosed depressive or anxiety disorders, loneliness as a primary outcome, long-term cognitive trajectories, and dementia incidence. Tai Chi should therefore be positioned as an adjunct to established care, not as a replacement for pharmacotherapy, psychotherapy, cognitive behavioral therapy for insomnia (CBT-I), or multidomain dementia-risk reduction. Proposed pathways include autonomic regulation, sleep stabilisation, behavioral activation, balance confidence, cognitive–motor integration, and group participation; however, most mechanism evidence is indirect or exploratory. Translation requires clearly specified protocols, active comparators, blinded outcome assessments where feasible, long-term follow-up, systematic adverse-event reporting, cost-effectiveness analyses, and equity-focused implementation. Tai Chi is the most credible as an adaptable component of stepped or integrated care for older adults, provided that programmes are standardised, safely delivered, and evaluated against clinically significant outcomes.

افزایش سالمندی جمعیت موجب افزایش تعداد سالمندانی می‌شود که علائم افسردگی، اضطراب، بی‌خوابی، احساس تنهایی و آسیب‌پذیری شناختی را به طور همزمان تجربه می‌کنند و اغلب این مشکلات با چندبیماری، درد، ناتوانی و محدودیت عملکردی همراه است. این مرور روایتی ساختاریافته، تای‌چی را به عنوان یک ورزش ذهنی-بدنی با شدت پایین و مقیاس‌پذیر برای این مشکلات درهم‌تنیده ارزیابی می‌کند. ما ۱۷۱ مقاله شناسایی‌شده از طریق PubMed و زنجیره‌سازی ارجاعات را شامل مطالعات بالینی اختصاصی تای‌چی، شواهد گسترده‌تر ورزش‌های ذهنی-بدنی، راهنماها و متون اجرایی مرور کردیم. شواهد بیشترین ثبات را در کاهش علائم افسردگی، بهبود خواب و بهبود تعادل نشان می‌دهند و احتمالاً برای برخی پیامدهای شناختی نیز مفید است. شواهد برای اختلالات افسردگی یا اضطراب تشخیص‌داده‌شده، احساس تنهایی به عنوان پیامد اصلی، روندهای شناختی بلندمدت و بروز زوال عقل ضعیف‌تر است. بنابراین، تای‌چی باید به عنوان مکمل مراقبت‌های تثبیت‌شده و نه جایگزین دارودرمانی، روان‌درمانی، درمان شناختی-رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I) یا کاهش چندبعدی خطر زوال عقل مطرح شود. مسیرهای پیشنهادی شامل تنظیم خودکار، تثبیت خواب، فعال‌سازی رفتاری، اعتماد به تعادل، یکپارچگی شناختی-حرکتی و مشارکت گروهی است؛ با این حال، بیشتر شواهد مربوط به مکانیسم‌ها غیرمستقیم یا اکتشافی هستند. انتقال به عمل مستلزم پروتکل‌های مشخص، مقایسه‌گرهای فعال، ارزیابی پیامدها به صورت کور در صورت امکان، پیگیری بلندمدت، گزارش‌دهی نظام‌مند عوارض، تحلیل‌های هزینه-اثربخشی و اجرای مبتنی بر عدالت است. تای‌چی در صورتی که برنامه‌ها استاندارد، ایمن و بر اساس پیامدهای بالینی معنادار ارزیابی شوند، معتبرترین گزینه به عنوان جزء قابل انطباق مراقبت پله‌ای یا یکپارچه برای سالمندان است.

As AI tools permeate scientific research, a critical question emerges: does better AI actually make researchers happier? Grounded in the Job Demands-Resources (JD-R) model, this study proposes and tests a dual-path moderated mediation framework in which perceived AI service quality influences researcher work well-being through two parallel psychological routes. The motivational gain pathway posits that higher quality is positively related to research self-efficacy, while the loss-alleviation pathway posits that higher quality is negatively related to cognitive verification load. AI trust is introduced as a moderator of both first-stage paths. Using data from 439 researchers and PROCESS macro models 4 and 7, we found that AI service quality did not directly affect well-being ( β = 0.07, p = 0.260), but exerted a fully mediated total effect. The loss pathway via cognitive verification load reduction was the sole significant mediating mechanism (indirect effect = 0.08, 95% CI [0.028, 0.135]). AI trust significantly moderated only the loss pathway ( β = −0.21, p < 0.001): the cognitive-relief effect became significant only at medium and high trust levels, remaining inoperative for low-trust researchers. These findings reframe the value of AI quality in research settings as cognitive offloading rather than competence enhancement, and position trust as a threshold condition rather than a continuous amplifier of AI benefits.

با نفوذ ابزارهای هوش مصنوعی در پژوهش علمی، این پرسش اساسی مطرح می‌شود که آیا هوش مصنوعی بهتر واقعاً پژوهشگران را خوشحال‌تر می‌کند؟ این مطالعه با تکیه بر مدل منابع-تقاضاهای شغلی (JD-R)، چارچوبی از میانجی‌گری دو‌مسیره با تعدیل‌کننده را پیشنهاد و آزمون می‌کند که در آن کیفیت ادراک‌شده خدمات هوش مصنوعی از طریق دو مسیر روان‌شناختی موازی بر بهزیستی شغلی پژوهشگران تأثیر می‌گذارد. مسیر انگیزشی بر این فرض استوار است که کیفیت بالاتر با خودکارآمدی پژوهشی رابطه مثبت دارد، در حالی که مسیر کاهش زیان بر این فرض استوار است که کیفیت بالاتر با بار شناختی تأیید رابطه منفی دارد. اعتماد به هوش مصنوعی به عنوان تعدیل‌کننده هر دو مسیر مرحله اول وارد مدل شده است. با استفاده از داده‌های ۴۳۹ پژوهشگر و مدل‌های ۴ و ۷ ماکروی PROCESS، یافته‌ها نشان داد که کیفیت خدمات هوش مصنوعی به طور مستقیم بر بهزیستی تأثیر نداشت (β = 0.07, p = 0.260)، اما اثر کلی کاملاً به واسطه متغیرهای میانجی منتقل شد. مسیر کاهش زیان از طریق کاهش بار شناختی تأیید تنها سازوکار میانجی‌گری معنادار بود (اثر غیرمستقیم = 0.08, 95% CI [0.028, 0.135]). اعتماد به هوش مصنوعی فقط مسیر کاهش زیان را به طور معنادار تعدیل کرد (β = −0.21, p < 0.001): اثر تسکین شناختی فقط در سطوح متوسط و بالا از اعتماد معنادار شد و برای پژوهشگران با اعتماد پایین فعال نبود. این یافته‌ها ارزش کیفیت هوش مصنوعی را در محیط‌های پژوهشی به عنوان کاهش بار شناختی و نه ارتقای شایستگی بازتعریف می‌کند و اعتماد را به عنوان یک شرط آستانه‌ای و نه تقویت‌کننده پیوسته منافع هوش مصنوعی معرفی می‌نماید.

Technology-enabled learning (TEL) enables institutions to provide flexible learning environments and technology-supported instructional practices, as it has become a central feature of online higher education. However, empirical evidence explaining how perceived learning outcomes (PLO) are associated with technology-enabled learning (TEL), particularly in developing-country contexts, remains limited. Using survey data collected from 434 undergraduate and postgraduate students enrolled in online higher education programmes in India, this study examines the relationships among TEL, flexible learning (FL), motivation (MO), self-regulated learning (SRL), and PLO. The proposed conceptual model was tested by employing Partial Least Squares Structural Equation Modelling (PLS-SEM). The findings suggest that TEL is indirectly associated with PLO through FL, MO, and SRL. Learner motivation and self-regulated learning were positively related to Flexible Learning, which in turn, were associated with enhanced perceived learning outcomes. The model demonstrated substantial explanatory power, highlighting the importance of pedagogically designed technology-supported flexibility in online learning environments. The study provides empirical evidence that flexible learning functions as a key pedagogical mechanism linking technology-enabled learning with perceived learning outcomes, thereby contributing to the educational technology literature. The findings also offer practical implications for policymakers, higher education institutions and instructional designers, seeking to strengthen perceived learning outcomes through pedagogically informed technology-enabled learning strategies.

یادگیری مبتنی بر فناوری (TEL) این امکان را برای مؤسسات فراهم می‌کند تا محیط‌های یادگیری انعطاف‌پذیر و شیوه‌های آموزشی پشتیبانی‌شده توسط فناوری را ارائه دهند، چرا که این امر به ویژگی مرکزی آموزش عالی آنلاین تبدیل شده است. با این حال، شواهد تجربی که توضیح دهد چگونه پیامدهای ادراک‌شده یادگیری (PLO) با یادگیری مبتنی بر فناوری (TEL) مرتبط هستند، به‌ویژه در زمینه کشورهای در حال توسعه، همچنان محدود است. با استفاده از داده‌های پیمایشی گردآوری‌شده از ۴۳۴ دانشجوی کارشناسی و تحصیلات تکمیلی ثبت‌نام‌شده در برنامه‌های آموزش عالی آنلاین در هند، این مطالعه روابط میان TEL، یادگیری انعطاف‌پذیر (FL)، انگیزش (MO)، یادگیری خودتنظیم‌شده (SRL) و PLO را بررسی می‌کند. مدل مفهومی پیشنهادی با بهره‌گیری از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) آزمون شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که TEL به‌طور غیرمستقیم از طریق FL، MO و SRL با PLO مرتبط است. انگیزش یادگیرنده و یادگیری خودتنظیم‌شده با یادگیری انعطاف‌پذیر رابطه مثبت داشتند که به نوبه خود با ارتقای پیامدهای ادراک‌شده یادگیری مرتبط بود. مدل مذکور قدرت تبیینی قابل توجهی را نشان داد و اهمیت انعطاف‌پذیری طراحی‌شده مبتنی بر فناوری در محیط‌های یادگیری آنلاین را برجسته ساخت. این مطالعه شواهد تجربی ارائه می‌دهد که یادگیری انعطاف‌پذیر به عنوان سازوکار آموزشی کلیدی، یادگیری مبتنی بر فناوری را به پیامدهای ادراک‌شده یادگیری پیوند می‌دهد و بدین ترتیب به ادبیات فناوری آموزشی کمک می‌کند. یافته‌ها همچنین پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاران، مؤسسات آموزش عالی و طراحان آموزشی که در پی تقویت پیامدهای ادراک‌شده یادگیری از طریق راهبردهای یادگیری مبتنی بر فناوری با رویکرد آموزشی هستند، ارائه می‌دهد.

Background Predictive-processing accounts of BPD, including the hierarchical-prior-imbalance account proposed by Herzog, offer a framework for interpreting affective instability and impulsivity. The present task-fMRI study evaluates whether discriminative task-evoked patterns are consistent with this framework; because it does not directly estimate prediction errors, precision weighting, or hierarchical belief updating, it is not a mechanistic test of predictive processing. Methods To evaluate this question, this study developed a leakage-controlled multimodal machine learning framework for individualized classification of adolescents with BPD and healthy controls based on emotional Go/No-Go task-fMRI activity. Three feature domains were constructed: functional connectivity (FC), task-evoked general linear model (GLM)-derived temporal features, and clinical variables. Seven feature settings, including single-modality, dual-modality, and full multimodal combinations, were evaluated using multiple conventional machine learning classifiers, including logistic regression, support vector machine, k-nearest neighbors, Gaussian naive Bayes, multilayer perceptron, random forest, and XGBoost or gradient boosting. Results The results showed that task-evoked GLM-derived features provided the strongest single-modality discriminative information (AUC of 0.881 ± 0.055). SHAP analysis confirmed the predominance of GLM-derived features, accounting for 83.1% of total model attribution, compared to 9.5 and 7.5% for functional connectivity and clinical variables, respectively. At the neural level, discriminative features were distributed across visual/perceptual regions (calcarine, cuneus, occipital cortex), temporoparietal/default-mode hubs (angular and supramarginal gyri), frontal control regions (inferior frontal gyrus), and subcortical structures (putamen). This distributed pattern aligns with a hierarchical organization spanning perceptual input, contextual/self-referential processing, and top-down inhibitory control systems, consistent with the proposed model of hierarchical affective predictive imbalance. Conclusion Task-evoked GLM-derived features were the primary source of discriminative information for adolescent BPD, with functional connectivity and clinical variables providing modest additional value. The resulting classification pattern is consistent with hierarchical predictive-processing accounts but does not establish a specific predictive-processing mechanism. The same regional pattern may also reflect visual attention, salience processing, and executive inhibitory control.

زمینه: رویکردهای پردازش پیش‌بینانه در اختلال شخصیت مرزی، از جمله مدل عدم تعادل پیش‌فرض سلسله‌مراتبی ارائه‌شده توسط Herzog، چارچوبی برای تفسیر بی‌ثباتی عاطفی و تکانشگری فراهم می‌کنند. مطالعه حاضر با استفاده از fMRI برانگیخته‌شده توسط تکلیف، ارزیابی می‌کند که آیا الگوهای تمایزبخش برانگیخته‌شده توسط تکلیف با این چارچوب همخوانی دارند یا خیر؛ چرا که این مطالعه به طور مستقیم خطاهای پیش‌بینی، وزن‌دهی دقت یا به‌روزرسانی باور سلسله‌مراتبی را برآورد نمی‌کند و بنابراین آزمون مکانیکی پردازش پیش‌بینانه محسوب نمی‌شود. روش‌ها: برای ارزیابی این سؤال، این مطالعه یک چارچوب یادگیری ماشین چندوجهی با کنترل نشت برای طبقه‌بندی فردی نوجوانان مبتلا به اختلال شخصیت مرزی و افراد سالم بر اساس فعالیت fMRI تکلیف Go/No-Go عاطفی توسعه داد. سه حوزه ویژگی ساخته شد: اتصال عملکردی (FC)، ویژگی‌های زمانی مشتق‌شده از مدل خطی عمومی (GLM) برانگیخته‌شده توسط تکلیف، و متغیرهای بالینی. هفت تنظیم ویژگی، شامل ترکیب‌های تک‌وجهی، دووجهی و چندوجهی کامل، با استفاده از چندین طبقه‌بند متداول یادگیری ماشین از جمله رگرسیون لجستیک، ماشین بردار پشتیبان، نزدیک‌ترین همسایه، گوسی نایو بیز، پرسپترون چندلایه، جنگل تصادفی و XGBoost یا گرادیان بوستینگ ارزیابی شد. نتایج: نتایج نشان داد که ویژگی‌های مشتق‌شده از GLM برانگیخته‌شده توسط تکلیف قوی‌ترین اطلاعات تمایزبخش تک‌وجهی را فراهم کردند (AUC برابر با 0.881 ± 0.055). تحلیل SHAP برتری ویژگی‌های مشتق‌شده از GLM را تأیید کرد، به طوری که این ویژگی‌ها 83.1٪ از کل نسبت‌دهی مدل را به خود اختصاص دادند، در حالی که اتصال عملکردی و متغیرهای بالینی به ترتیب 9.5 و 7.5٪ را تشکیل دادند. در سطح عصبی، ویژگی‌های تمایزبخش در سراسر نواحی بینایی/ادراکی (کالکارین، کونئوس، قشر اکسیپیتال)، مراکز تمپورپاریتال/حالت پیش‌فرض (ژیروس زاویه‌ای و فوق‌حاشیه‌ای)، نواحی کنترل پیش‌فرونتال (ژیروس فرونتال تحتانی) و ساختارهای زیرقشری (پوتامن) توزیع شده بودند. این الگوی توزیعی با سازماندهی سلسله‌مراتبی که ورودی ادراکی، پردازش زمینه‌ای/خودارجاعی و سیستم‌های کنترل مهاری بالا به پایین را در بر می‌گیرد، همسو است و با مدل پیشنهادی عدم تعادل پیش‌بینی‌کننده عاطفی سلسله‌مراتبی مطابقت دارد. نتیجه‌گیری: ویژگی‌های مشتق‌شده از GLM برانگیخته‌شده توسط تکلیف، منبع اصلی اطلاعات تمایزبخش برای اختلال شخصیت مرزی نوجوانان بودند و اتصال عملکردی و متغیرهای بالینی ارزش افزوده متوسطی را ارائه دادند. الگوی طبقه‌بندی حاصل با رویکردهای پردازش پیش‌بینانه سلسله‌مراتبی سازگار است اما سازوکار خاصی از پردازش پیش‌بینانه را اثبات نمی‌کند. همین الگوی ناحیه‌ای ممکن است بازتاب‌دهنده توجه بینایی، پردازش برجستگی و کنترل مهاری اجرایی نیز باشد.

The digital transformation of pharmaceutical manufacturing has generated an urgent need for graduates who possess competencies in intelligent manufacturing, data-driven process control, digital quality systems, regulatory compliance, and innovation-oriented problem solving. However, conventional pharmaceutical education often remains theory-centered and insufficiently connected with real industrial scenarios. This study developed and evaluated an Intelligent Pharmaceutical Manufacturing curriculum module under the framework of industry–education integration. The module incorporated Quality by Design (QbD), Process Analytical Technology (PAT), Manufacturing Execution Systems (MES), electronic batch records (EBR), digital twins, virtual simulation, AI-assisted process optimization, Good Manufacturing Practice (GMP) compliance, validation, and data integrity. A four-integration teaching model was proposed to connect curriculum content with industrial standards, classroom learning with production scenarios, physical practice with virtual simulation, and knowledge acquisition with innovation projects. A quasi-experimental pretest–posttest control group design was used to evaluate the module. Students in the intervention group received the newly developed curriculum module, whereas students in the control group received conventional instruction. Results showed that the intervention group achieved greater learning gains than the control group in knowledge acquisition, practical competency, digital manufacturing competency, and learning engagement. The largest improvement was observed in digital manufacturing competency, suggesting that the module effectively addressed a key limitation of traditional pharmaceutical manufacturing education. Qualitative feedback further indicated that students perceived the module as authentic, industry-relevant, and beneficial for future professional development. This study provides a transferable curriculum framework—centered on the proposed four-integration teaching model and industry–education co-cultivation mechanism—for cultivating pharmaceutical professionals capable of adapting to intelligent manufacturing, and offers practical implications for industry–education collaboration in higher education.

تحول دیجیتال در تولید دارویی نیاز فوری به فارغ‌التحصیلانی ایجاد کرده است که دارای شایستگی‌هایی در تولید هوشمند، کنترل فرآیند مبتنی بر داده، سیستم‌های کیفیت دیجیتال، رعایت مقررات و حل مسئله مبتنی بر نوآوری باشند. با این حال، آموزش داروسازی سنتی اغلب نظری‌محور باقی می‌ماند و ارتباط کافی با سناریوهای واقعی صنعتی ندارد. این مطالعه یک ماژول درسی تولید دارویی هوشمند را تحت چارچوب ادغام صنعت و آموزش توسعه داده و ارزیابی کرده است. این ماژول شامل Quality by Design (QbD)، فناوری تحلیلی فرآیند (PAT)، سیستم‌های اجرایی تولید (MES)، سوابق الکترونیکی بچ (EBR)، دوقلوهای دیجیتال، شبیه‌سازی مجازی، بهینه‌سازی فرآیند با کمک هوش مصنوعی، رعایت Good Manufacturing Practice (GMP)، اعتبارسنجی و یکپارچگی داده‌ها بود. یک مدل آموزشی چهارادغامی پیشنهاد شد تا محتوای درسی را با استانداردهای صنعتی، یادگیری کلاسی را با سناریوهای تولید، تمرین عملی را با شبیه‌سازی مجازی و کسب دانش را با پروژه‌های نوآورانه پیوند دهد. برای ارزیابی این ماژول، از طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل استفاده شد. دانشجویان گروه مداخله ماژول درسی جدید را دریافت کردند، در حالی که دانشجویان گروه کنترل آموزش متعارف را دریافت نمودند. نتایج نشان داد که گروه مداخله در کسب دانش، شایستگی عملی، شایستگی تولید دیجیتال و مشارکت در یادگیری نسبت به گروه کنترل پیشرفت بیشتری داشتند. بیشترین بهبود در شایستگی تولید دیجیتال مشاهده شد که نشان می‌دهد این ماژول به طور مؤثری یکی از محدودیت‌های کلیدی آموزش سنتی تولید دارویی را برطرف کرده است. بازخورد کیفی همچنین نشان داد که دانشجویان این ماژول را اصیل، مرتبط با صنعت و مفید برای توسعه حرفه‌ای آینده خود تلقی کردند. این مطالعه یک چارچوب درسی قابل انتقال—مبتنی بر مدل آموزشی چهارادغامی پیشنهادی و سازوکار هم‌پروری صنعت و آموزش—برای پرورش متخصصان دارویی توانمند در سازگاری با تولید هوشمند ارائه می‌دهد و پیامدهای عملی برای همکاری صنعت و آموزش عالی فراهم می‌کند.

Fatigue severely degrades operational reliability in high-risk operational settings such as aviation maintenance. Although multimodal physiological signals support objective fatigue assessment, many existing models emphasize temporal patterns without explicitly modeling dependencies among physiological features across modalities. We propose a Physiology-Guided Parallel Graph–Transformer Network (PGTNet) for multimodal fatigue recognition, which incorporates physiologically motivated fatigue-related features derived from multimodal physiological signals. Parallel DGCN and Transformer branches jointly model physiological feature relationships and long-range temporal dependencies, and their representations are integrated through a bidirectional cross-attention mechanism. Under the predefined subject-independent partition, PGTNet achieves an Accuracy of 0.8778 and a Macro-AUC of 0.9648. Eight-fold subject-wise cross-validation yields an average Accuracy of 0.8592 ± 0.0112 across the eight held-out subjects. These results support the effectiveness of PGTNet within the present dataset.

خستگی به طور جدی پایایی عملیاتی را در محیط‌های عملیاتی پرخطر مانند تعمیر و نگهداری هوانوردی کاهش می‌دهد. اگرچه سیگنال‌های فیزیولوژیکی چندوجهی از ارزیابی عینی خستگی پشتیبانی می‌کنند، بسیاری از مدل‌های موجود بر الگوهای زمانی تأکید دارند بدون آنکه به طور صریح وابستگی‌های میان ویژگی‌های فیزیولوژیکی در میان وجه‌ها را مدل‌سازی کنند. ما یک شبکه گراف-ترنسفورمر موازی با راهنمایی فیزیولوژیکی (PGTNet) را برای شناسایی خستگی چندوجهی پیشنهاد می‌کنیم که ویژگی‌های مرتبط با خستگی با انگیزه فیزیولوژیکی را که از سیگنال‌های فیزیولوژیکی چندوجهی استخراج شده‌اند، دربر می‌گیرد. شاخه‌های موازی DGCN و ترنسفورمر به طور مشترک روابط ویژگی‌های فیزیولوژیکی و وابستگی‌های زمانی بلندمدت را مدل‌سازی می‌کنند و بازنمایی‌های آن‌ها از طریق یک سازوکار توجه متقاطع دوسویه ادغام می‌شوند. تحت تقسیم‌بندی از پیش تعیین‌شده مستقل از آزمودنی، PGTNet به دقت (Accuracy) برابر با 0.8778 و Macro-AUC برابر با 0.9648 دست می‌یابد. اعتبارسنجی متقاطع هشت‌تایی مبتنی بر آزمودنی به طور میانگین دقت 0.8592 ± 0.0112 را در میان هشت آزمودنی کنارگذاشته‌شده نشان می‌دهد. این نتایج اثربخشی PGTNet را در مجموعه داده حاضر تأیید می‌کند.

This study examines the implementation of academic supervision in efforts to improve the quality of Islamic Religious Education (IRE) instruction. Academic supervision serves not merely as a monitoring mechanism but as a form of guidance that helps teachers improve the quality of the teaching process. The main focus of this study includes the implementation of academic supervision in IRE, its contribution to improving the quality of instruction, as well as the determining factors and obstacles in its implementation. This research employs a qualitative approach using the library research method. Data were sourced from various relevant literature on academic supervision, PAI instruction, educator professionalism, and previous research findings. Data analysis was conducted by examining, categorizing, comparing, and integrating various findings in accordance with the study’s focus. The results of the study indicate that academic supervision is carried out systematically through the stages of planning, classroom observation, feedback, evaluation, and follow-up. This process helps teachers refine their lesson planning, selection of methods and media, classroom management, use of technology, and evaluation of learning outcomes. The implementation of supervision is supported by teachers’ openness, the active role of supervisors, program clarity, the availability of facilities, and collaboration among educators. Conversely, the school’s packed schedule poses a major obstacle..

این پژوهش به بررسی اجرای نظارت علمی در تلاش برای ارتقای کیفیت آموزش تعلیمات دینی اسلامی (IRE) می‌پردازد. نظارت علمی صرفاً به‌عنوان یک سازوکار پایش مطرح نیست، بلکه نوعی راهنمایی است که به معلمان در بهبود کیفیت فرایند تدریس کمک می‌کند. تمرکز اصلی این پژوهش شامل اجرای نظارت علمی در تعلیمات دینی اسلامی، نقش آن در ارتقای کیفیت آموزش، عوامل تعیین‌کننده و موانع موجود در اجرای آن است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از منابع مختلف مرتبط با نظارت علمی، آموزش PAI، حرفه‌ای‌گری معلمان و یافته‌های پژوهش‌های پیشین گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها از طریق بررسی، دسته‌بندی، مقایسه و تلفیق یافته‌های مختلف مطابق با محور پژوهش صورت گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که نظارت علمی به‌صورت نظام‌مند و از طریق مراحل برنامه‌ریزی، مشاهده کلاس، بازخورد، ارزیابی و پیگیری اجرا می‌شود. این فرایند به معلمان در اصلاح برنامه‌ریزی درسی، انتخاب روش‌ها و رسانه‌ها، مدیریت کلاس، استفاده از فناوری و ارزیابی نتایج یادگیری کمک می‌کند. اجرای نظارت با شفافیت معلمان، نقش فعال ناظران، وضوح برنامه، وجود امکانات و همکاری میان معلمان حمایت می‌شود. در مقابل، برنامه فشرده مدرسه به‌عنوان مانع اصلی مطرح است.

Understanding the emotional vulnerability of cancer patients and caregivers is critical for improving psychological support and clinical intervention strategies. With the rapid growth of online health communities, large volumes of textual narratives describing treatment experiences and emotional struggles have become available for computational analysis. However, accurately capturing emotional intensity and contextual sentiment in such narratives remains challenging due to the complex linguistic patterns present in health-related discussions. This study proposes an attention-guided hybrid transformer-ensemble learning framework for emotional vulnerability detection in cancer-related social media posts. The proposed architecture integrates domain-adapted contextual representations generated by BioBERT with linguistic intensity features to capture both semantic context and emotional strength. An attention-based feature fusion mechanism dynamically combines these heterogeneous features to produce enriched representations of patient narratives. The fused representations are subsequently utilized by multiple optimized machine learning classifiers, including XGBoost, LightGBM, Random Forest, and CatBoost. Hyperparameter optimization is performed using the Optuna framework to improve predictive performance. Furthermore, ensemble learning strategies such as soft voting, hard voting, and stacking are employed to combine the predictions of the base classifiers. Experiments conducted on a held-out split of a publicly available dataset of 10,391 posts from cancer patients and caregivers demonstrate that ensemble approaches consistently outperform individual classifiers on this data. The stacking ensemble achieves an accuracy of 0.76 and an ROC-AUC of 0.91, outperforming its own individual base classifiers but not a fine-tuned BioBERT baseline (accuracy 0.77, ROC-AUC 0.92) evaluated on the same split; a TF-IDF with linear SVM baseline is also competitive (accuracy 0.763). The framework’s practical advantage over full BioBERT fine-tuning is therefore computational rather than purely predictive: it reuses frozen BioBERT features and adds a lightweight, interpretable attention-fusion and tree-ensemble stage at a fraction of the training cost, while an ablation study confirms that the attention-based fusion of contextual and lexical-intensity signals meaningfully outperforms either signal alone or their simple concatenation. The proposed framework thus provides a scalable, lower-cost computational approach that can support mental health monitoring and early intervention systems in online healthcare communities, at a modest accuracy cost relative to full transformer fine-tuning.

درک آسیب‌پذیری هیجانی بیماران سرطانی و مراقبان آنان برای بهبود حمایت روان‌شناختی و راهبردهای مداخله بالینی اهمیت اساسی دارد. با رشد سریع جوامع سلامت آنلاین، حجم زیادی از روایت‌های متنی که تجارب درمانی و چالش‌های هیجانی را توصیف می‌کنند، برای تحلیل محاسباتی در دسترس قرار گرفته‌اند. با این حال، شناسایی دقیق شدت هیجانی و احساسات زمینه‌ای در این روایت‌ها به دلیل الگوهای زبانی پیچیده در مباحث مرتبط با سلامت، همچنان چالش‌برانگیز است. این پژوهش چارچوبی هیبریدی مبتنی بر یادگیری تجمعی و ترنسفورمر هدایت‌شده با مکانیزم توجه را برای شناسایی آسیب‌پذیری هیجانی در پست‌های شبکه‌های اجتماعی مرتبط با سرطان پیشنهاد می‌کند. معماری پیشنهادی، بازنمایی‌های زمینه‌ای سازگار با حوزه که توسط BioBERT تولید شده‌اند را با ویژگی‌های شدت زبانی ترکیب می‌کند تا هم زمینه معنایی و هم قدرت هیجانی را استخراج نماید. مکانیزم ادغام ویژگی مبتنی بر توجه، این ویژگی‌های ناهمگن را به صورت پویا ترکیب می‌کند تا بازنمایی‌های غنی‌شده‌ای از روایت‌های بیماران ارائه دهد. این بازنمایی‌های ادغام‌شده سپس توسط چندین طبقه‌بند یادگیری ماشین بهینه‌شده شامل XGBoost، LightGBM، Random Forest و CatBoost مورد استفاده قرار می‌گیرند. بهینه‌سازی ابرپارامترها با استفاده از چارچوب Optuna برای بهبود عملکرد پیش‌بینی انجام می‌شود. افزون بر این، راهبردهای یادگیری تجمعی مانند رأی‌دهی نرم، رأی‌دهی سخت و استکینگ برای ترکیب پیش‌بینی‌های طبقه‌بندهای پایه به کار گرفته می‌شوند. آزمایش‌های انجام‌شده بر روی بخش جداگانه‌ای از یک مجموعه داده عمومی شامل ۱۰٬۳۹۱ پست از بیماران سرطانی و مراقبان آنان نشان می‌دهد که رویکردهای تجمعی به طور پیوسته عملکرد بهتری نسبت به طبقه‌بندهای منفرد در این داده‌ها دارند. استکینگ تجمعی به دقت ۰٫۷۶ و ROC-AUC برابر با ۰٫۹۱ دست می‌یابد که نسبت به طبقه‌بندهای پایه خود عملکرد بهتری دارد، اما نسبت به خط‌مبنای BioBERT تنظیم‌شده (دقت ۰٫۷۷، ROC-AUC برابر با ۰٫۹۲) که بر روی همان بخش ارزیابی شده است، برتری ندارد؛ همچنین خط‌مبنای TF-IDF با SVM خطی نیز رقابتی است (دقت ۰٫۷۶۳). بنابراین، مزیت عملی چارچوب پیشنهادی نسبت به تنظیم کامل BioBERT، بیشتر محاسباتی است تا صرفاً پیش‌بینی: این چارچوب از ویژگی‌های ثابت‌شده BioBERT استفاده می‌کند و مرحله‌ای سبک، قابل تفسیر و مبتنی بر ادغام توجه و یادگیری تجمعی درختی را با کسری از هزینه آموزش اضافه می‌کند، در حالی که مطالعه حذف اجزا تأیید می‌کند که ادغام مبتنی بر توجه سیگنال‌های زمینه‌ای و شدت واژگانی به طور معناداری بهتر از هر یک به تنهایی یا ادغام ساده آن‌ها عمل می‌کند. بدین ترتیب، چارچوب پیشنهادی رویکردی مقیاس‌پذیر و کم‌هزینه برای پشتیبانی از پایش سلامت روان و سامانه‌های مداخله زودهنگام در جوامع سلامت آنلاین فراهم می‌کند، هرچند با هزینه اندکی در دقت نسبت به تنظیم کامل ترنسفورمر.

Social learning is a fundamental adaptive strategy that critically shapes decision-making and feeding behaviors. Through the social transmission of food preference (STFP), animals acquire information about food safety via social interactions, forming a food-odor memory that overrides innate preferences and guides subsequent food preferences. However, the neural mechanisms through which social cues durably influence feeding preferences remain unclear. Here, we identify the lateral septum (LS) as a key node in STFP. We show that LS neuronal activity increases following social learning and reliably distinguishes between socially cued and uncued foods. Chemogenetic inhibition of the dorsal LS (dLS), but not the ventral LS (vLS), abolishes STFP-driven food preference, revealing subregional specificity within the LS. Furthermore, oxytocin receptor (OXTR) signaling within the dLS is required for STFP in mice, where it enhances neuronal excitability through PLC pathway activation. Together, our results reveal a subregion-specific circuit mechanism through which the dLS integrates social information with feeding motivation, and highlight oxytocinergic modulation as a key mediator of socially guided food preferences.

یادگیری اجتماعی یک راهبرد سازشی بنیادی است که به طور حیاتی تصمیم‌گیری و رفتارهای تغذیه‌ای را شکل می‌دهد. از طریق انتقال اجتماعی ترجیح غذایی (STFP)، حیوانات اطلاعاتی درباره ایمنی غذا از طریق تعاملات اجتماعی کسب می‌کنند و حافظه‌ای از بوی غذا ایجاد می‌کنند که بر ترجیحات ذاتی غلبه کرده و ترجیحات غذایی بعدی را هدایت می‌کند. با این حال، سازوکارهای عصبی که از طریق آن‌ها نشانه‌های اجتماعی به طور پایدار بر ترجیحات تغذیه‌ای تأثیر می‌گذارند، همچنان نامشخص است. در این پژوهش، سپتوم جانبی (LS) به عنوان یک گره کلیدی در STFP شناسایی شد. نشان داده‌ایم که فعالیت نورونی LS پس از یادگیری اجتماعی افزایش می‌یابد و به طور قابل اعتمادی میان غذاهای دارای نشانه اجتماعی و بدون نشانه تمایز قائل می‌شود. مهار شیمی‌ژنتیکی سپتوم جانبی پشتی (dLS)، اما نه سپتوم جانبی شکمی (vLS)، ترجیح غذایی مبتنی بر STFP را از بین می‌برد و ویژگی زیرناحیه‌ای را درون LS آشکار می‌کند. افزون بر این، سیگنال‌دهی گیرنده اکسی‌توسین (OXTR) در dLS برای STFP در موش‌ها ضروری است و از طریق فعال‌سازی مسیر PLC، تحریک‌پذیری نورونی را افزایش می‌دهد. در مجموع، نتایج ما سازوکار مدار خاص زیرناحیه‌ای را آشکار می‌کند که از طریق آن dLS اطلاعات اجتماعی را با انگیزش تغذیه‌ای یکپارچه می‌کند و تعدیل اکسی‌توسینرژیک را به عنوان میانجی کلیدی ترجیحات غذایی هدایت‌شده اجتماعی برجسته می‌سازد.

Education is a fundamental pillar of human resource development; however, equitable access to supplementary education remains a challenge in rural areas. Children in Tegalan Hamlet, Bolopleret Village, Juwiring District, Klaten Regency, face limited learning assistance outside school hours because their parents work as traders, laborers, and farmers. The Community Service Program (KKN) conducted by students of UIN Raden Mas Said Surakarta designed a tutoring program as a form of educational assistance for children. This community service aims to describe the implementation and impact of tutoring on children's learning motivation and engagement. The method used is descriptive qualitative with a Participatory Action Research (PAR) approach, carried out through the stages of problem identification, planning, implementation, and evaluation. The participants were approximately 15 children from kindergarten to elementary school levels who attended voluntarily. The program was conducted in four sessions held every Saturday on June 27, July 4, July 11, and July 18, 2026, covering Mathematics, Science, English, the effects of gadgets on children, and anti-bullying education through educational films. The results showed an increase in participants' enthusiasm, engagement, confidence in expressing opinions, and discipline, as well as the growth of habits to use leisure time for more productive activities. The main obstacles were the limited duration of the KKN program and the absence of a sustainable program mechanism. Continuous collaboration among village government, schools, parents, and the community is needed so that similar programs can be sustained.

آموزش یکی از ارکان اساسی توسعه منابع انسانی است؛ با این حال، دسترسی عادلانه به آموزش‌های تکمیلی در مناطق روستایی همچنان یک چالش محسوب می‌شود. کودکان محله تگالان، روستای بولوپلرت، بخش جوویرینگ، شهرستان کلاتن، به دلیل اشتغال والدین به شغل‌هایی مانند فروشندگی، کارگری و کشاورزی، از حمایت‌های آموزشی خارج از ساعات مدرسه برخوردار نیستند. برنامه خدمت‌رسانی اجتماعی (KKN) که توسط دانشجویان دانشگاه UIN Raden Mas Said Surakarta اجرا شد، یک برنامه راهنمایی تحصیلی را به عنوان نوعی حمایت آموزشی برای کودکان طراحی کرد. هدف این خدمت‌رسانی اجتماعی، توصیف اجرای برنامه و تأثیر راهنمایی تحصیلی بر انگیزش و مشارکت تحصیلی کودکان است. روش پژوهش، کیفی توصیفی با رویکرد پژوهش مشارکتی عملی (PAR) بوده که از مراحل شناسایی مسئله، برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی تشکیل شده است. شرکت‌کنندگان حدود ۱۵ کودک در مقاطع پیش‌دبستانی تا دبستان بودند که به صورت داوطلبانه حضور یافتند. این برنامه در چهار جلسه که هر شنبه در تاریخ‌های ۲۷ ژوئن، ۴ ژوئیه، ۱۱ ژوئیه و ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۶ برگزار شد، اجرا گردید و موضوعاتی مانند ریاضیات، علوم، زبان انگلیسی، تأثیر ابزارهای دیجیتال بر کودکان و آموزش ضد قلدری از طریق فیلم‌های آموزشی را دربر می‌گرفت. نتایج نشان داد که اشتیاق، مشارکت، اعتماد به نفس در بیان نظرات و انضباط شرکت‌کنندگان افزایش یافته و عادات استفاده از اوقات فراغت برای فعالیت‌های سازنده‌تر در آن‌ها رشد یافته است. مهم‌ترین موانع، محدودیت مدت زمان برنامه KKN و نبود سازوکار برنامه‌ای پایدار بود. همکاری مستمر میان دولت روستا، مدارس، والدین و جامعه برای پایداری چنین برنامه‌هایی ضروری است.

The children’s intelligent companion robot market faces the industry-wide challenge of “high initial adoption yet low sustained retention.” Existing research has predominantly relied on single-method approaches, leaving the psychological mechanisms and configurational pathways driving user continuance intention insufficiently understood. This study constructs a sequential multi-method research framework integrating “BERTopic thematic mining—PLS-SEM linear validation—fsQCA configurational analysis.” Drawing on 6,405 valid online reviews from JD.com and 440 valid questionnaire responses, the study adopts an integrated theoretical framework combining the Expectation Confirmation Model (ECM) and the Value-based Adoption Model (VAM). BERTopic thematic mining identified six core demand dimensions from consumer reviews: perceived usefulness, perceived enjoyment, visual aesthetics, social/gifting value, technical reliability, and expectation confirmation. PLS-SEM analysis reveals that satisfaction is the strongest predictor of continuance intention ( β = 0.705, p < 0.001), explaining 50.3% of its variance ( R ² = 0.503). Perceived value ( R ² = 0.571) is jointly driven by expectation confirmation ( β = 0.230), perceived usefulness ( β = 0.197), technical reliability ( β = 0.163), social/gifting value ( β = 0.141), visual aesthetics ( β = 0.106), and perceived enjoyment ( β = 0.104). Notably, perceived enjoyment exhibits a distinctive dual-pathway mechanism, influencing continuance intention both indirectly through perceived value and directly through satisfaction ( β = 0.232, p < 0.001). Further fsQCA configuration analysis identified four configurations of high continuance intention (with a solution consistency rate of 0.811 and a coverage rate of 0.469), which can be grouped into three broader patterns based on their theoretical coherence: the “expectation confirmation-dominated” pattern (Configurations 1 and 2, with consistency rates of 0.855 and 0.839, respectively), the “full-dimensional attribute-driven” pattern (Configuration 3, consistency rate of 0.814), and the “Social-Hedonic Compensation” pattern (Configuration 4, consistency rate of 0.836), indicating substantial heterogeneity in continuance intention logic across different segments. Theoretically, this study extends the ECM-VAM framework to the context of children’s embodied intelligent products by introducing visual aesthetics and technical reliability as context-specific antecedents of perceived value, demonstrates that unstructured online review texts can serve as a valid source for the contextualized operationalization of theoretical constructs, and qualifies the linear assumptions of conventional net-effect models through a configurational perspective.

بازار ربات‌های هوشمند همدم کودکان با چالش فراگیر «پذیرش اولیه بالا اما نگهداشت پایین» مواجه است. پژوهش‌های پیشین عمدتاً بر رویکردهای تک‌روشی تکیه داشته‌اند و سازوکارهای روان‌شناختی و مسیرهای پیکربندی‌کننده قصد تداوم استفاده کاربران را به‌طور کافی روشن نکرده‌اند. این مطالعه چارچوب پژوهشی چندروشی متوالی را با ادغام «استخراج موضوعی BERTopic—اعتبارسنجی خطی PLS-SEM—تحلیل پیکربندی fsQCA» طراحی می‌کند. با استفاده از ۶٬۴۰۵ بازبینی آنلاین معتبر از JD.com و ۴۴۰ پرسشنامه معتبر، این پژوهش چارچوب نظری تلفیقی مبتنی بر مدل تأیید انتظارات (ECM) و مدل پذیرش مبتنی بر ارزش (VAM) را به کار می‌گیرد. استخراج موضوعی BERTopic شش بُعد اصلی تقاضا را از بازبینی‌های مصرف‌کنندگان شناسایی کرد: سودمندی ادراک‌شده، لذت ادراک‌شده، زیبایی‌شناسی بصری، ارزش اجتماعی/هدیه‌ای، پایایی فنی و تأیید انتظارات. تحلیل PLS-SEM نشان می‌دهد که رضایت قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده قصد تداوم استفاده است (β = 0.705, p < 0.001) و ۵۰.۳٪ از واریانس آن را تبیین می‌کند (R² = 0.503). ارزش ادراک‌شده (R² = 0.571) به‌طور مشترک توسط تأیید انتظارات (β = 0.230)، سودمندی ادراک‌شده (β = 0.197)، پایایی فنی (β = 0.163)، ارزش اجتماعی/هدیه‌ای (β = 0.141)، زیبایی‌شناسی بصری (β = 0.106) و لذت ادراک‌شده (β = 0.104) هدایت می‌شود. شایان توجه است که لذت ادراک‌شده سازوکار دو‌مسیره متمایزی را نشان می‌دهد و هم به‌طور غیرمستقیم از طریق ارزش ادراک‌شده و هم به‌طور مستقیم از طریق رضایت بر قصد تداوم استفاده تأثیر می‌گذارد (β = 0.232, p < 0.001). افزون بر این، تحلیل پیکربندی fsQCA چهار پیکربندی با قصد تداوم استفاده بالا را شناسایی کرد (با نرخ سازگاری راه‌حل 0.811 و نرخ پوشش 0.469) که می‌توان آن‌ها را بر اساس انسجام نظری در سه الگوی کلی دسته‌بندی کرد: الگوی «غلبه تأیید انتظارات» (پیکربندی‌های ۱ و ۲، با نرخ سازگاری 0.855 و 0.839)، الگوی «محرک تمام‌ابعادی ویژگی‌ها» (پیکربندی ۳، نرخ سازگاری 0.814) و الگوی «جبران اجتماعی-لذت‌گرایانه» (پیکربندی ۴، نرخ سازگاری 0.836)، که نشان‌دهنده ناهمگونی قابل توجه در منطق قصد تداوم استفاده در بخش‌های مختلف است. از منظر نظری، این پژوهش چارچوب ECM-VAM را با معرفی زیبایی‌شناسی بصری و پایایی فنی به عنوان پیشایندهای خاص زمینه‌ای ارزش ادراک‌شده، به حوزه محصولات هوشمند تجسم‌یافته کودکان گسترش می‌دهد، نشان می‌دهد که متون بازبینی آنلاین غیرساختاریافته می‌توانند منبع معتبری برای عملیاتی‌سازی زمینه‌ای سازه‌های نظری باشند و با رویکرد پیکربندی، مفروضات خطی مدل‌های اثر خالص متعارف را تعدیل می‌کند.

The main objective of this study is to analyse the effectiveness of supervision techniques in Islamic educational institutions as a quality assurance mechanism at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi. This research employs a qualitative approach with a case study design to understand the supervision techniques at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi as a quality assurance mechanism. Primary data were obtained through in-depth interviews with the principal, teachers, the school committee, and students, while secondary data were drawn from school documents and reports. Data were collected through semi-structured interviews, participatory observations, and document studies. Data analysis was conducted thematically through coding, categorisation, and interpretation based on administrative and social aspects. Validity was maintained through triangulation and member checking, resulting in a holistic understanding and practical recommendations for quality assurance in Islamic education.The study at MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi shows that supervision techniques play a strategic role in assuring the quality of Islamic education. The implementation of structured supervision improves the quality of learning, with teachers planning material more systematically and adjusting instructional methods to students' needs, thereby enhancing students' understanding and participation. Participatory supervision involving teachers, students, and the school committee strengthens the academic culture, encourages teacher motivation, increases creativity in teaching methods, and fosters student discipline and responsibility. The integration of administrative and social aspects produces a holistic and adaptive supervision mechanism, enabling objective performance evaluation, effective communication with parents, and relevant instructional strategies. The findings affirm that supervision functions as an instrument for teacher professional development, improvement of instructional quality, and the establishment of a sustainable academic culture

هدف اصلی این پژوهش، تحلیل اثربخشی تکنیک‌های نظارت در نهادهای آموزشی اسلامی به‌عنوان سازوکار تضمین کیفیت در دبیرستان اسلامی MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طراحی مطالعه موردی به بررسی تکنیک‌های نظارت در MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi به‌عنوان سازوکار تضمین کیفیت می‌پردازد. داده‌های اولیه از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر، معلمان، کمیته مدرسه و دانش‌آموزان گردآوری شده است و داده‌های ثانویه از اسناد و گزارش‌های مدرسه استخراج گردیده است. جمع‌آوری داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهدات مشارکتی و مطالعات اسنادی انجام شده است. تحلیل داده‌ها به‌صورت تماتیک از طریق کدگذاری، دسته‌بندی و تفسیر بر اساس جنبه‌های اداری و اجتماعی صورت گرفته است. روایی پژوهش از طریق مثلث‌سازی و بررسی اعضا حفظ شده است که منجر به درک جامع و ارائه توصیه‌های عملی برای تضمین کیفیت در آموزش اسلامی گردیده است. یافته‌های پژوهش در MA Roudlotul Muta'alimin Cluring Banyuwangi نشان می‌دهد که تکنیک‌های نظارت نقش راهبردی در تضمین کیفیت آموزش اسلامی ایفا می‌کنند. اجرای نظارت ساختاریافته موجب ارتقای کیفیت یادگیری شده است، به‌گونه‌ای که معلمان برنامه‌ریزی مطالب را به‌صورت نظام‌مندتر انجام داده و روش‌های تدریس را با نیازهای دانش‌آموزان تطبیق می‌دهند و در نتیجه، فهم و مشارکت دانش‌آموزان افزایش می‌یابد. نظارت مشارکتی با درگیر کردن معلمان، دانش‌آموزان و کمیته مدرسه، فرهنگ علمی را تقویت کرده، انگیزه معلمان را افزایش داده، خلاقیت در روش‌های تدریس را ارتقا بخشیده و انضباط و مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان را تقویت می‌کند. ادغام جنبه‌های اداری و اجتماعی، سازوکار نظارتی جامع و سازگاری را ایجاد می‌کند که امکان ارزیابی عینی عملکرد، ارتباط مؤثر با والدین و راهبردهای آموزشی مرتبط را فراهم می‌سازد. یافته‌ها تأیید می‌کند که نظارت به‌عنوان ابزاری برای توسعه حرفه‌ای معلمان، بهبود کیفیت تدریس و استقرار فرهنگ علمی پایدار عمل می‌کند.

This study aims to analyse in depth how the implementation of an integrated habituation strategy can strengthen students' religious character and social awareness at SDN 01 Sidoharjo Jati Agung, South Lampung, as a systematic effort to respond to the challenge of character value degradation at the primary education level. The research employs a qualitative approach with a case study design to understand the implementation of the integrated habituation strategy in reinforcing students' religious character and social awareness at SDN 01 Sidoharjo Jati Agung, South Lampung. The research subjects include the principal, teachers, and students directly involved. Data were collected through participatory observation, in-depth interviews, and documentation of school programs. The analysis was carried out thematically through data reduction, data display, and conclusion drawing. Data credibility was maintained through triangulation and member checking. This method produced an in-depth picture of the effectiveness of the integrated habituation strategy in shaping students' character. The findings show that the implementation of the integrated habituation strategy at SDN 01 Sidoharjo Jati Agung is carried out consistently and has become part of the school culture, supporting the strengthening of students' religious character and social awareness. Structured and repetitive religious habituation contributes to the internalisation of values such as faith, discipline, honesty, and responsibility, which are reflected in students' daily behaviour. In addition, social activities such as group work, joint cleaning, and peer interaction enhance students' empathy, concern for others, and social compliance. This strategy forms whole, ethical, and socially sensitive character, affirming that integrated habituation is an effective mechanism for comprehensive character education in elementary schools.

هدف این پژوهش، تحلیل عمیق چگونگی اجرای راهبرد عادت‌دهی یکپارچه به منظور تقویت منش دینی و آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان در دبستان دولتی شماره ۰۱ سیدوهارجو جتی آگونگ، لامپونگ جنوبی است؛ تلاشی نظام‌مند برای پاسخ به چالش افت ارزش‌های منش در سطح آموزش ابتدایی. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی به بررسی اجرای راهبرد عادت‌دهی یکپارچه در تقویت منش دینی و آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان در این مدرسه می‌پردازد. مشارکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیر، معلمان و دانش‌آموزان به طور مستقیم درگیر هستند. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی برنامه‌های مدرسه گردآوری شد. تحلیل داده‌ها به صورت تماتیک و از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام گرفت. اعتبار داده‌ها از طریق مثلث‌سازی و بررسی اعضا حفظ شد. این روش تصویری عمیق از اثربخشی راهبرد عادت‌دهی یکپارچه در شکل‌دهی منش دانش‌آموزان ارائه داد. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای راهبرد عادت‌دهی یکپارچه در این مدرسه به صورت مستمر انجام می‌شود و به بخشی از فرهنگ مدرسه تبدیل شده است و از تقویت منش دینی و آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان حمایت می‌کند. عادت‌دهی دینی ساختارمند و تکرارشونده به درونی‌سازی ارزش‌هایی چون ایمان، انضباط، صداقت و مسئولیت‌پذیری کمک می‌کند که در رفتار روزمره دانش‌آموزان منعکس می‌شود. همچنین، فعالیت‌های اجتماعی مانند کار گروهی، نظافت جمعی و تعامل با همسالان، همدلی، توجه به دیگران و انطباق اجتماعی دانش‌آموزان را افزایش می‌دهد. این راهبرد منش کامل، اخلاقی و حساس به اجتماع را شکل می‌دهد و تأکید می‌کند که عادت‌دهی یکپارچه، سازوکاری مؤثر برای آموزش جامع منش در مدارس ابتدایی است.

This qualitative study employed Interpretative Phenomenological Analysis (IPA) as its research design and centered on eight mathematics educators from the Negros Island Region in the Philippines. These educators were officially enrolled in master's or doctoral programs at Higher Education Institutions (HEIs) during the academic year 2024-2025. The researcher employed purposive-convenience sampling, selecting readily accessible mathematics educators who also met specific criteria: they had conducted at least one research study, had presented a study, and had taught in a public high school for at least two years. The study sought to understand their lived experiences related to research engagement, using in-depth interviews to capture their motivations, challenges, coping mechanisms, perceived benefits, and insights. The mathematics educators' primary motivator stemmed from a genuine desire to improve their learners' lives, focusing on strategies to enhance comprehension, reduce anxiety, and promote equity. However, these educators faced considerable challenges, including time constraints due to heavy workloads and limited resources, particularly in public schools and part-time positions. To overcome these obstacles, they demonstrated resourcefulness and relied on collaboration, sharing ideas and leveraging networks for support. Despite the hardships, research engagement brought significant rewards, most notably witnessing learners' "lightbulb moments" and experiencing professional growth. Ultimately, the study highlighted the dedication and resilience of these educators, emphasizing the urgent need for institutional support to foster a research culture that empowers them to advance mathematics education in the Philippines.

این مطالعه کیفی با به‌کارگیری طرح پژوهشی تحلیل پدیدارشناختی تفسیری (IPA) انجام شده و بر هشت آموزگار ریاضی از منطقه جزیره نِگروس در فیلیپین متمرکز است. این آموزگاران به طور رسمی در برنامه‌های کارشناسی ارشد یا دکتری در مؤسسات آموزش عالی (HEIs) در سال تحصیلی ۲۰۲۴-۲۰۲۵ ثبت‌نام کرده بودند. پژوهشگر از نمونه‌گیری هدفمند-سهولت‌محور استفاده کرد و آموزگاران ریاضی را که به آسانی در دسترس بودند و همچنین معیارهای خاصی را دارا بودند انتخاب نمود: انجام حداقل یک مطالعه پژوهشی، ارائه یک پژوهش و داشتن سابقه تدریس در دبیرستان دولتی به مدت حداقل دو سال. هدف این مطالعه، فهم تجارب زیسته آنان در ارتباط با مشارکت پژوهشی بود و برای ثبت انگیزه‌ها، چالش‌ها، سازوکارهای مقابله‌ای، فواید ادراک‌شده و بینش‌های آنان از مصاحبه‌های عمیق بهره گرفته شد. انگیزه اصلی آموزگاران ریاضی، تمایل واقعی برای بهبود زندگی یادگیرندگان‌شان بود که بر راهبردهایی برای ارتقای درک، کاهش اضطراب و ترویج عدالت تمرکز داشت. با این حال، این آموزگاران با چالش‌های قابل توجهی از جمله محدودیت زمانی ناشی از حجم بالای کار و کمبود منابع، به ویژه در مدارس دولتی و موقعیت‌های پاره‌وقت، مواجه بودند. برای غلبه بر این موانع، آنان با ابتکار عمل و تکیه بر همکاری، به اشتراک‌گذاری ایده‌ها و بهره‌گیری از شبکه‌های حمایتی پرداختند. علی‌رغم دشواری‌ها، مشارکت پژوهشی پاداش‌های قابل توجهی به همراه داشت که مهم‌ترین آن مشاهده «لحظات روشن‌شدن ذهن» یادگیرندگان و تجربه رشد حرفه‌ای بود. در نهایت، این مطالعه بر تعهد و تاب‌آوری این آموزگاران تأکید کرده و نیاز فوری به حمایت نهادی برای تقویت فرهنگ پژوهش به منظور توانمندسازی آنان در پیشبرد آموزش ریاضی در فیلیپین را برجسته می‌کند.

Prevention of sexual reoffending is the primary goal of forensic treatment for individuals with a history of sexual offenses. Risk assessment and case formulation form the foundation of cognitive behavioral therapy informed forensic treatment. Integrating both into practice, however, is not always straightforward. This case study explores how risk assessment and case formulation can be integrated using the network-based model of risk of sexual reoffending (NBM-RSR, hereafter referred to as the NBM-RSR case formulation). Peter's NBM-RSR case formulation illustrates the contribution of his own experience of sexual abuse to the development of dynamic risk factors. The interconnections between these factors provide insight into their role in his risk of sexual reoffending. Peter's risk of reoffending appears to emerge from two clusters of dynamic risk factors: one involving emotional loneliness, feelings of shame and guilt, and the other consisting of exhibitionistic fantasies, sex as a coping mechanism, and contact with unknown women and girls. The need for validation and the use of sex as a coping mechanism form the link between these two networks. This case study demonstrates that the NBM-RSR case formulation provides an explanatory model for the onset and maintenance of sexual offending. It provides practical guidance for forensic treatment and helps formulate and prioritize treatment goals through analyzing how dynamic risk factors interconnect.

پیشگیری از تکرار جرایم جنسی هدف اصلی درمان‌های قانونی برای افرادی با سابقه جرایم جنسی است. ارزیابی خطر و فرمول‌بندی موردی، بنیان درمان شناختی-رفتاری مبتنی بر شواهد در حوزه قانونی را تشکیل می‌دهند. با این حال، ادغام این دو در عمل همواره ساده نیست. این مطالعه موردی بررسی می‌کند که چگونه می‌توان ارزیابی خطر و فرمول‌بندی موردی را با استفاده از مدل شبکه‌ای خطر تکرار جرم جنسی (NBM-RSR، که از این پس به عنوان فرمول‌بندی موردی NBM-RSR نامیده می‌شود) تلفیق کرد. فرمول‌بندی موردی NBM-RSR برای Peter نشان می‌دهد که تجربه شخصی او از سوءاستفاده جنسی چگونه در شکل‌گیری عوامل خطر پویای او نقش داشته است. ارتباطات میان این عوامل، بینشی درباره نقش آن‌ها در خطر تکرار جرم جنسی توسط او فراهم می‌کند. به نظر می‌رسد خطر تکرار جرم در Peter از دو خوشه عوامل خطر پویای زیر ناشی می‌شود: یکی شامل تنهایی عاطفی، احساس شرم و گناه، و دیگری متشکل از خیال‌پردازی‌های نمایشی، استفاده از رابطه جنسی به عنوان سازوکار مقابله‌ای، و تماس با زنان و دختران ناشناس. نیاز به تأیید و استفاده از رابطه جنسی به عنوان سازوکار مقابله‌ای، پیوند میان این دو شبکه را تشکیل می‌دهد. این مطالعه موردی نشان می‌دهد که فرمول‌بندی موردی NBM-RSR یک مدل تبیینی برای شروع و تداوم جرایم جنسی ارائه می‌دهد. این مدل راهنمای عملی برای درمان قانونی فراهم می‌کند و با تحلیل نحوه ارتباط عوامل خطر پویا، به تدوین و اولویت‌بندی اهداف درمانی کمک می‌کند.

Abstract Currently, machine learning technology has been widely used in electroencephalogram (EEG) automatic emotion recognition tasks. However, the non-stationarity, individual differences, and high annotation costs in EEG signals seriously affect the generalization ability of the model. To solve these problems, we propose a new unsupervised domain adaptation framework named EEG-UDAF for EEG emotion recognition. First, we design a dual-view frequency domain feature fusion module that can extract rich EEG signals frequency domain features from two perspectives, differential entropy and power spectral density, and fuse them based on the self-attention mechanism. Second, we propose a spatio-temporal feature extraction module based on graph convolutional network and bidirectional long short-term memory. It can comprehensively consider the spatial topological structure of the brain and the dynamic characteristics of temporal changes between EEG channels to extract complex spatio-temporal features. Third, we use the unsupervised domain adaptation strategy to solve the non-stationarity and individual differences in EEG signals without manual annotation, and introduce a semantic correction mechanism to prevent incorrect class alignment. Experiments based on intra-subject and inter-subject paradigms show that EEG-UDAF can effectively alleviate non-stationarity and individual differences. Moreover, these transferable EEG representations also provide a potential foundation for LLM-augmented multimodal data fusion in large-scale affective computing.

در حال حاضر، فناوری یادگیری ماشین به طور گسترده‌ای در وظایف شناسایی خودکار احساسات مبتنی بر الکتروانسفالوگرام (EEG) مورد استفاده قرار گرفته‌است. با این حال، غیرایستایی، تفاوت‌های فردی و هزینه‌های بالای برچسب‌گذاری در سیگنال‌های EEG به طور جدی توانایی تعمیم مدل را تحت تأثیر قرار می‌دهد. برای حل این مشکلات، چارچوب جدیدی با نام EEG-UDAF برای شناسایی احساسات مبتنی بر EEG پیشنهاد می‌کنیم. نخست، یک ماژول همجوشی ویژگی‌های حوزه فرکانس با دو نما طراحی کرده‌ایم که می‌تواند ویژگی‌های غنی حوزه فرکانسی سیگنال‌های EEG را از دو منظر، آنتروپی تفاضلی و چگالی طیفی توان، استخراج کرده و آن‌ها را بر اساس سازوکار خودتوجهی ادغام کند. دوم، یک ماژول استخراج ویژگی‌های فضایی-زمانی مبتنی بر شبکه عصبی کانولوشنی گراف و حافظه کوتاه‌مدت دوطرفه پیشنهاد می‌کنیم. این ماژول می‌تواند ساختار توپولوژیکی فضایی مغز و ویژگی‌های پویای تغییرات زمانی بین کانال‌های EEG را به طور جامع در نظر گرفته و ویژگی‌های پیچیده فضایی-زمانی را استخراج کند. سوم، از راهبرد تطبیق حوزه بدون نظارت برای حل غیرایستایی و تفاوت‌های فردی در سیگنال‌های EEG بدون نیاز به برچسب‌گذاری دستی استفاده کرده و سازوکار اصلاح معنایی را برای جلوگیری از هم‌ترازی نادرست کلاس‌ها معرفی می‌کنیم. آزمایش‌های مبتنی بر پارادایم‌های درون‌فردی و بین‌فردی نشان می‌دهد که EEG-UDAF می‌تواند به طور مؤثری غیرایستایی و تفاوت‌های فردی را کاهش دهد. افزون بر این، این بازنمایی‌های قابل انتقال EEG همچنین بنیانی بالقوه برای همجوشی داده‌های چندوجهی تقویت‌شده با LLM در محاسبات عاطفی در مقیاس بزرگ فراهم می‌کند.

Emancipatory education aims to foster learners’ critical engagement with knowledge, often by implementing classroom critical-thinking practice. Socio-emotional skills can support this process by creating trusting, dialogic, and responsive environments which enable critical reflection. This study examines how school climate and teacher autonomy shape this mechanism. This analysis includes 54,310 teachers from 18 countries from the 2024 TALIS dataset. Four moderated mediation models were estimated to test whether socio-emotional skills mediate the relationship between school climate and autonomy and critical-thinking practice, and whether these pathways differ between teachers active in social sciences and other subjects. Results show that school climate and autonomy are positively associated with critical-thinking practice, with socio-emotional skills acting as a partial mediator. For teachers with social science education, the indirect effects are stronger. The findings suggest that emancipatory teaching depends not only on teacher beliefs and classroom practices, but also on supportive institutional conditions and subject-specific preparation.

آموزش رهایی‌بخش با هدف تقویت مشارکت انتقادی یادگیرندگان با دانش، اغلب از طریق اجرای تمرین تفکر انتقادی در کلاس درس دنبال می‌شود. مهارت‌های اجتماعی-هیجانی می‌توانند با ایجاد محیط‌های مبتنی بر اعتماد، گفت‌وگو و پاسخگویی، این فرایند را با فراهم آوردن بستر تأمل انتقادی حمایت کنند. این مطالعه بررسی می‌کند که اقلیم مدرسه و خودمختاری معلم چگونه این سازوکار را شکل می‌دهند. این تحلیل شامل ۵۴٬۳۱۰ معلم از ۱۸ کشور بر اساس داده‌های TALIS 2024 است. چهار مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده برای آزمون این‌که آیا مهارت‌های اجتماعی-هیجانی رابطه بین اقلیم مدرسه و خودمختاری با تمرین تفکر انتقادی را میانجی‌گری می‌کنند و این مسیرها بین معلمان فعال در علوم اجتماعی و سایر دروس متفاوت است یا خیر، برآورد شد. نتایج نشان می‌دهد که اقلیم مدرسه و خودمختاری با تمرین تفکر انتقادی رابطه مثبت دارند و مهارت‌های اجتماعی-هیجانی به عنوان میانجی جزئی عمل می‌کنند. برای معلمانی که در آموزش علوم اجتماعی فعالیت دارند، اثرات غیرمستقیم قوی‌تر است. یافته‌ها حاکی از آن است که تدریس رهایی‌بخش نه تنها به باورهای معلم و شیوه‌های کلاسی، بلکه به شرایط حمایتی نهادی و آمادگی موضوع‌محور نیز وابسته است.

This study describes and evaluates a long-term training program to improve dialogue between clients and contractors in two forestry companies. A comparative case study design was used. Interviews were conducted at three points: prior to training (n = 28), three months after completion (n = 30), and at a seven-year follow-up (n = 14). Analysis resulted in a program theory formulated as a context-mechanism-outcome (CMO) configuration to guide future dialogue-based training in interdependent forestry systems. In contexts characterized by diverse expectations, varied role understandings, and differing organizational cultures, sustainable change depends on both individual and structural factors. Central mechanisms include fostering shared understanding of roles and the forestry value chain, developing dialogical skills (e.g. active listening, reflection, feedback), linking training to everyday work practices, supporting psychological safety and constructive conflict engagement, and ensuring sustained organizational follow-up. These mechanisms are associated with short-term improvements in openness, trust, and teamwork; medium-term application of dialogical skills in cross-organizational collaboration; and long-term normalization of feedback practices and sustained cooperation. Lasting impact depends on participant preparation, alignment of expectations, practical relevance, and organizational support. Overall, the study shows that dialogue-based training can achieve lasting organizational change when embedded in supportive organizational contexts that reinforce learning and collaboration over time.

این مطالعه به توصیف و ارزیابی یک برنامه آموزشی بلندمدت با هدف بهبود گفت‌وگو میان کارفرمایان و پیمانکاران در دو شرکت جنگل‌داری می‌پردازد. از طرح مطالعه موردی مقایسه‌ای استفاده شده است. مصاحبه‌ها در سه مقطع زمانی انجام شد: پیش از آموزش (n = ۲۸)، سه ماه پس از اتمام آموزش (n = ۳۰)، و در پیگیری هفت‌ساله (n = ۱۴). تحلیل داده‌ها منجر به تدوین نظریه برنامه به صورت پیکربندی زمینه-سازوکار-پیامد (CMO) شد تا راهنمایی برای آموزش‌های مبتنی بر گفت‌وگو در نظام‌های وابسته به هم جنگل‌داری باشد. در زمینه‌هایی که با انتظارات متنوع، برداشت‌های متفاوت از نقش‌ها و فرهنگ‌های سازمانی گوناگون مشخص می‌شوند، تغییر پایدار به عوامل فردی و ساختاری وابسته است. سازوکارهای مرکزی شامل تقویت درک مشترک از نقش‌ها و زنجیره ارزش جنگل‌داری، توسعه مهارت‌های گفت‌وگویی (مانند گوش‌دادن فعال، تأمل، بازخورد)، پیوند آموزش با فعالیت‌های روزمره کاری، حمایت از ایمنی روانی و مشارکت سازنده در تعارض، و تضمین پیگیری سازمانی مستمر می‌باشد. این سازوکارها با بهبودهای کوتاه‌مدت در گشودگی، اعتماد و کار تیمی؛ کاربرد میان‌مدت مهارت‌های گفت‌وگویی در همکاری بین‌سازمانی؛ و نهادینه‌سازی بلندمدت شیوه‌های بازخورد و تداوم همکاری مرتبط هستند. تأثیر ماندگار به آمادگی شرکت‌کنندگان، همسویی انتظارات، ارتباط عملی و حمایت سازمانی بستگی دارد. در مجموع، این مطالعه نشان می‌دهد که آموزش مبتنی بر گفت‌وگو زمانی می‌تواند تغییر سازمانی پایدار ایجاد کند که در بسترهای حمایتی سازمانی که یادگیری و همکاری را در طول زمان تقویت می‌کنند، جای گیرد.

Recent quantitative literature in mathematics education has exposed a critical empirical paradox: neither classroom management nor mastery-oriented instructional practices statistically mediate the relationship between teachers' Pedagogical Content Knowledge (PCK) and secondary student achievement. Because quantitative designs rely on standardized numerical surveys, they frequently treat the interactive classroom environment as a black box, leaving the operational mechanisms behind this statistical breakdown completely unexplained. To address this literature gap, this interpretive qualitative multi-case study investigated the lived experiences of secondary school students within the Kumasi Metropolis of Ghana to explore why traditional structural optimization fails to translate into conceptual understanding. Four distinct public Senior High School mathematics classrooms characterized by highly qualified instructors yet uneven student performance were selected as bounded cases. Data collection was thoroughly triangulated over a two-month period using non-participant classroom observations, four student focus group discussions ( n = 32 ), and four semi-structured teacher interviews. Following an inductive and deductive thematic analysis guided by Self-Determination Theory, the findings revealed that students predominantly experience classroom management as a restrictive mechanism of rigid behavioral control rather than an instructional resource. Although strict behavioral strategies successfully secure classroom silence, they create an atmosphere of intense emotional anxiety that thwarts students' basic psychological needs for autonomy and relatedness. This psychological alienation creates a severe instructional barrier where students become passive spectators who engage in superficial compliance and rote copying rather than the cognitive vulnerability required to master complex mathematical tasks. Consequently, high teacher PCK remains pedagogically locked within a teacher-centered framework because the controlling environment actively thwarts the interactive, communicative discourse necessary for internalizing knowledge. This study concludes that classroom management fails as a statistical mediator because it prioritizes structural containment over genuine cognitive engagement. Based on these findings, it is recommended that the Ministry of Education and the Ghana Education Service restructure professional development to favor autonomy-supportive management frameworks and relational, error-tolerant learning environments.

ادبیات کمی اخیر در آموزش ریاضی یک پارادوکس تجربی مهم را آشکار ساخته است: نه مدیریت کلاس و نه شیوه‌های تدریس مبتنی بر تسلط، رابطه میان دانش محتوایی-تدریسی (PCK) معلمان و پیشرفت دانش‌آموزان متوسطه را به طور آماری میانجی‌گری نمی‌کنند. از آنجا که طرح‌های کمی بر پرسشنامه‌های عددی استاندارد تکیه دارند، اغلب محیط تعاملی کلاس را به مثابه یک جعبه سیاه تلقی می‌کنند و سازوکارهای عملیاتی این گسست آماری را کاملاً توضیح‌ناپذیر باقی می‌گذارند. به منظور رفع این خلأ در ادبیات، این مطالعه کیفی تفسیری چندموردی، تجارب زیسته دانش‌آموزان متوسطه در کلان‌شهر Kumasi در غنا را برای بررسی اینکه چرا بهینه‌سازی ساختاری سنتی به درک مفهومی منجر نمی‌شود، مورد بررسی قرار داد. چهار کلاس ریاضی دبیرستان دولتی با معلمان بسیار واجد شرایط اما عملکرد دانش‌آموزان نامتوازن به عنوان موارد محدود انتخاب شدند. گردآوری داده‌ها طی دو ماه با استفاده از مشاهده غیرمشارکتی کلاس، چهار بحث گروهی متمرکز دانش‌آموزان (n = 32) و چهار مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با معلمان به طور کامل مثلث‌بندی شد. بر اساس تحلیل تماتیک استقرایی و قیاسی با راهنمایی نظریه خودتعیین‌گری، یافته‌ها نشان داد که دانش‌آموزان عمدتاً مدیریت کلاس را به عنوان سازوکاری محدودکننده برای کنترل رفتاری سختگیرانه تجربه می‌کنند، نه به عنوان منبعی آموزشی. اگرچه راهبردهای رفتاری سختگیرانه سکوت کلاس را تضمین می‌کند، اما فضایی از اضطراب شدید عاطفی ایجاد می‌کند که نیازهای روان‌شناختی اساسی دانش‌آموزان به خودمختاری و ارتباط را ناکام می‌گذارد. این بیگانگی روان‌شناختی مانعی جدی برای آموزش ایجاد می‌کند که در آن دانش‌آموزان به تماشاگران منفعل بدل می‌شوند و به جای آسیب‌پذیری شناختی لازم برای تسلط بر وظایف پیچیده ریاضی، صرفاً به تبعیت سطحی و رونویسی طوطی‌وار می‌پردازند. در نتیجه، دانش محتوایی-تدریسی بالای معلم در چارچوبی معلم‌محور محبوس می‌ماند، زیرا محیط کنترل‌کننده به طور فعال گفتمان تعاملی و ارتباطی لازم برای درونی‌سازی دانش را ناکام می‌گذارد. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که مدیریت کلاس به عنوان میانجی آماری شکست می‌خورد، زیرا مهار ساختاری را بر درگیری شناختی اصیل ترجیح می‌دهد. بر اساس این یافته‌ها، توصیه می‌شود وزارت آموزش و خدمات آموزش غنا توسعه حرفه‌ای را به سوی چارچوب‌های مدیریت حمایت‌کننده از خودمختاری و محیط‌های یادگیری رابطه‌محور و خطاپذیر بازسازی کنند.

This article examines how the right to lifestance-based exemption appears in reported Norwegian school practice. Based on a digital survey of 555 teachers and school leaders, it maps where exemption requests arise, how they are handled, and what kinds of uncertainty shape implementation. The findings show that exemption is not confined to religious education or school religious services. Requests are reported across subjects and school activities, especially in relation to food practices, bodily participation, religiously marked traditions, and contested curriculum content. Most reported requests are granted, but accommodation varies considerably. School religious services remain the clearest site of majority-Christian bias, while requests in Food and Health and Physical Education illustrate how formally common activities may create disproportionate burdens for some pupils. Read through Laborde’s concept of integrity-protecting commitments, the findings suggest that exemption functions as a practical mechanism for negotiating the relationship between shared schooling and individual conviction. At the same time, the Norwegian scheme’s legal distinction between exemption from activities and continued obligation to meet competence aims makes exemption a matter of educational redesign rather than withdrawal. The article therefore shows exemption as a legal safeguard, an integrity-protecting measure, a pedagogical challenge, and a lens on majority norms.

این مقاله بررسی می‌کند که حق معافیت مبتنی بر جهان‌بینی چگونه در عمل گزارش‌شده مدارس نروژ ظاهر می‌شود. بر اساس یک پیمایش دیجیتال از ۵۵۵ معلم و مدیر مدرسه، این پژوهش محل بروز درخواست‌های معافیت، نحوه رسیدگی به آن‌ها و انواع عدم قطعیتی که اجرای آن را شکل می‌دهد، را ترسیم می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهند که معافیت محدود به آموزش دینی یا مراسم مذهبی مدرسه نیست. درخواست‌ها در سراسر دروس و فعالیت‌های مدرسه، به‌ویژه در ارتباط با شیوه‌های غذایی، مشارکت بدنی، سنت‌های دارای نشانه‌های مذهبی و محتوای درسی مورد مناقشه گزارش شده‌اند. بیشتر درخواست‌های گزارش‌شده پذیرفته می‌شوند، اما میزان سازگاری به طور قابل توجهی متفاوت است. مراسم مذهبی مدرسه همچنان آشکارترین محل سوگیری به نفع اکثریت مسیحی است، در حالی که درخواست‌ها در درس‌های «غذا و سلامت» و «تربیت بدنی» نشان می‌دهد که چگونه فعالیت‌های ظاهراً مشترک می‌توانند بار نامتناسبی برای برخی دانش‌آموزان ایجاد کنند. با استفاده از مفهوم «تعهدات محافظت‌کننده از تمامیت» Laborde، یافته‌ها حاکی از آن است که معافیت به عنوان سازوکاری عملی برای مذاکره درباره رابطه بین آموزش مشترک و باور فردی عمل می‌کند. در عین حال، تمایز حقوقی نظام نروژی میان معافیت از فعالیت‌ها و تداوم الزام به تحقق اهداف شایستگی، معافیت را به موضوعی در بازطراحی آموزشی تبدیل می‌کند، نه صرفاً کناره‌گیری. بنابراین، مقاله معافیت را به عنوان یک تضمین حقوقی، تدبیری برای حفاظت از تمامیت فردی، چالشی آموزشی و ابزاری برای بررسی هنجارهای اکثریت نشان می‌دهد.

This study examined how scientific and technological literacy relate to self-reported pro-environmental behavior through the mediating role of 21st-century skills among 578 undergraduate Biology Education students from 16 universities in Eastern Indonesia. Drawing on Social Cognitive Theory and the Action Competence Framework, creativity, critical thinking, collaboration, and communication were conceptualized as an integrated competence-enactment mechanism linking literacy to behavioral tendencies. Data were collected using a structured questionnaire and analyzed using PLS-SEM with SmartPLS 4. The 21st-century skills construct was modeled as a second-order mediating variable using the disjoint two-stage approach. The measurement model confirmed satisfactory reliability, convergent validity, and discriminant validity. The structural model showed that scientific literacy and technological literacy significantly predicted 21st-century skills, which emerged as the strongest predictor of self-reported pro-environmental behavior. Scientific literacy retained a small but significant direct effect, indicating complementary partial mediation, whereas technological literacy showed no significant direct effect, indicating indirect-only mediation. The mediated model explained 65.1% of the variance in pro-environmental behavior, compared with 50.6% in the direct-effect model. These findings demonstrate that 21st-century skills function as the key mediating mechanism through which literacy competencies are transformed into environmental behavioral tendencies and support the integration of scientific understanding, purposeful technology use, and action-oriented 4C learning in Biology Education curricula.

این مطالعه به بررسی ارتباط سواد علمی و سواد فناورانه با رفتارهای زیست‌محیطی خودگزارش‌شده از طریق نقش میانجی‌گری مهارت‌های قرن بیست‌ویکم در میان ۵۷۸ دانشجوی کارشناسی آموزش زیست‌شناسی از ۱۶ دانشگاه در شرق اندونزی پرداخت. با بهره‌گیری از نظریه شناخت اجتماعی و چارچوب شایستگی کنش، خلاقیت، تفکر انتقادی، همکاری و ارتباط به‌عنوان یک سازوکار یکپارچه اجراکننده شایستگی که سواد را به گرایش‌های رفتاری پیوند می‌دهد، مفهوم‌سازی شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته گردآوری و با روش مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) با نرم‌افزار SmartPLS 4 تحلیل شدند. سازه مهارت‌های قرن بیست‌ویکم به‌عنوان متغیر میانجی مرتبه دوم با رویکرد دو مرحله‌ای مجزا مدل‌سازی شد. مدل اندازه‌گیری، پایایی رضایت‌بخش، روایی همگرا و روایی واگرا را تأیید کرد. مدل ساختاری نشان داد که سواد علمی و سواد فناورانه پیش‌بینی‌کننده معنادار مهارت‌های قرن بیست‌ویکم هستند و این مهارت‌ها به‌عنوان قوی‌ترین پیش‌بین رفتار زیست‌محیطی خودگزارش‌شده ظاهر شدند. سواد علمی همچنان اثر مستقیم کوچک اما معناداری را حفظ کرد که نشان‌دهنده میانجی‌گری جزئی مکمل است، در حالی که سواد فناورانه اثر مستقیم معناداری نشان نداد و صرفاً میانجی‌گری غیرمستقیم را نشان داد. مدل میانجی‌گری شده ۶۵/۱٪ از واریانس رفتار زیست‌محیطی را تبیین کرد، در حالی که مدل اثر مستقیم ۵۰/۶٪ را تبیین نمود. این یافته‌ها نشان می‌دهند که مهارت‌های قرن بیست‌ویکم به‌عنوان سازوکار میانجی کلیدی عمل می‌کنند که از طریق آن شایستگی‌های سواد به گرایش‌های رفتاری زیست‌محیطی تبدیل می‌شوند و از ادغام درک علمی، استفاده هدفمند از فناوری و یادگیری کنش‌محور 4C در برنامه‌های درسی آموزش زیست‌شناسی حمایت می‌کنند.

Introduction Large-scale longitudinal evidence on how progressive institutional assessment policy reform is associated with student academic performance remains scarce, particularly in Latin American public higher education. This study examined the association between four successive institutional assessment policies and academic performance across four consecutive academic periods at a public university in Ecuador, focusing on the transition from undifferentiated assessment models to competency-differentiated structures integrating formative feedback within the summative framework. Methods A comparative quasi-longitudinal design was adopted using 921,795 student-course enrolment records. Four institutional assessment policies were examined: a balanced distributed model (Policy A: 60% coursework/40% examinations), a single high-stakes final examination (Policy B: 40% coursework/60% examination), a competency-differentiated model separating theoretical and practical components (Policy C: 40% coursework/30% theoretical examination/30% practical examination), and a hybrid model integrating formative feedback through an intermediate practical assessment (Policy D: 40% coursework/30% theoretical examination/15% progress submission/15% final submission). One-way ANOVA, Bonferroni-corrected pairwise post-hoc comparisons, chi-squared tests with Cramér's V , and subgroup analyses by faculty, study modality, and degree programme were conducted. Results Mean final grades increased monotonically from 78.08 under Policy A to 84.38 under Policy D, while pass rates followed a U-shaped pattern, reaching their minimum under Policy B (82.91%). The overall ANOVA was significant, F (3,921,791) = 7,143.53, p < .001, η ² = .023. Post-hoc comparisons revealed a structural inflection between undifferentiated policies (A/B) and competency-differentiated policies (C/D), with cross-block effect sizes ( d = .306-.380) substantially larger than within-block differences (d < .08). Pass rates differed significantly across policies, χ ²(3) = 9,867.90, p < .001, V = .103. Grade dispersion decreased under competency-differentiated policies, with the standard deviation declining from 19.73 under Policy B to 15.69 under Policy D. Faculty-level analyses showed minimal policy-associated variation in Health Sciences (η² = .001), compared with small but consistent effects in the other three faculties (η² = .014–.036). Online students exhibited the greatest performance gains (η² = .043), with the online-face-to-face performance gap shifting from −0.86 points under Policy A to +5.65 points under Policy D. Discussion The transition from undifferentiated assessment models to competency-differentiated structures separating declarative and procedural knowledge was consistently associated with higher mean academic performance, improved pass rates, and reduced grade dispersion. These associations were particularly pronounced among online students, although the observational design does not establish causality. The findings provide large-scale evidence on the relationship between institutional assessment policy design and academic performance, highlighting the relevance of integrating competency differentiation and formative feedback within summative assessment frameworks as an academic quality governance mechanism in public higher education.

مقدمه: شواهد طولی در مقیاس وسیع درباره ارتباط اصلاح تدریجی سیاست‌های ارزشیابی نهادی با عملکرد تحصیلی دانشجویان، به‌ویژه در آموزش عالی دولتی آمریکای لاتین، همچنان اندک است. این مطالعه ارتباط میان چهار سیاست ارزشیابی نهادی متوالی و عملکرد تحصیلی را در چهار دوره متوالی تحصیلی در یک دانشگاه دولتی در اکوادور بررسی کرد و بر گذار از مدل‌های ارزشیابی غیرمتمایز به ساختارهای مبتنی بر تمایز شایستگی با ادغام بازخورد تکوینی در چارچوب جمع‌بندی تمرکز داشت. روش‌ها: یک طرح شبه‌طولی مقایسه‌ای با استفاده از ۹۲۱٬۷۹۵ رکورد ثبت‌نام دانشجو-درس اتخاذ شد. چهار سیاست ارزشیابی نهادی بررسی شد: مدل توزیع‌شده متعادل (سیاست A: ۶۰٪ کار کلاسی/۴۰٪ آزمون)، یک آزمون نهایی با ریسک بالا (سیاست B: ۴۰٪ کار کلاسی/۶۰٪ آزمون)، مدل مبتنی بر تمایز شایستگی با تفکیک مؤلفه‌های نظری و عملی (سیاست C: ۴۰٪ کار کلاسی/۳۰٪ آزمون نظری/۳۰٪ آزمون عملی)، و مدل ترکیبی با ادغام بازخورد تکوینی از طریق ارزشیابی عملی میانی (سیاست D: ۴۰٪ کار کلاسی/۳۰٪ آزمون نظری/۱۵٪ ارائه پیشرفت/۱۵٪ ارائه نهایی). آزمون ANOVA یک‌طرفه، مقایسه‌های پس‌آزمون زوجی با اصلاح بونفرونی، آزمون‌های کای-دو با V کرامر و تحلیل‌های زیرگروهی بر اساس دانشکده، شیوه تحصیل و برنامه تحصیلی انجام شد. نتایج: میانگین نمرات نهایی به طور یکنواخت از ۷۸٫۰۸ در سیاست A به ۸۴٫۳۸ در سیاست D افزایش یافت، در حالی که نرخ قبولی الگوی U شکل داشت و حداقل خود را در سیاست B (۸۲٫۹۱٪) نشان داد. آزمون ANOVA کلی معنادار بود، F (3,921,791) = 7,143.53, p < .001, η² = .023. مقایسه‌های پس‌آزمون، نقطه عطف ساختاری میان سیاست‌های غیرمتمایز (A/B) و سیاست‌های مبتنی بر تمایز شایستگی (C/D) را نشان داد، به‌طوری‌که اندازه اثر بین‌بلوک (d = .306-.380) به‌طور قابل توجهی بزرگ‌تر از تفاوت‌های درون‌بلوک (d < .08) بود. نرخ قبولی در سیاست‌ها تفاوت معناداری داشت، χ²(3) = 9,867.90, p < .001, V = .103. پراکندگی نمرات در سیاست‌های مبتنی بر تمایز شایستگی کاهش یافت، به‌طوری‌که انحراف معیار از ۱۹٫۷۳ در سیاست B به ۱۵٫۶۹ در سیاست D رسید. تحلیل‌های سطح دانشکده نشان داد که تغییرات مرتبط با سیاست در علوم سلامت حداقل بود (η² = .001)، در حالی که در سه دانشکده دیگر اثرات کوچک اما پایدار مشاهده شد (η² = .014–.036). دانشجویان آنلاین بیشترین افزایش عملکرد را نشان دادند (η² = .043)، به‌طوری‌که فاصله عملکرد آنلاین-حضوری از ۰٫۸۶- نمره در سیاست A به ۵٫۶۵+ نمره در سیاست D تغییر یافت. بحث: گذار از مدل‌های ارزشیابی غیرمتمایز به ساختارهای مبتنی بر تمایز شایستگی با تفکیک دانش اظهاری و رویه‌ای، به طور پیوسته با افزایش میانگین عملکرد تحصیلی، بهبود نرخ قبولی و کاهش پراکندگی نمرات همراه بود. این ارتباطات به‌ویژه در میان دانشجویان آنلاین برجسته بود، اگرچه طرح مشاهده‌ای مطالعه علیت را اثبات نمی‌کند. یافته‌ها شواهدی در مقیاس وسیع درباره رابطه طراحی سیاست ارزشیابی نهادی و عملکرد تحصیلی ارائه می‌دهد و اهمیت ادغام تمایز شایستگی و بازخورد تکوینی در چارچوب ارزشیابی جمع‌بندی را به‌عنوان سازوکار حاکمیت کیفیت علمی در آموزش عالی دولتی برجسته می‌کند.

Music is affirmed as an entitlement across the European Union, yet what children receive varies with the resources their schools and regions can command. This paper applies Universal Design for Learning at a level where it is rarely employed: not the individual lesson, but the statutory curricular minimum itself. Taking Spain as a case study, it examines what minimum of musical participation a state could guarantee in a form from which no school and no learner could be excluded. Joining universal design with the capability approach, the article argues that such a minimum must be defined as a capability rather than as a resource and specified in competencies rather than materials or gestures. It proposes an instrument-independent curricular floor: a legally protected minimum of rhythmic, ensemble-based and improvisatory participation achievable with the body and voice alone, complementary to instrumental provision and never a substitute for it. Body percussion serves as the analytical test case rather than as the content of the entitlement. The article presents a normative and doctrinal analysis, not an empirical evaluation. It advances a central hypothesis and four derived propositions, states the observations that would confirm or disconfirm each, and specifies the research programme required to test them. Its principal claim is conditional and structural: the current architecture permits variation in what children receive, an entitlement defined in capability terms would remove one mechanism through which that variation operates, and whether it does so in practice is a question for empirical evaluation rather than for theoretical argument.

موسیقی به عنوان یک حق در سراسر اتحادیه اروپا مورد تأیید قرار گرفته است، اما آنچه کودکان دریافت می‌کنند بسته به منابعی که مدارس و مناطق آن‌ها در اختیار دارند متفاوت است. این مقاله طراحی جهانی برای یادگیری را در سطحی به کار می‌گیرد که به ندرت مورد استفاده قرار می‌گیرد: نه در سطح درس فردی، بلکه در حداقل برنامه درسی قانونی. با انتخاب اسپانیا به عنوان مطالعه موردی، بررسی می‌کند که حداقل مشارکت موسیقایی که یک دولت می‌تواند تضمین کند چیست، به گونه‌ای که هیچ مدرسه و هیچ یادگیرنده‌ای از آن مستثنی نشود. با پیوند دادن طراحی جهانی با رویکرد قابلیت، مقاله استدلال می‌کند که چنین حداقلی باید به عنوان یک قابلیت تعریف شود نه به عنوان یک منبع، و در قالب شایستگی‌ها مشخص گردد نه مواد یا حرکات. این مقاله کف برنامه درسی مستقل از ساز را پیشنهاد می‌کند: حداقل قانونی حفاظت‌شده‌ای از مشارکت ریتمیک، گروهی و بداهه‌پردازانه که تنها با بدن و صدا قابل تحقق است و مکمل آموزش سازی بوده و هرگز جایگزین آن نیست. پرکاشن بدنی به عنوان مورد تحلیلی آزمون انتخاب شده است نه به عنوان محتوای این حق. مقاله تحلیلی هنجاری و دکترینال ارائه می‌دهد و ارزیابی تجربی انجام نمی‌دهد. یک فرضیه مرکزی و چهار گزاره مشتق شده را مطرح می‌کند، مشاهداتی را که هر یک را تأیید یا رد می‌کند بیان می‌دارد و برنامه پژوهشی لازم برای آزمون آن‌ها را مشخص می‌کند. ادعای اصلی آن مشروط و ساختاری است: معماری فعلی اجازه تنوع در آنچه کودکان دریافت می‌کنند را می‌دهد، حقی که بر اساس قابلیت تعریف شود یکی از سازوکارهای ایجاد این تنوع را حذف می‌کند و این که آیا در عمل چنین می‌شود یا نه، پرسشی تجربی است نه نظری.

Objective While investments in physical school infrastructure are widely recognized as important determinants of student learning, the academic role of psychosocial infrastructure remains insufficiently theorized and empirically underexplored. This study examines whether psychological counseling room infrastructure (PCRI)—defined as the availability and facility condition of school-based psychological counseling rooms—is associated with better students’ academic performance and contributes to educational equity in China. Methods Using nationally representative data from the 2014-2015 China Education Panel Survey (CEPS), this study estimates the association between PCRI and students’ academic achievement. PCRI is measured at the school level, while student performance is captured by standardized test scores. The empirical analysis controls for a rich set of student, family, classroom, and school characteristics, and exploits the quasi-random assignment of students to classrooms within schools to reduce selection concerns. Mechanism analyses are conducted to examine the psychological well-being and motivational enhancement channels, and moderation analyses are used to assess whether PCRI has stronger effects among structurally disadvantaged student groups. Results PCRI is positively and significantly associated with students’ academic performance. The estimated coefficient is 4.467 with a 95% confidence interval of [3.908, 5.027]. A one-standard-deviation increase in PCRI is associated with a 3.26-point increase in test scores, with a 95% confidence interval of [2.853, 3.670], equivalent to 4.92% of the sample mean. Mechanism analyses reveal two distinct pathways: a psychological well-being channel, reflected in improved mental health and enhanced confidence in the future, and a motivational enhancement channel, reflected in higher educational self-expectations and stronger learning engagement. Moderation analyses further show that the academic returns to PCRI are larger among migrant students, students from less-educated families, students in schools with fewer psychologically trained teachers, and rural students. Conclusion The findings suggest that school-based psychological support infrastructure is not merely an auxiliary school resource, but an important component of the educational environment associated with students’ academic achievement and educational equity. By identifying psychological counseling room infrastructure as a distinct school resource, this study highlights how school resources may be linked to academic performance not only through instructional and material conditions, but also through students’ psychological well-being and motivational development.

هدف: در حالی که سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های فیزیکی مدارس به عنوان عوامل مهم تعیین‌کننده یادگیری دانش‌آموزان به طور گسترده‌ای شناخته شده است، نقش علمی زیرساخت روانی‌اجتماعی همچنان به اندازه کافی نظریه‌پردازی نشده و به طور تجربی کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش بررسی می‌کند که آیا زیرساخت اتاق مشاوره روان‌شناختی (PCRI) ـ که به عنوان دسترسی و وضعیت امکانات اتاق‌های مشاوره روان‌شناختی مدرسه تعریف می‌شود ـ با عملکرد تحصیلی بهتر دانش‌آموزان مرتبط است و به عدالت آموزشی در چین کمک می‌کند یا خیر. روش‌ها: با استفاده از داده‌های نماینده ملی حاصل از پیمایش پانل آموزش چین (CEPS) در سال‌های ۲۰۱۴-۲۰۱۵، این پژوهش ارتباط بین PCRI و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان را برآورد می‌کند. PCRI در سطح مدرسه سنجیده شده است، در حالی که عملکرد دانش‌آموزان با نمرات آزمون‌های استاندارد شده اندازه‌گیری شده است. تحلیل تجربی با کنترل مجموعه گسترده‌ای از ویژگی‌های دانش‌آموز، خانواده، کلاس و مدرسه، و بهره‌گیری از تخصیص شبه‌تصادفی دانش‌آموزان به کلاس‌ها درون مدارس، نگرانی‌های مربوط به انتخاب را کاهش می‌دهد. تحلیل‌های سازوکار برای بررسی کانال‌های بهزیستی روان‌شناختی و ارتقای انگیزشی انجام شده و تحلیل‌های تعدیل‌گری برای ارزیابی اینکه آیا اثرات PCRI در میان گروه‌های دانش‌آموزی ساختاریافته محروم قوی‌تر است یا خیر، به کار رفته است. نتایج: PCRI به طور مثبت و معناداری با عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان مرتبط است. ضریب برآورد شده برابر با ۴.۴۶۷ با فاصله اطمینان ۹۵٪ [۳.۹۰۸، ۵.۰۲۷] است. افزایش یک انحراف معیار در PCRI با افزایش ۳.۲۶ امتیاز در نمرات آزمون، با فاصله اطمینان ۹۵٪ [۲.۸۵۳، ۳.۶۷۰]، معادل ۴.۹۲٪ میانگین نمونه، همراه است. تحلیل‌های سازوکار دو مسیر متمایز را نشان می‌دهد: کانال بهزیستی روان‌شناختی که در بهبود سلامت روان و افزایش اعتماد به آینده منعکس می‌شود، و کانال ارتقای انگیزشی که در انتظارات تحصیلی بالاتر و مشارکت بیشتر در یادگیری نمود می‌یابد. تحلیل‌های تعدیل‌گری نشان می‌دهد که بازده تحصیلی PCRI در میان دانش‌آموزان مهاجر، دانش‌آموزان خانواده‌های کم‌سوادتر، دانش‌آموزان مدارس با معلمان کمتر آموزش‌دیده در حوزه روان‌شناسی و دانش‌آموزان روستایی بیشتر است. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که زیرساخت حمایت روان‌شناختی مدرسه صرفاً یک منبع کمکی مدرسه نیست، بلکه یک مؤلفه مهم از محیط آموزشی است که با پیشرفت تحصیلی و عدالت آموزشی دانش‌آموزان مرتبط است. با شناسایی زیرساخت اتاق مشاوره روان‌شناختی به عنوان یک منبع متمایز مدرسه، این پژوهش نشان می‌دهد که منابع مدرسه ممکن است نه تنها از طریق شرایط آموزشی و مادی، بلکه از طریق بهزیستی روان‌شناختی و رشد انگیزشی دانش‌آموزان نیز به عملکرد تحصیلی مرتبط باشند.

Driver drowsiness is a major safety concern in heavy-duty truck operation, particularly in freeway car-following (CF) scenarios that require prolonged vigilance and continuous longitudinal control. However, how drowsiness-induced reduced alertness influences truck drivers’ CF behavior in real-world settings remains insufficiently understood. To address this gap, this study established a naturalistic heavy-truck CF dataset from long-haul freeway operations, with driver alertness labels obtained from a Smart Eye system. A three-level analytical framework was adopted to examine the effects of alertness on CF behavior from the perspectives of high-level behavioral indicators, model-based mechanism characterization, and primitive-level temporal structure. Specifically, overall CF performance was first described using commonly used indicators, then parameterized using the Intelligent Driver Model (IDM), and further interpreted at a finer temporal scale through behavioral primitives identified by a disentangled sticky hierarchical Dirichlet process hidden Markov model (DS-HDP-HMM). The results consistently showed that reduced alertness was associated with changes in drivers’ longitudinal adjustment patterns, which may partly reflect compensatory responses. Compared with alert driving, non-alert driving was associated with a more conservative spacing strategy, milder and less aggressive longitudinal regulation, and more near-constant and weak-regulation behavioral primitives, while active acceleration and deceleration corrections were less frequent. These findings provide a multi-level understanding of the longitudinal control mechanisms underlying non-alert truck driving in freeway environments and offer behavioral evidence for the development of intelligent driving assistance systems that can better respond to non-alert road truck drivers.

خواب‌آلودگی راننده یکی از نگرانی‌های عمده ایمنی در عملیات رانندگی کامیون‌های سنگین، به‌ویژه در سناریوهای دنباله‌روی خودرو (CF) در آزادراه‌ها است که نیازمند هشیاری طولانی‌مدت و کنترل طولی پیوسته می‌باشد. با این حال، چگونگی تأثیر کاهش هشیاری ناشی از خواب‌آلودگی بر رفتار CF رانندگان کامیون در شرایط واقعی هنوز به‌طور کافی درک نشده است. به‌منظور رفع این خلأ، این مطالعه یک مجموعه داده طبیعی‌نگر CF کامیون‌های سنگین از عملیات طولانی‌مدت در آزادراه‌ها ایجاد کرد که برچسب‌های هشیاری راننده از سامانه Smart Eye به‌دست آمد. یک چارچوب تحلیلی سه‌سطحی برای بررسی اثرات هشیاری بر رفتار CF از منظر شاخص‌های رفتاری سطح بالا، توصیف سازوکار مبتنی بر مدل و ساختار زمانی در سطح ابتدایی اتخاذ شد. به‌طور مشخص، عملکرد کلی CF ابتدا با استفاده از شاخص‌های رایج توصیف شد، سپس با مدل Intelligent Driver Model (IDM) پارامتردهی گردید و در مقیاس زمانی دقیق‌تر از طریق ابتدایی‌ترین رفتارها که توسط مدل DS-HDP-HMM (مدل فرآیند دیریکله سلسله‌مراتبی چسبنده تفکیک‌شده پنهان مارکوف) شناسایی شدند، تفسیر شد. نتایج به‌طور پیوسته نشان داد که کاهش هشیاری با تغییر در الگوهای تنظیم طولی رانندگان همراه است که ممکن است تا حدی بازتاب پاسخ‌های جبرانی باشد. در مقایسه با رانندگی هوشیار، رانندگی غیرهوشیار با راهبرد فاصله‌گذاری محافظه‌کارانه‌تر، تنظیم طولی ملایم‌تر و کمتر تهاجمی، و رفتارهای ابتدایی نزدیک به حالت ثابت و با تنظیم ضعیف‌تر همراه بود، در حالی که اصلاحات فعال شتاب و کاهش سرعت کمتر رخ می‌داد. این یافته‌ها درک چندسطحی از سازوکارهای کنترل طولی زیربنایی رانندگی غیرهوشیار کامیون در محیط‌های آزادراهی ارائه می‌دهد و شواهد رفتاری برای توسعه سامانه‌های هوشمند کمک‌راننده که بتوانند بهتر به رانندگان کامیون غیرهوشیار پاسخ دهند، فراهم می‌کند.

Developing creative competencies has become a major priority in primary education, yet existing studies have primarily examined the effectiveness of Social-Emotional Learning (SEL) and Problem-Based Learning (PBL) independently, offering limited explanation of the mechanisms through which these approaches jointly foster creativity. This study developed and evaluated a Mechanism-Based Social-Emotional Problem-Based Learning (MB-SEPBL) model that conceptualises socio-emotional competencies as the central mechanisms linking authentic problem-solving experiences with creative competency development. A quasi-experimental pretest–posttest non-equivalent control group design was employed involving 180 primary school students from three Indonesian public schools, comprising an experimental group (n = 90) and a control group (n = 90). Students in the experimental group received MB-SEPBL instruction, whereas the control group followed conventional teacher-centred learning. Data were analysed using descriptive statistics, independent-samples t -tests, ANCOVA, Linear Mixed-Effects Modelling, Hedges’ g , and bootstrap mediation analysis (5,000 resamples). Baseline equivalence indicated no significant pre-intervention differences between groups ( t (178) = −0.69, p = .493). After controlling for baseline performance, ANCOVA demonstrated a highly significant intervention effect ( F (1,177) = 334.75, p < .001, partial η 2 = .654), while the Linear Mixed-Effects Model confirmed a significant Group × Time interaction (β = 7.93, p < .001). The intervention produced a large posttest effect (Hedges’ g = 0.90) and a very large gain effect (Hedges’ g = 2.73). Bootstrap mediation analysis further identified a significant indirect effect (3.21, 95% CI = 2.48–4.07, p < .001), supporting the proposed socio-emotional learning mechanism. These findings demonstrate that MB-SEPBL not only substantially improves primary school students’ creative competencies but also provides a mechanism-based explanation of how authentic problem solving, socio-emotional activation, collaborative inquiry, and reflective knowledge construction interact to generate creative learning outcomes.

توسعه شایستگی‌های خلاق به یکی از اولویت‌های اصلی در آموزش ابتدایی تبدیل شده است، اما مطالعات موجود عمدتاً اثربخشی یادگیری اجتماعی‌-هیجانی (SEL) و یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) را به طور مستقل بررسی کرده‌اند و توضیح محدودی درباره سازوکارهایی که از طریق آن‌ها این رویکردها به طور مشترک خلاقیت را پرورش می‌دهند، ارائه داده‌اند. این پژوهش مدل یادگیری مبتنی بر مسئله اجتماعی‌-هیجانی مبتنی بر سازوکار (MB-SEPBL) را توسعه داده و ارزیابی کرده است که در آن شایستگی‌های اجتماعی‌-هیجانی به عنوان سازوکارهای مرکزی پیونددهنده تجارب حل مسئله اصیل با توسعه شایستگی‌های خلاق مفهوم‌سازی شده‌اند. طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل غیرمعادل با مشارکت ۱۸۰ دانش‌آموز دبستانی از سه مدرسه دولتی اندونزی، شامل گروه آزمایش (n = 90) و گروه کنترل (n = 90) اجرا شد. دانش‌آموزان گروه آزمایش آموزش MB-SEPBL را دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل از روش تدریس سنتی معلم‌محور پیروی کردند. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون t مستقل، ANCOVA، مدل‌سازی خطی اثرات آمیخته، اندازه اثر Hedges’ g و تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ (۵۰۰۰ بازنمونه‌گیری) تحلیل شدند. معادل بودن پایه‌ای نشان داد که بین گروه‌ها پیش از مداخله تفاوت معناداری وجود ندارد (t(178) = −0.69, p = .493). پس از کنترل عملکرد پایه، ANCOVA اثر مداخله بسیار معناداری را نشان داد (F(1,177) = 334.75, p < .001, partial η2 = .654)، در حالی که مدل خطی اثرات آمیخته تعامل معنادار گروه × زمان را تأیید کرد (β = 7.93, p < .001). مداخله منجر به اندازه اثر بزرگ در پس‌آزمون (Hedges’ g = 0.90) و اندازه اثر بسیار بزرگ در میزان پیشرفت (Hedges’ g = 2.73) شد. تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ نیز اثر غیرمستقیم معناداری را شناسایی کرد (3.21, 95% CI = 2.48–4.07, p < .001) که از سازوکار یادگیری اجتماعی‌-هیجانی پیشنهادی حمایت می‌کند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که MB-SEPBL نه تنها شایستگی‌های خلاق دانش‌آموزان دبستانی را به طور قابل توجهی بهبود می‌بخشد، بلکه تبیینی مبتنی بر سازوکار از نحوه تعامل حل مسئله اصیل، فعال‌سازی اجتماعی‌-هیجانی، پژوهش مشارکتی و ساخت دانش تأملی برای ایجاد پیامدهای یادگیری خلاق ارائه می‌دهد.

To be effective, adolescents' parents must have basic knowledge about what their children do, who they spend their time with, and what they care about. There is broad consensus that parental monitoring facilitates adolescent information sharing and that information sharing is the most important factor predicting parents' knowledge of their adolescents' lives (Liu et al. 2020). Nonetheless, under some circumstances, vicious cycles can develop in which adolescents react to parents' attempts to gain information by becoming more secretive and parents, in turn, respond to adolescents' secrecy by becoming more intrusive (Hawk et al. 2013, 2016). Despite developmentalists' fundamental interest in the study of change, most current conceptual models of monitoring are static. Specifically, theories have little to say about what would initiate change in stable family systems. This paper integrates what we have learned about parental monitoring, adolescent information sharing, and parents' knowledge in the last decades (e.g., Gingo 2024; Liu et al. 2020) with older models of parenting practice, style, and adolescents' willingness to be socialized (Cumsille et al. 2010; Darling and Steinberg 1993). It then incorporates insights from a model of monitoring borrowed from criminology (Hardie 2021a, 2022, 2024). This integrated model focuses attention on parents' goals and their ability to assess the success of their efforts as a mechanism driving change. A series of deterministic dynamic systems models illustrates predictions from this model about how parental monitoring and knowledge, adolescent information sharing, and outcomes unfold over time under different circumstances.

برای اثربخشی، والدین نوجوانان باید دانش پایه‌ای دربارهٔ فعالیت‌های فرزندان خود، افرادی که با آن‌ها وقت می‌گذرانند و علایق آن‌ها داشته باشند. اجماع گسترده‌ای وجود دارد که نظارت والدین موجب تسهیل به اشتراک‌گذاری اطلاعات توسط نوجوانان می‌شود و به اشتراک‌گذاری اطلاعات مهم‌ترین عامل پیش‌بینی‌کننده دانش والدین از زندگی نوجوانان است (Liu و همکاران، 2020). با این حال، در برخی شرایط، چرخه‌های معیوبی شکل می‌گیرد که در آن نوجوانان در واکنش به تلاش والدین برای کسب اطلاعات، رفتار پنهان‌کارانه‌تری اتخاذ می‌کنند و والدین نیز در پاسخ به پنهان‌کاری نوجوانان، مداخله‌گرتر می‌شوند (Hawk و همکاران، 2013، 2016). با وجود علاقه بنیادی پژوهشگران رشد به مطالعه تغییر، اغلب مدل‌های مفهومی فعلی درباره نظارت، ایستا هستند. به طور خاص، نظریه‌ها توضیح چندانی درباره عوامل آغازگر تغییر در نظام‌های خانوادگی پایدار ارائه نمی‌دهند. این مقاله، یافته‌های چند دهه اخیر درباره نظارت والدین، به اشتراک‌گذاری اطلاعات توسط نوجوانان و دانش والدین (برای مثال، Gingo، 2024؛ Liu و همکاران، 2020) را با مدل‌های قدیمی‌تر درباره شیوه‌های فرزندپروری، سبک‌های والدگری و تمایل نوجوانان به اجتماعی شدن (Cumsille و همکاران، 2010؛ Darling و Steinberg، 1993) تلفیق می‌کند. سپس، بینش‌هایی از یک مدل نظارت برگرفته از جرم‌شناسی (Hardie، 2021a، 2022، 2024) را نیز وارد بحث می‌کند. این مدل تلفیقی، توجه را به اهداف والدین و توانایی آن‌ها در ارزیابی موفقیت تلاش‌هایشان به عنوان سازوکاری برای ایجاد تغییر معطوف می‌سازد. مجموعه‌ای از مدل‌های سیستم‌های پویا و قطعی، پیش‌بینی‌های این مدل را درباره چگونگی تحول نظارت و دانش والدین، به اشتراک‌گذاری اطلاعات توسط نوجوانان و پیامدها در طول زمان و تحت شرایط مختلف نشان می‌دهد.

Sensory phenomena (SP) refer to uncomfortable subjective experiences, such as pressure, itch-like sensations, bodily tension, feelings of incompleteness, or "just-right" perceptions, which may precede, accompany, or motivate repetitive behaviors.1 Although these experiences are most classically described in tic disorders (TD) as premonitory urges, related sensory experiences have also been reported across obsessive-compulsive and related presentations, including obsessive-compulsive disorder (OCD), body-focused repetitive behaviors (BFRB), and other sensorimotor presentations, such as restless legs syndrome (RLS).[2][3][4] Under these conditions, SP may function as a proximal driver of repetitive behavior.In TD, the premonitory urges typically intensify before a tic and are transiently relieved afterward.A similar sensory-behavioral pattern has been described in OCD, where some repetitive acts are performed not primarily to prevent feared consequences, but to reduce aversive internal sensations or restore a sense of completeness, symmetry, or "rightness".1,[5][6][7] One plausible mechanism through which such behaviors may be maintained is negative reinforcement: sensory urges or internal tension may intensify before a repetitive act and diminish afterward, which increases the likelihood that the behavior will recur when similar sensory states arise.5,8,9 Consequently, SP may contribute to clinical bur-

پدیده‌های حسی (SP) به تجارب ذهنی ناخوشایندی مانند احساس فشار، حس خارش‌مانند، تنش بدنی، احساس ناتمامی یا ادراک «درست بودن» اشاره دارد که ممکن است پیش از رفتارهای تکراری، همزمان با آن‌ها یا به عنوان انگیزه‌ای برای آن‌ها رخ دهند. اگرچه این تجارب عمدتاً در اختلالات تیک (TD) به عنوان امیال پیش‌آگهی‌دهنده توصیف شده‌اند، تجارب حسی مرتبط در سراسر اختلال وسواس فکری-عملی و ارائه‌های مرتبط، از جمله اختلال وسواس فکری-عملی (OCD)، رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن (BFRB) و سایر ارائه‌های حس‌حرکتی مانند سندرم پای بی‌قرار (RLS) نیز گزارش شده‌اند. تحت این شرایط، پدیده‌های حسی ممکن است به عنوان عامل نزدیک رفتار تکراری عمل کنند. در TD، امیال پیش‌آگهی‌دهنده معمولاً پیش از تیک شدت می‌یابند و پس از آن به طور موقت کاهش می‌یابند. الگوی مشابهی از تعامل حسی-رفتاری در OCD نیز توصیف شده است، به طوری که برخی اعمال تکراری عمدتاً نه برای پیشگیری از پیامدهای ترسناک، بلکه برای کاهش احساسات ناخوشایند درونی یا بازگرداندن حس ناتمامی، تقارن یا «درست بودن» انجام می‌شوند. یکی از سازوکارهای محتمل که از طریق آن چنین رفتارهایی حفظ می‌شوند، تقویت منفی است: امیال حسی یا تنش درونی ممکن است پیش از یک عمل تکراری شدت یابد و پس از آن کاهش پیدا کند، که این امر احتمال تکرار رفتار را در مواجهه با حالات حسی مشابه افزایش می‌دهد. بنابراین، پدیده‌های حسی ممکن است به بار بالینی کمک کنند.

This study aimed to explore the influence of self-control and learning engagement on the positive employment cognitive appraisal and employment anxiety of college students. A questionnaire survey was conducted among a random sample of 1910 college students using the Positive Employment Cognitive Appraisal Scale for College Students, the Diagnostic Scale for Employment Anxiety of College Graduates, the Learning Engagement Scale, and the Self-Control Scale. (1) Positive cognitive appraisal of employment was found to have a significant positive correlation with both self-control and learning engagement, while demonstrating a negative correlation with employment anxiety. Similarly, self-control exhibited a positive correlation with learning engagement and a negative correlation with employment anxiety. Furthermore, learning engagement was also negatively correlated with employment anxiety. (2) Positive employment cognitive appraisal had a significant negative predictive effect on employment anxiety; self-control and learning engagement were found to play a chain mediating role in the relationship between positive employment appraisal and employment anxiety. (3) There was a masking effect on the relevant paths of learning engagement. This study highlights the importance of enhancing both self-control and continuous learning commitment to boost employment confidence. However, it is important to recognize the limitations of single-pathway explanations, and to incorporate a broader array of environmental and systemic factors in comprehensive interventions. To address employment anxiety, it is essential to start with cognitive restructuring, while concurrently enhancing self-management and learning engagement capabilities. Additionally, attention should be paid to potential environmental variables to avoid one-sidedness in mechanism explanations.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر خودکنترلی و درگیری در یادگیری بر ارزیابی شناختی مثبت اشتغال و اضطراب اشتغال دانشجویان دانشگاه بود. یک پیمایش پرسشنامه‌ای در میان نمونه‌ای تصادفی از ۱۹۱۰ دانشجوی دانشگاه با استفاده از مقیاس ارزیابی شناختی مثبت اشتغال برای دانشجویان دانشگاه، مقیاس تشخیصی اضطراب اشتغال فارغ‌التحصیلان دانشگاه، مقیاس درگیری در یادگیری و مقیاس خودکنترلی انجام شد. (۱) ارزیابی شناختی مثبت اشتغال با هر دو متغیر خودکنترلی و درگیری در یادگیری همبستگی مثبت معنادار داشت و در عین حال با اضطراب اشتغال همبستگی منفی نشان داد. به طور مشابه، خودکنترلی با درگیری در یادگیری همبستگی مثبت و با اضطراب اشتغال همبستگی منفی داشت. همچنین، درگیری در یادگیری نیز با اضطراب اشتغال همبستگی منفی داشت. (۲) ارزیابی شناختی مثبت اشتغال اثر پیش‌بینی‌کننده منفی معناداری بر اضطراب اشتغال داشت؛ خودکنترلی و درگیری در یادگیری نقش میانجی زنجیره‌ای در رابطه بین ارزیابی مثبت اشتغال و اضطراب اشتغال ایفا کردند. (۳) در مسیرهای مرتبط با درگیری در یادگیری، اثر پوششی مشاهده شد. این پژوهش بر اهمیت تقویت خودکنترلی و تعهد مستمر به یادگیری برای افزایش اعتماد به اشتغال تأکید می‌کند. با این حال، لازم است به محدودیت‌های تبیین‌های تک‌مسیره توجه شود و مجموعه گسترده‌تری از عوامل محیطی و نظام‌مند در مداخلات جامع لحاظ گردد. برای مقابله با اضطراب اشتغال، ضروری است بازسازی شناختی در اولویت قرار گیرد و همزمان توانمندی‌های خودمدیریتی و درگیری در یادگیری ارتقا یابد. همچنین باید به متغیرهای محیطی احتمالی توجه شود تا از یک‌سویه‌نگری در تبیین سازوکارها جلوگیری گردد.

Although personal trainers (PTs) play an important role in promoting physical activity and providing individualized exercise guidance, their occupational well-being and retention in commercial fitness clubs have received limited scholarly attention. This study examined the association between self-efficacy and turnover intention among PTs and investigated whether job burnout mediated this relationship. A cross-sectional survey was conducted among 565 fitness-club employees who were actively providing personal-training services, including trainers with concurrent supervisory or managerial responsibilities. Confirmatory factor analysis indicated that the measurement model demonstrated acceptable fit, and reliability and validity tests supported the adequacy of the measurement instruments. Correlation analyses showed that self-efficacy was negatively associated with job burnout and turnover intention, whereas job burnout was positively associated with turnover intention. Bootstrap mediation analyses further indicated that job burnout served as an indirect mechanism linking self-efficacy to turnover intention, with emotional exhaustion showing the most consistent mediating role. These findings suggest that self-efficacy may be an important psychological resource associated with lower burnout and weaker turnover intention among PTs. From a practical perspective, strategies aimed at strengthening PTs’ self-efficacy, preventing emotional exhaustion, and reducing burnout may help improve staff retention in commercial fitness clubs.

اگرچه مربیان شخصی (PTs) نقش مهمی در ارتقاء فعالیت بدنی و ارائه راهنمایی‌های تمرینی فردی ایفا می‌کنند، اما بهزیستی شغلی و ماندگاری آن‌ها در باشگاه‌های ورزشی تجاری توجه پژوهشی محدودی دریافت کرده است. این مطالعه به بررسی ارتباط بین خودکارآمدی و قصد ترک شغل در میان مربیان شخصی پرداخت و نقش میانجی‌گری فرسودگی شغلی را در این رابطه مورد بررسی قرار داد. یک پژوهش مقطعی بر روی ۵۶۵ نفر از کارکنان باشگاه‌های ورزشی که به طور فعال خدمات مربی‌گری شخصی ارائه می‌دادند، از جمله مربیانی با مسئولیت‌های همزمان سرپرستی یا مدیریتی، انجام شد. تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که مدل اندازه‌گیری برازش قابل قبولی دارد و آزمون‌های پایایی و روایی کفایت ابزارهای اندازه‌گیری را تأیید کردند. تحلیل‌های همبستگی نشان داد که خودکارآمدی با فرسودگی شغلی و قصد ترک شغل رابطه منفی دارد، در حالی که فرسودگی شغلی با قصد ترک شغل رابطه مثبت دارد. تحلیل‌های میانجی‌گری به روش بوت‌استرپ نشان داد که فرسودگی شغلی به عنوان یک سازوکار غیرمستقیم، خودکارآمدی را به قصد ترک شغل پیوند می‌دهد و فرسودگی عاطفی بیشترین نقش میانجی‌گری را ایفا می‌کند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که خودکارآمدی می‌تواند یک منبع روان‌شناختی مهم مرتبط با کاهش فرسودگی شغلی و تضعیف قصد ترک شغل در میان مربیان شخصی باشد. از منظر عملی، راهبردهایی که با هدف تقویت خودکارآمدی مربیان شخصی، پیشگیری از فرسودگی عاطفی و کاهش فرسودگی شغلی تدوین می‌شوند، می‌توانند به بهبود ماندگاری کارکنان در باشگاه‌های ورزشی تجاری کمک کنند.

This article examines the theoretical and practical foundations for developing reflective and methodological competence in English language teacher education. Reflective competence is interpreted as the teacher’s capacity to analyse pedagogical decisions, classroom processes, learner responses, and learning outcomes on the basis of evidence and to use this analysis for subsequent improvement. Methodological competence encompasses professional knowledge and skills related to setting learning objectives, lesson design, selecting and adapting methods and materials, organizing assessment and feedback, and making context-sensitive pedagogical decisions. Drawing on the work of Dewey, Schön, Shulman, Borg, Korthagen and Vasalos, Richards and Farrell, Larrivee, Burns, and Farrell, the article conceptualizes reflection as a professional mechanism that strengthens methodological reasoning. Practical strategies discussed include reflective journals, post-lesson analysis, peer observation, microteaching, video-based reflection, critical incident analysis, portfolios, and action research. These practices help teachers move beyond descriptive accounts of what happened toward analytical and critical consideration of why particular methodological choices were made, how they influenced learners, and what should be changed in future teaching. The article argues that systematic reflection connects theory and practice, supports evidence-informed decision-making, and transforms methodological competence from a static body of knowledge into a continuously developing professional capacity.

این مقاله به بررسی مبانی نظری و عملی توسعه شایستگی تأملی و روش‌شناختی در تربیت معلمان زبان انگلیسی می‌پردازد. شایستگی تأملی به عنوان توانایی معلم در تحلیل تصمیمات آموزشی، فرایندهای کلاسی، واکنش‌های یادگیرندگان و نتایج یادگیری بر اساس شواهد و به‌کارگیری این تحلیل برای بهبودهای بعدی تفسیر می‌شود. شایستگی روش‌شناختی شامل دانش و مهارت‌های حرفه‌ای مرتبط با تعیین اهداف یادگیری، طراحی درس، انتخاب و تطبیق روش‌ها و مواد آموزشی، سازمان‌دهی ارزشیابی و بازخورد، و اتخاذ تصمیمات آموزشی حساس به زمینه است. با بهره‌گیری از آثار Dewey، Schön، Shulman، Borg، Korthagen و Vasalos، Richards و Farrell، Larrivee، Burns و Farrell، مقاله بازتاب را به عنوان سازوکاری حرفه‌ای که استدلال روش‌شناختی را تقویت می‌کند، مفهوم‌سازی می‌کند. راهبردهای عملی مورد بحث شامل ژورنال‌های تأملی، تحلیل پس از درس، مشاهده همتا، ریزآموزی، بازتاب مبتنی بر ویدئو، تحلیل رویدادهای بحرانی، پورتفولیو و پژوهش عملی است. این شیوه‌ها به معلمان کمک می‌کند تا فراتر از توصیف صرف آنچه رخ داده است، به تحلیل و بررسی انتقادی چرایی انتخاب‌های روش‌شناختی خاص، چگونگی تأثیر آن‌ها بر یادگیرندگان و آنچه باید در آموزش آینده تغییر کند، بپردازند. مقاله استدلال می‌کند که تأمل نظام‌مند، پیونددهنده نظریه و عمل است، از تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد حمایت می‌کند و شایستگی روش‌شناختی را از یک مجموعه دانش ایستا به ظرفیتی حرفه‌ای و در حال توسعه مبدل می‌سازد.

The division of inheritance in Islam, especially the provision of a 2:1 ratio between men and women in the Qur'an. An-Nisā' verse 11 is still a debate in the context of contemporary society. The debate is increasingly relevant as the role of women in the family changes, including when women are also the breadwinners and even the main source of family income. This research aims to analyze women's inheritance rights in QS. An-Nisā' verses 11–12 through a contextual interpretation approach and examine its relevance to the changing economic role of women in the family. This research uses a qualitative method with a type of library research. Data was obtained through a study of relevant books of interpretation, books, scientific journals, and academic literature, then analyzed descriptive-analytically by comparing classical and contemporary interpretations. The results of the study show that the 2:1 inheritance division in classical interpretation is understood as a form of proportional justice related to the difference in economic responsibilities of men and women. Meanwhile, changes in social conditions show that women today can have a greater economic role, including as breadwinners. Fazlur Rahman's double movement perspective and Amina Wadud's thought provide space to understand the message of verse justice by considering the social context and normative purpose of the Qur'an. In this context, substantive justice does not have to be understood as the abolition of faraid provisions, but can be realized through deliberation and the mechanism of takharuj or al-sulh after the rights of each heir are known. Thus, the provisions of inheritance remain the normative basis, while the conditions, needs, contributions, and benefits of the heirs can be considered in reaching an agreement on the division of property in contemporary families

تقسیم ارث در اسلام، به‌ویژه تعیین نسبت ۲ به ۱ میان مردان و زنان در قرآن کریم، آیه ۱۱ سوره نساء، همچنان موضوع بحث در بستر جامعه معاصر است. این بحث با تغییر نقش زنان در خانواده، از جمله زمانی که زنان نیز نان‌آور و حتی منبع اصلی درآمد خانواده هستند، اهمیت بیشتری یافته است. هدف این پژوهش، تحلیل حقوق ارث زنان در آیات ۱۱–۱۲ سوره نساء از طریق رویکرد تفسیر زمینه‌ای و بررسی ارتباط آن با تغییر نقش اقتصادی زنان در خانواده است. این پژوهش با روش کیفی و از نوع مطالعات کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از طریق مطالعه منابع تفسیری مرتبط، کتب، مجلات علمی و متون دانشگاهی گردآوری و به شیوه توصیفی-تحلیلی با مقایسه تفاسیر کلاسیک و معاصر تحلیل شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که تقسیم ارث ۲ به ۱ در تفسیر کلاسیک به‌عنوان شکلی از عدالت تناسبی مرتبط با تفاوت مسئولیت‌های اقتصادی مردان و زنان درک شده است. در حالی‌که تغییر شرایط اجتماعی نشان می‌دهد که زنان امروزه می‌توانند نقش اقتصادی بیشتری، از جمله به‌عنوان نان‌آور، داشته باشند. دیدگاه حرکت مضاعف Fazlur Rahman و اندیشه Amina Wadud فضایی برای فهم پیام عدالت آیه با توجه به زمینه اجتماعی و هدف هنجاری قرآن فراهم می‌کند. در این زمینه، عدالت ماهوی لزوماً به معنای لغو احکام فرائض نیست، بلکه می‌تواند از طریق مشورت و سازوکار تخارج یا صلح پس از مشخص شدن حقوق هر وارث تحقق یابد. بنابراین، احکام ارث همچنان مبنای هنجاری باقی می‌ماند، در حالی‌که شرایط، نیازها، مشارکت‌ها و منافع وراث می‌تواند در رسیدن به توافق درباره تقسیم اموال در خانواده‌های معاصر مورد توجه قرار گیرد.

Pesantren (Islamic boarding schools) have been recognized for centuries for consistently producing graduates with strong discipline, despite operating on schedules that begin before dawn and end close to midnight. This paradox becomes particularly relevant against the backdrop of the growing documentation of academic burnout among Indonesian students: the institution with the most densely scheduled daily routines appears to produce graduates who are comparatively resilient against chronic exhaustion. This study analyzes how the mechanism of structured pesantren activities works in forming santri discipline and time management through habituation. A PRISMA-based systematic literature review was conducted on thirteen primary articles published between 2019 and 2025, supplemented by three foundational theoretical frameworks. Thematic analysis rests on three complementary pillars, Pierre Bourdieu's habitus concept, Thomas Lickona's character habituation theory, and Deci and Ryan's Self-Determination Theory. The study identifies four simultaneously operating mechanisms: (1) temporal regularity as an identity framework, (2) value internalization through repeated religious rituals, progressing through three stages from coercion to internalization, (3) an educative and graduated reward-punishment feedback system and (4) authority figures' exemplary conduct as the source of value legitimacy. The study further reveals that pesantren time management practices share structural parallels with principles later theorized in contemporary time management literature. These findings call for a reconceptualization of habituation program design in formal Islamic educational institutions.

مدارس شبانه‌روزی اسلامی (پسانترن) قرن‌هاست که به طور مستمر به عنوان نهادهایی شناخته می‌شوند که فارغ‌التحصیلانی با انضباط قوی تربیت می‌کنند، اگرچه برنامه‌های روزانه آن‌ها از پیش از طلوع آفتاب آغاز شده و تا نزدیک نیمه‌شب ادامه می‌یابد. این پارادوکس به‌ویژه در زمینه افزایش مستندسازی فرسودگی شغلی تحصیلی در میان دانش‌آموزان اندونزیایی اهمیت می‌یابد: نهادی که فشرده‌ترین برنامه‌های روزانه را دارد، ظاهراً فارغ‌التحصیلانی مقاوم‌تر در برابر خستگی مزمن تربیت می‌کند. این پژوهش به تحلیل سازوکار فعالیت‌های ساختاریافته پسانترن در شکل‌دهی به انضباط و مدیریت زمان سنتری‌ها از طریق عادت‌پذیری می‌پردازد. مرور نظام‌مند مبتنی بر PRISMA بر روی سیزده مقاله اصلی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ انجام شد و با سه چارچوب نظری بنیادی تکمیل گردید. تحلیل تماتیک بر سه رکن مکمل استوار است: مفهوم هابیتوس پیر بوردیو، نظریه عادت‌پذیری شخصیت توماس لیکونا و نظریه خودتعیین‌گری دسی و رایان. پژوهش چهار سازوکار همزمان را شناسایی می‌کند: (۱) نظم زمانی به عنوان چارچوب هویتی، (۲) درونی‌سازی ارزش‌ها از طریق تکرار مناسک دینی که در سه مرحله از اجبار تا درونی‌سازی پیش می‌رود، (۳) نظام بازخورد پاداش-تنبیه آموزشی و تدریجی و (۴) رفتار الگویی صاحبان اقتدار به عنوان منبع مشروعیت ارزش‌ها. همچنین پژوهش نشان می‌دهد که شیوه‌های مدیریت زمان در پسانترن از نظر ساختاری با اصولی که بعدها در ادبیات معاصر مدیریت زمان نظریه‌پردازی شده‌اند، مشابهت دارند. این یافته‌ها ضرورت بازنگری در طراحی برنامه‌های عادت‌پذیری در نهادهای رسمی آموزش اسلامی را برجسته می‌سازد.

The swift progress and broad application of information and communication technologies (ICTs) have significantly advanced their integration into the educational sector. This research aims to address the impacts of flow antecedents, including online learning self-efficacy and intrinsic motivation for online learning, on flow experience. Furthermore, it aims to assess interactivity, flow, and course content as predictors of online learning effectiveness. It also investigates the effects of flow and learning effectiveness on the intention to continue using online learning platforms. This study collected data from 224 online learners of English learning platforms in Taiwan using an online survey. According to the findings, flow was positively and significantly impacted by online learning self-efficacy and intrinsic motivation for online learning. Furthermore, interactivity, course content, and flow were positively associated with educational effectiveness. Lastly, both flow and learning effectiveness were found to be positively and significantly associated with continuance intention. Examination of the dual mediating mechanism revealed significant indirect pathways whereby intrinsic motivation for online learning and online learning self-efficacy exert substantial influence on continuance intention through the mediating role of flow experience. Conversely, the hypothesized indirect effects of interactivity and course content on continuance intention, mediated by learning effectiveness, failed to reach statistical significance. These findings highlight the critical importance of cultivating flow states in online language-learning environments, as the psychological immersion experienced during learning activities is a more powerful determinant of continued platform use than the actual learning outcomes.

پیشرفت سریع و کاربرد گسترده فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICTs) ادغام آن‌ها در بخش آموزش را به طور قابل توجهی ارتقاء داده است. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر پیش‌نیازهای جریان، از جمله خودکارآمدی یادگیری آنلاین و انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین، بر تجربه جریان انجام شده است. همچنین، به ارزیابی تعاملی بودن، جریان و محتوای دوره به عنوان پیش‌بین‌های اثربخشی یادگیری آنلاین می‌پردازد. افزون بر این، اثرات جریان و اثربخشی یادگیری بر قصد تداوم استفاده از پلتفرم‌های یادگیری آنلاین مورد بررسی قرار گرفته است. داده‌های این مطالعه از ۲۲۴ یادگیرنده آنلاین پلتفرم‌های آموزش زبان انگلیسی در تایوان از طریق یک پرسشنامه آنلاین گردآوری شد. یافته‌ها نشان داد که جریان به طور مثبت و معنادار تحت تأثیر خودکارآمدی یادگیری آنلاین و انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین قرار دارد. همچنین، تعاملی بودن، محتوای دوره و جریان با اثربخشی آموزشی رابطه مثبت داشتند. در نهایت، هر دو متغیر جریان و اثربخشی یادگیری با قصد تداوم استفاده ارتباط مثبت و معناداری نشان دادند. بررسی سازوکار میانجی‌گری دوگانه، مسیرهای غیرمستقیم معناداری را نشان داد که در آن انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین و خودکارآمدی یادگیری آنلاین از طریق نقش میانجی تجربه جریان تأثیر قابل توجهی بر قصد تداوم استفاده دارند. در مقابل، اثرات غیرمستقیم فرض‌شده تعاملی بودن و محتوای دوره بر قصد تداوم استفاده که توسط اثربخشی یادگیری میانجی‌گری می‌شد، از لحاظ آماری معنادار نبود. این یافته‌ها بر اهمیت حیاتی پرورش حالت‌های جریان در محیط‌های یادگیری زبان آنلاین تأکید می‌کند، چرا که غوطه‌وری روان‌شناختی تجربه‌شده در فعالیت‌های یادگیری، تعیین‌کننده‌ای قوی‌تر برای تداوم استفاده از پلتفرم نسبت به نتایج واقعی یادگیری است.

Abstract One mechanism driving persistent inequalities in childcare provision, despite rising investments and a substantial expansion of childcare facilities, may consist in the locational choices of providers, who eschew poorer neighbourhoods. Our analysis is the first to combine georeferenced data on child daycare centres with socio-demographic information from fifty-two German cities and 2,607 neighbourhoods to test this proposition. The study explores the correlation between local access to daycare centres and the proportion of social benefit recipients in the respective neighbourhoods. Our results indicate that neighbourhoods with greater socio-demographic difficulties in German cities have fewer daycare centres. This is exclusively due to the expansion of (publicly subsidised) daycare centres run by non-profit providers in neighbourhoods that are socio-economically better off. While the subsidiary principle in German social law explains the pivotal role of non-profit providers, municipalities should compensate for unequal childcare provision; however, such compensatory provision remains weak. Overall, the unequal spatial provision may contribute to the socially stratified utilisation of childcare in Germany, despite extensive public funding.

یکی از سازوکارهایی که به تداوم نابرابری‌ها در تأمین خدمات مراقبت از کودکان منجر می‌شود، علی‌رغم افزایش سرمایه‌گذاری‌ها و گسترش قابل توجه مراکز مراقبت از کودکان، ممکن است انتخاب‌های مکانی ارائه‌دهندگان خدمات باشد که از محله‌های فقیرتر اجتناب می‌کنند. تحلیل حاضر نخستین پژوهشی است که داده‌های جغرافیایی مراکز مراقبت روزانه کودکان را با اطلاعات جمعیت‌شناختی ـ اجتماعی از پنجاه‌ودو شهر آلمان و ۲٬۶۰۷ محله ترکیب می‌کند تا این فرضیه را بیازماید. این مطالعه به بررسی همبستگی میان دسترسی محلی به مراکز مراقبت روزانه و نسبت دریافت‌کنندگان مزایای اجتماعی در هر محله می‌پردازد. نتایج ما نشان می‌دهد که محله‌هایی با مشکلات جمعیت‌شناختی ـ اجتماعی بیشتر در شهرهای آلمان، مراکز مراقبت روزانه کمتری دارند. این امر منحصراً ناشی از گسترش مراکز مراقبت روزانه (با یارانه عمومی) متعلق به ارائه‌دهندگان غیرانتفاعی در محله‌هایی است که از نظر اقتصادی ـ اجتماعی وضعیت بهتری دارند. در حالی که اصل فرعی بودن در حقوق اجتماعی آلمان نقش محوری ارائه‌دهندگان غیرانتفاعی را توضیح می‌دهد، شهرداری‌ها باید کمبود تأمین خدمات مراقبت از کودکان را جبران کنند؛ با این حال، این جبران همچنان ضعیف باقی مانده است. در مجموع، تأمین فضایی نابرابر ممکن است به استفاده طبقاتی از خدمات مراقبت از کودکان در آلمان، علی‌رغم تأمین مالی گسترده دولتی، دامن بزند.

In 2019, Paul B. Preciado stood before three and a half thousand members of the École de la Cause Freudienneand declared: ‘I am the monster that speaks to you’. The divided reactioncrystallised a paradox: a discipline devoted to listening responded with refusal. This article takes that moment to develop two concepts in social theory: strategic certainties, the practices through which institutions transform interpretive heuristics into ontological verdicts, immunizing their frameworks against challenge; and epistemic habitus, the patterned dispositions through which such certainties are reproduced and transmitted. Lacanian institutionalisationand its pathologisation of trans experience as psychotic structure constitute a limit case of this mechanism, analytically privileged on four grounds. Trans experience challenges Lacanian sexuation at its core; the trans-psychosis association is exceptionally stable; the passage from heuristic to ontology is unusually visible; and the trans subject speaks, entering the space of classification to contest it from within. Against these closures, the article proposes radical reflexivity, the dispositionto hold one's own categories open in the encounter with what they cannot yet name. The monsters were never in those who spoke, but in the certainties that imagined them.

در سال ۲۰۱۹، Paul B. Preciado در برابر سه هزار و پانصد نفر از اعضای École de la Cause Freudienne ایستاد و اعلام کرد: «من هیولایی هستم که با شما سخن می‌گوید». واکنش دوپاره به این سخن، پارادوکسی را برجسته ساخت: رشته‌ای که خود را وقف شنیدن کرده است، با امتناع پاسخ داد. این مقاله با تکیه بر آن لحظه، دو مفهوم در نظریه اجتماعی را بسط می‌دهد: قطعیت‌های راهبردی، شیوه‌هایی که از طریق آن‌ها نهادها، راهبردهای تفسیر را به احکام وجودشناختی بدل می‌کنند و چارچوب‌های خود را در برابر چالش مصون می‌سازند؛ و عادت‌واره معرفتی، گرایش‌های الگومندی که از طریق آن‌ها این قطعیت‌ها بازتولید و منتقل می‌شوند. نهادینه‌سازی لاکانی و آسیب‌شناسی تجربه ترنس به‌عنوان ساختار روان‌پریشانه، نمونه حدی این سازوکار است که از چهار جهت تحلیل‌پذیر است: تجربه ترنس، هسته جنسیت‌یابی لاکانی را به چالش می‌کشد؛ پیوند ترنس-روان‌پریشی به‌طرز استثنایی باثبات است؛ گذار از راهبرد تفسیر به وجودشناسی به‌طرز غیرمعمولی آشکار است؛ و سوژه ترنس سخن می‌گوید و وارد فضای طبقه‌بندی می‌شود تا آن را از درون به چالش بکشد. در برابر این بسته‌شدگی‌ها، مقاله بازاندیشی رادیکال را پیشنهاد می‌کند؛ گرایشی برای گشودن دسته‌بندی‌های خود در مواجهه با آنچه هنوز نام‌ناپذیر است. هیولاها هرگز در کسانی که سخن گفتند نبودند، بلکه در قطعیت‌هایی بودند که آن‌ها را تصور کردند.

Globalisation's pervasive influence has significantly transformed societal norms, particularly affecting students who are vulnerable to value erosion. Quality civic education that integrates religious values is imperative in Islamic boarding school (pesantren) contexts to preserve positive character development. This qualitative case study examines the integration of Islamic values in Civic Education at MTs Azzainiyah, Sukabumi, Indonesia, and proposes a five-dimensional conceptual framework that moves beyond descriptive accounts to reveal operational mechanisms of integration. Through six-month fieldwork involving semi-structured interviews with 24 participants, 24 classroom observations, and analysis of 42 documents, the study identifies five synergistic dimensions: (1) curriculum alignment embedding values in lesson plans and syllabi, (2) pedagogical enactment through differentiated and cooperative learning strategies, (3) textual linking connecting Pancasila principles with Qur'anic verses and hadith, (4) school culture habituation via daily Islamic-civic rituals, and (5) civic virtue projects enabling practical value application through community service. Findings show that systematic integration strengthens students' civic understanding and fosters Islamic character, with 80% of students reporting frequent, conscious connections between faith and citizenship responsibilities. However, significant challenges persist: gaps in teacher professional development, limited infrastructure and resources, variability in student knowledge, curriculum time pressures, and assessment difficulties. The study contributes an empirically derived, mechanism-based model addressing the knowledge gap in understanding how religious and civic education synthesis operates in practice. Implications include targeted teacher training programmes, integrated curriculum resource development, and policy frameworks supporting values-based education in pluralistic societies.

نفوذ گسترده جهانی‌شدن به طور قابل توجهی هنجارهای اجتماعی را دگرگون ساخته است و به ویژه دانش‌آموزانی را که در معرض فرسایش ارزشی قرار دارند، تحت تأثیر قرار داده است. آموزش تعلیمات مدنی با کیفیت که ارزش‌های دینی را در بستر مدارس شبانه‌روزی اسلامی (پسانترن) ادغام می‌کند، برای حفظ پرورش شخصیت مثبت ضروری است. این مطالعه کیفی موردی به بررسی ادغام ارزش‌های اسلامی در آموزش تعلیمات مدنی در مدرسه MTs Azzainiyah، سوکابومی، اندونزی می‌پردازد و چارچوب مفهومی پنج‌بعدی‌ای را ارائه می‌دهد که فراتر از توصیف صرف، سازوکارهای عملیاتی ادغام را آشکار می‌سازد. از طریق شش ماه کار میدانی شامل مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۴ مشارکت‌کننده، ۲۴ مشاهده کلاسی و تحلیل ۴۲ سند، پژوهش پنج بعد هم‌افزا را شناسایی می‌کند: (۱) همسویی برنامه درسی با گنجاندن ارزش‌ها در طرح درس و سرفصل‌ها، (۲) اجرای آموزشی از طریق راهبردهای یادگیری تمایزیافته و تعاونی، (۳) پیوند متنی با اتصال اصول پنج‌گانه پانچاسیلا به آیات قرآن و احادیث، (۴) عادت‌سازی فرهنگی مدرسه از طریق مناسک روزانه اسلامی-مدنی، و (۵) پروژه‌های فضیلت مدنی که امکان کاربرد عملی ارزش‌ها را از طریق خدمت به جامعه فراهم می‌سازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام نظام‌مند، درک مدنی دانش‌آموزان را تقویت کرده و منش اسلامی را پرورش می‌دهد، به طوری که ۸۰٪ دانش‌آموزان گزارش داده‌اند که به طور مکرر و آگاهانه بین ایمان و مسئولیت‌های شهروندی ارتباط برقرار می‌کنند. با این حال، چالش‌های قابل توجهی همچنان باقی است: شکاف در توسعه حرفه‌ای معلمان، محدودیت زیرساخت و منابع، تفاوت در دانش دانش‌آموزان، فشار زمانی برنامه درسی و دشواری‌های ارزیابی. این مطالعه مدلی مبتنی بر سازوکار و مبتنی بر شواهد ارائه می‌دهد که به شکاف دانشی در فهم نحوه عملکرد تلفیق آموزش دینی و مدنی در عمل پاسخ می‌دهد. پیامدها شامل برنامه‌های هدفمند آموزش معلمان، توسعه منابع برنامه درسی یکپارچه و چارچوب‌های سیاستی حمایت‌کننده از آموزش مبتنی بر ارزش‌ها در جوامع کثرت‌گرا است.

The study employed a Research and Development (R&D) approach, with the operational implementation of the model evaluated using a one-group pretest-posttest design. The KP-Jamupedes model integrates collaborative learning, peer learning, experience sharing, mentoring, and stakeholder involvement at the village level. The implementation was conducted in rural ECE settings in South Sulawesi, Indonesia. Data were collected using competency assessment instruments administered before and after the implementation and analyzed using descriptive statistics, a paired-samples t-test, and N-Gain analysis. The results showed an increase in the mean competency score from 53.33 in the pretest to 79.33 in the posttest. The paired-samples t-test indicated a statistically significant difference between the two measurements, t(9) = −10.778, p < .001. N-Gain analysis showed that all participants experienced improvement, with 20% categorized as high gain and 80% as medium gain. These findings provide preliminary empirical evidence of improved PTK competence following the implementation of KP-Jamupedes and indicate the potential of a village-based collaborative learning mechanism to support ECE quality assurance in resource-constrained rural settings. However, the findings should be interpreted within the limitations of the one-group pretest-posttest design without a comparison group.

این پژوهش با رویکرد تحقیق و توسعه (R&D) انجام شد و اجرای عملیاتی مدل با استفاده از طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی ارزیابی گردید. مدل KP-Jamupedes یادگیری مشارکتی، یادگیری همتایان، به‌اشتراک‌گذاری تجربیات، مشاوره و مشارکت ذینفعان در سطح روستا را ادغام می‌کند. اجرای این مدل در محیط‌های آموزش اوان کودکی روستایی در سولاوسی جنوبی اندونزی صورت گرفت. داده‌ها با استفاده از ابزارهای ارزیابی شایستگی که پیش و پس از اجرای مدل اجرا شدند، جمع‌آوری و با بهره‌گیری از آمار توصیفی، آزمون t زوجی و تحلیل N-Gain تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین نمره شایستگی از 53.33 در پیش‌آزمون به 79.33 در پس‌آزمون افزایش یافته است. آزمون t زوجی تفاوت معنادار آماری بین دو اندازه‌گیری را نشان داد (t(9) = −10.778, p < .001). تحلیل N-Gain نشان داد که تمامی شرکت‌کنندگان بهبود را تجربه کردند، به‌طوری‌که 20٪ در دسته بهبود بالا و 80٪ در دسته بهبود متوسط قرار گرفتند. این یافته‌ها شواهد تجربی مقدماتی از بهبود شایستگی PTK پس از اجرای KP-Jamupedes ارائه می‌دهد و نشان‌دهنده پتانسیل سازوکار یادگیری مشارکتی مبتنی بر روستا برای حمایت از تضمین کیفیت آموزش اوان کودکی در محیط‌های روستایی با منابع محدود است. با این حال، یافته‌ها باید در چارچوب محدودیت‌های طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی و بدون گروه مقایسه تفسیر شوند.

This study examines the development and empirical validation of a value-oriented model of family upbringing that explains how parental value orientations are translated into everyday interaction practices and contribute to the formation of sustainable family relationships. In the context of ongoing social transformations, many existing approaches focus on isolated aspects of family life, while the dynamic interrelation between motivational orientations, emotional climate, and pedagogical practices remains insufficiently explored. Addressing this gap, the present research proposes an integrative model that combines value-based, emotional-communicative, and practice-oriented dimensions of family functioning. Methodologically, the study adopts a mixed-methods design. At the quantitative stage, Structural Equation Modeling (SEM) was employed to examine the relationships between parental values, family climate characteristics, and indicators of relationship sustainability. The model demonstrated robust fit indices and showed that family climate acts as a key mediating mechanism through which parental value orientations are transformed into stable patterns of interaction. The qualitative stage, based on in-depth interviews, provided insight into how values are enacted in everyday family life through shared rituals, emotional support, open communication, joint coping strategies, and sustained cooperation between families and schools. The findings indicate that the sustainability of family relationships should be understood not as a fixed trait but as a developmental outcome shaped by continuous, intentional, and value-informed practices of family members. The study makes a theoretical contribution by substantiating a comprehensive model that integrates motivational, emotional, and practical components of family upbringing. Its practical significance lies in the applicability of the results to the design of parental support programs, the prevention of family stress, the development of school–family partnerships, and the formulation of systemic family policy measures. While the study is limited by single-source data, self-report measures, and a cross-sectional design, it outlines clear directions for future longitudinal, cross-cultural, and intervention-based research.

این مطالعه به توسعه و اعتبارسنجی تجربی یک مدل پرورش خانواده مبتنی بر ارزش‌ها می‌پردازد که تبیین می‌کند چگونه جهت‌گیری‌های ارزشی والدین به کنش‌های تعاملی روزمره تبدیل می‌شوند و به شکل‌گیری روابط پایدار خانوادگی کمک می‌کنند. در بستر تحولات اجتماعی جاری، بسیاری از رویکردهای موجود بر جنبه‌های منفرد زندگی خانوادگی تمرکز دارند، در حالی که ارتباط پویا میان جهت‌گیری‌های انگیزشی، اقلیم هیجانی و شیوه‌های تربیتی به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. پژوهش حاضر با هدف رفع این خلأ، مدلی تلفیقی را پیشنهاد می‌کند که ابعاد مبتنی بر ارزش، هیجانی-ارتباطی و عمل‌محور عملکرد خانواده را ترکیب می‌کند. از نظر روش‌شناسی، این پژوهش از طرح روش‌های ترکیبی بهره گرفته است. در مرحله کمی، مدل‌یابی معادلات ساختاری (SEM) برای بررسی روابط میان ارزش‌های والدین، ویژگی‌های اقلیم خانواده و شاخص‌های پایداری روابط به کار گرفته شد. مدل از شاخص‌های برازش قوی برخوردار بود و نشان داد که اقلیم خانواده به عنوان سازوکار میانجی کلیدی عمل می‌کند که از طریق آن، جهت‌گیری‌های ارزشی والدین به الگوهای پایدار تعامل تبدیل می‌شوند. مرحله کیفی، مبتنی بر مصاحبه‌های عمیق، بینش‌هایی درباره نحوه تحقق ارزش‌ها در زندگی روزمره خانوادگی از طریق آیین‌های مشترک، حمایت هیجانی، ارتباط باز، راهبردهای مقابله‌ای مشترک و همکاری پایدار میان خانواده و مدرسه ارائه داد. یافته‌ها نشان می‌دهد که پایداری روابط خانوادگی باید نه به عنوان یک ویژگی ثابت، بلکه به عنوان پیامد رشد‌یافته‌ای که توسط کنش‌های مستمر، هدفمند و مبتنی بر ارزش اعضای خانواده شکل می‌گیرد، درک شود. این پژوهش از نظر نظری با تبیین مدل جامعی که مؤلفه‌های انگیزشی، هیجانی و عملی پرورش خانواده را یکپارچه می‌کند، سهمی نظری ارائه می‌دهد. اهمیت کاربردی آن نیز در قابلیت استفاده از نتایج برای طراحی برنامه‌های حمایت والدین، پیشگیری از استرس خانوادگی، توسعه مشارکت مدرسه و خانواده و تدوین تدابیر سیاست‌گذاری نظام‌مند خانواده نهفته است. اگرچه پژوهش حاضر به دلیل استفاده از داده‌های تک‌منبعی، ابزارهای خودگزارشی و طرح مقطعی با محدودیت‌هایی مواجه است، اما مسیرهای روشنی برای پژوهش‌های آینده با رویکرد طولی، بین‌فرهنگی و مداخله‌محور ترسیم می‌کند.

As national strategies for education reform deepen, exploring the association between physical exercise and college students’ academic achievement has become a critical priority in higher education. Although existing literature has confirmed a positive association between physical exercise and academic achievement, scant attention has been paid to systematically elucidating the underlying mechanism by integrating social support and psychological resilience within a serial mediation framework (chain mediation model). Drawing upon Social Support Theory (SST), Conservation of Resources Theory (COR), and the Theory of Planned Behavior (TPB), this study constructs a theoretical model to unravel how physical exercise is associated with academic achievement via the serial indirect pathways of social support and psychological resilience, while also examining the moderating effect of time management ability. A total of 950 valid responses were collected, and a two-stage hybrid approach combining Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM) and Artificial Neural Network (ANN) was employed for empirical validation. The PLS-SEM results indicate that physical exercise shows a significant direct positive association with academic achievement (β = 0.156, $$\:p<0.001$$ ) and an indirect effect was identified via the serial mediation path of “Physical Exercise → Social Support → Psychological Resilience → Academic Achievement” ( $$\:\beta\:=0.008$$ , $$\:p=0.006$$ ). The ANN sensitivity analysis aligns highly with the PLS-SEM findings, further corroborating that psychological resilience is the strongest associate of academic achievement in terms of normalized importance (normalized importance = 64.580%), followed by physical exercise (44.950%) and social support (25.550%), thereby verifying the robustness of the conclusions. This study elucidates the underlying mechanisms by which physical exercise is positively associated with academic achievement via the indirect pathways of social support and psychological resilience, as well as the boundary condition of time management ability. These findings provide a theoretical basis and practical guidance for higher education administrators to formulate differentiated and precise student development strategies.

با تعمیق راهبردهای ملی اصلاحات آموزشی، بررسی ارتباط بین ورزش بدنی و پیشرفت تحصیلی دانشجویان دانشگاه به اولویتی اساسی در آموزش عالی تبدیل شده است. اگرچه ادبیات موجود ارتباط مثبت بین ورزش بدنی و پیشرفت تحصیلی را تأیید کرده است، اما به تبیین نظام‌مند سازوکارهای زیربنایی با ادغام حمایت اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی در چارچوب میانجی‌گری زنجیره‌ای (مدل میانجی‌گری زنجیره‌ای) توجه اندکی شده است. با بهره‌گیری از نظریه حمایت اجتماعی (SST)، نظریه حفاظت از منابع (COR) و نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده (TPB)، این پژوهش مدلی نظری را برای تبیین نحوه ارتباط ورزش بدنی با پیشرفت تحصیلی از طریق مسیرهای غیرمستقیم زنجیره‌ای حمایت اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی ارائه می‌دهد و همچنین اثر تعدیل‌گر توانایی مدیریت زمان را مورد بررسی قرار می‌دهد. در مجموع ۹۵۰ پرسشنامه معتبر جمع‌آوری شد و رویکرد ترکیبی دو مرحله‌ای با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) و شبکه عصبی مصنوعی (ANN) برای اعتبارسنجی تجربی به کار گرفته شد. نتایج PLS-SEM نشان داد که ورزش بدنی ارتباط مستقیم مثبت معناداری با پیشرفت تحصیلی دارد (β = 0.156, $$\:p<0.001$$) و اثر غیرمستقیم نیز از طریق مسیر میانجی‌گری زنجیره‌ای «ورزش بدنی → حمایت اجتماعی → تاب‌آوری روان‌شناختی → پیشرفت تحصیلی» شناسایی شد ( $$\:\beta\:=0.008$$ , $$\:p=0.006$$ ). تحلیل حساسیت ANN نیز با یافته‌های PLS-SEM هم‌راستا بود و بیش از پیش تأیید کرد که تاب‌آوری روان‌شناختی قوی‌ترین عامل مرتبط با پیشرفت تحصیلی از نظر اهمیت نرمال‌شده (normalized importance = 64.580%) است و پس از آن ورزش بدنی (44.950%) و حمایت اجتماعی (25.550%) قرار دارند که استحکام نتایج را تأیید می‌کند. این پژوهش سازوکارهای زیربنایی ارتباط مثبت ورزش بدنی با پیشرفت تحصیلی را از طریق مسیرهای غیرمستقیم حمایت اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی و همچنین شرط مرزی توانایی مدیریت زمان تبیین می‌کند. این یافته‌ها مبنای نظری و راهنمای عملی برای مدیران آموزش عالی جهت تدوین راهبردهای توسعه دانشجویی هدفمند و دقیق فراهم می‌آورد.

Emotion recognition offers a route to quantifying interaction quality in early childhood education, yet existing methods suffer from unimodal input, poor real-time performance and weak generalization. This study proposes a speech-text multimodal model built on a Mamba encoder with a GatedxLSTM fusion mechanism, in which frame pooling and temporal masking resolve the temporal misalignment between modalities and a learnable gate adjusts modality contribution. Experiments on IEMOCAP and FAU-AIBO, together with an in-house KTC-Pilot corpus of authentic kindergarten interactions used for ecological validation, show that the approach outperforms mainstream baselines in F1, WA and UA. Three child-speech-aware adaptations, namely pitch and formant augmentation, silence-aware frame pooling and disfluency-tolerant text encoding, close the domain gap with authentic kindergarten dialogue, and modality-dropout training, cross-modal reconstruction of missing text and gating regularisation maintain robustness under incomplete inputs. A contamination audit against the CLAP pretraining corpora confirms that the gains do not arise from data leakage. A downstream evaluation using an Interaction Quality Index calibrated against expert observer ratings achieves a Pearson correlation of 0.692 with expert scores. An on-device deployment study on two embedded platforms further shows that the quantised framework sustains an end-to-end latency of 377 ms per utterance at a real-time factor of 0.075 and a board power of 9.6 W while retaining an F1 score of 0.706 on authentic kindergarten audio, and a stage-wise data-handling design keeps raw audio, spectral features and transcripts inside the classroom node so that only a scalar interaction quality value is written to persistent storage. Ablation and visualization analyses confirm the contribution of each structural component to recognition performance and interpretability.

شناسایی هیجان، روشی برای کمی‌سازی کیفیت تعامل در آموزش دوران کودکی ارائه می‌دهد، اما روش‌های موجود با ورودی تک‌وجهی، عملکرد ضعیف در زمان واقعی و تعمیم‌پذیری محدود مواجه هستند. این پژوهش، یک مدل چندوجهی گفتار-متن مبتنی بر رمزگذار Mamba با سازوکار ادغام GatedxLSTM پیشنهاد می‌کند که در آن، تجمیع قاب و پوشش زمانی، عدم‌هم‌زمانی زمانی بین وجه‌ها را رفع می‌کند و یک دروازه قابل یادگیری، سهم هر وجه را تنظیم می‌نماید. آزمایش‌ها بر روی مجموعه‌های IEMOCAP و FAU-AIBO، به همراه پیکره داخلی KTC-Pilot از تعاملات اصیل مهدکودک که برای اعتبارسنجی بوم‌شناختی استفاده شده است، نشان می‌دهد که رویکرد پیشنهادی در معیارهای F1، WA و UA از مبناهای رایج پیشی می‌گیرد. سه سازگاری آگاه از گفتار کودک، شامل افزایش زیر و بمی و فورمانت، تجمیع قاب حساس به سکوت و رمزگذاری متن مقاوم به ناروانی، فاصله حوزه‌ای با گفت‌وگوی اصیل مهدکودک را کاهش می‌دهد و آموزش با حذف وجه، بازسازی متقابل متن مفقود و منظم‌سازی دروازه‌ای، پایداری مدل را در ورودی‌های ناقص حفظ می‌کند. ممیزی آلودگی نسبت به پیکره‌های پیش‌آموزش CLAP تأیید می‌کند که بهبودها ناشی از نشت داده نیست. ارزیابی پایین‌دستی با استفاده از شاخص کیفیت تعامل که بر اساس امتیازدهی ناظران خبره کالیبره شده است، همبستگی پیرسون 0.692 با امتیازهای خبره به دست می‌آورد. مطالعه استقرار بر روی دستگاه در دو پلتفرم تعبیه‌شده نشان می‌دهد که چارچوب کمیت‌یافته، تأخیر انتها به انتهای 377 میلی‌ثانیه به ازای هر بیان را با ضریب زمان واقعی 0.075 و توان برد 9.6 وات حفظ می‌کند، در حالی که امتیاز F1 برابر با 0.706 بر روی صوت اصیل مهدکودک باقی می‌ماند و طراحی مرحله‌ای مدیریت داده‌ها موجب می‌شود صوت خام، ویژگی‌های طیفی و رونوشت‌ها در گره کلاسی باقی بماند و تنها یک مقدار عددی کیفیت تعامل در حافظه دائمی ثبت شود. تحلیل حذف مؤلفه و تجسم، سهم هر جزء ساختاری در عملکرد شناسایی و تفسیرپذیری را تأیید می‌کند.

Fatigue-driving detection based on facial cues is challenging because the key fatigue-related regions, especially the eyes and mouth, are small, easily affected by illumination and occlusion, and must be detected in real time. To address insufficient small-target feature extraction and the trade-off between detection accuracy and model complexity, this paper proposes FWC-YOLOv8, an improved fatigue-driving detection framework built on YOLOv8s. First, an additional 160×160 detection head is introduced to preserve high-resolution spatial information and improve localization of small eye and mouth regions. Second, a Coordinate Attention (CA) module is embedded in the backbone to enhance position-aware feature representation. Third, the feature-fusion structure is refined to strengthen the interaction between shallow spatial details and deep semantic information. Finally, Wise-IoU, which uses a dynamic focusing mechanism, is adopted as the bounding-box regression loss to reduce the influence of low-quality samples and improve convergence. Experiments on the GX_FatigueDriving2020 dataset show that FWC-YOLOv8 achieves an mAP@0.50:0.95 of 0.640, corresponding to a 4.2 % improvement over the original YOLOv8s baseline. The model contains 17.0 M parameters and requires 35.5 GFLOPs, indicating a favorable balance between accuracy and computational cost. In addition, detected eye and mouth states are further converted into four fatigue indicators, namely PERCLOS, blink frequency, continuous eye-closure duration, and yawn frequency, and fused through a weighted multi-index assessment strategy to classify driver fatigue into alert, mild-fatigue, and severe-fatigue states. The framework combines task-specific facial-state detection with interpretable fatigue-level assessment.

تشخیص رانندگی در حالت خستگی مبتنی بر نشانه‌های چهره، به دلیل کوچک بودن نواحی کلیدی مرتبط با خستگی، به‌ویژه چشم‌ها و دهان، و تأثیرپذیری آسان آن‌ها از نور و انسداد، و همچنین لزوم تشخیص در زمان واقعی، چالش‌برانگیز است. به منظور رفع مشکل استخراج ناکافی ویژگی‌های اهداف کوچک و توازن میان دقت تشخیص و پیچیدگی مدل، این مقاله چارچوب تشخیص رانندگی خستگی FWC-YOLOv8 را که بر پایه YOLOv8s بهبود یافته است، پیشنهاد می‌کند. نخست، یک سر تشخیص اضافی با ابعاد ۱۶۰×۱۶۰ افزوده شده تا اطلاعات مکانی با وضوح بالا حفظ شده و مکان‌یابی نواحی کوچک چشم و دهان بهبود یابد. دوم، ماژول Coordinate Attention (CA) در بخش بک‌بون تعبیه شده تا نمایش ویژگی‌های آگاه از موقعیت را تقویت کند. سوم، ساختار همجوشی ویژگی‌ها اصلاح شده تا تعامل میان جزئیات مکانی سطحی و اطلاعات معنایی عمیق تقویت شود. در نهایت، Wise-IoU که از مکانیزم تمرکز پویا بهره می‌برد، به عنوان تابع زیان رگرسیون جعبه مرزی به کار رفته تا تأثیر نمونه‌های با کیفیت پایین کاهش یافته و همگرایی بهبود یابد. آزمایش‌ها بر روی مجموعه داده GX_FatigueDriving2020 نشان می‌دهد که FWC-YOLOv8 به مقدار mAP@0.50:0.95 برابر با ۰.۶۴۰ دست یافته که معادل ۴.۲٪ بهبود نسبت به مدل پایه YOLOv8s است. مدل شامل ۱۷.۰ میلیون پارامتر بوده و به ۳۵.۵ GFLOPs نیاز دارد که نشان‌دهنده توازن مطلوب میان دقت و هزینه محاسباتی است. علاوه بر این، وضعیت‌های چشم و دهان شناسایی‌شده به چهار شاخص خستگی شامل PERCLOS، فرکانس پلک‌زدن، مدت زمان بسته‌ماندن پیوسته چشم و فرکانس خمیازه تبدیل شده و از طریق راهبرد ارزیابی چندشاخصه وزنی برای طبقه‌بندی خستگی راننده به سه حالت هوشیار، خستگی خفیف و خستگی شدید ادغام می‌شوند. این چارچوب، تشخیص وضعیت چهره خاص وظیفه را با ارزیابی سطح خستگی قابل تفسیر ترکیب می‌کند.

The article analyzes the current state and prospects for the development of the labor market in Uzbekistan, an analysis of the substantive foundations of the organisational and economic mechanism for regulating the labour market. The article examines models and tools for macroeconomic regulation of the labor market, as well as the experience of applying active measures in the labor market in selected foreign countries. Based on a review of foreign sources, the article shows the impact of active macroeconomic policies on employment.

این مقاله به تحلیل وضعیت کنونی و چشم‌اندازهای توسعه بازار کار در ازبکستان و بررسی بنیادهای محتوایی سازوکار سازمانی و اقتصادی تنظیم بازار کار می‌پردازد. در این مقاله، مدل‌ها و ابزارهای تنظیم کلان اقتصادی بازار کار و همچنین تجربه به‌کارگیری تدابیر فعال در بازار کار برخی کشورهای خارجی مورد بررسی قرار گرفته است. بر اساس مروری بر منابع خارجی، مقاله تأثیر سیاست‌های کلان اقتصادی فعال بر اشتغال را نشان می‌دهد.

This study examines how cross-subject integration in STEM education can be embedded within formal curriculum structures through institutional design rather than individual teacher initiative. The research was conducted at a STEM-specialist secondary school in Astana, Kazakhstan, where informatics functions as a coordinating subject across science and humanities disciplines. The study analyses two dimensions of curriculum organisation: (1) the vertical progression of the informatics curriculum across Grades 6–10, from digital literacy and data handling to programming and independent project work; and (2) a horizontal coordination mechanism in which informatics and subject teachers design shared learning tasks and independently assess different dimensions of the same student products. Data include curriculum documents, assessment rubrics, student project work ( n = 36 students, comprising three complete project groups from the chemistry integration cycle), and teacher perspectives collected through informal conversational exchanges. Findings document how co-assessment structures differentiated disciplinary feedback from two independent knowledge positions within a single task, and how teachers perceived this structure as making disciplinary expectations more explicit in student preparation. The study introduces the concept of an interdisciplinary assessment ecology as a distributed evaluation structure in which subject specialists assess distinct dimensions of shared student artefacts. The results suggest that such integration can be implemented through formal planning routines embedded in existing curriculum structures without additional curriculum time for students or external funding, though it does require coordinated teacher time for quarterly cross-departmental planning sessions.

این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه ادغام میان‌موضوعی در آموزش STEM می‌تواند از طریق طراحی نهادی و نه صرفاً ابتکار فردی معلمان، در ساختارهای رسمی برنامهٔ درسی جای گیرد. پژوهش در یک دبیرستان تخصصی STEM در آستانه، قزاقستان انجام شده است که در آن، درس انفورماتیک به عنوان یک موضوع هماهنگ‌کننده میان رشته‌های علوم و علوم انسانی ایفای نقش می‌کند. این مطالعه دو بُعد از سازماندهی برنامهٔ درسی را تحلیل می‌کند: (۱) پیشرفت عمودی برنامهٔ درسی انفورماتیک در پایه‌های ششم تا دهم، از سواد دیجیتال و داده‌پردازی تا برنامه‌نویسی و کار پروژه‌ای مستقل؛ و (۲) سازوکار هماهنگی افقی که در آن معلمان انفورماتیک و سایر دروس، وظایف یادگیری مشترک طراحی کرده و به طور مستقل ابعاد مختلف یک محصول دانش‌آموزی را ارزیابی می‌کنند. داده‌ها شامل اسناد برنامهٔ درسی، روبریک‌های ارزیابی، کارهای پروژه‌ای دانش‌آموزان (n = 36 دانش‌آموز، شامل سه گروه کامل پروژه از چرخهٔ ادغام شیمی) و دیدگاه‌های معلمان که از طریق گفتگوهای غیررسمی جمع‌آوری شده‌اند، می‌باشد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ساختارهای هم‌ارزیابی، بازخوردهای متمایز رشته‌ای را از دو جایگاه دانشی مستقل در قالب یک وظیفه واحد فراهم می‌کند و معلمان این ساختار را موجب شفاف‌تر شدن انتظارات رشته‌ای در آماده‌سازی دانش‌آموزان می‌دانند. این مطالعه مفهوم «بوم‌شناسی ارزیابی میان‌رشته‌ای» را به عنوان ساختار ارزیابی توزیع‌شده‌ای معرفی می‌کند که در آن متخصصان هر رشته، ابعاد متمایز مصنوعات مشترک دانش‌آموزی را ارزیابی می‌کنند. نتایج نشان می‌دهد چنین ادغامی می‌تواند از طریق روال‌های برنامه‌ریزی رسمی که در ساختارهای موجود برنامهٔ درسی تعبیه شده‌اند، بدون نیاز به زمان اضافی برای دانش‌آموزان یا تأمین مالی خارجی اجرا شود، هرچند نیازمند هماهنگی زمانی معلمان برای جلسات برنامه‌ریزی میان‌بخشی فصلی است.

Defense mechanisms, one of the core constructs of psychodynamically oriented psychotherapy and a concept with broader relevance across psychiatric practice, remain difficult to grasp for many trainees. Given their clinical utility, this article aims to provide postgraduate psychiatry residents with an overview and foundational understanding of the concept, including its historical origins, established classifications, relationship to personality organization and psychopathology, and emerging neurobiological perspectives. A detailed discussion of individual defense and their technical use in psychotherapy is beyond the scope of this manuscript. A suggested reading list is provided for further understanding. Rather than serving as a treatment guide or manual, this article is intended as a sensitizer — an orientation toward understanding how the mind protects itself against conflicts, and why that understanding matters clinically.

مکانیزم‌های دفاعی، که یکی از مفاهیم بنیادی در روان‌درمانی با رویکرد روان‌پویشی و مفهومی با اهمیت گسترده‌تر در سراسر عمل روان‌پزشکی هستند، همچنان برای بسیاری از فراگیران دشوار درک می‌شوند. با توجه به کاربرد بالینی آن‌ها، این مقاله با هدف ارائه مروری کلی و درک پایه‌ای از این مفهوم برای دستیاران تخصصی روان‌پزشکی نگاشته شده است؛ از جمله ریشه‌های تاریخی، طبقه‌بندی‌های تثبیت‌شده، ارتباط با سازمان شخصیت و آسیب‌شناسی روانی، و دیدگاه‌های عصب‌زیستی نوظهور. بحث تفصیلی درباره مکانیزم‌های دفاعی فردی و کاربرد فنی آن‌ها در روان‌درمانی خارج از حیطه این مقاله است. برای درک بیشتر، فهرستی از منابع پیشنهادی ارائه شده است. این مقاله به جای آنکه به عنوان راهنمای درمان یا دستورالعمل عمل کند، به عنوان یک آگاهی‌بخش و جهت‌دهنده برای فهم چگونگی محافظت ذهن از خود در برابر تعارضات و اهمیت بالینی این درک نگاشته شده است.

Over the past decades, school leadership has become a central element in educational reform, school improvement, and organizational effectiveness across education systems worldwide. Nevertheless, European education systems continue to reflect diverse governance arrangements shaped by national trajectories and institutional legacies. Although school leadership is widely recognized as a key determinant of educational effectiveness, comparatively limited research has examined how mentoring for school leaders is configured within distinct governance contexts. Addressing this gap, this study undertakes an analysis of six leadership trajectories from four European countries selected for their contrasting governance orientations: Portugal and Spain as cases reflecting traditions that tend to be more centralized, and Belgium and the Netherlands as cases characterized by a tendency toward greater decentralization and stronger school-level autonomy. Drawing on a critical examination of legislative and regulatory frameworks, complemented by in-depth interviews with school leaders, the research analyses how institutional configurations shape both access to leadership positions and the design, enactment, and perceived value of mentoring practices. Across the six leadership trajectories analyzed, participants consistently highlighted the importance of structured mentoring as a mechanism for reducing professional isolation, supporting leadership learning, and facilitating sustainable transitions into leadership roles. By integrating governance analysis with leadership development processes, the study advances a governance-sensitive conceptualization of mentoring as a structurally embedded mechanism for professional learning, contributing theoretically and empirically to contemporary debates on educational leadership in Europe.

در دهه‌های گذشته، رهبری مدرسه به عنوان عنصری مرکزی در اصلاحات آموزشی، بهبود مدرسه و اثربخشی سازمانی در سراسر نظام‌های آموزشی جهان مطرح شده است. با این حال، نظام‌های آموزشی اروپایی همچنان بازتاب‌دهنده ترتیبات حکمرانی متنوعی هستند که توسط مسیرهای ملی و میراث‌های نهادی شکل گرفته‌اند. اگرچه رهبری مدرسه به طور گسترده‌ای به عنوان یکی از عوامل کلیدی اثربخشی آموزشی شناخته می‌شود، پژوهش‌های نسبتاً محدودی به بررسی نحوه پیکربندی راهنمایی برای رهبران مدارس در زمینه‌های حکمرانی متفاوت پرداخته‌اند. این مطالعه با هدف پر کردن این خلأ، به تحلیل شش مسیر رهبری از چهار کشور اروپایی منتخب با گرایش‌های حکمرانی متضاد می‌پردازد: پرتغال و اسپانیا به عنوان نمونه‌هایی با سنت‌های متمایل به تمرکزگرایی بیشتر، و بلژیک و هلند به عنوان نمونه‌هایی با گرایش به تمرکززدایی بیشتر و خودمختاری قوی‌تر در سطح مدرسه. با تکیه بر بررسی انتقادی چارچوب‌های قانونی و مقرراتی، و تکمیل آن با مصاحبه‌های عمیق با رهبران مدارس، این پژوهش تحلیل می‌کند که چگونه پیکربندی‌های نهادی هم دسترسی به موقعیت‌های رهبری و هم طراحی، اجرا و ارزش ادراک‌شده راهنمایی را شکل می‌دهند. در میان شش مسیر رهبری مورد تحلیل، شرکت‌کنندگان به طور مکرر بر اهمیت راهنمایی ساختاریافته به عنوان سازوکاری برای کاهش انزوای حرفه‌ای، حمایت از یادگیری رهبری و تسهیل گذار پایدار به نقش‌های رهبری تأکید کردند. این مطالعه با ادغام تحلیل حکمرانی و فرایندهای توسعه رهبری، مفهوم‌پردازی حساس به حکمرانی از راهنمایی را به عنوان سازوکاری ساختاریافته برای یادگیری حرفه‌ای ارائه می‌دهد و به طور نظری و تجربی به مباحث معاصر رهبری آموزشی در اروپا کمک می‌کند.

This article investigates the function of sarcasm as a sophisticated tool for character creation in cinematic narratives, using the character of Norman Thayer Jr. in On Golden Pond as a case study. Moving beyond classical Gricean models, this study adopts an integrated pragmatic stylistic framework that combines Relevance Theory (RT) with Impoliteness Theory and the study of telecinematic discourse. By examining emblematic excerpts from the film's dialogue, the analysis demonstrates how Norman's acerbic wit operates not merely as a psychological defence mechanism but as a calculated series of intentional face-attacks. Through RT's concept of echoic use and Bousfield's (2008) impoliteness framework, the article explains how Norman forces his interlocutors into cognitive traps, demanding significant inferential work to decode his hostility. Furthermore, situating these interactions within the realm of telecinematic discourse reveals that Norman's interpersonal aggression simultaneously functions as “entertaining impoliteness” for the overhearing audience (Simpson, 2003). Ultimately, this research illuminates the structural and cognitive artistry behind complex character portrayal, offering a systematic paradigm for analysing sarcasm as a narrative engine in screen discourse.

این مقاله به بررسی کارکرد طنز تلخ به‌عنوان ابزاری پیچیده برای خلق شخصیت در روایت‌های سینمایی می‌پردازد و شخصیت Norman Thayer Jr. در فیلم «در کنار برکه طلایی» را به‌عنوان مطالعه موردی انتخاب می‌کند. این پژوهش با عبور از مدل‌های کلاسیک گریس، چارچوبی تلفیقی در سبک‌شناسی کاربردی اتخاذ می‌کند که نظریه ارتباط (RT) را با نظریه بی‌ادبی و مطالعات گفتمان تلوسینمایی ترکیب می‌کند. با تحلیل گزیده‌های شاخصی از دیالوگ‌های فیلم، پژوهش نشان می‌دهد که شوخ‌طبعی تند و گزنده نورمن صرفاً به‌عنوان یک مکانیسم دفاع روان‌شناختی عمل نمی‌کند، بلکه مجموعه‌ای حساب‌شده از حملات عمدی به وجهه مخاطب است. با بهره‌گیری از مفهوم کاربرد اکوئیک در RT و چارچوب بی‌ادبی Bousfield (2008)، مقاله توضیح می‌دهد که چگونه نورمن مخاطبان خود را در دام‌های شناختی قرار می‌دهد و آن‌ها را وادار به تلاش استنباطی قابل توجهی برای رمزگشایی از خصومتش می‌کند. افزون بر این، قرار دادن این تعاملات در بستر گفتمان تلوسینمایی نشان می‌دهد که پرخاشگری بین‌فردی نورمن به‌طور همزمان به‌عنوان «بی‌ادبی سرگرم‌کننده» برای مخاطب شنونده (Simpson, 2003) عمل می‌کند. در نهایت، این پژوهش به ظرافت‌های ساختاری و شناختی در پسِ بازنمایی پیچیده شخصیت‌ها نور می‌افکند و الگویی نظام‌مند برای تحلیل طنز تلخ به‌عنوان موتور روایی در گفتمان سینمایی ارائه می‌دهد.

Introduction This study investigates the effect of project-based learning (PjBL), integrated with the Technology Acceptance Model (TAM), on university students' self-regulated learning (SRL), with particular attention to the mediating roles of perceived usefulness (PU) and perceived ease of use (PEOU). Methods A quantitative explanatory design was employed using covariance-based structural equation modeling (CB-SEM). Data were collected from 250 undergraduate students enrolled in an educational technology programme using a validated questionnaire measuring PjBL implementation, PU, PEOU, and SRL. Results The findings showed that PjBL had a significant direct effect on SRL ( β = 0.41, p < 0.001). PjBL also demonstrated significant indirect effects on SRL through PU ( β = 0.19) and PEOU ( β = 0.15), with a combined indirect effect of β = 0.34, accounting for 45.3% of the total effect ( β = 0.75). Since the direct effect remained significant after both mediators were included, the results indicate complementary partial mediation rather than full mediation. Discussion and Conclusion The findings suggest that technology acceptance constitutes a substantial, but not exclusive, mechanism through which technology-supported PjBL enhances students' self-regulated learning, particularly in goal setting, self-monitoring, time management, motivation, and reflective learning. The study extends the application of TAM beyond technology adoption by demonstrating its explanatory role in understanding the development of SRL in higher education.

مقدمه: این مطالعه به بررسی تأثیر یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) که با مدل پذیرش فناوری (TAM) تلفیق شده است، بر یادگیری خودتنظیمی (SRL) دانشجویان دانشگاه می‌پردازد و به طور ویژه نقش‌های میانجی‌گری ادراک سودمندی (PU) و ادراک سهولت استفاده (PEOU) را مورد توجه قرار می‌دهد. روش‌ها: از طرح کمی تبیینی با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس (CB-SEM) استفاده شد. داده‌ها از ۲۵۰ دانشجوی کارشناسی رشته فناوری آموزشی با استفاده از پرسشنامه‌ای معتبر که میزان اجرای PjBL، PU، PEOU و SRL را اندازه‌گیری می‌کرد، جمع‌آوری شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که PjBL تأثیر مستقیم معناداری بر SRL دارد (β = 0.41, p < 0.001). همچنین، PjBL تأثیرات غیرمستقیم معناداری بر SRL از طریق PU (β = 0.19) و PEOU (β = 0.15) نشان داد و اثر غیرمستقیم ترکیبی برابر با β = 0.34 بود که ۴۵.۳٪ از کل اثر (β = 0.75) را تشکیل می‌دهد. از آنجا که اثر مستقیم پس از وارد کردن هر دو میانجی همچنان معنادار باقی ماند، نتایج حاکی از میانجی‌گری جزئی مکمل و نه میانجی‌گری کامل است. بحث و نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که پذیرش فناوری سازوکاری اساسی اما نه انحصاری است که از طریق آن یادگیری مبتنی بر پروژه با پشتیبانی فناوری، یادگیری خودتنظیمی دانشجویان را به ویژه در زمینه هدف‌گذاری، خودنظارتی، مدیریت زمان، انگیزش و یادگیری تأملی ارتقا می‌دهد. این مطالعه کاربرد مدل پذیرش فناوری را فراتر از پذیرش فناوری گسترش داده و نقش تبیینی آن را در فهم توسعه یادگیری خودتنظیمی در آموزش عالی نشان می‌دهد.

Healthcare digital transformation is increasingly central to modernising health systems, yet technology investment alone does not guarantee better service quality. This study investigates the organisational mechanism through which digital transformation contributes to healthcare service quality, focusing on the mediating role of change management at King Abdulaziz University Hospital in Jeddah, Saudi Arabia. Drawing on the Technology-Organization-Environment (TOE) framework and established change-management perspectives, the study examines the direct effect of Healthcare Digital Transformation (HDT) on Healthcare Service Quality (HSQ), the effect of HDT on Change Management (CM), the effect of CM on HSQ, and the mediating role of CM in the HDT-HSQ relationship. We conducted a quantitative, cross-sectional survey using stratified random sampling. Of 400 questionnaires distributed, 358 were returned, and 340 were usable. We analysed the data using Partial Least Squares Structural Equation Modelling (PLS-SEM) with SmartPLS 4 and 5,000 bootstrap resamples. The results show significant positive effects of HDT on HSQ (? = 0.383, p < .001), HDT on CM (? = 0.539, p < .001), and CM on HSQ (? = 0.461, p < .001). The indirect effect of HDT on HSQ through CM is also significant (? = 0.248, p < .001), while the direct effect remains significant, indicating partial mediation. The model explains 62% of the variance in HSQ, and the reported VAF of 39.3% indicates a substantial mediating contribution by change management. The study demonstrates that digital transformation creates value through both technological improvements and organisational processes that enable workforce adaptation, communication, training, and workflow redesign.

تحول دیجیتال مراقبت‌های سلامت به طور فزاینده‌ای در نوسازی نظام‌های سلامت نقش مرکزی دارد، اما سرمایه‌گذاری صرف در فناوری تضمین‌کننده بهبود کیفیت خدمات نیست. این پژوهش سازوکار سازمانی‌ای را که از طریق آن تحول دیجیتال به کیفیت خدمات مراقبت‌های سلامت کمک می‌کند، با تمرکز بر نقش میانجی‌گری مدیریت تغییر در بیمارستان دانشگاه King Abdulaziz در جده عربستان سعودی بررسی می‌کند. با بهره‌گیری از چارچوب فناوری-سازمان-محیط (TOE) و دیدگاه‌های معتبر مدیریت تغییر، این پژوهش اثر مستقیم تحول دیجیتال مراقبت‌های سلامت (HDT) بر کیفیت خدمات مراقبت‌های سلامت (HSQ)، اثر HDT بر مدیریت تغییر (CM)، اثر CM بر HSQ و نقش میانجی‌گری CM در رابطه HDT-HSQ را بررسی می‌کند. این مطالعه به روش کمی و مقطعی و با نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انجام شد. از میان ۴۰۰ پرسشنامه توزیع‌شده، ۳۵۸ پرسشنامه بازگردانده شد و ۳۴۰ پرسشنامه قابل استفاده بود. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) با نرم‌افزار SmartPLS 4 و ۵٬۰۰۰ بوت‌استرپ تحلیل شد. نتایج نشان داد که اثرات مثبت معناداری از HDT بر HSQ (β = 0.383, p < .001)، HDT بر CM (β = 0.539, p < .001) و CM بر HSQ (β = 0.461, p < .001) وجود دارد. اثر غیرمستقیم HDT بر HSQ از طریق CM نیز معنادار بود (β = 0.248, p < .001)، در حالی که اثر مستقیم همچنان معنادار باقی ماند که نشان‌دهنده میانجی‌گری جزئی است. مدل ۶۲٪ از واریانس HSQ را تبیین می‌کند و VAF گزارش‌شده برابر با ۳۹.۳٪ نشان‌دهنده سهم میانجی‌گری قابل توجه مدیریت تغییر است. این پژوهش نشان می‌دهد که تحول دیجیتال از طریق بهبودهای فناورانه و همچنین فرایندهای سازمانی که سازگاری نیروی کار، ارتباطات، آموزش و بازطراحی جریان کار را امکان‌پذیر می‌سازد، ارزش‌آفرینی می‌کند.

Population ageing and demographic shifts in the European Union are placing increasing strain on traditional pension systems, shifting greater responsibility to individuals to ensure their own retirement preparedness. In this context, identifying factors that strengthen individuals’ confidence in their retirement readiness has become increasingly important. This study examines the role of trust in financial advisors in shaping retirement preparedness and investigates a serial mediation mechanism through financial behavior and financial resilience. Drawing on the financial capability framework, the study emphasizes the importance of behavioral and capacity-building processes that translate trust into improved retirement outcomes. Using a large-scale dataset from European Union member states, the proposed relationships are empirically tested using PROCESS Model 6. The results show that trust in financial advisors is positively associated with retirement preparedness, both directly and indirectly through financial behavior and financial resilience. By integrating trust, financial behavior, and resilience into a unified analytical framework, this study contributes to the literature on household finance and retirement planning. The findings also offer practical implications for policymakers and financial service providers seeking to improve retirement readiness in ageing societies.

پیری جمعیت و تغییرات جمعیتی در اتحادیه اروپا فشار فزاینده‌ای بر نظام‌های سنتی بازنشستگی وارد کرده و مسئولیت بیشتری را بر عهده افراد برای اطمینان از آمادگی بازنشستگی خود قرار داده است. در این زمینه، شناسایی عواملی که اعتماد افراد به آمادگی بازنشستگی‌شان را تقویت می‌کند، اهمیت فزاینده‌ای یافته است. این پژوهش نقش اعتماد به مشاوران مالی را در شکل‌دهی آمادگی بازنشستگی بررسی کرده و سازوکار میانجی‌گری زنجیره‌ای از طریق رفتار مالی و تاب‌آوری مالی را مورد مطالعه قرار می‌دهد. با بهره‌گیری از چارچوب توانمندی مالی، پژوهش حاضر بر اهمیت فرایندهای رفتاری و ظرفیت‌سازی که اعتماد را به پیامدهای بهبود یافته بازنشستگی تبدیل می‌کنند، تأکید می‌کند. با استفاده از یک مجموعه داده‌های گسترده از کشورهای عضو اتحادیه اروپا، روابط پیشنهادی به صورت تجربی با استفاده از مدل ۶ PROCESS آزمون می‌شود. نتایج نشان می‌دهد که اعتماد به مشاوران مالی با آمادگی بازنشستگی، هم به صورت مستقیم و هم غیرمستقیم از طریق رفتار مالی و تاب‌آوری مالی، رابطه مثبت دارد. با ادغام اعتماد، رفتار مالی و تاب‌آوری در یک چارچوب تحلیلی یکپارچه، این پژوهش به ادبیات مالی خانوار و برنامه‌ریزی بازنشستگی کمک می‌کند. یافته‌ها همچنین پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاران و ارائه‌دهندگان خدمات مالی که به دنبال ارتقای آمادگی بازنشستگی در جوامع سالمند هستند، ارائه می‌دهد.

Automatic imitation is a stimulus-response compatibility effect wherein observing an action automatically influences motor performance. However, the mechanism underlying this effect remains controversial. Associative Sequence Learning suggests that automatic imitation arises from contingent visual and motor activity associations. Prior studies have shown that exposure to counter-imitative training can alter these visuomotor associations, suggesting that automatic imitation can be modulated by experience. Here, we aim to bring new insight into how this modulation occurs by exploring the time course of automatic imitation before and after counter-imitative training. If automatic imitation is merely a result of contingent associations, as previously suggested, the effect should consistently be modulated following such training. However, our findings show that automatic imitation is not significantly reduced after counter-imitative training at all the tested time points. This suggests that automatic imitation does not depend on contingent association, at least not as currently understood.

تقلید خودکار یک اثر سازگاری محرک-پاسخ است که در آن مشاهده یک عمل به طور خودکار بر عملکرد حرکتی تأثیر می‌گذارد. با این حال، سازوکار زیربنایی این اثر همچنان محل بحث است. نظریه یادگیری توالی تداعی‌گر (Associative Sequence Learning) بیان می‌کند که تقلید خودکار ناشی از تداعی‌های وابسته بین فعالیت‌های دیداری و حرکتی است. مطالعات پیشین نشان داده‌اند که مواجهه با آموزش مقابله‌ای با تقلید می‌تواند این تداعی‌های بینایی-حرکتی را تغییر دهد و این امر حاکی از آن است که تقلید خودکار می‌تواند توسط تجربه تعدیل شود. در پژوهش حاضر، هدف ما ارائه بینشی نو درباره چگونگی وقوع این تعدیل از طریق بررسی سیر زمانی تقلید خودکار پیش و پس از آموزش مقابله‌ای با تقلید است. اگر تقلید خودکار صرفاً نتیجه تداعی‌های وابسته باشد، همان‌گونه که پیش‌تر مطرح شده است، این اثر باید پس از چنین آموزشی به طور پیوسته تعدیل شود. با این حال، یافته‌های ما نشان می‌دهد که تقلید خودکار پس از آموزش مقابله‌ای با تقلید، در تمامی زمان‌های آزمون‌شده به طور معناداری کاهش نمی‌یابد. این امر نشان می‌دهد که تقلید خودکار، دست‌کم به معنای فعلی، وابسته به تداعی‌های وابسته نیست.

ABSTRACT Infants often exhibit goal‐directed behaviors, such as reaching for a sensory stimulus, even when no external reward criterion is provided. These intrinsically motivated behaviors facilitate spontaneous exploration and learning of the body and environment during early developmental stages. Although computational modeling can offer insight into the mechanisms underlying such behaviors, many existing studies on intrinsic motivation focus primarily on how exploration contributes to acquiring external rewards. In this paper, we propose a novel density model for an agent's own multimodal sensory experiences, called the “self‐prior,” and investigate whether it can autonomously induce goal‐directed behavior. Integrated within an active inference framework based on the free energy principle, the self‐prior generates behavioral references purely from an intrinsic process that minimizes mismatches between average past sensory experiences and current observations. This mechanism is also analogous to the acquisition and utilization of a body schema through continuous interaction with the environment. We examine this approach in a simulated environment and confirm that the agent spontaneously reaches toward a tactile stimulus. Our study implements intrinsically motivated behavior shaped by the agent's own sensory experiences, demonstrating the spontaneous emergence of intentional behavior during early development. Summary Suggests a computational model for early intentional behavior, integrating body‐schema formation and goal‐directed actions under the free energy principle. Introduces a self‐prior as an internal density model that drives the emergence of goal‐directed behaviors without external rewards. Demonstrates spontaneous reaching for a sticker by minimizing mismatches between observed multimodal sensory inputs and the empirically acquired self‐prior.

نوزادان اغلب رفتارهای هدفمندی مانند دست دراز کردن به سوی یک محرک حسی را حتی در غیاب معیار پاداش بیرونی از خود نشان می‌دهند. این رفتارهای دارای انگیزش درونی، کاوش و یادگیری خودانگیخته بدن و محیط را در مراحل اولیه رشد تسهیل می‌کنند. اگرچه مدل‌سازی محاسباتی می‌تواند بینشی درباره سازوکارهای زیربنایی چنین رفتارهایی ارائه دهد، بسیاری از پژوهش‌های موجود درباره انگیزش درونی عمدتاً بر این تمرکز دارند که چگونه کاوش به کسب پاداش‌های بیرونی کمک می‌کند. در این مقاله، یک مدل چگالی نوین برای تجارب حسی چندوجهی عامل، با عنوان «پیش‌فرض خود»، پیشنهاد می‌شود و بررسی می‌گردد که آیا این مدل می‌تواند به طور خودمختار رفتار هدفمند را القا کند یا خیر. این مدل که در چارچوب استنتاج فعال مبتنی بر اصل انرژی آزاد ادغام شده است، مراجع رفتاری را صرفاً از یک فرایند درونی که عدم تطابق میان تجارب حسی گذشته میانگین و مشاهدات فعلی را به حداقل می‌رساند، تولید می‌کند. این سازوکار همچنین مشابه کسب و به‌کارگیری طرحواره بدنی از طریق تعامل مستمر با محیط است. این رویکرد در یک محیط شبیه‌سازی‌شده مورد بررسی قرار گرفته و تأیید می‌شود که عامل به طور خودانگیخته به سوی یک محرک لمسی دست دراز می‌کند. مطالعه حاضر رفتار دارای انگیزش درونی شکل‌گرفته بر اساس تجارب حسی خود عامل را پیاده‌سازی می‌کند و ظهور خودانگیخته رفتار هدفمند در طول رشد اولیه را نشان می‌دهد. خلاصه: مدل محاسباتی برای رفتار هدفمند اولیه پیشنهاد می‌کند که یکپارچه‌سازی شکل‌گیری طرحواره بدنی و کنش‌های هدفمند را تحت اصل انرژی آزاد ممکن می‌سازد. پیش‌فرض خود را به عنوان یک مدل چگالی درونی معرفی می‌کند که ظهور رفتارهای هدفمند را بدون پاداش بیرونی هدایت می‌کند. دست دراز کردن خودانگیخته به سوی یک برچسب را از طریق به حداقل رساندن عدم تطابق میان ورودی‌های حسی چندوجهی مشاهده‌شده و پیش‌فرض خود تجربی نشان می‌دهد.

This study reconceptualizes Inclusive Education Competency (IEC) in early childhood as a product of activation rather than accumulation. We argue that Inclusive Education Disposition (IED) and Inclusive Education Knowledge (IEK) are necessary but insufficient conditions for inclusive practice; Self-Development (SD)—defined here as disciplined cycles of goal setting, monitoring, help-seeking, and reflection—functions as the proximal mechanism through which what teachers value and know is translated into what they consistently do in classrooms. Using a cross-sectional survey of in-service preschool teachers in Shanghai ( N = 355), we tested this activation framework through covariance-based structural equation modeling (CB-SEM) with 5,000-resample bootstrap inference. Reliability and convergent validity were strong, although SD–IEC discriminant validity was borderline under the item-level HTMT criterion (0.904); the structural model demonstrated adequate fit. SD was the strongest predictor of IEC ( β = 0.743, p < 0.001), while IED and IEK retained modest direct effects and significant indirect effects via SD, supporting partial mediation. The model explained 68.7% of the variance in SD and 86.2% of the variance in IEC. These findings shift the explanation of inclusive competency from static attributes to dynamic processes of professional change. In practical terms, systems pursuing Sustainable Development Goal 4 (SDG4)—that is, inclusive and equitable quality education for all—should institutionalize routines that support teacher self-development, including protected collaborative planning time, goal-based coaching, short plan–do–study–act cycles, peer observation, and formative evidence use. The study offers an empirically supported four-construct framework and practical implications for policy, leadership, and professional learning design.

این مطالعه، شایستگی آموزش فراگیر (IEC) در دوران کودکی را به عنوان محصولی از فعال‌سازی و نه انباشت مجدد مفهوم‌سازی می‌کند. ما استدلال می‌کنیم که نگرش به آموزش فراگیر (IED) و دانش آموزش فراگیر (IEK) شرایط لازم اما ناکافی برای اجرای فراگیر هستند؛ خودتوسعه‌بخشی (SD) — که در اینجا به عنوان چرخه‌های منظم تعیین هدف، پایش، جستجوی کمک و تأمل تعریف شده است — به عنوان سازوکار نزدیک عمل می‌کند که از طریق آن، آنچه معلمان ارزش‌گذاری و دانسته‌اند به آنچه به طور مستمر در کلاس‌های درس انجام می‌دهند، ترجمه می‌شود. با استفاده از یک پیمایش مقطعی از معلمان پیش‌دبستانی شاغل در شانگهای (N = 355)، این چارچوب فعال‌سازی را از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس (CB-SEM) با استنباط بوت‌استرپ ۵٬۰۰۰ نمونه مجدد آزمون کردیم. پایایی و روایی همگرا قوی بود، اگرچه روایی تمایز SD–IEC در معیار HTMT در سطح آیتم (۰٫۹۰۴) در مرز قرار داشت؛ مدل ساختاری برازش مناسبی را نشان داد. SD قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده IEC بود (β = ۰٫۷۴۳، p < ۰٫۰۰۱)، در حالی که IED و IEK اثرات مستقیم متوسط و اثرات غیرمستقیم معنادار از طریق SD را حفظ کردند که از میانجی‌گری جزئی حمایت می‌کند. مدل، ۶۸٫۷٪ از واریانس SD و ۸۶٫۲٪ از واریانس IEC را تبیین کرد. این یافته‌ها توضیح شایستگی فراگیر را از ویژگی‌های ایستا به فرایندهای پویای تغییر حرفه‌ای منتقل می‌کند. از نظر عملی، نظام‌هایی که به دنبال تحقق هدف چهارم توسعه پایدار (SDG4) — یعنی آموزش با کیفیت، فراگیر و عادلانه برای همه — هستند، باید روال‌هایی را که از خودتوسعه‌بخشی معلمان حمایت می‌کند، نهادینه کنند؛ از جمله زمان برنامه‌ریزی مشارکتی محافظت‌شده، مربی‌گری مبتنی بر هدف، چرخه‌های کوتاه برنامه‌ریزی–اجرا–مطالعه–عمل، مشاهده همتایان و استفاده از شواهد تکوینی. این مطالعه یک چارچوب چهارساختاری مبتنی بر شواهد تجربی و پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاری، رهبری و طراحی یادگیری حرفه‌ای ارائه می‌دهد.

Introduction AI-supported writing assessment can provide rapid scores and issue-level comments, yet its formative value depends on how students and teachers interpret and act on that information. This study examined this process in a university English writing course. Methods Two pre-existing intact classes comprising 96 students (48 per class) completed three writing-feedback-revision cycles. The Control class received AI scores/standard feedback, routine teacher checking, and revision. The Diagnostic Review class received DeepSeek-R1 issue-level diagnoses, completed an interpretation sheet, revised independently, underwent structured teacher review and reassessment, and recorded a reflection. Measures included diagnostic accuracy, feedback actionability, feedback comprehension, self-assessment accuracy, revision quality, reflection quality, misunderstanding codes, and teacher review activity. Mixed-effects models with student random intercepts were used for analysis. Results The Diagnostic Review class showed higher scores for diagnostic accuracy, actionability, comprehension, revision quality, and self-assessment accuracy. Group-by-cycle interactions were significant for diagnostic accuracy, comprehension, revision quality, and self-assessment accuracy, whereas the actionability interaction was not. Feedback comprehension showed the strongest bivariate association with revision quality. Exploratory indirect associations through actionability and comprehension remained positive after adjustment for condition and cycle using student-cluster bootstrap confidence intervals. Teacher records documented confirmation, correction, supplementation, and re-explanation, with greater review time in the Diagnostic Review class. Discussion The findings indicate that the formative value of AI-supported writing assessment extends beyond automated diagnosis to the subsequent processes of student interpretation, revision, and teacher review. Repeated classroom assessment may therefore benefit from integrating AI-generated diagnostic feedback with structured learner reflection and context-sensitive teacher judgment.

مقدمه: ارزیابی نوشتار با پشتیبانی هوش مصنوعی می‌تواند نمرات سریع و بازخوردهای سطح مسئله ارائه دهد، اما ارزش تکوینی آن وابسته به نحوه تفسیر و واکنش دانشجویان و معلمان به این اطلاعات است. این پژوهش این فرایند را در یک درس دانشگاهی نوشتار انگلیسی مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: دو کلاس موجود متشکل از ۹۶ دانشجو (۴۸ نفر در هر کلاس) سه چرخه نوشتار-بازخورد-بازنگری را تکمیل کردند. کلاس کنترل نمرات هوش مصنوعی/بازخورد استاندارد، بررسی معمول معلم و بازنگری را دریافت کرد. کلاس بازبینی تشخیصی، تشخیص‌های سطح مسئله DeepSeek-R1، تکمیل برگه تفسیر، بازنگری مستقل، بازبینی ساختاریافته معلم و ارزیابی مجدد و ثبت تأمل را انجام داد. سنجه‌ها شامل دقت تشخیصی، قابلیت اقدام بازخورد، درک بازخورد، دقت خودارزیابی، کیفیت بازنگری، کیفیت تأمل، کدهای سوءتفاهم و فعالیت بازبینی معلم بود. برای تحلیل از مدل‌های اثرات مختلط با انقطاع تصادفی دانشجو استفاده شد. نتایج: کلاس بازبینی تشخیصی نمرات بالاتری در دقت تشخیصی، قابلیت اقدام، درک، کیفیت بازنگری و دقت خودارزیابی نشان داد. تعامل گروه-چرخه برای دقت تشخیصی، درک، کیفیت بازنگری و دقت خودارزیابی معنادار بود، در حالی که تعامل قابلیت اقدام معنادار نبود. درک بازخورد قوی‌ترین ارتباط دومتغیره را با کیفیت بازنگری نشان داد. ارتباطات غیرمستقیم اکتشافی از طریق قابلیت اقدام و درک، پس از تعدیل بر اساس وضعیت و چرخه با استفاده از فاصله اطمینان بوت‌استرپ خوشه‌ای دانشجو، مثبت باقی ماند. سوابق معلم تأیید، تصحیح، تکمیل و توضیح مجدد را مستند کرد و زمان بازبینی بیشتری در کلاس بازبینی تشخیصی صرف شد. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزش تکوینی ارزیابی نوشتار با پشتیبانی هوش مصنوعی فراتر از تشخیص خودکار بوده و به فرایندهای بعدی تفسیر دانشجو، بازنگری و بازبینی معلم نیز گسترش می‌یابد. بنابراین، ارزیابی مکرر کلاسی می‌تواند از ادغام بازخورد تشخیصی تولیدشده توسط هوش مصنوعی با تأمل ساختاریافته یادگیرنده و قضاوت حساس به زمینه معلم سود ببرد.

Introduction This study examined the association between distributed leadership and teachers’ work engagement, with teacher subjective well-being specified as a mediator and perceived collective teacher efficacy as a moderator. Methods Drawing on the Job Demands–Resources model and social cognitive theory, a moderated mediation model was tested using Bayesian structural equation modeling. Data were collected from 598 teachers working in 60 public schools in Erbil, Kurdistan Region of Iraq. Results Distributed leadership was positively associated with teacher subjective well-being [ β = 0.233, 95% BCI (0.077, 0.381)] and work engagement [ β = 0.234, 95% BCI (0.135, 0.333)], while subjective well-being was positively associated with work engagement [ β = 0.172, 95% BCI (0.112, 0.232)]. The indirect association through subjective well-being was supported [ B = 0.039, 95% BCI (0.012, 0.074)]. Perceived collective teacher efficacy moderated the association between distributed leadership and subjective well-being [ β = 0.099, 95% BCI (0.003, 0.192)]. The conditional indirect association was supported at the mean and higher levels of perceived collective teacher efficacy but not at lower levels, and the index of moderated mediation excluded zero [ B = 0.019, 95% BCI (0.001, 0.043)]. These conclusions remained stable under alternative prior specifications. Discussion The findings indicate an indirect statistical association between distributed leadership and work engagement through teacher subjective well-being, which varied according to perceived collective teacher efficacy. Given the cross-sectional, self-report design, this mediation represents a statistical decomposition of covariance rather than evidence of a causal mechanism or temporal sequence.

مقدمه: این مطالعه به بررسی ارتباط بین رهبری توزیعی و درگیری شغلی معلمان پرداخت، به‌طوری که بهزیستی ذهنی معلمان به عنوان میانجی‌گر و کارآمدی جمعی ادراک‌شده معلمان به عنوان تعدیل‌گر مشخص شد. روش‌ها: با بهره‌گیری از مدل منابع–تقاضاهای شغلی و نظریه شناختی اجتماعی، یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری بیزی آزمون شد. داده‌ها از ۵۹۸ معلم شاغل در ۶۰ مدرسه دولتی در اربیل، اقلیم کردستان عراق جمع‌آوری شد. نتایج: رهبری توزیعی با بهزیستی ذهنی معلمان [β = ۰٫۲۳۳، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۷۷، ۰٫۳۸۱)] و درگیری شغلی [β = ۰٫۲۳۴، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۱۳۵، ۰٫۳۳۳)] رابطه مثبت داشت، در حالی که بهزیستی ذهنی نیز با درگیری شغلی [β = ۰٫۱۷۲، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۱۱۲، ۰٫۲۳۲)] رابطه مثبت نشان داد. ارتباط غیرمستقیم از طریق بهزیستی ذهنی مورد حمایت قرار گرفت [B = ۰٫۰۳۹، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۱۲، ۰٫۰۷۴)]. کارآمدی جمعی ادراک‌شده معلمان، ارتباط بین رهبری توزیعی و بهزیستی ذهنی را تعدیل کرد [β = ۰٫۰۹۹، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۰۳، ۰٫۱۹۲)]. ارتباط غیرمستقیم شرطی در سطوح میانگین و بالاتر کارآمدی جمعی ادراک‌شده معلمان مورد حمایت قرار گرفت اما در سطوح پایین‌تر این‌گونه نبود و شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده شامل صفر نشد [B = ۰٫۰۱۹، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۰۱، ۰٫۰۴۳)]. این نتایج تحت مشخصات پیشین جایگزین نیز پایدار باقی ماندند. بحث: یافته‌ها نشان‌دهنده یک ارتباط آماری غیرمستقیم بین رهبری توزیعی و درگیری شغلی از طریق بهزیستی ذهنی معلمان است که بسته به کارآمدی جمعی ادراک‌شده معلمان متفاوت بود. با توجه به طرح مقطعی و خودگزارشی پژوهش، این میانجی‌گری به منزله تجزیه آماری کوواریانس است و نه شواهدی از یک سازوکار علّی یا توالی زمانی.

Community-engaged Work-Integrated Learning (WIL) is increasingly positioned as a mechanism for advancing graduate employability and social responsibility, yet the frameworks used to evaluate it remain anchored to countable proxies: employment rates, satisfaction scores, and placement completions. This provocation argues that these metrics are structurally misaligned with what WIL practitioners actually know about placement quality: knowledge that is relational, contextually rich, and routinely invisible in institutional reporting. As Generative AI enters WIL evaluation, this misalignment becomes urgent. Automating existing frameworks will not resolve their limitations, and risks further marginalising the evidence that most reliably signals whether community-engaged WIL is working. Drawing on research into practitioner agency in learning analytics, this provocation calls for evaluation frameworks that legitimise practitioner judgement, centre community partner perspectives, and deploy GenAI in service of relational knowledge rather than as a substitute for it. Effective WIL evaluation is not primarily a measurement problem, it is a question of whose evidence counts.

یادگیری تلفیقی با کار (WIL) مبتنی بر مشارکت جامعه، به طور فزاینده‌ای به عنوان سازوکاری برای ارتقای اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان و مسئولیت اجتماعی مطرح می‌شود، اما چارچوب‌هایی که برای ارزیابی آن به کار می‌روند همچنان به شاخص‌های قابل شمارش مانند نرخ اشتغال، امتیازات رضایت و تکمیل دوره‌های کارورزی متکی هستند. این مقاله استدلال می‌کند که این سنجه‌ها به طور ساختاری با آنچه متخصصان WIL درباره کیفیت دوره‌های کارورزی می‌دانند، ناسازگار است؛ دانشی که رابطه‌محور، غنی از زمینه و اغلب در گزارش‌های نهادی نامرئی است. با ورود هوش مصنوعی مولد به ارزیابی WIL، این ناسازگاری فوریت می‌یابد. خودکارسازی چارچوب‌های موجود، محدودیت‌های آن‌ها را رفع نخواهد کرد و خطر به حاشیه راندن بیشتر شواهدی را دارد که به طور قابل اعتماد نشان می‌دهد آیا WIL مبتنی بر جامعه مؤثر است یا خیر. با استناد به پژوهش‌ها درباره عاملیت متخصصان در تحلیل یادگیری، این مقاله خواستار چارچوب‌های ارزیابی است که داوری متخصصان را مشروعیت ببخشد، دیدگاه‌های شرکای جامعه را در مرکز قرار دهد و از هوش مصنوعی مولد در خدمت دانش رابطه‌ای بهره گیرد، نه به عنوان جایگزین آن. ارزیابی مؤثر WIL در درجه اول مسئله اندازه‌گیری نیست، بلکه پرسشی است درباره اینکه شواهد چه کسانی اهمیت دارد.