feedback

Emotional self-regulation is an aspect of interest in mathematics learning given the emotional experiences associated with difficulties and errors; therefore, the study aimed to understand educational professionals’ perceptions of this phenomenon. The research was conducted using a qualitative approach, within the interpretive paradigm, and employing a descriptive-interpretive design. It involved a mathematics teacher, a psychologist, and an educational psychologist, who participated in asynchronous, semi-structured interviews. The data were analyzed through coding and triangulation of sources. The findings showed that the professionals attribute significance to emotional experiences in the face of mathematical difficulties and recognize resources related to academic coping and self-confidence, in addition to situating emotional support, guidance, feedback, and the learning environment within these experiences. These results align with previous studies that acknowledge emotional and pedagogical components related to mathematics learning, although the present study interprets them from the perspective of professional perceptions. It is concluded that participants understand emotional self-regulation as a process related to managing emotional responses to mathematical challenges, situated within a context of personal, academic, and pedagogical support resources.

Purpose: This study aimed to design and evaluate an artificial intelligence–based model for predicting the mathematics performance of twelfth-grade experimental sciences students based on individual, educational, and learning technology factors. Methods and Materials: This applied, quantitative, cross-sectional, and predictive study was conducted among twelfth-grade experimental sciences students in Isfahan, Iran. A total of 187 questionnaires were distributed, and after removing incomplete, inconsistent, and invalid records, data from 84 students were retained for analysis. Data were collected using a structured questionnaire assessing individual factors, educational conditions, and learning technology variables, together with students’ recorded mathematics scores. The dataset was divided into training and testing subsets, and repeated five-fold cross-validation was used for internal model development. Multiple linear regression, ridge regression, lasso regression, elastic net regression, decision tree regression, random forest regression, gradient boosting regression, and support vector regression were compared. Model performance was evaluated using mean absolute error, root mean squared error, and the coefficient of determination. Findings: Previous mathematics achievement had the strongest positive correlation with current mathematics performance, followed by mathematics self-efficacy, study regularity, academic motivation, teacher feedback, instructional quality, and educational use of learning technologies. Test anxiety and digital distraction were negatively associated with mathematics performance. Among the evaluated algorithms, gradient boosting regression achieved the best predictive performance, with a test-set mean absolute error of 0.93, root mean squared error of 1.26, and coefficient of determination of .72. Previous mathematics achievement, mathematics self-efficacy, study regularity, teacher feedback, educational use of learning technologies, test anxiety, and instructional quality were the most influential predictors. Adding educational factors increased explained variance from .54 to .65, while including learning technology factors further increased it to .72. Conclusion: The findings indicate that mathematics performance can be predicted with acceptable accuracy by integrating students’ prior achievement, psychological and behavioral characteristics, instructional experiences, and learning technology use within an interpretable artificial intelligence model.

هدف: این مطالعه با هدف طراحی و ارزیابی یک مدل مبتنی بر هوش مصنوعی برای پیش‌بینی عملکرد ریاضی دانش‌آموزان پایه دوازدهم رشته علوم تجربی بر اساس عوامل فردی، آموزشی و فناوری‌های یادگیری انجام شد. روش‌ها و مواد: این پژوهش کاربردی، کمی، مقطعی و پیش‌بینانه در میان دانش‌آموزان پایه دوازدهم رشته علوم تجربی شهر اصفهان، ایران انجام شد. در مجموع ۱۸۷ پرسشنامه توزیع گردید و پس از حذف داده‌های ناقص، ناسازگار و نامعتبر، داده‌های ۸۴ دانش‌آموز برای تحلیل حفظ شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته‌ای که عوامل فردی، شرایط آموزشی و متغیرهای فناوری یادگیری را ارزیابی می‌کرد، همراه با نمرات ثبت‌شده ریاضی دانش‌آموزان جمع‌آوری شد. مجموعه داده به زیرمجموعه‌های آموزش و آزمون تقسیم شد و برای توسعه داخلی مدل از اعتبارسنجی متقاطع پنج‌باره تکراری استفاده گردید. رگرسیون خطی چندگانه، رگرسیون ریج، رگرسیون لاسو، رگرسیون الاستیک نت، رگرسیون درخت تصمیم، رگرسیون جنگل تصادفی، رگرسیون گرادیان بوستینگ و رگرسیون بردار پشتیبان با یکدیگر مقایسه شدند. عملکرد مدل با استفاده از میانگین خطای مطلق، ریشه میانگین مربعات خطا و ضریب تعیین ارزیابی شد. یافته‌ها: پیشرفت قبلی در ریاضی بیشترین همبستگی مثبت را با عملکرد فعلی ریاضی داشت و پس از آن خودکارآمدی ریاضی، نظم در مطالعه، انگیزش تحصیلی، بازخورد معلم، کیفیت تدریس و استفاده آموزشی از فناوری‌های یادگیری قرار داشتند. اضطراب امتحان و حواس‌پرتی دیجیتال با عملکرد ریاضی رابطه منفی داشتند. در میان الگوریتم‌های ارزیابی‌شده، رگرسیون گرادیان بوستینگ بهترین عملکرد پیش‌بینی را با میانگین خطای مطلق ۰٫۹۳، ریشه میانگین مربعات خطا ۱٫۲۶ و ضریب تعیین ۰٫۷۲ در مجموعه آزمون به دست آورد. پیشرفت قبلی در ریاضی، خودکارآمدی ریاضی، نظم در مطالعه، بازخورد معلم، استفاده آموزشی از فناوری‌های یادگیری، اضطراب امتحان و کیفیت تدریس از مهم‌ترین پیش‌بین‌ها بودند. افزودن عوامل آموزشی واریانس تبیین‌شده را از ۰٫۵۴ به ۰٫۶۵ افزایش داد و افزودن عوامل فناوری یادگیری آن را به ۰٫۷۲ رساند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که عملکرد ریاضی را می‌توان با دقت قابل قبول از طریق ادغام پیشرفت قبلی دانش‌آموزان، ویژگی‌های روان‌شناختی و رفتاری، تجارب آموزشی و استفاده از فناوری‌های یادگیری در یک مدل مبتنی بر هوش مصنوعی قابل تفسیر پیش‌بینی کرد.

Purpose: This study aimed to design an artificial intelligence–based cognitive empowerment package for enhancing entrepreneurial skills in gifted and creative adolescents through the qualitative identification and integration of relevant cognitive, psychological, motivational, interpersonal, and technological components. Methods and Materials: The study employed a qualitative exploratory-developmental design. Data were obtained through an analytical review of relevant literature, examination of previous student entrepreneurship workshop experiences, and semi-structured interviews with students, mentors, workshop facilitators, and accelerator managers selected through purposive sampling. Data collection continued until conceptual saturation was achieved. Interview transcripts, field observations, documentary evidence, and analytical notes were examined using thematic analysis. Findings: The qualitative analysis indicated that sustained entrepreneurial action among gifted and creative adolescents depends on a multidimensional configuration of entrepreneurial intention and identity, self-efficacy, opportunity recognition and problem identification, executive functioning, tolerance of ambiguity, applied creativity, fear of failure and perfectionism, intrinsic motivation and psychological ownership, teamwork and psychological safety, proactive agency, resilience, future orientation, and reflective readiness to use artificial intelligence. The findings further suggested that entrepreneurial difficulties differ across adolescents and therefore require profile-based rather than uniform intervention. Integration of the themes resulted in a six-session package encompassing profile awareness and goal setting, problem identification and value creation, conversion of ideas into action plans, presentation and feedback utilization, teamwork and agency, and final presentation with a continuation plan. Conclusion: The findings suggest that entrepreneurial empowerment in gifted and creative adolescents should extend beyond creativity and business knowledge by strengthening the cognitive and psychological capacities required to transform ideas into sustained action, while using artificial intelligence as a supervised reflective and personalized learning support rather than as a substitute for adolescent judgment and agency.

هدف: این پژوهش با هدف طراحی بسته توانمندسازی شناختی مبتنی بر هوش مصنوعی جهت ارتقای مهارت‌های کارآفرینی در نوجوانان با استعداد و خلاق از طریق شناسایی و ادغام کیفی مؤلفه‌های شناختی، روان‌شناختی، انگیزشی، بین‌فردی و فناورانه مرتبط انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه با رویکرد کیفی اکتشافی-توسعه‌ای انجام گرفت. داده‌ها از طریق مرور تحلیلی منابع مرتبط، بررسی تجربیات پیشین کارگاه‌های کارآفرینی دانش‌آموزی و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با دانش‌آموزان، مربیان، تسهیل‌گران کارگاه و مدیران شتاب‌دهنده که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند، گردآوری شد. جمع‌آوری داده‌ها تا رسیدن به اشباع مفهومی ادامه یافت. رونوشت مصاحبه‌ها، مشاهدات میدانی، شواهد اسنادی و یادداشت‌های تحلیلی با استفاده از تحلیل تماتیک بررسی شدند. یافته‌ها: تحلیل کیفی نشان داد که تداوم عمل کارآفرینانه در نوجوانان با استعداد و خلاق وابسته به پیکربندی چندبعدی قصد و هویت کارآفرینانه، خودکارآمدی، شناسایی فرصت و تشخیص مسئله، کارکرد اجرایی، تحمل ابهام، خلاقیت کاربردی، ترس از شکست و کمال‌گرایی، انگیزش درونی و مالکیت روان‌شناختی، کار تیمی و ایمنی روان‌شناختی، عاملیت پیش‌فعال، تاب‌آوری، آینده‌نگری و آمادگی تأملی برای استفاده از هوش مصنوعی است. یافته‌ها همچنین نشان داد که دشواری‌های کارآفرینی در میان نوجوانان متفاوت است و بنابراین مداخله مبتنی بر پروفایل به جای مداخله یکنواخت ضرورت دارد. ادغام تم‌ها منجر به بسته‌ای شش‌جلسه‌ای شامل آگاهی از پروفایل و هدف‌گذاری، شناسایی مسئله و خلق ارزش، تبدیل ایده‌ها به برنامه عملیاتی، ارائه و بهره‌گیری از بازخورد، کار تیمی و عاملیت، و ارائه نهایی با برنامه تداوم شد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها حاکی از آن است که توانمندسازی کارآفرینانه در نوجوانان با استعداد و خلاق باید فراتر از خلاقیت و دانش کسب‌وکار، با تقویت ظرفیت‌های شناختی و روان‌شناختی لازم برای تبدیل ایده به عمل پایدار و استفاده از هوش مصنوعی به عنوان پشتیبان یادگیری تأملی و شخصی‌سازی‌شده تحت نظارت، نه جایگزین قضاوت و عاملیت نوجوان، توسعه یابد.

Assessment in Arabic language learning as a foreign language (Arabic as a Foreign Language) is currently undergoing a significant paradigm shift. This transformation is influenced by the development of digital technology, the utilization of Artificial Intelligence (AI), and the implementation of the Merdeka Curriculum in Indonesia, which emphasizes flexibility, differentiation, and learning personalization. This article presents a Systematic Literature Review (SLR) aimed at identifying, examining, and synthesizing developments, innovations, methodological approaches, and various challenges in the assessment of the four Arabic language skills, namely listening, speaking, reading, and writing, during the period from 2020 to early 2026. The review employed the PRISMA (Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses) protocol to identify and analyze relevant literature. The findings indicate a shift from conventional evaluation systems based on discrete tests toward the implementation of Technology-Enhanced Assessment (TEA) and more authentic forms of assessment. The literature synthesis reveals several key findings. First, diagnostic assessment, encompassing both cognitive and non-cognitive aspects, plays an important role in designing differentiated learning within the framework of the Merdeka Curriculum. Second, the development of assessment instruments for Arabic language maharah is increasingly oriented toward measuring higher-order thinking skills (Higher Order Thinking Skills/HOTS). Third, the utilization of Generative AI, including ChatGPT, as well as various gamification-based learning platforms, has introduced new approaches to providing faster, more adaptive, and interactive feedback. Based on the synthesis, the effectiveness of modern assessment is not determined solely by the sophistication of the technology employed, but also by the alignment between technology and pedagogical objectives, the transparency of assessment procedures, and its ability to comprehensively represent learners' communicative competence while maintaining the principles of academic integrity.

Social capital represents a relational resource developed through trust, professional networks, collaboration, peer support, and knowledge exchange. In the context of Social Studies Education, social capital can support teachers in accessing information, experiences, and professional resources relevant to professional development and instructional planning. This study aims to analyze the conceptualization of teachers’ social capital, identify its dimensions in relation to teacher professionalism, and examine its relevance to Social Studies teaching practices and instructional planning. The study employs a Systematic Literature Review (SLR) approach guided by the PRISMA 2020 framework. The literature analyzed consists of scholarly publications published between 2023 and 2026 in Indonesian and English that met the established inclusion criteria. The data were analyzed through thematic synthesis based on conceptual dimensions, forms of professional relationships, and their contributions to teaching practices. The synthesis indicates that social capital facilitates teachers’ access to information, experiences, feedback, and professional support through networks and collaborative relationships. These resources can strengthen professional learning and pedagogical decision-making relevant to Social Studies instructional planning. However, empirical evidence directly linking teachers’ social capital to the quality of Social Studies instructional planning remains limited. These findings highlight the need for further research on how social capital can be translated into improvements in the quality of Social Studies instructional planning components.

Abstract: This paper develops an Implementation Framework as a response to the informal feedback from academics, educators and practitioners on the Multiplicity Theory. The claim the paper responds is that the theory is too abstract; thus, it is difficult to translate it into practice. This paper provides clarification to assist its adoption in education and other fields. We believe the illustrations provided in this paper will be helpful to those interested in applying the Theory in education and other fields. The paper compares the current Implementation Framework with other closely related frameworks. The paper concludes to be able to apply the theory an advanced consideration of sub-activities, aspects and resources among others is helpful in bridging theory-practice gap during implementation of a plan. As a result, we ensure quality of educational activities or products (outcomes). The implication of the framework is stakeholders should understand educational events/products (outcomes) are not from a single process, aspect and resources, but a function of a diversity of the same (processes, aspects and resources).

Identifying the most effective teaching strategies for physics instruction is a persistent challenge for both researchers and schoolteachers. Studies indicate that the answer lies in Research-Based Instructional Strategies. A significant contribution in this area has been made by the theory of Visible Teaching and Learning, which measures the effects of over 250 factors influencing students’ academic success. By knowing the possible impact of specific teaching strategies, educators can design instructional approaches with predictable outcomes. The research was conducted during the 2023-2024 academic year in two public schools in Moldova, involving 305 students across grades 6, 8, and 10. This study aimed to measure the effect of concurrently applying elements from multiple constructivist teaching strategies in physics lessons, including the Flipped Classroom, Early Physics Approach, 5E Model, and Peer Instruction with Conceptual Questions, on students’ academic success and science competence in physics. At its core, the study was based on the 5E model, reinforced with pre-class tasks for students and the use of conceptual questions during the lesson. Science competence of students was structured into five components: understanding definitions, knowledge of measurement units, correct application of formulas, problem-solving skills, and the use of scientific language. The progression of these components was subsequently measured. The study also tracked the individual academic trajectories of both high-performing and low-performing students to assess their progress in physics. The study revealed that the combined application of these constructivist strategies can double students’ ability to solve problem situations and triple the correct use of scientific language. In contrast, knowledge of measurement units (~80%) and the correct application of formulas (in the range of approx. 25% – 33%) remained relatively unchanged. The insignificant progress in the correct application of formulas is explained by the small number of problems analysed on a topic, the lack of individual tasks, and the need for more explicit scaffolding and individual feedback. Additionally, the study revealed that laboratory work marks are strong predictors of overall academic success, with the correlation between laboratory work and final evaluation being 60% in 6th grade, 70% in 8th grade, and 50% in 10th grade. Additionally, the research shows that in middle school, the increase in scores for high achievers is greater than that of low achievers – three times higher in 6th grade. In high school, the increase in scores for high achievers is twice as large as that of low achievers. Both groups, high and low achievers, improve their scores after the application of the Integrated Constructivist Model. Subsequent research would explore the synergistic effect of this, and other, combinations of constructivist teaching strategies on students’ academic success, scientific competence components, and conceptual understanding. Keywords: Integrated constructivist model, didactic synergy, science competence, academic success, physics teaching.

Inclusive education requires instructional strategies that respond to differences in students’ abilities and learning needs, particularly those of slow learners in junior secondary schools. This study aimed to describe teachers’ inclusive strategies for accommodating the learning needs of students in Class VII A at SMP Negeri 2 Teluk Pandan, Kutai Timur Regency, Indonesia. A qualitative approach with a case study design was employed from September to December 2025. The participants comprised one homeroom teacher and two students with learning difficulties, identified as H and AR. Data were collected through observation, interviews, and documentation, then analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing. Data credibility was examined through source and technique triangulation. The findings revealed four forms of accommodation: repeated explanations and simplified instructions, adjustments to assignments and assessments according to students’ abilities, additional time for task completion, and seating arrangements combined with positive feedback. The teacher also provided individual assistance to help students understand learning materials and complete assignments. However, small-group and heterogeneous-group activities were not implemented consistently. These findings highlight the importance of flexible accommodations, progress monitoring, and varied instructional strategies to support student participation in inclusive learning environments. ABSTRAK Pendidikan inklusif memerlukan strategi pembelajaran yang responsif terhadap perbedaan kemampuan dan kebutuhan belajar murid, khususnya murid dengan hambatan belajar (slow learner) di sekolah menengah pertama. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan strategi inklusif guru dalam mengakomodasi kebutuhan belajar murid kelas VII A SMP Negeri 2 Teluk Pandan, Kabupaten Kutai Timur. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan desain studi kasus yang dilaksanakan pada September–Desember 2025. Subjek penelitian terdiri atas seorang wali kelas dan dua murid dengan hambatan belajar, yaitu H dan AR. Data dikumpulkan melalui observasi, wawancara, dan dokumentasi, kemudian dianalisis melalui reduksi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Keabsahan data diperiksa menggunakan triangulasi sumber dan teknik. Hasil penelitian menunjukkan empat bentuk akomodasi, yaitu pengulangan materi dan penyederhanaan instruksi, penyesuaian tugas dan penilaian berdasarkan kemampuan murid, pemberian waktu tambahan, serta pengaturan tempat duduk dan umpan balik positif. Guru juga memberikan pendampingan individual untuk membantu murid memahami materi dan menyelesaikan tugas. Namun, penggunaan kelompok kecil atau heterogen belum dilakukan secara konsisten. Penelitian ini menegaskan pentingnya akomodasi fleksibel, pemantauan perkembangan, dan variasi strategi untuk mendukung partisipasi murid dalam pembelajaran inklusif.

ABSTRACT The structural complexity of Arabic verbs (fi'il) frequently presents a distinct challenge for Indonesian middle school learners, primarily due to the absence of inflectional markers for person, tense, and case in their native language. This article offers an in-depth review to unpack the typology of such verbal construction deviations, trace their underlying triggers, and formulate pedagogical remediation directions for the classroom. Employing a qualitative literature review approach, the analytical procedure adapts an error analysis framework supported by theoretical corpora and contemporary research documents. Conceptual findings successfully map eight primary categories of grammatical anomalies—ranging from tense selection, conjugation, agreement, to i'rāb morphosyntax—triggered by accumulated first-language interference, rule overgeneralization, incomplete rule application, and learners' psychological pressures. The final synthesis asserts that instructional remediation should not rely solely on mechanical correction, but rather necessitates the design of category-based diagnostic assessments and feedback strategies that foster autonomous learner awareness. ABSTRAK Kompleksitas struktural fi'il dalam tata bahasa Arab sering kali menghadirkan tantangan tersendiri bagi pembelajar tingkat menengah penutur bahasa Indonesia, terutama karena ketiadaan infleksi persona, waktu, dan kasus pada bahasa ibu mereka. Artikel ini menawarkan tinjauan mendalam guna membedah tipologi penyimpangan konstruksi verba tersebut, menelusuri akar pemicunya, serta merumuskan arah pembenahan pedagogis di kelas. Menggunakan pendekatan kualitatif berbasis kajian literatur, alur penelaahan mengadaptasi kerangka kerja analisis kesalahan yang didukung oleh penelusuran korpus teoretis serta dokumen riset mutakhir. Temuan konseptual berhasil memetakan delapan kategori utama anomali gramatikal mulai dari pilihan waktu, konjugasi, kesesuaian, hingga tata bentuk i'rāb yang dipicu oleh akumulasi interferensi bahasa pertama, generalisasi aturan, kelemahan penerapan kaidah, hingga tekanan psikologis pembelajar. Sintesis akhir menegaskan bahwa perbaikan pengajaran tidak boleh bertumpu pada koreksi mekanis semata, melainkan menuntut perancangan asesmen diagnostik berbasis kategori serta strategi umpan balik yang membangun kesadaran mandiri.

Academic writing development in open and distance learning (ODL) environments remains challenging because students must independently regulate complex writing processes while receiving limited opportunities for continuous interaction and feedback. Existing digital learning platforms often emphasize assignment submission rather than supporting writing development as an iterative process involving planning, feedback utilization, reflection, and revision. This study aimed to develop and evaluate SIM-Aril as an online portfolio-based self-regulated feedback platform for supporting academic writing development in an ODL context. This study employed a Research and Development (R&D) design involving needs analysis, platform development, validation, implementation, and evaluation. Data were collected from 122 students and 38 tutors through self-regulated writing questionnaires, tutor competency questionnaires, expert evaluation, and qualitative responses. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics, reliability analysis, correlation analysis, regression analysis, and exploratory factor analysis, while qualitative data were analyzed thematically. The findings demonstrate that SIM-Aril supported academic writing development through the integration of digital portfolio assessment, tutor scaffolding, and student self-regulated writing processes. Students demonstrated strong engagement in revision, feedback utilization, metacognitive monitoring, and other writing regulation activities. Tutor evaluation indicated that academic writing supervision represented an important component supporting SIM-Aril implementation. The integrated findings show that SIM-Aril functions not merely as a digital submission platform but as a self-regulated feedback ecosystem that connects learner autonomy, instructional support, and formative feedback. This study contributes theoretically by extending digital assessment research through a model that integrates individual self-regulation, socially shared regulation, and feedback literacy within technology-supported academic writing environments. Practically, the findings suggest that effective digital assessment in ODL should be designed to support learning processes rather than only evaluate final outcomes.

This study examined how classroom observation by school leaders influenced teachers’ effectiveness in lesson preparation and presentation in public secondary schools in Kyerwa District Council, Kagera, Tanzania. The study was guided by the pragmatist paradigm and employed a mixed-methods approach using a convergent parallel research design. A sample of 87 respondents was selected through stratified random, simple random, and purposive sampling techniques. The sample size was determined using Yamane’s (1967) formula (n=N/[1+N(e)^2]). Quantitative data were collected using structured questionnaires and classroom observation checklists, while qualitative data were collected through semi-structured interviews. Quantitative data were analysed using frequencies, percentages, means, correlation, and regression analysis, whereas qualitative data were analysed thematically. The findings indicated that classroom observation by school leaders contributed to teachers’ effectiveness in lesson preparation and presentation through professional feedback, identification of instructional weaknesses, guidance, and follow-up support. The findings further showed that regular and constructive classroom observation enhanced teachers’ preparedness, organisation of lesson content, use of teaching and learning materials, and classroom presentation practices. However, inadequate time, limited follow-up, and competing administrative responsibilities constrained the effectiveness of classroom observation. The study concluded that systematic, supportive, and constructive classroom observation was an important instructional supervision practice for improving teachers’ effectiveness in lesson preparation and presentation. The study recommended that school leaders and education authorities should strengthen regular classroom observation, professional feedback, and follow-up mechanisms to promote continuous improvement in teaching practices.

This study investigated the implementation of a gamified English for Specific Purposes (ESP) speaking instructional framework using spinning wheel media among nursing students. A qualitative case study approach was conducted involving 25 nursing students at STIKES Bina Usada Bali. Data were gathered over five instructional sessions through classroom observations, semi-structured interviews, and document analysis, followed by thematic analysis. The analysis revealed five themes: students’ engagement, speaking anxiety, speaking confidence, the relevance of nursing-based communication tasks, and classroom participation. The findings suggested that students perceived the randomized speaking prompts as engaging and considered nursing-related scenarios relevant to their prospective professional communication needs. Some participants further described feeling more comfortable and confident through repeated opportunities to practice speaking. Drawing on the classroom implementation, the study identified six related instructional components: context-based nursing tasks, randomized prompts, individual speaking performance, peer interaction, constructive feedback, and repeated practice. This study offers practical insights into the integration of gamification in ESP speaking instruction for nursing students. Nevertheless, the findings represent students’ experiences and perceptions; they do not demonstrate a causal improvement in speaking proficiency or establish the formal validity of the framework. Future research should investigate the framework in diverse educational contexts and explore its association with objectively assessed speaking outcomes.

Student diversity poses a continuing challenge in higher education, particularly when common learning objectives must be maintained while providing flexibility in learning resources, activities, interaction, support, and assessment. This study examined students’ perceptions and acceptance of digitally supported differentiated learning in Information Technology Education. A quantitative cross-sectional descriptive survey was conducted with 35 students at Universitas Lampung, Indonesia, after the learning experience. Data were collected using a 31-item questionnaire rated on a four-point Likert scale, with reported high internal consistency (Cronbach’s α = 0.985), and were analyzed using means, standard deviations, and normalized mean scores. Students rated the five implementation dimensions favorably (M = 3.28, 81.88%). Digital pedagogical design received the highest rating (M = 3.34, 83.45%), whereas product and assessment differentiation received the lowest (M = 3.18, 79.57%). Technology-supported collaboration was the highest-rated individual item (M = 3.49, 87.14%), whereas choices in presentation formats and the timeliness of digital feedback received lower ratings. The secondary acceptance summary was similarly favorable (M = 3.31, 82.74%), with increased learning motivation receiving the highest rating. These findings identify digital support and collaboration as perceived strengths of the learning design, while flexibility in student products and the timeliness of feedback warrant further attention. Given the single-cohort, post-only design and absence of objective learning-outcome measures, the findings should be interpreted as context-specific evidence of students’ perceptions of implementation rather than evidence of causal effects on learning.

Digital technologies can expand opportunities for language practice, feedback, and access to learning materials, but their educational value depends on how they are integrated into instruction. This conceptual article draws on a selective narrative review to examine automatic speech recognition, conversational agents, machine translation, and virtual environments in language learning. It distinguishes the functions of these technologies from the learning outcomes that teachers must evaluate. The discussion identifies opportunities for pronunciation practice, sustained interaction, reflective revision, and contextualized communication, alongside problems involving unreliable feedback, cognitive demands, unequal access, and personal data. Alpha School is considered briefly as an institutional illustration of adaptive learning and human guidance, rather than as evidence of foreign-language learning effectiveness. Four proposed classroom applications show how teachers can connect digital activity to observable language performance. The article argues that responsible integration requires clear learning objectives, appropriate scaffolding, human review of feedback, and opportunities to demonstrate learning beyond the original tool. Its contribution is a practical framework for evaluating instructional use; the proposed applications require subsequent classroom investigation.

Abstract Online education in Japanese universities expanded rapidly during the COVID-19 pandemic, exposing both the genuine value of flexible learning formats and the structural conditions required to make them effective. While students consistently appreciated the temporal and spatial autonomy of online study, research has identified persistent challenges including isolation, physical and psychological fatigue, assignment overload, declining motivation, and inequities in digital access and ICT literacy. This paper presents a narrative synthesis of recent empirical studies on online learning in Japanese higher education, arguing that student success is associated with the coordinated integration of three interdependent dimensions. Drawing on national surveys, institutional reports, and case-based research, the paper proposes the Flexibility–Structure–Support (FSS) Model, in which flexibility without adequate pedagogical structure may increase the risk of disengagement, while structure without sufficient institutional support may contribute to uneven and inequitable learning experiences. Effective instructional design—integrating active learning, motivating assignments, meaningful feedback, and blended formats—must be accompanied by investment in infrastructure, systematic faculty development, and explicit support for student self-regulated learning. Implications for course design, program coordination, and institutional policy are discussed, along with limitations and directions for future research.

Geometry problem-solving requires learners to coordinate conceptual knowledge, spatial representation, strategy use and the regulation of cognition, motivation and effort. This systematic review examined how self-regulated learning (SRL) operates in geometry problem-solving and which learner, task, social, instructional and developmental conditions shape it. A Scopus search reported according to PRISMA 2020 identified 1,298 records; database limits left 529, and eligibility screening retained 32 empirical studies published from 2021 to 2026. Twelve studies involved undergraduates or pre-service teachers, seven involved school pupils, one involved kindergarten children and 12 did not state the educational level in the extracted records. Study quality was appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool, and thematic synthesis identified four themes: planning and strategic regulation; monitoring, control and strategy adaptation; learner characteristics and outcomes; and instructional scaffolding and technology. Successful performance was associated with problem representation, strategy selection, monitoring, error detection, adaptation and evaluation. Diagnostic and elaborated feedback, content-focused peer feedback and supportive scaffolding were more informative than the presence of technology. Evidence on learner characteristics was mainly correlational, and evidence on young learners was thin. The review proposes a Process-Oriented Framework of Self-Regulated Geometry Problem-Solving that links input conditions, forethought, performance regulation, reflection, and outcomes and it is best supported for adolescent and adult learners. Future research should combine self-report with behavioural, longitudinal and process-tracing evidence and develop age-appropriate SRL measures for young children.

Introduction: Registered dietitians (RDs) are frequently asked to provide guidance and expertise on dietary supplements; however, few assessment tools are available to objectively evaluate their knowledge in this area. A standardized instrument may help identify educational gaps and support the development of supplement-related competencies within dietetics education and practice. Methods: The 25-item Dietary Supplement Knowledge Assessment Tool for Registered Dietitians (DSKAT-RD) was developed to assess key areas of dietary supplement knowledge, including safety, efficacy, regulation, quality, and evidence-based research. Twelve subject-matter experts independently rated the relevance of each item on a 4-point scale. Item-Level Content Validity Index (I-CVI) values were calculated, with ratings of 3 or 4 considered content valid and ≥0.78 considered acceptable. Quantitative ratings and qualitative feedback guided revisions for clarity, accuracy, relevance, and response-option quality. Revised items were reviewed by a 3-member expert subgroup until consensus was reached. Results: Expert review demonstrated high content validity for the DSKAT-RD. Item-level Content Validity Index (I-CVI) values ranged from 0.75 to 1.00, with 24 of 25 items (96%) meeting the predefined acceptability criterion of ≥0.78. Nineteen items (76%) achieved an I-CVI of 1.00, and the Scale-Level Content Validity Index using the average method (S-CVI/Ave) was 0.97. Six items underwent additional review and revision based on quantitative ratings and qualitative expert feedback related to wording, response options, scientific or regulatory accuracy, and content alignment. Following secondary review by three subject-matter experts, all 25 items were retained in the final instrument. Conclusions: The DSKAT-RD demonstrated strong evidence of content validity and provides a structured method for assessing dietary supplement knowledge among RDs.

Background Patient education is an important component of nursing care, influencing treatment outcomes, quality of life, and healthcare costs. However, educational practices are often generalized and may not address patients’ individual needs, health literacy, or socio-cultural contexts. Individualized patient education tailors content to patients’ characteristics, goals, and capabilities, and enhances adherence, satisfaction, and clinical outcomes. Existing tools mainly focus on general aspects of patient education, such as educational quality or provider competencies, and no comprehensive patient-centered tool has been established to assess the individualized nature of patient education. This may constrain systematic assessment and improvement of individualized educational practices. Therefore, this protocol aims to conceptualize individualized patient education, develop a measurement tool, and evaluate its psychometric properties. Methods This two-phase exploratory sequential mixed-methods study will be conducted in educational hospitals affiliated with Tabriz University of Medical Sciences, northwest Iran. Phase 1 will involve hybrid concept analysis, including a literature review and directed qualitative study using semi-structured interviews with patients with chronic diseases and their family members until data saturation, followed by directed content analysis to clarify the concept, identify provisional dimensions, and generate initial items, which will be evaluated quantitatively. Phase 2 will assess the tool’s psychometric properties. Face and content validity will be evaluated using qualitative feedback and the Impact Score, Content Validity Ratio, Content Validity Index, and Modified Kappa coefficient. Construct validity will be examined using exploratory and confirmatory factor analyses in SPSS v.24 and AMOS v.24, with independent samples of at least 200 participants per analysis. Reliability will be assessed using Cronbach’s alpha, McDonald’s omega, and test-retest stability. Interpretability and feasibility will also be evaluated. Discussion If the tool demonstrates adequate validity and reliability, it may provide a standardized measure for assessing individualized educational interventions and support quality improvement, patient engagement, and evidence-informed health education strategies.

Microteaching is one of the courses that plays an important role in preparing prospective Islamic Religious Education (PAI) teachers to possess competencies that meet the demands of the teaching profession. This study aims to examine the urgency of microteaching in preparing professional PAI teachers through the development of pedagogical, professional, social, and personal competencies. The study employs a qualitative approach using library research. Data were obtained from various literature sources, including books, scientific journals, research articles, and academic documents relevant to microteaching and teacher professionalism. Data collection was conducted through documentation studies, while data analysis employed content analysis techniques. The findings indicate that microteaching serves as a means of bridging theory and teaching practice, training basic teaching skills, developing self-reflection abilities, and enhancing students' readiness to face field practice and the professional world. Furthermore, microteaching makes a significant contribution to the development of pedagogical, professional, social, and personal competencies among prospective PAI teachers. Its successful implementation is supported by lecturer guidance, the availability of learning facilities, and student motivation, although challenges remain, including limited time, nervousness, and differences between simulated situations and actual classroom conditions. Therefore, optimizing microteaching through the use of innovative methods, educational technology, constructive feedback, and continuous practice is necessary to produce professional, competent PAI teachers who are prepared to face the challenges of education in the modern era.

Classroom participation in beginner Arabic courses is often interpreted through the number of students who answer questions aloud. This conceptual and practice-oriented paper argues that such a measure obscures differences between willingness to communicate, linguistic capacity, and the opportunity to participate. Drawing on research in Arabic learning, willingness to communicate, classroom discourse, interaction, and corrective feedback, it develops a barrier–indicator–response matrix for teacher decision-making. Six barriers are paired with provisional observable indicators, proportionate instructional responses, and limits on the evidence supporting each response. Three hypothetical Arabic classroom applications illustrate how the matrix can guide preparation, participation opportunities, and feedback without turning visible participation into a proxy for learning. The matrix is a heuristic rather than a validated diagnostic or intervention instrument. Future observational and intervention studies are needed to test its utility in beginner Arabic settings.

Counselling researchers have spent decades arguing about why counselling works. One philosophical camp locates the active ingredient in specific techniques tied to specific disorders. The other locates it in factors common to all bona fide therapies, chiefly the relationship between counsellor and client. This article develops a process-based perspective on the debate, examining how relational and technical elements are used within an unfolding therapeutic interaction. Drawing on the equivalence findings, the contemporary alliance literature, the unresolved question of causal mediation, the routine outcome monitoring evidence, and Australian decolonising scholarship, I propose a culturally situated responsive calibration model. The model reframes the therapist’s continuous, feedback-informed adjustment of relational and technical elements, made within the client’s cultural frame of wellbeing, as a proposed proximal mechanism of change. Calibration is not a new observation about good practice. Building on established responsiveness theory, the proposed contribution is to organise testable episodes of clinical judgement around feedback, action, and the client’s definition of wellbeing. Four testable propositions are advanced, including tests of whether calibration adds explanatory value beyond established process and treatment measures. Implications for practice, training, and measurement are outlined. The model is offered as a conceptual framework awaiting empirical testing, not as an established finding.

Reflective Practice (RP) is widely regarded as a cornerstone of psychotherapy training, supervision, and continuing professional development. Yet, despite its prominence across psychotherapeutic traditions, it remains conceptually vague and empirically contested. Recent critiques from basic psychological science (e.g., Lilienfeld & Basterfield, 2020) have argued that reflection may amplify cognitive bias and foster illusions of insight rather than improve clinical judgment. We argue that these criticisms carry weight precisely because the field has often failed to clearly define what RP is, how it functions, and under what conditions it becomes beneficial or harmful. Drawing on developmental models of therapist learning, we conceptualize RP as a multidimensional construct encompassing reflexivity as a capacity, reflective stance as an attitude, and reflection as activity. We propose that RP is most likely to support development when relationally scaffolded, informed by external feedback, and oriented toward testing and revising interpretations rather than confirming them. Reviewing developmental, quantitative, qualitative, and process-oriented evidence, we further argue that RP operates primarily as a probabilistic, context-dependent contributor to therapist development rather than as a discrete intervention with predictable outcomes. We conclude that RP is neither a panacea nor an illusion. Rather, when relationally scaffolded, theoretically informed, and oriented toward learning rather than certainty, it may provide a central mechanism through which therapists learn from clinical experience. Effective psychotherapy depends not only on therapeutic concepts and techniques but also on therapists’ ability to reflect on their clinical work, relationships, and decision-making. This paper conceptualizes Reflective Practice as a developmental process through which therapists may learn from experience, adapt to complex clinical situations, and develop their understanding and skills throughout their professional careers.

Peer feedback is a process where employees provide constructive input, based on their observations and interactions, with their colleagues. This feedback can encompass various aspects of an individual's performance, such as behavior, communication skills, and contributions to team dynamics. Peer feedback typically aims to offer valuable insights, promote personal growth, and enhance teamwork within an organization. It often involves both positive and constructive criticism, fostering a culture of continuous improvement. This approach helps employees gain a better understanding of their strengths and areas needing development, ultimately contributing to their professional development and the overall success of the organization. Peer feedback is an essential component of a 360-degree feedback system, offering a holistic view of an individual's performance.

Teaching English as a foreign language faces several challenges related to student motivation, active participation, and the development of communicative skills, particularly speaking. In response to this situation, gamification has emerged as an innovative teaching strategy that incorporates game elements into educational contexts in order to promote meaningful learning experiences. The aim of this study is to analyze the potential of gamification for the development of English-speaking skills, considering its theoretical foundations, key components, and practical applications in the teaching and learning process of foreign languages. From a theoretical and descriptive perspective, the study examines contributions from various scholars who emphasize the value of elements such as points, badges, levels, challenges, and immediate feedback systems in fostering motivation, participation, and learners' self-confidence. Likewise, practical experiences involving role-playing games, gamified debates, digital platforms, and collaborative learning environments are discussed as effective means of encouraging the contextualized use of the language. The analysis reveals that gamification contributes to reducing communication anxiety, increasing student interaction, and strengthening linguistic and social skills that are essential for English language learning. It is concluded that this methodology represents an effective alternative for enriching foreign language instruction, provided that its implementation is guided by clearly defined pedagogical objectives and adapted to the characteristics of the educational context in which it is applied.

This reflective essay examines the establishment of the Research Guild in King’s Digital, a department at King’s College London specialising in online and blended postgraduate education. The Research Guild is an internally created, mentor-supported community of practice designed to help professional services staff engage more confidently in educational research and scholarship. Using an autoethnographic approach and a systems thinking lens, I explore how the Guild emerged in response to a recurring pattern: teams highly effective at delivery but lacking time, infrastructure and perceived legitimacy to undertake inquiry. The essay describes how mentoring through the ALT ELESIG Scholar Scheme, a training needs analysis survey and three structured development pathways (literature review, conference participation and research projects) combined to make evidence-seeking feel more normal, safe and worthwhile. I highlight key outcomes and persistent tensions around time, equity and sustainability, arguing that staff development is most transformative when treated as a deliberately designed ecosystem of scaffolds, feedback loops and shared identity rather than a series of isolated activities.

This study assessed the extent of instructional supervision practices among head teachers in public primary schools in Kibondo District, Tanzania. The study was guided by the positivist research paradigm and employed a mixed-methods approach using a convergent parallel research design. A total of 294 participants were involved in the study, comprising 12 head teachers, 272 primary school teachers, 9 Ward Education Officers (WEOs), and 1 District Education Officer (DEO). Head teachers, WEOs, and the DEO were selected using purposive sampling, while primary school teachers were selected through simple random sampling. Quantitative data were collected using structured questionnaires administered to teachers, while qualitative data were obtained through interviews with head teachers, WEOs, and the DEO. Documentary review was also used to examine supervision schedules, classroom-observation records, lesson-plan monitoring records, and teachers’ feedback records. Quantitative data were analysed using the Statistical Package for the Social Sciences (SPSS) through descriptive statistics, particularly means and standard deviations, while qualitative data were analysed thematically. The findings revealed that instructional supervision practices were generally implemented at low to moderate levels. Maintaining written supervision records received the highest rating (M = 2.80, SD = 1.40), followed by organising school-based professional development (M = 2.65, SD = 1.40) and encouraging peer observation and mentoring (M = 2.61, SD = 1.44). In contrast, classroom-focused activities recorded relatively lower ratings, including reviewing teachers’ schemes of work (M = 2.26, SD = 1.51), classroom observation (M = 2.27, SD = 1.48), checking lesson plans (M = 2.29, SD = 1.47), and monitoring continuous assessment practices (M = 2.29, SD = 1.53). Qualitative and documentary evidence indicated that competing administrative responsibilities, staffing constraints, and other school-level demands constrained the consistent implementation of classroom-focused supervision. The study concludes that instructional supervision was implemented unevenly, with relatively greater emphasis on administrative documentation and professional development activities than on direct classroom-focused supervision. The study recommends strengthening head teachers’ instructional leadership competencies, reducing competing administrative workloads, addressing staffing constraints, and establishing systematic mechanisms for regular classroom observation, constructive feedback, professional development, and follow-up of instructional practices.

Debates over the use of four-level scales in standards-based grading and reporting, particularly the meaning and necessity of the highest level, persist in K–12 education. This conceptual, practice-informed article examines whether “the 4,” commonly labeled advanced mastery, exceeds, or extending, is theoretically sound and instructionally useful within standards-aligned grading systems. Illustrative classroom scenarios demonstrate that students may produce exceptional work without exceeding the requirements of the standard being assessed. The article considers arguments for and against a top level that requires students to exceed the standard, and it distinguishes valuable qualities such as creativity, sophistication, and superior performance from evidence of standards attainment. Particular attention is given to the misapplication of Webb’s depth of knowledge framework as a proxy for mastery levels, clarifying the difference between cognitive complexity and quality of performance. The article recommends precise performance descriptors, moderation and calibration of student work, narrative feedback, student conferencing, and other approaches for recognizing excellence without distorting proficiency scales. It concludes that schools should initially use a three-level system focused on developing a shared understanding of proficiency. Additional levels may be considered later, following reflection, calibration, and analysis of implementation evidence.

Teaching Factory (TEFA) provides vocational students with authentic, industry-oriented learning experiences. However, its evaluation often focuses on technical performance and final learning outcomes, leaving employability skills insufficiently assessed. Previous studies have largely examined TEFA implementation and digital assessment separately, highlighting the need for an integrated evaluation model. This study aimed to develop and validate a Digital Teaching Factory Evaluation Model that integrates authentic learning, digital assessment, and employability skills evaluation. A research and development approach was employed using the ADDIE model (Analysis, Design, Development, Implementation, and Evaluation). Data were collected through literature reviews, observations, interviews, questionnaires, document analysis, expert validation, and pretest-posttest assessments. Quantitative data were analyzed descriptively, while qualitative data were examined through coding, categorization, and triangulation. The results showed that the model achieved 88.0% expert validation and 90.0% practicality, indicating that it was highly valid and very practical. Students’ average employability skills scores increased from 67.8 to 84.4, with a reported relative gain of 51.7%. Work readiness showed the highest relative gain (58.1%), followed by collaboration (53.3%), problem-solving (51.4%), communication (50.0%), and adaptability (45.5%). These findings suggest that the model offers a practical framework for assessing employability skills within authentic TEFA activities. It can help vocational teachers document student performance, provide timely feedback, and align assessment with workplace expectations. Further research involving larger samples and stronger experimental designs is needed to examine its effectiveness across different vocational education contexts.

ABSTRACT Short story writing instruction among eighth-grade students at SMP NW Aikmual faces several challenges, including generating ideas, developing thoughts, selecting appropriate words, accessing reading references, and maintaining concentration. This study aims to describe the teacher’s role in supporting the development of students’ short story writing skills and to identify the supporting and inhibiting factors in the learning process. The study employed a descriptive qualitative approach involving seven informants selected through purposive sampling, comprising one Indonesian language teacher and six eighth-grade students directly involved in short story writing activities. Data were collected through semi-structured interviews, observations, and documentation, then analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The findings indicate that the teacher acts as a facilitator by providing learning materials and short story examples, a motivator through encouragement and appreciation, a mentor by guiding students in generating ideas and developing stories, and an evaluator by providing corrections and feedback. Supporting factors include teacher guidance, student motivation, and the availability of learning resources, while inhibiting factors include difficulties in developing ideas, limited vocabulary and reading references, and concentration problems. These findings indicate that targeted and continuous teacher support helps facilitate the short story writing process according to students’ needs. ABSTRAK Pembelajaran menulis cerpen pada siswa kelas VIII SMP NW Aikmual masih menghadapi kendala dalam menemukan ide, mengembangkan gagasan, merangkai kata, memperoleh referensi bacaan, dan mempertahankan konsentrasi. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan peran guru dalam mendukung proses pengembangan kemampuan menulis cerpen serta mengidentifikasi faktor pendukung dan penghambat pembelajaran. Penelitian menggunakan pendekatan deskriptif kualitatif dengan tujuh informan yang dipilih secara purposive sampling, terdiri atas satu guru Bahasa Indonesia dan enam siswa kelas VIII yang terlibat langsung dalam pembelajaran menulis cerpen. Data dikumpulkan melalui wawancara semi-terstruktur, observasi, dan dokumentasi, kemudian dianalisis melalui reduksi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa guru berperan sebagai fasilitator melalui penyediaan materi dan contoh cerpen, motivator melalui dorongan dan apresiasi, pembimbing melalui pendampingan dalam menentukan ide dan mengembangkan cerita, serta evaluator melalui koreksi dan umpan balik. Faktor pendukung meliputi bimbingan guru, motivasi siswa, dan ketersediaan sumber belajar, sedangkan faktor penghambat mencakup kesulitan mengembangkan gagasan, keterbatasan kosakata dan referensi, serta masalah konsentrasi. Temuan ini menunjukkan bahwa dukungan guru yang terarah dan berkelanjutan berperan dalam memfasilitasi proses menulis sesuai kebutuhan siswa.

Teachers’ participation in professional development is often high, yet it does not always translate into classroom innovation, a persistent transfer-of-learning gap. This study explores how principals’ assertive communication was associated with teachers’ professional competence development in two junior high schools (one public, one private) in Brebes Regency, Indonesia. An explanatory sequential mixed-methods design was used: baseline teacher competence was descriptively mapped from the Ruang GTK platform and the Education Report (Rapor Pendidikan), followed by a qualitative phase with 22 purposively selected informants (principals, vice-principals, teachers, students, and parents). Data were gathered through surveys, interviews, observations, and document analysis, and analyzed using Miles et al.’s interactive model with triangulation. Baseline data showed high training participation (score 4) but stagnant instructional innovation and classroom management (scores 2–3). Four interactional dimensions of assertive communication emerged: directive transparency, dialogic respect, non-blaming corrective feedback, and facilitative advocacy. These were associated with reduced teacher defensiveness and greater openness to interactive and digital teaching, and varied with institutional readiness. The study frames assertive leadership as a dynamic system of instructional communication rather than a fixed trait. Given its two-school, non-causal design, the findings are context-specific; they suggest that sustaining competence requires structured post-training clinical supervision and a constructive feedback culture.

This study examined the usability of Information and Communications Technology (ICT) tools, teacher cognition regarding ICT integration, and students’ technical proficiency in Electrical Installation and Maintenance (EIM) among junior high school students in pasig. Specifically, it investigated how teachers use simulation software, computer-aided design (CAD) tools, and instructional videos/multimedia resources, the relationship between ICT usability and teacher cognition, and the influence of teacher demographics on these variables. A descriptive-correlational research design was employed, with data collected from 33 teacher-respondents through total enumeration, representing the entire available population of EIM educators in the selected schools. Statistical analyses, including means, standard deviations, t-tests, ANOVA, and pearson correlation, were used to interpret the results. Findings revealed that teachers extensively used instructional videos and multimedia resources, while simulation software and CAD tools were underutilized. Teacher cognition regarding ICT integration was generally high in multimedia resources but low for specialized CAD tools in terms of awareness, knowledge, and operational skills. Students demonstrated proficiency in wiring diagram accuracy and installation skills and were highly proficient in safety practices. Significant differences in ICT usability and teacher cognition were influenced by age, sex, grade level taught, and years of teaching experience, whereas students’ technical proficiency was not significantly affected by these demographic factors. Correlational analysis showed that simulation software, CAD tools, and multimedia resources positively influenced teacher cognition, while only instructional videos and multimedia resources significantly impacted students’ safety practices. Based on these findings, a blended ICT-based instructional framework was proposed, integrating simulation software, CAD tools, and multimedia resources with hands-on practice, assessment, and feedback to enhance both teacher competence and student technical proficiency. This study highlights the importance of ICT integration in technical education, emphasizing that teacher competence with ICT tools enhances instructional delivery, while practical application remains essential for developing students’ technical skills in EIM.

Research on information and communication technology (ICT) use and educational outcomes has reported positive, negative, and null associations, and little is known about creative thinking, which Programme for International Student Assessment (PISA) assessed for the first time in 2022. This study examined how profiles of ICT use relate to creative thinking and whether profile membership predicts creative thinking beyond the dimensions of use from which the profiles are derived. Using data from a large international sample of PISA 2022 students, latent profile analysis of the six Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) dimensions of ICT use identified four profiles that differed mainly in the overall level of use. Creative thinking was compared across profiles using all plausible values, replicate weights and a bias-adjusted three-step approach, and random forest models compared the predictive value of the profiles and the dimensions. Students with below-average use scored highest, followed by those with above-average use, whereas students with very low and very high use scored lowest. The low scores at the two ends had different correlates: adjustment for socioeconomic status and gender substantially reduced the gap for very low use but left the gap for very high use almost unchanged. In the random forest models, the six dimensions predicted creative thinking better than profile membership did. Partial dependence plots showed higher predicted scores with more school activities outside the classroom and lower predicted scores with high weekday leisure use and more support or feedback via ICT. The findings suggest that the association between ICT use and creative thinking is not linear, and that profiles based on the level of use are useful for describing groups of students but carry less information than the dimensions of use.

Final-year engineering students frequently face severe psychological stress driven by demanding capstone projects and rigorous accreditation standards. This research proposes a novel decision-support framework to objectively evaluate, categorize, and systematically manage academic stress among engineering undergraduates. By integrating automated non-parametric machine learning with a multi-criteria network decision model, the research bridges diagnostic psychological profiling and strategic institutional intervention. Data were gathered from six hundred eleven final-year students across four engineering departments using a validated psychometric questionnaire. The automated classification engine utilizes a nearest-neighbor algorithm based on spatial Euclidean proximity to categorize individual distress severity into depression, anxiety, and stress levels without relying on rigid parametric assumptions. Subsequently, a strategic situational assessment and a multi-perspective personal performance framework were established to translate abstract psychological findings into measurable indicators. Clinical experts and academic domain specialists evaluated these indicators using an analytical network process, incorporating complex interdependencies and feedback loops to compute steady-state priority weights. Empirical results revealed that over ninety percent of respondents experienced at least moderate psychological distress. Crucially, the mathematical prioritization demonstrated that the financial perspective holds the paramount priority weight, followed by internal cognitive resilience, continuous knowledge acquisition, and external social relationships. This proves that financial stability serves as a foundational prerequisite for academic recovery and intellectual execution. The primary contribution of this research lies in converting static psychometric evaluations into a dynamic, clinically validated decision-support tool. Higher education institutions and academic counselors can implement this prioritized framework to allocate institutional resources effectively, design targeted financial relief initiatives, and optimize student well-being alongside academic excellence.

The urgency of this research lies in the importance of formative assessment for monitoring students’ learning progress and improving Pancasila Education in elementary schools. However, its implementation still faces challenges, including limited time, administrative workload, insufficient instrument variety, and suboptimal use of feedback. This study aims to analyze teachers’ perceptions of the effectiveness of formative assessment instruments, identify implementation barriers, and describe teachers’ efforts to overcome these challenges in Grade V at SD Negeri 071202 Helezalulu. This research employed a descriptive qualitative approach involving two Grade V teachers, one school principal, and four students as informants. Data were collected through observation, semi-structured interviews, and documentation, then analyzed using open coding, axial coding, and selective coding. Data trustworthiness was examined through source and technique triangulation. The findings indicate that teachers perceived formative assessment instruments positively because they helped monitor students’ understanding, identify learning difficulties, provide feedback, and determine instructional follow-up. The identified barriers were addressed through instrument simplification, careful planning, staged assessment, reflection, and teacher collaboration. The study concludes that formative assessment effectiveness depends not only on instrument quality but also on teacher competence, student characteristics, and school support. ABSTRAK Urgensi penelitian ini terletak pada pentingnya penilaian formatif untuk memantau perkembangan belajar siswa dan memperbaiki pembelajaran Pendidikan Pancasila di sekolah dasar. Namun, penerapannya masih menghadapi kendala berupa keterbatasan waktu, beban administrasi, variasi instrumen, dan pemanfaatan umpan balik yang belum optimal. Penelitian ini bertujuan menganalisis persepsi guru terhadap efektivitas instrumen penilaian formatif, mengidentifikasi hambatan penerapannya, serta mendeskripsikan upaya guru dalam mengatasi hambatan tersebut di kelas V SD Negeri 071202 Helezalulu. Penelitian menggunakan pendekatan deskriptif kualitatif dengan melibatkan dua guru kelas V, satu kepala sekolah, dan empat siswa sebagai informan. Data dikumpulkan melalui observasi, wawancara semi-terstruktur, dan dokumentasi, kemudian dianalisis melalui open coding, axial coding, dan selective coding. Keabsahan data diperiksa melalui triangulasi sumber dan teknik. Hasil penelitian menunjukkan bahwa guru memiliki persepsi positif terhadap efektivitas instrumen penilaian formatif dalam memantau pemahaman siswa, mengidentifikasi kesulitan belajar, memberikan umpan balik, dan menentukan tindak lanjut pembelajaran. Kendala diatasi melalui penyederhanaan instrumen, perencanaan, penilaian bertahap, refleksi, dan kolaborasi antarguru. Penelitian menyimpulkan bahwa efektivitas penilaian formatif bergantung pada kualitas instrumen, kompetensi guru, karakteristik siswa, dan dukungan sekolah.

This study aimed to develop and examine the validity, practicality, and preliminary effectiveness of the Outcome-Based Authentic Learning Model (OBALM) for strengthening the professional competence of prospective vocational educators. This Research and Development (R&D) study employed the ADDIE model and involved 54 third-semester students of the Vocational Makeup Education Study Program at the Indonesian Institute of the Arts Padangpanjang. Data were collected through expert validation, implementation observations, student responses, and a professional performance rubric, and were analyzed using Aiken’s V, percentage scores, N-gain, and inferential statistics. OBALM comprises six stages: Authentic Problem Orientation, Problem Analysis, Strategy Design, Implementation, Feedback, and Reflection. Expert validation yielded an Aiken’s V of 0.89, indicating high content validity, while the overall practicality score was 85.0%. Students’ mean professional competence score increased from 62.18 to 82.94, with an N-gain of 0.55. The pretest–posttest difference was statistically significant, t(53) = 13.44, p < .001, with a very large effect size (Cohen’s dz = 1.83). Improvements were observed across the seven targeted professional competence dimensions. These findings provide initial empirical support for OBALM as a structured learning approach that integrates outcome-based learning, authentic problems, practical performance, feedback, and reflection in vocational higher education. Keywords: outcome-based education, authentic learning, professional competence, vocational education, instructional model.

Addressing the structural imbalance in smart tourism course teaching—characterized by "emphasizing technical principles while neglecting value guidance, and prioritizing case introductions over critical thinking and character cultivation"—this study takes the ideological and political education (IPE) reform of the course "Introduction to Smart Tourism" as its vehicle to construct a "dual-integration driven" teaching model. This model is driven by two wheels: interdisciplinary integration and industry-education integration. It systematically excavates the IPE elements embedded in the course, including cultural confidence, ecological protection, rural revitalization, red heritage, technological self-reliance, and data ethics. By building a full-chain IPE implementation system of "theoretical immersion—case discussion—project practice—evaluation feedback," and relying on a localized typical case database and a government-enterprise-university collaborative education platform, the model enables students to advance from "technical cognition" to "value internalization" and further to "professional practice." A three-year teaching practice shows that this model effectively enhances students' cultural identity, technological ethics awareness, and cross-cultural narrative ability, providing a replicable practical paradigm for similar universities to carry out IPE construction in smart tourism courses.

This study designed and validated a Technology-Enhanced Inquiry-Based Learning Package (TIBLEP) for junior secondary natural science in a resource-constrained context, addressing the offline connectivity barriers common in under-resourced schools. A Design and Development Research (DDR) approach guided needs analysis, design, development, expert validation, revision, and field implementation. TIBLEP was built as an offline environment combining curriculum-aligned content, guided inquiry, multimedia demonstrations, self-paced navigation, and formative feedback. Five experts assessed the package across six dimensions. Sixty Grade 8 students from two intact classes then completed a five-week field trial (30 in the TIBLEP group and 30 in the conventional group), with interviews capturing participant experiences. Expert ratings were consistently positive (grand mean = 3.69, SD = 0.29), with the highest ratings for overall suitability (M = 3.78) and the lowest for technology integration (M = 3.60). Posttest achievement was higher for TIBLEP (M = 68.30, SD = 6.20) than for the control group (M = 54.70, SD = 5.80). Interviews indicated perceived gains in conceptual clarity, autonomy, engagement, collaboration, and teachers' technological competence. TIBLEP is a feasible, expert-validated offline model for inquiry-oriented science learning where connectivity is unreliable and access remains uneven. The package offers teachers and policymakers a validated, curriculum-aligned tool for delivering inquiry-based science instruction without depending on internet access.

Objective Running applications provide feedback, goal setting, rewards, and social interaction, yet app use is often discussed as though it directly improves objective performance. This study tested a sport psychology model linking running-app engagement to perceived training gains via perceived motivational affordances and runner motivation. Methods A quantitative, cross-sectional online survey was completed by 206 adult running-app users. Twenty-five five-point indicators were analyzed using partial least squares structural equation modeling with 5,000 bootstrap resamples. A two-step assessment examined the measurement model and then the structural model, including direct, specific indirect, and total effects. Common-method considerations, construct-level cross-validated prediction, and three sensitivity analyses were also evaluated. Results Engagement was positively associated with motivational affordances (β = 0.707), motivation (β = 0.401), and perceived training gains (β = 0.401). Motivational affordances were positively associated with motivation (β = 0.496), and motivation was positively associated with perceived training gains (β = 0.499); all 95% bootstrap confidence intervals excluded zero. The indirect effect of engagement on perceived training gains through motivation was β = 0.200, while the sequential engagement–affordances–motivation–gains indirect effect was β = 0.175. The model explained 68.8% of the variance in motivation and 71.1% of the variance in perceived training gains. Conclusion Runners who integrated an app more strongly into their training also reported greater perceived motivational value, motivation, and training gains. Positive statistical indirect associations linked engagement to perceived training gains via runner motivation and the sequentially specified affordance–motivation route. Given the cross-sectional design and reliance on self-reported perceived gains, these findings support an associational rather than causal interpretation.

This study aims to explore the moderated mediation mechanism of sport confidence and coaching style in the relationship between competitive state anxiety and perceived performance among Chinese elite collegiate basketball athletes. Specifically, data were collected from 315 valid participants across 15 universities in Northeast China using validated scales, and SPSS 26.0 with PROCESS Macro (Model 7) and bootstrap (5,000 samples) were employed for analysis. Results indicated that competitive state anxiety significantly negatively affected perceived performance. Further analysis revealed that sport confidence mediated this relationship. The moderated mediation test showed that coaching style dimensions differentially regulated the path: the indices of moderated mediation for Training and Instruction, Democratic Behavior, Social Support, and Positive Feedback were significant, indicating these supportive dimensions attenuated the detrimental effect of anxiety on sport confidence. In contrast, Autocratic Behavior failed to moderate the process. Collectively, competitive state anxiety is negatively associated with perceived performance in this population, with sport confidence emerging as a key mediator. Notably, the four constructive coaching style dimensions—not the overall style—buffer the first stage of mediation by weakening the negative association between anxiety and confidence. These results underscore sport confidence as a critical mediator and highlight the need to foster confidence and adopt supportive coaching to mitigate anxiety’s adverse effects on perceived performance.

This study explored the academic validation experiences of internal migrant college students and their implications for proposed psychosocial support activities. Specifically, it examined forms of academic validation, their influence on psychosocial well-being and academic persistence, and challenges in obtaining institutional support. Using a qualitative research design and Interpretative Phenomenological Analysis, the study examined interview accounts from eight internal migrant college students at Cavite State University–Main Campus during the academic year 2025–2026. Findings revealed that students experienced academic validation through faculty recognition, constructive feedback, peer encouragement, and academic achievements. Such experiences fostered motivation, confidence, belonging, and continued academic engagement. Conversely, limited recognition contributed to discouragement, self-doubt, and emotional distress. Participants also described homesickness, social isolation, language barriers, unfamiliar cultural practices, communication difficulties, and hesitation in seeking academic or emotional assistance. Despite these challenges, personal resilience, supportive classmates, and determination helped students adjust and persist in their studies. Based on the findings, the study proposed the BRIDGE Program, emphasizing peer mentoring, support circles, cultural integration, wellness activities, academic assistance, counseling, and opportunities for emotional expression. The study concluded that academic validation and accessible psychosocial support are important to the adjustment and educational persistence of internal migrant students. It aligns with Sustainable Development Goal 3, Good Health and Well-Being; Goal 4, Quality Education; and Goal 10, Reduced Inequalities. Its potential sustainability contribution lies in guiding inclusive institutional support practices that strengthen student welfare, social belonging, and equitable participation in higher education. These practices may also encourage more responsive and supportive campus communities.

This study evaluated the reliability and validity of a context-aware sleep holistic cycle gate algorithm and explored its potential for artificial intelligence (AI)-based personalized sleep management in digital health-care. A 6-week prospective observational study was conducted in 25 adults aged 20–65 years. Participants recorded daytime activities, eve-ning behaviors, presleep environmental factors, sleep outcomes, and feedback adherence using a mobile application. Five sleep-related indices were calculated, and a context-aware gate algorithm comprising five domains was applied. Reliability was assessed through internal consistency and reproducibility analyses, while validity was examined using correlations with sleep quality indicators and receiver operating characteristic curve analyses. Data completion and adherence rates were 80.3%±9.8% and 72.7%±11.6%, respectively. The sleep readiness index was positively correlated with subjective sleep quality (r=0.53, P<0.01). The algorithm demonstrated moderate predictive performance (area under the curve=0.73), with the environment and presleep gates showing the highest accuracy. Following personalized feedback, sleep onset latency decreased by 12.6%, and perceived sleep quality improved significantly (P<0.05). In conclusions, the context-aware sleep holistic cycle gate algorithm demonstrated acceptable reliability and validity for predicting sleep quality. These findings suggest that the proposed framework may serve as a foundational platform for the development of AI-driven personalized sleep management systems and future digital healthcare applications related to sleep rehabilitation and health promotion.

Introduction This study treats adolescent athletes' self-efficacy as a dynamic process rather than a fixed quantity, asking how its fluctuations arise in online social settings and how that volatility shapes training engagement. Methods We recruited a stratified sample of 320 youth athletes across sport discipline, competitive tier, and sex, and combined ecological momentary assessment with weekly follow-up over 8 consecutive weeks, using instruments released under open licenses and open-source software throughout. Two dispersion indices, the intraindividual standard deviation and the root mean square of successive differences, summarized fluctuation at the person level, while absolute occasion-to-occasion change indexed momentary instability at the event level. We fitted multilevel linear models, a two-level dynamic structural equation model, latent growth curve models, and multilevel structural equation models, with each path labeled by its level of analysis. Results Momentary self-efficacy showed genuine within-person temporal dependence rather than independent scatter, and its trajectory was phase-linked to the competitive calendar and unevenly distributed across individuals. Between persons, fluctuation amplitude tracked the intensity of negatively valenced comparison rather than the sheer volume of feedback, and comparison orientation amplified that association on the negative arm alone. Within persons, negative comparison enlarged momentary instability both immediately and at a one-occasion lag, whereas positive signals steadied confidence only briefly. Amplitude was negatively associated with all three engagement facets beyond mean efficacy, most strongly for absorption, although a formal equality test separated absorption from dedication but not vigor. The direct reach of negative comparison into engagement proved facet-specific: vigor and absorption were affected, dedication was not, so the facet-by-facet hypothesis holds only in part. Sensitivity analyses adding competitive-calendar phase, splitting the series by season phase, partialling the person mean and the person-specific autoregression out of the amplitude index, entering competitive tier as a covariate, and checking participant-coded valence against automated sentiment scoring left the pattern intact. Discussion The findings extend social cognitive theory's vicarious and persuasive sources into a temporally dense digital regime and point toward protective coaching and self-regulation strategies.

Students differ in whether they learn for the sheer joy of learning or primarily to avoid failure. The difference can be partly explained by intrinsic motivation—a driver of engagement, persistence, and psychological well-being that is not fixed but shaped by the learning environment itself. Drawing on Self-Determination Theory (SDT), this review synthesizes research on educational interventions designed to cultivate students' intrinsic motivation, spanning five categories: need-supportive teaching, competence-supportive practices such as structure and feedback, instructional-method redesigns such as problem- and project-based learning, technology-based approaches such as gamification, and teacher-focused interventions targeting teachers' own behavior and motivation. Across these approaches, one pattern stands out: need-supportive interventions—particularly autonomy support combined with structure—carry the strongest theoretical and empirical support, while other interventions succeed only insofar as they satisfy students' psychological needs within a given context. Autonomy, competence, and relatedness thus provide a common framework for understanding how diverse educational practices influence motivational outcomes. Yet the evidence base remains fragmented: inconsistent conceptualizations of intrinsic motivation, considerable heterogeneity across intervention designs, and a scarcity of long-term data limit what can be concluded with confidence.

Background and Objectives: Architectural spaces are often designed with a strong visual focus, yet their sonic potential remains underexplored. Inspired by the concept of “breathing” that symbolizes life, movement, and vitality, the research project Prana aimed to create a responsive sound installation that enhances the sonic environment in architectural spaces by utilizing efficient wireless communication, sensors, and algorithms, which can evoke the feeling of breathing life into a space, providing visitors with a novel and engaging sensory experience. The designed system offered flexibility for placement and adaptation across various locations. Conducted within the tunnel of Wat Umong in Chiang Mai, Thailand, the exhibition was presented to the public, and the author collected data from visitors for the evaluation. This project serves as an example of how interactive sound design can revitalize architectural environments by creating a dialogue between sound, space, and audience. Methods: The study adopts both research-led and practice-led approaches, examining the interplay between technical design and aesthetic expression. The author collected ideas and designed the technical process of developing interactive sound installation, environmental sound design, multi-channel sound system, and wireless communication to develop the installation. The process of developing and installing the work was closely documented, while visitor experiences were assessed through direct observation and questionnaires during the exhibition period for the evaluation. The collected data was analyzed and presented as results in two aspects, sound design and system design. Results: The sound installation utilized microcontrollers (Arduino) and radio transceivers to process signals from two selected sensors (photoelectric sensor and electric gyroscope) encapsulated in small bells as triggers for algorithmically projecting prepared sounds through a multichannel sound system. The electric gyroscope has been proven to be more effective in representing the movement of the bell in the form of digital data. The collected data from the exhibition reveals that a coherent relationship between sound installation, spatial context, and environmental soundscape forms a vital foundation for innovative sound design. Audience responses emphasized that engagement and satisfaction largely depend on the immersive and experiential qualities of the work, highlighting the significance of site-responsive experimentation and clear design intentions. Conclusions: The Prana project demonstrates how interactive sound design can meaningfully enrich architectural environments by integrating technology, spatial awareness, and aesthetic intention. The findings show that when sound, space, and audience interaction are thoughtfully aligned, architectural settings can be transformed into dynamic, sensory experiences that evoke vitality and presence, much like the metaphor of breathing that inspired the work. Technically, the use of microcontrollers, wireless communication, and motion-based sensing proved effective in creating a flexible and responsive sonic system, with the electric gyroscope offering particularly reliable data for movement-triggered sound generation in this project. Audience feedback confirmed that the success of such installations depends not only on technological capability but also on the experiential coherence and immersion they create. This highlights the importance of site-specific testing, deliberate sound selection, and a clear conceptual foundation. Ultimately, the project offers a practical and artistic framework for future interactive sound installations, highlighting how responsive technologies can animate architectural spaces and foster deeper engagement through sound. Furthermore, developing simple and user-friendly interfaces can extend the accessibility of interactive sound installations.

Aim: to analyze teachers’ educational communication in the teaching and learning processes of students in upper secondary education and the baccalaureate. Methodology: a qualitative study was carried out involving 230 students from a private educational institution in Riobamba, Ecuador, during the 2022–2023 academic year. Data were collected through observation and interviews, and subsequently organized into categories relating to interaction, participation, feedback and classroom dynamics. Results: Difficulties in communication between teachers and pupils were identified, as were few opportunities to ask questions and a predominance of activities focused on theoretical content. In contrast, group dynamics, educational games and other participatory activities were accompanied by closer interaction and greater opportunities for exchange. Conclusion: educational communication was closely related to student participation and to the way in which teaching and learning activities were carried out, although the results do not allow causal relationships to be established.

Justification: Reading comprehension difficulties among basic education students have driven the search for pedagogical strategies such as gamification; however, their effectiveness depends on the specific characteristics of the context in which they are implemented. Objective: Therefore, the aim of this study was to conduct a systematic review of the literature published between 2020 and 2025 on gamification strategies used to strengthen reading comprehension among basic education students in Ecuador and to analyze the reported results regarding their effectiveness. Methodology: The study was conducted following the PRISMA 2020 guidelines. The search was carried out in the Scopus, SciELO, Redalyc, DOAJ, and Latindex databases. A total of 34 records were retrieved, of which 12 studies were selected for analysis. Results: Findings indicate that gamification strategies were mainly developed through digital resources and structured instructional sequences integrating challenges, feedback, rewards, points, levels, badges, narratives, progression systems, and collaborative activities. Regarding effectiveness, the studies reported improvements in literal, inferential, and critical reading comprehension, with greater progress in inferential and critical processes. In addition, increases were found in motivation, participation, engagement, and interest in reading. Conclusion: The findings support the favorable effects of gamification in strengthening reading comprehension among basic education students in Ecuador.

The rapid expansion of online learning in higher education has transformed the way students interact with course content, instructors, and peers, making student engagement a critical indicator of learning success. This study investigates the influence of online learning quality, lecturer support, and academic self-efficacy on student engagement in an online learning environment. Using a quantitative research design, data were collected from university students through a structured questionnaire measuring the four key constructs. The data were analyzed using multiple regression analysis to examine the direct effects of each independent variable on student engagement. The results reveal that all three variables—online learning quality, lecturer support, and academic self-efficacy—have significant positive effects on student engagement. Among these, academic self-efficacy emerged as the strongest predictor, indicating that students’ confidence in their academic abilities plays a central role in shaping their level of participation and involvement. Online learning quality also significantly contributes to engagement, emphasizing the importance of well-designed, interactive, and accessible digital learning environments. Additionally, lecturer support was found to positively influence engagement, highlighting the role of instructor presence, feedback, and communication in fostering an engaging learning experience. These findings suggest that improving both structural and psychological aspects of online education can enhance student engagement. The study contributes to the growing body of literature on online learning by providing empirical evidence on key factors that influence engagement and offers practical implications for educators and institutions aiming to optimize online learning experiences.

This study aims to describe the implementation of intensive coaching, and it results in basic movement training for Minangkabau dance at SMP Adabiah Padang. The study is motivated by the still low mastery of basic Minangkabau dance movements among students, which is shown by difficulties in remembering various movements, performing techniques correctly, coordinating body movements, and a lack of confidence in dancing. This research uses a qualitative method with a descriptive approach. Data was collected through observation, interviews, and documentation, and then analyzed through the stages of data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The research results show that intensive training is applied through identifying initial abilities, demonstrating movements, gradual practice, repetitive drills, individual guidance, providing feedback, and ongoing evaluation. Applying this training has positive effects on students' abilities, such as improved mastery of basic Minangkabau dance movements, the ability to remember movement sequences, accuracy in technique, coordination, and self-confidence. Mastering these basic movements becomes a foundation for students to apply them in the Syofyani Pasambahan Dance until they can perform the dance according to the training goals. Therefore, intensive training can be an effective strategy for improving mastery of basic Minangkabau dance movements in extracurricular dance activities at SMP Adabiah Padang.

هدف این پژوهش توصیف اجرای آموزش فشرده و نتایج آن در تمرین حرکات پایه رقص میننگکاباو در دبیرستان ادبیا پادانگ است. انگیزه انجام این پژوهش، پایین بودن میزان تسلط دانش‌آموزان بر حرکات پایه رقص میننگکاباو است که این امر با دشواری در به خاطر سپردن حرکات مختلف، اجرای صحیح تکنیک‌ها، هماهنگی حرکات بدن و کمبود اعتماد به نفس در رقصیدن نشان داده می‌شود. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری و سپس از طریق مراحل جمع‌آوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری تحلیل شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که آموزش فشرده از طریق شناسایی توانایی‌های اولیه، نمایش حرکات، تمرین تدریجی، تمرینات تکراری، راهنمایی فردی، ارائه بازخورد و ارزیابی مستمر اجرا می‌شود. اجرای این آموزش تأثیرات مثبتی بر توانایی‌های دانش‌آموزان دارد؛ از جمله بهبود تسلط بر حرکات پایه رقص میننگکاباو، توانایی به خاطر سپردن توالی حرکات، دقت در تکنیک، هماهنگی و اعتماد به نفس. تسلط بر این حرکات پایه، بنیانی برای دانش‌آموزان فراهم می‌کند تا بتوانند آن‌ها را در رقص Syofyani Pasambahan به کار گیرند و تا رسیدن به اهداف آموزشی، این رقص را اجرا کنند. بنابراین، آموزش فشرده می‌تواند راهبردی مؤثر برای ارتقای تسلط بر حرکات پایه رقص میننگکاباو در فعالیت‌های فوق‌برنامه رقص در دبیرستان ادبیا پادانگ باشد.

Long-term digital psychological intervention faces issues such as delayed state feedback, observation absence, and scattered individual responses. Static input is difficult to retain cross-period dependencies, and a unified strategy will also widen user differences and cause fluctuations in continuous actions. To address these problems, a personalized intervention system that combines Transformer temporal modeling and proximal policy optimization is constructed. Structured psychological state representation organizes continuous behaviors and subjective feedback into an updateable sequence. The Transformer encoder extracts long-term dependencies and local mutations, the individual embedding absorbs user response deviations, and the Kullback–Leibler (KL) constraint inhibits adjacent strategy jumps. The experiment uses StudentLife data and accompanying simulations, semi-synthetic data. The cumulative reward of the complete model reaches 634.7 ± 21.8, with a 95% confidence interval of 619.11–650.29. The rule strategy, Proximal Policy Optimization (PPO) immediate state model, and the configuration without individual embedding are 412.6 ± 38.4, 528.3 ± 42.7, and 561.9 ± 35.2, respectively. The differences among the three groups, after Holm correction, all reach significant levels ( p < 0.001). The complete model enters the stable range after 1620 rounds, and the variance of the reward after convergence drops to 19.4. The rate of change in emotional intensity, the improvement value of state stability, and the cumulative variance of individual rewards is 0.091, 0.052, and 28.4, respectively. The ablation results show that temporal encoding mainly affects long-term benefits and convergence stability, and individual embedding focuses on reducing the dispersion among users. The existing evidence supports strategy optimization in non-clinical environments, but does not constitute a psychological mechanism explanation, causal effect proof, or clinical effectiveness conclusion.

مداخله روان‌شناختی دیجیتال بلندمدت با مسائلی نظیر بازخورد تأخیری وضعیت، فقدان مشاهده و پاسخ‌های پراکنده فردی مواجه است. ورودی ایستا در حفظ وابستگی‌های میان‌دوره‌ای دشوار عمل می‌کند و راهبرد یکپارچه نیز تفاوت‌های کاربران را افزایش داده و موجب نوسان در اقدامات پیوسته می‌شود. برای رفع این مشکلات، یک سامانه مداخله شخصی‌سازی‌شده که مدل‌سازی زمانی Transformer و بهینه‌سازی سیاست مجاور (Proximal Policy Optimization) را ترکیب می‌کند، طراحی شده است. بازنمایی ساختاریافته وضعیت روان‌شناختی، رفتارهای پیوسته و بازخوردهای ذهنی را به دنباله‌ای قابل به‌روزرسانی سازمان‌دهی می‌کند. رمزگذار Transformer وابستگی‌های بلندمدت و جهش‌های محلی را استخراج می‌کند، تعبیه فردی (individual embedding) انحرافات پاسخ کاربران را جذب می‌کند و قید کولبک–لیبلر (Kullback–Leibler constraint) از جهش‌های راهبردی مجاور جلوگیری می‌کند. آزمایش با داده‌های StudentLife و شبیه‌سازی‌های همراه، داده‌های نیمه‌مصنوعی، انجام شده است. پاداش تجمعی مدل کامل به ۶۳۴٫۷ ± ۲۱٫۸ با فاصله اطمینان ۹۵٪ برابر با ۶۱۹٫۱۱ تا ۶۵۰٫۲۹ می‌رسد. راهبرد قاعده‌مند، مدل وضعیت فوری Proximal Policy Optimization (PPO) و پیکربندی بدون تعبیه فردی به ترتیب ۴۱۲٫۶ ± ۳۸٫۴، ۵۲۸٫۳ ± ۴۲٫۷ و ۵۶۱٫۹ ± ۳۵٫۲ هستند. تفاوت میان سه گروه، پس از اصلاح Holm، همگی به سطح معناداری (p < 0.001) می‌رسد. مدل کامل پس از ۱۶۲۰ دور به بازه پایدار وارد می‌شود و واریانس پاداش پس از همگرایی به ۱۹٫۴ کاهش می‌یابد. نرخ تغییر شدت هیجانی، مقدار بهبود پایداری وضعیت و واریانس تجمعی پاداش فردی به ترتیب ۰٫۰۹۱، ۰٫۰۵۲ و ۲۸٫۴ است. نتایج حذف اجزا (ablation) نشان می‌دهد که رمزگذاری زمانی عمدتاً بر منافع بلندمدت و پایداری همگرایی اثرگذار است و تعبیه فردی بر کاهش پراکندگی میان کاربران تمرکز دارد. شواهد موجود از بهینه‌سازی راهبرد در محیط‌های غیر بالینی حمایت می‌کند، اما تبیین سازوکار روان‌شناختی، اثبات اثر علّی یا نتیجه‌گیری اثربخشی بالینی را فراهم نمی‌کند.

‘Student voice’ and ‘inclusivity’ have emerged as cornerstones of assessment redesign projects. One largely unarticulated precondition for the student voice to be a meaningful determinant of assessment practices is that student preferences are consistent and specific. To find out whether this is actually the case, we developed a mixed-method approach to analysing focus group transcripts. The core of our work consists of a topic analysis and a collocation analysis. The main finding from our topic analysis is that student discourse does not revolve around a consistent set of preferences. Individual preferences get drowned out in aggregate data. Our collocation analysis shows an intense student focus on the logistics and regulation of assessment and a devastatingly bleak evaluation of them. Concerns around what is being assessed are largely absent from conversations around assessment preferences. Results point to a need to build trust at a ‘local’ level rather than seek silver bullets.

«صدای دانشجو» و «شمولیت» به‌عنوان ارکان اصلی پروژه‌های بازطراحی ارزیابی مطرح شده‌اند. یکی از پیش‌شرط‌های عمدتاً بیان‌نشده برای آنکه صدای دانشجو بتواند به‌عنوان تعیین‌کننده‌ای معنادار در شیوه‌های ارزیابی ایفای نقش کند، این است که ترجیحات دانشجویان سازگار و مشخص باشد. برای بررسی اینکه آیا واقعاً چنین است یا خیر، رویکردی ترکیبی برای تحلیل رونوشت‌های گروه‌های کانونی توسعه دادیم. هسته اصلی پژوهش ما شامل تحلیل موضوعی و تحلیل هم‌آیی است. یافته اصلی تحلیل موضوعی ما این است که گفتار دانشجویان حول مجموعه‌ای سازگار از ترجیحات نمی‌چرخد. ترجیحات فردی در داده‌های تجمیعی نادیده گرفته می‌شود. تحلیل هم‌آیی ما نشان می‌دهد که تمرکز دانشجویان بر جنبه‌های لجستیکی و مقرراتی ارزیابی بسیار شدید است و ارزیابی آن‌ها از این جنبه‌ها به‌شدت منفی است. نگرانی‌ها درباره اینکه چه چیزی مورد ارزیابی قرار می‌گیرد، عمدتاً در گفتگوهای مربوط به ترجیحات ارزیابی غایب است. نتایج نشان می‌دهد که نیاز به ایجاد اعتماد در سطح «محلی» وجود دارد و نباید به دنبال راه‌حل‌های معجزه‌آسا بود.

Formative assessment is important in inclusive English classrooms because it enables teachers to gather evidence of learning during instruction and respond to diverse learning needs. This study examined how formative assessment was implemented in an inclusive Grade VIII English classroom, with particular attention to the relationship between assessment planning, classroom enactment, evidence of learning, feedback, and instructional adaptation. A qualitative case study design was employed using non-participant classroom observation, a semi-structured interview with the English teacher, and document analysis. Data were analyzed using the interactive model. The findings indicate that formative assessment was embedded throughout instruction through questioning, observation, performance activities, feedback, and reflection. A key pattern was the difference between planned assessment and classroom implementation. Although the written assessment plan was primarily designed for the whole class, the teacher adapted instructions, task support, time allocation, and individual guidance in response to students’ learning evidence. Thus, in this case, the inclusive dimension of formative assessment was more visible in teachers’ real-time responsive decisions than in formal assessment planning. Because the study concerned one teacher and one classroom, the findings are presented as a context-specific account rather than a generalizable claim.

ارزشیابی تکوینی در کلاس‌های فراگیر زبان انگلیسی اهمیت دارد، زیرا به معلمان امکان می‌دهد تا در حین آموزش، شواهد یادگیری را جمع‌آوری کرده و به نیازهای متنوع یادگیری پاسخ دهند. این پژوهش به بررسی نحوه اجرای ارزشیابی تکوینی در یک کلاس فراگیر زبان انگلیسی پایه هشتم پرداخت و به طور ویژه به رابطه بین برنامه‌ریزی ارزشیابی، اجرای کلاسی، شواهد یادگیری، بازخورد و سازگاری آموزشی توجه داشت. این مطالعه با استفاده از طرح مطالعه موردی کیفی و به‌کارگیری مشاهده غیرمشارکتی کلاس، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با معلم زبان انگلیسی و تحلیل اسناد انجام شد. داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که ارزشیابی تکوینی از طریق پرسشگری، مشاهده، فعالیت‌های عملکردی، بازخورد و تأمل در سراسر آموزش ادغام شده بود. الگوی کلیدی، تفاوت بین ارزشیابی برنامه‌ریزی‌شده و اجرای کلاسی بود. اگرچه برنامه مکتوب ارزشیابی عمدتاً برای کل کلاس طراحی شده بود، معلم با توجه به شواهد یادگیری دانش‌آموزان، دستورالعمل‌ها، حمایت از تکلیف، تخصیص زمان و راهنمایی فردی را تطبیق می‌داد. بنابراین، در این مورد، بُعد فراگیر ارزشیابی تکوینی بیشتر در تصمیمات پاسخگو و آنی معلم نسبت به برنامه‌ریزی رسمی ارزشیابی مشهود بود. با توجه به اینکه این مطالعه درباره یک معلم و یک کلاس انجام شده است، یافته‌ها به عنوان گزارشی زمینه‌محور ارائه می‌شود و نه ادعایی قابل تعمیم.

Emotion regulation in early childhood develops gradually and depends on media that allow children to recognize and express their feelings. Preliminary observation in class B2 of TK Putra 1 Makassar showed varied emotional responses among children aged 5-6 years, while paper in the classroom was used only for coloring and copying. This study aimed to analyze and describe the emotion regulation of children aged 5-6 years through the Illustrated Emotion Diary. A descriptive qualitative approach was used with four children as subjects across six sessions (30 July-6 August 2026), each consisting of three stages: emotional triggering, free visual expression, and confirmatory storytelling. Data were collected through passive participatory observation, semi-structured interviews with the children, a confirmatory interview with the classroom teacher, and documentation of drawing portfolios, and were analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña (1994). Trustworthiness was established through technique triangulation (observation compared with child interviews, supported by documentation), source triangulation (the classroom teacher), replication of findings across the four subjects, and informant feedback. The results showed that emotion regulation of the four subjects developed gradually and in different patterns. A shy child became calmer and able to explain his drawing, while a child showing a tendency toward separation anxiety began to channel emotions through drawing, although this tendency had not fully disappeared. These findings were consistent across observation, child interviews, documentation, and the teacher's confirmation. Drawings and stories gave children space to understand and convey emotional experiences, especially when verbal ability was still limited.

تنظیم هیجان در اوایل کودکی به تدریج رشد می‌کند و به ابزارهایی وابسته است که به کودکان امکان شناسایی و ابراز احساسات خود را می‌دهد. مشاهده مقدماتی در کلاس B2 مهدکودک Putra 1 Makassar نشان داد که پاسخ‌های هیجانی کودکان ۵ تا ۶ ساله متنوع است، در حالی که کاغذ در کلاس فقط برای رنگ‌آمیزی و رونویسی استفاده می‌شد. هدف این پژوهش تحلیل و توصیف تنظیم هیجان کودکان ۵ تا ۶ ساله از طریق دفترچه هیجانی مصور بود. رویکرد کیفی توصیفی با چهار کودک به عنوان شرکت‌کننده در شش جلسه (۳۰ ژوئیه تا ۶ اوت ۲۰۲۶) به کار گرفته شد که هر جلسه شامل سه مرحله: برانگیختگی هیجانی، بیان بصری آزاد و داستان‌گویی تأییدی بود. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی منفعل، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با کودکان، مصاحبه تأییدی با معلم کلاس و مستندسازی نمونه‌کارهای نقاشی جمع‌آوری شد و با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña (۱۹۹۴) تحلیل گردید. اعتبار نتایج از طریق مثلث‌سازی فنی (مقایسه مشاهده با مصاحبه کودکان و حمایت مستندات)، مثلث‌سازی منبع (معلم کلاس)، تکرار یافته‌ها در چهار شرکت‌کننده و بازخورد خبرگان تأمین شد. نتایج نشان داد که تنظیم هیجان در چهار شرکت‌کننده به تدریج و با الگوهای متفاوت رشد یافت. یک کودک خجالتی آرام‌تر شد و توانست نقاشی خود را توضیح دهد، در حالی که کودکی با گرایش به اضطراب جدایی شروع به انتقال هیجان از طریق نقاشی کرد، اگرچه این گرایش به طور کامل از بین نرفته بود. این یافته‌ها در مشاهده، مصاحبه با کودکان، مستندسازی و تأیید معلم کلاس سازگار بود. نقاشی‌ها و داستان‌ها به کودکان فضایی برای درک و انتقال تجربیات هیجانی، به ویژه زمانی که توانایی کلامی هنوز محدود بود، فراهم کردند.

This study examined how governance modalities shape institutional performance at The Polytechnic of Ibadan, Nigeria, amid governance deficiency and stakeholder disaffection in post-colonial technical education. Grounded in Fiedler's Contingency Theory, it addressed the empirical gap on decision-making effectiveness within this specific institutional context. A descriptive survey design was adopted as an institutional case study. The population comprised 305 administrative and academic staff stratified into top-level administrators (n = 25), middle-level managers (n = 68), and operational-level staff (n = 212). A sample of 173 respondents was selected via stratified random sampling using Yamane's formula. Data were collected through a researcher-designed questionnaire measuring participatory, consultative, directive, and digital-enabled decision-making alongside administrative effectiveness dimensions. The instrument demonstrated strong reliability (α = 0.87 and 0.84). Descriptive statistics, Pearson correlation, multiple regression, and one-way ANOVA were applied using SPSS v.26 at p ≤ 0.05. Findings revealed strong positive associations between participatory and consultative modalities (r = 0.72, p < 0.01), inverse relationships for directive structures (r = −0.34 to −0.28, p < 0.01–0.05), and moderate technological alignment (r = 0.58–0.61, p < 0.01). Regression confirmed participatory (β = 0.298), consultative (β = 0.251), and digital (β = 0.187) mechanisms as positive predictors, with directive governance (β = −0.142) as a negative predictor, explaining 55% of the variance (R² = 0.55, F = 24.87, p < 0.001). It recommends digital literacy training for administrators, formal feedback loops, evidence-based benchmarking, integrated change management with technology deployment, and participatory governance reforms to redress hierarchical asymmetries.

این پژوهش به بررسی چگونگی تأثیر شیوه‌های حکمرانی بر عملکرد نهادی در پلی‌تکنیک ایبادان، نیجریه، در شرایط کمبود حکمرانی و نارضایتی ذینفعان در آموزش فنی پس از استعمار می‌پردازد. این مطالعه مبتنی بر نظریه اقتضایی فیدلر بوده و به خلأ تجربی در زمینه اثربخشی تصمیم‌گیری در این بستر نهادی خاص می‌پردازد. طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی به عنوان مطالعه موردی نهادی اتخاذ شد. جامعه آماری شامل ۳۰۵ نفر از کارکنان اداری و آموزشی بود که به سه طبقه مدیران عالی‌رتبه (n = 25)، مدیران میان‌رده (n = 68) و کارکنان عملیاتی (n = 212) تقسیم شدند. نمونه‌ای متشکل از ۱۷۳ نفر با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای و فرمول یامانه انتخاب شد. داده‌ها از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته که شیوه‌های تصمیم‌گیری مشارکتی، مشورتی، دستوری و مبتنی بر فناوری دیجیتال را در کنار ابعاد اثربخشی اداری اندازه‌گیری می‌کرد، گردآوری شد. ابزار پژوهش از پایایی بالایی برخوردار بود (α = 0.87 و 0.84). برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و تحلیل واریانس یک‌طرفه با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ در سطح معناداری p ≤ 0.05 استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که بین شیوه‌های مشارکتی و مشورتی ارتباط مثبت قوی وجود دارد (r = 0.72, p < 0.01)، ساختارهای دستوری رابطه معکوس دارند (r = −0.34 تا −0.28, p < 0.01–0.05) و همسویی فناورانه در حد متوسط است (r = 0.58–0.61, p < 0.01). نتایج رگرسیون نشان داد که سازوکارهای مشارکتی (β = 0.298)، مشورتی (β = 0.251) و دیجیتال (β = 0.187) پیش‌بین‌های مثبت و حکمرانی دستوری (β = −0.142) پیش‌بین منفی عملکرد نهادی هستند و ۵۵٪ از واریانس را تبیین می‌کنند (R² = 0.55, F = 24.87, p < 0.001). بر اساس نتایج، آموزش سواد دیجیتال برای مدیران، ایجاد حلقه‌های بازخورد رسمی، الگوبرداری مبتنی بر شواهد، مدیریت تغییر یکپارچه با استقرار فناوری و اصلاحات حکمرانی مشارکتی برای رفع عدم تقارن سلسله‌مراتبی توصیه می‌شود.

This study examined the influence of teacher classroom practices on perceived primary school effectiveness in Southwestern Nigeria. Specifically, the study assessed the level of perceived school effectiveness and examined teachers’ digital instructional practices, classroom management, teacher–pupil interaction, and digital assessment and feedback practices, as well as the joint and relative contributions of these classroom practices to school effectiveness. A descriptive survey research design was adopted. The population comprised public primary school teachers in the six states of Southwestern Nigeria, while a multistage sampling procedure was used to select 1,200 teachers from 90 public primary schools across Ogun, Osun, and Ekiti States. Data were collected using the Teacher Classroom Practices and Primary School Effectiveness Questionnaire (TCPSPEQ), which demonstrated satisfactory internal consistency with a Cronbach’s alpha coefficient of 0.87. Data were analysed using frequencies, percentages, weighted means, standard deviations, Pearson Product Moment Correlation, and multiple regression at the 0.05 level of significance. Findings showed that perceived school effectiveness was relatively high (weighted mean = 2.90), while classroom management (3.08) and teacher–pupil interaction (3.10) were rated high. Teachers also reported high perceptions of interactive digital storytelling (3.00), blended learning (2.93), and mobile learning (2.89), although actual use of digital tools was comparatively limited. The study concludes that strengthening classroom management, teacher–pupil relationships, and purposeful digital instructional and assessment practices can enhance primary school effectiveness in Southwestern Nigeria. It therefore recommended school administrators should strengthen classroom supervision and instructional support to sustain effective classroom management practices among teachers.

این مطالعه به بررسی تأثیر شیوه‌های معلمان در کلاس درس بر اثربخشی ادراک‌شده مدارس ابتدایی در جنوب‌غربی نیجریه پرداخت. به طور خاص، سطح اثربخشی ادراک‌شده مدارس ارزیابی شد و شیوه‌های آموزشی دیجیتال معلمان، مدیریت کلاس درس، تعامل معلم و دانش‌آموز، و شیوه‌های ارزیابی و بازخورد دیجیتال معلمان مورد بررسی قرار گرفت، همچنین سهم مشترک و نسبی این شیوه‌های کلاسی در اثربخشی مدرسه تحلیل شد. طرح پژوهش از نوع پیمایشی توصیفی بود. جامعه آماری شامل معلمان مدارس ابتدایی دولتی در شش ایالت جنوب‌غربی نیجریه بود و با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای، تعداد ۱۲۰۰ معلم از ۹۰ مدرسه ابتدایی دولتی در ایالت‌های Ogun، Osun و Ekiti انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه شیوه‌های معلمان در کلاس درس و اثربخشی مدارس ابتدایی (TCPSPEQ) گردآوری شد که از نظر پایایی درونی با ضریب آلفای کرونباخ ۰٫۸۷ رضایت‌بخش بود. داده‌ها با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و رگرسیون چندگانه در سطح معناداری ۰٫۰۵ تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد اثربخشی ادراک‌شده مدارس نسبتاً بالا بود (میانگین وزنی = ۲٫۹۰)، در حالی که مدیریت کلاس درس (۳٫۰۸) و تعامل معلم و دانش‌آموز (۳٫۱۰) نیز در سطح بالایی ارزیابی شدند. معلمان همچنین ادراک بالایی نسبت به روایت‌گری دیجیتال تعاملی (۳٫۰۰)، یادگیری ترکیبی (۲٫۹۳) و یادگیری سیار (۲٫۸۹) گزارش کردند، هرچند استفاده واقعی از ابزارهای دیجیتال نسبتاً محدود بود. مطالعه نتیجه می‌گیرد که تقویت مدیریت کلاس درس، روابط معلم و دانش‌آموز و شیوه‌های هدفمند آموزشی و ارزیابی دیجیتال می‌تواند اثربخشی مدارس ابتدایی در جنوب‌غربی نیجریه را افزایش دهد. بنابراین توصیه می‌شود مدیران مدارس نظارت بر کلاس درس و حمایت آموزشی را برای حفظ شیوه‌های مؤثر مدیریت کلاس درس در میان معلمان تقویت کنند.

Assessment feedback is crucial for student learning and satisfaction in higher education. However, many students find it vague or unhelpful, leading to dissatisfaction. Workload pressures on educators limit opportunities to provide detailed, personalised feedback. The present study explores a data-driven approach that integrates linguistic analysis into assessment feedback, aiming to enhance its clarity and increase student satisfaction. Using computational methods, we analysed a 235,118-word corpus from 115 postgraduate essays, examining lexical diversity, readability, and word frequency. Individualised Linguistic Feedback Reports (LFRs) were created and shared alongside traditional feedback. Survey responses (N = 59) showed students found LFRs clearer and more satisfying. Although perceived usefulness and actionability were not significantly different, qualitative feedback highlighted the value of objective, specific writing insights. These findings suggest that linguistically informed feedback can improve clarity and satisfaction without increasing staff workload, offering a promising step towards more engaging and effective feedback models.

بازخورد ارزیابی نقش حیاتی در یادگیری و رضایت دانشجویان در آموزش عالی ایفا می‌کند. با این حال، بسیاری از دانشجویان آن را مبهم یا غیرمفید می‌یابند که منجر به نارضایتی می‌شود. فشار حجم کار بر اساتید فرصت ارائه بازخورد دقیق و شخصی‌سازی‌شده را محدود می‌کند. مطالعه حاضر رویکردی مبتنی بر داده را بررسی می‌کند که تحلیل زبانی را در بازخورد ارزیابی ادغام می‌کند، با هدف افزایش شفافیت و ارتقای رضایت دانشجویان. با استفاده از روش‌های محاسباتی، پیکره‌ای شامل ۲۳۵٬۱۱۸ واژه از ۱۱۵ مقاله تحصیلات تکمیلی تحلیل شد و تنوع واژگانی، خوانایی و فراوانی واژه‌ها مورد بررسی قرار گرفت. گزارش‌های بازخورد زبانی فردی (LFRs) تهیه و همراه با بازخورد سنتی به اشتراک گذاشته شد. پاسخ‌های پرسشنامه (N = 59) نشان داد که دانشجویان LFRs را شفاف‌تر و رضایت‌بخش‌تر یافتند. اگرچه تفاوت معناداری در سودمندی ادراک‌شده و قابلیت اقدام وجود نداشت، بازخورد کیفی بر ارزش بینش‌های عینی و خاص در نوشتار تأکید داشت. این یافته‌ها نشان می‌دهد که بازخورد مبتنی بر تحلیل زبانی می‌تواند بدون افزایش حجم کار کارکنان، شفافیت و رضایت را بهبود بخشد و گامی امیدبخش به سوی مدل‌های بازخورد مؤثرتر و جذاب‌تر ارائه می‌دهد.

Background The emergence of Generative Artificial Intelligence (GenAI), particularly ChatGPT, offers new possibilities for mathematics learning in higher education. Although ChatGPT can provide explanations, examples, guiding questions, and feedback, its use in Abstract Algebra courses has largely been limited to answering questions and verifying mathematical answers or proofs. This study analyses pre-service mathematics teachers’ mathematical communication when interacting with ChatGPT through seven indicators, including: interpreting formal definitions; using mathematical terms, symbols, variables, and notation appropriately; constructing examples, non-examples, and counter-examples; explaining relationships between algebraic objects and their properties; justifying arguments or proofs; evaluating the validity of mathematical responses; and formulating coherent conclusions. Method A qualitative case study involved 18 pre-service mathematics teachers enrolled in an Abstract Algebra course in the department of mathematics education at a public university in Bandung City, West Java, Indonesia. Data comprised written dialogues between the pre-service mathematics teachers and ChatGPT while solving Abstract Algebra problems and were analysed using the seven indicators. Results The findings indicate that the pre-service mathematics teachers’ mathematical communication generally ranged from developing to adequate. They performed relatively well in using terminology and notation, constructing examples or counter-examples, and explaining relationships among algebraic objects and properties. However, justification, critical evaluation of ChatGPT responses, and independent conclusion-making remained weak. While some pre-service mathematics teachers accepted inaccurate AI responses, others identified and connected them. Conclusion The findings suggest that GenAI should serve as a dialogue partner and scaffolding, rather than an authority on mathematical truth. Mathematics course should emphasise verification, justification, critical evaluation, and argument reconstruction to foster independent mathematical communication skills.

زمینه و هدف: ظهور هوش مصنوعی مولد (GenAI)، به‌ویژه ChatGPT، امکانات جدیدی را برای یادگیری ریاضیات در آموزش عالی فراهم کرده است. اگرچه ChatGPT می‌تواند توضیحات، مثال‌ها، پرسش‌های راهنما و بازخورد ارائه دهد، اما استفاده از آن در درس جبر مجرد عمدتاً به پاسخ‌گویی به سؤالات و تأیید پاسخ‌ها یا اثبات‌های ریاضی محدود شده است. این پژوهش به تحلیل ارتباط ریاضی معلمان ریاضی پیش‌خدمت هنگام تعامل با ChatGPT بر اساس هفت شاخص می‌پردازد که عبارت‌اند از: تفسیر تعاریف رسمی؛ استفاده مناسب از اصطلاحات، نمادها، متغیرها و نشانه‌گذاری ریاضی؛ ساخت مثال، غیرمثال و مثال نقض؛ توضیح روابط بین اشیاء جبری و ویژگی‌های آن‌ها؛ توجیه استدلال‌ها یا اثبات‌ها؛ ارزیابی روایی پاسخ‌های ریاضی؛ و صورت‌بندی نتیجه‌گیری منسجم. روش: این مطالعه کیفی موردی با مشارکت ۱۸ معلم ریاضی پیش‌خدمت که در درس جبر مجرد در گروه آموزش ریاضی یکی از دانشگاه‌های دولتی شهر باندونگ، جاوه غربی، اندونزی ثبت‌نام کرده بودند، انجام شد. داده‌ها شامل مکالمات مکتوب بین معلمان ریاضی پیش‌خدمت و ChatGPT هنگام حل مسائل جبر مجرد بود که با استفاده از هفت شاخص تحلیل گردید. یافته‌ها: نتایج نشان داد که ارتباط ریاضی معلمان ریاضی پیش‌خدمت عموماً در بازه در حال توسعه تا قابل قبول قرار داشت. آن‌ها در استفاده از اصطلاحات و نشانه‌گذاری، ساخت مثال یا مثال نقض، و توضیح روابط بین اشیاء جبری و ویژگی‌ها عملکرد نسبتاً خوبی داشتند. با این حال، توجیه، ارزیابی انتقادی پاسخ‌های ChatGPT و نتیجه‌گیری مستقل همچنان ضعیف باقی ماند. در حالی که برخی معلمان ریاضی پیش‌خدمت پاسخ‌های نادرست هوش مصنوعی را پذیرفتند، برخی دیگر آن‌ها را شناسایی و به هم مرتبط کردند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که GenAI باید به عنوان شریک گفت‌وگو و پشتیبان مورد استفاده قرار گیرد، نه مرجع حقیقت ریاضی. دروس ریاضی باید بر تأکید بر صحت‌سنجی، توجیه، ارزیابی انتقادی و بازسازی استدلال‌ها جهت پرورش مهارت‌های ارتباط ریاضی مستقل تمرکز کنند.

This conceptual article explores practical ways in which college and university instructors can leverage artificial intelligence (AI) to support assessment as learning and develop students’ feedback literacy. Traditional assessment practices often focus on assessment for learning (informing instruction) or of learning (measuring outcomes), while assessment as learning—when students actively monitor and reflect on their own learning—receives less attention. AI can help instructors leverage assessment as a learning tool by generating work samples for student analysis and providing timely, actionable feedback that students can use to revise their work. When combined with instructor modeling, peer dialogue, and scaffolds such as guiding questions or graphic organizers, AI-supported feedback promotes metacognition, self-directed learning, and critical evaluation skills. The article provides practical guidance, including prompts and strategies for using AI to enhance student engagement with feedback, helping instructors create more efficient, effective, and student-centered practices that utilize assessments as learning tools.

این مقاله مفهومی به بررسی راهکارهای عملی می‌پردازد که اساتید دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی می‌توانند از هوش مصنوعی (AI) برای حمایت از ارزشیابی به عنوان یادگیری و توسعه سواد بازخورد دانشجویان بهره‌مند شوند. شیوه‌های سنتی ارزشیابی عمدتاً بر ارزشیابی برای یادگیری (اطلاع‌رسانی به تدریس) یا ارزشیابی از یادگیری (سنجش پیامدها) تمرکز دارند، در حالی که ارزشیابی به عنوان یادگیری—زمانی که دانشجویان به طور فعال یادگیری خود را پایش و بازتاب می‌کنند—کمتر مورد توجه قرار گرفته است. هوش مصنوعی می‌تواند به اساتید کمک کند تا ارزشیابی را به عنوان ابزاری برای یادگیری به کار گیرند؛ از طریق تولید نمونه‌های کاری برای تحلیل دانشجویان و ارائه بازخورد به‌موقع و قابل اقدام که دانشجویان بتوانند برای بازنگری کار خود از آن استفاده کنند. هنگامی که این بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی با الگو‌سازی استاد، گفت‌وگوی همتایان و حمایت‌هایی مانند سؤالات راهنما یا سازمان‌دهنده‌های تصویری ترکیب شود، موجب ارتقای فراشناخت، یادگیری خودراهبر و مهارت‌های ارزیابی انتقادی می‌شود. این مقاله راهنمایی‌های عملی، از جمله نمونه‌های پرسش و راهبردهایی برای استفاده از هوش مصنوعی جهت افزایش مشارکت دانشجویان با بازخورد ارائه می‌دهد و به اساتید کمک می‌کند تا شیوه‌هایی کارآمدتر، مؤثرتر و دانشجو‌محورتر را که از ارزشیابی به عنوان ابزار یادگیری بهره می‌برند، ایجاد کنند.

This study aims to describe the learning enthusiasm of fifth-grade elementary school students during lessons that utilize digital media. A descriptive qualitative method was employed to characterize student behavior and responses throughout the learning process. The study was conducted during the 2026/2027 academic year, involving fifth-grade students and their classroom teacher, who were selected purposively based on their engagement with digital media-assisted instruction. Data were collected through observation, interviews, and documentation. Observations focused on student behavior during lessons; interviews gathered information regarding the experiences and feedback of both students and the teacher; and documentation served as supporting data. Data analysis was conducted interactively using the Miles, Huberman, and Saldaña model, comprising the stages of data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. Learning enthusiasm was analyzed based on behavioral and emotional aspects, including attention, active engagement, responsiveness, earnestness, participation, interaction, interest, enjoyment, and positive expressions. The results indicate that the use of digital media—such as videos, images, animations, interactive quizzes, and educational games—can enhance student enthusiasm. This was evidenced by the students' attention, active engagement, willingness to participate, interaction, and positive expressions during lessons. However, enthusiasm could decline if the media was used for too long, became monotonous, or lacked interactivity. Therefore, the use of digital media needs to be aligned with learning objectives, student characteristics, the subject matter, and the duration of use.

هدف این پژوهش توصیف اشتیاق یادگیری دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان در طول دروسی است که از رسانه‌های دیجیتال بهره می‌برند. روش کیفی توصیفی برای تبیین رفتار و واکنش‌های دانش‌آموزان در فرآیند یادگیری به کار گرفته شد. این پژوهش در سال تحصیلی ۲۰۲۶/۲۰۲۷ انجام شد و دانش‌آموزان پایه پنجم و معلم کلاس آن‌ها که به طور هدفمند بر اساس مشارکت در آموزش با کمک رسانه‌های دیجیتال انتخاب شدند، در آن شرکت داشتند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد گردآوری شد. مشاهدات بر رفتار دانش‌آموزان در طول درس متمرکز بود؛ مصاحبه‌ها اطلاعاتی درباره تجربه‌ها و بازخوردهای دانش‌آموزان و معلم جمع‌آوری کرد؛ و اسناد به عنوان داده‌های پشتیبان مورد استفاده قرار گرفت. تحلیل داده‌ها به صورت تعاملی و با استفاده از مدل Miles، Huberman و Saldaña شامل مراحل تقطیر داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری و تأیید انجام شد. اشتیاق یادگیری بر اساس جنبه‌های رفتاری و هیجانی از جمله توجه، مشارکت فعال، پاسخ‌دهی، جدیت، همکاری، تعامل، علاقه، لذت و ابراز احساسات مثبت تحلیل شد. نتایج نشان داد که استفاده از رسانه‌های دیجیتال مانند ویدئوها، تصاویر، انیمیشن‌ها، آزمون‌های تعاملی و بازی‌های آموزشی می‌تواند اشتیاق دانش‌آموزان را افزایش دهد. این امر از طریق توجه، مشارکت فعال، تمایل به همکاری، تعامل و ابراز احساسات مثبت دانش‌آموزان در طول درس‌ها مشهود بود. با این حال، اشتیاق ممکن است در صورت استفاده طولانی‌مدت، یکنواختی یا فقدان تعامل در رسانه کاهش یابد. بنابراین، استفاده از رسانه‌های دیجیتال باید با اهداف یادگیری، ویژگی‌های دانش‌آموزان، محتوای درس و مدت زمان استفاده هماهنگ باشد.

Evaluation and assessment are integral components of modern biology education, serving not only to measure final learning outcomes but also to support continuous learning processes. This study aims to provide a comprehensive overview of the relationship among assessment instrument development, assessment result analysis, and biology teacher competence. A literature review method with a qualitative descriptive approach was employed. Data collection involved analyzing scientific articles published between 2020 and 2025 from various databases, including Google Scholar, ScienceDirect, and ERIC. The findings indicate that: (1) biology assessment instrument development currently focuses on measuring complex competencies, such as scientific literacy, higher-order thinking skills (HOTS), and genetic literacy; (2) the analysis of assessment results through validity, reliability, item difficulty, discrimination power, and distractor effectiveness is crucial to ensuring item quality; and (3) biology teachers play a strategic role encompassing conceptual, practical, and socio-emotional assessment literacy to design, implement, interpret, and utilize assessment results as a basis for feedback and instructional improvement. In conclusion, the integration of valid instruments, systematic item analysis, and adequate teacher assessment literacy is key to achieving quality biology education oriented toward holistic student competency development.

ارزیابی و سنجش از اجزای جدایی‌ناپذیر آموزش زیست‌شناسی مدرن به‌شمار می‌روند که نه‌تنها برای سنجش نتایج نهایی یادگیری بلکه برای حمایت از فرآیندهای یادگیری مستمر نیز به‌کار می‌روند. هدف این پژوهش ارائه مروری جامع بر ارتباط میان توسعه ابزارهای سنجش، تحلیل نتایج ارزشیابی و شایستگی معلمان زیست‌شناسی است. روش پژوهش مرور متون با رویکرد توصیفی-کیفی بوده است. گردآوری داده‌ها از طریق تحلیل مقالات علمی منتشرشده بین سال‌های 2020 تا 2025 از پایگاه‌های مختلف از جمله Google Scholar، ScienceDirect و ERIC انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد: (1) توسعه ابزارهای سنجش زیست‌شناسی در حال حاضر بر سنجش شایستگی‌های پیچیده‌ای مانند سواد علمی، مهارت‌های تفکر سطح‌بالا (HOTS) و سواد ژنتیکی متمرکز است؛ (2) تحلیل نتایج ارزشیابی از طریق روایی، پایایی، دشواری سؤال، قدرت تمایز و اثربخشی گزینه‌های انحرافی برای تضمین کیفیت سؤال‌ها حیاتی است؛ و (3) معلمان زیست‌شناسی نقش راهبردی دربرگیرنده سواد ارزشیابی مفهومی، عملی و اجتماعی-هیجانی دارند تا بتوانند نتایج ارزشیابی را طراحی، اجرا، تفسیر و به‌عنوان مبنایی برای بازخورد و بهبود آموزشی به‌کار گیرند. در نتیجه، ادغام ابزارهای معتبر، تحلیل نظام‌مند سؤال‌ها و سواد ارزشیابی کافی معلمان، کلید دستیابی به آموزش زیست‌شناسی باکیفیت و مبتنی بر توسعه شایستگی جامع دانش‌آموزان است.

This Classroom Action Research (CAR) aimed to examine the implementation of growth mindset-oriented differentiated learning to improve movement skills and active participation in forward roll and backward roll learning among Class VIII.2 students at SMP Negeri 23 Bandar Lampung. The study involved 32 students (15 boys and 17 girls) across pre-cycle, Cycle I, and Cycle II stages, following the Kemmis & McTaggart model (planning, acting, observing, and reflecting). Data were collected using movement skill rubrics, active participation observation sheets, growth mindset questionnaires, and reflective interviews. Initial assessment during the pre-cycle stage showed that classical mastery reached only 31.25% (10 students) with a class average of 64.50, and active participation was categorized as low (37.50%). Following the implementation of differentiated learning (content, process, and product differentiation) integrated with growth mindset principles in Cycle I, classical mastery increased to 59.38% (19 students) with a class average of 73.20, and active participation rose to 62.50%. In Cycle II, through refined dynamic grouping, incline mat variations, peer tutoring, and process-oriented feedback, classical mastery significantly reached 87.50% (28 students) with a class average of 84.10. Concurrently, active participation surged to 87.50% (very high category). These results demonstrate that growth mindset-oriented differentiated learning is highly effective in improving movement skills and active participation in gymnastics instruction.

این پژوهش اقدام‌پژوهی کلاسی با هدف بررسی اجرای یادگیری تمایزی مبتنی بر نگرش رشد جهت ارتقای مهارت‌های حرکتی و مشارکت فعال در آموزش رول جلو و رول عقب در میان دانش‌آموزان کلاس هشتم‌۲ دبیرستان دولتی ۲۳ بندر لامپونگ انجام شد. در این مطالعه، ۳۲ دانش‌آموز (۱۵ پسر و ۱۷ دختر) در مراحل پیش‌چرخه، چرخه اول و چرخه دوم بر اساس مدل Kemmis & McTaggart (برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل) شرکت داشتند. داده‌ها با استفاده از روبریک‌های مهارت حرکتی، برگه‌های مشاهده مشارکت فعال، پرسشنامه نگرش رشد و مصاحبه‌های تأملی گردآوری شد. ارزیابی اولیه در مرحله پیش‌چرخه نشان داد که تسلط کلاسیک تنها به ۳۱٫۲۵٪ (۱۰ دانش‌آموز) با میانگین کلاسی ۶۴٫۵۰ رسیده و مشارکت فعال در دسته پایین (۳۷٫۵۰٪) قرار داشت. پس از اجرای یادگیری تمایزی (تمایز محتوا، فرایند و محصول) همراه با اصول نگرش رشد در چرخه اول، تسلط کلاسیک به ۵۹٫۳۸٪ (۱۹ دانش‌آموز) با میانگین کلاسی ۷۳٫۲۰ افزایش یافت و مشارکت فعال به ۶۲٫۵۰٪ رسید. در چرخه دوم، از طریق گروه‌بندی پویا، تنوع تشک شیب‌دار، آموزش همتایان و بازخورد فرایندمحور، تسلط کلاسیک به طور معناداری به ۸۷٫۵۰٪ (۲۸ دانش‌آموز) با میانگین کلاسی ۸۴٫۱۰ رسید. همزمان، مشارکت فعال به ۸۷٫۵۰٪ (دسته بسیار بالا) افزایش یافت. این نتایج نشان می‌دهد که یادگیری تمایزی مبتنی بر نگرش رشد در بهبود مهارت‌های حرکتی و مشارکت فعال در آموزش ژیمناستیک بسیار مؤثر است.

Kit-Build Concept Mapping (KBCM) supports formative assessment by externalizing learning goals as a teacher reference map and diagnosing proposition-level gaps through automated comparison. However, typical KBCM use provides mainly verification feedback (what is missing/incorrect) and offers limited support for how students should act to close those gaps. Leveraging KBCM’s diagnostic outputs as an enabling infrastructure, this study proposes and implements a three-layer formative feedback framework that operationalizes structured gap-closing actions: (Layer 1) Evidence Access links each frequently missing proposition to specific source-text evidence; (Layer 2) Comprehension Verification prompts learners to articulate the reasoning behind the proposition through guided questioning; and (Layer 3) Integration Practice requires coordinated application of multiple propositions in authentic problem-solving tasks. We report three classroom trials with undergraduate informatics students (N = 11, N = 10, N = 10). Across all trials, large overall learning gains were observed from post-reading (T1) to post-intervention (T3) (Wilcoxon r =.895,.878,.889; all $$p <0.05$$ ). The magnitude of additional improvement beyond KBCM diagnostics differed by content complexity. These findings suggest that KBCM-based diagnosis can be systematically transformed into progressive, pedagogically grounded feedback that supports students’ gap-closing actions in classroom practice.

نگاشت مفهومی Kit-Build (KBCM) با برون‌سازی اهداف یادگیری به‌صورت نقشه مرجع معلم و تشخیص شکاف‌های سطح گزاره‌ای از طریق مقایسه خودکار، از ارزشیابی تکوینی پشتیبانی می‌کند. با این حال، استفاده معمول از KBCM عمدتاً بازخورد تأییدی (آنچه که ناقص یا نادرست است) ارائه می‌دهد و حمایت محدودی از نحوه اقدام دانش‌آموزان برای رفع این شکاف‌ها فراهم می‌سازد. این پژوهش با بهره‌گیری از خروجی‌های تشخیصی KBCM به‌عنوان زیرساخت توانمندساز، چارچوب بازخورد سازنده سه‌لایه‌ای را پیشنهاد و اجرا می‌کند که اقدامات ساختاریافته برای رفع شکاف‌ها را عملیاتی می‌سازد: (لایه ۱) دسترسی به شواهد، هر گزاره‌ای که به‌طور مکرر حذف شده را به شواهد خاصی در متن منبع پیوند می‌دهد؛ (لایه ۲) راستی‌آزمایی درک، یادگیرندگان را از طریق پرسش‌های هدایت‌شده به بیان استدلال پشت گزاره ترغیب می‌کند؛ و (لایه ۳) تمرین ادغام، نیازمند به‌کارگیری هماهنگ چند گزاره در وظایف حل مسئله اصیل است. سه آزمون کلاسی با دانشجویان کارشناسی رشته انفورماتیک (N = 11، N = 10، N = 10) گزارش می‌شود. در تمامی آزمون‌ها، افزایش چشمگیر یادگیری کلی از پس‌مطالعه (T1) تا پس‌مداخله (T3) مشاهده شد (Wilcoxon r = .895، .878، .889؛ همه $$p <0.05$$). میزان بهبود اضافی فراتر از تشخیص‌های KBCM بسته به پیچیدگی محتوا متفاوت بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تشخیص مبتنی بر KBCM را می‌توان به‌صورت نظام‌مند به بازخورد تدریجی و مبتنی بر اصول آموزشی تبدیل کرد که از اقدامات رفع شکاف دانش‌آموزان در عمل کلاسی حمایت می‌کند.

Independent assignments and classroom presentations require clear assessment criteria and actionable feedback. This study aimed to develop the SELSA evaluation model in the Elementary School Teacher Education program at Universitas Tribuana Kalabahi. Research and development comprised needs analysis, design, and development without effectiveness testing. Data were obtained from 72 fourth-semester students selected through proportionate stratified random sampling, a lecturer interview, and classroom observations. Descriptive quantitative and qualitative analyses informed the model. Perceived attainment reached 74.6% for assignments, 89.8% for presentations, 82.7% for motivation, and 88.7% for model needs. Qualitative findings identified unclear criteria, uneven participation, inconsistent feedback, and missing structured rubrics. The resulting model integrates orientation, authentic assignments, exploration, presentation, discussion, rubric-based assessment, feedback, and reflection with revision. Guidelines and assessment formats support its proposed use. SELSA connects learning evidence with improvement in teacher education; its practicality and effectiveness require subsequent testing

تکالیف مستقل و ارائه‌های کلاسی نیازمند معیارهای ارزیابی شفاف و بازخورد قابل اقدام هستند. هدف این پژوهش توسعه مدل ارزیابی SELSA در برنامه آموزش معلمان دبستان در دانشگاه Tribuana کالاباهی بود. پژوهش و توسعه شامل تحلیل نیازها، طراحی و توسعه بدون آزمون اثربخشی بود. داده‌ها از ۷۲ دانشجوی ترم چهارم که با نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی شده نسبتی انتخاب شدند، یک مصاحبه با استاد و مشاهدات کلاسی به دست آمد. تحلیل‌های توصیفی کمی و کیفی مدل را اطلاع‌رسانی کردند. میزان تحقق ادراک‌شده برای تکالیف ۷۴.۶٪، برای ارائه‌ها ۸۹.۸٪، برای انگیزه ۸۲.۷٪ و برای نیاز به مدل ۸۸.۷٪ بود. یافته‌های کیفی معیارهای نامشخص، مشارکت نامتوازن، بازخورد ناسازگار و نبود روبریک‌های ساختاریافته را شناسایی کردند. مدل حاصل، جهت‌گیری، تکالیف اصیل، اکتشاف، ارائه، بحث، ارزیابی مبتنی بر روبریک، بازخورد و بازتاب با بازنگری را ادغام می‌کند. راهنماها و قالب‌های ارزیابی از کاربرد پیشنهادی آن پشتیبانی می‌کنند. SELSA شواهد یادگیری را با بهبود در آموزش معلمان پیوند می‌دهد؛ عملی بودن و اثربخشی آن نیازمند آزمون‌های بعدی است.

Background Correctional workers (CWs), are frequently exposed to traumatic workplace events, placing them at higher risk of experiencing mental health disorders, including major depressive disorder (MDD), generalized anxiety disorder (GAD), and posttraumatic stress disorder (PTSD). Despite high prevalence of mental health challenges, CWs underutilize mental health services due to stigma, irregular work schedules, and accessibility issues. While cognitive behavioral therapy (CBT) is effective, it poses accessibility challenges. Electronic CBT (eCBT) offers a scalable, accessible alternative, but use among CWs remains underexplored. Objective This study aimed to evaluate the efficacy of diagnosis-specific eCBT programs designed for CWs in reducing symptoms of MDD, GAD, and PTSD compared to treatment as usual (TAU). Methods A randomized controlled trial (RCT) was conducted with 84 CWs in Ontario, assigned to either eCBT (n=40) or TAU (n=44). The eCBT program provided diagnosis-specific modules with synchronous personalized feedback from care providers over 12-weeks via the Online Psychotherapy Tool (OPTT). Symptom severity was measured at baseline, week-6, and post-treatment using validated scales for depression, anxiety, PTSD, and quality-of-life. Data analysis included paired samples t-tests, mixed linear models, and effect size calculations (Cohen’s d). Results The eCBT group exhibited significant reductions in symptom severity for depression, anxiety, and PTSD from baseline to post-treatment compared to TAU (p<0.01), with a moderate effect size (Cohen’s d=0.68). Symptom severity decreased by 61.37% for eCBT versus 23.29% in TAU. Mixed linear models confirmed a significant treatment-by-time interaction, favoring eCBT (p<0.01). However, no significant differences in quality-of-life improvements were observed between groups. Conclusions Diagnosis-specific eCBT programs are effective in reducing symptoms of depression, anxiety, and PTSD for CWs. The asynchronous, accessible format of eCBT addresses current key barriers. Future research should explore strategies to improve adherence and increase the accessibility of services for CWs.

زمینه: کارکنان اصلاح و تربیت (CWs) به طور مکرر در معرض رویدادهای شغلی آسیب‌زا قرار می‌گیرند و در نتیجه در معرض خطر بالاتر ابتلا به اختلالات سلامت روان، از جمله اختلال افسردگی اساسی (MDD)، اختلال اضطراب فراگیر (GAD) و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) قرار دارند. با وجود شیوع بالای چالش‌های سلامت روان، کارکنان اصلاح و تربیت به دلیل انگ، برنامه‌های کاری نامنظم و مشکلات دسترسی، از خدمات سلامت روان کمتر استفاده می‌کنند. اگرچه درمان شناختی-رفتاری (CBT) مؤثر است، اما چالش‌هایی در دسترسی به آن وجود دارد. درمان شناختی-رفتاری الکترونیکی (eCBT) جایگزینی مقیاس‌پذیر و قابل دسترس ارائه می‌دهد، اما استفاده از آن در میان کارکنان اصلاح و تربیت کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی اثربخشی برنامه‌های eCBT اختصاصی بر اساس تشخیص برای کارکنان اصلاح و تربیت در کاهش علائم MDD، GAD و PTSD در مقایسه با درمان معمول (TAU) انجام شد. روش‌ها: یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده (RCT) با ۸۴ نفر از کارکنان اصلاح و تربیت در انتاریو انجام شد که به طور تصادفی به گروه eCBT (n=40) یا TAU (n=44) تخصیص یافتند. برنامه‌ی eCBT شامل ماژول‌های اختصاصی بر اساس تشخیص با بازخورد شخصی‌سازی‌شده‌ی همزمان از سوی ارائه‌دهندگان مراقبت طی ۱۲ هفته از طریق ابزار روان‌درمانی آنلاین (OPTT) بود. شدت علائم در ابتدا، هفته‌ی ششم و پس از درمان با استفاده از مقیاس‌های معتبر برای افسردگی، اضطراب، اختلال استرس پس از سانحه و کیفیت زندگی اندازه‌گیری شد. تحلیل داده‌ها شامل آزمون t زوجی، مدل‌های خطی آمیخته و محاسبه‌ی اندازه‌ی اثر (d کوهن) بود. نتایج: گروه eCBT کاهش معناداری در شدت علائم افسردگی، اضطراب و PTSD از ابتدا تا پس از درمان نسبت به TAU نشان داد (p<0.01) و اندازه‌ی اثر متوسط (d کوهن=0.68) به دست آمد. شدت علائم در گروه eCBT به میزان ۶۱.۳۷٪ و در گروه TAU به میزان ۲۳.۲۹٪ کاهش یافت. مدل‌های خطی آمیخته تعامل معنادار درمان-زمان را به نفع eCBT تأیید کردند (p<0.01). با این حال، تفاوت معناداری در بهبود کیفیت زندگی بین گروه‌ها مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: برنامه‌های eCBT اختصاصی بر اساس تشخیص در کاهش علائم افسردگی، اضطراب و اختلال استرس پس از سانحه برای کارکنان اصلاح و تربیت مؤثر هستند. قالب غیرهمزمان و قابل دسترس eCBT موانع کلیدی فعلی را برطرف می‌کند. پژوهش‌های آینده باید راهبردهایی برای بهبود پایبندی و افزایش دسترسی به خدمات برای این گروه را بررسی کنند.

Introduction Traditional ethnic sports such as Zhuang Daoyin demand precise movement, yet conventional demonstration–imitation–verbal correction limits feedback timeliness and individualization. Artificial intelligence (AI) real-time posture feedback offers a scalable option, but most evaluations emphasize technical outcomes and overlook learning processes. Grounded in self-determination theory (SDT), this study tested whether and how AI real-time feedback improves motivation and motor skill by engaging basic psychological needs, with competence as the hypothesized pathway. Methods In a 12-week field experiment, 12 intact classes (307 students; control n = 152, AI n = 155) were randomly allocated at the class level to an AI real-time feedback group or a traditional teaching group; three instructors each taught two classes per condition. Both groups received identical instruction; conditions differed only in feedback source during practice (RTMPose-based concurrent vs. teacher-led terminal feedback). Need satisfaction, motivational regulation (relative autonomy index, RAI), motor skill, and course satisfaction were assessed at pre- and post-test, and analyzed with linear mixed models and structural equation modeling (lavaan, MLR). Results The AI group showed significantly greater gains in competence ( d = 0.36, p = 0.003), autonomy ( d = 0.40, p = 0.001), motor skill ( d = 0.30, p = 0.010), and learning interest ( d = 0.38, p = 0.003), whereas relatedness was unaffected ( p = 0.974); intraclass correlations were negligible. In the structural model (CFI = 0.94, RMSEA = 0.04, SRMR = 0.04), group predicted competence ( β = 0.17), competence predicted RAI ( β = 0.34), and RAI predicted motor skill ( β = 0.30); the autonomy and relatedness paths were nonsignificant. The effect of AI feedback on motor skill was fully mediated by the competence-to-RAI sequence (indirect p = 0.023; direct p = 0.097). Discussion AI real-time feedback improved motor skill by strengthening competence and supporting motivational internalization, while leaving relatedness unaffected—providing discriminant evidence that the tool acts through its affordances rather than diffuse enthusiasm. Systems enhancing performance and learning should prioritize feedback that makes progress legible, within a human–AI division of labor where teachers provide relational support. In conclusion, AI real-time posture feedback can enhance motivation and motor skill learning by satisfying learners’ competence need.

مقدمه: ورزش‌های سنتی قومی مانند Zhuang Daoyin نیازمند حرکات دقیق هستند، اما روش‌های متداول نمایش–تقلید–اصلاح کلامی، بازخورد را از نظر زمان‌بندی و فردی‌سازی محدود می‌کنند. بازخورد بلادرنگ وضعیت بدن مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) گزینه‌ای مقیاس‌پذیر ارائه می‌دهد، اما اغلب ارزیابی‌ها بر پیامدهای فنی تأکید دارند و فرایندهای یادگیری را نادیده می‌گیرند. این مطالعه با تکیه بر نظریه خودتعیین‌گری (SDT)، بررسی کرد که آیا و چگونه بازخورد بلادرنگ مبتنی بر هوش مصنوعی با درگیر کردن نیازهای روان‌شناختی پایه، به ویژه شایستگی به عنوان مسیر فرضی، انگیزش و مهارت حرکتی را بهبود می‌بخشد. روش‌ها: در یک آزمایش میدانی ۱۲ هفته‌ای، ۱۲ کلاس کامل (۳۰۷ دانش‌آموز؛ گروه کنترل n = 152، گروه هوش مصنوعی n = 155) به صورت تصادفی در سطح کلاس به گروه بازخورد بلادرنگ هوش مصنوعی یا گروه آموزش سنتی تخصیص یافتند؛ سه مدرس هر یک دو کلاس در هر شرایط را تدریس کردند. هر دو گروه آموزش یکسانی دریافت کردند؛ تفاوت شرایط فقط در منبع بازخورد در حین تمرین بود (بازخورد همزمان مبتنی بر RTMPose در مقابل بازخورد انتهایی توسط معلم). رضایت نیازها، تنظیم انگیزشی (شاخص خودمختاری نسبی، RAI)، مهارت حرکتی و رضایت از دوره در پیش‌آزمون و پس‌آزمون ارزیابی و با مدل‌های خطی آمیخته و مدل‌سازی معادلات ساختاری (lavaan، MLR) تحلیل شد. نتایج: گروه هوش مصنوعی افزایش معناداری در شایستگی (d = 0.36، p = 0.003)، خودمختاری (d = 0.40، p = 0.001)، مهارت حرکتی (d = 0.30، p = 0.010) و علاقه به یادگیری (d = 0.38، p = 0.003) نشان داد، در حالی که ارتباط‌مندی بدون تغییر بود (p = 0.974)؛ همبستگی‌های درون‌کلاسی ناچیز بودند. در مدل ساختاری (CFI = 0.94، RMSEA = 0.04، SRMR = 0.04)، گروه پیش‌بینی‌کننده شایستگی (β = 0.17)، شایستگی پیش‌بینی‌کننده RAI (β = 0.34) و RAI پیش‌بینی‌کننده مهارت حرکتی (β = 0.30) بود؛ مسیرهای خودمختاری و ارتباط‌مندی معنادار نبودند. اثر بازخورد هوش مصنوعی بر مهارت حرکتی به طور کامل توسط توالی شایستگی به RAI میانجی‌گری شد (p غیرمستقیم = 0.023؛ p مستقیم = 0.097). بحث: بازخورد بلادرنگ هوش مصنوعی با تقویت شایستگی و حمایت از درونی‌سازی انگیزشی، مهارت حرکتی را بهبود بخشید، در حالی که ارتباط‌مندی بدون تغییر باقی ماند—که شواهد افتراقی ارائه می‌دهد مبنی بر اینکه این ابزار از طریق قابلیت‌های خود عمل می‌کند نه صرفاً اشتیاق عمومی. سامانه‌هایی که عملکرد و یادگیری را ارتقا می‌دهند باید بازخوردی را در اولویت قرار دهند که پیشرفت را قابل مشاهده می‌کند، در چارچوب تقسیم کار انسان–هوش مصنوعی که در آن معلمان حمایت ارتباطی ارائه می‌دهند. در نتیجه، بازخورد بلادرنگ وضعیت بدن مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند با ارضای نیاز به شایستگی یادگیرندگان، انگیزش و یادگیری مهارت‌های حرکتی را افزایش دهد.

To handle the problem of resource scarcity and lack of personalization and adaptability in the traditional approach to mindfulness-based cognitive therapy (MBCT) in dealing with college students with anxiety disorders, this study proposes the use of the natural language interface and adaptability properties of large language models (LLMs) to come up with an intelligent college-level MBCT intervention system. To begin with, the system functional requirements and the logic of the system intervention were explained in line with the fundamental ideas of MBCT and the cognitive features of students with anxiety. Second, it was created through a four-stage adaptive architecture that includes perception analysis, intervention, and feedback, providing a dynamic process for user status identification, personal generation of intervention plans, and real-time optimization of the intervention process. Finally, there was a randomized controlled trial whose subjects were 120 college students with anxiety who were separated into an experimental group and a control group. The effectiveness of the intervention was assessed using tools such as the Self-Rating Anxiety Scale (SAS), the Mindful Attention Awareness Scale (MAAS), and the Automatic Thoughts Questionnaire (ATQ). The findings indicated that the SAS score of the experimental group (38.26 ± 5.12) was significantly less than that of the control group (45.89 ± 6.34), the MAAS score (68.73 ± 7.25) was significantly higher than that of the control group (56.41 ± 8.13); and the ATQ score (42.15 ± 6.08) was significantly less than that of the control group. The study reveals that an adaptive MBCT system using large language models may be effective in reducing anxiety symptoms among college students, improving mindfulness, and enhancing cognitive processes, offering a new, readily available strategy for addressing anxiety in college students.

به منظور مقابله با مشکل کمبود منابع و فقدان شخصی‌سازی و تطبیق‌پذیری در رویکرد سنتی درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی (MBCT) در مواجهه با دانشجویان مبتلا به اختلالات اضطرابی، این پژوهش استفاده از رابط زبان طبیعی و ویژگی‌های تطبیقی مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs) را برای طراحی یک سامانه‌ی هوشمند مداخله MBCT در سطح دانشگاهی پیشنهاد می‌کند. ابتدا، نیازمندی‌های عملکردی سامانه و منطق مداخله سامانه مطابق با اصول بنیادین MBCT و ویژگی‌های شناختی دانشجویان مبتلا به اضطراب تبیین شد. سپس، این سامانه از طریق معماری تطبیقی چهارمرحله‌ای شامل تحلیل ادراک، مداخله و بازخورد ایجاد گردید که فرآیندی پویا برای شناسایی وضعیت کاربر، تولید شخصی‌سازی‌شده برنامه‌های مداخله و بهینه‌سازی آنی فرآیند مداخله فراهم می‌آورد. در نهایت، یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده با شرکت ۱۲۰ دانشجوی مبتلا به اضطراب انجام شد که به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. اثربخشی مداخله با استفاده از ابزارهایی همچون مقیاس خودسنجی اضطراب (SAS)، مقیاس آگاهی و توجه ذهن‌آگاهانه (MAAS) و پرسشنامه افکار خودکار (ATQ) ارزیابی گردید. یافته‌ها نشان داد که نمره SAS گروه آزمایش (38.26 ± 5.12) به طور معناداری کمتر از گروه کنترل (45.89 ± 6.34) بود، نمره MAAS (68.73 ± 7.25) به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل (56.41 ± 8.13) بود؛ و نمره ATQ (42.15 ± 6.08) نیز به طور معناداری کمتر از گروه کنترل بود. این پژوهش نشان می‌دهد که سامانه تطبیقی MBCT مبتنی بر مدل‌های زبانی بزرگ می‌تواند در کاهش علائم اضطراب در میان دانشجویان، بهبود ذهن‌آگاهی و ارتقای فرآیندهای شناختی مؤثر باشد و راهبردی نوین و در دسترس برای مقابله با اضطراب دانشجویان ارائه می‌دهد.

Supervising teachers are central to school–university partnerships and to the professional experience of preservice teachers. This paper reports findings from a study examining the knowledge, skills, and attributes associated with effective supervising teachers. Survey data were collected from supervising teachers (n = 208) and university staff (n = 74) using open-ended and closed-ended questions. This paper focuses on responses to two open-ended questions regarding the characteristics and attributes of quality supervising teachers. More than 11,000 words of qualitative survey data were analysed using semantic content analysis. Findings identified ten commonly reported characteristics, including being communicative, supportive, organised, open-minded, and able to provide feedback. Participants also highlighted attributes such as empathy, patience, attentiveness, and approachability. Drawing on these findings and previous literature, the paper presents an updated framework of supervising teacher knowledge, skills, and attributes. The framework highlights the relational and multifaceted nature of supervising teacher practice.

معلمان راهنما نقش محوری در مشارکت‌های مدرسه و دانشگاه و همچنین تجربه حرفه‌ای معلمان پیش‌خدمت دارند. این مقاله یافته‌های پژوهشی را گزارش می‌کند که به بررسی دانش، مهارت‌ها و ویژگی‌های مرتبط با معلمان راهنمای مؤثر پرداخته است. داده‌های پیمایشی از معلمان راهنما (n = 208) و اعضای هیئت علمی دانشگاه (n = 74) با استفاده از پرسش‌های باز و بسته جمع‌آوری شد. این مقاله بر پاسخ‌ها به دو پرسش باز درباره ویژگی‌ها و خصوصیات معلمان راهنمای باکیفیت تمرکز دارد. بیش از ۱۱٬۰۰۰ واژه داده کیفی پیمایش با استفاده از تحلیل محتوای معنایی مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها ده ویژگی رایج را شناسایی کردند، از جمله ارتباط‌گیری، حمایت‌گری، سازماندهی، ذهن باز و توانایی ارائه بازخورد. شرکت‌کنندگان همچنین به ویژگی‌هایی مانند همدلی، صبر، توجه و در دسترس بودن اشاره کردند. با بهره‌گیری از این یافته‌ها و ادبیات پیشین، مقاله چارچوب به‌روزشده‌ای از دانش، مهارت‌ها و ویژگی‌های معلمان راهنما ارائه می‌دهد. این چارچوب بر ماهیت رابطه‌ای و چندوجهی عملکرد معلم راهنما تأکید می‌کند.

ABSTRACT The purpose of this study was to explore the experiences of stakeholders with accessing and integrating client feedback into counseling through a constructivist phenomenological approach. Participants included clients, counselors, and administrators from one outpatient counseling clinic at a not‐for‐profit hospital system. Client participants included three clients (one male, one female, one nonbinary) who ranged in age from 27 to 63 years and identified as White ( n = 2) and Hispanic/Latino ( n = 1). Counselor participants included six counselors (four female, two male) who ranged in age from 50–71 years and whose racial identity consisted of African American ( n = 1), White ( n = 4), and unknown ( n = 1). Administrator participants included four administrators (three female, one unknown), who ranged in age from 34 to 58 years and all identified as White. Researchers conducted five interviews with three clients, two counselor focus groups, and one administrator focus group. Findings from the clients’ perspective included themes of: Feedback Shared and Not Shared, Counselor Creating an Environment of Safety is Foundational for Feedback, Process of Eliciting Feedback, and Perceived Outcomes of Client Feedback. Findings from the counselors’ perspective included themes of: We Don't Know What Clients are Thinking Unless We Ask Them, Client Autonomy, Collaboration with Client, and Organizational Climate. Findings from the administrators’ perspective included themes of: We Don't Know What Clients are Experiencing if We Don't Ask and Organizational Climate. Themes from each stakeholder perspective are described along with implications for clinical practice.

هدف این مطالعه، بررسی تجارب ذینفعان در دسترسی و ادغام بازخورد مراجع در مشاوره از طریق رویکرد پدیدارشناختی سازه‌گرایانه بود. شرکت‌کنندگان شامل مراجعان، مشاوران و مدیران از یک درمانگاه مشاوره سرپایی در یک سیستم بیمارستانی غیرانتفاعی بودند. شرکت‌کنندگان مراجع شامل سه نفر (یک مرد، یک زن، یک غیر دودویی) با دامنه سنی ۲۷ تا ۶۳ سال بودند که دو نفر خود را سفیدپوست و یک نفر خود را اسپانیایی/لاتین تبار معرفی کردند. شرکت‌کنندگان مشاور شامل شش نفر (چهار زن، دو مرد) با دامنه سنی ۵۰ تا ۷۱ سال بودند که هویت نژادی آن‌ها شامل یک نفر آفریقایی-آمریکایی، چهار نفر سفیدپوست و یک نفر نامشخص بود. شرکت‌کنندگان مدیر شامل چهار نفر (سه زن، یک نفر نامشخص) با دامنه سنی ۳۴ تا ۵۸ سال بودند که همگی خود را سفیدپوست معرفی کردند. پژوهشگران پنج مصاحبه با سه مراجع، دو گروه متمرکز مشاوران و یک گروه متمرکز مدیران انجام دادند. یافته‌های حاصل از دیدگاه مراجعان شامل مضامینی چون: بازخورد ارائه‌شده و ارائه‌نشده، ایجاد محیطی امن توسط مشاور به عنوان بنیان بازخورد، فرایند استخراج بازخورد و پیامدهای ادراک‌شده بازخورد مراجع بود. یافته‌های حاصل از دیدگاه مشاوران شامل مضامینی چون: ما نمی‌دانیم مراجعان چه فکری می‌کنند مگر اینکه از آن‌ها بپرسیم، خودمختاری مراجع، همکاری با مراجع و فضای سازمانی بود. یافته‌های حاصل از دیدگاه مدیران شامل مضامینی چون: اگر نپرسیم، نمی‌دانیم مراجعان چه تجربه‌ای دارند و فضای سازمانی بود. مضامین هر گروه ذینفع به همراه پیامدهای عملی برای کار بالینی توصیف شده‌اند.

Teaching excellence in higher education is often conceptualized through isolated dimensions such as instructional quality, assessment practices, or technological integration. However, these approaches may overlook the dynamic and interdependent nature of educational processes. This study presents a critical analytical reflection aimed at synthesizing high-level evidence and proposing an integrative conceptual model of teaching excellence. An interpretative synthesis was conducted using 35 high-level studies (systematic reviews, meta-analyses, umbrella reviews, and scoping reviews) published between 2015 and 2025, complemented by five international policy reports. The analysis followed a thematic and iterative approach supported by an analytical matrix, coding procedures, and conceptual triangulation. The findings reveal convergence across five interrelated dimensions: teacher–student interaction, higher-order cognitive processes, pedagogical strategies, formative and authentic assessment, and digital technologies. These dimensions are conceptualized as interconnected elements embedded within teaching and learning processes rather than as independent components. Based on this convergence, the study proposes the Dynamic Pyramidal Model of Teaching Excellence, which conceptualizes excellence as an integrative construct organized through the interaction and alignment of multiple educational dimensions. The model integrates relational, cognitive, pedagogical, evaluative, technological, contextual, and individual factors within a dynamic system characterized by continuous feedback. The proposed framework integrates dimensions commonly addressed separately in the literature and provides a conceptual basis for future empirical validation across diverse higher-education contexts.

شایستگی تدریس در آموزش عالی اغلب از طریق ابعاد مجزایی نظیر کیفیت تدریس، شیوه‌های ارزشیابی یا ادغام فناوری conceptualized می‌شود. با این حال، این رویکردها ممکن است ماهیت پویا و وابسته به هم فرایندهای آموزشی را نادیده بگیرند. این مطالعه با هدف ارائه یک بازتاب تحلیلی انتقادی و تلفیق شواهد سطح بالا، به ارائه یک مدل مفهومی یکپارچه از شایستگی تدریس می‌پردازد. سنتز تفسیری با استفاده از ۳۵ مطالعه سطح بالا (مرور نظام‌مند، فراتحلیل، مرور چتری و مرور گسترده) که بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ منتشر شده‌اند، و همچنین پنج گزارش سیاست‌گذاری بین‌المللی تکمیل شده است. تحلیل بر اساس رویکردی موضوعی و تکرارشونده، با پشتیبانی از ماتریس تحلیلی، رویه‌های کدگذاری و مثلث‌سازی مفهومی انجام شد. یافته‌ها همگرایی در پنج بعد مرتبط را نشان می‌دهد: تعامل معلم و دانشجو، فرایندهای شناختی سطح بالا، راهبردهای آموزشی، ارزشیابی تکوینی و اصیل، و فناوری‌های دیجیتال. این ابعاد به عنوان عناصر درهم‌تنیده در فرایندهای تدریس و یادگیری conceptualized می‌شوند و نه به عنوان اجزای مستقل. بر اساس این همگرایی، مطالعه حاضر مدل هرمی پویای شایستگی تدریس را پیشنهاد می‌کند که شایستگی را به عنوان یک سازه یکپارچه سازمان‌یافته از طریق تعامل و همسویی ابعاد مختلف آموزشی conceptualizes می‌کند. این مدل، عوامل ارتباطی، شناختی، آموزشی، ارزشیابانه، فناورانه، زمینه‌ای و فردی را در یک نظام پویا با بازخورد مستمر ادغام می‌کند. چارچوب پیشنهادی ابعادی را که معمولاً در ادبیات به صورت جداگانه بررسی می‌شوند، یکپارچه ساخته و مبنایی مفهومی برای اعتبارسنجی تجربی آینده در زمینه‌های متنوع آموزش عالی فراهم می‌آورد.

Evidence suggests that academic staff in Nigerian public universities are under-supported in ways that directly undermine the delivery of Sustainable Development Goal 4. Previous research has established that stakeholder engagement matters for educational quality, but only a few empirical studies have tested the specific institutional mechanisms through which this engagement produces performance outcomes in resource constrained African higher education systems. To date, studies have not examined how training and development programmes function as an institutional bridge between training and development plans and academic staff performance in this context. This study set out to investigate the extent to which stakeholder support drives academic staff performance, specifically highlighting how institutional training and development initiatives serve as the crucial bridge for this impact. Grounded in Stakeholder Theory and Social Exchange Theory, the study tests four hypotheses using a quantitative design. Data were collected from 197 academic staff across three public universities in South-West Nigeria, using stratified random sampling. Partial Least Squares Structural Equation Modelling was conducted using SmartPLS 4. Analysis showed that stakeholder support had a significant direct effect on academic staff performance ( β = 0.423, t = 5.935, p < 0.001). Training and development programmes fully mediated the relationship between training and development plans and performance ( β = 0.210, 95% CI [0.090, 0.353]), the study's hypothesised mediation pathway (H4). The results indicate a persistent gap between institutional planning and programme execution. A further exploratory finding is the fifth hypothesis (H5). A feedback path from programme execution back to stakeholder support (TDProg → KSS, β = 0.511, p < 0.001). This finding extends Freeman’s (1984) instrumental framework. It adds nuance to Mitchell et al.’s (1997) salience theory by suggesting that visible programme quality can reinforce stakeholder commitment, rather than being solely a precondition for programme delivery. This pathway has not previously been documented in the African higher education literature and carries direct implications for institutional governance and SDG 4 policy coordination. The findings of this study carry implications for stakeholder coordination, institutional policy, and the delivery of SDG 4 in resource constrained higher education systems. Policy documents and strategic plans are necessary but insufficient. Decisive progress depends on funded, executed, and monitored training programmes backed by coordinated multi-stakeholder commitment.

شواهد نشان می‌دهد که اعضای هیئت علمی در دانشگاه‌های دولتی نیجریه از حمایت کافی برخوردار نیستند و این امر به طور مستقیم تحقق هدف چهارم توسعه پایدار را تضعیف می‌کند. پژوهش‌های پیشین اهمیت مشارکت ذینفعان را برای کیفیت آموزشی اثبات کرده‌اند، اما تنها تعداد اندکی از مطالعات تجربی، سازوکارهای نهادی مشخصی را که از طریق آن‌ها این مشارکت به پیامدهای عملکردی در نظام‌های آموزش عالی آفریقا با منابع محدود منجر می‌شود، مورد آزمون قرار داده‌اند. تاکنون، مطالعات بررسی نکرده‌اند که چگونه برنامه‌های آموزش و توسعه به عنوان پلی نهادی میان طرح‌های آموزش و توسعه و عملکرد اعضای هیئت علمی در این زمینه عمل می‌کنند. این پژوهش با هدف بررسی میزان تأثیر حمایت ذینفعان بر عملکرد اعضای هیئت علمی انجام شد و به طور خاص، نقش برنامه‌های آموزش و توسعه نهادی را به عنوان پل اساسی این تأثیر برجسته می‌کند. این مطالعه با تکیه بر نظریه ذینفعان و نظریه تبادل اجتماعی، چهار فرضیه را با رویکرد کمی مورد آزمون قرار داده است. داده‌ها از ۱۹۷ عضو هیئت علمی در سه دانشگاه دولتی جنوب غرب نیجریه با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده گردآوری شد. مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS 4 انجام شد. تحلیل‌ها نشان داد که حمایت ذینفعان اثر مستقیم معناداری بر عملکرد اعضای هیئت علمی دارد (β = 0.423، t = 5.935، p < 0.001). برنامه‌های آموزش و توسعه به طور کامل رابطه میان طرح‌های آموزش و توسعه و عملکرد را میانجی‌گری کردند (β = 0.210، 95% CI [0.090, 0.353]) که مسیر میانجی‌گری فرضیه چهارم پژوهش بود (H4). نتایج نشان‌دهنده شکاف مداوم میان برنامه‌ریزی نهادی و اجرای برنامه‌ها است. یافته اکتشافی دیگر، فرضیه پنجم (H5) است: مسیر بازخورد از اجرای برنامه به حمایت ذینفعان (TDProg → KSS، β = 0.511، p < 0.001). این یافته چارچوب ابزاری Freeman (1984) را گسترش می‌دهد و با افزودن ظرافت به نظریه برجستگی Mitchell و همکاران (1997) نشان می‌دهد که کیفیت مشهود برنامه می‌تواند تعهد ذینفعان را تقویت کند، نه اینکه صرفاً پیش‌شرط اجرای برنامه باشد. این مسیر پیش‌تر در ادبیات آموزش عالی آفریقا مستندسازی نشده و پیامدهای مستقیمی برای حکمرانی نهادی و هماهنگی سیاستی هدف چهارم توسعه پایدار دارد. یافته‌های این پژوهش دارای پیامدهایی برای هماهنگی ذینفعان، سیاست‌گذاری نهادی و تحقق هدف چهارم توسعه پایدار در نظام‌های آموزش عالی با منابع محدود است. اسناد سیاستی و برنامه‌های راهبردی ضروری اما ناکافی هستند؛ پیشرفت قاطعانه مستلزم برنامه‌های آموزشی تأمین مالی‌شده، اجراشده و پایش‌شده با پشتوانه تعهد هماهنگ چندذینفعی است.

Teacher student relationships are fundamental to education because they determine how authority, responsibility, participation, and decision-making are distributed within learning processes. Contemporary educational paradigms indicate a shift from teacher-dominated relationships toward more dialogic, participatory, and agency-oriented pedagogical relationships. This article aims to analyze the transformation of teacher–student relationships from the perspective of contemporary educational theories by examining teacher authority, student agency, autonomy support, student-centred learning, and shared pedagogical responsibility. This study employs a literature review method by analyzing relevant international journal articles, systematic reviews, and meta-analyses. The findings indicate that the shift toward student-centred learning does not require the elimination of teacher authority. Instead, teacher authority is transformed from control into pedagogical guidance through structure, direction, support, scaffolding, and feedback. Existing literature also indicates positive relationships between teacher autonomy support and motivation, engagement, self-regulated learning, and other learning outcomes. Meanwhile, research on student-centred learning shows that educational practices still emphasize student activation and engagement more strongly than student agency and autonomy. The main finding suggests that shared pedagogical responsibility can serve as a conceptual framework for bridging teacher authority and student agency. Teachers remain professionally responsible for the direction and quality of learning, while students gradually assume greater responsibility for making choices, managing learning, reflecting on processes, and evaluating learning outcomes.

روابط معلم و دانش‌آموز از ارکان اساسی آموزش هستند، زیرا نحوهٔ توزیع اقتدار، مسئولیت، مشارکت و تصمیم‌گیری را در فرایندهای یادگیری تعیین می‌کنند. پارادایم‌های معاصر تعلیم و تربیت نشان‌دهندهٔ گذار از روابط مبتنی بر سلطهٔ معلم به سوی روابط آموزشی گفت‌وگومحور، مشارکتی و مبتنی بر عاملیت هستند. هدف این مقاله تحلیل تحول روابط معلم–دانش‌آموز از منظر نظریه‌های معاصر تعلیم و تربیت از طریق بررسی اقتدار معلم، عاملیت دانش‌آموز، حمایت از خودمختاری، یادگیری دانش‌آموزمحور و مسئولیت مشترک آموزشی است. این مطالعه با روش مرور ادبیات و تحلیل مقالات مجلات بین‌المللی معتبر، مرورهای نظام‌مند و فراتحلیل‌ها انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که گذار به سوی یادگیری دانش‌آموزمحور مستلزم حذف اقتدار معلم نیست، بلکه اقتدار معلم از کنترل به راهنمایی آموزشی از طریق ساختاردهی، هدایت، حمایت، چینه‌بندی و بازخورد تبدیل می‌شود. همچنین، ادبیات موجود حاکی از روابط مثبت بین حمایت معلم از خودمختاری و انگیزش، مشارکت، یادگیری خودتنظیم‌شده و سایر پیامدهای یادگیری است. در عین حال، پژوهش‌ها دربارهٔ یادگیری دانش‌آموزمحور نشان می‌دهد که در عمل، فعال‌سازی و مشارکت دانش‌آموزان بیش از عاملیت و خودمختاری آنان مورد تأکید قرار می‌گیرد. یافتهٔ اصلی پژوهش حاکی از آن است که مسئولیت مشترک آموزشی می‌تواند به عنوان چارچوب مفهومی برای پیوند اقتدار معلم و عاملیت دانش‌آموز عمل کند. معلمان همچنان مسئولیت حرفه‌ای جهت‌دهی و کیفیت یادگیری را بر عهده دارند، در حالی که دانش‌آموزان به تدریج مسئولیت بیشتری در انتخاب، مدیریت یادگیری، تأمل بر فرایندها و ارزیابی پیامدهای یادگیری بر عهده می‌گیرند.

This article examines the theoretical and methodological foundations for improving the development of students’ communicative competence in Russian as a foreign language through interactive and digital technologies. The study draws on communicative language teaching, the action-oriented approach, constructivism, collaborative learning, and the updated CEFR model. The CEFR Companion Volume conceptualizes language use through reception, production, interaction, and mediation and gives explicit attention to online interaction and collaborative meaning-making. On this basis, the article proposes a cyclical methodology consisting of diagnostic assessment, linguistic scaffolding, an authentic communicative task, role-play or problem-based interaction, collaborative mediation, reflection, and criteria-based formative assessment. The analysis suggests that the effectiveness of interactive technology depends less on the tool itself than on its pedagogically coherent connection to communicative goals, learners’ proficiency, language material, and feedback. In higher education, a systematic combination of role-play, debate, jigsaw tasks, case studies, project work, peer feedback, LMS forums, collaborative documents, and video/audio assignments can shift students from passive knowledge reception toward active participation as social agents.

این مقاله به بررسی مبانی نظری و روش‌شناختی بهبود توسعه شایستگی ارتباطی دانشجویان در زبان روسی به عنوان زبان خارجی از طریق فناوری‌های تعاملی و دیجیتال می‌پردازد. این پژوهش بر آموزش زبان مبتنی بر ارتباط، رویکرد کنش‌محور، سازنده‌گرایی، یادگیری مشارکتی و مدل به‌روزشده CEFR تکیه دارد. جلد همراه CEFR استفاده از زبان را از طریق دریافت، تولید، تعامل و میانجی‌گری مفهوم‌سازی می‌کند و توجه صریحی به تعامل آنلاین و ساخت مشترک معنا دارد. بر این اساس، مقاله یک روش‌شناسی چرخه‌ای شامل ارزیابی تشخیصی، حمایت زبانی، یک تکلیف ارتباطی اصیل، ایفای نقش یا تعامل مبتنی بر مسئله، میانجی‌گری مشارکتی، بازتاب و ارزیابی تکوینی مبتنی بر معیارها پیشنهاد می‌کند. تحلیل‌ها نشان می‌دهد که اثربخشی فناوری تعاملی کمتر به خود ابزار وابسته است و بیشتر به پیوند منسجم آموزشی آن با اهداف ارتباطی، سطح مهارت زبان‌آموزان، مواد زبانی و بازخورد بستگی دارد. در آموزش عالی، ترکیب نظام‌مند ایفای نقش، مناظره، تکالیف جورچین، مطالعات موردی، کار پروژه‌ای، بازخورد همتایان، انجمن‌های LMS، اسناد مشارکتی و تکالیف ویدئویی/صوتی می‌تواند دانشجویان را از دریافت منفعلانه دانش به سوی مشارکت فعال به عنوان عاملان اجتماعی سوق دهد.

The digital transformation of pharmaceutical manufacturing has generated an urgent need for graduates who possess competencies in intelligent manufacturing, data-driven process control, digital quality systems, regulatory compliance, and innovation-oriented problem solving. However, conventional pharmaceutical education often remains theory-centered and insufficiently connected with real industrial scenarios. This study developed and evaluated an Intelligent Pharmaceutical Manufacturing curriculum module under the framework of industry–education integration. The module incorporated Quality by Design (QbD), Process Analytical Technology (PAT), Manufacturing Execution Systems (MES), electronic batch records (EBR), digital twins, virtual simulation, AI-assisted process optimization, Good Manufacturing Practice (GMP) compliance, validation, and data integrity. A four-integration teaching model was proposed to connect curriculum content with industrial standards, classroom learning with production scenarios, physical practice with virtual simulation, and knowledge acquisition with innovation projects. A quasi-experimental pretest–posttest control group design was used to evaluate the module. Students in the intervention group received the newly developed curriculum module, whereas students in the control group received conventional instruction. Results showed that the intervention group achieved greater learning gains than the control group in knowledge acquisition, practical competency, digital manufacturing competency, and learning engagement. The largest improvement was observed in digital manufacturing competency, suggesting that the module effectively addressed a key limitation of traditional pharmaceutical manufacturing education. Qualitative feedback further indicated that students perceived the module as authentic, industry-relevant, and beneficial for future professional development. This study provides a transferable curriculum framework—centered on the proposed four-integration teaching model and industry–education co-cultivation mechanism—for cultivating pharmaceutical professionals capable of adapting to intelligent manufacturing, and offers practical implications for industry–education collaboration in higher education.

تحول دیجیتال در تولید دارویی نیاز فوری به فارغ‌التحصیلانی ایجاد کرده است که دارای شایستگی‌هایی در تولید هوشمند، کنترل فرآیند مبتنی بر داده، سیستم‌های کیفیت دیجیتال، رعایت مقررات و حل مسئله مبتنی بر نوآوری باشند. با این حال، آموزش داروسازی سنتی اغلب نظری‌محور باقی می‌ماند و ارتباط کافی با سناریوهای واقعی صنعتی ندارد. این مطالعه یک ماژول درسی تولید دارویی هوشمند را تحت چارچوب ادغام صنعت و آموزش توسعه داده و ارزیابی کرده است. این ماژول شامل Quality by Design (QbD)، فناوری تحلیلی فرآیند (PAT)، سیستم‌های اجرایی تولید (MES)، سوابق الکترونیکی بچ (EBR)، دوقلوهای دیجیتال، شبیه‌سازی مجازی، بهینه‌سازی فرآیند با کمک هوش مصنوعی، رعایت Good Manufacturing Practice (GMP)، اعتبارسنجی و یکپارچگی داده‌ها بود. یک مدل آموزشی چهارادغامی پیشنهاد شد تا محتوای درسی را با استانداردهای صنعتی، یادگیری کلاسی را با سناریوهای تولید، تمرین عملی را با شبیه‌سازی مجازی و کسب دانش را با پروژه‌های نوآورانه پیوند دهد. برای ارزیابی این ماژول، از طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل استفاده شد. دانشجویان گروه مداخله ماژول درسی جدید را دریافت کردند، در حالی که دانشجویان گروه کنترل آموزش متعارف را دریافت نمودند. نتایج نشان داد که گروه مداخله در کسب دانش، شایستگی عملی، شایستگی تولید دیجیتال و مشارکت در یادگیری نسبت به گروه کنترل پیشرفت بیشتری داشتند. بیشترین بهبود در شایستگی تولید دیجیتال مشاهده شد که نشان می‌دهد این ماژول به طور مؤثری یکی از محدودیت‌های کلیدی آموزش سنتی تولید دارویی را برطرف کرده است. بازخورد کیفی همچنین نشان داد که دانشجویان این ماژول را اصیل، مرتبط با صنعت و مفید برای توسعه حرفه‌ای آینده خود تلقی کردند. این مطالعه یک چارچوب درسی قابل انتقال—مبتنی بر مدل آموزشی چهارادغامی پیشنهادی و سازوکار هم‌پروری صنعت و آموزش—برای پرورش متخصصان دارویی توانمند در سازگاری با تولید هوشمند ارائه می‌دهد و پیامدهای عملی برای همکاری صنعت و آموزش عالی فراهم می‌کند.

This study examined the association between the reported level of gamified learning platform implementation and student motivation among Grade 3 pupils in selected public elementary schools in Sultan Kudarat, Philippines, during School Year 2025–2026. Specifically, it determined the level of implementation of gamified learning platforms in terms of game mechanics, interactive digital activities, reward system, and feedback system; assessed the level of student motivation in terms of interest in learning, participation and engagement, and persistence in task completion; identified the challenges encountered by the pupils; and examined the relationship between gamified learning platform implementation and student motivation. The study employed a quantitative descriptive-correlational design involving 63 Grade 3 pupils from three selected public elementary schools in Sultan Kudarat, Philippines. The gamified learning platforms utilized by the pupils included Kahoot!, Quizizz, Prodigy, and Classcraft. Data were gathered using a researcher-made questionnaire validated by a Master Teacher and tested for reliability, yielding a Cronbach’s alpha of 0.8877. Descriptive statistics, including mean and standard deviation, were used to summarize the data, while the Pearson product–moment correlation coefficient was used to examine the relationship between the variables at the 0.05 level of significance. Results showed that the reported level of gamified learning platform implementation was very high (M = 4.21, SD = 1.06), while student motivation was also very high (M = 4.61, SD = 0.77). The pupils reported a high level of challenges (M = 3.49, SD = 1.29), particularly regarding the need for teacher guidance. A moderate positive and statistically significant association was found between gamified learning platform implementation and student motivation (r = 0.49, p < .05). These findings indicate that higher reported levels of gamified learning platform implementation tended to be associated with higher reported levels of student motivation. However, the correlational design does not establish a causal relationship between the variables. The findings provide context-specific evidence of an observed association between pupils’ reported experiences with gamified learning platforms and their reported motivation.

این پژوهش به بررسی ارتباط بین سطح گزارش‌شده‌ی اجرای پلتفرم‌های یادگیری بازی‌وار و انگیزش دانش‌آموزان پایه سوم ابتدایی در برخی مدارس دولتی شهرستان سلطان کودارات، فیلیپین، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. به طور خاص، سطح اجرای پلتفرم‌های یادگیری بازی‌وار از نظر مکانیک‌های بازی، فعالیت‌های دیجیتال تعاملی، نظام پاداش و نظام بازخورد تعیین شد؛ سطح انگیزش دانش‌آموزان از نظر علاقه به یادگیری، مشارکت و درگیری، و پایداری در تکمیل وظایف ارزیابی گردید؛ چالش‌های مواجه‌شده توسط دانش‌آموزان شناسایی شد؛ و رابطه بین اجرای پلتفرم یادگیری بازی‌وار و انگیزش دانش‌آموزان بررسی شد. این پژوهش از طرح توصیفی-همبستگی کمی با مشارکت ۶۳ دانش‌آموز پایه سوم از سه مدرسه دولتی منتخب در سلطان کودارات، فیلیپین، بهره گرفت. پلتفرم‌های یادگیری بازی‌وار مورد استفاده دانش‌آموزان شامل Kahoot!، Quizizz، Prodigy و Classcraft بود. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ای محقق‌ساخته که توسط یک معلم ارشد اعتبارسنجی و از نظر پایایی با آلفای کرونباخ ۰٫۸۸۷۷ آزمون شد، گردآوری گردید. برای خلاصه‌سازی داده‌ها از آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار استفاده شد و برای بررسی رابطه بین متغیرها از ضریب همبستگی پیرسون در سطح معناداری ۰٫۰۵ بهره گرفته شد. نتایج نشان داد که سطح گزارش‌شده‌ی اجرای پلتفرم یادگیری بازی‌وار بسیار بالا بود (M = 4.21, SD = 1.06) و انگیزش دانش‌آموزان نیز بسیار بالا بود (M = 4.61, SD = 0.77). دانش‌آموزان سطح بالایی از چالش‌ها را گزارش کردند (M = 3.49, SD = 1.29)، به ویژه در زمینه نیاز به راهنمایی معلم. یک ارتباط مثبت متوسط و معنادار آماری بین اجرای پلتفرم یادگیری بازی‌وار و انگیزش دانش‌آموزان یافت شد (r = 0.49, p < .05). این یافته‌ها نشان می‌دهد که سطوح بالاتر گزارش‌شده‌ی اجرای پلتفرم یادگیری بازی‌وار با سطوح بالاتر گزارش‌شده‌ی انگیزش دانش‌آموزان همراه است. با این حال، طرح همبستگی پژوهش رابطه علّی بین متغیرها را اثبات نمی‌کند. یافته‌ها شواهدی زمینه‌محور از ارتباط مشاهده‌شده بین تجربیات گزارش‌شده‌ی دانش‌آموزان با پلتفرم‌های یادگیری بازی‌وار و انگیزش گزارش‌شده‌ی آنان ارائه می‌دهد.

This study examines the implementation of academic supervision in efforts to improve the quality of Islamic Religious Education (IRE) instruction. Academic supervision serves not merely as a monitoring mechanism but as a form of guidance that helps teachers improve the quality of the teaching process. The main focus of this study includes the implementation of academic supervision in IRE, its contribution to improving the quality of instruction, as well as the determining factors and obstacles in its implementation. This research employs a qualitative approach using the library research method. Data were sourced from various relevant literature on academic supervision, PAI instruction, educator professionalism, and previous research findings. Data analysis was conducted by examining, categorizing, comparing, and integrating various findings in accordance with the study’s focus. The results of the study indicate that academic supervision is carried out systematically through the stages of planning, classroom observation, feedback, evaluation, and follow-up. This process helps teachers refine their lesson planning, selection of methods and media, classroom management, use of technology, and evaluation of learning outcomes. The implementation of supervision is supported by teachers’ openness, the active role of supervisors, program clarity, the availability of facilities, and collaboration among educators. Conversely, the school’s packed schedule poses a major obstacle..

این پژوهش به بررسی اجرای نظارت علمی در تلاش برای ارتقای کیفیت آموزش تعلیمات دینی اسلامی (IRE) می‌پردازد. نظارت علمی صرفاً به‌عنوان یک سازوکار پایش مطرح نیست، بلکه نوعی راهنمایی است که به معلمان در بهبود کیفیت فرایند تدریس کمک می‌کند. تمرکز اصلی این پژوهش شامل اجرای نظارت علمی در تعلیمات دینی اسلامی، نقش آن در ارتقای کیفیت آموزش، عوامل تعیین‌کننده و موانع موجود در اجرای آن است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است. داده‌ها از منابع مختلف مرتبط با نظارت علمی، آموزش PAI، حرفه‌ای‌گری معلمان و یافته‌های پژوهش‌های پیشین گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها از طریق بررسی، دسته‌بندی، مقایسه و تلفیق یافته‌های مختلف مطابق با محور پژوهش صورت گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که نظارت علمی به‌صورت نظام‌مند و از طریق مراحل برنامه‌ریزی، مشاهده کلاس، بازخورد، ارزیابی و پیگیری اجرا می‌شود. این فرایند به معلمان در اصلاح برنامه‌ریزی درسی، انتخاب روش‌ها و رسانه‌ها، مدیریت کلاس، استفاده از فناوری و ارزیابی نتایج یادگیری کمک می‌کند. اجرای نظارت با شفافیت معلمان، نقش فعال ناظران، وضوح برنامه، وجود امکانات و همکاری میان معلمان حمایت می‌شود. در مقابل، برنامه فشرده مدرسه به‌عنوان مانع اصلی مطرح است.

This study used bibliometric analysis to examine research on university students’ self-feedback literacy using records retrieved from the Web of Science Core Collection. The initial search identified 372 records published within a retrieval window from January 2010 to June 2025. Following screening, eligibility assessment, and bibliographic data cleaning, 14 records met the predefined eligibility criteria and were retained for the final bibliometric analysis. Given the small size of the final corpus and the partial coverage of 2025, the findings are interpreted as exploratory patterns within the retrieved dataset rather than as definitive representations of the broader research field. The study examined publication activity, sources, authorship, citations, keyword associations, thematic patterns, and country-level collaboration within the retrieved corpus, with the findings interpreted as exploratory evidence rather than generalizable estimates of the broader field.

این مطالعه با استفاده از تحلیل کتاب‌سنجی به بررسی پژوهش‌ها درباره سواد بازخورد خودمحور دانشجویان دانشگاهی پرداخت که سوابق آن از مجموعه هسته وب آو ساینس استخراج شد. جستجوی اولیه ۳۷۲ مدرک را که در بازه زمانی ژانویه ۲۰۱۰ تا ژوئن ۲۰۲۵ منتشر شده بودند، شناسایی کرد. پس از غربالگری، ارزیابی صلاحیت و پاک‌سازی داده‌های کتابشناختی، ۱۴ مدرک با معیارهای از پیش تعیین‌شده مطابقت داشتند و برای تحلیل نهایی کتاب‌سنجی حفظ شدند. با توجه به حجم اندک مجموعه نهایی و پوشش جزئی سال ۲۰۲۵، یافته‌ها به عنوان الگوهای اکتشافی در داده‌های بازیابی‌شده تفسیر می‌شوند و نه به عنوان بازنمایی قطعی از حوزه پژوهشی گسترده‌تر. این مطالعه فعالیت انتشاراتی، منابع، نویسندگان، ارجاعات، ارتباطات کلیدواژه‌ای، الگوهای موضوعی و همکاری در سطح کشور را در مجموعه بازیابی‌شده بررسی کرد و یافته‌ها به عنوان شواهد اکتشافی و نه برآوردهای قابل تعمیم از حوزه گسترده‌تر تفسیر می‌شوند.

As universities, within the UK and internationally, strive to promote equality, diversity and inclusion in their practices, policies and, ultimately, cultures, it is imperative to prioritise student voice and co-production with equity-denied groups. This study examines students’ views, particularly those of equity-denied groups, on student voice mechanisms and explores opportunities to develop more inclusive approaches to policy and practice design in higher education. This article draws on the literature on co-production and student-staff partnerships to critically explore the process of moving from transactional to dialogical approaches to eliciting and responding to the ‘student voice’, emphasising how relationship builiding in policy design can facilitate a more inclusive environment. The article is underpinned by student-led focus groups with students, a survey and roundtable discussions with Equality, Diversity and Inclusion leads nationally. The findings emphasise the importance of moving from transactional feedback methods towards adopting a dialogical, partnership-based approach to policy and practice design and evaluation. The article contributes a framework for when and how to co-produce with students in higher education, particularly those from equity denied groups. We contend that when conducted meaningfully, promoting dialogical student voice mechanisms and co-producing change with students can enhance student experience and ultimately inclusion, while promoting social justice in higher education.

در حالی که دانشگاه‌ها در بریتانیا و در سطح بین‌المللی در تلاش برای ارتقای برابری، تنوع و شمول در رویه‌ها، سیاست‌ها و در نهایت فرهنگ‌های خود هستند، اولویت دادن به صدای دانشجویی و هم‌تولیدی با گروه‌های محروم از عدالت امری ضروری است. این پژوهش دیدگاه‌های دانشجویان، به‌ویژه گروه‌های محروم از عدالت، را درباره سازوکارهای صدای دانشجویی بررسی می‌کند و فرصت‌هایی را برای توسعه رویکردهای فراگیرتر در طراحی سیاست و عمل در آموزش عالی مورد کاوش قرار می‌دهد. این مقاله با تکیه بر ادبیات هم‌تولیدی و مشارکت دانشجو-کارکنان، فرایند گذار از رویکردهای معاملاتی به رویکردهای گفت‌وگومحور در استخراج و پاسخ به «صدای دانشجویی» را به‌طور انتقادی بررسی می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که ایجاد رابطه در طراحی سیاست می‌تواند محیطی فراگیرتر را تسهیل کند. مقاله حاضر مبتنی بر گروه‌های متمرکز دانشجویی با هدایت دانشجویان، یک پیمایش و بحث‌های میزگرد با مسئولان برابری، تنوع و شمول در سطح ملی است. یافته‌ها بر اهمیت گذار از روش‌های بازخورد معاملاتی به سوی اتخاذ رویکردی گفت‌وگومحور و مبتنی بر مشارکت در طراحی و ارزیابی سیاست و عمل تأکید دارند. این مقاله چارچوبی برای زمان و چگونگی هم‌تولیدی با دانشجویان در آموزش عالی، به‌ویژه دانشجویان گروه‌های محروم از عدالت، ارائه می‌دهد. ما بر این باوریم که هنگامی که این فرایند به‌صورت معنادار انجام شود، ترویج سازوکارهای گفت‌وگومحور صدای دانشجویی و هم‌تولیدی تغییر با دانشجویان می‌تواند تجربه دانشجویی و در نهایت شمول را ارتقا دهد و در عین حال عدالت اجتماعی را در آموزش عالی ترویج کند.

Although corrective feedback has been widely studied in EFL contexts, limited research has examined how specific types of classroom feedback relate to non-English major students’ growth-oriented learning behavior (GOLB), particularly in higher education. Previous research has tended to emphasize linguistic accuracy, with less attention to the affective, motivational, and behavioral processes through which learners receive and use feedback. To address this gap, this quantitatively driven convergent mixed-methods study investigated non-English major EFL students’ perceptions of different types of feedback and their perceived contributions to GOLB. Quantitative and qualitative data were collected from 598 non-English major university students in Thailand. The quantitative phase examined 10 feedback types across four dimensions of GOLB: motivation to improve, learning from mistakes, willingness to apply feedback, and persistence and effort. The qualitative phase analyzed responses to open-ended questionnaire items to contextualize the statistical results. Based entirely on participants’ self-reported perceptions, the findings revealed a clear preference for positive reinforcement, delayed feedback, and explicit correction. Participants rated these three types as receiving higher mean ratings for their motivation, confidence, and intended engagement with feedback than repetition, metalinguistic feedback, and self-correction. Positive reinforcement emerged as the most consistently valued feedback type across all four dimensions. Qualitative findings further showed that students preferred feedback that was encouraging, clear, actionable, and accessible, with many favoring feedback delivered in both Thai and English. The findings suggest that effective feedback is not only corrective but also affectively supportive, cognitively accessible, and linguistically responsive to learners’ needs. The study concludes by proposing the 3C2A Feedback Guideline as a provisional, data-informed framework for learner-responsive feedback in non-English major EFL classrooms.

اگرچه بازخورد اصلاحی به طور گسترده‌ای در زمینه‌های آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) مورد مطالعه قرار گرفته است، پژوهش‌های محدودی به بررسی ارتباط انواع خاصی از بازخورد کلاسی با رفتار یادگیری رشد‌محور (GOLB) دانشجویان غیررشته‌ای زبان انگلیسی، به ویژه در آموزش عالی، پرداخته‌اند. پژوهش‌های پیشین عمدتاً بر دقت زبانی تأکید داشته‌اند و به فرایندهای عاطفی، انگیزشی و رفتاری که زبان‌آموزان از طریق آن‌ها بازخورد را دریافت و استفاده می‌کنند، کمتر توجه شده است. به منظور رفع این خلأ، این مطالعه کمّی‌محور با روش آمیخته همگرا به بررسی ادراکات دانشجویان غیررشته‌ای EFL نسبت به انواع مختلف بازخورد و نقش ادراک‌شده آن‌ها در GOLB پرداخت. داده‌های کمّی و کیفی از ۵۹۸ دانشجوی غیررشته‌ای دانشگاهی در تایلند گردآوری شد. در مرحله کمّی، ۱۰ نوع بازخورد در چهار بُعد GOLB شامل انگیزه برای پیشرفت، یادگیری از اشتباهات، تمایل به به‌کارگیری بازخورد و پایداری و تلاش مورد بررسی قرار گرفت. در مرحله کیفی، پاسخ‌های مربوط به پرسش‌های بازپاسخ پرسشنامه برای زمینه‌مند کردن نتایج آماری تحلیل شد. یافته‌ها که کاملاً مبتنی بر ادراکات خودگزارش‌دهی شرکت‌کنندگان بود، ترجیح آشکاری را نسبت به تقویت مثبت، بازخورد تأخیری و اصلاح صریح نشان داد. شرکت‌کنندگان این سه نوع بازخورد را از نظر انگیزه، اعتماد به نفس و مشارکت مورد انتظار با بازخورد، بالاتر از تکرار، بازخورد فرازبانی و خوداصلاحی ارزیابی کردند. تقویت مثبت به عنوان ارزشمندترین نوع بازخورد در تمامی چهار بُعد ظاهر شد. یافته‌های کیفی نیز نشان داد که دانشجویان بازخوردی را ترجیح می‌دهند که تشویق‌کننده، شفاف، قابل اجرا و در دسترس باشد و بسیاری بازخورد ارائه‌شده به هر دو زبان تایلندی و انگلیسی را ترجیح می‌دادند. یافته‌ها حاکی از آن است که بازخورد مؤثر نه تنها اصلاحی، بلکه از نظر عاطفی حمایت‌کننده، از نظر شناختی قابل دسترس و از نظر زبانی پاسخگو به نیازهای زبان‌آموزان است. مطالعه با پیشنهاد راهنمای بازخورد 3C2A به عنوان یک چارچوب موقت و مبتنی بر داده برای بازخورد پاسخگو به زبان‌آموز در کلاس‌های EFL غیررشته‌ای به پایان می‌رسد.

Abstract Educational inequality remains a pervasive and deeply entrenched global issue, with youth from vulnerable and marginalised backgrounds disproportionately affected. Despite the significant challenges that hinder the academic progress of many young people, often reinforcing cycles of social exclusion and economic vulnerability, some students demonstrate the capacity to excel academically, effectively defying the odds. This study seeks to examine the key structural and interpersonal factors that enable such students to achieve positive educational trajectories. Adopting a qualitative narrative research design, the research draws on two sets of semi‐structured interviews with both young people from vulnerable backgrounds and adults who played a role in their educational success ( n = 16). Findings identify four broad categories of factors shaping student success: (1) personal attributes such as resilience, intrinsic motivation, clear goals and a strong sense of purpose; (2) parental expectations and support; (3) teachers' emotional support, involvement and constructive feedback and (4) peer support. Of these, two factors emerged as consistently significant across all cases. First, parental expectations, underpinned by trust in their child's abilities and a high valuation of education, proved essential. Second, the depth and longevity of student–teacher relationships were crucial, with teachers' emotional investment, trust and sustained support providing enduring sources of motivation and encouragement. These insights have important implications for schools, teacher education and policy development. Schools should foster inclusive, high‐expectations cultures with long‐term mentoring and structured peer integration promoting cross‐cultural interaction. Teacher education, in initial and continuing training, should include socio‐emotional learning and pedagogical strategies for non‐native language learners. Context and implications Rationale for the study: Previous research has typically examined either the perspectives of disadvantaged young people or those of professionals supporting them, often focusing on barriers and deficits. This study brings together both viewpoints to identify the key factors, relationships and supports that enable successful outcomes for young people in contexts where early school leaving is prevalent. Why the new findings matter: Our findings suggest that educational success among disadvantaged young people is shaped by interconnected support systems rather than individual effort alone. Strong parental belief in education and meaningful teacher–student relationships are central to resilience, reinforced by academic, social and community supports that enabled positive educational outcomes. Implications for practitioners and policymakers: Schools need to prioritise mentoring, inclusive cultures and structured cross‐cultural peer activities to strengthen belonging and aspiration. Teacher education and professional development should embed socio‐emotional learning, strategies for supporting multilingual learners and approaches that sustain high expectations in disadvantaged contexts. Policymakers should sustain and strengthen financial supports that enable disadvantaged students to access higher education, ensuring they keep pace with rising participation costs. Increased investment in schools serving disadvantaged communities is also needed to support meaningful family engagement and strengthen home–school relationships that foster resilience and educational success.

چکیده نابرابری آموزشی همچنان یک مسئلهٔ فراگیر و عمیقاً ریشه‌دار جهانی است که جوانان با پیشینه‌های آسیب‌پذیر و به حاشیه رانده‌شده به طور نامتناسبی تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند. علی‌رغم چالش‌های قابل توجهی که پیشرفت تحصیلی بسیاری از جوانان را مختل می‌کند و اغلب چرخه‌های طرد اجتماعی و آسیب‌پذیری اقتصادی را تقویت می‌نماید، برخی دانش‌آموزان توانایی درخشش تحصیلی را نشان می‌دهند و عملاً بر خلاف انتظارات عمل می‌کنند. این مطالعه به بررسی عوامل کلیدی ساختاری و بین‌فردی می‌پردازد که به چنین دانش‌آموزانی امکان می‌دهد مسیرهای آموزشی مثبتی را طی کنند. با اتخاذ رویکرد پژوهش روایتی کیفی، این پژوهش بر دو مجموعه مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با جوانان دارای پیشینه آسیب‌پذیر و بزرگسالانی که در موفقیت تحصیلی آنان نقش داشته‌اند (n = 16) تکیه دارد. یافته‌ها چهار دسته کلی از عوامل مؤثر بر موفقیت دانش‌آموزان را شناسایی می‌کند: (1) ویژگی‌های فردی مانند تاب‌آوری، انگیزش درونی، اهداف روشن و حس قوی هدفمندی؛ (2) انتظارات و حمایت والدین؛ (3) حمایت عاطفی، مشارکت و بازخورد سازنده معلمان و (4) حمایت همسالان. از میان این عوامل، دو عامل در تمامی موارد به طور مداوم معنادار بودند. نخست، انتظارات والدین که مبتنی بر اعتماد به توانایی‌های فرزند و ارزش‌گذاری بالای آموزش بود، اساسی تلقی شد. دوم، عمق و پایداری روابط دانش‌آموز–معلم حیاتی بود، به‌طوری‌که سرمایه‌گذاری عاطفی، اعتماد و حمایت مستمر معلمان، منابع پایداری از انگیزه و تشویق فراهم می‌کرد. این یافته‌ها پیامدهای مهمی برای مدارس، آموزش معلمان و توسعه سیاست‌ها دارند. مدارس باید فرهنگ‌های فراگیر با انتظارات بالا، همراه با نظام‌های مشاوره بلندمدت و ادغام ساختاریافته همسالان برای ترویج تعامل میان‌فرهنگی را تقویت کنند. آموزش معلمان، چه در دوره‌های اولیه و چه ضمن خدمت، باید شامل یادگیری اجتماعی–عاطفی و راهبردهای آموزشی برای زبان‌آموزان غیر بومی باشد. زمینه و پیامدها توجیه مطالعه: پژوهش‌های پیشین معمولاً یا دیدگاه جوانان محروم یا دیدگاه حرفه‌ای‌هایی که از آنان حمایت می‌کنند را بررسی کرده‌اند و اغلب بر موانع و کمبودها تمرکز داشته‌اند. این مطالعه هر دو دیدگاه را گرد هم می‌آورد تا عوامل کلیدی، روابط و حمایت‌هایی را که موفقیت جوانان را در زمینه‌هایی که ترک تحصیل زودهنگام رایج است، امکان‌پذیر می‌سازد، شناسایی کند. اهمیت یافته‌های جدید: یافته‌های ما نشان می‌دهد که موفقیت تحصیلی جوانان محروم توسط نظام‌های حمایتی به هم پیوسته شکل می‌گیرد و نه صرفاً تلاش فردی. باور قوی والدین به آموزش و روابط معنادار معلم–دانش‌آموز در مرکز تاب‌آوری قرار دارند و توسط حمایت‌های تحصیلی، اجتماعی و اجتماعی–محلی که نتایج مثبت آموزشی را ممکن می‌سازند، تقویت می‌شوند. پیامدها برای متخصصان و سیاست‌گذاران: مدارس باید مشاوره، فرهنگ‌های فراگیر و فعالیت‌های ساختاریافته همسالان میان‌فرهنگی را برای تقویت حس تعلق و آرمان‌گرایی در اولویت قرار دهند. آموزش معلمان و توسعه حرفه‌ای باید یادگیری اجتماعی–عاطفی، راهبردهای حمایت از زبان‌آموزان چندزبانه و رویکردهایی که انتظارات بالا را در زمینه‌های محروم حفظ می‌کنند، دربرگیرد. سیاست‌گذاران باید حمایت‌های مالی را که امکان دسترسی دانش‌آموزان محروم به آموزش عالی را فراهم می‌کند، حفظ و تقویت نمایند تا با افزایش هزینه‌های مشارکت همگام باشد. همچنین افزایش سرمایه‌گذاری در مدارسی که به جوامع محروم خدمت می‌کنند، برای حمایت از مشارکت معنادار خانواده و تقویت روابط خانه–مدرسه که تاب‌آوری و موفقیت تحصیلی را پرورش می‌دهد، ضروری است.

The growing use of digital technologies in mathematics education highlights the need to develop students’ digital literacy alongside their mathematical knowledge and problem-solving skills. In Presidential Schools in Uzbekistan, Cambridge International A Level Mathematics courses emphasize mathematical reasoning and the presentation of worked solutions, whereas digital examinations such as the Digital SAT require students to interact effectively with digital testing environments and technological tools. This difference creates an opportunity to integrate digital technologies more systematically into A Level mathematics teaching. This study aims to examine the potential of selected digital learning platforms, including College Board resources, Save My Exams, and Desmos, and to propose a STEAM-based framework for their integration into A Level Mathematics lessons. The comparative analysis focuses on curriculum alignment, opportunities for independent practice, mathematical visualization, feedback, and the development of digital problem-solving skills. The proposed framework seeks to connect conceptual mathematical understanding with purposeful technology use while preserving the emphasis on rigorous mathematical reasoning and worked solutions. The study offers practical recommendations for integrating digital resources into mathematics education and identifies directions for further empirical investigation of their contribution to students’ digital literacy.

افزایش استفاده از فناوری‌های دیجیتال در آموزش ریاضیات، ضرورت توسعه سواد دیجیتال دانش‌آموزان را در کنار دانش ریاضی و مهارت‌های حل مسئله آن‌ها برجسته می‌کند. در مدارس ریاست‌جمهوری ازبکستان، دوره‌های ریاضیات سطح A بین‌المللی کمبریج بر استدلال ریاضی و ارائه راه‌حل‌های حل‌شده تأکید دارند، در حالی که آزمون‌های دیجیتال مانند Digital SAT مستلزم تعامل مؤثر دانش‌آموزان با محیط‌های آزمون دیجیتال و ابزارهای فناورانه است. این تفاوت، فرصتی را برای ادغام نظام‌مندتر فناوری‌های دیجیتال در آموزش ریاضیات سطح A فراهم می‌کند. هدف این مطالعه بررسی ظرفیت پلتفرم‌های منتخب یادگیری دیجیتال، از جمله منابع College Board، Save My Exams و Desmos و ارائه یک چارچوب مبتنی بر STEAM برای ادغام آن‌ها در دروس ریاضیات سطح A است. تحلیل تطبیقی بر هم‌راستایی با برنامه درسی، فرصت‌های تمرین مستقل، تجسم ریاضی، بازخورد و توسعه مهارت‌های حل مسئله دیجیتال متمرکز است. چارچوب پیشنهادی در پی پیوند دادن درک مفهومی ریاضی با استفاده هدفمند از فناوری است، در حالی که تأکید بر استدلال ریاضی دقیق و راه‌حل‌های حل‌شده حفظ می‌شود. این مطالعه توصیه‌های عملی برای ادغام منابع دیجیتال در آموزش ریاضیات ارائه می‌دهد و مسیرهایی را برای تحقیقات تجربی بیشتر درباره نقش آن‌ها در ارتقای سواد دیجیتال دانش‌آموزان شناسایی می‌کند.

This study examined the relationship between home learning support, parenting style, and academic achievement among Grade 1 learners at Hinatuan North Central Elementary School, Schools Division of Surigao del Sur, during School Year 2025–2026. Employing a quantitative descriptive-correlational research design, the study involved 74 parents or guardians whose responses were analyzed alongside learners’ academic achievement obtained from official school records. Data were gathered using structured questionnaires and analyzed through weighted mean, standard deviation, ranking, and Pearson product-moment correlation. Findings revealed that home learning support was very high (M = 3.4500, SD = 0.6051), with learning resources and study conditions receiving the highest rating, while homework guidance and feedback ranked lowest. Parenting style was generally high (M = 2.5240, SD = 0.5900), with authoritative parenting obtaining the highest mean and permissive parenting the lowest. Learners demonstrated high academic achievement (M = 90.1351, SD = 3.2993), with 63.5% classified as Outstanding. However, correlation analysis revealed no statistically significant relationship between home learning support and academic achievement (r = 0.0707, p = 0.5496) or between parenting style and academic achievement (r = 0.0968, p = 0.4118). Both relationships were very weak and positive. The study concluded that although parents reported substantial learning support and structured parenting practices, these factors were not significantly associated with learners’ recorded academic performance. The findings highlight the importance of strengthening home-school collaboration, improving parental guidance practices, and considering additional learner-related and school-related factors when developing educational support programs for early-grade learners.

این پژوهش به بررسی رابطه بین حمایت یادگیری در منزل، سبک فرزندپروری و موفقیت تحصیلی در میان دانش‌آموزان پایه اول دبستان Hinatuan North Central، منطقه مدارس Surigao del Sur، در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. با به‌کارگیری طرح پژوهش کمی توصیفی-همبستگی، تعداد ۷۴ نفر از والدین یا سرپرستان شرکت‌کننده بودند که پاسخ‌های آنان همراه با داده‌های موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان که از سوابق رسمی مدرسه استخراج شد، مورد تحلیل قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های ساختاریافته گردآوری و از طریق میانگین وزنی، انحراف معیار، رتبه‌بندی و همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که حمایت یادگیری در منزل در سطح بسیار بالا قرار داشت (M = 3.4500، SD = 0.6051)، به‌طوری‌که منابع یادگیری و شرایط مطالعه بالاترین امتیاز را کسب کردند و راهنمایی و بازخورد تکالیف پایین‌ترین رتبه را داشتند. سبک فرزندپروری به‌طور کلی در سطح بالا ارزیابی شد (M = 2.5240، SD = 0.5900)، به‌طوری‌که سبک فرزندپروری مقتدرانه بالاترین میانگین و سبک فرزندپروری سهل‌گیرانه پایین‌ترین را به دست آورد. دانش‌آموزان موفقیت تحصیلی بالایی را نشان دادند (M = 90.1351، SD = 3.2993)، به‌طوری‌که ۶۳.۵٪ در طبقه «برجسته» قرار گرفتند. با این حال، تحلیل همبستگی نشان داد که بین حمایت یادگیری در منزل و موفقیت تحصیلی (r = 0.0707، p = 0.5496) و همچنین بین سبک فرزندپروری و موفقیت تحصیلی (r = 0.0968، p = 0.4118) رابطه معناداری وجود ندارد. هر دو رابطه بسیار ضعیف و مثبت بودند. پژوهش نتیجه گرفت که اگرچه والدین حمایت یادگیری قابل توجه و شیوه‌های فرزندپروری ساختاریافته‌ای را گزارش کردند، این عوامل با عملکرد تحصیلی ثبت‌شده دانش‌آموزان ارتباط معناداری نداشتند. یافته‌ها بر اهمیت تقویت همکاری خانه و مدرسه، بهبود شیوه‌های راهنمایی والدین و توجه به سایر عوامل مرتبط با دانش‌آموز و مدرسه در تدوین برنامه‌های حمایت آموزشی برای دانش‌آموزان پایه‌های ابتدایی تأکید می‌کند.

Although feedback is widely regarded as one of the most influential variables in student learning, its effects on writing development remain highly variable and poorly understood, partly because the relational dimensions of feedback delivery have received limited empirical attention. This quasi-experimental, explanatory sequential mixed-methods study examined whether an Empathic Feedback Protocol (EFP), operationalising teacher empathy through three theoretically grounded dimensions (Seeing, Understanding, and Caring), produces superior outcomes in writing quality, self-efficacy, and feedback receptivity compared to conventional rubric-based feedback. Post Foundation undergraduate students in a Technical Writing course at a university in Oman were assigned to experimental or comparison conditions across an eight-week email writing programme. Writing quality was assessed using an institutional rubric; self-efficacy and receptivity were measured at three time points using validated scales; and student perceptions of feedback empathy were assessed using the EFRS-S, an instrument developed for this study. Qualitative data from semi-structured interviews and written reflections were analysed through reflexive thematic analysis and integrated with quantitative findings via joint display. Results indicated large condition effects on writing quality, with the greatest gains on higher-order criteria. Self-efficacy and feedback receptivity trajectories diverged significantly across conditions after the midpoint, with the experimental group sustaining growth while the comparison group plateaued. Hierarchical regression revealed a theoretically meaningful dissociation: Understanding was the dominant predictor of writing quality, while Caring predicted motivational outcomes. Qualitative themes corroborated these patterns and surfaced an emergent metacognitive transfer effect, with students spontaneously applying the EFP framework as a self-monitoring strategy during drafting. Findings suggest that teacher empathy, when systematically operationalised, is a consequential and teachable pedagogical variable with direct implications for feedback practice in EFL technical writing contexts.

اگرچه بازخورد به طور گسترده‌ای به عنوان یکی از متغیرهای تأثیرگذار بر یادگیری دانش‌آموزان شناخته می‌شود، آثار آن بر رشد نوشتاری همچنان بسیار متغیر و به‌درستی درک نشده باقی مانده است؛ بخشی از این امر به دلیل توجه تجربی محدود به ابعاد رابطه‌ای ارائه بازخورد است. این پژوهش شبه‌آزمایشی با روش ترکیبی توضیحی متوالی، بررسی کرد که آیا پروتکل بازخورد همدلانه (EFP) که همدلی معلم را از طریق سه بعد نظری (دیدن، درک کردن و مراقبت) عملیاتی می‌کند، نسبت به بازخورد متداول مبتنی بر روبریک، نتایج بهتری در کیفیت نوشتار، خودکارآمدی و پذیرش بازخورد ایجاد می‌کند یا خیر. دانشجویان دوره کارشناسی پس از پایه در درس نگارش فنی در یک دانشگاه در عمان، طی یک برنامه هشت‌هفته‌ای نگارش ایمیل به صورت تصادفی در شرایط آزمایشی یا مقایسه‌ای قرار گرفتند. کیفیت نوشتار با استفاده از روبریک مؤسسه ارزیابی شد؛ خودکارآمدی و پذیرش بازخورد در سه زمان مختلف با مقیاس‌های معتبر سنجیده شد؛ و ادراک دانشجویان از همدلی بازخورد با ابزار EFRS-S که برای این مطالعه توسعه یافته بود، ارزیابی گردید. داده‌های کیفی حاصل از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و تأملات مکتوب از طریق تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل و با یافته‌های کمی از طریق نمایش مشترک تلفیق شد. نتایج نشان داد که اثر شرایط بر کیفیت نوشتار قابل توجه بوده و بیشترین پیشرفت در معیارهای سطح بالاتر مشاهده شد. روندهای خودکارآمدی و پذیرش بازخورد پس از نقطه میانی بین شرایط تفاوت معناداری یافتند؛ به طوری که گروه آزمایشی رشد خود را حفظ کرد، در حالی که گروه مقایسه‌ای به حالت سکون رسید. رگرسیون سلسله‌مراتبی یک تمایز نظری معنادار را آشکار ساخت: بعد «درک کردن» پیش‌بینی‌کننده غالب کیفیت نوشتار بود، در حالی که «مراقبت» پیامدهای انگیزشی را پیش‌بینی می‌کرد. مضامین کیفی این الگوها را تأیید و یک اثر انتقال فراشناختی نوظهور را آشکار ساختند؛ به طوری که دانشجویان به طور خودانگیخته چارچوب EFP را به عنوان راهبرد خودنظارتی در حین پیش‌نویس‌نویسی به کار بردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که همدلی معلم، زمانی که به طور نظام‌مند عملیاتی شود، یک متغیر آموزشی مهم و قابل آموزش است که پیامدهای مستقیمی برای عمل بازخورد در زمینه نگارش فنی زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی دارد.

Effective schools rely on strategic leadership and regular processes that facilitate the improvement of teaching, learning and learning outcomes. This paper explores the importance of academic coordination, curriculum leadership, and quality assurance as tools to develop high-performing schools and enhance student achievement. Academic coordination assists in consistency of lesson planning, teaching schedules, assessment, communication and teacher collaboration. Curriculum leadership is the linking of curriculum planning and implementation, instruction, assessment, professional development, and responsiveness to students through curriculum. Continuous improvement is also promoted by monitoring, assessment, internal evaluation, feedback, performance review, accountability and curriculum review which all support quality assurance. The literature reviewed suggests that leadership, curriculum practices, teacher collaboration and quality assurance mechanisms can support better academic achievement, but may not work as effectively in every institutional and contextual setting. From a general perspective, the integration of these mechanisms can reinforce the quality of teaching, student engagement, learning results, and academic progress, which in turn can be used as a continuous improvement process.

مدارس مؤثر بر رهبری راهبردی و فرایندهای منظم که به بهبود تدریس، یادگیری و نتایج یادگیری کمک می‌کنند، تکیه دارند. این مقاله اهمیت هماهنگی آموزشی، رهبری برنامهٔ درسی و تضمین کیفیت را به عنوان ابزارهایی برای توسعه مدارس با عملکرد بالا و ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان بررسی می‌کند. هماهنگی آموزشی به ایجاد انسجام در برنامه‌ریزی درسی، زمان‌بندی تدریس، ارزیابی، ارتباطات و همکاری معلمان کمک می‌کند. رهبری برنامهٔ درسی به پیوند برنامه‌ریزی و اجرای برنامهٔ درسی، آموزش، ارزیابی، توسعه حرفه‌ای و پاسخگویی به دانش‌آموزان از طریق برنامهٔ درسی اشاره دارد. بهبود مستمر نیز از طریق پایش، ارزیابی، ارزشیابی داخلی، بازخورد، بازنگری عملکرد، پاسخگویی و بازنگری برنامهٔ درسی که همگی از تضمین کیفیت حمایت می‌کنند، ترویج می‌شود. مروری بر ادبیات پژوهش نشان می‌دهد که رهبری، شیوه‌های برنامهٔ درسی، همکاری معلمان و سازوکارهای تضمین کیفیت می‌توانند از پیشرفت تحصیلی بهتر حمایت کنند، اما ممکن است در هر محیط و زمینهٔ نهادی به یک اندازه مؤثر نباشند. از دیدگاه کلی، ادغام این سازوکارها می‌تواند کیفیت تدریس، مشارکت دانش‌آموزان، نتایج یادگیری و پیشرفت تحصیلی را تقویت کند که به نوبه خود می‌تواند به عنوان فرایندی برای بهبود مستمر مورد استفاده قرار گیرد.

Background: Although project-based learning (PBL) is well-established in advanced medical curricula, evidence supporting its implementation in first-year undergraduate programs remains limited.Early research exposure may enhance student engagement.Objective: This study evaluated whether structured PBL in muscle physiology was associated with improvements in subject knowledge acquisition among first-year MBBS students.Methods: An observational study was conducted at a single medical institution in Tamil Nadu, India, from July to August 2023.Formal institutional ethics approval was obtained prior to participant recruitment.Of 250 eligible first-year MBBS students, 40 consented to participate; five subsequently withdrew citing curriculum workload concerns, yielding 35 participants (30 females, five males; mean age 18.35 years).Students underwent pre-assessment comprising 10 short-answer questions on muscle physiology (maximum score 20) and were randomized to 10 project groups via lottery.Students conducted investigations on exercise physiology over three to four hours weekly for one month.Post-assessment utilized identical questions.Thirty-two students completed a structured feedback questionnaire (six Likertscale items, 1-5 scale) and provided open-ended commentary.Assessment scores were compared via paired t-testing and Shapiro-Wilk testing.Pearson correlation assessed satisfaction-knowledge associations.Qualitative analysis employed thematic coding by two independent raters using predefined and emergent themes with inter-rater agreement assessment.Results: Post-assessment scores (12.588 ± 2.943) significantly exceeded pre-assessment scores (5.265 ± 2.89), yielding a mean improvement of 7.324 ± 2.446 points (t(34) = -17.952,p < 0.001, Cohen's d = -3.034;95% CI (-3.821, -2.239)).This large effect size must be interpreted cautiously given the observational design, self-selected sample, identical assessment questions, and potential testing-practice effects.Post-hoc power analysis confirmed an achieved power of 0.99.The mean satisfaction score was 22.563 ± 3.519 out of 30.No statistically significant association existed between satisfaction and knowledge improvement (r = 0.082, p = 0.657).Qualitative analysis demonstrated predominantly favorable responses, with 26 of 35 students (74.3%) expressing interest in future research participation.Conclusion: Structured PBL was associated with substantial knowledge improvement and positive student perception among participating students.However, the single-group observational design, self-selected sample, and identical assessments preclude causal inference regarding PBL's effectiveness.Larger comparative randomized trials are necessary to establish whether PBL produces educational benefits relative to standard instruction and whether effects persist over time.

زمینه: اگرچه یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL) در برنامه‌های درسی پیشرفته پزشکی به خوبی تثبیت شده است، اما شواهدی که از اجرای آن در برنامه‌های کارشناسی سال اول حمایت کند، محدود است. مواجهه زودهنگام با پژوهش ممکن است مشارکت دانشجویان را افزایش دهد. هدف: این مطالعه بررسی کرد که آیا PBL ساختاریافته در فیزیولوژی عضله با بهبود در کسب دانش موضوعی در میان دانشجویان سال اول MBBS همراه است یا خیر. روش‌ها: یک مطالعه مشاهده‌ای در یک مؤسسه پزشکی در تامیل نادو، هند، از ژوئیه تا اوت 2023 انجام شد. تأییدیه اخلاقی رسمی مؤسسه پیش از جذب شرکت‌کنندگان اخذ شد. از میان 250 دانشجوی واجد شرایط سال اول MBBS، 40 نفر رضایت به شرکت دادند؛ پنج نفر بعداً به دلیل نگرانی از بار درسی برنامه درسی انصراف دادند و در نهایت 35 شرکت‌کننده (30 زن، پنج مرد؛ میانگین سنی 18.35 سال) باقی ماندند. دانشجویان پیش‌آزمونی شامل 10 سؤال کوتاه‌پاسخ درباره فیزیولوژی عضله (حداکثر نمره 20) را گذراندند و به صورت تصادفی از طریق قرعه‌کشی به 10 گروه پروژه تقسیم شدند. دانشجویان به مدت یک ماه، هفته‌ای سه تا چهار ساعت به بررسی‌های فیزیولوژی ورزش پرداختند. پس‌آزمون با استفاده از سؤالات یکسان انجام شد. سی‌ودو دانشجو پرسشنامه بازخورد ساختاریافته (شش آیتم لیکرت، مقیاس 1 تا 5) را تکمیل کردند و نظرات باز ارائه دادند. نمرات ارزیابی با استفاده از آزمون t زوجی و آزمون Shapiro-Wilk مقایسه شد. همبستگی پیرسون برای بررسی ارتباط رضایت و بهبود دانش به کار رفت. تحلیل کیفی با کدگذاری موضوعی توسط دو ارزیاب مستقل با استفاده از تم‌های از پیش تعیین‌شده و نوظهور و ارزیابی توافق بین ارزیابان انجام شد. نتایج: نمرات پس‌آزمون (12.588 ± 2.943) به طور معناداری بالاتر از نمرات پیش‌آزمون (5.265 ± 2.89) بود و بهبود میانگین 7.324 ± 2.446 امتیاز را نشان داد (t(34) = -17.952, p < 0.001, Cohen's d = -3.034؛ 95% CI (-3.821, -2.239)). این اندازه‌ی اثر بزرگ باید با احتیاط تفسیر شود، با توجه به طراحی مشاهده‌ای، نمونه خودانتخابی، سؤالات ارزیابی یکسان و احتمال اثرات تمرین آزمون. تحلیل توان پس از واقعه، توان به‌دست‌آمده 0.99 را تأیید کرد. میانگین نمره رضایت 22.563 ± 3.519 از 30 بود. هیچ ارتباط معنادار آماری بین رضایت و بهبود دانش وجود نداشت (r = 0.082, p = 0.657). تحلیل کیفی عمدتاً پاسخ‌های مطلوب را نشان داد، به طوری که 26 نفر از 35 دانشجو (74.3%) علاقه به مشارکت در پژوهش‌های آینده را ابراز کردند. نتیجه‌گیری: PBL ساختاریافته با بهبود قابل توجه دانش و ادراک مثبت دانشجویان شرکت‌کننده همراه بود. با این حال، طراحی مشاهده‌ای تک‌گروهی، نمونه خودانتخابی و ارزیابی‌های یکسان، استنتاج علی درباره اثربخشی PBL را غیرممکن می‌سازد. مطالعات تصادفی‌سازی‌شده مقایسه‌ای بزرگ‌تر برای تعیین اینکه آیا PBL نسبت به آموزش استاندارد مزایای آموزشی ایجاد می‌کند و آیا این اثرات در طول زمان پایدار می‌مانند، ضروری است.

This study describes and evaluates a long-term training program to improve dialogue between clients and contractors in two forestry companies. A comparative case study design was used. Interviews were conducted at three points: prior to training (n = 28), three months after completion (n = 30), and at a seven-year follow-up (n = 14). Analysis resulted in a program theory formulated as a context-mechanism-outcome (CMO) configuration to guide future dialogue-based training in interdependent forestry systems. In contexts characterized by diverse expectations, varied role understandings, and differing organizational cultures, sustainable change depends on both individual and structural factors. Central mechanisms include fostering shared understanding of roles and the forestry value chain, developing dialogical skills (e.g. active listening, reflection, feedback), linking training to everyday work practices, supporting psychological safety and constructive conflict engagement, and ensuring sustained organizational follow-up. These mechanisms are associated with short-term improvements in openness, trust, and teamwork; medium-term application of dialogical skills in cross-organizational collaboration; and long-term normalization of feedback practices and sustained cooperation. Lasting impact depends on participant preparation, alignment of expectations, practical relevance, and organizational support. Overall, the study shows that dialogue-based training can achieve lasting organizational change when embedded in supportive organizational contexts that reinforce learning and collaboration over time.

این مطالعه به توصیف و ارزیابی یک برنامه آموزشی بلندمدت با هدف بهبود گفت‌وگو میان کارفرمایان و پیمانکاران در دو شرکت جنگل‌داری می‌پردازد. از طرح مطالعه موردی مقایسه‌ای استفاده شده است. مصاحبه‌ها در سه مقطع زمانی انجام شد: پیش از آموزش (n = ۲۸)، سه ماه پس از اتمام آموزش (n = ۳۰)، و در پیگیری هفت‌ساله (n = ۱۴). تحلیل داده‌ها منجر به تدوین نظریه برنامه به صورت پیکربندی زمینه-سازوکار-پیامد (CMO) شد تا راهنمایی برای آموزش‌های مبتنی بر گفت‌وگو در نظام‌های وابسته به هم جنگل‌داری باشد. در زمینه‌هایی که با انتظارات متنوع، برداشت‌های متفاوت از نقش‌ها و فرهنگ‌های سازمانی گوناگون مشخص می‌شوند، تغییر پایدار به عوامل فردی و ساختاری وابسته است. سازوکارهای مرکزی شامل تقویت درک مشترک از نقش‌ها و زنجیره ارزش جنگل‌داری، توسعه مهارت‌های گفت‌وگویی (مانند گوش‌دادن فعال، تأمل، بازخورد)، پیوند آموزش با فعالیت‌های روزمره کاری، حمایت از ایمنی روانی و مشارکت سازنده در تعارض، و تضمین پیگیری سازمانی مستمر می‌باشد. این سازوکارها با بهبودهای کوتاه‌مدت در گشودگی، اعتماد و کار تیمی؛ کاربرد میان‌مدت مهارت‌های گفت‌وگویی در همکاری بین‌سازمانی؛ و نهادینه‌سازی بلندمدت شیوه‌های بازخورد و تداوم همکاری مرتبط هستند. تأثیر ماندگار به آمادگی شرکت‌کنندگان، همسویی انتظارات، ارتباط عملی و حمایت سازمانی بستگی دارد. در مجموع، این مطالعه نشان می‌دهد که آموزش مبتنی بر گفت‌وگو زمانی می‌تواند تغییر سازمانی پایدار ایجاد کند که در بسترهای حمایتی سازمانی که یادگیری و همکاری را در طول زمان تقویت می‌کنند، جای گیرد.

Several tools measure the Health-related quality of life (HRQOL) of people with chronic illnesses but evidence on their cross-cultural adaptation is limited. This study performed the cross-cultural adaptation of the Minnesota Living with Heart Failure Questionnaire (MLHFQ) for use with Urdu speakers in Pakistan, while documenting the adaptation process in detail. This methodological study employed a structured cross-cultural adaptation and linguistic validation design. We incorporated a Delphi Pannel to the MAPI Research Trusts’ 5-step linguistic validation process. Two forward translators independently adapted and reconciled the Indian Urdu version of the MLHFQ for use in Pakistan. Using a modified Delphi approach comprising three Heart Failure patients and one cardiologist reviewed the translation for linguistic accuracy, cultural relevance, and comprehensiveness, identified problems and provided feedback that informed the Pakistani Urdu version 1.0. Two independent back translators translated version 1.0 back to English. The Principal Investigator and back translators reconciled back-translations and proposed changes that were approved by forward translators. Translations, reconciliation reports, and Delphi panel feedback were analyzed using inductive qualitative content analysis, resulting in four themes describing the methodological challenges and adaptation strategies encountered during cross-cultural adaptation: (1) direct transferring of compatible words from the Indian Urdu version to Pakistani Urdu version of the MLHFQ, (2) using indirect substitutes for words lacking direct Urdu equivalents, (3) balancing the tone of written and spoken Urdu, and (4) incorporating contextual nuances within each element of the tool. This study successfully adapted the MLHFQ for Urdu-speaking patients with Heart Failure in Pakistan while systematically documenting the linguistic, cultural, and contextual challenges encountered throughout the adaptation process. The findings offer valuable methodological insights for researchers adapting HRQOL tools and provide quality evidence regarding the use of the MLHFQ for use with Urdu speakers in Pakistan.

ابزارهای متعددی برای سنجش کیفیت زندگی مرتبط با سلامت (HRQOL) افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن وجود دارد، اما شواهد محدودی درباره بومی‌سازی فرهنگی آن‌ها در دسترس است. این مطالعه به بومی‌سازی فرهنگی پرسشنامه Minnesota Living with Heart Failure Questionnaire (MLHFQ) برای استفاده در میان فارسی‌زبانان اردو در پاکستان پرداخته و فرایند بومی‌سازی را به طور دقیق مستندسازی کرده است. این پژوهش روشی از طراحی ساختارمند بومی‌سازی فرهنگی و اعتبارسنجی زبانی بهره برده است. ما پنل دلفی را به فرایند پنج‌مرحله‌ای اعتبارسنجی زبانی MAPI Research Trust افزودیم. دو مترجم رو به جلو به طور مستقل نسخه اردو هندی پرسشنامه MLHFQ را برای استفاده در پاکستان تطبیق داده و تلفیق کردند. با استفاده از رویکرد دلفی اصلاح‌شده، شامل سه بیمار مبتلا به نارسایی قلبی و یک متخصص قلب، ترجمه از نظر دقت زبانی، تناسب فرهنگی و جامعیت مورد بازبینی قرار گرفت، مشکلات شناسایی و بازخوردهایی ارائه شد که نسخه 1.0 اردو پاکستانی را شکل داد. دو مترجم مستقل رو به عقب نسخه 1.0 را مجدداً به انگلیسی ترجمه کردند. پژوهشگر اصلی و مترجمان رو به عقب ترجمه‌های بازگشتی را تلفیق و تغییرات پیشنهادی را مطرح کردند که توسط مترجمان رو به جلو تأیید شد. ترجمه‌ها، گزارش‌های تلفیق و بازخورد پنل دلفی با استفاده از تحلیل محتوای کیفی استقرایی بررسی شد که منجر به استخراج چهار مضمون درباره چالش‌های روشی و راهبردهای بومی‌سازی در فرایند بومی‌سازی فرهنگی گردید: (1) انتقال مستقیم واژه‌های سازگار از نسخه اردو هندی به نسخه اردو پاکستانی پرسشنامه MLHFQ، (2) استفاده از معادل‌های غیرمستقیم برای واژه‌هایی که معادل مستقیم در اردو ندارند، (3) ایجاد تعادل میان لحن نوشتاری و گفتاری اردو، و (4) گنجاندن ظرایف زمینه‌ای در هر جزء ابزار. این مطالعه با موفقیت پرسشنامه MLHFQ را برای بیماران اردو‌زبان مبتلا به نارسایی قلبی در پاکستان بومی‌سازی کرده و به طور نظام‌مند چالش‌های زبانی، فرهنگی و زمینه‌ای را در طول فرایند بومی‌سازی مستندسازی نموده است. یافته‌ها بینش‌های روشی ارزشمندی برای پژوهشگران در زمینه بومی‌سازی ابزارهای HRQOL فراهم می‌کند و شواهد کیفی معتبری درباره استفاده از پرسشنامه MLHFQ برای اردو‌زبانان در پاکستان ارائه می‌دهد.

This qualitative study examines how a district-level secondary science education leader in a large urban United States school district engaged in co-design to reconsider organizational systems and conditions supporting teacher learning during the implementation of state-adopted science standards. Grounded in organizational sensemaking and co-design, the study conceptualizes leadership practice as the ongoing interpretation and redesign of system conditions that shape teaching and learning. In partnership with a team of researchers, the leader co-developed and implemented a survey as a diagnostic tool to capture teachers’ perspectives, challenges, and goals related to standards-aligned instruction. The co-design process provided contextual relevance while positioning the development of the diagnostic tool as a site for leadership reflection and sensemaking. Study results show that the co-design process functioned as a form of leadership learning, supporting shifts in how the leader made sense of organizational conditions and approached evidence-informed decision-making. The primary participant's interpretation of teacher feedback surfaced patterns of uncertainty, support, and disconnection, informing her thinking about professional learning priorities, teacher engagement, and communication practices. These shifts represent early efforts to reconsider both the technical and cultural dimensions of professional learning systems. The study suggests the potential of co-design as a site for leadership learning by supporting leaders in diagnosing system conditions and considering adaptive approaches to teacher learning. These findings suggest that co-constructed diagnostic tools may provide structured opportunities for leaders to examine assumptions, engage in sensemaking, and reconsider approaches to organizational improvement.

این مطالعه کیفی به بررسی چگونگی مشارکت یک رهبر آموزش علوم متوسطه در سطح ناحیه‌ای در یک ناحیه آموزشی بزرگ شهری ایالات متحده در فرآیند هم‌طراحی به منظور بازنگری نظام‌ها و شرایط سازمانی حامی یادگیری معلمان در جریان اجرای استانداردهای علوم مصوب ایالتی می‌پردازد. این پژوهش با تکیه بر نظریه معناپردازی سازمانی و هم‌طراحی، عمل رهبری را به عنوان تفسیر و بازطراحی مستمر شرایط نظامی که آموزش و یادگیری را شکل می‌دهد، مفهوم‌سازی می‌کند. رهبر مورد مطالعه در همکاری با یک تیم پژوهشی، یک پرسشنامه را به عنوان ابزار تشخیصی برای دریافت دیدگاه‌ها، چالش‌ها و اهداف معلمان در ارتباط با آموزش منطبق با استانداردها، هم‌توسعه و اجرا کرد. فرآیند هم‌طراحی، ارتباط بافتی را فراهم ساخت و توسعه ابزار تشخیصی را به عنوان بستری برای بازتاب و معناپردازی رهبری قرار داد. نتایج مطالعه نشان می‌دهد که فرآیند هم‌طراحی به عنوان شکلی از یادگیری رهبری عمل کرده و موجب تغییر در نحوه معناپردازی رهبر نسبت به شرایط سازمانی و رویکرد وی به تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد شده است. تفسیر بازخورد معلمان توسط مشارکت‌کننده اصلی، الگوهایی از عدم قطعیت، حمایت و گسست را آشکار ساخت که بر تفکر وی درباره اولویت‌های یادگیری حرفه‌ای، مشارکت معلمان و شیوه‌های ارتباطی تأثیر گذاشت. این تغییرات نمایانگر تلاش‌های اولیه برای بازنگری ابعاد فنی و فرهنگی نظام‌های یادگیری حرفه‌ای است. مطالعه حاضر، ظرفیت هم‌طراحی را به عنوان بستری برای یادگیری رهبری از طریق حمایت از رهبران در تشخیص شرایط نظامی و بررسی رویکردهای سازگارانه به یادگیری معلمان نشان می‌دهد. این یافته‌ها حاکی از آن است که ابزارهای تشخیصی هم‌ساخته می‌توانند فرصت‌های ساختاریافته‌ای برای رهبران جهت بررسی پیش‌فرض‌ها، مشارکت در معناپردازی و بازنگری رویکردها به بهبود سازمانی فراهم آورند.

Artificial intelligence (AI) is now part of everyday academic work in higher education, including feedback. However, AI feedback does not automatically lead to learning. It can help students rethink a concept, improve a draft, and notice gaps in their work, but it can also create a false sense of progress when students accept suggestions without understanding them. This Perspective article argues that responsible AI feedback depends on faculty readiness and students’ evaluative judgement. Readiness is not mainly technical. It involves pedagogical judgement: knowing how to design tasks in which students work with feedback, compare it with evidence, revise with purpose, explain their choices, and remain responsible for the final submission. The article focuses on generative AI feedback and uses metacognitive calibration as a central concept. Calibration refers to the relationship between students’ confidence or self-judgement and independently evaluated evidence of performance. Evaluative judgement concerns students’ capacity to judge the quality and relevance of feedback and work, whereas calibration concerns the accuracy of their judgements relative to independently evaluated performance evidence. The article shows how ideas from feedback literacy, evaluative judgement, and self-regulated learning need to be adapted when feedback comes from systems whose accuracy and educational value cannot be assumed. It proposes a conceptual responsible AI feedback design cycle linked to assessment integrity, university policy, and faculty development. Although the cycle requires empirical testing, it offers a practical way to support reflection, calibrated judgement, and accountability without replacing students’ thinking.

هوش مصنوعی (AI) اکنون بخشی از فعالیت‌های روزمره دانشگاهی در آموزش عالی، از جمله بازخورد، است. با این حال، بازخورد هوش مصنوعی به طور خودکار منجر به یادگیری نمی‌شود. این بازخورد می‌تواند به دانشجویان کمک کند تا یک مفهوم را بازاندیشی کنند، پیش‌نویسی را بهبود دهند و شکاف‌های موجود در کار خود را تشخیص دهند، اما همچنین ممکن است حس کاذبی از پیشرفت ایجاد کند زمانی که دانشجویان پیشنهادها را بدون درک آن‌ها می‌پذیرند. این مقاله دیدگاه بیان می‌کند که بازخورد مسئولانه هوش مصنوعی وابسته به آمادگی اعضای هیئت علمی و قضاوت ارزشیابانه دانشجویان است. آمادگی عمدتاً فنی نیست، بلکه شامل قضاوت آموزشی است: دانستن اینکه چگونه وظایفی طراحی شوند که در آن دانشجویان با بازخورد کار کنند، آن را با شواهد مقایسه کنند، با هدف بازنگری کنند، انتخاب‌های خود را توضیح دهند و همچنان مسئولیت ارسال نهایی را بر عهده داشته باشند. این مقاله بر بازخورد مولد هوش مصنوعی تمرکز دارد و از کالیبراسیون فراشناختی به عنوان یک مفهوم مرکزی استفاده می‌کند. کالیبراسیون به رابطه بین اعتماد به نفس یا خودقضاوت دانشجویان و شواهد ارزیابی‌شده مستقل از عملکرد اشاره دارد. قضاوت ارزشیابانه به ظرفیت دانشجویان برای قضاوت درباره کیفیت و ارتباط بازخورد و کار مربوط است، در حالی که کالیبراسیون به دقت قضاوت‌های آن‌ها نسبت به شواهد عملکرد ارزیابی‌شده مستقل مربوط می‌شود. مقاله نشان می‌دهد که چگونه ایده‌های سواد بازخورد، قضاوت ارزشیابانه و یادگیری خودتنظیمی باید زمانی که بازخورد از سیستم‌هایی می‌آید که دقت و ارزش آموزشی آن‌ها مفروض نیست، تطبیق یابد. این مقاله یک چرخه مفهومی طراحی بازخورد مسئولانه هوش مصنوعی را پیشنهاد می‌کند که به سلامت ارزیابی، سیاست دانشگاه و توسعه اعضای هیئت علمی مرتبط است. اگرچه این چرخه نیازمند آزمون تجربی است، اما راهکاری عملی برای حمایت از تأمل، قضاوت کالیبره‌شده و پاسخگویی بدون جایگزینی تفکر دانشجویان ارائه می‌دهد.

urpose of the study: This study aims to develop an AI-integrated STEM-based Electronic Student Worksheet (E-LKPD) for science learning in elementary schools to improve students' science literacy in the digital era Methodology: This study employed a Research and Development (R&D) approach using the ADDIE model (Analysis, Design, Development, Implementation, Evaluation). Data were collected through expert validation questionnaires from content experts, media experts, and practitioner teachers, as well as pre-post science literacy tests administered to Grade V elementary school students. Product validity, practicality, and effectiveness were analyzed using quantitative descriptive statistics and the normalized gain index (N-Gain) Main Findings: The developed E-LKPD achieved a validity score of 87.5% (highly valid), a practicality score of 89.3% (highly practical), and an N-Gain of 0.72 (high effectiveness). The product significantly improved students' science literacy across all four PISA dimensions: scientific context, scientific competence, scientific knowledge, and scientific attitude. AI-based features adaptive quizzes, personalized feedback systems, and virtual science simulations enabled interactive and personalized learning experiences Novelty/Originality of this study: This study introduces an innovative learning product that combines STEM education principles with AI-based adaptive features in a single E-LKPD platform, specifically designed for elementary school science learning in Indonesia. This dual integration addresses the challenge of Indonesia's low student science literacy as reflected in PISA 2022 data while meeting the growing need for AI-based digital learning in 21st-century classrooms

هدف مطالعه: این پژوهش با هدف توسعه برگه کار الکترونیکی دانش‌آموز (E-LKPD) مبتنی بر STEM و یکپارچه با هوش مصنوعی برای آموزش علوم در مدارس ابتدایی به منظور ارتقای سواد علمی دانش‌آموزان در عصر دیجیتال انجام شده است. روش‌شناسی: این پژوهش با رویکرد تحقیق و توسعه (R&D) و با استفاده از مدل ADDIE (تحلیل، طراحی، توسعه، اجرا، ارزیابی) انجام شد. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های اعتبارسنجی خبرگان محتوا، خبرگان رسانه و معلمان مجری، همچنین آزمون‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون سواد علمی دانش‌آموزان پایه پنجم ابتدایی گردآوری شد. روایی، کاربردپذیری و اثربخشی محصول با استفاده از آمار توصیفی کمی و شاخص سود نرمال‌شده (N-Gain) تحلیل گردید. یافته‌های اصلی: E-LKPD توسعه‌یافته موفق به کسب امتیاز روایی ۸۷.۵٪ (بسیار معتبر)، امتیاز کاربردپذیری ۸۹.۳٪ (بسیار کاربردی) و N-Gain معادل ۰.۷۲ (اثربخشی بالا) شد. این محصول به طور معناداری سواد علمی دانش‌آموزان را در هر چهار بُعد PISA شامل زمینه علمی، شایستگی علمی، دانش علمی و نگرش علمی ارتقا داد. ویژگی‌های مبتنی بر هوش مصنوعی نظیر آزمون‌های تطبیقی، سیستم بازخورد شخصی‌سازی‌شده و شبیه‌سازی‌های مجازی علوم، تجربه یادگیری تعاملی و شخصی‌سازی‌شده را فراهم ساختند. نوآوری/اصالت این پژوهش: این مطالعه محصول یادگیری نوآورانه‌ای را معرفی می‌کند که اصول آموزش STEM را با قابلیت‌های تطبیقی مبتنی بر هوش مصنوعی در یک بستر E-LKPD واحد ترکیب نموده و به طور خاص برای آموزش علوم مدارس ابتدایی در اندونزی طراحی شده است. این یکپارچگی دوگانه، چالش پایین بودن سواد علمی دانش‌آموزان اندونزی مطابق با داده‌های PISA 2022 را هدف قرار داده و همزمان به نیاز روزافزون به یادگیری دیجیتال مبتنی بر هوش مصنوعی در کلاس‌های قرن بیست و یکم پاسخ می‌دهد.

Purpose: Learning through games in education allows students to learn in an interactive environment while having fun, making logical inferences, and solving problems. The games are created by arranging numbers in 3x3 squares using consecutive terms of a fixed, increasing number pattern so that the sums of the numbers horizontally, vertically, and diagonally are equal. While playing the games, skills such as establishing relationships between numbers, performing operations, reasoning, and recognizing patterns are used. This study aims to reveal the knowledge, skills, and thoughts acquired by students regarding intelligence and reasoning games obtained from consecutive terms of number patterns with constant differences, by consulting their opinions. Method: The research was conducted using case study design, a qualitative research method. Four participants were selected from different schools at each grade level, from 5th to 8th grade. A semi-structured interview form developed by the researcher was applied in the study. The data obtained were analyzed using content analysis, which is more commonly preferred in qualitative research and provides detailed information. Findings: It was observed that students initially struggled to decipher the strategy of the games, but as the games progressed, they arrived at the solution by discovering the correct strategy. Some students developed similar games using close or distant consecutive terms of new number patterns. Conclusion: As a result, interviews with students who played the game revealed that they acquired skills such as problem-solving, establishing relationships between numbers, discovering number patterns, making logical inferences, reasoning, and performing calculations.

هدف: یادگیری از طریق بازی‌ها در آموزش به دانش‌آموزان این امکان را می‌دهد که در محیطی تعاملی ضمن لذت بردن، استنتاج منطقی انجام دهند و مسائل را حل کنند. این بازی‌ها با چیدمان اعداد در مربع‌های ۳×۳ با استفاده از جملات متوالی یک الگوی عددی ثابت و افزایشی به گونه‌ای ساخته می‌شوند که مجموع اعداد در سطرها، ستون‌ها و قطرها برابر باشد. در حین انجام بازی‌ها، مهارت‌هایی مانند برقراری ارتباط بین اعداد، انجام عملیات، استدلال و شناسایی الگوها به کار گرفته می‌شود. این پژوهش با هدف آشکار ساختن دانش، مهارت‌ها و افکاری که دانش‌آموزان در خصوص بازی‌های هوش و استدلال مبتنی بر جملات متوالی الگوهای عددی با اختلاف ثابت کسب کرده‌اند، از طریق اخذ نظرات آنان انجام شده است. روش: این پژوهش با استفاده از طرح مطالعه موردی، که روشی کیفی است، انجام شد. چهار شرکت‌کننده از مدارس مختلف در هر پایه تحصیلی از پایه پنجم تا هشتم انتخاب شدند. در این مطالعه از فرم مصاحبه نیمه‌ساختاریافته که توسط پژوهشگر تدوین شده بود، استفاده شد. داده‌های به‌دست‌آمده با استفاده از تحلیل محتوا که در پژوهش‌های کیفی رایج‌تر است و اطلاعات دقیقی ارائه می‌دهد، تحلیل شدند. یافته‌ها: مشاهده شد که دانش‌آموزان در ابتدا برای کشف راهبرد بازی‌ها با دشواری مواجه بودند، اما با پیشرفت بازی‌ها، با کشف راهبرد صحیح به راه‌حل دست یافتند. برخی دانش‌آموزان بازی‌های مشابهی با استفاده از جملات متوالی نزدیک یا دور الگوهای عددی جدید طراحی کردند. نتیجه‌گیری: در نهایت، مصاحبه با دانش‌آموزانی که بازی را انجام دادند نشان داد که آن‌ها مهارت‌هایی مانند حل مسئله، برقراری ارتباط بین اعداد، کشف الگوهای عددی، انجام استنتاج منطقی، استدلال و انجام محاسبات را کسب کرده‌اند.

Antimicrobial resistance (AMR) is accelerated by inappropriate antibiotic use, self-medication, over-the-counter access, poor adherence, and inadequate infection prevention and control (IPC). Innovative education is needed to promote community antimicrobial stewardship (AMS; rational antimicrobial use), IPC (infection-spread prevention), and One Health awareness (linking human, animal, and environmental health) among young adults who can influence family and community practices. To evaluate the feasibility, participation, knowledge patterns, and immediate educational value of a low-cost, gamified AMR awareness initiative for university students from diverse disciplines. A single-group, non-comparative educational evaluation was conducted during a 4-hour campus event in January 2026. More than 600 undergraduate and postgraduate students from diverse disciplines participated voluntarily in a live digital comedy quiz, structured debate, and AMR-themed traditional games. Materials were based on community antimicrobial stewardship, IPC, One Health, regulatory, and locally relevant behavioural themes, reviewed by experts and pilot tested. Aggregate participation, item-level quiz accuracy, platform metrics, and qualitative feedback were analysed descriptively. Participation was high, with all students attending the digital polling quiz; game-station participation varied as some students played while others observed or moved across stations. Quiz accuracy was high for microbiology and IPC concepts (85–100%), moderate for One Health and antimicrobial-use principles (65–80%), and lower for regulatory and access-related topics (< 40–60%). Response time was interpreted only as a descriptive platform metric. Feedback indicated that humor, competition, and familiar game formats helped students understand AMR concepts and supported intent to avoid self-medication and follow IPC practices. This low-cost gamified initiative was feasible, acceptable, and relevant for large-scale AMR awareness among university students. The single-group design limits causal interpretation, but the model enabled broad reach, immediate feedback, and misconception correction. Future studies should include validated pre/post measures, delayed follow-up, subgroup analysis, and behavioural indicators to assess learning, retention, and behaviour change.

مقاومت میکروبی (AMR) با مصرف نامناسب آنتی‌بیوتیک، خوددرمانی، دسترسی بدون نسخه، پایبندی ضعیف و ناکافی بودن پیشگیری و کنترل عفونت (IPC) تسریع می‌شود. آموزش نوآورانه برای ارتقاء مدیریت منطقی مصرف آنتی‌میکروبی (AMS)، پیشگیری از انتشار عفونت (IPC) و آگاهی‌بخشی رویکرد سلامت واحد (One Health) ـ که ارتباط سلامت انسان، حیوان و محیط زیست را برجسته می‌کند ـ در میان جوانانی که می‌توانند بر رفتارهای خانواده و جامعه تأثیرگذار باشند، ضروری است. هدف این مطالعه، ارزیابی امکان‌پذیری، میزان مشارکت، الگوهای دانشی و ارزش آموزشی فوری یک ابتکار آگاهی‌بخشی بازی‌وار شده و کم‌هزینه درباره AMR برای دانشجویان رشته‌های مختلف دانشگاهی بود. یک ارزیابی آموزشی تک‌گروهی و غیرمقایسه‌ای طی یک رویداد چهار ساعته در ژانویه ۲۰۲۶ در دانشگاه برگزار شد. بیش از ۶۰۰ دانشجوی کارشناسی و تحصیلات تکمیلی از رشته‌های مختلف به طور داوطلبانه در یک مسابقه کمدی دیجیتال زنده، مناظره ساختاریافته و بازی‌های سنتی با محوریت AMR شرکت کردند. مواد آموزشی بر اساس مدیریت منطقی مصرف آنتی‌میکروبی در جامعه، IPC، رویکرد سلامت واحد، موضوعات مقرراتی و رفتارهای بومی مرتبط تهیه، توسط متخصصان بازبینی و به صورت آزمایشی اجرا شد. میزان مشارکت کلی، دقت پاسخ به سؤالات آزمون، شاخص‌های پلتفرم و بازخورد کیفی به صورت توصیفی تحلیل شد. میزان مشارکت بالا بود و همه دانشجویان در آزمون دیجیتال شرکت کردند؛ مشارکت در ایستگاه‌های بازی متغیر بود، به طوری که برخی دانشجویان بازی کردند و برخی دیگر مشاهده‌گر یا در حال جابجایی بین ایستگاه‌ها بودند. دقت پاسخ به سؤالات آزمون در مفاهیم میکروبیولوژی و IPC بالا (۸۵ تا ۱۰۰٪)، در اصول سلامت واحد و مصرف آنتی‌میکروبی متوسط (۶۵ تا ۸۰٪) و در موضوعات مقرراتی و دسترسی کمتر (کمتر از ۴۰ تا ۶۰٪) بود. زمان پاسخ صرفاً به عنوان یک شاخص توصیفی پلتفرم تفسیر شد. بازخوردها نشان داد که طنز، رقابت و قالب‌های بازی آشنا به دانشجویان در درک مفاهیم AMR کمک کرده و تمایل به اجتناب از خوددرمانی و پیروی از اقدامات IPC را تقویت کرده است. این ابتکار بازی‌وار شده کم‌هزینه، امکان‌پذیر، پذیرفتنی و مرتبط برای آگاهی‌بخشی گسترده درباره AMR در میان دانشجویان دانشگاه بود. طراحی تک‌گروهی تفسیر علّی را محدود می‌کند، اما این مدل امکان دسترسی گسترده، بازخورد فوری و اصلاح سوءبرداشت‌ها را فراهم ساخت. مطالعات آینده باید شامل سنجش‌های معتبر پیش/پس، پیگیری با تأخیر، تحلیل زیرگروه‌ها و شاخص‌های رفتاری برای ارزیابی یادگیری، ماندگاری و تغییر رفتار باشد.

Interactive Response Systems (IRS) are increasingly used in English as a Foreign Language (EFL) classrooms to support participation, feedback, and interaction. However, less is known about how IRS-supported instruction influences students’ broader classroom attitudes and how students’ acceptance of IRS can be explained from a technology-acceptance perspective. This study examined whether changes in university EFL students’ classroom attitudes differed between an IRS-supported intact class and a traditional-instruction intact class, and investigated whether perceived usefulness, perceived ease of use, and prior technological experience predicted students’ attitudes toward IRS. A quasi-experimental pre-test-post-test control-group design was adopted with 102 undergraduate students at a Chinese university. One intact class received IRS-supported instruction through the Unipus platform (n = 51), while another received traditional instruction without IRS integration (n = 51). Student attitudes were measured across eight dimensions: learning atmosphere, participation, attention, confidence, interactivity with teacher, interactivity with peers, learning support, and learning achievement/satisfaction. Mixed-design ANOVA showed significant Group × Time interaction effects across all dimensions, indicating greater attitudinal improvement in the IRS-supported group. Follow-up post-test comparisons also showed significantly more positive attitudes in the IRS-supported group, with medium to large effect sizes. Regression analysis showed that perceived usefulness and perceived ease of use significantly predicted attitudes toward IRS, whereas prior technological experience did not. The model explained 40.2% of the variance. These findings suggest that IRS-supported instruction may provide additional pedagogical support for improving EFL students’ classroom attitudes when meaningfully integrated into lesson design.

سامانه‌های پاسخ‌گویی تعاملی (IRS) به طور فزاینده‌ای در کلاس‌های آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) برای حمایت از مشارکت، بازخورد و تعامل به کار می‌روند. با این حال، اطلاعات کمتری دربارهٔ تأثیر آموزش مبتنی بر IRS بر نگرش‌های کلی دانشجویان نسبت به کلاس و چگونگی تبیین پذیرش IRS توسط دانشجویان از منظر پذیرش فناوری وجود دارد. این پژوهش بررسی کرد که آیا تغییرات نگرش دانشجویان دانشگاهی EFL نسبت به کلاس، بین یک کلاس دست‌نخورده با آموزش مبتنی بر IRS و یک کلاس دست‌نخورده با آموزش سنتی تفاوت دارد یا خیر و همچنین بررسی کرد که آیا سودمندی ادراک‌شده، سهولت استفاده ادراک‌شده و تجربهٔ پیشین فناوری، نگرش دانشجویان نسبت به IRS را پیش‌بینی می‌کند یا نه. این مطالعه با طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل و با مشارکت ۱۰۲ دانشجوی کارشناسی در یک دانشگاه چینی انجام شد. یک کلاس دست‌نخورده آموزش مبتنی بر IRS را از طریق پلتفرم Unipus دریافت کرد (n = 51)، در حالی که کلاس دیگر آموزش سنتی بدون ادغام IRS را دریافت نمود (n = 51). نگرش دانشجویان در هشت بُعد سنجیده شد: فضای یادگیری، مشارکت، توجه، اعتماد به نفس، تعامل با معلم، تعامل با همتایان، حمایت یادگیری و پیشرفت/رضایت از یادگیری. تحلیل واریانس آمیخته (Mixed-design ANOVA) اثرات معنادار تعامل گروه × زمان را در تمامی ابعاد نشان داد که بیانگر بهبود بیشتر نگرش در گروه مبتنی بر IRS بود. مقایسه‌های پس‌آزمون نیز نگرش‌های به‌مراتب مثبت‌تر در گروه مبتنی بر IRS را با اندازه اثر متوسط تا بزرگ نشان داد. تحلیل رگرسیون نشان داد که سودمندی ادراک‌شده و سهولت استفاده ادراک‌شده به طور معناداری نگرش نسبت به IRS را پیش‌بینی می‌کنند، در حالی که تجربهٔ پیشین فناوری چنین تأثیری نداشت. مدل ۴۰/۲٪ از واریانس را تبیین کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش مبتنی بر IRS می‌تواند حمایت آموزشی بیشتری برای بهبود نگرش‌های دانشجویان EFL نسبت به کلاس، در صورت ادغام معنادار در طراحی درس، فراهم آورد.

This study aims to describe the psychological well-being of university students undertaking an internship in the Public Relations unit at Solo Technopark. A descriptive qualitative approach was employed to explore participants’ experiences during the transition from an academic environment to a professional workplace. Data were collected through semi-structured interviews, observation, and documentation involving six student interns and one field supervisor. Data were analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing, while credibility was strengthened through source and technique triangulation. The findings indicate that psychological well-being developed gradually throughout the internship. In the self-acceptance dimension, students became more aware of their strengths and limitations and learned to use feedback as a basis for improvement. Positive relations were reflected in open communication, teamwork, and support from supervisors and colleagues. Autonomy appeared through increasing ability to complete tasks, prioritize work, and make simple decisions. Environmental mastery developed through adaptation to workplace rules, routines, targets, and time demands. Purpose in life was reflected in students’ efforts to gain practical experience and prepare for future careers. Personal growth emerged through improvements in communication, responsibility, discipline, time management, problem solving, and professional skills. Overall, internship experience provided a meaningful context for strengthening students’ psychological well-being, although several competencies still require continued development. Keywords: psychological well-being, university students, internship, public relations, Solo Technopark

هدف این پژوهش توصیف بهزیستی روان‌شناختی دانشجویانی است که دوره کارآموزی خود را در واحد روابط عمومی Solo Technopark می‌گذرانند. رویکرد کیفی توصیفی به منظور بررسی تجارب شرکت‌کنندگان در گذار از محیط دانشگاهی به محیط حرفه‌ای به کار گرفته شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده و مستندسازی با مشارکت شش دانشجوی کارآموز و یک سرپرست میدانی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام گرفت و اعتبار نتایج با استفاده از مثلث‌سازی منابع و روش‌ها تقویت شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که بهزیستی روان‌شناختی به تدریج در طول دوره کارآموزی توسعه یافته است. در بعد پذیرش خود، دانشجویان نسبت به نقاط قوت و محدودیت‌های خود آگاهی بیشتری پیدا کردند و یاد گرفتند بازخوردها را به عنوان مبنایی برای بهبود به کار گیرند. روابط مثبت در قالب ارتباط باز، کار تیمی و حمایت سرپرستان و همکاران منعکس شد. خودمختاری از طریق افزایش توانایی در انجام وظایف، اولویت‌بندی کارها و اتخاذ تصمیمات ساده ظاهر شد. تسلط بر محیط از طریق سازگاری با قوانین، روال‌ها، اهداف و الزامات زمانی محیط کار شکل گرفت. هدفمندی در زندگی در تلاش دانشجویان برای کسب تجربه عملی و آمادگی برای مشاغل آینده نمود یافت. رشد فردی از طریق بهبود مهارت‌های ارتباطی، مسئولیت‌پذیری، انضباط، مدیریت زمان، حل مسئله و مهارت‌های حرفه‌ای پدیدار شد. به طور کلی، تجربه کارآموزی زمینه معناداری برای تقویت بهزیستی روان‌شناختی دانشجویان فراهم کرد، هرچند برخی شایستگی‌ها همچنان نیازمند توسعه بیشتر هستند.

This study analyzes the experience of the Interinstitutional Specialty Program in Food Sovereignties and Strategic Local Advocacy Management (PIES AGILES) (2021–2023), that facilitated the education and training of close to 300 students from 18 Mexican states. This experience emerged amidst political-institutional disputes and demands from social movements, subsequently joining an academic initiative to develop national specialty programs. The program’s goal was to strengthen community capacities and scale agroecological practices through a participatory educational design. However, it’s necessary to deepen systematic reflections in order to provide feedback and improve the educational process we are driving, with the following research question: How does this educational program contribute to the visibility, emergence, and strengthening of networks aimed at building community capacities and scaling agroecological processes? We adopted a methodology based on the analysis of collaborative networks, drawing on both theoretical foundations and the experience. Our findings indicate that cooperation involving a diverse array of allies, such as social organizations, universities, and research centers, generated multiple connections through heterogeneous learning communities. These learning communities strengthened the educational process, including achievements, reinvention processes, and challenges alike. This approach highlights the visibility of transformative subjects, educational innovation, and agroecological experiences, proposing how situated educational processes can contribute to strengthening collaborative networks and scaling transformative agroecological practices.

این مطالعه به تحلیل تجربه برنامه تخصصی بین‌نهادی در حاکمیت غذایی و مدیریت راهبردی کنشگری محلی (PIES AGILES) (۲۰۲۱–۲۰۲۳) می‌پردازد که آموزش و تربیت نزدیک به ۳۰۰ دانشجو از ۱۸ ایالت مکزیک را تسهیل کرد. این تجربه در میان منازعات سیاسی-نهادی و مطالبات جنبش‌های اجتماعی شکل گرفت و سپس به یک ابتکار دانشگاهی برای توسعه برنامه‌های تخصصی ملی پیوست. هدف این برنامه، تقویت ظرفیت‌های اجتماعی و گسترش شیوه‌های کشاورزی بوم‌شناختی از طریق طراحی آموزشی مشارکتی بود. با این حال، ضروری است که بازاندیشی‌های نظام‌مند عمیق‌تری صورت گیرد تا بازخورد لازم برای بهبود فرایند آموزشی فراهم شود؛ با این پرسش پژوهشی: این برنامه آموزشی چگونه به دیده‌شدن، ظهور و تقویت شبکه‌هایی که با هدف ساخت ظرفیت‌های اجتماعی و گسترش فرایندهای کشاورزی بوم‌شناختی شکل گرفته‌اند، کمک می‌کند؟ ما رویکردی مبتنی بر تحلیل شبکه‌های همکاری اتخاذ کردیم که بر پایه مبانی نظری و تجربه عملی استوار است. یافته‌های ما نشان می‌دهد که همکاری میان طیف متنوعی از هم‌پیمانان، از جمله سازمان‌های اجتماعی، دانشگاه‌ها و مراکز پژوهشی، اتصالات متعددی را از طریق جوامع یادگیری ناهمگون ایجاد کرد. این جوامع یادگیری، فرایند آموزشی را تقویت کردند و شامل دستاوردها، فرایندهای بازآفرینی و چالش‌ها بودند. این رویکرد بر دیده‌شدن فاعلان تحول‌گرا، نوآوری آموزشی و تجارب کشاورزی بوم‌شناختی تأکید دارد و نشان می‌دهد که چگونه فرایندهای آموزشی موقعیت‌مند می‌توانند به تقویت شبکه‌های همکاری و گسترش شیوه‌های تحول‌آفرین کشاورزی بوم‌شناختی کمک کنند.

Introduction Large-scale longitudinal evidence on how progressive institutional assessment policy reform is associated with student academic performance remains scarce, particularly in Latin American public higher education. This study examined the association between four successive institutional assessment policies and academic performance across four consecutive academic periods at a public university in Ecuador, focusing on the transition from undifferentiated assessment models to competency-differentiated structures integrating formative feedback within the summative framework. Methods A comparative quasi-longitudinal design was adopted using 921,795 student-course enrolment records. Four institutional assessment policies were examined: a balanced distributed model (Policy A: 60% coursework/40% examinations), a single high-stakes final examination (Policy B: 40% coursework/60% examination), a competency-differentiated model separating theoretical and practical components (Policy C: 40% coursework/30% theoretical examination/30% practical examination), and a hybrid model integrating formative feedback through an intermediate practical assessment (Policy D: 40% coursework/30% theoretical examination/15% progress submission/15% final submission). One-way ANOVA, Bonferroni-corrected pairwise post-hoc comparisons, chi-squared tests with Cramér's V , and subgroup analyses by faculty, study modality, and degree programme were conducted. Results Mean final grades increased monotonically from 78.08 under Policy A to 84.38 under Policy D, while pass rates followed a U-shaped pattern, reaching their minimum under Policy B (82.91%). The overall ANOVA was significant, F (3,921,791) = 7,143.53, p < .001, η ² = .023. Post-hoc comparisons revealed a structural inflection between undifferentiated policies (A/B) and competency-differentiated policies (C/D), with cross-block effect sizes ( d = .306-.380) substantially larger than within-block differences (d < .08). Pass rates differed significantly across policies, χ ²(3) = 9,867.90, p < .001, V = .103. Grade dispersion decreased under competency-differentiated policies, with the standard deviation declining from 19.73 under Policy B to 15.69 under Policy D. Faculty-level analyses showed minimal policy-associated variation in Health Sciences (η² = .001), compared with small but consistent effects in the other three faculties (η² = .014–.036). Online students exhibited the greatest performance gains (η² = .043), with the online-face-to-face performance gap shifting from −0.86 points under Policy A to +5.65 points under Policy D. Discussion The transition from undifferentiated assessment models to competency-differentiated structures separating declarative and procedural knowledge was consistently associated with higher mean academic performance, improved pass rates, and reduced grade dispersion. These associations were particularly pronounced among online students, although the observational design does not establish causality. The findings provide large-scale evidence on the relationship between institutional assessment policy design and academic performance, highlighting the relevance of integrating competency differentiation and formative feedback within summative assessment frameworks as an academic quality governance mechanism in public higher education.

مقدمه: شواهد طولی در مقیاس وسیع درباره ارتباط اصلاح تدریجی سیاست‌های ارزشیابی نهادی با عملکرد تحصیلی دانشجویان، به‌ویژه در آموزش عالی دولتی آمریکای لاتین، همچنان اندک است. این مطالعه ارتباط میان چهار سیاست ارزشیابی نهادی متوالی و عملکرد تحصیلی را در چهار دوره متوالی تحصیلی در یک دانشگاه دولتی در اکوادور بررسی کرد و بر گذار از مدل‌های ارزشیابی غیرمتمایز به ساختارهای مبتنی بر تمایز شایستگی با ادغام بازخورد تکوینی در چارچوب جمع‌بندی تمرکز داشت. روش‌ها: یک طرح شبه‌طولی مقایسه‌ای با استفاده از ۹۲۱٬۷۹۵ رکورد ثبت‌نام دانشجو-درس اتخاذ شد. چهار سیاست ارزشیابی نهادی بررسی شد: مدل توزیع‌شده متعادل (سیاست A: ۶۰٪ کار کلاسی/۴۰٪ آزمون)، یک آزمون نهایی با ریسک بالا (سیاست B: ۴۰٪ کار کلاسی/۶۰٪ آزمون)، مدل مبتنی بر تمایز شایستگی با تفکیک مؤلفه‌های نظری و عملی (سیاست C: ۴۰٪ کار کلاسی/۳۰٪ آزمون نظری/۳۰٪ آزمون عملی)، و مدل ترکیبی با ادغام بازخورد تکوینی از طریق ارزشیابی عملی میانی (سیاست D: ۴۰٪ کار کلاسی/۳۰٪ آزمون نظری/۱۵٪ ارائه پیشرفت/۱۵٪ ارائه نهایی). آزمون ANOVA یک‌طرفه، مقایسه‌های پس‌آزمون زوجی با اصلاح بونفرونی، آزمون‌های کای-دو با V کرامر و تحلیل‌های زیرگروهی بر اساس دانشکده، شیوه تحصیل و برنامه تحصیلی انجام شد. نتایج: میانگین نمرات نهایی به طور یکنواخت از ۷۸٫۰۸ در سیاست A به ۸۴٫۳۸ در سیاست D افزایش یافت، در حالی که نرخ قبولی الگوی U شکل داشت و حداقل خود را در سیاست B (۸۲٫۹۱٪) نشان داد. آزمون ANOVA کلی معنادار بود، F (3,921,791) = 7,143.53, p < .001, η² = .023. مقایسه‌های پس‌آزمون، نقطه عطف ساختاری میان سیاست‌های غیرمتمایز (A/B) و سیاست‌های مبتنی بر تمایز شایستگی (C/D) را نشان داد، به‌طوری‌که اندازه اثر بین‌بلوک (d = .306-.380) به‌طور قابل توجهی بزرگ‌تر از تفاوت‌های درون‌بلوک (d < .08) بود. نرخ قبولی در سیاست‌ها تفاوت معناداری داشت، χ²(3) = 9,867.90, p < .001, V = .103. پراکندگی نمرات در سیاست‌های مبتنی بر تمایز شایستگی کاهش یافت، به‌طوری‌که انحراف معیار از ۱۹٫۷۳ در سیاست B به ۱۵٫۶۹ در سیاست D رسید. تحلیل‌های سطح دانشکده نشان داد که تغییرات مرتبط با سیاست در علوم سلامت حداقل بود (η² = .001)، در حالی که در سه دانشکده دیگر اثرات کوچک اما پایدار مشاهده شد (η² = .014–.036). دانشجویان آنلاین بیشترین افزایش عملکرد را نشان دادند (η² = .043)، به‌طوری‌که فاصله عملکرد آنلاین-حضوری از ۰٫۸۶- نمره در سیاست A به ۵٫۶۵+ نمره در سیاست D تغییر یافت. بحث: گذار از مدل‌های ارزشیابی غیرمتمایز به ساختارهای مبتنی بر تمایز شایستگی با تفکیک دانش اظهاری و رویه‌ای، به طور پیوسته با افزایش میانگین عملکرد تحصیلی، بهبود نرخ قبولی و کاهش پراکندگی نمرات همراه بود. این ارتباطات به‌ویژه در میان دانشجویان آنلاین برجسته بود، اگرچه طرح مشاهده‌ای مطالعه علیت را اثبات نمی‌کند. یافته‌ها شواهدی در مقیاس وسیع درباره رابطه طراحی سیاست ارزشیابی نهادی و عملکرد تحصیلی ارائه می‌دهد و اهمیت ادغام تمایز شایستگی و بازخورد تکوینی در چارچوب ارزشیابی جمع‌بندی را به‌عنوان سازوکار حاکمیت کیفیت علمی در آموزش عالی دولتی برجسته می‌کند.

This study adopts data triangulation procedures resided on quantitative and qualitative data sources to substantially evaluate the claimed and enacted formative assessment practices of science teachers. Data were obtained from 425 science teachers in Cycle Two schools located in Oman. A questionnaire survey was utilized to gather the quantitative data and classroom observation sessions were conducted to gather the qualitative data. In conclusion of the main findings, although the quantitative results revealed an acceptable level of science teachers claimed formative assessment practices, classroom observations explored that science teachers tend to exaggerate their claimed practices of formative assessment and showed some weaknesses in employing vital formative assessment practices such as “Self & peer assessment” and “Constructive feedback”. The findings contribute to the literature by offering empirical validation and vital theoretical insights into the relationship between teachers claimed and enacted formative assessment practices.

این پژوهش با به‌کارگیری روش‌های مثلث‌سازی داده‌ها مبتنی بر منابع داده‌های کمی و کیفی، به ارزیابی اساسی شیوه‌های ادعا شده و اجرا شدهٔ ارزشیابی تکوینی معلمان علوم می‌پردازد. داده‌ها از ۴۲۵ معلم علوم در مدارس دوره دوم واقع در عمان گردآوری شد. برای جمع‌آوری داده‌های کمی از پرسشنامه استفاده شد و برای گردآوری داده‌های کیفی، جلسات مشاهده کلاسی برگزار گردید. در جمع‌بندی یافته‌های اصلی، اگرچه نتایج کمی سطح قابل قبولی از شیوه‌های ادعا شدهٔ ارزشیابی تکوینی معلمان علوم را نشان داد، اما مشاهدات کلاسی آشکار ساخت که معلمان علوم تمایل دارند در بیان شیوه‌های ارزشیابی تکوینی خود اغراق کنند و در به‌کارگیری شیوه‌های حیاتی ارزشیابی تکوینی مانند «خودارزیابی و همتایابی» و «بازخورد سازنده» ضعف‌هایی نشان دادند. یافته‌ها با ارائه اعتبارسنجی تجربی و بینش‌های نظری مهم دربارهٔ رابطهٔ بین شیوه‌های ادعا شده و اجرا شدهٔ ارزشیابی تکوینی معلمان، به ادبیات پژوهش کمک می‌کند.

Objective People with borderline personality disorder (BPD) may benefit from employment supports, however, there is limited knowledge of effective supports. This study aimed to co-develop strategies to enhance Individual Placement and Support (IPS), an evidence-based employment program, for people with BPD.Method Co-design methods allowed the exploration of strategies that could enhance IPS to better support individuals with BPD. Two co-design workshops were held with (1) participants with lived experience of BPD (n = 3) and carers (n = 4) and (2) employment specialists (n = 2), clinicians (n = 5) and a lived experience consultant (n = 1). Workshop data were analysed using thematic analysis with findings (suggested strategies) mapped against the core principles of IPS.Results Most co-developed strategies aligned to core IPS principles, with five novel strategies identified to improve IPS for people with BPD. These included collaborative referral, streamlining initial appointments, buddy system, peer worker support and workplace assessment/modifications.Discussion Findings show that if IPS is achieving a high level of fidelity, the program provides a good level of support for people with BPD. The next stage is to trial these novel strategies and seek feedback from stakeholders regarding their utility and impact on employment outcomes.

هدف: افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی (BPD) ممکن است از حمایت‌های شغلی بهره‌مند شوند، اما دانش محدودی درباره حمایت‌های مؤثر وجود دارد. این مطالعه با هدف هم‌توسعه راهبردهایی برای ارتقای برنامه حمایت و جایابی فردی (IPS)، که یک برنامه شغلی مبتنی بر شواهد است، برای افراد مبتلا به BPD انجام شد. روش: روش‌های هم‌طراحی امکان بررسی راهبردهایی را فراهم کرد که می‌توانند IPS را برای حمایت بهتر از افراد مبتلا به BPD ارتقا دهند. دو کارگاه هم‌طراحی برگزار شد: (۱) شرکت‌کنندگانی با تجربه زیسته از BPD (n = 3) و مراقبان (n = 4) و (۲) متخصصان اشتغال (n = 2)، درمانگران (n = 5) و یک مشاور با تجربه زیسته (n = 1). داده‌های کارگاه‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک تحلیل شدند و یافته‌ها (راهبردهای پیشنهادی) بر اساس اصول اصلی IPS دسته‌بندی گردیدند. نتایج: بیشتر راهبردهای هم‌توسعه‌یافته با اصول اصلی IPS هم‌راستا بودند و پنج راهبرد نوین برای بهبود IPS برای افراد مبتلا به BPD شناسایی شد. این راهبردها شامل ارجاع مشارکتی، تسهیل قرارهای اولیه، سیستم همراه، حمایت کارگر همتا و ارزیابی/تعدیل محیط کار بودند. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که اگر IPS با سطح بالایی از وفاداری اجرا شود، این برنامه حمایت مناسبی برای افراد مبتلا به BPD فراهم می‌کند. مرحله بعدی، آزمون این راهبردهای نوین و دریافت بازخورد از ذینفعان درباره سودمندی و تأثیر آن‌ها بر پیامدهای شغلی است.

Abstract : This study explored the experiences of multigrade teachers in managing classrooms in a rural elementary school as the basis for the development of Project ELEVATE-MG (Enhancing Learner Engagement and Versatile Approaches in Teaching for Effective Multigrade Education). This study employed an action research design to describe the classroom management experiences and needs of multigrade teachers and develop a context-responsive intervention. Data was gathered from three multigrade teachers and one school head through interviews and a post-intervention Google Form survey. Thematic analysis was used to analyze the experiences of the participants, while descriptive-narrative analysis describes participants’ feedback on the intervention. Findings revealed challenges involving instructional complexity, learner behavior, low engagement and participation, and curriculum implementation. Teachers employed strategies such as jump-jump, differentiated instruction, peer teaching, and individualized instruction to address learners’ varied needs. They also utilized flexible classroom management styles and utilized available resources and technology. The findings further indicated that teachers identified continuing needs for strategies, instructional resources, and professional support in managing the classroom. These identified needs informed the development of Project ELEVATE-MG through a LAC session focusing on learner engagement strategies and classroom management practices. Participants described the intervention as practical, relevant, and applicable to their teaching context, reporting increased confidence, enhanced classroom management, and instructional practices. The study recommends sustained professional development, mentoring, and LAC sessions to support multigrade teachers in addressing the classroom management and instructional challenges.

چکیده: این پژوهش به بررسی تجربیات معلمان کلاس‌های چندپایه در مدیریت کلاس‌های درس در یک مدرسه ابتدایی روستایی به‌عنوان مبنایی برای توسعه پروژه ELEVATE-MG (افزایش مشارکت یادگیرندگان و رویکردهای متنوع در آموزش برای آموزش مؤثر چندپایه) می‌پردازد. این مطالعه با بهره‌گیری از طرح پژوهش اقدام‌پژوهی به توصیف تجربیات و نیازهای معلمان چندپایه در مدیریت کلاس و توسعه یک مداخله متناسب با زمینه پرداخت. داده‌ها از طریق مصاحبه با سه معلم چندپایه و یک مدیر مدرسه و همچنین پرسشنامه Google Form پس از مداخله گردآوری شد. برای تحلیل تجربیات شرکت‌کنندگان از تحلیل تماتیک و برای توصیف بازخورد شرکت‌کنندگان نسبت به مداخله از تحلیل توصیفی-روایی استفاده شد. یافته‌ها چالش‌هایی از جمله پیچیدگی آموزشی، رفتار یادگیرندگان، مشارکت و درگیری پایین و اجرای برنامه درسی را نشان داد. معلمان برای پاسخ به نیازهای متنوع یادگیرندگان از راهبردهایی مانند jump-jump، آموزش تفکیکی، آموزش همسالان و آموزش فردی استفاده کردند. همچنین از سبک‌های مدیریت کلاس انعطاف‌پذیر و منابع و فناوری‌های موجود بهره بردند. یافته‌ها همچنین نشان داد که معلمان نیازهای مستمری برای راهبردها، منابع آموزشی و حمایت حرفه‌ای در مدیریت کلاس شناسایی کردند. این نیازها توسعه پروژه ELEVATE-MG را از طریق یک جلسه LAC با تمرکز بر راهبردهای افزایش مشارکت یادگیرندگان و شیوه‌های مدیریت کلاس هدایت کرد. شرکت‌کنندگان مداخله را عملی، مرتبط و قابل اجرا در زمینه تدریس خود توصیف کردند و افزایش اعتماد به نفس، بهبود مدیریت کلاس و شیوه‌های آموزشی را گزارش دادند. مطالعه توصیه می‌کند که توسعه حرفه‌ای مستمر، مشاوره و جلسات LAC برای حمایت از معلمان چندپایه در مواجهه با چالش‌های مدیریت کلاس و آموزش ادامه یابد.

Student evaluations of teaching (SET) remain the most widely used—and most contested—form of feedback in U.S. higher education. Evidence documents validity threats, including confounding from course difficulty, grading, modality, and student and instructor demographics, plus a persistent gap between in-the-moment experience and longer-horizon learning. Yet SET still anchor consequential personnel decisions and function within market logics that shape course selection and branding. Rather than abandoning SET, this paper asks how the instrument can be redesigned to serve assessment for learning. Using design-based research, the authors synthesized peer-reviewed and grey literature, audited an existing instrument in a graduate business-leadership course, and iteratively developed a revised SET built on learning-centered teaching, customizable course-level items, and a common cross-disciplinary core. The paper presents the redesign process, early implementation evidence, and a transferable toolkit. A redesigned instrument is necessary but insufficient; lasting change also requires aligning instruments with institutional incentives.

ارزیابی‌های دانشجویی تدریس (SET) همچنان رایج‌ترین و در عین حال بحث‌برانگیزترین شکل بازخورد در آموزش عالی ایالات متحده هستند. شواهد، تهدیدهای روایی را مستند می‌کنند، از جمله تداخل با دشواری درس، نمره‌دهی، شیوه ارائه، و ویژگی‌های جمعیت‌شناختی دانشجویان و مدرسان، به‌علاوه شکاف ماندگار میان تجربه لحظه‌ای و یادگیری بلندمدت. با این حال، SET همچنان مبنای تصمیم‌گیری‌های مهم پرسنلی است و در منطق بازار که انتخاب و برندینگ درس‌ها را شکل می‌دهد، ایفای نقش می‌کند. این مقاله به جای کنار گذاشتن SET، می‌پرسد چگونه می‌توان این ابزار را برای خدمت به ارزیابی در جهت یادگیری بازطراحی کرد. نویسندگان با استفاده از پژوهش مبتنی بر طراحی، ادبیات داوری‌شده و خاکستری را سنتز کردند، یک ابزار موجود را در یک درس رهبری کسب‌وکار در مقطع تحصیلات تکمیلی ممیزی کردند و به‌صورت تکراری یک SET بازطراحی‌شده مبتنی بر تدریس یادگیری‌محور، آیتم‌های قابل تنظیم در سطح درس، و یک هسته مشترک بین‌رشته‌ای توسعه دادند. مقاله فرایند بازطراحی، شواهد اولیه پیاده‌سازی و یک جعبه‌ابزار قابل انتقال را ارائه می‌کند. یک ابزار بازطراحی‌شده لازم اما ناکافی است؛ تغییر پایدار همچنین مستلزم همسویی ابزارها با مشوق‌های نهادی است.

Automated vehicles (AV) can exhibit diverse driving behaviors that deviate from driver expectations. More research is needed to understand drivers’ preferred driving styles when navigating safety-critical situations as well as their responses to unexpected AV driving behaviors. Forty-eight participants experienced simulated automated driving scenarios where an AV navigated a construction zone while exhibiting four different predefined driving styles that varied in terms of cautiousness and efficiency. After each trial, participants provided feedback to adjust the AV’s driving style toward their preferences, which was successfully implemented in 80% cases. Drivers’ trust, workload, voluntary takeover decisions, eye movements, and skin conductance were measured. Overall, participants preferred driving styles balancing cautiousness and efficiency. When AV behavior matched driver preferences, they reported higher trust and more stable visual scanning patterns, while unexpected behaviors were associated with broader ocular scanning. Findings can inform the development of adaptive systems that intelligently modify AV behaviors.

خودروهای خودران (AV) می‌توانند رفتارهای رانندگی متنوعی از خود نشان دهند که ممکن است با انتظارات رانندگان متفاوت باشد. پژوهش‌های بیشتری برای درک سبک‌های رانندگی ترجیحی رانندگان در موقعیت‌های بحرانی ایمنی و همچنین واکنش‌های آنان به رفتارهای غیرمنتظره خودروهای خودران مورد نیاز است. چهل‌وهشت شرکت‌کننده سناریوهای شبیه‌سازی‌شده رانندگی خودکار را تجربه کردند که در آن خودرو خودران از یک منطقه ساخت‌وساز عبور می‌کرد و چهار سبک رانندگی از پیش تعیین‌شده با سطوح مختلف احتیاط و کارایی را به نمایش می‌گذاشت. پس از هر آزمون، شرکت‌کنندگان بازخوردهایی برای تنظیم سبک رانندگی خودرو مطابق با ترجیحات خود ارائه دادند که در ۸۰٪ موارد با موفقیت اجرا شد. اعتماد رانندگان، بارکاری، تصمیمات داوطلبانه برای در دست گرفتن کنترل، حرکات چشمی و هدایت الکتریکی پوست اندازه‌گیری شد. به طور کلی، شرکت‌کنندگان سبک‌های رانندگی متعادل میان احتیاط و کارایی را ترجیح دادند. زمانی که رفتار خودرو با ترجیحات راننده مطابقت داشت، اعتماد بیشتری گزارش شد و الگوهای اسکن بصری پایدارتری مشاهده گردید، در حالی که رفتارهای غیرمنتظره با اسکن چشمی گسترده‌تر همراه بود. یافته‌ها می‌تواند به توسعه سامانه‌های تطبیقی که رفتار خودروهای خودران را به‌صورت هوشمندانه تعدیل می‌کنند، کمک نماید.

This article examines interdisciplinary integration as a means of developing future teachers’ didactic competence within English language teacher education at pedagogical universities in Uzbekistan. Didactic competence is understood as the ability to transform subject knowledge into coherent instruction through informed planning, classroom interaction, assessment, and adaptation to learners’ needs. The article adopts a conceptual and analytical approach to explore connections among linguistics, language teaching methodology, educational psychology, pedagogy, and digital literacy. It considers how these disciplines can contribute to shared instructional problems while retaining their distinct perspectives. The analysis proposes a framework centred on interdisciplinary learning objectives, problem-based lesson design, collaborative microteaching, guided analysis of teaching practice, and reflective assessment. Particular attention is given to tasks that require prospective English teachers to explain language features, anticipate learning difficulties, select appropriate instructional strategies, and interpret evidence of learner understanding. Multilingual classroom contexts and cooperation between university educators and school mentors inform the framework’s intended application. The article argues that interdisciplinary integration can create opportunities for students to connect disciplinary understanding with professional judgement when assignments, feedback, and teaching experiences are coherently organized. The proposed relationships remain theoretical rather than empirically demonstrated.

این مقاله به بررسی ادغام میان‌رشته‌ای به‌عنوان ابزاری برای توسعه شایستگی تدریسی معلمان آینده در آموزش معلمان زبان انگلیسی در دانشگاه‌های تربیت معلم ازبکستان می‌پردازد. شایستگی تدریسی به‌عنوان توانایی تبدیل دانش موضوعی به آموزش منسجم از طریق برنامه‌ریزی آگاهانه، تعامل کلاسی، ارزشیابی و سازگاری با نیازهای یادگیرندگان تعریف می‌شود. مقاله با رویکردی مفهومی و تحلیلی به بررسی ارتباط میان زبان‌شناسی، روش‌شناسی آموزش زبان، روان‌شناسی تربیتی، علوم تربیتی و سواد دیجیتال می‌پردازد. همچنین بررسی می‌کند که چگونه این رشته‌ها می‌توانند به مسائل مشترک آموزشی کمک کنند، در حالی که دیدگاه‌های متمایز خود را حفظ می‌کنند. تحلیل ارائه‌شده چارچوبی مبتنی بر اهداف یادگیری میان‌رشته‌ای، طراحی درس مبتنی بر مسئله، آموزش خرد مشارکتی، تحلیل هدایت‌شده عملکرد تدریس و ارزشیابی تأملی پیشنهاد می‌کند. توجه ویژه‌ای به وظایفی شده است که از معلمان آینده زبان انگلیسی می‌خواهد ویژگی‌های زبان را توضیح دهند، دشواری‌های یادگیری را پیش‌بینی کنند، راهبردهای آموزشی مناسب را انتخاب نمایند و شواهد درک یادگیرندگان را تفسیر کنند. زمینه‌های کلاسی چندزبانه و همکاری میان اساتید دانشگاه و راهنمایان مدارس، کاربرد مورد نظر این چارچوب را شکل می‌دهد. مقاله استدلال می‌کند که ادغام میان‌رشته‌ای می‌تواند فرصت‌هایی برای دانشجویان فراهم آورد تا درک رشته‌ای را با قضاوت حرفه‌ای پیوند دهند، مشروط بر آنکه تکالیف، بازخورد و تجربیات تدریس به‌صورت منسجم سازمان‌دهی شوند. روابط پیشنهادی در این مقاله نظری باقی مانده و به‌طور تجربی اثبات نشده‌اند.