sleep

Video and digital games have been the focus of sustained public and scientific debate since their commercial emergence in the late 1970s, particularly regarding their effects on children and adolescents. Early public and scientific discourse frequently portrayed gaming as a source of physical injury, addiction, aggression, social isolation, academic problems, and moral decline. However, subsequent empirical research has produced a substantially more differentiated picture of both the benefits and risks of gaming. This review examines the historical foundations of controversies surrounding video and digital games and synthesizes contemporary evidence concerning their cognitive, emotional, social, therapeutic, and physical effects. . Research indicates that moderate, purposeful gaming may improve visuospatial abilities, attentional control, problem-solving, mood regulation, social connection, and selected educational outcomes. Gaming-based interventions have also demonstrated therapeutic potential, particularly for depressive symptoms and attention-related difficulties among young people. At the same time, important risks remain, especially when gaming becomes excessive, compulsive, or disruptive to everyday functioning. These include repetitive-strain injuries, sleep disruption, problematic gaming, and adverse mental-health and academic outcomes. Evidence concerning violent games and serious real-world aggression remains more contested, with recent research emphasizing relatively small effects and the importance of individual and contextual factors. Overall, the evidence suggests that the developmental consequences of gaming for children and adolescents depend less on gaming itself than on the duration, content, context, and pattern of engagement.

بازی‌های ویدیویی و دیجیتال از زمان ظهور تجاری خود در اواخر دهه ۱۹۷۰، همواره موضوع بحث‌های عمومی و علمی مداوم بوده‌اند، به‌ویژه در خصوص تأثیرات آن‌ها بر کودکان و نوجوانان. گفتمان‌های عمومی و علمی اولیه اغلب بازی کردن را منبع آسیب‌های جسمی، اعتیاد، پرخاشگری، انزوای اجتماعی، مشکلات تحصیلی و افول اخلاقی معرفی می‌کردند. با این حال، پژوهش‌های تجربی بعدی تصویری به‌مراتب متمایزتر از فواید و خطرات بازی کردن ارائه داده‌اند. این مرور به بررسی مبانی تاریخی مناقشات پیرامون بازی‌های ویدیویی و دیجیتال می‌پردازد و شواهد معاصر مربوط به اثرات شناختی، هیجانی، اجتماعی، درمانی و جسمی آن‌ها را جمع‌بندی می‌کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که بازی کردن متوسط و هدفمند می‌تواند توانایی‌های دیداری-فضایی، کنترل توجه، حل مسئله، تنظیم خلق، ارتباط اجتماعی و برخی پیامدهای آموزشی را بهبود بخشد. مداخلات مبتنی بر بازی نیز پتانسیل درمانی خود را نشان داده‌اند، به‌ویژه برای علائم افسردگی و مشکلات مرتبط با توجه در میان جوانان. در عین حال، خطرات مهمی نیز وجود دارد، به‌ویژه زمانی که بازی کردن بیش از حد، اجباری یا مختل‌کننده عملکرد روزمره شود. این خطرات شامل آسیب‌های تکراری، اختلال خواب، بازی کردن مسئله‌ساز و پیامدهای نامطلوب سلامت روان و تحصیلی است. شواهد مربوط به بازی‌های خشونت‌آمیز و پرخاشگری جدی در دنیای واقعی همچنان مورد مناقشه است و پژوهش‌های اخیر بر اثرات نسبتاً کوچک و اهمیت عوامل فردی و زمینه‌ای تأکید دارند. در مجموع، شواهد نشان می‌دهند که پیامدهای رشدی بازی کردن برای کودکان و نوجوانان کمتر به خود بازی وابسته است و بیشتر به مدت، محتوا، زمینه و الگوی مشارکت بستگی دارد.

Video and digital games have been the focus of sustained public and scientific debate since their commercial emergence in the late 1970s, particularly regarding their effects on children and adolescents. Early public and scientific discourse frequently portrayed gaming as a source of physical injury, addiction, aggression, social isolation, academic problems, and moral decline. However, subsequent empirical research has produced a substantially more differentiated picture of both the benefits and risks of gaming. This review examines the historical foundations of controversies surrounding video and digital games and synthesizes contemporary evidence concerning their cognitive, emotional, social, therapeutic, and physical effects. . Research indicates that moderate, purposeful gaming may improve visuospatial abilities, attentional control, problem-solving, mood regulation, social connection, and selected educational outcomes. Gaming-based interventions have also demonstrated therapeutic potential, particularly for depressive symptoms and attention-related difficulties among young people. At the same time, important risks remain, especially when gaming becomes excessive, compulsive, or disruptive to everyday functioning. These include repetitive-strain injuries, sleep disruption, problematic gaming, and adverse mental-health and academic outcomes. Evidence concerning violent games and serious real-world aggression remains more contested, with recent research emphasizing relatively small effects and the importance of individual and contextual factors. Overall, the evidence suggests that the developmental consequences of gaming for children and adolescents depend less on gaming itself than on the duration, content, context, and pattern of engagement.

بازی‌های ویدیویی و دیجیتال از زمان ظهور تجاری خود در اواخر دهه ۱۹۷۰، همواره موضوع بحث‌های عمومی و علمی مداوم بوده‌اند، به‌ویژه در خصوص تأثیرات آن‌ها بر کودکان و نوجوانان. گفتمان‌های عمومی و علمی اولیه اغلب بازی کردن را منبع آسیب‌های جسمی، اعتیاد، پرخاشگری، انزوای اجتماعی، مشکلات تحصیلی و افول اخلاقی معرفی می‌کردند. با این حال، پژوهش‌های تجربی بعدی تصویری به‌مراتب متمایزتر از فواید و خطرات بازی کردن ارائه داده‌اند. این مرور به بررسی مبانی تاریخی مناقشات پیرامون بازی‌های ویدیویی و دیجیتال می‌پردازد و شواهد معاصر مربوط به اثرات شناختی، هیجانی، اجتماعی، درمانی و جسمی آن‌ها را جمع‌بندی می‌کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که بازی کردن متوسط و هدفمند می‌تواند توانایی‌های دیداری-فضایی، کنترل توجه، حل مسئله، تنظیم خلق، ارتباط اجتماعی و برخی پیامدهای آموزشی را بهبود بخشد. مداخلات مبتنی بر بازی نیز پتانسیل درمانی خود را نشان داده‌اند، به‌ویژه برای علائم افسردگی و مشکلات مرتبط با توجه در میان جوانان. در عین حال، خطرات مهمی نیز وجود دارد، به‌ویژه زمانی که بازی کردن بیش از حد، اجباری یا مختل‌کننده عملکرد روزمره شود. این خطرات شامل آسیب‌های تکراری، اختلال خواب، بازی کردن مسئله‌ساز و پیامدهای نامطلوب سلامت روان و تحصیلی است. شواهد مربوط به بازی‌های خشونت‌آمیز و پرخاشگری جدی در دنیای واقعی همچنان مورد مناقشه است و پژوهش‌های اخیر بر اثرات نسبتاً کوچک و اهمیت عوامل فردی و زمینه‌ای تأکید دارند. در مجموع، شواهد نشان می‌دهند که پیامدهای رشدی بازی کردن برای کودکان و نوجوانان کمتر به خود بازی وابسته است و بیشتر به مدت، محتوا، زمینه و الگوی مشارکت بستگی دارد.

Background: Patients with chronic kidney disease undergoing hemodialysis frequently experience physical and psychological complaints that may affect their sleep quality. Uremic pruritus, restless legs syndrome, anxiety, and post-hemodialysis fatigue are potential factors that may disrupt sleep quality. Objective: This study aimed to identify the factors influencing the sleep quality of patients with chronic kidney disease undergoing hemodialysis at Bahteramas Regional General Hospital, Southeast Sulawesi Province. Methods: This study employed a quantitative analytical approach with a cross-sectional design. The sample consisted of 83 respondents. Data were collected using the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), 5-D Itch Scale, International Restless Legs Syndrome Rating Scale (IRLS), Hospital Anxiety and Depression Scale-Anxiety (HADS-A), and a post-hemodialysis fatigue assessment instrument. Data were analyzed using the Chi-square test and binary logistic regression. Results: Bivariate analysis showed that uremic pruritus (p = 0.046), restless legs syndrome (p = 0.015), anxiety (p = 0.029), and post-hemodialysis fatigue (p = 0.049) were statistically significant factors associated with sleep quality. Simultaneously, the four variables had a statistically significant effect on sleep quality (p = 0.007), with a Nagelkerke R Square value of 0.217. In the multivariable analysis, only anxiety showed a statistically significant independent effect (p = 0.019). Conclusion: Uremic pruritus, restless legs syndrome, anxiety, and post-hemodialysis fatigue were statistically associated with sleep quality in the bivariate analysis. The four variables were jointly significant in the multivariable model, whereas only anxiety remained statistically significant after adjustment for the other variables.

Background: Prolonged screen exposure, after-hours connectivity, and sedentary work are linked to poor sleep and occupational burnout among Indian working professionals. Ayurvedic Dinacharya regulates waking, Vyayama, Bhojana Vidhi, and Nidra Vidhi; however, digital-era disruption of these domains among working adults remains unstudied. This study aimed to assess digital lifestyle behaviours mapped to Dinacharya principles as behavioural markers of Pragyaparadha, in relation to sleep quality and occupational burnout among working adults, and to identify behaviours independently associated with poor sleep and higher burnout. Methods: A cross-sectional analytical survey (STROBE-reported) was conducted at the All-India Institute of Ayurveda (AIIA), New Delhi, during (January 2026 to July 2026), among 400 working adults aged 25-40 years with ≥1 year of occupational experience. A structured proforma captured sociodemographic details and Dinacharya-mapped digital behaviours across five domains (morning routine, bedtime device use, after-hours connectivity, screen breaks/sedentary time, mealtime practices). Sleep quality and burnout were assessed using the PSQI and Copenhagen burnout inventory. Results: Of 400 participants, 56.8% had poor sleep quality, 61% personal burnout, and 55.8% work-related burnout. Bedtime device use and inadequate screen breaks/sedentary behaviour independently predicted poor sleep (aOR 1.76 and 1.98). After-hours connectivity, sedentary behaviour, and mealtime digital engagement predicted personal burnout; bedtime device use, sedentary behaviour, mealtime digital engagement, and digital overload predicted work-related burnout (all p<0.05). Conclusions: Digital lifestyle behaviours reflect patterns of Pragyaparadha in daily digital conduct. Interpreted through Dinacharya and Nidra, the findings support a culturally grounded, preventive Digital Dinacharya framework for digital-era occupational health.

Music has been investigated as a potential influence on exercise performance, perceived exertion, recovery, and sleep. However, studies vary in their interventions, populations, exercise contexts, and measured outcomes. This scoping review aimed to map experimental evidence on music interventions in resistance, isometric and handgrip, aerobic exercise, acute recovery, and sleep, and to identify evidence gaps. PubMed/MEDLINE, SPORTDiscus, Scopus, and Web of Science were searched for studies published between 1980 and October 2026. Eligible studies involved human participants, compared a music intervention with a control or alternative condition, and reported exercise performance, perceived exertion, psychological responses, physiological recovery, or sleep outcomes. Screening was conducted using Rayyan. Findings were synthesised descriptively across four domains. Thirty studies involving 1,183 participants were included. Studies were published between 1981 and 2021 and examined resistance exercise (n=11), isometric and handgrip exercise (n=8), aerobic exercise and acute recovery (n=7) and sleep (n=4). The evidence maps a broad range of music interventions and outcomes, with variable findings across exercise and sleep contexts. Research gaps include limited participant diversity and insufficient investigation of sleep and recovery in athletic populations. Further studies are needed to clarify how music characteristics, individual preferences, and task demands relate to outcomes.

Purpose: This study assessed the prevalence of sleep disturbance and associated factors in patients with hepatocellular carcinoma (HCC) receiving hepatic arterial infusion chemotherapy (HAIC) combined with targeted therapy and immunotherapy. Patients and Methods: A cross-sectional survey enrolled 230 patients undergoing HAIC combined with targeted therapy and immunotherapy at Sun Yat-sen University Cancer Center (July–November 2025). Sleep, psychological distress, pain, appetite, and quality of life were assessed using the PSQI, HADS, NRS, VAS, and EORTC QLQ-C30, respectively, along with prior HAIC cycles. Logistic regression identified factors associated with sleep disturbance. Results: The prevalence of sleep disturbance (PSQI > 5) was 72.6% (167/230). Univariate analysis identified a greater number of prior HAIC cycles, higher levels of depressive and anxiety symptoms, and lower quality of life and appetite as significant factors. In multivariate analysis, four factors remained independently associated with sleep disturbance: prior HAIC cycles (OR = 1.66, 95% CI: 1.25– 2.20, P < 0.001), anxiety symptoms (OR = 1.27, 95% CI: 1.12– 1.44, P < 0.001), depressive symptoms (OR = 1.23, 95% CI: 1.03– 1.47, P = 0.021), and appetite sensations (OR = 0.93, 95% CI: 0.91– 0.96, P < 0.001), which showed an inverse association with sleep disturbance. The model showed an apparent area under the ROC curve of 0.92 (95% CI 0.87– 0.96), with an optimism-corrected AUC of 0.91 after bootstrap resampling. Conclusion: Sleep disturbance was highly prevalent and was independently associated with cumulative treatment burden, psychological distress and impaired appetite. These cross-sectional findings support routine sleep screening together with psychological and nutritional assessment in this population; whether modifying these factors improves sleep quality requires prospective interventional studies. Keywords: hepatocellular carcinoma, sleep disturbance, hepatic arterial infusion chemotherapy, immunotherapy, targeted therapy

Background and Purpose: Non-suicidal self-injury (NSSI) is a global concern in adolescent mental health. Rural boarding middle school students, as a unique and vulnerable population, remain understudied regarding the potential heterogeneity and longitudinal trajectories of NSSI. This study aimed to identify latent classes of NSSI among this group, examine their transition patterns over time, and evaluate the effectiveness of an emotion management group intervention. Methods: Study 1 cross-sectionally surveyed 927 adolescents; we split samples into non-NSSI and NSSI subgroups and ran latent profile analysis (LPA) only among participants with NSSI ( n =285). Study 2 conducted a 6-month follow-up of 550 participants and applied latent transition analysis (LTA) to examine class shifts and predictive factors. Study 3 was a randomized controlled trial in which 30 students from the High-NSSI received an 8-week emotion-management group intervention. Intervention effects were evaluated using repeated-measures ANCOVA with demographic covariates. Results: Within the NSSI subgroup ( n = 285), two classes were identified: a High-NSSI class ( n = 21, 7.4%) and a Low-NSSI class ( n = 264, 92.6%). Poor sleep quality and bullying victimization independently predicted High-NSSI membership. Longitudinal analysis revealed high stability in the Low-NSSI class (91%) and high fluidity in the High-NSSI class (83% transitioning to low-risk). The emotion-management intervention significantly reduced both NSSI frequency and negative affect. Discussion: These findings demonstrate that clinically meaningful NSSI subtypes exist among rural boarding adolescents and that sleep quality and bullying are key modifiable risk factors. The results support a stepped-care approach in school settings, where the High-NSSI class requires intensive intervention and the Low-NSSI class may benefit from less intensive, universal supports. The emotion-management group intervention is an effective school-based program for the most severe NSSI subtype. Keywords: non-suicidal self-injury, latent profile analysis, latent transition analysis, emotion management, group intervention

Background: Caring for children with cerebral palsy places emotional, social, and practical demands on families. Objective: This study explored the lived experiences of family caregivers of children with cerebral palsy. Methods: A qualitative phenomenological study involved six family caregivers purposively selected on the basis of their direct involvement in daily care. Data were collected through in-depth semi-structured interviews and analyzed using Colaizzi’s method. Results: Seven themes were identified: emotional responses to the child’s condition; caregiving challenges and barriers; forms of support received; limited access to specialized services; acceptance and hopes for the child’s future; caregiving role conflicts; and changes in daily routines and sleep patterns. Conclusion: The findings indicate that caregiving is a complex process of adaptation shaped by family support, shared responsibilities, and service availability. Emotional support, caregiver education, and continuing guidance are needed to strengthen family well-being and the quality of care provided to children.

Chronobiology studies indicate that individuals are regulated by three timers: social, solar, and biological. Environmental and behavioral changes can modify the sleep–wake cycle. Many university students adopt nighttime study habits, interfering with the circadian rhythm. Sleep restriction or poor sleep quality compromises memory and significantly reduces academic performance. This study aimed to verify whether there is an association between sleep quality and academic performance among nursing and medical students at a public university in Alagoas, Brazil. This is an observational, cross-sectional, and quantitative study conducted with 137 Nursing and Medical students, selected through stratified probabilistic sampling. Data collection included a sociodemographic questionnaire to characterize the sample, the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), the Munich Chronotype Questionnaire (MCTQ), and academic self-assessment. Data were analyzed for normality, and associations were tested using Pearson and Spearman correlations (SciPy – Python). Among the 137 students, 65.7% were women, 70.1% were between 19 and 24 years old, 67.9% rated their academic performance between 7.0 and 8.9, and 66.4% presented poor sleep quality. Negative correlations between the PSQI and self-assessment variables (r = -0.368; p < 0.001 for Pearson; r = -0.360; p < 0.001 for Spearman) reinforce the importance of sleep quality in the academic context. The findings highlight the urgency of interventions that promote sleep hygiene education and strategies to improve rest quality, reducing the likelihood of problems that may negatively impact students’ academic performance.

Nurses delivered much of the direct care to COVID-19 patients and were repeatedly exposed to death, infection risk, and shortages of equipment, yet little is known about how Pakistani nurses experienced and managed posttraumatic stress symptoms (PTSS). This qualitative study explored PTSS, experiences of trauma, perceived psychological impact, and coping strategies among nurses who cared for COVID-19 patients during peak pandemic waves. Eight registered nurses working in COVID wards and intensive care units of public hospitals in Islamabad and Rawalpindi were recruited through purposive sampling and took part in individual semi-structured interviews conducted in Urdu and basic English. Data were analysed using Braun and Clarke’s thematic analysis. Four themes were generated: (a) symptoms related to trauma (altered sleep, changes in temperament, emotional reactivity, diminished interest in social life, flashbacks); (b) threats and stress due to COVID-19 (increased workload, direct threat to self and others, sense of isolation, lack of knowledge and equipment); (c) psychological impact of trauma (increased mental health concerns, burnout and compassion fatigue, elevated death anxiety, lack of optimism about the future); and (d) strategies to cope (sharing workload with the team, emotional support from colleagues). Seven of eight nurses described flashbacks, and accounts spanned several DSM-5 symptom clusters, although no diagnostic assessment was used. Peer teamwork and emotional support were the only coping resources reported, and no participant had received formal counselling. Peer solidarity seems to have been an informal resource of resilience where organizational support was absent and institutional psychological services should be built around it.

Rapid eye movement (REM) sleep behavior disorder (RBD) is a parasomnia in which the normal muscle atonia of REM sleep is lost, and patients act out their dreams.Serotonergic antidepressants such as selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) are a recognized trigger, but in psychiatric patients the nocturnal behaviors are easily attributed to stress or to the primary illness.We report the case of a 46-year-old man with schizoaffective disorder, depressive type, maintained on aripiprazole 15 mg daily, who was started on escitalopram 10 mg at bedtime (day one); the dose was reduced to 5 mg on day 77.Around day 430, about 14 months after starting escitalopram and while taking 5 mg, he began to walk in his sleep and act out his dreams, including punching movements and, on one occasion, walking while holding a clothing iron, with no recollection on waking.The episodes occurred late in the night, with his eyes closed, two to three times a month and were accompanied by sleep paralysis and daytime sleepiness.His mental status examination and routine blood tests were unremarkable.He declined polysomnography and brain imaging, so a diagnosis of probable RBD, possibly associated with escitalopram, was made on clinical grounds; a non-REM parasomnia could not be excluded.On day 616, escitalopram was stopped and clonazepam 0.5 mg at bedtime was started at the same time.The episodes had stopped by day 665.Clonazepam was discontinued on day 772, and at the latest follow-up on day 1962 there had been no recurrence.Because clonazepam was started when escitalopram was withdrawn, the improvement cannot be attributed to stopping escitalopram alone, although the absence of recurrence after clonazepam was discontinued supports a role for the antidepressant.Clinicians who prescribe serotonergic antidepressants should take a sleep history from patients and their bed partners, arrange polysomnography where it is available, and review the suspected drug.

ABSTRACT Insufficient sleep duration among bus drivers has the potential to cause prolonged fatigue, oxidative stress, and elevated liver enzymes such as SGOT and SGPT. Research examining the correlation between sleep duration and SGOT and SGPT levels among bus drivers in Indonesia remains limited. This study aimed to analyze the correlation between sleep duration and SGOT and SGPT levels in bus drivers at Bulupitu Bus Station, Purwokerto. The study employed an analytical observational design with a cross-sectional approach involving 20 bus drivers selected through total sampling. Sleep duration was measured using a questionnaire, while SGOT and SGPT levels were analyzed using the IFCC kinetic method. Correlations between variables were tested using Pearsons correlation with a significance level of 0.05. The average sleep duration of respondents was 6.35-1.59 hours; the mean SGOT level was 29.625-24.94 U/L, and the mean SGPT level was 45,150-33.37 U/L. No significant correlation was found between sleep durition and SGOT levels (r = 0.203: p = 0.391) or SGPT levels (r 0.441, p0.051). Sleep duration did not show a significant correlation with SGOT and SGPT levels in bus drivers. Lifestyle factors and other health conditions may contribute more substantially. Keywords: Sleep Duration, SGOT, SGPT, Bus Drivers. ABSTRAK Durasi tidur yang kurang pada sopir bus berpotensi menimbulkan kelelahan berkepanjangan, stres oksidatif, serta peningkatan enzim hati seperti SGOT dan SGPT. Studi terkait hubungan antara durasi tidur dengan kadar SGOT dan SGPT pada sopir bus di Indonesia masih terbatas. Tujuan dari studi ini adalah untuk menganalisis hubungan antara durasi tidur dengan kadar SGOT dan SGPT pada sopir bus di Terminal Bulupitu Purwokerto. Desain studi ini menggunakan rancangan observasional analitik dengan pendekatan cross-sectional pada 20 sopir bus yang diambil melalui teknik total sampling. Pengukuran durasi tidur dilakukan menggunakan kuesioner, sedangkan kadar SGOT dan SGPT dianalisis dengan metode kinetik IFCC. Hubungan antar variabel dianalisis dengan uji korelasi Pearson pada tingkat signifikansi 0,05. Rata-rata durasi tidur responden adalah 6,35 ± 1,59 jam; rerata kadar SGOT sebesar 29,625 ± 24,94 U/L dan SGPT sebesar 45,150 ± 33,37 U/L. Tidak terdapat hubungan signifikan antara durasi tidur dengan kadar SGOT (r = 0,203; p = 0,391) maupun SGPT (r = –0,441; p = 0,051). Durasi tidur tidak menunjukkan hubungan yang signifikan dengan kadar SGOT dan SGPT pada sopir bus. Faktor gaya hidup dan kondisi kesehatan lain kemungkinan berperan lebih besar. Kata Kunci: Durasi Tidur, SGOT, SGPT, Sopir Bus.

Background: Insomnia is an important public health concern and may be particularly relevant among security personnel because of irregular work schedules, occupational demands, sustained vigilance, and inadequate rest. This study was conducted to determine the prevalence of insomnia and its association with selected sociodemographic and health-related factors among security personnel in a tertiary care government hospital in south India. Methods: A cross-sectional study was conducted among 100 security personnel. Sociodemographic characteristics, including age, gender, income, education, and marital status, and health-related characteristics, including body mass index, diabetes, and hypertension, were assessed using a structured questionnaire. Insomnia was assessed using the Insomnia Severity Index (ISI). Associations between insomnia and selected variables were examined using the chi-square test. Results: Sub-threshold insomnia was present in 32% of participants, while no cases of moderate or severe insomnia were identified. Significant associations were observed between insomnia and gender (p=0.019) and income level (p=0.020). No significant associations were observed with age, education, marital status, or metabolic health status. Self-reported Diabetes and Hypertension were present in 10% and 4% of participants, respectively, while 74% were classified as obese. Conclusions: Although moderate or severe insomnia was not observed, nearly one-third of security personnel had sub-threshold insomnia. Workplace-based sleep hygiene interventions may be beneficial, particularly among women and lower-income employees. Further studies incorporating objective sleep assessments and detailed evaluation of shift schedules are warranted.

ABSTRACT Type 2 diabetes mellitus is a chronic metabolic disease with a rapidly increasing prevalence worldwide and is frequently accompanied by microvascular complications, particularly diabetic neuropathy. Diabetic neuropathy often presents with sensory symptoms such as pain, paresthesia, and numbness, which tend to worsen at night and may interfere with sleep quality. Disturbed sleep in patients with type 2 diabetes mellitus can adversely affect daily functioning, glycemic control, and overall quality of life. However, previous studies examining the relationship between diabetic neuropathy and sleep quality have reported inconsistent findings. This study aims to determine the relationship between the occurrence of diabetic neuropathy and sleep quality among patients with type 2 diabetes mellitus at RS Siti Khodijah Sepanjang. This study employed an analytical observational design with a cross-sectional approach. Data were collected using primary data from questionnaires and secondary data from medical records of patients with type 2 diabetes mellitus. Diabetic neuropathy was assessed based on clinical evaluation, while sleep quality was measured using the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI). The findings demonstrate an association between the occurrence of diabetic neuropathy and impaired sleep quality in patients with type 2 diabetes mellitus. Patients experiencing diabetic neuropathy tended to have poorer sleep quality, characterized by prolonged sleep latency, reduced sleep efficiency, increased sleep fragmentation, and shorter sleep duration. Diabetic neuropathy is associated with decreased sleep quality in patients with type 2 diabetes mellitus. These findings highlight the importance of considering sleep quality as part of comprehensive management in patients with diabetic neuropathy to improve overall health outcomes. Keywords: Type 2 Diabetes Mellitus, Diabetic Neuropathy, Sleep Quality, PSQI. ABSTRAK Diabetes melitus tipe 2 merupakan penyakit metabolik kronis dengan prevalensi yang terus meningkat dan sering disertai komplikasi mikrovaskular, salah satunya neuropati diabetik. Neuropati diabetik ditandai dengan gejala sensorik seperti nyeri, kesemutan, kebas, dan rasa terbakar yang umumnya memberat pada malam hari sehingga berpotensi mengganggu kualitas tidur. Gangguan kualitas tidur pada pasien diabetes melitus tipe 2 dapat berdampak negatif terhadap aktivitas harian, kontrol glikemik, dan kualitas hidup. Namun, hasil penelitian sebelumnya mengenai hubungan neuropati diabetik dengan kualitas tidur masih menunjukkan ketidakkonsistenan. Penelitian ini bertujuan untuk mengetahui hubungan antara kejadian neuropati diabetik dengan kualitas tidur pada pasien diabetes melitus tipe 2 di RS Siti Khodijah Sepanjang. Penelitian ini menggunakan desain observasional analitik dengan pendekatan cross-sectional. Data diperoleh dari data primer berupa kuesioner serta data sekunder dari rekam medis pasien diabetes melitus tipe 2. Kejadian neuropati diabetik dinilai melalui evaluasi klinis, sedangkan kualitas tidur diukur menggunakan Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI). Hasil penelitian menunjukkan adanya hubungan antara kejadian neuropati diabetik dengan penurunan kualitas tidur pada pasien diabetes melitus tipe 2. Pasien dengan neuropati diabetik cenderung mengalami kualitas tidur yang lebih buruk, ditandai dengan latensi tidur yang memanjang, efisiensi tidur yang menurun, fragmentasi tidur yang meningkat, serta durasi tidur yang lebih pendek. Terdapat hubungan antara kejadian neuropati diabetik dengan kualitas tidur pada pasien diabetes melitus tipe 2. Oleh karena itu, aspek kualitas tidur perlu dipertimbangkan dalam manajemen komprehensif pasien neuropati diabetik guna meningkatkan luaran kesehatan secara keseluruhan. Kata Kunci: Diabetes Melitus Tipe 2, Neuropati Diabetik, Kualitas Tidur, PSQI.

Background Insomnia and poor sleep are highly prevalent among university students and are linked to impaired mental and physical health, reduced cognitive functioning, and lower academic performance. Existing interventions for insomnia include cognitive behavioural therapy for insomnia (CBT-I), mindfulness, and sleep hygiene. CBT-I is widely recognised as effective but remains difficult to access for the general population and lack scalability, long-term follow-up, and feasibility in non-clinical settings. Pragmatic, group-based approaches that can be delivered within the university and are tailored to help students develop self-endorsed routines and competencies for better sleep, creating sustainable changes that extend beyond the program period, is needed. Methods This study is a pragmatic, two-arm randomised controlled trial evaluating the effectiveness of a group-based sleep program for university students with insomnia symptoms. A total of 118 full-time students aged 18–30 meeting diagnostic criteria for chronic insomnia disorder will be randomized (1:1) to either the intervention or a wait-list control group. The intervention comprises 12 weekly 90-minute group sessions followed by nine monthly follow-up meetings, facilitated by trained coaches. The program integrates core elements of CBT-I with motivational and coping strategies, delivered in an interactive and peer-supported format. The primary outcome is change in insomnia severity measured by the Bergen Insomnia Scale. Secondary outcomes include subjective and objective sleep measures, mental health, cognitive performance, academic attainment, health behaviours, physical fitness, and biological markers. Assessments will be conducted at baseline, post-program (12 weeks), and 12 months. A mixed methods process evaluation will assess fidelity, acceptability, mechanisms of impact, and contextual influences. Discussion This trial will be among the first pragmatic evaluations of a structured, group-based sleep intervention tailored to university students with insomnia. Key strengths include the randomised controlled design, comprehensive outcome assessment, 12-month follow-up, and embedded process evaluation. If effective, the program could provide a feasible, scalable, and cost-effective model to improve sleep and therein health, and academic performance in young adults in higher education.

Background: Examination periods can coincide with psychological stress, sleep difficulties, and uncertainty about academic performance. Students may continue to feel tense while waiting for results or further assessment, particularly when they are unsure how well they answered the examination questions. Objective: To describe students’ reported stress and sleep difficulties before and after examinations at Gori State University and European University, and to explore themes appearing in anonymous open-ended questionnaire responses. Methods: The study is described as a comparative questionnaire study involving 50 students, with 25 participants from each university. Anonymous questionnaires were administered before and after an examination. The questionnaire asked about stress, sleep, feeling tired or sleepless, waiting for further assessment or results, and students’ perceptions of how they had answered the test. Results: The preliminary account supplied for this draft indicates that sleep difficulty associated with stress and concern while waiting for further assessment were recurring concerns in open-ended responses. The initial estimate was approximately 5% of students reporting satisfaction with their answers. With 50 participants, the closest possible whole-person counts are 2 students (4%) or 3 students (6%); the original questionnaires must be checked to establish which count is correct. No further frequency estimates or statistical tests are reported because participant-level data were not provided for analysis. Conclusion: Anonymous pre- and post-examination questionnaires may help educators identify students’ concerns about sleep, stress, and uncertainty. Findings should be interpreted as preliminary until response counts, scoring procedures, ethics information, and the exact number of students reporting satisfaction are verified.

Background Sleep problems are common among university students due to academic stress, lifestyle factors, and psychological distress and may adversely affect physical and mental health, academic performance, and social functioning. Mindfulness-based interventions (MBIs) have increasingly been used as a non-pharmacological approach to improve sleep health; however, previous findings remain inconsistent, and evidence specifically addressing sleep quality in university students remains limited. This study aimed to systematically evaluate the effects of MBIs on sleep quality in university students and explore factors that may account for variations in intervention effects. Methods We searched seven databases—PubMed, Web of Science, EBSCO, the Cochrane Library, Scopus, Embase, and ScienceDirect—from inception to June 26, 2026. Randomized controlled trials (RCTs) evaluating MBIs for sleep quality in university students were included. Two reviewers independently conducted study selection, data extraction, and risk-of-bias assessment using the RoB 2 tool. Meta-analysis was conducted in Stata 17.0 using a random-effects model. Subgroup analyses, sensitivity analyses, publication bias assessment, and GRADE assessment were also performed. Results Ten RCTs involving 638 university students were included, with 335 participants in the intervention groups and 303 in the control groups. MBIs significantly improved sleep quality [SMD = −0.97, 95% CI (−1.43, −0.51), p < 0.001], although substantial heterogeneity was observed ( I 2 = 85.1%). Subgroup analyses revealed statistically significant between-group differences with respect to sleep-outcome measurement instrument ( p = 0.001), intervention type ( p = 0.009), and session duration ( p = 0.030), indicating that these variables may partially account for the observed heterogeneity. Sensitivity analyses supported the robustness of the pooled results. Egger’s test revealed no evidence of significant publication bias ( p = 0.270). The certainty of the evidence was rated as low according to the GRADE framework. Conclusion MBIs may improve sleep quality in university students. However, given the substantial heterogeneity and low certainty of evidence, further high-quality RCTs are needed to confirm these findings. Systematic review registration CRD420261458068, https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/view/CRD420261458068 .

Aim and background: Sleep is a biological necessity essential for physical and mental well-being, yet many young adults, particularly college students, experience sleep disruptions due to major life changes and poor sleep hygiene.This study aimed to identify the determinants of insomnia among undergraduate female students in a rural area of Haryana.Materials and methods: A mixed-method study was conducted between May 2024 and May 2025 involving 340 undergraduate female students.Quantitative data were collected using a semi-structured socio-demographic questionnaire and the insomnia severity index (ISI).Qualitative insights were gathered through in-depth interviews (IDI) with 15 students identified with clinically significant insomnia.Statistical analysis was performed using SPSS software version 26, with significance set at p < 0.05.Results: The prevalence of clinically significant insomnia in the cohort was 5.6% (n = 19).Quantitative analysis revealed that the participant's state of origin was the only statistically significant socio-demographic determinant (p = 0.031).Students from states other than Haryana reported a significantly higher insomnia prevalence (12.5%) compared to those from Haryana (4.2%).Factors such as age, socio-economic status, and type of occupancy showed no significant correlation.Qualitative themes highlighted academic performance, overuse of electronic devices, social environment, and psycho-social stress as primary triggers.Conclusion: While the prevalence of insomnia is relatively low, it is significantly driven by academic transitions, excessive screen time, and communal living challenges.A notable awareness-action gap exists, as students recognize the importance of sleep but prefer self-management or mindfulness over professional clinical help.

Abstract Objectives We hypothesized that benzodiazepine/z-drug (BZRA) dose, insomnia symptoms, and obstructive sleep apnea (OSA) risk are associated with cognitive performance above and beyond other modifiable dementia risk factors. Methods In this cross-sectional study, we used baseline data from recruited patients without dementia from one VA site and one academic site to analyze regression models based on previously published risk factors for cognitive impairment, adapted to include sleep and benzodiazepine usage interactions. Changes in R 2 and model fit (F-tests) were examined for four nested regression models predicting Mini-Mental State Examination (MMSE), Trail Making Test (TMT)-A, TMT-B, and Digit Symbol Substitution Test (DSST). Base Models included common dementia risk factors. Model-2 = Base + Insomnia Severity Index; Model-3 = Model-2 + dose; Model-4 = Model-3 + OSA risk; and Model-5 = Model-4 + OSA-BZRA. Results R 2 for the base model predicting MMSE was 0.139 (n = 313), 0.241 for TMT-A (n = 298), 0.229 for TMT-B (n = 287), and 0.189 for DSST (n = 285). Model-5 R 2 was 0.142 for MMSE, 0.246 for TMT-A, 0.238 for TMT-B, and 0.190 for DSST, with all F-test p-values >.145. Conclusions Sleep disorder variables did not significantly explain additional variation in cognition performance. Studies with a wider range of cognitive performance are needed.

Aim and background: Excessive daytime sleepiness (EDS) is reported far less often than poor nocturnal sleep quality in Indian medical students.We aimed to estimate EDS prevalence and its independent correlates (primary), and to compare these with poor sleep quality correlates in the same cohort and relate both to examination performance (secondary).We hypothesized that sleep hygiene behavior, not global sleep quality category, would dominate.Materials and methods: Prospective cross-sectional study of 354 of 450 eligible MBBS students (78.7%) at a Southern Indian college, sampled by stratified proportional randomization.Under supervised standardized administration, they completed the Epworth Sleepiness Scale (ESS; EDS >10), Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), and Sleep Hygiene Index (SHI), with screen time, stress, mood, lifestyle, clinical covariates, and the latest university examination percentage.Excessive daytime sleepiness correlates were examined by logistic regression with a pre-specified confounder-adjusted sensitivity model.Results: Excessive daytime sleepiness affected 21.5% [95% confidence interval (CI) 17.5-26.0],more often among poor than good sleepers (27.7% vs 18.6%).Adjusted [area under the receiver operating characteristic curve (AUC) 0.773, 0.714-0.832],only poorer sleep hygiene remained independent [odds ratio (OR) 1.12 per point, 1.07-1.18],unchanged after adjustment for all measured confounders (1.12, 1.06-1.17).Examination percentage did not differ by sleep status (67.33 ± 5.16 vs 68.07 ± 5.72; p = 0.229); academic stage and sex, not sleep, predicted marks (R² = 0.152).Conclusion: In this cross-sectional sample, EDS was associated more closely with sleep hygiene behavior than with global sleep quality category, and the two had distinct correlation profiles.Screening for sleepiness alongside sleep quality, and addressing bedtime device use, merit consideration in student health services.These are associations only; no direction of effect can be inferred.Clinical significance: Measuring EDS alongside global sleep quality identifies a partly distinct at-risk group, for whom brief counselling on bedtime device use may be more specific than generic sleep hygiene advice.

Aims and background: The sleep-wake cycle and sleep consolidation are essential to children's growth and development.There is a paucity of studies on the sleep characteristics and the effect of electronic media on them in healthy Indian infants and toddlers.The objectives were to assess the sleep characteristics of healthy Indian infants and toddlers and to examine the impact of electronic media on them.Materials and methods: This was a cross-sectional study at a tertiary center in India, among healthy children aged 3-36 months.Those with concurrent illness (e.g., gastroenteritis, respiratory illness) were excluded.A Hindi version of the Revised Brief Infant Sleep Questionnaire (BISQ-R) was used to assess sleep patterns.Results: A total of 100 children were enrolled during the study period; their median (IQR) age was 12.1 (3.5, 18) months, with most of them being males (74%).The median (IQR) total sleep duration was 11 (10.0,13.3) hours.Electronic media exposure was noted in 83 (83%) children.Of them, 27 (32.5%)children were exposed to ≥1 hour/day.There was no significant difference in sleep duration, night awakenings, or wakefulness between media-exposed and media-unexposed groups in children.Similarly, there was no significant effect of media exposure on sleep characteristics.Conclusion: Sleep duration in infants and toddlers was below the international recommendation.A majority of children had exposure to electronic media, and one-third had exposure of at least 1 hour.Approximately three-fourths of parents didn't perceive the child's sleep problems.Clinical significance: There is an urgent need to routinely evaluate sleep characteristics in infants and toddlers and to increase awareness of sleep hygiene and media exposure among parents.

Currently, no practical instrument is available to evaluate sleep health literacy in nurses. This study aimed to translate the Sleep Health Communication scale into Chinese and examine its psychometric properties. Translation was performed following the standard procedures of the classic Brislin translation model. Cross-sectional survey was conducted between May 1 and June 1, 2025, in a large general hospital located in Southeast China. The survey battery consisted of demographic information, the Sleep Health Literacy scale (SHL), and the Anxiety and Preoccupation about Sleep Questionnaire (APSQ). Random subsample 1 ( n = 317) was used for item analysis and exploratory factor analysis (EFA). Random subsample 2 ( n = 318) was utilised to test internal consistency, perform confirmatory factor analysis, and calculate convergent validity and discriminant validity. Forty randomly selected participants were retested one month later to assess test-retest reliability. Six experts in relevant disciplines were recruited to evaluate content validity. Concurrent validity was assessed via Pearson correlation analysis between the total score of the SHC and the overall score of the APSQ. The Chinese version of the SHC scale comprised 2 dimensions with a total of 9 items. Confirmatory factor analysis (CFA) supported this two-factor model with acceptable model fit indices: χ 2 /df = 2.946, RMSEA = 0.078. The overall Cronbach’s α coefficient of the scale was 0.889, and the McDonald’s ω coefficient was 0.894. The test-retest reliability yielded an r value of 0.881, and the two-way mixed-effects model intraclass correlation coefficient (ICC) value of 0.866. The item-level content validity index (I-CVI) ranged from 0.833 to 1.000, and the scale-level average content validity index (S-CVI/Ave) was 0.944. Concurrent validity was calculated by correlating total SHC scores with total APSQ scores; the correlation coefficient was r = − 0.187( p < 0.01). The SHC-C exhibited preliminary reliability and validity. Notably, the overall concurrent validity of this scale with the APSQ was weak. The two-item Critical Application factor exhibited an even weaker, non-significant correlation and limited internal consistency. Its psychometric properties should be further validated using larger and more diverse samples. Not applicable.

Background Sleep duration is an important component of healthy aging, yet gender differences in short and long sleep among older adults remain insufficiently understood. This study aimed to examine gender differences in sleep duration among Chinese older adults and quantify the contributions of socioeconomic, behavioral, functional, and health-related factors to these differences. Methods Data were obtained from 9,590 adults aged ≥65 years who participated in the 2018 wave of the Chinese Longitudinal Healthy Longevity Survey. Sleep duration was self-reported and categorized as short (<6 h), normal (6–8 h), or long (>8 h). Multinomial logistic regression was used to identify factors associated with short and long sleep, with weighted analyses and Poisson regression performed as sensitivity analyses. Separate Fairlie decomposition analyses were conducted for short and long sleep to quantify the contributions of observed characteristics to gender differences. Results Overall, 44.95% of participants had abnormal sleep duration, with a higher prevalence among women than men (46.87% vs. 42.66%, p < 0.001). Compared with men, women had a higher relative risk of short sleep (RRR = 1.399, 95% CI: 1.204–1.625) but a lower relative risk of long sleep (RRR = 0.856, 95% CI: 0.754–0.972). The association with short sleep remained significant in the weighted analysis (RRR = 1.530, 95% CI: 1.210–1.935), whereas the gender difference in long sleep was attenuated (RRR = 0.821, 95% CI: 0.661–1.021). For short sleep, observed characteristics explained 21.65% of the gender disparity. Education (22.75%), depressive symptoms (11.07%), IADL limitation (6.02%), and self-assessed health (4.82%) contributed positively to the disparity, whereas smoking status (−22.57%), drinking status (−12.45%), and exercise (−4.87%) partially offset it. The gender difference in long sleep was negligible, with substantial offsetting contributions across factors. Conclusion Gender differences in sleep duration among Chinese older adults were primarily concentrated in short sleep, with women experiencing a higher risk. Socioeconomic, behavioral, psychological, and functional characteristics contributed to this disparity, although most of the short-sleep difference remained unexplained. Gender-sensitive interventions addressing educational disadvantage, depressive symptoms, functional limitations, and health behaviors may help reduce inequalities in sleep duration among older adults.

Background: Patients with pulmonary tuberculosis (TB) undergoing treatment may experience poor sleep quality and fatigue, potentially affecting daily activities and quality of life. Objective: This study aimed to examine the relationship between sleep quality and fatigue levels among patients with pulmonary TB undergoing treatment. Methods: This observational analytic study employed a cross-sectional design. The study was conducted in April 2026 at Primary Health Center X, Deli Serdang Regency, Indonesia, involving 21 participants selected through total sampling. Sleep quality was assessed using the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), while fatigue was measured using the Fatigue Severity Scale (FSS). Spearman's correlation test was planned with a significance level of α = 0.05. Results: According to the data presented in the manuscript, 14 participants (66.7%) had poor sleep quality, while 7 participants (33.3%) had good sleep quality. Moderate fatigue was the most frequent category, reported in 8 participants (38.1%), followed by severe fatigue in 7 participants (33.3%) and mild fatigue in 6 participants (28.6%). Cross-tabulation indicated that all participants classified as having severe fatigue belonged to the poor sleep quality group. Conclusion: The descriptive findings suggest a tendency toward greater fatigue among patients with poor sleep quality. However, the statistical significance of this relationship remains unconfirmed pending verification of the analysis using individual participant data

Background Stroke is a leading cause of disability worldwide and is frequently accompanied by psychological and functional impairments. Acceptance and Commitment Therapy (ACT), a third-wave behavioral intervention focusing on psychological flexibility, has been increasingly applied in stroke rehabilitation. Although previous reviews have suggested beneficial effects of ACT in stroke patients, whether these benefits persist in the short term after the intervention ends, and the certainty of the evidence, remain unclear. Methods A systematic review and meta-analysis was conducted according to PRISMA guidelines and registered in PROSPERO (CRD420261325108). Randomized controlled trials evaluating ACT in stroke patients were included. Pooled effects were calculated using random-effects models, with separate analyses for post-intervention and follow-up outcomes. Sources of heterogeneity were explored using subgroup analyses and meta-regression. Risk of bias was assessed using the Cochrane Risk of Bias 2 tool, and certainty of evidence was evaluated using the GRADE framework. Results Twenty-two RCTs involving 1,975 participants were included. ACT may be associated with reductions in depressive symptoms (post-intervention: SMD = −1.32, 95% CI: −1.80 to −0.84; follow-up: SMD = −0.76, 95% CI: −1.07 to −0.45) and anxiety symptoms (post-intervention: SMD = −1.36, 95% CI: −1.90 to −0.82; follow-up: SMD = −0.51, 95% CI: −1.42 to 0.40, not significant); depressive symptoms remained statistically significant at follow-up. Heterogeneity was considerable for both outcomes at post-intervention ( I 2 = 93.68% for depression and 93.60% for anxiety), so the pooled estimates represent average effects across studies. ACT may also be associated with improvements in psychological flexibility, quality of life, and sleep quality; however, these outcomes were based on a limited number of studies and showed considerable heterogeneity ( I 2 = 74.68 to 92.26%), so they should be interpreted cautiously. However, no statistically significant effects were observed for activities of daily living, neurological function, or hope. ACT did not appear to increase dropout rates in the available studies ( K = 16; RR = 0.99, 95% CI: 0.58–1.69). Meta-regression analyses indicated that intervention duration may not be a significant moderator of treatment effects. The certainty of evidence ranged from very low to moderate, mainly due to risk of bias and inconsistency. Conclusion Acceptance and Commitment Therapy may be a useful adjunctive intervention for improving psychological outcomes in people with stroke. However, evidence for functional recovery remains insufficient. Future high-quality RCTs with standardized protocols, larger samples, and longer follow-up are needed to confirm the long-term effectiveness of ACT. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/ , identifer CRD420261325108.

Sleep and circadian disturbances in Alzheimer’s disease (AD) affect patients and caregivers, but clinical action depends on the syndrome, measurement, and outcome under consideration. This narrative review links sleep assessment to indication-based care while distinguishing symptomatic benefit, physiological target engagement, and disease modification. A purposive literature search was supplemented by targeted checks of PubMed-indexed and original publisher records through 4 October 2026. Selected studies are described by population, AD ascertainment, comparator, and measured endpoint rather than assigned formal evidence-certainty grades. Actigraphy characterizes behavioral rest–activity patterns; melatonin timing and temperature rhythms address endogenous circadian physiology under controlled conditions. Polysomnography and quantitative electroencephalography characterize respiratory events, sleep architecture, and oscillatory activity. These measurements inform different questions and do not independently assign AD etiology or cognitive-functional stage. Clinical priorities include confirmed obstructive sleep apnea, cognition-adapted insomnia care, irregular sleep timing, medication-related effects, parasomnias, limb symptoms, and excessive daytime sleepiness. Interpretation incorporates hypoxemia, treatment exposure, comorbidity, caregiver support, and competing diagnoses. Randomized sleep benefits remain distinct from observational cognitive associations or exploratory imaging and cerebrospinal fluid changes. Human and animal studies of arousal circuits, protein dynamics, inflammation, and fluid transport provide mechanistic context, with conflicting results interpreted according to the actual experimental endpoint. The review provides a clinically organized account of selected evidence, not a comprehensive treatment ranking. Sleep care and cognitive-etiologic assessment should proceed in parallel, with follow-up matched to patient function, safety, and the specific treatment goal.

Sleep quality is fundamental to college students’ physical and psychological health and academic functioning. Amid increasing digitalization and stress, sleep problems remain prevalent among college students. Previous research has shown that physical activity, cognitive processing styles, and behavioral regulation patterns are associated with sleep outcomes, but these variables have often been examined separately, with limited attention to their integrated association structure. Based on cross-sectional survey data, this study used latent-variable structural equation modeling to examine the sequential indirect association pattern among physical activity, negative attentional bias, bedtime procrastination, and sleep quality. Using cluster sampling, data were collected from 921 college students from four universities in East China (439 males, 482 females; M_age = 20.34, SD = 1.59). Measures included the Physical Activity Rating Scale (PARS-3), Negative Attentional Bias Scale, Bedtime Procrastination Scale, and Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI). Structural equation modeling and bootstrap methods examined indirect associations. Results indicated that physical activity was significantly associated with lower PSQI scores, indicating better sleep quality (B_total = −0.072, β _total = −0.440, p < 0.001). Negative attentional bias and bedtime procrastination both showed significant partial indirect associations. The simple indirect associations through negative attentional bias and bedtime procrastination accounted for 20.8 and 15.3% of the total association, respectively. The sequential indirect association “physical activity → negative attentional bias → bedtime procrastination → sleep quality” was also significant, although its proportion was relatively small (4.2%). Overall, the total indirect association accounted for 40.3% of the total association. Multi-group structural analysis indicated that the association structure was broadly comparable across gender groups, although associations involving bedtime procrastination appeared stronger among female students. By integrating cognitive processing and behavioral regulation perspectives, this study provides a more integrative view of the association between physical activity and sleep quality. The findings suggest that college students’ sleep problems may be embedded within a broader system of health behaviors and psychological processes. Given the cross-sectional design, future longitudinal or experimental studies should examine the dynamic associations among these variables.

Background As global aging accelerates, age-related psychophysiological conditions have emerged as major public health concerns. Promoting and sustaining vitality, an inherent human capacity, is essential for healthy aging and long-term well-being. The Mindfulness-based Vitality Promotion (MVP) program is a mindfulness-based behavioral intervention designed to enhance physical and psychological vitality and support sustainable well-being. This study evaluated the feasibility and acceptability of the MVP program and explored preliminary pre–post changes in health-related outcomes among community-dwelling individuals in a lifelong learning setting. Methods This study employed a single-arm mixed-methods design. A total of 35 participants were recruited for this study. The MVP program was delivered over 8 weeks, with each session lasting 90 min. Quantitative data were collected through self-report questionnaires, and qualitative data were obtained via semi-structured interviews. Feasibility and acceptability were assessed based on program retention, session attendance, and participant satisfaction. Results Quantitative analysis revealed significant pre–post increases in integrative vitality and well-being, along with significant reductions in depression, fatigue, and anxiety. No statistically significant changes were observed in pain, sleep disturbance, digestive symptoms, anger, or mindfulness. Of the 35 enrolled participants, 31 completed the program (88.6%), with a mean attendance of 6.37 of eight sessions. Among the 30 satisfaction survey respondents, 28 (93.3%) indicated willingness to participate again and 30 (100%) indicated willingness to recommend the program to others. The qualitative analysis identified four major themes: (i) diverse life challenges and self-care needs, (ii) learning through experience, connection, and application, (iii) regaining balance and agency in life, and (iv) sustaining practice requires continued support. Conclusion Mixed-methods findings provide preliminary information regarding the feasibility and acceptability of the MVP program and indicate favorable pre–post changes in several self-reported health-related outcomes. The MVP program may represent a practical lifelong learning intervention with potential relevance for public health promotion. Further controlled studies are warranted to establish its efficacy. Trial registration The trial was first submitted to the Clinical Research Information Service, Republic of Korea (KCT0009961, https://cris.nih.go.kr/cris/search/detailSearch.do?seq=28524&search_page=L ), on October 8, 2024, before participant enrollment began, and registration was finalized on November 28, 2024.

Digital media has evolved from passive screen viewing into an algorithmically curated ecosystem of social platforms, short form video, games, generative artificial intelligence (AI), conversational agents, connected toys and educational technologies. These systems can support learning, creativity, communication, disability access and healthcare; however, engagement optimized design, commercial surveillance and synthetic content create risks that are not adequately captured by screen-time measures alone. This narrative review examines the effects of contemporary digital ecosystems on child and adolescent health and outlines implications for pediatric practice. PubMed/MEDLINE, Google Scholar and guidance from the World Health Organization, United Nations Children's Fund, UNESCO and the American Academy of Pediatrics were reviewed, with emphasis on evidence published from 2019 to June 2026. Associations have been reported between problematic digital media use and sleep disruption, reduced physical activity, visual and musculoskeletal symptoms, obesity related behaviours, anxiety, depressive symptoms, cyberbullying, disordered eating and impaired attention. Causal interpretation remains difficult because effects are heterogeneous, often small, bidirectional and strongly modified by age, content, context, displacement, family relationships and pre-existing vulnerability. AI adds distinct concerns: persuasive personalization, inaccurate health information, anthropomorphic dependency, deepfakes, sexual exploitation, biased outputs, privacy loss and erosion of learning through uncritical outsourcing. Benefits are also substantial when technologies are developmentally appropriate, evidence-based, inclusive and used with adult support. Pediatric counselling should shift from counting hours alone toward assessing the child's digital ecosystem, sleep, function, content, compulsivity, safety and relationships. Effective protection requires shared family practices, school digital literacy, safety by design, age-appropriate assurance, transparent algorithms, data minimization and independent research. The goal is not a screen free childhood but a child centred digital environment that supports health, agency and development.

Objectives: The coronavirus disease-2019 (COVID-19) infection has affected the lives of all strata of society since its beginning. To control the spread of the disease, a lockdown was imposed. During this time, there was a substantial increase in the usage of gadgets and reduction in outdoor activities because of online studies that resulted in serious the mental health issues, especially in the paediatric population. Material and Methods: To study the effect of the COVID-19 pandemic on screen time, playtime and behaviour of the students, the study was conducted on 153 subjects of 4–18 years age group attending the outpatient department, over a period of 3 months. A questionnaire format of ten questions was framed that was asked from the children or from their parents/guardians. This study included questions such as time spent on online classes, self-study or study with parents and gadgets used for the online classes. Results: Most of the children were students of classes upper kinder garden and I, comprising 19.0% and 18.3%, respectively. Females outnumbered males in the study. Weight gain was observed in 43.8%, and signs of irritability were observed in 68.0% of the children. Weight gain showed a statistically significant correlation with the duration of online classes, indoor and outdoor playtime with p-values of 0.044, <0.005 and 0.005, respectively. There was also a statistically significant correlation between change in behaviour with outdoor playtime and sleep timings with p < 0.005 and 0.019, respectively. Conclusion: This study concluded that there was a significant increase in screen time and a decrease in outdoor play activities during the time of COVID-19 pandemic with a statistically significant correlation with the weight gain and change in behaviour of the children.

This study evaluated the reliability and validity of a context-aware sleep holistic cycle gate algorithm and explored its potential for artificial intelligence (AI)-based personalized sleep management in digital health-care. A 6-week prospective observational study was conducted in 25 adults aged 20–65 years. Participants recorded daytime activities, eve-ning behaviors, presleep environmental factors, sleep outcomes, and feedback adherence using a mobile application. Five sleep-related indices were calculated, and a context-aware gate algorithm comprising five domains was applied. Reliability was assessed through internal consistency and reproducibility analyses, while validity was examined using correlations with sleep quality indicators and receiver operating characteristic curve analyses. Data completion and adherence rates were 80.3%±9.8% and 72.7%±11.6%, respectively. The sleep readiness index was positively correlated with subjective sleep quality (r=0.53, P<0.01). The algorithm demonstrated moderate predictive performance (area under the curve=0.73), with the environment and presleep gates showing the highest accuracy. Following personalized feedback, sleep onset latency decreased by 12.6%, and perceived sleep quality improved significantly (P<0.05). In conclusions, the context-aware sleep holistic cycle gate algorithm demonstrated acceptable reliability and validity for predicting sleep quality. These findings suggest that the proposed framework may serve as a foundational platform for the development of AI-driven personalized sleep management systems and future digital healthcare applications related to sleep rehabilitation and health promotion.

Shift work is associated with irregular eating behaviors, increased energy intake, and impaired sleep quality. Poor dietary patterns may elevate systemic inflammation, contributing to long-term metabolic and cardiovascular risks. The aim of this study was to investigate differences in the Dietary Inflammatory Index (DII), sleep quality, dietary intake, and anthropometric and body composition measures between fixed daytime workers and rotating shift workers and to examine the associations among these parameters. This cross-sectional study included 52 male workers employed at a defense industry factory in Ankara, Türkiye, who worked either fixed daytime or rotating shifts. Dietary intake was assessed using 24-h dietary recalls for three non-consecutive days, from which macronutrient and micronutrient intakes were calculated. DII scores were computed to assess the inflammatory potential of the diet. Sleep quality was evaluated using the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI). Anthropometric measurements, body composition, blood pressure, and biochemical parameters, including fasting plasma glucose, lipid profile (total cholesterol, HDL-C, LDL-C, and triglycerides), C-reactive protein, and homocysteine, were measured using standardised protocols. Rotating shift workers had significantly higher total energy intake and higher daily intakes of fructose, total fat, saturated and monounsaturated fatty acids, cholesterol, and several micronutrients, including vitamin A, folate, iron, calcium, and phosphorus compared with fixed daytime workers (p < 0.05). Mean DII scores did not differ significantly between the groups (Fixed daytime: 0.2 ± 1.86; rotating shift: −0.2 ± 2.25). DII scores were positively correlated with global PSQI score (r = 0.278, p = 0.046), the PSQI sleep duration component score (r = 0.319, p = 0.021), and daytime dysfunction component score (r = 0.287, p = 0.039); however, the association between DII and overall sleep quality was no longer statistically significant after adjustment for potential confounding factors (age, BMI, smoking status, physical activity, and work schedule). These findings suggest that dietary habits, pro-inflammatory dietary patterns, and poor sleep quality may represent co-existing factors associated with metabolic risk, and addressing these factors may contribute to better overall metabolic health.

کار شیفتی با رفتارهای نامنظم غذایی، افزایش دریافت انرژی و کاهش کیفیت خواب همراه است. الگوهای غذایی نامطلوب ممکن است التهاب سیستمیک را افزایش داده و در نتیجه خطرات متابولیک و قلبی‌عروقی بلندمدت را افزایش دهند. هدف این مطالعه بررسی تفاوت‌های شاخص التهابی رژیم غذایی (DII)، کیفیت خواب، دریافت غذایی و اندازه‌گیری‌های آنتروپومتریک و ترکیب بدن بین کارکنان مرد با شیفت ثابت روزانه و کارکنان شیفت چرخشی و همچنین بررسی ارتباط میان این پارامترها بود. این مطالعه مقطعی شامل ۵۲ کارگر مرد شاغل در یک کارخانه صنایع دفاعی در آنکارا، ترکیه بود که به صورت شیفت ثابت روزانه یا شیفت چرخشی کار می‌کردند. دریافت غذایی با استفاده از یادآوری غذایی ۲۴ ساعته برای سه روز غیرمتوالی ارزیابی شد و دریافت درشت‌مغذی‌ها و ریزمغذی‌ها محاسبه گردید. امتیازهای DII برای ارزیابی پتانسیل التهابی رژیم غذایی محاسبه شد. کیفیت خواب با استفاده از شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) ارزیابی گردید. اندازه‌گیری‌های آنتروپومتریک، ترکیب بدن، فشار خون و پارامترهای بیوشیمیایی شامل گلوکز پلاسمای ناشتا، پروفایل لیپیدی (کلسترول تام، HDL-C، LDL-C و تری‌گلیسرید)، پروتئین واکنشی C و هموسیستئین با استفاده از پروتکل‌های استاندارد اندازه‌گیری شد. کارکنان شیفت چرخشی دریافت انرژی کل و دریافت روزانه فروکتوز، چربی کل، اسیدهای چرب اشباع و تک‌غیراشباع، کلسترول و چندین ریزمغذی از جمله ویتامین A، فولات، آهن، کلسیم و فسفر به طور معناداری بالاتری نسبت به کارکنان شیفت ثابت روزانه داشتند (p < 0.05). میانگین امتیازهای DII بین دو گروه تفاوت معناداری نداشت (شیفت ثابت روزانه: ۰.۲ ± ۱.۸۶؛ شیفت چرخشی: ‎−۰.۲ ± ۲.۲۵). امتیازهای DII با امتیاز کلی PSQI (r = 0.278, p = 0.046)، امتیاز مؤلفه مدت خواب PSQI (r = 0.319, p = 0.021) و امتیاز مؤلفه اختلال عملکرد روزانه (r = 0.287, p = 0.039) همبستگی مثبت داشت؛ با این حال، پس از تعدیل برای عوامل مخدوش‌کننده بالقوه (سن، BMI، وضعیت سیگار کشیدن، فعالیت بدنی و برنامه کاری)، ارتباط بین DII و کیفیت کلی خواب از نظر آماری معنادار نبود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که عادات غذایی، الگوهای غذایی پیش‌التهابی و کیفیت پایین خواب ممکن است عوامل هم‌زمان مرتبط با خطر متابولیک باشند و پرداختن به این عوامل می‌تواند به بهبود سلامت متابولیک کلی کمک کند.

BackgroundSleep disruption is common during postoperative hospitalisation and may be influenced by pain, overnight clinical care, and environmental factors.This quality improvement project assessed sleep quality among postoperative paediatric inpatients and identified potentially modifiable contributors to sleep disturbance. MethodologyA clinical audit was conducted on a paediatric inpatient ward between April and June 2026.Children aged 0-18 years admitted following elective or emergency orthopaedic surgery and requiring at least one overnight postoperative stay were eligible.Parents or carers completed a questionnaire after the child's first postoperative night assessing sleep quality, nighttime awakenings, causes of sleep disturbance, ward noise and lighting, clustering of overnight care, assessment of sleep needs, and parent/carer sleep.Responses were analysed descriptively using frequencies and percentages. ResultsIn total, 19 questionnaires were included: 14 from children accommodated in multi-bed bays and five from children in individual cubicles.In bays, eight of 14 (57.1%)children were reported to have fair sleep and six (42.9%) woke more than five times overnight.In cubicles, two of five (40.0%) children were reported to have good sleep and one (20.0%)woke more than five times.Nursing observations were reported as a contributor to sleep disturbance in 10 of 14 (71.4%)children in bays and four of five (80.0%) in cubicles.Pain contributed to sleep disturbance in 10 of 19 (52.6%) children overall.Most respondents reported that the ward was quiet overnight and that lights were kept low.However, only seven of 19 (36.8%) families reported being asked about their child's sleep needs.Parent/carer sleep was also frequently disrupted. ConclusionsPostoperative sleep disruption was common, with nursing observations and pain among the most frequently reported contributors.Despite generally favourable perceptions of overnight noise and lighting, opportunities for improvement were identified in assessment of individual sleep needs, coordination of overnight care where clinically appropriate, and optimisation of pain management.A subsequent audit cycle following implementation of these measures will assess their impact on sleep-related outcomes.

زمینه و هدف: اختلال خواب در دوران بستری پس از عمل جراحی شایع است و ممکن است تحت تأثیر درد، مراقبت‌های بالینی شبانه و عوامل محیطی قرار گیرد. این پروژه بهبود کیفیت، کیفیت خواب بیماران بستری کودکان پس از عمل جراحی را ارزیابی کرده و عوامل قابل اصلاح مؤثر بر اختلال خواب را شناسایی نمود. روش: یک ممیزی بالینی در بخش بستری کودکان بین آوریل تا ژوئن ۲۰۲۶ انجام شد. کودکان ۰ تا ۱۸ سال که پس از جراحی ارتوپدی انتخابی یا اورژانسی بستری شده و حداقل یک شب پس از عمل در بیمارستان مانده بودند، واجد شرایط بودند. والدین یا مراقبان پس از اولین شب پس از عمل کودک، پرسشنامه‌ای را در خصوص کیفیت خواب، بیدار شدن‌های شبانه، علل اختلال خواب، سر و صدای بخش و نورپردازی، تجمع مراقبت‌های شبانه، ارزیابی نیازهای خواب و خواب والدین/مراقبان تکمیل کردند. پاسخ‌ها به صورت توصیفی با استفاده از فراوانی و درصدها تحلیل شد. نتایج: در مجموع ۱۹ پرسشنامه وارد مطالعه شد: ۱۴ مورد مربوط به کودکانی که در بخش‌های چندتخته بستری بودند و پنج مورد مربوط به کودکانی که در اتاق‌های انفرادی قرار داشتند. در بخش‌های چندتخته، خواب هشت نفر از ۱۴ کودک (۵۷/۱٪) متوسط گزارش شد و شش نفر (۴۲/۹٪) بیش از پنج بار در طول شب بیدار شدند. در اتاق‌های انفرادی، خواب دو نفر از پنج کودک (۴۰/۰٪) خوب گزارش شد و یک نفر (۲۰/۰٪) بیش از پنج بار بیدار شد. مشاهدات پرستاری به عنوان یکی از عوامل اختلال خواب در ۱۰ نفر از ۱۴ کودک (۷۱/۴٪) در بخش‌های چندتخته و چهار نفر از پنج کودک (۸۰/۰٪) در اتاق‌های انفرادی گزارش شد. درد در مجموع در ۱۰ نفر از ۱۹ کودک (۵۲/۶٪) به عنوان عامل اختلال خواب نقش داشت. اکثر پاسخ‌دهندگان گزارش کردند که بخش در طول شب آرام بوده و نور کم نگه داشته شده است. با این حال، تنها هفت خانواده از ۱۹ خانواده (۳۶/۸٪) گزارش کردند که در مورد نیازهای خواب کودکشان از آن‌ها سؤال شده است. خواب والدین/مراقبان نیز اغلب مختل شده بود. نتیجه‌گیری: اختلال خواب پس از عمل شایع بود و مشاهدات پرستاری و درد از جمله عوامل گزارش‌شده مهم بودند. علی‌رغم برداشت کلی مثبت از سر و صدای شبانه و نورپردازی، فرصت‌هایی برای بهبود در ارزیابی نیازهای فردی خواب، هماهنگی مراقبت‌های شبانه در صورت امکان بالینی و بهینه‌سازی مدیریت درد شناسایی شد. یک چرخه ممیزی بعدی پس از اجرای این اقدامات، تأثیر آن‌ها را بر پیامدهای مرتبط با خواب ارزیابی خواهد کرد.

Background Sleep disturbances and oral health problems are both prevalent public health concerns with substantial impacts on quality of life and systemic health. However, population-based evidence examining the independent associations between multiple dimensions of oral health and multiple sleep outcomes remains limited. This study investigated the associations between oral health indicators and sleep disturbances among Canadian adults using nationally representative survey data. Methods We utilized data from adults aged 18 years and older who completed the 2017–2018 Canadian Community Health Survey (CCHS). Four oral health indicators were assessed: self-reported oral health, oral pain, bleeding gums, and dry mouth. Four sleep outcomes were examined: short sleep duration, insomnia symptoms, unrefreshing sleep, and difficulty staying awake. Multivariable logistic regression models were used, with progressive adjustment for sociodemographic factors, health status, and health behaviors. Results All four oral health indicators were significantly associated with most sleep outcomes in the full adjusted model. For short sleep duration, the strongest association was observed for poor oral health (AOR: 1.623). For insomnia symptoms, dry mouth (AOR: 1.904) and oral pain (AOR: 1.826) exhibited the strongest associations. For unrefreshing sleep, oral pain (AOR: 1.937) and dry mouth (AOR: 1.808) were associated with higher odds of reporting unrefreshing sleep. For difficulty staying awake, dry mouth (AOR: 1.720) and oral pain (AOR: 1.701) showed the strongest associations. Conclusion Oral health problems are associated with multiple dimensions of sleep disturbance. These findings highlight the need for integrated care and complementary screening between dental and sleep medicine.

زمینه: اختلالات خواب و مشکلات سلامت دهان هر دو از نگرانی‌های شایع بهداشت عمومی هستند که تأثیرات قابل توجهی بر کیفیت زندگی و سلامت سیستمیک دارند. با این حال، شواهد مبتنی بر جمعیت که به بررسی ارتباطات مستقل میان ابعاد مختلف سلامت دهان و پیامدهای مختلف خواب می‌پردازد، محدود است. این مطالعه ارتباط میان شاخص‌های سلامت دهان و اختلالات خواب را در میان بزرگسالان کانادایی با استفاده از داده‌های نظرسنجی ملی نماینده بررسی کرد. روش‌ها: داده‌های بزرگسالان ۱۸ سال و بالاتر که در نظرسنجی سلامت جامعه کانادا (CCHS) در سال‌های ۲۰۱۷–۲۰۱۸ شرکت کرده بودند، مورد استفاده قرار گرفت. چهار شاخص سلامت دهان ارزیابی شد: سلامت دهان خودگزارش‌شده، درد دهان، خونریزی لثه و خشکی دهان. چهار پیامد خواب بررسی شد: مدت خواب کوتاه، علائم بی‌خوابی، خواب غیرطراوت‌بخش و دشواری در بیدار ماندن. مدل‌های رگرسیون لجستیک چندمتغیره با تعدیل تدریجی برای عوامل جمعیت‌شناختی، وضعیت سلامت و رفتارهای سلامت به کار رفت. نتایج: هر چهار شاخص سلامت دهان در مدل کاملاً تعدیل‌شده با اکثر پیامدهای خواب ارتباط معناداری داشتند. برای مدت خواب کوتاه، قوی‌ترین ارتباط برای سلامت دهان ضعیف مشاهده شد (AOR: 1.623). برای علائم بی‌خوابی، خشکی دهان (AOR: 1.904) و درد دهان (AOR: 1.826) قوی‌ترین ارتباط را نشان دادند. برای خواب غیرطراوت‌بخش، درد دهان (AOR: 1.937) و خشکی دهان (AOR: 1.808) با احتمال بالاتر گزارش خواب غیرطراوت‌بخش همراه بودند. برای دشواری در بیدار ماندن، خشکی دهان (AOR: 1.720) و درد دهان (AOR: 1.701) قوی‌ترین ارتباط را نشان دادند. نتیجه‌گیری: مشکلات سلامت دهان با ابعاد مختلف اختلال خواب مرتبط هستند. این یافته‌ها بر ضرورت مراقبت یکپارچه و غربالگری مکمل میان دندان‌پزشکی و پزشکی خواب تأکید می‌کند.

Background Suicidal behaviors among adolescents are a serious global public health concern and are closely linked to both mental health and everyday lifestyle behaviors. Suicidal ideation, planning, and attempts lie along a spectrum of increasing severity. However, how psychological distress and health-related behaviors interact to influence suicide risk is complex and not yet fully understood. This study aimed to identify key mental health and lifestyle factors associated with different stages of adolescent suicidal behaviors using interpretable machine learning methods. Methods Data were obtained from the 2021 Youth Risk Behavior Surveillance System (YRBS), a nationally representative survey of U.S. high school students. After data cleaning and multiple imputation, 16,946 adolescents aged 14–18 years were included in the analysis. Extreme Gradient Boosting (XGBoost) models were developed to predict suicidal ideation, suicide planning, and suicide attempts. Model performance was assessed using the area under the receiver operating characteristic curve (AUC) and related metrics. Feature importance was examined using gain-based measures, while SHapley Additive exPlanations (SHAP) and partial dependence plots were used to explore the direction, strength, and nonlinear effects of key predictors. Results All three XGBoost models showed satisfactory predictive performance. Mental health factors, particularly persistent feelings of sadness and self-rated mental health, were the strongest predictors across all stages of suicidal behaviors. Lifestyle behaviors, including sleep duration, physical activity, diet, screen time, and substance use, also contributed meaningfully to risk prediction, although their relative importance differed by outcome. SHAP analyses indicated that greater sadness and poorer mental health were strongly associated with higher suicide risk, whereas adequate sleep and higher levels of physical activity were associated with lower predicted risk. Substance use, including alcohol, cigarette, and marijuana use, played an important role in predicting suicide attempts than suicidal ideation or planning. Partial dependence analyses showed nonlinear and threshold effects, especially for sadness, mental health status, and sleep duration. Conclusion Mental health factors, especially persistent sadness and overall psychological well-being, were among the most prominent factors associated with suicidal behaviors among adolescents, while lifestyle behaviors showed important and stage-specific associations. Interpretable machine learning approaches help identify complex and nonlinear patterns associated with adolescent suicide risk and offer valuable insights to guide targeted, evidence-based prevention efforts.

زمینه: رفتارهای خودکشی در میان نوجوانان یک نگرانی جدی بهداشت عمومی در سطح جهانی است و ارتباط نزدیکی با سلامت روان و رفتارهای سبک زندگی روزمره دارد. افکار خودکشی، برنامه‌ریزی و اقدام به خودکشی در طیفی با شدت فزاینده قرار دارند. با این حال، نحوه تعامل پریشانی روان‌شناختی و رفتارهای مرتبط با سلامت برای تأثیرگذاری بر خطر خودکشی پیچیده بوده و هنوز به طور کامل درک نشده است. هدف این مطالعه شناسایی عوامل کلیدی سلامت روان و سبک زندگی مرتبط با مراحل مختلف رفتارهای خودکشی در نوجوانان با استفاده از روش‌های یادگیری ماشین قابل تفسیر بود. روش‌ها: داده‌ها از سیستم پایش رفتارهای پرخطر نوجوانان (YRBS) در سال 2021، که یک پیمایش ملی نماینده از دانش‌آموزان دبیرستانی ایالات متحده است، به دست آمد. پس از پاک‌سازی داده‌ها و برآورد چندگانه، 16,946 نوجوان 14 تا 18 ساله در تحلیل وارد شدند. مدل‌های Extreme Gradient Boosting (XGBoost) برای پیش‌بینی افکار خودکشی، برنامه‌ریزی خودکشی و اقدام به خودکشی توسعه یافتند. عملکرد مدل با استفاده از مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) و معیارهای مرتبط ارزیابی شد. اهمیت ویژگی‌ها با استفاده از معیارهای مبتنی بر gain بررسی شد و برای بررسی جهت، شدت و اثرات غیرخطی پیش‌بین‌های کلیدی از SHapley Additive exPlanations (SHAP) و نمودارهای وابستگی جزئی استفاده گردید. یافته‌ها: هر سه مدل XGBoost عملکرد پیش‌بینی رضایت‌بخشی نشان دادند. عوامل سلامت روان، به ویژه احساسات مداوم غمگینی و ارزیابی ذهنی سلامت روان، قوی‌ترین پیش‌بین‌ها در تمام مراحل رفتارهای خودکشی بودند. رفتارهای سبک زندگی شامل مدت خواب، فعالیت بدنی، رژیم غذایی، زمان استفاده از صفحه نمایش و مصرف مواد نیز به طور معناداری در پیش‌بینی خطر نقش داشتند، اگرچه اهمیت نسبی آن‌ها بسته به پیامد متفاوت بود. تحلیل‌های SHAP نشان داد که غمگینی بیشتر و سلامت روان ضعیف‌تر به طور قوی با افزایش خطر خودکشی مرتبط است، در حالی که خواب کافی و سطوح بالاتر فعالیت بدنی با کاهش خطر پیش‌بینی‌شده همراه بودند. مصرف مواد، از جمله مصرف الکل، سیگار و ماری‌جوانا، نقش مهم‌تری در پیش‌بینی اقدام به خودکشی نسبت به افکار یا برنامه‌ریزی خودکشی داشت. تحلیل‌های وابستگی جزئی اثرات غیرخطی و آستانه‌ای را به ویژه برای غمگینی، وضعیت سلامت روان و مدت خواب نشان داد. نتیجه‌گیری: عوامل سلامت روان، به ویژه غمگینی مداوم و بهزیستی روان‌شناختی کلی، از برجسته‌ترین عوامل مرتبط با رفتارهای خودکشی در نوجوانان بودند، در حالی که رفتارهای سبک زندگی نیز ارتباطات مهم و مرحله‌محور نشان دادند. رویکردهای یادگیری ماشین قابل تفسیر به شناسایی الگوهای پیچیده و غیرخطی مرتبط با خطر خودکشی نوجوانان کمک می‌کنند و بینش‌های ارزشمندی برای هدایت تلاش‌های پیشگیرانه هدفمند و مبتنی بر شواهد ارائه می‌دهند.

Population ageing is increasing the number of older adults who experience overlapping depressive symptoms, anxiety, insomnia, loneliness, and cognitive vulnerability, often alongside multimorbidity, pain, frailty, and functional limitation. This structured narrative review evaluates Tai Chi as a scalable, low-intensity mind–body exercise for these interconnected problems. We synthesised 171 publications identified through PubMed and citation chaining, including Tai Chi-specific clinical studies, broader mind–body evidence, guidelines, and implementation literature. Evidence is most consistent for reducing depressive symptoms, improving sleep, and improving balance, with possible benefits for selected cognitive outcomes. Evidence is weaker for diagnosed depressive or anxiety disorders, loneliness as a primary outcome, long-term cognitive trajectories, and dementia incidence. Tai Chi should therefore be positioned as an adjunct to established care, not as a replacement for pharmacotherapy, psychotherapy, cognitive behavioral therapy for insomnia (CBT-I), or multidomain dementia-risk reduction. Proposed pathways include autonomic regulation, sleep stabilisation, behavioral activation, balance confidence, cognitive–motor integration, and group participation; however, most mechanism evidence is indirect or exploratory. Translation requires clearly specified protocols, active comparators, blinded outcome assessments where feasible, long-term follow-up, systematic adverse-event reporting, cost-effectiveness analyses, and equity-focused implementation. Tai Chi is the most credible as an adaptable component of stepped or integrated care for older adults, provided that programmes are standardised, safely delivered, and evaluated against clinically significant outcomes.

افزایش سالمندی جمعیت موجب افزایش تعداد سالمندانی می‌شود که علائم افسردگی، اضطراب، بی‌خوابی، احساس تنهایی و آسیب‌پذیری شناختی را به طور همزمان تجربه می‌کنند و اغلب این مشکلات با چندبیماری، درد، ناتوانی و محدودیت عملکردی همراه است. این مرور روایتی ساختاریافته، تای‌چی را به عنوان یک ورزش ذهنی-بدنی با شدت پایین و مقیاس‌پذیر برای این مشکلات درهم‌تنیده ارزیابی می‌کند. ما ۱۷۱ مقاله شناسایی‌شده از طریق PubMed و زنجیره‌سازی ارجاعات را شامل مطالعات بالینی اختصاصی تای‌چی، شواهد گسترده‌تر ورزش‌های ذهنی-بدنی، راهنماها و متون اجرایی مرور کردیم. شواهد بیشترین ثبات را در کاهش علائم افسردگی، بهبود خواب و بهبود تعادل نشان می‌دهند و احتمالاً برای برخی پیامدهای شناختی نیز مفید است. شواهد برای اختلالات افسردگی یا اضطراب تشخیص‌داده‌شده، احساس تنهایی به عنوان پیامد اصلی، روندهای شناختی بلندمدت و بروز زوال عقل ضعیف‌تر است. بنابراین، تای‌چی باید به عنوان مکمل مراقبت‌های تثبیت‌شده و نه جایگزین دارودرمانی، روان‌درمانی، درمان شناختی-رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I) یا کاهش چندبعدی خطر زوال عقل مطرح شود. مسیرهای پیشنهادی شامل تنظیم خودکار، تثبیت خواب، فعال‌سازی رفتاری، اعتماد به تعادل، یکپارچگی شناختی-حرکتی و مشارکت گروهی است؛ با این حال، بیشتر شواهد مربوط به مکانیسم‌ها غیرمستقیم یا اکتشافی هستند. انتقال به عمل مستلزم پروتکل‌های مشخص، مقایسه‌گرهای فعال، ارزیابی پیامدها به صورت کور در صورت امکان، پیگیری بلندمدت، گزارش‌دهی نظام‌مند عوارض، تحلیل‌های هزینه-اثربخشی و اجرای مبتنی بر عدالت است. تای‌چی در صورتی که برنامه‌ها استاندارد، ایمن و بر اساس پیامدهای بالینی معنادار ارزیابی شوند، معتبرترین گزینه به عنوان جزء قابل انطباق مراقبت پله‌ای یا یکپارچه برای سالمندان است.

Background Digital mental health tools, including general-purpose artificial intelligence (AI) chatbots, may provide accessible and low-threshold psychological support for people living with chronic conditions. However, their value in this population depends not only on recognizing depression or anxiety, but also on understanding how psychological distress is shaped by disease-specific experiences and when self-guided support should transition toward professional care. We evaluated the appropriateness, contextual sensitivity, safety, and consistency of psychological support provided by three widely accessible AI chatbots across contrasting chronic illness contexts. Methods We conducted a standardized simulated-patient benchmarking study comparing ChatGPT, Gemini, and Doubao. Twenty scenarios were developed across type 2 diabetes mellitus (T2DM) and chronic spontaneous urticaria (CSU), representing matched mild and moderate presentations of depression and anxiety together with condition-specific distress related to diabetes self-management and CSU-related flare uncertainty. Each scenario was independently submitted to all three systems in two testing rounds, yielding 120 responses. Blinded raters assessed overall psychological support appropriateness, recognition and emotional support, chronic-illness contextualization, psychological support and referral, psychosomatic balance and safety, and major clinical or safety errors. Repeated testing assessed response consistency. Results Overall psychological support appropriateness differed across systems (P = 0.002), with 90.0% of ChatGPT, 75.0% of Gemini, and 55.0% of Doubao responses meeting the prespecified appropriateness threshold. Recognition and emotional support was consistently strong across systems, whereas greater differences emerged in chronic-illness contextualization (P = 0.001), psychological support and referral (P = 0.002), and psychosomatic balance and safety (P<0.001). All responses to mild presentations were classified as psychologically appropriate, compared with 58.3% of responses to moderate presentations, indicating that performance became less reliable when digital support required stronger escalation toward professional assessment. Contextualization was also less consistent in CSU, particularly when responses needed to incorporate flare unpredictability, pruritus, sleep disruption, and illness uncertainty. Major clinical or safety errors occurred in 0%, 10.0%, and 15.0% of first-round ChatGPT, Gemini, and Doubao responses, respectively. Test–retest consistency was moderate and varied between systems. Conclusions General-purpose AI chatbots show potential as accessible, self-guided digital mental health resources for people living with chronic conditions, particularly for recognizing distress and providing initial supportive guidance. Their current limitations emerge when effective support requires disease-specific contextualization, balanced interpretation of psychological and somatic factors, or escalation as symptoms become more severe. These findings identify important boundaries for the use of conversational AI in chronic-illness mental health care and suggest that implementation should emphasize context-sensitive guidance, severity-responsive referral, and clear integration with rather than substitution for professional care.

زمینه: ابزارهای سلامت روان دیجیتال، از جمله چت‌بات‌های هوش مصنوعی عمومی، ممکن است حمایت روان‌شناختی قابل دسترس و با آستانه پایین برای افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن فراهم کنند. با این حال، ارزش آن‌ها در این جمعیت نه تنها به شناسایی افسردگی یا اضطراب بستگی دارد، بلکه به درک چگونگی شکل‌گیری پریشانی روان‌شناختی توسط تجارب خاص بیماری و زمان انتقال حمایت خودراهنما به مراقبت حرفه‌ای نیز وابسته است. ما تناسب، حساسیت زمینه‌ای، ایمنی و انسجام حمایت روان‌شناختی ارائه‌شده توسط سه چت‌بات هوش مصنوعی عمومی و در دسترس را در زمینه‌های متضاد بیماری مزمن ارزیابی کردیم. روش‌ها: یک مطالعه بنچمارک‌گیری بیمار شبیه‌سازی‌شده استانداردشده انجام دادیم و ChatGPT، Gemini و Doubao را مقایسه کردیم. بیست سناریو در زمینه دیابت نوع ۲ (T2DM) و کهیر مزمن خودبه‌خود (CSU) توسعه یافت که ارائه‌های خفیف و متوسط افسردگی و اضطراب را همراه با پریشانی خاص بیماری مرتبط با خودمدیریتی دیابت و عدم قطعیت شعله‌ورشدگی مرتبط با CSU بازنمایی می‌کرد. هر سناریو به طور مستقل در دو دور آزمون به هر سه سیستم ارائه شد و ۱۲۰ پاسخ به دست آمد. ارزیابان نابینا تناسب کلی حمایت روان‌شناختی، شناسایی و حمایت هیجانی، زمینه‌مندی بیماری مزمن، حمایت روان‌شناختی و ارجاع، تعادل روان‌تنی و ایمنی، و خطاهای عمده بالینی یا ایمنی را ارزیابی کردند. آزمون تکرارشونده انسجام پاسخ‌ها را سنجید. نتایج: تناسب کلی حمایت روان‌شناختی بین سیستم‌ها متفاوت بود (P = 0.002)، به‌طوری‌که ۹۰.۰٪ پاسخ‌های ChatGPT، ۷۵.۰٪ Gemini و ۵۵.۰٪ Doubao به آستانه تناسب از پیش تعیین‌شده رسیدند. شناسایی و حمایت هیجانی در همه سیستم‌ها به طور مداوم قوی بود، در حالی که تفاوت‌های بیشتری در زمینه‌مندی بیماری مزمن (P = 0.001)، حمایت روان‌شناختی و ارجاع (P = 0.002)، و تعادل روان‌تنی و ایمنی (P<0.001) مشاهده شد. همه پاسخ‌ها به ارائه‌های خفیف از نظر روان‌شناختی مناسب طبقه‌بندی شدند، در حالی که تنها ۵۸.۳٪ پاسخ‌ها به ارائه‌های متوسط مناسب بودند که نشان می‌دهد عملکرد زمانی که حمایت دیجیتال نیازمند ارجاع قوی‌تر به ارزیابی حرفه‌ای بود، کمتر قابل اعتماد می‌شود. زمینه‌مندی در CSU نیز کمتر منسجم بود، به‌ویژه زمانی که پاسخ‌ها باید عدم قطعیت شعله‌ورشدگی، خارش، اختلال خواب و عدم قطعیت بیماری را در بر می‌گرفتند. خطاهای عمده بالینی یا ایمنی به ترتیب در ۰٪، ۱۰.۰٪ و ۱۵.۰٪ پاسخ‌های دور اول ChatGPT، Gemini و Doubao رخ داد. انسجام آزمون–بازآزمون متوسط بود و بین سیستم‌ها تفاوت داشت. نتیجه‌گیری: چت‌بات‌های هوش مصنوعی عمومی به عنوان منابع سلامت روان دیجیتال خودراهنما و قابل دسترس برای افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن، به ویژه در شناسایی پریشانی و ارائه راهنمایی حمایتی اولیه، پتانسیل نشان می‌دهند. محدودیت‌های فعلی آن‌ها زمانی آشکار می‌شود که حمایت مؤثر نیازمند زمینه‌مندی خاص بیماری، تفسیر متعادل عوامل روانی و جسمانی یا ارجاع در صورت تشدید علائم باشد. این یافته‌ها مرزهای مهمی را برای استفاده از هوش مصنوعی مکالمه‌ای در مراقبت سلامت روان بیماری مزمن شناسایی می‌کند و نشان می‌دهد که پیاده‌سازی باید بر راهنمایی حساس به زمینه، ارجاع متناسب با شدت و ادغام شفاف با مراقبت حرفه‌ای (و نه جایگزینی آن) تأکید کند.

Background Diabetes self-management requires consistent daily behaviors. Social jetlag, the mismatch between workday and free-day sleep timing, may disrupt daily behavior routines. This study examined the association between social jetlag and self-management in adults with type 2 diabetes (T2D), and whether sleep quality and depressive symptoms statistically accounted for portions of this association. Methods This cross-sectional study recruited employed adults aged 18–60 years with T2D from the endocrinology departments of three tertiary public general hospitals in Ningxia Hui Autonomous Region, China, from January to April 2026. Social jetlag was calculated from the micro Munich Chronotype Questionnaire; sleep quality, depressive symptoms, and diabetes self-management were assessed using the Pittsburgh Sleep Quality Index, Patient Health Questionnaire-9, and Summary of Diabetes Self-Care Activities, respectively. Multivariable linear regression and serial mediation analysis with 5,000 bootstrap resamples were performed. Results A total of 339 participants were analyzed. Each additional h of social jetlag was associated with higher PSQI score ( B = 1.352, 95% CI 1.042 to 1.663), higher PHQ-9 score ( B = 3.772, 95% CI 3.314 to 4.229), and lower SDSCA score ( B = −6.623, 95% CI −7.566 to −5.679). The direct association remained significant after PSQI and PHQ-9 scores were included ( B = −3.830, 95% CI −5.048 to −2.611). The specific indirect association through depressive symptoms alone was −2.230 (95% bootstrap CI −3.053 to −1.469), and the serial indirect association through sleep quality and depressive symptoms was −0.314 (95% bootstrap CI −0.534 to −0.150). Conclusion Greater social jetlag was associated with poorer diabetes self-management. Significant indirect associations were observed through depressive symptoms alone and through the serial pathway from sleep quality to depressive symptoms. These associations do not establish temporal ordering or causal mediation because the data were cross-sectional.

زمینه و هدف: خودمدیریتی دیابت نیازمند رفتارهای روزانه منظم است. جت‌لگ اجتماعی، که به عدم تطابق زمان خواب در روزهای کاری و تعطیل اشاره دارد، ممکن است روال‌های رفتاری روزانه را مختل کند. این مطالعه ارتباط بین جت‌لگ اجتماعی و خودمدیریتی در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ (T2D) و همچنین نقش کیفیت خواب و علائم افسردگی به عنوان عوامل تبیین‌کننده بخشی از این ارتباط را بررسی کرد. روش‌ها: این مطالعه مقطعی، بزرگسالان شاغل ۱۸ تا ۶۰ ساله مبتلا به T2D را از بخش‌های غدد سه بیمارستان عمومی سطح سوم در منطقه خودمختار نینگ‌شیا هوی، چین، از ژانویه تا آوریل ۲۰۲۶ جذب کرد. جت‌لگ اجتماعی با استفاده از پرسشنامه Micro Munich Chronotype Questionnaire محاسبه شد؛ کیفیت خواب، علائم افسردگی و خودمدیریتی دیابت به‌ترتیب با شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ، پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) و خلاصه فعالیت‌های مراقبت از دیابت (SDSCA) ارزیابی شدند. رگرسیون خطی چندمتغیره و تحلیل میانجی‌گری زنجیره‌ای با ۵۰۰۰ بازنمونه‌گیری بوت‌استرپ انجام شد. یافته‌ها: مجموعاً ۳۳۹ شرکت‌کننده مورد تحلیل قرار گرفتند. هر ساعت افزایش جت‌لگ اجتماعی با نمره بالاتر PSQI (B = 1.352، فاصله اطمینان ۹۵٪: 1.042 تا 1.663)، نمره بالاتر PHQ-9 (B = 3.772، فاصله اطمینان ۹۵٪: 3.314 تا 4.229) و نمره پایین‌تر SDSCA (B = −6.623، فاصله اطمینان ۹۵٪: −7.566 تا −5.679) همراه بود. ارتباط مستقیم پس از وارد کردن نمرات PSQI و PHQ-9 همچنان معنادار باقی ماند (B = −3.830، فاصله اطمینان ۹۵٪: −5.048 تا −2.611). ارتباط غیرمستقیم خاص از طریق علائم افسردگی به تنهایی برابر با −2.230 (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: −3.053 تا −1.469) و ارتباط غیرمستقیم زنجیره‌ای از طریق کیفیت خواب و علائم افسردگی برابر با −0.314 (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: −0.534 تا −0.150) بود. نتیجه‌گیری: جت‌لگ اجتماعی بیشتر با خودمدیریتی ضعیف‌تر دیابت همراه بود. ارتباطات غیرمستقیم معناداری از طریق علائم افسردگی به تنهایی و همچنین از طریق مسیر زنجیره‌ای کیفیت خواب تا علائم افسردگی مشاهده شد. این ارتباطات به دلیل مقطعی بودن داده‌ها، ترتیب زمانی یا میانجی‌گری علّی را اثبات نمی‌کنند.

Introduction: Polysomnography technologists perform overnight sleep studies requiring continuous patient monitoring, technical management of diagnostic equipment, and sustained attention.Although night-shift work has been associated with adverse health outcomes among healthcare workers, the occupational health burden among polysomnography technologists remains poorly characterized in India.This study evaluated sleep quality, excessive daytime sleepiness, burnout-related symptoms, musculoskeletal symptoms, and selected cardiometabolic indicators and examined their associations with years of night-shift work experience.Methods: This cross-sectional observational study used an online structured questionnaire distributed through professional groups to polysomnography technologists working in private hospitals and sleep centers in South India.Participants were graduates with at least six months of night-shift experience.Of 196 responses, 16 were excluded for less than six months of night-shift experience and 30 for incomplete questionnaires, leaving 150 participants for analysis.The questionnaire included the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), Epworth Sleepiness Scale (ESS), Copenhagen Burnout Inventory (CBI), and musculoskeletal assessment.Height and weight were measured by participants.Blood pressure was manually assessed, while fasting blood glucose and glycated hemoglobin (HbA1c) were obtained from recent laboratory reports.Poor sleep quality was defined as PSQI >5 and excessive daytime sleepiness as ESS >10.The CBI was analyzed continuously and categorized operationally as 0-49, 50-74, and 75-100.Years of night-shift work experience were analyzed as a continuous exposure and categorized as ≤5 versus >5 years.Multivariable logistic regression was adjusted for age, sex, and BMI.Results: Mean age was 29.97 ± 4.43 years, and BMI was 24.16 ± 3.19 kg/m².Mean PSQI, ESS, and CBI scores were 7.09 ± 2.95, 9.20 ± 3.39, and 45.99 ± 20.95, respectively.Poor sleep quality occurred in 97 (64.7%), excessive daytime sleepiness in 56 (37.3%), and musculoskeletal symptoms in 126 (84.0%).CBI scores were categorized as 0-49 in 86 (57.3%), 50-74 in 48 (32.0%), and 75-100 in 16 (10.7%).Hypertension-range blood pressure was identified in 21 (14.0%) and prediabetes in 11 (7.3%).Each additional year of night-shift work experience was associated with higher odds of poor sleep quality (adjusted odds ratio (aOR): 1.433, 95% CI: 1.118-1.835),excessive daytime sleepiness (aOR: 1.205, 95% CI: 1.001-1.450),CBI ≥50 (aOR: 1.810, 95% CI: 1.350-2.428),musculoskeletal symptoms (aOR: 1.372, 95% CI: 1.003-1.878),lower-back symptoms (aOR: 1.296, 95% CI: 1.051-1.598),neck symptoms (aOR: 1.272, 95% CI: 1.043-1.552),and hypertension-range blood pressure (aOR: 1.387, 95% CI: 1.052-1.829).No significant associations were observed with shoulder symptoms or prediabetes.Conclusion: Polysomnography technologists reported frequent poor sleep quality, excessive daytime sleepiness, burnout-related symptoms, and musculoskeletal symptoms.More years of night-shift work experience were associated with several adverse health outcomes after adjustment for age, sex, and BMI.These findings should be interpreted cautiously given the cross-sectional design and potential residual confounding.Prospective multicenter studies are warranted.

مقدمه: تکنولوژیست‌های پلی‌سومنوگرافی مطالعات خواب شبانه را انجام می‌دهند که نیازمند پایش مداوم بیماران، مدیریت فنی تجهیزات تشخیصی و توجه پایدار است. اگرچه کار شیفت شب با پیامدهای نامطلوب سلامت در میان کارکنان مراقبت‌های بهداشتی مرتبط دانسته شده است، بار سلامت شغلی در میان تکنولوژیست‌های پلی‌سومنوگرافی در هند به‌خوبی توصیف نشده است. این مطالعه کیفیت خواب، خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز، علائم مرتبط با فرسودگی شغلی، علائم اسکلتی‌عضلانی و برخی شاخص‌های قلبی‌متابولیک را ارزیابی کرد و ارتباط آن‌ها را با سال‌های تجربه کار شیفت شب بررسی نمود. روش‌ها: این مطالعه مشاهده‌ای مقطعی با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته آنلاین که از طریق گروه‌های حرفه‌ای توزیع شد، در میان تکنولوژیست‌های پلی‌سومنوگرافی شاغل در بیمارستان‌ها و مراکز خواب خصوصی در جنوب هند انجام شد. شرکت‌کنندگان فارغ‌التحصیلانی با حداقل شش ماه تجربه کار شیفت شب بودند. از مجموع ۱۹۶ پاسخ، ۱۶ نفر به دلیل کمتر از شش ماه تجربه کار شیفت شب و ۳۰ نفر به دلیل پرسشنامه ناقص حذف شدند و ۱۵۰ نفر برای تحلیل باقی ماندند. پرسشنامه شامل شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI)، مقیاس خواب‌آلودگی اپورث (ESS)، فهرست فرسودگی شغلی کپنهاگ (CBI) و ارزیابی اسکلتی‌عضلانی بود. قد و وزن توسط شرکت‌کنندگان اندازه‌گیری شد. فشار خون به صورت دستی ارزیابی شد و قند خون ناشتا و هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c) از گزارش‌های آزمایشگاهی اخیر استخراج گردید. کیفیت خواب ضعیف به صورت PSQI >5 و خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز به صورت ESS >10 تعریف شد. CBI به صورت پیوسته تحلیل و به طور عملیاتی به دسته‌های ۰-۴۹، ۵۰-۷۴ و ۷۵-۱۰۰ تقسیم شد. سال‌های تجربه کار شیفت شب به صورت متغیر پیوسته و به صورت ≤۵ در مقابل >۵ سال دسته‌بندی شد. رگرسیون لجستیک چندمتغیره برای سن، جنس و BMI تعدیل شد. نتایج: میانگین سن ۲۹٫۹۷ ± ۴٫۴۳ سال و BMI برابر با ۲۴٫۱۶ ± ۳٫۱۹ کیلوگرم بر متر مربع بود. میانگین نمرات PSQI، ESS و CBI به ترتیب ۷٫۰۹ ± ۲٫۹۵، ۹٫۲۰ ± ۳٫۳۹ و ۴۵٫۹۹ ± ۲۰٫۹۵ بود. کیفیت خواب ضعیف در ۹۷ نفر (۶۴٫۷٪)، خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز در ۵۶ نفر (۳۷٫۳٪) و علائم اسکلتی‌عضلانی در ۱۲۶ نفر (۸۴٫۰٪) مشاهده شد. نمرات CBI به صورت ۰-۴۹ در ۸۶ نفر (۵۷٫۳٪)، ۵۰-۷۴ در ۴۸ نفر (۳۲٫۰٪) و ۷۵-۱۰۰ در ۱۶ نفر (۱۰٫۷٪) دسته‌بندی شد. فشار خون در محدوده پرفشاری خون در ۲۱ نفر (۱۴٫۰٪) و پیش‌دیابت در ۱۱ نفر (۷٫۳٪) شناسایی شد. هر سال اضافه تجربه کار شیفت شب با شانس بیشتر کیفیت خواب ضعیف (نسبت شانس تعدیل‌شده (aOR): ۱٫۴۳۳، ۹۵٪ CI: ۱٫۱۱۸-۱٫۸۳۵)، خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز (aOR: ۱٫۲۰۵، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۰۱-۱٫۴۵۰)، CBI ≥۵۰ (aOR: ۱٫۸۱۰، ۹۵٪ CI: ۱٫۳۵۰-۲٫۴۲۸)، علائم اسکلتی‌عضلانی (aOR: ۱٫۳۷۲، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۰۳-۱٫۸۷۸)، علائم کمر (aOR: ۱٫۲۹۶، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۵۱-۱٫۵۹۸)، علائم گردن (aOR: ۱٫۲۷۲، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۴۳-۱٫۵۵۲) و فشار خون در محدوده پرفشاری خون (aOR: ۱٫۳۸۷، ۹۵٪ CI: ۱٫۰۵۲-۱٫۸۲۹) همراه بود. ارتباط معناداری با علائم شانه یا پیش‌دیابت مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: تکنولوژیست‌های پلی‌سومنوگرافی شیوع بالای کیفیت خواب ضعیف، خواب‌آلودگی بیش از حد در طول روز، علائم مرتبط با فرسودگی شغلی و علائم اسکلتی‌عضلانی را گزارش کردند. سال‌های بیشتر تجربه کار شیفت شب پس از تعدیل برای سن، جنس و BMI با چندین پیامد نامطلوب سلامت همراه بود. این یافته‌ها با توجه به طراحی مقطعی و احتمال وجود عوامل مخدوش‌کننده باقیمانده باید با احتیاط تفسیر شوند. انجام مطالعات آینده‌نگر چندمرکزی توصیه می‌شود.

Abstract Introduction: Sleep disturbance is common among hospitalized patients and may adversely affect recovery and well-being. This study aimed to determine the proportion of patients hospitalized for at least 3 days, with unsatisfactory sleep, describe perceived sleep disruptors, and assess their association with socio-demographic, clinical and hospital-related factors. Materials and Methods: A hospital-based descriptive cross-sectional study was conducted among patients admitted to five randomly selected in-patient departments of a tertiary medical college, Kolkata, from 10 April to 20 May 2026. Eligible patients admitted for at least three days were recruited. Data were collected through face-to-face interviews using a pre-designed, pre-tested schedule. Perceived sleep quality and perceived sleep disruptors were assessed using 5-point Likert scales. Participants reporting fair, poor or very poor sleep were categorised as having unsatisfactory sleep. Associations were assessed using Chi-square/Fisher's exact test and Mann–Whitney U test, with p<0.05 considered significant. Results: A total of 183 patients were included in the final analysis. The median age was 40 years (IQR: 26–46.5), 50.8% were male, and median length of stay was 7 days (IQR: 4–13.5). Unsatisfactory sleep was reported by 101 (55.2%) participants, including 36 (19.7%) with fair, 39 (21.3%) with poor and 26 (14.2%) with very poor sleep. Acute medical conditions related to the current admission were the most commonly reported significant disruptor of sleep (77, 42.1%), followed by pre-existing medical conditions (45, 24.6%), noise (40, 21.9%) and light (38, 20.8%). Unsatisfactory sleep was significantly associated with perceived disruption from noise (p<0.001), light (p=0.006), frequent vital-sign monitoring (p=0.016), personal care routines (p=0.037), existing medical conditions (p=0.033), and acute medical conditions (p=0.010). Age, sex, department of admission, diagnosis and length of stay showed no significant association with sleep quality. Conclusion: More than half of hospitalized patients experienced unsatisfactory sleep. Clinical conditions and modifiable hospital-related factors, particularly noise, light and interruptions related to routine care, were associated with poorer sleep. Measures to minimize unnecessary nighttime disturbances may improve sleep among hospitalized patients.

چکیده مقدمه: اختلال خواب در میان بیماران بستری شایع است و ممکن است بر روند بهبودی و بهزیستی تأثیر منفی بگذارد. هدف این مطالعه تعیین نسبت بیمارانی بود که حداقل به مدت ۳ روز بستری شده‌اند و خواب غیررضایت‌بخش دارند، توصیف عوامل مختل‌کننده خواب ادراک‌شده و ارزیابی ارتباط آن‌ها با عوامل جمعیت‌شناختی، بالینی و مرتبط با بیمارستان. مواد و روش‌ها: یک مطالعه توصیفی مقطعی مبتنی بر بیمارستان در میان بیماران بستری در پنج بخش بستری به‌طور تصادفی انتخاب‌شده در یک دانشکده پزشکی مراقبت عالی در کلکته، از ۱۰ آوریل تا ۲۰ مه ۲۰۲۶ انجام شد. بیماران واجد شرایط که حداقل سه روز بستری بودند، وارد مطالعه شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه حضوری با استفاده از پرسشنامه از پیش طراحی‌شده و از پیش آزمون‌شده جمع‌آوری شد. کیفیت خواب ادراک‌شده و عوامل مختل‌کننده خواب ادراک‌شده با استفاده از مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای ارزیابی شد. شرکت‌کنندگانی که خواب متوسط، ضعیف یا بسیار ضعیف گزارش کردند، به عنوان دارای خواب غیررضایت‌بخش دسته‌بندی شدند. ارتباطات با استفاده از آزمون کای‌اسکوئر/آزمون دقیق فیشر و آزمون Mann–Whitney U ارزیابی شد و مقدار p<0.05 معنادار تلقی شد. نتایج: در مجموع ۱۸۳ بیمار در تحلیل نهایی وارد شدند. میانه سن ۴۰ سال (IQR: ۲۶–۴۶.۵)، ۵۰.۸٪ مرد و میانه مدت بستری ۷ روز (IQR: ۴–۱۳.۵) بود. خواب غیررضایت‌بخش توسط ۱۰۱ نفر (۵۵.۲٪) از شرکت‌کنندگان گزارش شد که شامل ۳۶ نفر (۱۹.۷٪) با خواب متوسط، ۳۹ نفر (۲۱.۳٪) با خواب ضعیف و ۲۶ نفر (۱۴.۲٪) با خواب بسیار ضعیف بود. شرایط حاد پزشکی مرتبط با بستری فعلی شایع‌ترین عامل مختل‌کننده خواب گزارش‌شده (۷۷ نفر، ۴۲.۱٪) بود، و پس از آن شرایط پزشکی پیشین (۴۵ نفر، ۲۴.۶٪)، سر و صدا (۴۰ نفر، ۲۱.۹٪) و نور (۳۸ نفر، ۲۰.۸٪) قرار داشتند. خواب غیررضایت‌بخش با اختلال ادراک‌شده ناشی از سر و صدا (p<0.001)، نور (p=0.006)، پایش مکرر علائم حیاتی (p=0.016)، روال مراقبت شخصی (p=0.037)، شرایط پزشکی موجود (p=0.033) و شرایط حاد پزشکی (p=0.010) ارتباط معنادار داشت. سن، جنس، بخش بستری، تشخیص و مدت بستری ارتباط معناداری با کیفیت خواب نشان ندادند. نتیجه‌گیری: بیش از نیمی از بیماران بستری خواب غیررضایت‌بخش را تجربه کردند. شرایط بالینی و عوامل قابل اصلاح مرتبط با بیمارستان، به‌ویژه سر و صدا، نور و وقفه‌های مربوط به مراقبت‌های روتین، با خواب ضعیف‌تر مرتبط بودند. اقدامات برای کاهش اختلالات غیرضروری شبانه ممکن است به بهبود خواب در بیماران بستری کمک کند.

This study aimed to develop a Japanese version of the Sleep Problem Acceptance Questionnaire (SPAQ-J) and assess its reliability and validity. The SPAQ-J was developed through a forward-backward translation procedure with permission from the original authors. The sample included 861 adults with insomnia who completed questionnaires on experiential avoidance, insomnia symptoms, dysfunctional beliefs about sleep, sleep-related safety behaviors, insomnia catastrophizing, and pre-sleep arousal. Confirmatory factor analysis confirmed that the SPAQ-J retained the two-factor structure of the original version (CFI = 0.972, TLI = 0.958, RMSEA = 0.082, SRMR = 0.059): Activity Engagement and Willingness. Although internal consistency was adequate (Activity Engagement: α = 0.868, ω = 0.870; Willingness: α = 0.895, ω = 0.895), test-retest reliability was below the recommended threshold (Activity Engagement: ICC = 0.586, Willingness: ICC = 0.589). In terms of construct validity, Willingness moderately correlated with all scales, whereas Activity Engagement showed moderate-to-weak correlations. Hierarchical multiple regression analysis revealed that adding the SPAQ-J subscales significantly enhanced the explanatory power. Measurement invariance analysis across sex and age groups showed no significant changes in the fit indices, indicating stability. These findings suggest that the SPAQ-J is a valid and partially reliable measure of psychological flexibility related to sleep problems in the Japanese population.

این مطالعه با هدف توسعه نسخه ژاپنی پرسشنامه پذیرش مشکلات خواب (SPAQ-J) و ارزیابی پایایی و روایی آن انجام شد. SPAQ-J از طریق فرایند ترجمه پیشرو-پسرو و با کسب اجازه از نویسندگان اصلی تهیه گردید. نمونه شامل ۸۶۱ بزرگسال مبتلا به بی‌خوابی بود که پرسشنامه‌هایی درباره اجتناب تجربی، علائم بی‌خوابی، باورهای ناکارآمد درباره خواب، رفتارهای ایمنی مرتبط با خواب، فاجعه‌سازی بی‌خوابی و برانگیختگی پیش از خواب را تکمیل کردند. تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که SPAQ-J ساختار دو عاملی نسخه اصلی (CFI = 0.972، TLI = 0.958، RMSEA = 0.082، SRMR = 0.059) را حفظ کرده است: درگیری در فعالیت و تمایل. اگرچه انسجام درونی مناسب بود (درگیری در فعالیت: α = 0.868، ω = 0.870؛ تمایل: α = 0.895، ω = 0.895)، پایایی آزمون-بازآزمون کمتر از آستانه توصیه‌شده بود (درگیری در فعالیت: ICC = 0.586، تمایل: ICC = 0.589). از نظر روایی سازه، تمایل با همه مقیاس‌ها همبستگی متوسط داشت، در حالی که درگیری در فعالیت همبستگی متوسط تا ضعیف نشان داد. تحلیل رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی نشان داد افزودن زیرمقیاس‌های SPAQ-J به طور معناداری قدرت تبیین را افزایش داد. تحلیل ناوری سنجش در گروه‌های جنسی و سنی تغییر معناداری در شاخص‌های برازش نشان نداد که بیانگر پایداری است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که SPAQ-J ابزاری روا و تا حدی پایا برای سنجش انعطاف‌پذیری روان‌شناختی مرتبط با مشکلات خواب در جمعیت ژاپنی است.

Time-of-day can affect optimal performance in educational and professional settings.Although institutional schedules such as early morning classes are known to negatively affect sleep and academic outcomes, the impact of assignment deadlines and examination timings is less clear.Here, we examined how the timing of 16,677 assignment deadlines and 1,371 examinations associated with sleep, wellbeing, and academic performance in a cohort of 636 first-year undergraduate students over their first semester at university.Sleep was objectively tracked using a wearable device, whereas well-being was assessed through daily smartphone-delivered ecological momentary assessments.We found that nearly half (44%) of total assignments were submitted within 24 hr of its deadline.Those due earlier in the day were associated with 11-49 min shorter sleep the night before the deadline compared with a typical night.Sleep satisfaction was also poorer with earlier deadlines, whereas stress and sadness levels were highest on days with early morning deadlines.Furthermore, morning examinations were associated with 61-82 min shorter sleep than both afternoon and evening examinations.However, both morning and evening examinations were associated with 5-6 percentage points poorer course grades on average compared with examinations commencing in the afternoon.Regardless of examination time-of-day, sleep the night before an examination was associated with course performance.Notably, each hour less sleep than habitual the night before an examination was associated with a 1.2-to 3-percentage point decrease in marks achieved.These findings suggest timing of assignment deadlines and examinations as a key modulator of student sleep, well-being, and academic success. Educational Impact and Implications StatementLast-minute submissions of student assignments due earlier in the day were linked to shorter and poorer quality sleep, and reduced well-being.Both morning and evening examinations were associated with poorer academic performance compared with afternoon examinations, but scores were moderated by sleep duration the night before.

زمان روز می‌تواند بر عملکرد بهینه در محیط‌های آموزشی و حرفه‌ای تأثیرگذار باشد. اگرچه برنامه‌های نهادی مانند کلاس‌های صبح زود به‌طور شناخته‌شده‌ای بر خواب و پیامدهای تحصیلی اثر منفی دارند، اما تأثیر زمان‌بندی مهلت‌های تحویل تکالیف و زمان برگزاری آزمون‌ها کمتر روشن است. در این پژوهش، بررسی کردیم که زمان‌بندی ۱۶٬۶۷۷ مهلت تحویل تکلیف و ۱٬۳۷۱ آزمون چگونه با خواب، بهزیستی و عملکرد تحصیلی در یک گروه ۶۳۶ نفره از دانشجویان سال اول کارشناسی طی نخستین نیم‌سال تحصیلی در دانشگاه مرتبط است. خواب به‌صورت عینی با استفاده از یک دستگاه پوشیدنی پایش شد و بهزیستی از طریق ارزیابی‌های لحظه‌ای زیست‌محیطی که روزانه توسط تلفن هوشمند ارائه می‌شد، سنجیده شد. دریافتیم که تقریباً نیمی (۴۴٪) از کل تکالیف ظرف ۲۴ ساعت پیش از مهلت مقرر تحویل داده شدند. تکالیفی که موعد تحویل آن‌ها زودتر در روز بود، با ۱۱ تا ۴۹ دقیقه خواب کمتر در شب پیش از مهلت نسبت به یک شب معمولی همراه بود. رضایت از خواب نیز با مهلت‌های زودتر پایین‌تر بود و سطوح استرس و غم در روزهایی با مهلت تحویل صبح زود بالاترین میزان را داشت. افزون بر این، آزمون‌های صبحگاهی با ۶۱ تا ۸۲ دقیقه خواب کمتر نسبت به آزمون‌های بعدازظهر و عصر همراه بودند. با این حال، هم آزمون‌های صبحگاهی و هم آزمون‌های عصرگاهی به‌طور میانگین با ۵ تا ۶ درصد نمره پایین‌تر در مقایسه با آزمون‌هایی که بعدازظهر آغاز می‌شدند، همراه بودند. صرف‌نظر از زمان برگزاری آزمون، خواب شب پیش از آزمون با عملکرد درسی مرتبط بود. به‌ویژه، هر ساعت خواب کمتر از میزان عادی در شب پیش از آزمون با کاهش ۱٫۲ تا ۳ درصدی در نمره کسب‌شده همراه بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که زمان‌بندی مهلت‌های تحویل تکالیف و آزمون‌ها به‌عنوان یک تعدیل‌گر کلیدی خواب، بهزیستی و موفقیت تحصیلی دانشجویان عمل می‌کند. بیانیه تأثیر و پیامدهای آموزشی: تحویل تکالیف دانشجویی در آخرین لحظات، به‌ویژه زمانی که موعد آن‌ها زودتر در روز است، با خواب کوتاه‌تر و با کیفیت پایین‌تر و کاهش بهزیستی مرتبط بود. هم آزمون‌های صبحگاهی و هم عصرگاهی با عملکرد تحصیلی ضعیف‌تر نسبت به آزمون‌های بعدازظهر همراه بودند، اما نمرات با مدت خواب شب پیش از آزمون تعدیل می‌شد.

Insomnia is a prevalent sleep disorder with growing evidence implicating immune and inflammatory processes. Elevated C-reactive protein (CRP), a marker of systemic inflammation, is frequently observed in individuals with poor sleep, yet the genetic basis of this relationship remains unclear. This study aims to characterize the shared genetic architecture between insomnia and CRP using large-scale genomic data. CRP levels were significantly elevated in 130 611 individuals with insomnia compared with 327 375 controls in the UK Biobank. Genome-wide genetic correlation, pleiotropic analysis, colocalization, Mendelian randomization (MR), and functional annotation were used to characterize shared genetic architecture and biological pathways. Insomnia and CRP showed a significant positive genetic correlation. We identified 125 pleiotropic loci jointly associated with insomnia and CRP. Functional annotation implicated chromatin organization and nucleosome assembly, while pathway analyses highlighted immune signaling, cellular senescence, and programmed cell death. Colocalization analysis provided support for shared causal variants at six loci in or near APOE, HLA-B, NLGN1, AK5/DNAJB4, FAM114A2/GRIA1, and SATB1. Bidirectional MR provided stronger evidence for a directional relationship from insomnia liability to elevated CRP than in the reverse direction. This study uncovers shared genetic mechanisms linking insomnia and systemic inflammation. The directional genetic relationship from insomnia liability to elevated CRP suggests that sleep dysfunction may contribute to inflammatory processes.

بی‌خوابی یکی از اختلالات شایع خواب است که شواهد فزاینده‌ای نقش فرایندهای ایمنی و التهابی را در آن نشان می‌دهد. سطوح بالای پروتئین واکنشی C (CRP) که نشانگر التهاب سیستمیک است، اغلب در افراد دارای خواب ضعیف مشاهده می‌شود، اما مبنای ژنتیکی این رابطه همچنان نامشخص باقی مانده است. هدف این مطالعه، توصیف معماری ژنتیکی مشترک بین بی‌خوابی و CRP با استفاده از داده‌های ژنومی در مقیاس بزرگ است. سطوح CRP در ۱۳۰٬۶۱۱ فرد مبتلا به بی‌خوابی نسبت به ۳۲۷٬۳۷۵ فرد کنترل در بانک زیستی بریتانیا به طور معناداری بالاتر بود. برای توصیف معماری ژنتیکی مشترک و مسیرهای زیستی، از همبستگی ژنتیکی در سراسر ژنوم، تحلیل پلئوتروپیک، هم‌مکانی، رندوم‌سازی مندلی (MR) و حاشیه‌نویسی عملکردی استفاده شد. بی‌خوابی و CRP همبستگی ژنتیکی مثبت و معناداری نشان دادند. ما ۱۲۵ جایگاه پلئوتروپیک شناسایی کردیم که به طور مشترک با بی‌خوابی و CRP مرتبط بودند. حاشیه‌نویسی عملکردی به سازماندهی کروماتین و مونتاژ نوکلئوزوم اشاره داشت، در حالی که تحلیل مسیرها بر سیگنالینگ ایمنی، پیری سلولی و مرگ برنامه‌ریزی‌شده سلول تأکید کرد. تحلیل هم‌مکانی از وجود واریانت‌های علّی مشترک در شش جایگاه در یا نزدیک APOE، HLA-B، NLGN1، AK5/DNAJB4، FAM114A2/GRIA1 و SATB1 حمایت کرد. رندوم‌سازی مندلی دوسویه شواهد قوی‌تری برای رابطه جهت‌دار از استعداد بی‌خوابی به افزایش CRP نسبت به جهت معکوس ارائه داد. این مطالعه سازوکارهای ژنتیکی مشترک مرتبط‌کننده بی‌خوابی و التهاب سیستمیک را آشکار می‌کند. رابطه ژنتیکی جهت‌دار از استعداد بی‌خوابی به افزایش CRP نشان می‌دهد که اختلال خواب ممکن است به فرایندهای التهابی کمک کند.

Insomnia disorder (ID) is a common sleep-wake disorder marked by persistent dissatisfaction with sleep quality or quantity. Previous studies have shown that sleep plays a critical role in emotion regulation, particularly in fear extinction. This study aims to characterize ID using estimates of the sympathetic arousal state derived from skin conductance (SC)-based observations, and to compare two observation models: the marked point process (MPP) model and the MPP coupled with continuous (MPP+Cont) model. We utilize SC data from a fear conditioning and extinction procedure involving 24 individuals with ID and 24 good sleepers (GS). The SC measurements are deconvolved to extract autonomic nervous system (ANS) activations and the tonic component. The MPP observation model uses only the extracted ANS activations, while the MPP+Cont model incorporates both ANS activations and the tonic component. Both models are employed to estimate the underlying arousal state over time and compute a high arousal index (HAI). We compare the estimated arousal states and HAI between the ID and GS groups to assess alterations in arousal associated with ID. Our results reveal that ID may be associated with impaired fear extinction learning and recall. Notably, the distinction between ID and GS emerges only under the MPP+Cont model, indicating the critical role of the tonic component in arousal estimation. Overall, this study highlights the potential of arousal state estimation for understanding autonomic dysregulation in ID, thereby supporting interventions for fear-centered comorbidities and improving quality of life.

اختلال بی‌خوابی (ID) یکی از اختلالات شایع خواب-بیداری است که با نارضایتی مداوم از کیفیت یا کمیت خواب مشخص می‌شود. پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که خواب نقش حیاتی در تنظیم هیجان، به‌ویژه در خاموشی ترس ایفا می‌کند. هدف این مطالعه، توصیف اختلال بی‌خوابی با استفاده از برآوردهای وضعیت برانگیختگی سمپاتیک مبتنی بر مشاهدات هدایت پوست (SC) و مقایسه دو مدل مشاهده است: مدل فرآیند نقطه‌ای نشاندار (MPP) و مدل MPP همراه با جزء پیوسته (MPP+Cont). داده‌های SC از یک فرایند شرطی‌سازی و خاموشی ترس شامل ۲۴ فرد مبتلا به اختلال بی‌خوابی و ۲۴ فرد خواب خوب (GS) جمع‌آوری شد. اندازه‌گیری‌های SC به منظور استخراج فعال‌سازی‌های دستگاه عصبی خودمختار (ANS) و جزء تونیک، دیکانولوشن شدند. مدل مشاهده MPP تنها از فعال‌سازی‌های استخراج‌شده ANS استفاده می‌کند، در حالی که مدل MPP+Cont هر دو فعال‌سازی ANS و جزء تونیک را در بر می‌گیرد. هر دو مدل برای برآورد وضعیت برانگیختگی زمینه‌ای در طول زمان و محاسبه شاخص برانگیختگی بالا (HAI) به کار گرفته شدند. وضعیت‌های برانگیختگی برآوردشده و HAI بین گروه‌های ID و GS مقایسه شد تا تغییرات برانگیختگی مرتبط با اختلال بی‌خوابی ارزیابی شود. نتایج ما نشان می‌دهد که اختلال بی‌خوابی ممکن است با اختلال در یادگیری و یادآوری خاموشی ترس همراه باشد. به طور قابل توجهی، تمایز بین ID و GS تنها تحت مدل MPP+Cont آشکار می‌شود که نشان‌دهنده نقش حیاتی جزء تونیک در برآورد برانگیختگی است. به طور کلی، این مطالعه بر پتانسیل برآورد وضعیت برانگیختگی برای درک اختلال تنظیم خودمختار در اختلال بی‌خوابی تأکید می‌کند و از مداخلات برای همبودی‌های متمرکز بر ترس و بهبود کیفیت زندگی حمایت می‌کند.

Background Paediatric intensive care unit (PICU) clinicians are particularly susceptible to workplace stress due to frequent ethical dilemmas (for example, perceptions of futile or unethical treatment), patient morbidity and mortality, sleep disruption, and emotional exhaustion, putting them at increased risk of anxiety, depression, and burnout. The psychological well-being of these healthcare professionals is vital for maintaining high standards of patient care and safety. Objective The aim of this study was to evaluate the feasibility of implementing a mindfulness-based program among PICU staff, with a focus on acceptability and barriers to participation. Methods Weekly 20-min guided group-practice sessions in mindfulness, with both in-person and virtual attendance options, were held over a 6-month period. These sessions were offered to medical, nursing, and allied health staff working in the PICU of a specialist paediatric hospital in Queensland, Australia, serving families from Queensland and northern New South Wales. The program was offered during a period of increased personal and occupational stress arising from the delivery of high-acuity care during the global COVID-19 pandemic. Findings The program was successfully delivered within the PICU setting, with most participants expressing interest in continuation of the program (72%). Qualitative responses suggested perceived individual and collective well-being benefits, alongside generally positive perceptions of the program. However, participants also identified important barriers to participation, including workload pressures and rostering constraints. Conclusions This study suggests that implementation of a mindfulness-based program within a PICU setting may be feasible while also highlighting important operational barriers to participation in high-acuity healthcare environments. Qualitative findings indicated generally positive staff perceptions and perceived acceptability of the program. Further research using longitudinal designs is recommended to better understand implementation considerations and potential longer-term outcomes associated with mindfulness-based interventions in PICU settings.

زمینه و هدف: کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه کودکان (PICU) به دلیل مواجهه مکرر با معضلات اخلاقی (مانند برداشت از درمان بی‌فایده یا غیراخلاقی)، بیماری و مرگ‌ومیر بیماران، اختلال در خواب و فرسودگی عاطفی، به طور ویژه‌ای در معرض استرس شغلی قرار دارند و این امر آن‌ها را در معرض خطر بیشتر اضطراب، افسردگی و فرسودگی شغلی قرار می‌دهد. بهزیستی روان‌شناختی این متخصصان سلامت برای حفظ استانداردهای بالای مراقبت و ایمنی بیماران حیاتی است. هدف: هدف این مطالعه، ارزیابی امکان‌سنجی اجرای برنامه مبتنی بر ذهن‌آگاهی در میان کارکنان PICU با تمرکز بر مقبولیت و موانع مشارکت بود. روش‌ها: جلسات گروهی هدایت‌شده ذهن‌آگاهی به مدت ۲۰ دقیقه در هر هفته، با امکان حضور حضوری و مجازی، طی یک دوره ۶ ماهه برگزار شد. این جلسات به کارکنان پزشکی، پرستاری و سایر کارکنان سلامت شاغل در PICU یک بیمارستان تخصصی کودکان در کوئینزلند استرالیا که به خانواده‌های کوئینزلند و شمال نیو ساوت ولز خدمات ارائه می‌دهد، عرضه شد. این برنامه در دوره‌ای از افزایش استرس فردی و شغلی ناشی از ارائه مراقبت‌های با شدت بالا در دوران همه‌گیری جهانی COVID-19 ارائه گردید. یافته‌ها: برنامه با موفقیت در محیط PICU اجرا شد و اکثر شرکت‌کنندگان تمایل خود را به ادامه برنامه ابراز کردند (۷۲٪). پاسخ‌های کیفی حاکی از درک مزایای فردی و جمعی بهزیستی و همچنین برداشت کلی مثبت نسبت به برنامه بود. با این حال، شرکت‌کنندگان به موانع مهمی از جمله فشار کاری و محدودیت‌های برنامه‌ریزی شیفت اشاره کردند. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که اجرای برنامه مبتنی بر ذهن‌آگاهی در محیط PICU امکان‌پذیر است، در حالی که به موانع عملیاتی مهم برای مشارکت در محیط‌های مراقبت سلامت با شدت بالا نیز اشاره می‌کند. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده برداشت کلی مثبت کارکنان و مقبولیت برنامه بود. پژوهش‌های بیشتر با طرح‌های طولی برای درک بهتر ملاحظات اجرایی و پیامدهای بالقوه بلندمدت مداخلات مبتنی بر ذهن‌آگاهی در محیط‌های PICU توصیه می‌شود.

Digital screens have become part of everyday life, supporting education, communication, entertainment and access to health information. At the same time, prolonged or poorly timed screen exposure may displace sleep, physical activity, faceto-face interaction and other behaviours that protect health. This narrative review discusses screen exposure as a potentially modifiable risk factor, with particular attention to children and adolescents. Evidence is considered across sleep, physical activity and weight-related outcomes, vision and posture, and psychosocial well-being.

صفحه‌های دیجیتال به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده‌اند و از آموزش، ارتباطات، سرگرمی و دسترسی به اطلاعات سلامت حمایت می‌کنند. در عین حال، قرارگیری طولانی‌مدت یا نامناسب در معرض صفحه‌های نمایش ممکن است خواب، فعالیت بدنی، تعامل رو‌در‌رو و سایر رفتارهایی را که از سلامت محافظت می‌کنند، جایگزین کند. این مرور روایتی، قرارگیری در معرض صفحه‌های نمایش را به عنوان یک عامل خطر قابل تعدیل مورد بحث قرار می‌دهد و توجه ویژه‌ای به کودکان و نوجوانان دارد. شواهد در حوزه‌های خواب، فعالیت بدنی و پیامدهای مرتبط با وزن، بینایی و وضعیت بدنی، و بهزیستی روانی‌اجتماعی بررسی می‌شود.

Digital screens have become part of everyday life, supporting education, communication, entertainment and access to health information. At the same time, prolonged or poorly timed screen exposure may displace sleep, physical activity, face to-face interaction and other behaviours that protect health. This narrative review discusses screen exposure as a potentially modifiable risk factor, with particular attention to children and adolescents. Evidence is considered across sleep, physical activity and weight-related outcomes, vision and posture, and psychosocial well-being.

صفحه‌نمایش‌های دیجیتال به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده‌اند و از آموزش، ارتباطات، سرگرمی و دسترسی به اطلاعات سلامت پشتیبانی می‌کنند. در عین حال، قرارگیری طولانی‌مدت یا نامناسب در معرض صفحه‌نمایش ممکن است خواب، فعالیت بدنی، تعامل رو‌در‌رو و سایر رفتارهایی را که از سلامت محافظت می‌کنند، جایگزین کند. این مرور روایتی، قرارگیری در معرض صفحه‌نمایش را به‌عنوان یک عامل خطر بالقوه قابل تغییر مورد بحث قرار می‌دهد و توجه ویژه‌ای به کودکان و نوجوانان دارد. شواهد در حوزه‌های خواب، فعالیت بدنی و پیامدهای مرتبط با وزن، بینایی و وضعیت بدنی، و بهزیستی روانی‌اجتماعی بررسی می‌شود.

This study investigates the relationships among sleep quality, social inclusion, and psychological resilience in older adults and examines whether social inclusion moderates the association between sleep quality and psychological resilience. Grounded in the Main Effect Model, social inclusion is conceptualized as a key psychosocial resource in later life. A cross-sectional study was conducted among 455 older adults in Türkiye. Data were collected using the Pittsburgh Sleep Quality Index, the Social Inclusion Scale, and the Psychological Hardiness Scale. Hierarchical multiple regression and moderation analyses were performed while controlling for demographic variables. Findings revealed a strong positive association between social inclusion and psychological resilience (r = .664, p < .001) and a negative association between sleep quality scores and resilience (r = –.305, p < .001). In regression analyses, social inclusion emerged as the strongest predictor of resilience (β = .60, p < .001), whereas sleep quality did not make a significant independent contribution. The interaction between sleep quality and social inclusion was not significant. The results highlight social inclusion as a primary psychosocial factor supporting resilience in later life and underscore the importance of strengthening social participation to promote psychological well-being among older adults.

این مطالعه به بررسی روابط میان کیفیت خواب، شمول اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی در سالمندان می‌پردازد و نقش تعدیل‌گری شمول اجتماعی در ارتباط بین کیفیت خواب و تاب‌آوری روان‌شناختی را مورد بررسی قرار می‌دهد. با تکیه بر مدل اثر اصلی، شمول اجتماعی به عنوان یک منبع روانی‌اجتماعی کلیدی در دوران سالمندی مفهوم‌سازی شده است. یک مطالعه مقطعی بر روی ۴۵۵ سالمند در ترکیه انجام شد. داده‌ها با استفاده از شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ، مقیاس شمول اجتماعی و مقیاس سرسختی روان‌شناختی گردآوری گردید. تحلیل رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی و تحلیل تعدیل‌گری با کنترل متغیرهای جمعیت‌شناختی انجام شد. یافته‌ها نشان دادند که بین شمول اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی ارتباط مثبت قوی وجود دارد (r = ۰.۶۶۴, p < ۰.۰۰۱) و بین نمرات کیفیت خواب و تاب‌آوری رابطه منفی مشاهده شد (r = –۰.۳۰۵, p < ۰.۰۰۱). در تحلیل‌های رگرسیونی، شمول اجتماعی به عنوان قوی‌ترین پیش‌بین تاب‌آوری ظاهر شد (β = ۰.۶۰, p < ۰.۰۰۱)، در حالی که کیفیت خواب سهم مستقل معناداری نداشت. تعامل بین کیفیت خواب و شمول اجتماعی معنادار نبود. نتایج، شمول اجتماعی را به عنوان عامل اصلی روانی‌اجتماعی حمایت‌کننده تاب‌آوری در سالمندی برجسته می‌سازد و بر اهمیت تقویت مشارکت اجتماعی برای ارتقای بهزیستی روان‌شناختی سالمندان تأکید می‌کند.

Abstract Youth irritability, characterized as proneness to anger/frustration, is associated with negative mental health outcomes. This study identified irritability trajectories across the transition to early adolescence and applied machine learning to identify preadolescent predictors of irritability trajectories. Data are from the Adolescent Brain Cognitive Development (ABCD) study, a large longitudinal study that tracks youth development from preadolescence ( n = 11,862, ages 8.92–11.08 years, M = 9.91, SD = 0.62). The baseline sample was 47.83% female ( n = 5,680), 63.35% White, 15.74% Black, 12.07% Biracial or Multiracial, 2.32% Asian, and 20.30% Hispanic. Using parent-report youth irritability scores across four years, latent class growth analysis (LCGA) identified four distinct irritability trajectories: low stable ( n = 8,692, 73.28%), high decreasing ( n = 1,083, 9.13%), low increasing ( n = 1,449, 12.22%), and high chronic ( n = 638, 5.38%). Machine learning approaches generated predictive models for irritability trajectories, including baseline youth psychopathology, physical health, neurocognitive abilities, psychosocial environment, demographics, parent psychopathology, and brain structure metrics. The models demonstrated strong performance in detecting probability of being in the high chronic and low stable trajectories but poorer performance in classifying the irritability trajectories characterized by change. The most prominent predictors included youth externalizing and internalizing problems, parent psychopathology, and sleep problems. Findings provide insight into preadolescent predictors of irritability across a critical developmental period.

چکیده تحریک‌پذیری در نوجوانان، که به عنوان تمایل به خشم یا ناامیدی تعریف می‌شود، با پیامدهای منفی سلامت روان مرتبط است. این مطالعه مسیرهای تحریک‌پذیری را در گذار به اوایل نوجوانی شناسایی کرده و از یادگیری ماشین برای شناسایی پیش‌بینی‌کننده‌های پیش‌نوجوانی مسیرهای تحریک‌پذیری استفاده کرده است. داده‌ها از مطالعه توسعه شناختی مغز نوجوانان (ABCD)، یک مطالعه طولی بزرگ که رشد نوجوانان را از پیش‌نوجوانی دنبال می‌کند (n = 11,862، سنین 8.92 تا 11.08 سال، M = 9.91، SD = 0.62) استخراج شده‌اند. نمونه پایه شامل 47.83٪ دختر (n = 5,680)، 63.35٪ سفیدپوست، 15.74٪ سیاه‌پوست، 12.07٪ دو نژادی یا چند نژادی، 2.32٪ آسیایی و 20.30٪ اسپانیایی‌تبار بود. با استفاده از نمرات تحریک‌پذیری نوجوانان بر اساس گزارش والدین در طول چهار سال، تحلیل رشد کلاس پنهان (LCGA) چهار مسیر متمایز تحریک‌پذیری را شناسایی کرد: پایین پایدار (n = 8,692، 73.28٪)، بالا کاهشی (n = 1,083، 9.13٪)، پایین افزایشی (n = 1,449، 12.22٪) و بالا مزمن (n = 638، 5.38٪). رویکردهای یادگیری ماشین مدل‌های پیش‌بینی برای مسیرهای تحریک‌پذیری ایجاد کردند که شامل آسیب‌شناسی روانی نوجوانان در پایه، سلامت جسمانی، توانایی‌های عصب‌شناختی، محیط روانی-اجتماعی، جمعیت‌شناسی، آسیب‌شناسی روانی والدین و شاخص‌های ساختار مغز بود. مدل‌ها عملکرد قوی در شناسایی احتمال قرار گرفتن در مسیرهای بالا مزمن و پایین پایدار نشان دادند اما در طبقه‌بندی مسیرهای تحریک‌پذیری با تغییر، عملکرد ضعیف‌تری داشتند. برجسته‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌ها شامل مشکلات برونی‌سازی و درونی‌سازی نوجوانان، آسیب‌شناسی روانی والدین و مشکلات خواب بودند. یافته‌ها بینش‌هایی درباره پیش‌بینی‌کننده‌های پیش‌نوجوانی تحریک‌پذیری در یک دوره بحرانی رشد ارائه می‌دهد.

Background: Sleep disturbances impact outcomes in major depressive disorder (MDD). This cross-sectional study evaluated subjective sleep quality and habits in adolescents with MDD and their associations with suicide attempt (SA) and non-suicidal self-injury (NSSI).Methods: Sixty-eight adolescents aged 13–18 years with MDD were classified as NSSI-only, SA-only, and combined. Clinical severity and depressive symptoms were measured with Clinical Global Impression– Severity scale and Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R). Self-harm and suicidality were evaluated using Inventory of Statements About Self-Injury and Columbia-Suicide Severity Rating Scale. Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) and Children’s Sleep Habits Questionnaire (CSHQ) assessed past-month sleep quality and past-week sleep habits.Results: Participants had poor sleep quality (89.7%) and disturbed sleep habits (83.8%), without group differences. CSHQ scores correlated moderately with lifetime NSSI frequency (r = .36, P = .003), whereas PSQI scores correlated weakly (r = .28, P = .023). PSQI scores were modestly related to past-month suicidal ideation severity (r = .28, P = .022). In hierarchical regressions controlling for sedative medications and CDRS-R scores, CSHQ (β = 0.299, P = .022) and PSQI (β = 0.248, P = .047) accounted for incremental variance in lifetime NSSI frequency.Conclusion: Sleep problems are common among adolescents with MDD, suggesting a clinical feature rather than a subgroup-specific trait. Sleep disturbance was associated with lifetime NSSI burden beyond depression severity, indicating a clinically relevant assessment domain. Prospective longitudinal studies should clarify temporal and bidirectional relationships with self-harm outcomes.

زمینه: اختلالات خواب بر پیامدهای اختلال افسردگی اساسی (MDD) تأثیر می‌گذارند. این مطالعه مقطعی به ارزیابی کیفیت خواب ذهنی و عادات خواب در نوجوانان مبتلا به MDD و ارتباط آن‌ها با اقدام به خودکشی (SA) و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) پرداخت. روش‌ها: شصت‌وهشت نوجوان ۱۳ تا ۱۸ ساله مبتلا به MDD به سه گروه فقط NSSI، فقط SA و ترکیبی تقسیم شدند. شدت بالینی و علائم افسردگی با مقیاس Clinical Global Impression–Severity و Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R) سنجیده شد. خودآسیبی و افکار خودکشی با استفاده از Inventory of Statements About Self-Injury و Columbia-Suicide Severity Rating Scale ارزیابی گردید. شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) و پرسشنامه عادات خواب کودکان (CSHQ) کیفیت خواب ماه گذشته و عادات خواب هفته گذشته را بررسی کردند. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان کیفیت خواب ضعیف (۸۹.۷٪) و عادات خواب مختل (۸۳.۸٪) داشتند و تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده نشد. نمرات CSHQ با فراوانی مادام‌العمر NSSI همبستگی متوسطی داشت (r = ۰.۳۶، P = ۰.۰۰۳)، در حالی که نمرات PSQI همبستگی ضعیفی نشان داد (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۳). نمرات PSQI با شدت افکار خودکشی در ماه گذشته ارتباط اندکی داشت (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۲). در رگرسیون‌های سلسله‌مراتبی با کنترل داروهای آرام‌بخش و نمرات CDRS-R، CSHQ (β = ۰.۲۹۹، P = ۰.۰۲۲) و PSQI (β = ۰.۲۴۸، P = ۰.۰۴۷) واریانس افزایشی در فراوانی مادام‌العمر NSSI را تبیین کردند. نتیجه‌گیری: مشکلات خواب در میان نوجوانان مبتلا به MDD شایع است و بیشتر به عنوان یک ویژگی بالینی مطرح می‌شود تا یک ویژگی خاص زیرگروه. اختلال خواب با بار مادام‌العمر NSSI مستقل از شدت افسردگی مرتبط بود و نشان‌دهنده اهمیت بالینی این حوزه ارزیابی است. مطالعات آینده‌نگر طولی باید روابط زمانی و دوسویه با پیامدهای خودآسیبی را روشن کنند.

Sleep has been linked to brain waste clearance and glymphatic/perivascular transport, yet whether insomnia shares genetic architecture with perivascular diffusivity remains unclear. Here we show that insomnia liability and diffusion tensor imaging measures along the perivascular space have little genome-wide genetic correlation but converge locally at chromosome 17q21.31. Polygenic enrichment, conjunctional false discovery rate, and Bayesian colocalization analyses support shared statistical signals in this region, which contains the MAPT inversion locus. Transcriptome-wide, gene-level fine-mapping, and summary-data Mendelian randomization analyses prioritize HEXIM1, ACBD4, EFTUD2, and MAPT. Tissue, cell-type, spatial transcriptomic, and sleep-perturbation analyses place these candidates in neuronal, glial, immune, vascular, and perivascular contexts, with effects varying by brain region and imaging phenotype. Together, these findings support localized genetic convergence rather than a genome-wide shared architecture and provide biological context for future studies of perivascular imaging phenotypes and neurodegeneration-related processes. Insomnia and MRI-derived perivascular diffusivity show little genome-wide genetic correlation but converge locally at 17q21.31, highlighting HEXIM1, ACBD4, EFTUD2 and MAPT.

خواب با پاک‌سازی ضایعات مغزی و انتقال گلیمفاتیک/پری‌عروقی مرتبط است، اما اینکه آیا بی‌خوابی معماری ژنتیکی مشترکی با نفوذپذیری پری‌عروقی دارد یا خیر، همچنان نامشخص است. در این پژوهش نشان داده‌ایم که استعداد ابتلا به بی‌خوابی و سنجش‌های تصویربرداری تنسور انتشار در امتداد فضای پری‌عروقی، همبستگی ژنتیکی گسترده‌ای در سراسر ژنوم ندارند اما به طور موضعی در کروموزوم 17q21.31 همگرا می‌شوند. تحلیل‌های غنی‌سازی چندژنی، نرخ کشف کاذب مشترک و هم‌موضعی‌سازی بیزی از سیگنال‌های آماری مشترک در این ناحیه که جایگاه وارونگی MAPT را در بر می‌گیرد، حمایت می‌کنند. تحلیل‌های ترنسکریپتومیک در سراسر ژنوم، ریزنگاری در سطح ژن و رندومیزاسیون مندلی با داده‌های خلاصه، ژن‌های HEXIM1، ACBD4، EFTUD2 و MAPT را اولویت‌بندی می‌کنند. تحلیل‌های بافتی، نوع سلولی، ترنسکریپتومیک فضایی و اختلال خواب این ژن‌های کاندید را در زمینه‌های نورونی، گلیال، ایمنی، عروقی و پری‌عروقی قرار می‌دهند و اثرات آن‌ها بسته به ناحیه مغزی و فنوتیپ تصویربرداری متفاوت است. این یافته‌ها از همگرایی ژنتیکی موضعی به جای معماری مشترک ژنتیکی در سراسر ژنوم حمایت می‌کند و زمینه زیستی لازم را برای مطالعات آینده در زمینه فنوتیپ‌های تصویربرداری پری‌عروقی و فرایندهای مرتبط با نورودژنراسیون فراهم می‌سازد. بی‌خوابی و نفوذپذیری پری‌عروقی مشتق‌شده از MRI همبستگی ژنتیکی گسترده‌ای ندارند اما به طور موضعی در 17q21.31 همگرا می‌شوند و ژن‌های HEXIM1، ACBD4، EFTUD2 و MAPT را برجسته می‌سازند.

Background: Sleep disturbances impact outcomes in major depressive disorder (MDD). This cross-sectional study evaluated subjective sleep quality and habits in adolescents with MDD and their associations with suicide attempt (SA) and non-suicidal self-injury (NSSI).Methods: Sixty-eight adolescents aged 13–18 years with MDD were classified as NSSI-only, SA-only, and combined. Clinical severity and depressive symptoms were measured with Clinical Global Impression– Severity scale and Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R). Self-harm and suicidality were evaluated using Inventory of Statements About Self-Injury and Columbia-Suicide Severity Rating Scale. Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) and Children’s Sleep Habits Questionnaire (CSHQ) assessed past-month sleep quality and past-week sleep habits.Results: Participants had poor sleep quality (89.7%) and disturbed sleep habits (83.8%), without group differences. CSHQ scores correlated moderately with lifetime NSSI frequency (r = .36, P = .003), whereas PSQI scores correlated weakly (r = .28, P = .023). PSQI scores were modestly related to past-month suicidal ideation severity (r = .28, P = .022). In hierarchical regressions controlling for sedative medications and CDRS-R scores, CSHQ (β = 0.299, P = .022) and PSQI (β = 0.248, P = .047) accounted for incremental variance in lifetime NSSI frequency.Conclusion: Sleep problems are common among adolescents with MDD, suggesting a clinical feature rather than a subgroup-specific trait. Sleep disturbance was associated with lifetime NSSI burden beyond depression severity, indicating a clinically relevant assessment domain. Prospective longitudinal studies should clarify temporal and bidirectional relationships with self-harm outcomes.

زمینه: اختلالات خواب بر پیامدهای اختلال افسردگی اساسی (MDD) تأثیر می‌گذارند. این مطالعه مقطعی به ارزیابی کیفیت خواب ذهنی و عادات خواب در نوجوانان مبتلا به MDD و ارتباط آن‌ها با اقدام به خودکشی (SA) و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) پرداخت. روش‌ها: شصت‌وهشت نوجوان ۱۳ تا ۱۸ ساله مبتلا به MDD به سه گروه فقط NSSI، فقط SA و ترکیبی تقسیم شدند. شدت بالینی و علائم افسردگی با مقیاس Clinical Global Impression–Severity و Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R) سنجیده شد. خودآسیبی و افکار خودکشی با استفاده از Inventory of Statements About Self-Injury و Columbia-Suicide Severity Rating Scale ارزیابی گردید. شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) و پرسشنامه عادات خواب کودکان (CSHQ) کیفیت خواب ماه گذشته و عادات خواب هفته گذشته را بررسی کردند. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان کیفیت خواب ضعیف (۸۹.۷٪) و عادات خواب مختل (۸۳.۸٪) داشتند و تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده نشد. نمرات CSHQ با فراوانی مادام‌العمر NSSI همبستگی متوسطی داشت (r = ۰.۳۶، P = ۰.۰۰۳)، در حالی که نمرات PSQI همبستگی ضعیفی نشان داد (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۳). نمرات PSQI با شدت افکار خودکشی در ماه گذشته ارتباط اندکی داشت (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۲). در رگرسیون‌های سلسله‌مراتبی با کنترل داروهای آرام‌بخش و نمرات CDRS-R، CSHQ (β = ۰.۲۹۹، P = ۰.۰۲۲) و PSQI (β = ۰.۲۴۸، P = ۰.۰۴۷) واریانس افزایشی در فراوانی مادام‌العمر NSSI را تبیین کردند. نتیجه‌گیری: مشکلات خواب در میان نوجوانان مبتلا به MDD شایع است و بیشتر به عنوان یک ویژگی بالینی مطرح می‌شود تا یک ویژگی خاص زیرگروه. اختلال خواب با بار مادام‌العمر NSSI مستقل از شدت افسردگی مرتبط بود و نشان‌دهنده اهمیت بالینی این حوزه ارزیابی است. مطالعات آینده‌نگر طولی باید روابط زمانی و دوسویه با پیامدهای خودآسیبی را روشن کنند.

Background: Classic psychedelics, including LSD, psilocybin, and N,N-dimethyltryptamine (DMT)/ ayahuasca, have shown promise as rapid-acting treatments for psychiatric disorders. Because sleep plays a central role in emotional regulation and neuroplasticity, psychedelic-induced changes in sleep architecture are of interest.Methods: A systematic review was conducted following PRISMA guidelines. PubMed was searched for preclinical and clinical studies published up to May 1, 2026, investigating psychedelics and sleep-related outcomes. Twelve eligible studies evaluated LSD, psilocybin, or DMT/ayahuasca and assessed sleep architecture, sleep quality, electroencephalographic activity, or dreams. Study validity was assessed using appropriate methodological tools.Results: Preclinical studies consistently demonstrated acute REM sleep suppression, delayed REM onset, increased wakefulness, and transient disruption of non-REM sleep. Human findings were more heterogeneous, although randomized trials reported prolonged REM latency after psilocybin and reduced REM duration after ayahuasca. Evidence regarding slow-wave activity (SWA) was mixed, with ayahuasca increasing early-cycle SWA and psilocybin reducing absolute delta power during the first sleep cycle. Subjective sleep quality showed little acute change in controlled trials, whereas one large naturalistic study reported reductions in sleep disturbances following psilocybin. Administration close to bedtime appeared more disruptive than daytime dosing. In general, quality assessments indicated fair-to-poor validity and notable risk of bias.Conclusions: Classic psychedelics produce acute but transient alterations in sleep physiology, particularly affecting REM sleep. Whether these changes contribute to therapeutic effects remains uncertain. Larger, well-controlled studies using standardized polysomnographic methods are needed to clarify the relationship between psychedelic-induced sleep modulation and clinical outcomes. This review was not prospectively registered.

زمینه: سایکدلیک‌های کلاسیک، از جمله LSD، سیلوسایبین و N,N-dimethyltryptamine (DMT)/آیاهواسکا، به عنوان درمان‌های سریع‌الاثر برای اختلالات روان‌پزشکی امیدبخش ظاهر شده‌اند. از آنجا که خواب نقش مرکزی در تنظیم هیجانی و نوروپلاستیسیتی ایفا می‌کند، تغییرات ناشی از سایکدلیک‌ها در معماری خواب مورد توجه قرار گرفته است. روش‌ها: یک مرور نظام‌مند مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA انجام شد. پایگاه PubMed برای مطالعات پیش‌بالینی و بالینی منتشرشده تا ۱ مه ۲۰۲۶ که به بررسی سایکدلیک‌ها و پیامدهای مرتبط با خواب پرداخته بودند، جست‌وجو شد. دوازده مطالعه واجد شرایط LSD، سیلوسایبین یا DMT/آیاهواسکا را ارزیابی کرده و معماری خواب، کیفیت خواب، فعالیت الکتروانسفالوگرافیک یا رؤیاها را سنجیده‌اند. روایی مطالعات با استفاده از ابزارهای روش‌شناختی مناسب ارزیابی شد. یافته‌ها: مطالعات پیش‌بالینی به طور مکرر سرکوب حاد خواب REM، تأخیر در شروع REM، افزایش بیداری و اختلال گذرا در خواب غیر REM را نشان دادند. یافته‌های انسانی ناهمگن‌تر بودند، هرچند کارآزمایی‌های تصادفی‌شده تأخیر طولانی‌تر در شروع REM پس از سیلوسایبین و کاهش مدت REM پس از آیاهواسکا را گزارش کردند. شواهد مربوط به فعالیت موج آهسته (SWA) متناقض بود، به طوری که آیاهواسکا SWA چرخه ابتدایی را افزایش داد و سیلوسایبین توان دلتا مطلق را در اولین چرخه خواب کاهش داد. کیفیت خواب ذهنی در کارآزمایی‌های کنترل‌شده تغییر حاد اندکی نشان داد، در حالی که یک مطالعه طبیعی‌نگر بزرگ کاهش اختلالات خواب پس از سیلوسایبین را گزارش کرد. مصرف نزدیک به زمان خواب نسبت به مصرف در طول روز مخرب‌تر به نظر می‌رسید. به طور کلی، ارزیابی کیفیت مطالعات نشان‌دهنده روایی متوسط تا ضعیف و خطر سوگیری قابل توجه بود. نتیجه‌گیری: سایکدلیک‌های کلاسیک تغییرات حاد اما گذرایی در فیزیولوژی خواب ایجاد می‌کنند که به ویژه خواب REM را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این که آیا این تغییرات در آثار درمانی نقش دارند یا خیر، همچنان نامشخص است. مطالعات بزرگ‌تر و با کنترل مناسب با استفاده از روش‌های استاندارد پلی‌سومنوگرافی برای روشن شدن رابطه میان تعدیل خواب ناشی از سایکدلیک‌ها و پیامدهای بالینی مورد نیاز است. این مرور به طور پیش‌نگر ثبت نشده است.

Anxiety is a psychological condition that college students may experience, particularly when they face exams that require clinical skills, such as the Objective Structured Clinical Examination (OSCE). Increasing anxiety leading up to the OSCE can affect students’ sleep quality. The purpose of this study was to analyze the relationship between anxiety levels and sleep quality among nursing students at Muhammadiyah University of Semarang leading up to the OSCE. This study was conducted as a cross-sectional study with random sampling. The sample consisted of 100 undergraduate students in the Nursing program at Muhammadiyah University of Semarang who were scheduled to take the OSCE. Data were collected via a questionnaire assessing anxiety levels and sleep quality. The data were analyzed univariately and bivariately using the chi-square test and Spearman’s rank correlation. The results showed that the majority of respondents experienced high anxiety (50 individuals, 50%), while the sleep quality of most respondents fell into the “poor” category (38 individuals, 38%). The results of the Spearman’s rank correlation test showed a correlation coefficient (r) = 0.509 with a p-value (p < 0.001), indicating a significant moderate-strength relationship between anxiety levels and sleep quality among students prior to the OSCE exam.

اضطراب یک وضعیت روان‌شناختی است که دانشجویان دانشگاه ممکن است تجربه کنند، به‌ویژه زمانی که با آزمون‌هایی مواجه می‌شوند که نیازمند مهارت‌های بالینی هستند، مانند آزمون ساختاریافته عینی بالینی (OSCE). افزایش اضطراب در آستانه برگزاری OSCE می‌تواند بر کیفیت خواب دانشجویان تأثیر بگذارد. هدف این پژوهش تحلیل ارتباط بین سطح اضطراب و کیفیت خواب در میان دانشجویان پرستاری دانشگاه محمدیه سمارانگ پیش از برگزاری OSCE بود. این پژوهش به صورت مقطعی و با نمونه‌گیری تصادفی انجام شد. نمونه شامل ۱۰۰ دانشجوی کارشناسی رشته پرستاری دانشگاه محمدیه سمارانگ بود که قرار بود در آزمون OSCE شرکت کنند. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌ای که سطح اضطراب و کیفیت خواب را ارزیابی می‌کرد، جمع‌آوری شد. داده‌ها به صورت یک‌متغیره و دو‌متغیره با استفاده از آزمون کای‌اسکوئر و همبستگی رتبه‌ای اسپیرمن تحلیل شدند. نتایج نشان داد که اکثریت پاسخ‌دهندگان دارای اضطراب بالا بودند (۵۰ نفر، ۵۰٪)، در حالی که کیفیت خواب اکثر پاسخ‌دهندگان در دسته «ضعیف» قرار داشت (۳۸ نفر، ۳۸٪). نتایج آزمون همبستگی رتبه‌ای اسپیرمن ضریب همبستگی (r) = ۰.۵۰۹ با مقدار p (p < ۰.۰۰۱) را نشان داد که بیانگر وجود رابطه معنادار با قدرت متوسط بین سطح اضطراب و کیفیت خواب دانشجویان پیش از آزمون OSCE است.

Objectives Smoking, alcohol drinking, dietary habits, physical activity, screen time, and sleep duration have been examined separately in relation to suicidality. Based on these behaviors, this study aimed to develop a composite measure of a healthy lifestyle, and to explore its associations with suicidal behaviors among Chinese young people aged 10–24 years. Methods Data were obtained from 2022 Zhejiang Youth Risk Behavior Survey, in which 27,059 students aged 10–24 years completed an anonymous questionnaire designed to assess the health behaviors. A healthy lifestyle score was calculated and categorized into favorable, intermediate, and unfavorable lifestyle categories. Multivariate logistic regression models were employed to estimate the odds ratios (ORs) and 95% confidence intervals (CIs) for suicidal behaviors. Results Overall, 21.12% of students followed a favorable lifestyle, 56.67% followed an intermediate lifestyle, and 22.21% followed an unfavorable lifestyle. Compared to unfavorable lifestyle, students with intermediate and favorable lifestyle had lower odds of suicidal ideation, with the OR was 0.67 (95% CI: 0.62–0.72) and 0.40 (0.36–0.45); for suicidal plans, the corresponding OR was 0.61 (0.55–0.67) and 0.37 (0.31–0.44); for suicidal attempts, the corresponding OR was 0.53 (0.45–0.62) and 0.27 (0.20–0.37). Conclusions This study suggested that adherence to healthy lifestyles combining seven modifiable lifestyle factors were significantly associated with the lower odds of suicidal behaviors engagement in Chinese young people.

اهداف: سیگار کشیدن، مصرف الکل، عادات غذایی، فعالیت بدنی، مدت زمان استفاده از صفحه نمایش و مدت خواب به طور جداگانه در ارتباط با خودکشی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این مطالعه با تکیه بر این رفتارها، با هدف توسعه یک شاخص ترکیبی از سبک زندگی سالم و بررسی ارتباط آن با رفتارهای خودکشی در جوانان چینی ۱۰ تا ۲۴ سال انجام شد. روش‌ها: داده‌ها از پیمایش رفتارهای پرخطر جوانان ژجیانگ ۲۰۲۲ به دست آمد که در آن ۲۷٬۰۵۹ دانش‌آموز ۱۰ تا ۲۴ ساله یک پرسشنامه ناشناس برای ارزیابی رفتارهای سلامت تکمیل کردند. امتیاز سبک زندگی سالم محاسبه و به سه دسته سبک زندگی مطلوب، متوسط و نامطلوب تقسیم شد. مدل‌های رگرسیون لجستیک چندمتغیره برای برآورد نسبت شانس (OR) و فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) برای رفتارهای خودکشی به کار رفت. نتایج: به طور کلی، ۲۱/۱۲٪ از دانش‌آموزان سبک زندگی مطلوب، ۵۶/۶۷٪ سبک زندگی متوسط و ۲۲/۲۱٪ سبک زندگی نامطلوب داشتند. در مقایسه با سبک زندگی نامطلوب، دانش‌آموزان با سبک زندگی متوسط و مطلوب شانس کمتری برای افکار خودکشی داشتند، به طوری که OR برای آن‌ها به ترتیب ۰/۶۷ (۹۵٪ CI: ۰/۶۲–۰/۷۲) و ۰/۴۰ (۰/۳۶–۰/۴۵) بود؛ برای برنامه‌ریزی خودکشی، OR متناظر ۰/۶۱ (۰/۵۵–۰/۶۷) و ۰/۳۷ (۰/۳۱–۰/۴۴) بود؛ و برای اقدام به خودکشی، OR متناظر ۰/۵۳ (۰/۴۵–۰/۶۲) و ۰/۲۷ (۰/۲۰–۰/۳۷) بود. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان داد که پایبندی به سبک زندگی سالم متشکل از هفت عامل قابل تغییر سبک زندگی، به طور معناداری با کاهش شانس درگیری در رفتارهای خودکشی در جوانان چینی مرتبط است.

INTRODUCTION: Lifestyle factors are increasingly recognized as important correlates of adolescent mental health and wellbeing. However, existing research has largely focused on sleep, nutrition, and physical activity in isolation, with less attention to cumulative multidomain lifestyle protective factors and their prospective associations with subsequent wellbeing beyond prior mental health. METHODS: Data were drawn from 163 adolescents (55.2% female; aged 12-17 years) participating in the Australian Longitudinal Adolescent Brain Study between 2018 and 2025. Lagged generalized estimating equation models examined associations between cumulative lifestyle protective factors and wellbeing at the subsequent assessment after adjustment for prior wellbeing, age, and sex. Two lifestyle protective factor indices were examined: a Base Index comprising nutrition, sleep, and physical activity, and an Extended Index additionally incorporating mindfulness and social connectedness. Outcomes were positive wellbeing measured using the COMPAS-W and low psychological distress measured using the Kessler Psychological Distress Scale (K10). RESULTS: Lifestyle protective factors commonly co-occurred across behavioral and psychosocial domains. Higher scores on both the Base and Extended lifestyle protective factor indices were associated with greater odds of subsequent positive wellbeing and low psychological distress after adjustment for prior wellbeing, age, and sex. CONCLUSIONS: Cumulative lifestyle protective factors were prospectively associated with subsequent adolescent wellbeing after accounting for prior levels of wellbeing, highlighting multidomain lifestyle protection as a potentially important contributor to mental health across adolescence.

مقدمه: عوامل سبک زندگی به طور فزاینده‌ای به عنوان همبسته‌های مهم سلامت روان و بهزیستی نوجوانان شناخته می‌شوند. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً به خواب، تغذیه و فعالیت بدنی به صورت مجزا پرداخته‌اند و به عوامل محافظ سبک زندگی چندحوزه‌ای تجمعی و ارتباطات آینده‌نگر آن‌ها با بهزیستی بعدی فراتر از سلامت روان قبلی کمتر توجه شده است. روش‌ها: داده‌ها از ۱۶۳ نوجوان (۵۵/۲٪ دختر؛ در بازه سنی ۱۲ تا ۱۷ سال) شرکت‌کننده در مطالعه طولی مغز نوجوانان استرالیا بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۵ جمع‌آوری شد. مدل‌های معادلات برآورد تعمیم‌یافته با تاخیر، ارتباط بین عوامل محافظ سبک زندگی تجمعی و بهزیستی در ارزیابی بعدی را پس از تعدیل برای بهزیستی قبلی، سن و جنسیت بررسی کردند. دو شاخص عوامل محافظ سبک زندگی مورد بررسی قرار گرفت: شاخص پایه شامل تغذیه، خواب و فعالیت بدنی و شاخص گسترده که ذهن‌آگاهی و پیوند اجتماعی را نیز در بر می‌گیرد. پیامدها شامل بهزیستی مثبت با استفاده از COMPAS-W و پریشانی روان‌شناختی پایین با استفاده از مقیاس پریشانی روان‌شناختی Kessler (K10) اندازه‌گیری شد. نتایج: عوامل محافظ سبک زندگی معمولاً در حوزه‌های رفتاری و روانی‌اجتماعی به طور همزمان رخ می‌دهند. نمرات بالاتر در هر دو شاخص پایه و گسترده عوامل محافظ سبک زندگی با احتمال بیشتر بهزیستی مثبت بعدی و پریشانی روان‌شناختی پایین پس از تعدیل برای بهزیستی قبلی، سن و جنسیت همراه بود. نتیجه‌گیری: عوامل محافظ سبک زندگی تجمعی به طور آینده‌نگر با بهزیستی بعدی نوجوانان پس از در نظر گرفتن سطوح قبلی بهزیستی مرتبط بودند و بر اهمیت حفاظت چندحوزه‌ای سبک زندگی به عنوان یک عامل بالقوه مهم در سلامت روان در سراسر نوجوانی تأکید می‌کنند.

BACKGROUND: Poor sleep quality is a global health concern among nurses, particularly in high-intensity settings. Unpredictable workloads, extended shifts and high patient acuity compromise sleep quality, negatively affecting nurses' well-being and patient outcomes. AIM: To describe the perceived sleep quality of nurses working in high-intensity settings. STUDY DESIGN: A qualitative descriptive design was used. Purposive sampling was used to select participants who met the inclusion criteria. Data were collected through three semi-structured focus group discussions with 21 nurses working in high-intensity units of an academic hospital in Gauteng, South Africa. Thematic analysis was used to analyse data manually, and the COREQ guidelines were followed. FINDINGS: Three major themes emerged: barriers to quality sleep, consequences of poor sleep and coping mechanisms. Participants described environmental, occupational, organisational and domestic barriers to quality sleep, including community noise, long working hours, staff shortages, inadequate resources and family responsibilities. Poor sleep was associated with emotional exhaustion, impaired concentration and perceived patient safety risks. Participants reported using pharmacological and non-pharmacological strategies to manage fatigue and sleep difficulties. CONCLUSIONS: This study highlights that sleep disruption among nurses working in high-intensity settings is shaped by environmental, occupational, organisational, community and family-related factors. Poor sleep was perceived to be associated with emotional exhaustion, impaired concentration, patient safety concerns and reliance on adaptive and maladaptive coping strategies to manage fatigue and insomnia. These findings suggest that sleep disruption is a systemic issue requiring organisational and context-sensitive interventions to improve nurses' well-being and patient care outcomes. RELEVANCE TO CLINICAL PRACTICE: Improving nurses' well-being and patient safety requires interventions that address the organisational, environmental and social contributors to sleep disruption. Supportive practice environments, adequate staffing, fatigue management initiatives and psychosocial support may improve sleep quality, reduce emotional exhaustion and clinical errors and enhance nurse well-being and patient care outcomes.

زمینه: کیفیت پایین خواب یکی از نگرانی‌های جهانی سلامت در میان پرستاران، به‌ویژه در محیط‌های با شدت بالا است. حجم کار غیرقابل پیش‌بینی، شیفت‌های طولانی و شدت بالای وضعیت بیماران، کیفیت خواب را به خطر می‌اندازد و بهزیستی پرستاران و پیامدهای بیماران را به طور منفی تحت تأثیر قرار می‌دهد. هدف: توصیف کیفیت خواب ادراک‌شده پرستاران شاغل در محیط‌های با شدت بالا. طرح مطالعه: از طرح توصیفی کیفی استفاده شد. نمونه‌گیری هدفمند برای انتخاب شرکت‌کنندگانی که معیارهای ورود را داشتند، به کار رفت. داده‌ها از طریق سه جلسه بحث گروهی نیمه‌ساختاریافته با ۲۱ پرستار شاغل در واحدهای با شدت بالای یک بیمارستان دانشگاهی در Gauteng، آفریقای جنوبی جمع‌آوری شد. تحلیل داده‌ها به صورت دستی و با استفاده از تحلیل تماتیک انجام شد و دستورالعمل‌های COREQ رعایت گردید. یافته‌ها: سه تم اصلی استخراج شد: موانع کیفیت خواب، پیامدهای خواب ضعیف و راهبردهای مقابله‌ای. شرکت‌کنندگان موانع محیطی، شغلی، سازمانی و خانوادگی کیفیت خواب را توصیف کردند، از جمله سر و صدای محیطی، ساعات کاری طولانی، کمبود نیرو، منابع ناکافی و مسئولیت‌های خانوادگی. خواب ضعیف با فرسودگی هیجانی، اختلال در تمرکز و خطرات ادراک‌شده برای ایمنی بیمار مرتبط بود. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که برای مدیریت خستگی و مشکلات خواب، از راهبردهای دارویی و غیردارویی استفاده می‌کنند. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که اختلال خواب در میان پرستاران شاغل در محیط‌های با شدت بالا تحت تأثیر عوامل محیطی، شغلی، سازمانی، اجتماعی و خانوادگی قرار دارد. خواب ضعیف با فرسودگی هیجانی، اختلال تمرکز، نگرانی‌های ایمنی بیمار و اتکاء به راهبردهای مقابله‌ای سازگار و ناسازگار برای مدیریت خستگی و بی‌خوابی ادراک می‌شود. این یافته‌ها حاکی از آن است که اختلال خواب یک مسئله نظام‌مند است که نیازمند مداخلات سازمانی و حساس به زمینه برای ارتقاء بهزیستی پرستاران و پیامدهای مراقبت از بیمار است. اهمیت برای عمل بالینی: ارتقاء بهزیستی پرستاران و ایمنی بیمار مستلزم مداخلاتی است که به عوامل سازمانی، محیطی و اجتماعی مؤثر بر اختلال خواب می‌پردازد. محیط‌های کاری حمایتی، تأمین نیروی انسانی کافی، ابتکارات مدیریت خستگی و حمایت روانی-اجتماعی می‌تواند کیفیت خواب را بهبود بخشد، فرسودگی هیجانی و خطاهای بالینی را کاهش دهد و بهزیستی پرستار و پیامدهای مراقبت از بیمار را ارتقاء بخشد.

Procrastination is unnecessary delay that can cause various problems. There are uncertainties around how common exactly it is among students, how much it affects them, and how its prevalence and impact compare to those of other issues that students regularly face. Accordingly, this study examines data from 65,950 students (in all degree types and stages), who were surveyed across 97 US institutions of higher education as part of the American College Health Association-National College Health Assessment (ACHA-NCHA). Students were asked about 36 life and health issues, like procrastination, career, finances, appearance, family, bullying, anxiety, depression, ADHD, sleep difficulties, allergies, and influenza. Procrastination was found to be the most common issue that students reported (functionally tied with stress), affecting 72.3% of them. Procrastination was also the issue that most often harmed students’ academic performance, affecting 45.4% of them (62.7% of those who experienced it), which was several times as often as issues like finances (2.8x) and ADHD (3.5x). And, procrastination was the most common cause of significant distress compared to the other life issues, affecting 45.7% of students (63.2% of those who experienced it). These rates were higher among undergraduate students, although procrastination was a leading issue among graduate and professional students too. This sheds light on the scale of student procrastination—both in absolute terms and relative to other issues they face—and highlights the need to address it using relevant interventions.

تعلل‌ورزی به معنای تأخیر غیرضروری است که می‌تواند مشکلات مختلفی ایجاد کند. ابهاماتی در مورد میزان دقیق شیوع آن در میان دانشجویان، میزان تأثیر آن بر ایشان و مقایسه شیوع و تأثیر آن با سایر مسائلی که دانشجویان به طور منظم با آن مواجه هستند، وجود دارد. بر این اساس، این پژوهش داده‌های ۶۵٬۹۵۰ دانشجو (در تمامی مقاطع و مراحل تحصیلی) را که در قالب ارزیابی سلامت ملی دانشجویان کالج انجمن سلامت کالج‌های آمریکا (ACHA-NCHA) در ۹۷ مؤسسه آموزش عالی ایالات متحده مورد بررسی قرار گرفته‌اند، تحلیل می‌کند. از دانشجویان درباره ۳۶ مسئله زندگی و سلامت، مانند تعلل‌ورزی، شغل، امور مالی، ظاهر، خانواده، زورگویی، اضطراب، افسردگی، ADHD، مشکلات خواب، آلرژی و آنفلوآنزا سؤال شد. تعلل‌ورزی به عنوان شایع‌ترین مسئله‌ای که دانشجویان گزارش کردند (تقریباً برابر با استرس)، با شیوع ۷۲.۳٪ مشخص شد. همچنین، تعلل‌ورزی مسئله‌ای بود که بیشترین آسیب را به عملکرد تحصیلی دانشجویان وارد کرد و ۴۵.۴٪ از آنان (۶۲.۷٪ از کسانی که آن را تجربه کردند) را تحت تأثیر قرار داد، که این میزان چندین برابر بیشتر از مسائلی مانند امور مالی (۲.۸ برابر) و ADHD (۳.۵ برابر) بود. علاوه بر این، تعلل‌ورزی شایع‌ترین علت ناراحتی قابل توجه در مقایسه با سایر مسائل زندگی بود و ۴۵.۷٪ از دانشجویان (۶۳.۲٪ از کسانی که آن را تجربه کردند) را تحت تأثیر قرار داد. این نرخ‌ها در میان دانشجویان مقطع کارشناسی بالاتر بود، هرچند تعلل‌ورزی در میان دانشجویان تحصیلات تکمیلی و حرفه‌ای نیز یکی از مسائل اصلی بود. این یافته‌ها ابعاد تعلل‌ورزی دانشجویی را هم به صورت مطلق و هم در مقایسه با سایر مسائل مورد مواجهه آنان روشن می‌کند و بر ضرورت پرداختن به آن از طریق مداخلات مرتبط تأکید دارد.

Chronic insomnia frequently co-exists with nocturia, contributing to impaired sleep quality and reduced health-related quality of life. A recent randomized cross‑over study found that daridorexant improved sleep duration, insomnia severity, daytime functioning, and nocturnal voiding in patients with chronic insomnia and nocturia. To complement these quantitative outcomes, the study incorporated qualitative free‑text surveys capturing patients’ lived experiences, addressing an existing gap in patient‑reported insights for this multifaceted condition. Here, we report these qualitative findings assessed at baseline and post‑treatment. This double-blind, placebo-controlled, two-way crossover trial of patients with insomnia disorder and comorbid nocturia included 60 adults ≥ 55 years with ≥ 3 months of insomnia symptoms, an Insomnia Severity Index ≥ 13, and ≥ 3 nocturnal voids per night. Patients were randomized to daridorexant 50 mg or placebo for 4 weeks, followed by crossover after a washout period. Free‑text surveys at baseline and after each treatment period captured patient‑reported impacts of their conditions on daily life and perceived changes during treatment. At baseline, patients reported broad negative impacts across physical, emotional, cognitive, and daily functioning domains. During treatment, more patients reported improvements in sleep (87% vs. 50%) and nocturia (79% vs. 32%) on daridorexant than on placebo, and improvements in functioning, particularly physical, cognitive, emotional, and daily activities. Patients reported meaningful improvements with daridorexant 50 mg, including better sleep, reduced nocturia, and enhanced physical, cognitive, and emotional functioning. Daridorexant consistently elicited more positive patient‑reported changes than placebo. These findings highlight the value of free‑text surveys for capturing patient‑centered outcomes. NCT05597020.

بی‌خوابی مزمن اغلب با شب‌ادراری همراه است و این هم‌زمانی منجر به کاهش کیفیت خواب و کاهش کیفیت زندگی مرتبط با سلامت می‌شود. یک مطالعه متقاطع تصادفی‌شده اخیر نشان داد که داریدورکسنت مدت خواب، شدت بی‌خوابی، عملکرد روزانه و دفعات ادرار شبانه را در بیماران مبتلا به بی‌خوابی مزمن و شب‌ادراری بهبود می‌بخشد. به منظور تکمیل این نتایج کمی، مطالعه حاضر نظرسنجی‌های کیفی با پاسخ آزاد را برای دریافت تجارب زیسته بیماران به کار گرفت و به این ترتیب، خلأ موجود در بینش‌های گزارش‌شده توسط بیماران برای این وضعیت چندوجهی را مورد توجه قرار داد. در اینجا، یافته‌های کیفی ارزیابی‌شده در ابتدای مطالعه و پس از درمان گزارش می‌شود. این کارآزمایی دوسوکور، کنترل‌شده با دارونما و متقاطع دوطرفه بر روی بیماران مبتلا به اختلال بی‌خوابی و شب‌ادراری همراه، شامل ۶۰ بزرگسال با سن ≥ ۵۵ سال، با علائم بی‌خوابی به مدت ≥ ۳ ماه، شاخص شدت بی‌خوابی ≥ ۱۳ و ≥ ۳ بار ادرار شبانه در هر شب بود. بیماران به طور تصادفی به دریافت داریدورکسنت ۵۰ میلی‌گرم یا دارونما به مدت ۴ هفته تخصیص یافتند و پس از یک دوره شستشو، درمان‌ها جابجا شد. نظرسنجی‌های پاسخ آزاد در ابتدای مطالعه و پس از هر دوره درمان، تأثیرات گزارش‌شده توسط بیماران از وضعیت خود بر زندگی روزمره و تغییرات ادراک‌شده در طول درمان را ثبت کردند. در ابتدای مطالعه، بیماران تأثیرات منفی گسترده‌ای را در حوزه‌های جسمی، هیجانی، شناختی و عملکرد روزانه گزارش کردند. در طول درمان، تعداد بیشتری از بیماران بهبود در خواب (۸۷٪ در مقابل ۵۰٪) و شب‌ادراری (۷۹٪ در مقابل ۳۲٪) را با داریدورکسنت نسبت به دارونما گزارش کردند و همچنین بهبودهایی در عملکرد، به ویژه در حوزه‌های جسمی، شناختی، هیجانی و فعالیت‌های روزانه مشاهده شد. بیماران بهبودهای معناداری را با داریدورکسنت ۵۰ میلی‌گرم گزارش کردند، از جمله خواب بهتر، کاهش شب‌ادراری و ارتقاء عملکرد جسمی، شناختی و هیجانی. داریدورکسنت به طور مداوم تغییرات مثبت بیشتری را نسبت به دارونما از دیدگاه بیماران ایجاد کرد. این یافته‌ها بر ارزش نظرسنجی‌های پاسخ آزاد برای دریافت پیامدهای مبتنی بر بیمار تأکید می‌کند. NCT05597020.

Background: As the war in Ukraine has become protracted, civilians have been forced to adapt to chronic danger, uncertainty, and repeated military threat. This prospective study examined mental health symptom change during a pivotal six-month period in 2023, encompassing the high hopes surrounding the rise of the Ukrainian counteroffensive and the subsequent disappointment of its stall.Methods: We conducted a two-wave online longitudinal study of 208 Ukrainian civilian adults (80.8% female; mean age 29.4 years) assessed in June 2023 and November 2023. Primary outcomes were generalised anxiety, depression, and somatic symptoms. We further examined whether symptom change was associated with baseline sleep disturbance, trait resilience, and sociodemographic factors. Subjective threat perception, confidence in military success, and objective indicators of military threat were included as contextual variables.Results: Confidence in military success declined significantly across the two waves, while objective indicators of military threat, including artillery attacks and air raid alarms, increased. Subjective threat perception remained stable. Despite this unfavourable context, generalised anxiety, depression, and somatic symptoms decreased on average over time. Individual differences in symptom change were partly associated with baseline characteristics. Higher baseline sleep disturbance predicted smaller reductions in anxiety and depression. Female sex was associated with smaller reduction in depression, and older age with greater reduction in anxiety. Trait resilience and socioeconomic factors were not significantly associated with symptom change.Conclusion: The findings suggest that anxiety, depression, and somatic symptoms may decrease over time even under worsening objective wartime conditions. This pattern is more consistent with partial adaptation under chronic threat than with improvement in external circumstances. Sleep disturbance emerged as a robust predictor of less favourable symptom change, highlighting sleep as a potentially important target for mental health support under prolonged war-related stress.

زمینه: با طولانی شدن جنگ در اوکراین، غیرنظامیان ناچار به سازگاری با خطر مزمن، عدم قطعیت و تهدیدهای نظامی مکرر شده‌اند. این مطالعه آینده‌نگر به بررسی تغییر علائم سلامت روان در یک دوره شش‌ماهه کلیدی در سال ۲۰۲۳ می‌پردازد که شامل امیدهای فراوان پیرامون آغاز پاتک اوکراین و ناامیدی متعاقب توقف آن است. روش‌ها: یک مطالعه طولی آنلاین در دو موج با شرکت ۲۰۸ بزرگسال غیرنظامی اوکراینی (۸۰/۸٪ زن؛ میانگین سن ۲۹/۴ سال) که در ژوئن ۲۰۲۳ و نوامبر ۲۰۲۳ ارزیابی شدند، انجام شد. پیامدهای اصلی شامل اضطراب فراگیر، افسردگی و علائم جسمانی بود. همچنین بررسی شد که آیا تغییر علائم با اختلال خواب در خط پایه، ویژگی تاب‌آوری و عوامل جمعیت‌شناختی مرتبط است یا خیر. ادراک تهدید ذهنی، اطمینان به موفقیت نظامی و شاخص‌های عینی تهدید نظامی به عنوان متغیرهای زمینه‌ای لحاظ شدند. یافته‌ها: اطمینان به موفقیت نظامی به طور معناداری در دو موج کاهش یافت، در حالی که شاخص‌های عینی تهدید نظامی، از جمله حملات توپخانه‌ای و آژیرهای حمله هوایی، افزایش یافت. ادراک ذهنی تهدید ثابت ماند. با وجود این شرایط نامطلوب، به طور میانگین، اضطراب فراگیر، افسردگی و علائم جسمانی در طول زمان کاهش یافتند. تفاوت‌های فردی در تغییر علائم تا حدی با ویژگی‌های خط پایه مرتبط بود. اختلال خواب بالاتر در خط پایه پیش‌بینی‌کننده کاهش کمتر در اضطراب و افسردگی بود. جنسیت زن با کاهش کمتر افسردگی و سن بالاتر با کاهش بیشتر اضطراب مرتبط بود. ویژگی تاب‌آوری و عوامل اجتماعی-اقتصادی با تغییر علائم ارتباط معناداری نداشتند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که اضطراب، افسردگی و علائم جسمانی حتی در شرایط عینی رو به وخامت جنگی ممکن است در طول زمان کاهش یابند. این الگو بیشتر با سازگاری نسبی در مواجهه با تهدید مزمن سازگار است تا بهبود شرایط بیرونی. اختلال خواب به عنوان پیش‌بینی‌کننده قوی تغییر کمتر مطلوب علائم ظاهر شد و اهمیت خواب را به عنوان هدفی بالقوه برای حمایت سلامت روان در شرایط استرس طولانی‌مدت مرتبط با جنگ برجسته می‌کند.

Primary insomnia is a common sleep–wake disorder characterized by impaired sleep initiation and maintenance with associated daytime dysfunction, while current pharmacological treatments are often limited by safety and tolerability concerns. This study examined the independent and combined effects of a sensory-mediated non-pharmacological intervention using Viola odorata L. and an oral botanical preparation derived from Papaver somniferum L. seeds in adults with primary insomnia. This exploratory, prospective, randomized, three-arm, component-based integrative trial enrolled 90 participants aged 18–65 years, randomized equally to Viola odorata –based Natūl therapy, Papaver somniferum seed powder, or combination therapy and treated for four weeks. Sleep outcomes—including Insomnia Severity Index (ISI), Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), daytime dysfunction (VAS), and number of nocturnal awakenings—were assessed at baseline and post-intervention and analysed using a per-protocol framework with non-parametric methods. Recurrence rate has been assessed after three months of treatment. All three interventions were associated with significant improvements across all sleep parameters (all p < 0.001), with large within-group effect sizes (r ≈ 0.86 – 0.89). Between-group comparisons of change scores demonstrated significantly greater improvements with combination therapy compared with either monotherapy (η 2 ≈ 0.21–0.26). Viola odorata –based Natūl monotherapy produced improvements comparable to oral Papaver somniferum therapy for most outcomes. No clinically meaningful safety concerns were observed. Sensory-mediated therapy using Viola odorata L. and oral administration of Papaver somniferum L. seeds are effective in the management of primary insomnia, with combination therapy providing additive sustained with less recurrence rate and supporting a graded, personalized integrative treatment approach.

بی‌خوابی اولیه یکی از اختلالات شایع چرخه خواب–بیداری است که با اختلال در شروع و تداوم خواب و همچنین اختلال عملکرد روزانه همراه است، در حالی که درمان‌های دارویی فعلی اغلب به دلیل نگرانی‌های ایمنی و تحمل‌پذیری محدودیت دارند. این مطالعه اثرات مستقل و ترکیبی یک مداخله غیر دارویی مبتنی بر تحریک حسی با استفاده از Viola odorata L. و یک فرآورده گیاهی خوراکی مشتق از دانه‌های Papaver somniferum L. را در بزرگسالان مبتلا به بی‌خوابی اولیه بررسی کرد. این کارآزمایی اکتشافی، آینده‌نگر، تصادفی‌سازی‌شده، سه‌گروهی و مبتنی بر مؤلفه، ۹۰ شرکت‌کننده ۱۸ تا ۶۵ ساله را به طور مساوی به درمان Natūl مبتنی بر Viola odorata، پودر دانه Papaver somniferum یا درمان ترکیبی تخصیص داد و به مدت چهار هفته درمان شدند. پیامدهای خواب شامل شاخص شدت بی‌خوابی (ISI)، شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI)، اختلال عملکرد روزانه (VAS) و تعداد بیداری‌های شبانه در ابتدا و پس از مداخله ارزیابی و با استفاده از چارچوب per-protocol و روش‌های ناپارامتریک تحلیل شد. نرخ عود سه ماه پس از درمان ارزیابی گردید. هر سه مداخله با بهبود معنادار در تمامی شاخص‌های خواب همراه بودند (همه p < ۰٫۰۰۱)، با اندازه اثر بزرگ درون‌گروهی (r ≈ ۰٫۸۶ – ۰٫۸۹). مقایسه بین‌گروهی تغییر نمرات نشان داد که درمان ترکیبی نسبت به هر یک از مونوتراپی‌ها بهبود معنادار بیشتری ایجاد کرد (η۲ ≈ ۰٫۲۱–۰٫۲۶). مونوتراپی Natūl مبتنی بر Viola odorata بهبودی مشابه با درمان خوراکی Papaver somniferum را در اکثر پیامدها ایجاد کرد. هیچ نگرانی بالینی قابل توجهی از نظر ایمنی مشاهده نشد. درمان مبتنی بر تحریک حسی با Viola odorata L. و مصرف خوراکی دانه‌های Papaver somniferum L. در مدیریت بی‌خوابی اولیه مؤثر است و درمان ترکیبی با کاهش نرخ عود، اثربخشی افزاینده و پایدار را فراهم می‌کند و از رویکرد درمانی یکپارچه، تدریجی و شخصی‌سازی‌شده حمایت می‌کند.

Although khat chewing is common among university students in Yemen, evidence on dose–response relationships between khat chewing frequency and sleep duration, perceived effects, and academic performance remains limited. This study examined these associations among medical students at Thamar University, Yemen. A cross-sectional study was conducted among undergraduate medical students. Data were collected using a structured questionnaire. Khat chewing frequency was categorized as non-use, 1–2 days/week, 3–4 days/week, and 5–7 days/week. Multivariable logistic and linear regression analyses were performed to assess associations, and ordinal trend analyses were used to evaluate dose–response relationships. Adjusted odds ratios (AOR) and regression coefficients (β) with 95% confidence intervals (CI) were reported. Statistical significance was set at p < 0.05. Increasing khat chewing frequency was independently associated with higher odds of short sleep duration (< 6 h). Compared with non-chewers, the adjusted odds of short sleep increased progressively, reaching an AOR of 7.83 (95% CI: 3.70–16.57; P < 0.001) among daily chewers.A significant linear dose–response relationship was also observed (AOR = 1.97, 95% CI: 1.54–2.52; P < 0.001). Perceived-effects scores increased progressively with khat-chewing frequency, with adjusted mean differences of 3.36, 3.73, and 4.94 for 1–2, 3–4, and 5–7 days/week, respectively (all P ≤ 0.001), with a significant linear trend (adjusted β = 1.61, 95% CI: 1.29–1.92; P < 0.001). In contrast, academic performance showed no significant association or linear dose–response relationship with khat chewing (adjusted β = 0.22, 95% CI: −0.46–0.89; P = 0.532). Khat chewing frequency showed clear dose–response associations with short sleep duration and perceived effects among medical students. However, these associations did not translate into measurable differences in academic performance. These findings suggest that the effects of frequent khat use are more evident in sleep and perceived behavioural outcomes than in academic achievement. These findings are consistent with known stimulant-related effects and may extend to similar student populations in comparable settings.

اگرچه مصرف قات در میان دانشجویان دانشگاه‌های یمن رایج است، اما شواهد مربوط به روابط دوز-پاسخ بین فراوانی مصرف قات و مدت خواب، اثرات ادراک‌شده و عملکرد تحصیلی همچنان محدود است. این مطالعه این ارتباطات را در میان دانشجویان پزشکی دانشگاه ذمار، یمن بررسی کرد. یک مطالعه مقطعی در میان دانشجویان کارشناسی پزشکی انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته جمع‌آوری شد. فراوانی مصرف قات به صورت عدم مصرف، ۱–۲ روز در هفته، ۳–۴ روز در هفته و ۵–۷ روز در هفته دسته‌بندی شد. برای ارزیابی ارتباطات، تحلیل‌های رگرسیون لجستیک و خطی چندمتغیره انجام شد و برای ارزیابی روابط دوز-پاسخ از تحلیل روند ترتیبی استفاده گردید. نسبت شانس تعدیل‌شده (AOR) و ضرایب رگرسیون (β) با فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) گزارش شد. سطح معناداری آماری در p < 0.05 تعیین شد. افزایش فراوانی مصرف قات به طور مستقل با افزایش شانس مدت خواب کوتاه‌تر (< ۶ ساعت) همراه بود. در مقایسه با افراد غیرمصرف‌کننده، شانس تعدیل‌شده مدت خواب کوتاه به طور پیشرونده افزایش یافت و در میان مصرف‌کنندگان روزانه به AOR برابر با 7.83 (95% CI: 3.70–16.57؛ P < 0.001) رسید. همچنین یک رابطه خطی دوز-پاسخ معنادار مشاهده شد (AOR = 1.97، 95% CI: 1.54–2.52؛ P < 0.001). نمرات اثرات ادراک‌شده با افزایش فراوانی مصرف قات به طور پیشرونده افزایش یافت، به طوری که تفاوت میانگین تعدیل‌شده برای گروه‌های ۱–۲، ۳–۴ و ۵–۷ روز در هفته به ترتیب 3.36، 3.73 و 4.94 بود (همه P ≤ 0.001) و روند خطی معناداری مشاهده شد (β تعدیل‌شده = 1.61، 95% CI: 1.29–1.92؛ P < 0.001). در مقابل، عملکرد تحصیلی هیچ ارتباط معنادار یا رابطه خطی دوز-پاسخ با مصرف قات نشان نداد (β تعدیل‌شده = 0.22، 95% CI: −0.46–0.89؛ P = 0.532). فراوانی مصرف قات ارتباطات دوز-پاسخ آشکاری با مدت خواب کوتاه و اثرات ادراک‌شده در میان دانشجویان پزشکی نشان داد. با این حال، این ارتباطات به تفاوت‌های قابل اندازه‌گیری در عملکرد تحصیلی منجر نشد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که اثرات مصرف مکرر قات بیشتر در خواب و پیامدهای رفتاری ادراک‌شده مشهود است تا در موفقیت تحصیلی. این نتایج با اثرات شناخته‌شده محرک‌ها سازگار است و ممکن است به جمعیت‌های دانشجویی مشابه در شرایط قابل مقایسه نیز تعمیم یابد.

Postpartum women constitute a vulnerable population in whom insomnia comorbid with emotional disorders such as anxiety and depression is disproportionately prevalent, attributable to hormonal fluctuations, environmental changes, and social role transitions. This comorbidity significantly increases their long-term risk of mental health disorders. Given the safety concerns of sedative-hypnotic medications, non-pharmacological therapies are the first-line treatment for this population. We report the case of a 34-year-old woman with chronic postpartum insomnia comorbid with emotional disorders, who provided written informed consent for the publication of her de-identified clinical data and received 4 weeks of combined acupuncture and transcutaneous auricular vagus nerve stimulation (taVNS) treatment. Clinical assessments were performed at baseline, week 2, week 4 (end of treatment), and week 8 (4-week post-treatment follow-up) using validated scales including the PSQI, ISI, and HAMA, among others. After 4 weeks of treatment, the patient demonstrated significant improvements in objective sleep quality and anxiety symptoms, while subjective insomnia perception and depressive symptoms remained partially unresolved. Notably, all clinical outcomes continued to improve to near-normal levels during the follow-up period without any additional intervention, and no adverse events were recorded. This case demonstrates that combined acupuncture and taVNS is a safe and effective intervention for chronic postpartum insomnia comorbid with emotional disorders, with a favorable sustained therapeutic effect after treatment cessation, offering a valuable alternative for non-pharmacological management in this population.

زنان پس از زایمان جمعیت آسیب‌پذیری را تشکیل می‌دهند که در آن‌ها بی‌خوابی همراه با اختلالات هیجانی مانند اضطراب و افسردگی به طور نامتناسبی شایع است که این امر به نوسانات هورمونی، تغییرات محیطی و انتقال نقش‌های اجتماعی نسبت داده می‌شود. این هم‌ابتلایی به طور قابل توجهی خطر ابتلا به اختلالات سلامت روان در بلندمدت را افزایش می‌دهد. با توجه به نگرانی‌های ایمنی داروهای آرام‌بخش-خواب‌آور، درمان‌های غیر دارویی به عنوان خط اول درمان برای این جمعیت توصیه می‌شود. ما مورد یک زن ۳۴ ساله با بی‌خوابی مزمن پس از زایمان همراه با اختلالات هیجانی را گزارش می‌کنیم که رضایت‌نامه آگاهانه کتبی برای انتشار داده‌های بالینی بدون هویت خود ارائه داد و به مدت ۴ هفته تحت درمان ترکیبی طب سوزنی و تحریک عصب واگ گوش از طریق پوست (taVNS) قرار گرفت. ارزیابی‌های بالینی در ابتدا، هفته دوم، هفته چهارم (پایان درمان) و هفته هشتم (پیگیری ۴ هفته پس از درمان) با استفاده از مقیاس‌های معتبر از جمله PSQI، ISI و HAMA و سایر ابزارها انجام شد. پس از ۴ هفته درمان، بیمار بهبود قابل توجهی در کیفیت خواب عینی و علائم اضطراب نشان داد، در حالی که ادراک ذهنی بی‌خوابی و علائم افسردگی تا حدی حل‌نشده باقی ماند. شایان ذکر است که همه پیامدهای بالینی در دوره پیگیری بدون هیچ مداخله اضافی به بهبود تا سطوح نزدیک به طبیعی ادامه یافتند و هیچ عارضه جانبی ثبت نشد. این مورد نشان می‌دهد که ترکیب طب سوزنی و taVNS مداخله‌ای ایمن و مؤثر برای بی‌خوابی مزمن پس از زایمان همراه با اختلالات هیجانی است که اثر درمانی پایدار و مطلوبی پس از قطع درمان دارد و گزینه‌ای ارزشمند برای مدیریت غیر دارویی در این جمعیت ارائه می‌دهد.

Objective The Win Ratio (WR) is a novel approach to analyze composite outcomes that accounts for the relative priority of each outcome. In this study, we evaluated use of the WR for composite outcomes in suicide prevention studies to overcome challenges associated with low base rates of primary outcomes.Method We illustrate the utility of the WR in suicide prevention studies through two re-analyses: 1) data from the Emergency Department Safety Assessment and Follow-up Evaluation (ED-SAFE) trial, and 2) Medicaid claims data comparing youths with concussions to those with orthopedic injuries. Statistical power of the WR is illustrated through simulations.Results In the ED-SAFE trial, with ordered outcomes of suicide death, suicide attempt, interrupted attempt, aborted attempt, and preparatory acts, the active intervention had a WR of 1.26 (95% CI: 1.04–1.53, p = 0.018) compared to treatment as usual. For the Medicaid data, using a matched sample of 42,313 youths we found that youths with orthopedic injuries had a WR of 1.10, 95% CI (1.07, 1.12), p < 0.001 relative to concussed youths for the ordered outcomes of suicide; deliberate self-harm/suicide attempt; psychosis, externalizing, or internalizing disorders; migraines or sleep problems; and post-baseline concussions. Both results are consistent with the originally published findings.Conclusions The Win Ratio preserves the clinical hierarchy of events and offers a robust analytic approach to account for multiple outcomes. By addressing challenges related to low event rates, the WR can enhance study efficiency and interpretability, supporting its broader use in suicide prevention research.

هدف: نسبت برد (WR) رویکردی نوین برای تحلیل پیامدهای مرکب است که اولویت نسبی هر پیامد را در نظر می‌گیرد. در این مطالعه، کاربرد WR برای پیامدهای مرکب در پژوهش‌های پیشگیری از خودکشی به منظور غلبه بر چالش‌های مرتبط با نرخ پایین پیامدهای اولیه ارزیابی شد. روش: کارآمدی WR در پژوهش‌های پیشگیری از خودکشی از طریق دو بازتحلیل نشان داده می‌شود: ۱) داده‌های کارآزمایی Emergency Department Safety Assessment and Follow-up Evaluation (ED-SAFE)، و ۲) داده‌های ادعاهای Medicaid که در آن جوانان با ضربه مغزی با جوانان دارای آسیب‌های ارتوپدی مقایسه شدند. توان آماری WR از طریق شبیه‌سازی‌ها نشان داده شد. یافته‌ها: در کارآزمایی ED-SAFE، با پیامدهای مرتب‌شده شامل مرگ ناشی از خودکشی، اقدام به خودکشی، اقدام متوقف‌شده، اقدام منصرف‌شده و اعمال آمادگی، مداخله فعال نسبت برد ۱٫۲۶ (۹۵٪ CI: ۱٫۰۴–۱٫۵۳، p = ۰٫۰۱۸) را در مقایسه با درمان معمول نشان داد. برای داده‌های Medicaid، با استفاده از نمونه همسان‌شده شامل ۴۲٬۳۱۳ جوان، مشخص شد که جوانان با آسیب ارتوپدی نسبت برد ۱٫۱۰، ۹۵٪ CI (۱٫۰۷، ۱٫۱۲)، p < ۰٫۰۰۱ را نسبت به جوانان با ضربه مغزی برای پیامدهای مرتب‌شده شامل خودکشی؛ خودآسیبی عمدی/اقدام به خودکشی؛ روان‌پریشی، اختلالات برونی‌سازی یا درونی‌سازی؛ میگرن یا مشکلات خواب؛ و ضربه مغزی پس از خط پایه داشتند. هر دو نتیجه با یافته‌های منتشرشده اولیه سازگار است. نتیجه‌گیری: نسبت برد سلسله‌مراتب بالینی رویدادها را حفظ می‌کند و رویکرد تحلیلی قدرتمندی برای لحاظ کردن پیامدهای متعدد ارائه می‌دهد. با پرداختن به چالش‌های مرتبط با نرخ پایین رویدادها، WR می‌تواند کارآمدی و تفسیرپذیری مطالعه را افزایش داده و از کاربرد گسترده‌تر آن در پژوهش‌های پیشگیری از خودکشی حمایت کند.

Background and Objective Sleep problems are common in children with autism spectrum disorder (ASD) and may contribute to behavioural difficulties. In this study, sleep problems were examined to determine whether they predict behavioural symptoms independently of autism severity.Methods This retrospective study included children with ASD followed at a child and adolescent psychiatry outpatient clinic. Sleep problems were assessed using the Children’s Sleep Habits Questionnaire (CSHQ), autism related behavioural symptoms using the Krug’s Autism Behavior Checklist (ABC), and autism severity using the Childhood Autism Rating Scale (CARS). Multiple linear regression and correlation analyses were performed.Results Significant differences were observed between ASD severity groups in ABC sensory, relating, and total scores (all p<0.05). CARS scores were positively correlated with CSHQ total scores (r=0.243, p=0.018). CSHQ total scores were also positively correlated with ABC subscale scores (all p<0.05). In hierarchical regression analyses, autism severity significantly predicted behavioural symptoms in the first model (β=0.426, p<0.001). After adding CSHQ total scores, both autism severity (β=0.385, p<0.001) and sleep problems (β=0.354, p=0.001) remained significant predictors of behavioural symptoms.Conclusions Sleep problems were associated with both autism severity and behavioural symptoms in children with ASD. Furthermore, sleep disturbances remained an independent predictor of behavioural symptoms after controlling for autism severity. In children with ASD, identifying and addressing sleep problems may be important.

زمینه و هدف: مشکلات خواب در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) شایع است و ممکن است به دشواری‌های رفتاری منجر شود. در این مطالعه، مشکلات خواب مورد بررسی قرار گرفت تا مشخص شود آیا این مشکلات به طور مستقل از شدت اوتیسم، علائم رفتاری را پیش‌بینی می‌کنند یا خیر. روش‌ها: این مطالعه گذشته‌نگر شامل کودکانی با ASD بود که در درمانگاه روان‌پزشکی کودک و نوجوان تحت پیگیری قرار داشتند. مشکلات خواب با استفاده از پرسشنامه عادات خواب کودکان (CSHQ)، علائم رفتاری مرتبط با اوتیسم با استفاده از چک‌لیست رفتار اوتیسم Krug (ABC) و شدت اوتیسم با استفاده از مقیاس درجه‌بندی اوتیسم کودکی (CARS) ارزیابی شد. تحلیل‌های رگرسیون خطی چندگانه و همبستگی انجام شد. نتایج: تفاوت معناداری بین گروه‌های شدت ASD در نمرات حسی، ارتباطی و کل ABC مشاهده شد (همه p<0.05). نمرات CARS با نمرات کل CSHQ همبستگی مثبت داشت (r=0.243, p=0.018). نمرات کل CSHQ همچنین با نمرات زیرمقیاس‌های ABC همبستگی مثبت داشت (همه p<0.05). در تحلیل‌های رگرسیون سلسله‌مراتبی، شدت اوتیسم در مدل اول به طور معناداری علائم رفتاری را پیش‌بینی کرد (β=0.426, p<0.001). پس از افزودن نمرات کل CSHQ، هر دو شدت اوتیسم (β=0.385, p<0.001) و مشکلات خواب (β=0.354, p=0.001) همچنان پیش‌بینی‌کننده معنادار علائم رفتاری باقی ماندند. نتیجه‌گیری: مشکلات خواب با هر دو شدت اوتیسم و علائم رفتاری در کودکان مبتلا به ASD مرتبط بود. علاوه بر این، اختلالات خواب پس از کنترل شدت اوتیسم، همچنان پیش‌بینی‌کننده مستقل علائم رفتاری باقی ماند. در کودکان مبتلا به ASD، شناسایی و پرداختن به مشکلات خواب ممکن است اهمیت داشته باشد.

Background and Objective The baseline sleep phenotype of early Alzheimer’s disease (AD) patients entering lecanemab therapy is poorly characterized.Methods Forty-four consecutive early AD patients (mild cognitive impairment or mild dementia) awaiting lecanemab underwent attended polysomnography, the Epworth Sleepiness Scale, Insomnia Severity Index (ISI), Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), and Beck Depression Inventory (BDI). Forty-four controls without documented cognitive disorder, referred for polysomnography by the study’s sleep specialist over the same period, were balanced on sex, age and apnea–hypopnea index. Comparisons used independent-samples tests with Benjamini–Hochberg false discovery rate correction within pre-specified families.Results Obstructive sleep apnea was prevalent (61.4% moderate-to-severe) despite a body mass index of 22.5 kg/m2; groups were balanced (all p>0.15). Early AD patients showed greater wake after sleep onset (114.0 min vs. 78.7 min; q=0.006), lower sleep efficiency (67.7% vs. 77.2%; q=0.006) and shorter total sleep time (284.0 min vs. 321.1 min; q=0.039) with comparable recording time, and lower REM arousal index (13.9/h vs. 21.3/h; q=0.012). Differences were moderate (|g| 0.49–0.72); sleep-stage distribution and total arousal index did not differ. ISI (3.8 vs. 13.8) and PSQI (4.1 vs. 10.0) were nonetheless lower in AD (both q<0.001; |g| 1.52–1.86); BDI did not differ.Conclusions Early AD patients awaiting lecanemab therapy had a high prevalence of sleep apnea and reduced objective sleep continuity despite reporting fewer subjective sleep complaints than controls, a contrast that may partly reflect the symptomatic sleep-clinic comparator. Objective sleep assessment before initiating lecanemab therapy may therefore be considered.

زمینه و هدف: فنوتیپ خواب پایه در بیماران آلزایمر اولیه (AD) که وارد درمان با lecanemab می‌شوند، به‌خوبی توصیف نشده است. روش‌ها: چهل‌وچهار بیمار متوالی با آلزایمر اولیه (اختلال شناختی خفیف یا دمانس خفیف) که در انتظار lecanemab بودند، تحت پلی‌سومنوگرافی حضوری، مقیاس خواب‌آلودگی Epworth، شاخص شدت بی‌خوابی (ISI)، شاخص کیفیت خواب Pittsburgh (PSQI) و پرسشنامه افسردگی Beck (BDI) قرار گرفتند. چهل‌وچهار فرد کنترل بدون اختلال شناختی مستند که در همان بازه زمانی توسط متخصص خواب پژوهش برای پلی‌سومنوگرافی ارجاع شده بودند، از نظر جنس، سن و شاخص آپنه–هیپوآپنه متعادل شدند. مقایسه‌ها با استفاده از آزمون‌های نمونه‌های مستقل و تصحیح نرخ کشف کاذب Benjamini–Hochberg در خانواده‌های از پیش تعیین‌شده انجام شد. نتایج: آپنه انسدادی خواب شایع بود (۶۱.۴٪ متوسط تا شدید) علیرغم شاخص توده بدنی ۲۲.۵ کیلوگرم/متر مربع؛ گروه‌ها متعادل بودند (همه p>۰.۱۵). بیماران آلزایمر اولیه بیداری پس از شروع خواب بیشتری داشتند (۱۱۴.۰ دقیقه در مقابل ۷۸.۷ دقیقه؛ q=۰.۰۰۶)، کارایی خواب پایین‌تری (۶۷.۷٪ در مقابل ۷۷.۲٪؛ q=۰.۰۰۶) و زمان کل خواب کوتاه‌تری (۲۸۴.۰ دقیقه در مقابل ۳۲۱.۱ دقیقه؛ q=۰.۰۳۹) با زمان ضبط مشابه و شاخص برانگیختگی REM پایین‌تر (۱۳.۹/ساعت در مقابل ۲۱.۳/ساعت؛ q=۰.۰۱۲) نشان دادند. تفاوت‌ها متوسط بود (|g| ۰.۴۹–۰.۷۲)؛ توزیع مراحل خواب و شاخص کل برانگیختگی تفاوتی نداشت. با این حال، ISI (۳.۸ در مقابل ۱۳.۸) و PSQI (۴.۱ در مقابل ۱۰.۰) در گروه AD پایین‌تر بود (هر دو q<۰.۰۰۱؛ |g| ۱.۵۲–۱.۸۶)؛ BDI تفاوتی نداشت. نتیجه‌گیری: بیماران آلزایمر اولیه در انتظار درمان با lecanemab شیوع بالای آپنه خواب و کاهش تداوم عینی خواب داشتند، اگرچه شکایات ذهنی خواب کمتری نسبت به گروه کنترل گزارش کردند که این تضاد ممکن است تا حدی بازتاب مقایسه با گروه مراجعه‌کننده به کلینیک خواب باشد. بنابراین، ارزیابی عینی خواب پیش از شروع درمان با lecanemab می‌تواند مدنظر قرار گیرد.

Background and Objective Sleep disorders are common and frequently under-recognized in clinical practice. Existing screening instruments are often disorder-specific or require lengthy assessments. This study aimed to develop and validate the Seoul Sleep Questionnaire (SSQ), a brief screening instrument for common sleep disorders.Methods We retrospectively reviewed data from 1,726 adults who underwent polysomnography at a tertiary sleep clinic between November 2018 and February 2020. Participants completed the SSQ and established sleep questionnaires. Item reduction, exploratory factor analysis (EFA), reliability testing, validity analyses, and receiver operating characteristic (ROC) analyses were performed. To address diagnostic imbalance, sensitivity analyses were conducted using a diagnosis-balanced subsample.Results Item reduction yielded a final 7-item questionnaire. EFA supported a three-factor structure representing obstructive sleep apnea (OSA), insomnia, and parasomnia domains, with good model fit (comparative fit index=0.999, Tucker–Lewis index=0.997, root mean square error of approximation=0.013). Internal consistency was acceptable (McDonald’s ω=0.83). SSQ scores showed significant correlations with subjective and polysomnography-derived sleep measures. The OSA subscale was associated with apnea-hypopnea index (r=0.429, p<0.01), while the insomnia subscale correlated with sleep onset latency and wake after sleep onset. ROC analyses demonstrated acceptable diagnostic performance for OSA (area under the curve [AUC]=0.787) and insomnia (AUC=0.741), and high discriminative ability for parasomnia (AUC=0.919). Comparable results were observed in the diagnosis-balanced subsample.Conclusions The SSQ demonstrated acceptable psychometric properties and diagnostic performance as a brief screening questionnaire in an OSA-dominant tertiary sleep clinic population. Further validation in primary care, community-based, and independent external populations is warranted before broader implementation.

زمینه و هدف: اختلالات خواب شایع بوده و اغلب در عمل بالینی کمتر شناسایی می‌شوند. ابزارهای غربالگری موجود معمولاً ویژه یک اختلال خاص هستند یا به ارزیابی‌های طولانی نیاز دارند. هدف این مطالعه، تدوین و اعتبارسنجی پرسشنامه خواب سئول (SSQ) به عنوان یک ابزار غربالگری کوتاه برای اختلالات شایع خواب بود. روش‌ها: داده‌های ۱۷۲۶ بزرگسال که بین نوامبر ۲۰۱۸ تا فوریه ۲۰۲۰ در یک درمانگاه تخصصی خواب تحت پلی‌سومنوگرافی قرار گرفتند، به صورت گذشته‌نگر مرور شد. شرکت‌کنندگان SSQ و پرسشنامه‌های معتبر خواب را تکمیل کردند. کاهش گویه‌ها، تحلیل عاملی اکتشافی (EFA)، آزمون پایایی، تحلیل‌های روایی و تحلیل‌های منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (ROC) انجام شد. برای رفع عدم توازن تشخیصی، تحلیل حساسیت با استفاده از زیرنمونه‌ای با توازن تشخیصی صورت گرفت. نتایج: کاهش گویه‌ها به پرسشنامه نهایی ۷ گویه‌ای منجر شد. EFA ساختار سه‌عاملی شامل حوزه‌های آپنه انسدادی خواب (OSA)، بی‌خوابی و پاراسومنیا را با برازش مناسب مدل (شاخص برازش تطبیقی=۰.۹۹۹، شاخص تاکر-لوییس=۰.۹۹۷، ریشه میانگین مربعات خطای تقریب=۰.۰۱۳) تأیید کرد. انسجام درونی قابل قبول بود (ω مک‌دونالد=۰.۸۳). نمرات SSQ با شاخص‌های خواب ذهنی و مبتنی بر پلی‌سومنوگرافی همبستگی معنادار داشتند. زیرمقیاس OSA با شاخص آپنه-هیپوپنه (r=۰.۴۲۹، p<۰.۰۱) و زیرمقیاس بی‌خوابی با تأخیر شروع خواب و بیداری پس از شروع خواب همبستگی نشان داد. تحلیل‌های ROC عملکرد تشخیصی قابل قبول برای OSA (سطح زیر منحنی [AUC]=۰.۷۸۷) و بی‌خوابی (AUC=۰.۷۴۱) و توان تمایز بالا برای پاراسومنیا (AUC=۰.۹۱۹) را نشان داد. نتایج مشابهی در زیرنمونه با توازن تشخیصی مشاهده شد. نتیجه‌گیری: SSQ ویژگی‌های روان‌سنجی و عملکرد تشخیصی قابل قبولی به عنوان یک پرسشنامه غربالگری کوتاه در جمعیت درمانگاه تخصصی خواب با غلبه OSA نشان داد. اعتبارسنجی بیشتر در مراقبت‌های اولیه، جمعیت‌های مبتنی بر جامعه و نمونه‌های مستقل خارجی پیش از اجرای گسترده‌تر توصیه می‌شود.

Background and Objective The Sleep Need Questionnaire (SNQ) is a widely used self-report measure used to detect self-perceived sleep need but has not yet been validated. Validation and reliability analyses were conducted on the SNQ in a sample of college students across multiple universities.Methods Total score and item-level convergent and discriminant validity were assessed utilizing various sleep and psychological measures. Construct validity and the structure of the SNQ were assessed using exploratory factor analysis (EFA) and item response theory via graded response modeling (GRM).Results The SNQ demonstrated moderate internal consistency (Cronbach’s α=0.74). Convergent analyses showed significant moderate to strong convergent correlations with other sleep-related constructs (r=0.46–0.74) and discriminant analyses showed mixed weak correlations with dissimilar constructs (r=0.04–0.10). The accuracy of the SNQ was examined through a receiver operating characteristic analysis with the Epworth Sleepiness Scale (ESS) as the criterion and indicated acceptable discrimination (area under the curve=0.73). EFA revealed a one-factor solution (λ=2.36) with a mixed range of significant inter-item correlations (r=0.165–0.833) and variable factor loadings (0.419–0.985). GRM revealed considerable imbalances in item functioning and potential redundancy.Conclusions Overall, the SNQ demonstrates moderate internal consistency and moderate to strong convergent and discriminant validity. Further analysis is needed to confirm and examine the unidimensional structure of the SNQ, as weak inter-item correlations, mixed factor loadings, and mixed item level behavior indicate structural and construct validity problems with the SNQ.

زمینه و هدف: پرسشنامه نیاز به خواب (SNQ) یک ابزار خودگزارشی پرکاربرد برای سنجش نیاز ادراک‌شده به خواب است، اما تاکنون اعتبارسنجی نشده است. تحلیل‌های روایی و پایایی بر روی SNQ در نمونه‌ای از دانشجویان دانشگاه‌های مختلف انجام شد. روش‌ها: روایی همگرا و واگرا در سطح نمره کل و آیتم با استفاده از ابزارهای مختلف خواب و روان‌شناختی ارزیابی شد. روایی سازه و ساختار SNQ با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) و نظریه پاسخ به سؤال از طریق مدل پاسخ درجه‌بندی‌شده (GRM) بررسی شد. یافته‌ها: SNQ پایایی درونی متوسطی را نشان داد (آلفای کرونباخ=0.74). تحلیل‌های همگرایی، همبستگی‌های متوسط تا قوی معناداری را با سایر سازه‌های مرتبط با خواب نشان داد (r=0.46–0.74) و تحلیل‌های واگرایی، همبستگی‌های ضعیف و متغیری را با سازه‌های نامشابه نشان داد (r=0.04–0.10). دقت SNQ از طریق تحلیل منحنی مشخصه عملکرد گیرنده با استفاده از مقیاس خواب‌آلودگی اپورث (ESS) به عنوان ملاک بررسی شد و تمایزپذیری قابل قبولی را نشان داد (مساحت زیر منحنی=0.73). تحلیل عاملی اکتشافی، راه‌حل تک‌عاملی را آشکار کرد (λ=2.36) با دامنه‌ای متغیر از همبستگی‌های معنادار بین آیتمی (r=0.165–0.833) و بارهای عاملی متغیر (0.419–0.985). مدل پاسخ درجه‌بندی‌شده، عدم تعادل قابل توجهی در عملکرد آیتم‌ها و احتمال همپوشانی را نشان داد. نتیجه‌گیری: به طور کلی، SNQ پایایی درونی متوسط و روایی همگرا و واگرای متوسط تا قوی را نشان می‌دهد. تحلیل‌های بیشتر برای تأیید و بررسی ساختار تک‌بعدی SNQ مورد نیاز است، چرا که همبستگی‌های ضعیف بین آیتمی، بارهای عاملی متغیر و رفتار متغیر آیتم‌ها، مشکلاتی را در روایی ساختاری و سازه‌ای SNQ نشان می‌دهد.

Aim: This study aimed to explore women's self-reported paranormal experiences during the postpartum period, examine the cultural meanings attributed to these experiences, and descriptively assess levels of paranormal belief using the Paranormal Beliefs Scale (PBS).Methods: A convergent mixed-methods design was employed. Qualitative data were collected through face-toface, semi-structured interviews and analyzed using Braun and Clarke's thematic analysis. Quantitative data were collected using the PBS and analyzed using descriptive statistics. Forty-three postpartum women who reported paranormal or unusual visual experiences within the first 42 days after childbirth were recruited through snowball sampling.Results: Five themes emerged from the qualitative analysis: beliefs associated with the experiences, descriptions of perceived visual experiences, physical responses, psychological responses, and preventive practices. Participants commonly reported seeing black shadows, unfamiliar human-like figures, or animals, usually at night during transitions between wakefulness and sleep. Physical responses included immobility, palpitations, breathlessness, and sensations of suffocation, whereas psychological responses included fear, anxiety, sleep disturbance, and persistent distress. Participants also described religious, traditional, and medical coping practices. The mean PBS score was 27.6 ± 3.26.Conclusion: The findings suggest that women's interpretations of these experiences are shaped by cultural beliefs. Healthcare professionals should acknowledge such experiences without automatically attributing them to psychiatric pathology and provide culturally sensitive, evidence-based counselling to reduce fear and anxiety, discourage potentially harmful traditional practices, and promote maternal and infant wellbeing.

هدف: این مطالعه با هدف بررسی تجارب فراطبیعی خودگزارش‌شده زنان در دوره پس از زایمان، واکاوی معانی فرهنگی منتسب به این تجارب و ارزیابی توصیفی میزان باور به امور فراطبیعی با استفاده از مقیاس باورهای فراطبیعی (PBS) انجام شد. روش‌ها: از طرح آمیخته همگرا استفاده شد. داده‌های کیفی از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته حضوری گردآوری و با روش تحلیل تماتیک براون و کلارک تحلیل شدند. داده‌های کمی با استفاده از PBS جمع‌آوری و با آمار توصیفی تحلیل شدند. چهل‌وسه زن در دوره پس از زایمان که در ۴۲ روز نخست پس از زایمان تجارب فراطبیعی یا غیرمعمول بصری را گزارش کرده بودند، با روش نمونه‌گیری گلوله‌برفی جذب شدند. یافته‌ها: پنج تم از تحلیل کیفی استخراج شد: باورهای مرتبط با تجارب، توصیف تجارب بصری ادراک‌شده، واکنش‌های جسمانی، واکنش‌های روان‌شناختی و اقدامات پیشگیرانه. شرکت‌کنندگان غالباً مشاهده سایه‌های سیاه، اشکال انسانی ناآشنا یا حیوانات را، عمدتاً در شب و هنگام گذار بین بیداری و خواب، گزارش کردند. واکنش‌های جسمانی شامل بی‌حرکتی، تپش قلب، تنگی نفس و احساس خفگی و واکنش‌های روان‌شناختی شامل ترس، اضطراب، اختلال خواب و پریشانی مداوم بود. شرکت‌کنندگان همچنین به راهکارهای مذهبی، سنتی و پزشکی برای مقابله اشاره کردند. میانگین نمره PBS برابر با ۲۷٫۶ ± ۳٫۲۶ بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد تفسیر زنان از این تجارب تحت تأثیر باورهای فرهنگی قرار دارد. متخصصان سلامت باید این تجارب را بدون نسبت دادن خودکار به آسیب‌شناسی روانی به رسمیت بشناسند و مشاوره مبتنی بر شواهد و حساس به فرهنگ ارائه دهند تا ترس و اضطراب را کاهش داده، از اقدامات سنتی بالقوه زیان‌آور جلوگیری و سلامت مادر و نوزاد را ارتقا بخشند.

Background and Objective The Adaptive Cognition and Behaviors about Sleep-6 (ACBS-6) comprises two factors, adaptive sleep-related cognitions (Items 1–4) and behaviors (Items 5 and 6). We aimed to develop a shortened version.Methods Four anonymous online surveys of Korean adults were analyzed. In a general-population derivation sample (n=600), items most relevant to adaptive sleep cognition and most strongly correlated with the Insomnia Severity Index (ISI) were selected. Their reliability and validity were checked among three independent validation samples such as the general population (n=600), respondents reporting insomnia (n=600), and respondents reporting insomnia and taking hypnotics (n=500). Internal consistency was estimated with the Spearman–Brown-corrected split-half coefficient. Mediation analyses explored whether adaptive cognition mediates the association between insomnia severity and the two-item questionnaire version of the discrepancy between desired time in bed and desired total sleep time (DBSTq-2).Results ACBS-6 Items 2 and 4 were selected as the Adaptive Cognition about Sleep-2 (ACS-2). The split-half coefficient ranged from 0.59 to 0.75. The ACS-2 score was inversely correlated with the ISI in all four samples (r=-0.14 to -0.23, all p<0.01), and its correlation with the Dysfunctional Beliefs and Attitudes about Sleep-6 items ranged from -0.11 to 0.08. The ACS-2 did not mediate the association between the DBSTq-2 and the ISI.Conclusions The ACS-2 is a feasible brief rating scale measuring adaptive cognition about sleep. Adaptive cognition appears to be distinct from dysfunctional beliefs about sleep, and not the opposite pole of the same dimension.

زمینه و هدف: مقیاس شناخت و رفتارهای سازگارانه درباره خواب-۶ (ACBS-6) شامل دو عامل است: شناخت‌های سازگارانه مرتبط با خواب (گویه‌های ۱ تا ۴) و رفتارها (گویه‌های ۵ و ۶). هدف ما توسعه یک نسخه کوتاه‌تر بود. روش‌ها: چهار پیمایش آنلاین ناشناس از بزرگسالان کره‌ای تحلیل شد. در نمونه استخراج‌شده از جمعیت عمومی (n=600)، گویه‌هایی که بیشترین ارتباط را با شناخت سازگارانه درباره خواب داشتند و بیشترین همبستگی را با شاخص شدت بی‌خوابی (ISI) نشان دادند، انتخاب شدند. پایایی و روایی آن‌ها در میان سه نمونه مستقل اعتبارسنجی شامل جمعیت عمومی (n=600)، پاسخ‌دهندگان گزارش‌دهنده بی‌خوابی (n=600)، و پاسخ‌دهندگان گزارش‌دهنده بی‌خوابی و مصرف‌کننده داروهای خواب‌آور (n=500) بررسی شد. انسجام درونی با ضریب اسپیرمن-براون تصحیح‌شده برای دو نیمه برآورد شد. تحلیل‌های میانجی‌گری بررسی کردند که آیا شناخت سازگارانه رابطه بین شدت بی‌خوابی و نسخه دو گویه‌ای پرسشنامه اختلاف بین زمان مطلوب در بستر و زمان مطلوب کل خواب (DBSTq-2) را میانجی‌گری می‌کند یا خیر. یافته‌ها: گویه‌های ۲ و ۴ مقیاس ACBS-6 به عنوان نسخه شناخت سازگارانه درباره خواب-۲ (ACS-2) انتخاب شدند. ضریب دو نیمه بین ۰.۵۹ تا ۰.۷۵ بود. نمره ACS-2 در هر چهار نمونه با ISI همبستگی معکوس داشت (r=-0.14 تا -0.23، همه p<0.01) و همبستگی آن با گویه‌های باورها و نگرش‌های ناکارآمد درباره خواب-۶ بین -0.11 تا 0.08 بود. ACS-2 رابطه بین DBSTq-2 و ISI را میانجی‌گری نکرد. نتیجه‌گیری: ACS-2 یک مقیاس کوتاه و مناسب برای سنجش شناخت سازگارانه درباره خواب است. به نظر می‌رسد شناخت سازگارانه با باورهای ناکارآمد درباره خواب متمایز است و قطب مخالف یک بعد واحد نیست.

Accurate documentation of sleep timing (enabling calculation of duration and variability) is imperative for research, health, and safety recommendations. Methods in real-world settings include one-time self-report, diaries, and wearables that vary by ease, expense, and accuracy. Here we highlight how programmable online daily diaries compare to gold-standard polysomnography for measuring sleep timing, should be preferred over one-time self-report, and complement wearables for longitudinal clinical and research studies and real-world applications.

مستندسازی دقیق زمان‌بندی خواب (که امکان محاسبه مدت و تغییرپذیری را فراهم می‌کند) برای پژوهش، توصیه‌های سلامت و ایمنی ضروری است. روش‌ها در محیط‌های واقعی شامل خودگزارش‌دهی یک‌باره، دفترچه‌روزانه و ابزارهای پوشیدنی است که از نظر سهولت، هزینه و دقت متفاوت‌اند. در اینجا نشان می‌دهیم که چگونه دفترچه‌روزانه‌های آنلاین قابل برنامه‌ریزی در مقایسه با پلی‌سومنوگرافی به‌عنوان استاندارد طلایی برای اندازه‌گیری زمان‌بندی خواب عمل می‌کنند، باید بر خودگزارش‌دهی یک‌باره ترجیح داده شوند و چگونه این دفترچه‌روزانه‌ها ابزارهای پوشیدنی را برای مطالعات طولی بالینی و پژوهشی و کاربردهای واقعی تکمیل می‌کنند.

Background: Zolpidem is widely prescribed for insomnia due to its rapid onset of action.However, concerns persist regarding its potential for misuse and serious adverse effects, such as complex sleep behaviors.This study aimed to evaluate the current status of zolpidem medication counseling in community pharmacies and identify perception gaps between pharmacists and patients.Methods: A cross-sectional survey was conducted from August to September 2025, involving 133 patients and 111 pharmacists.Questionnaire items included zolpidem usage/dispensing experience, status of medication counseling, and perceived barriers.Quantitative analysis was performed to compare perceptions of counseling topics and assess patients' objective knowledge.Results: A high proportion of patients (62.4%) had been taking zolpidem for more than six months.A notable discrepancy in perception was observed between the two groups regarding medication counseling.While pharmacists frequently reported emphasizing "misuse/dependence potential" (60.4%) and "complex sleep behaviors" (45.0%), a significantly lower proportion of patients (35.3 and 23.3%, respectively) recalled receiving such information.Patients showed the lowest objective knowledge regarding the "recommended maximum treatment duration" (40.2% correct), which was also identified as a major area of information deficiency.Pharmacists identified "patients' negative reactions" (52.3%) as the primary barrier to effective counseling.Conclusions: There is a substantial gap between the information provided by pharmacists and the information retained by patients regarding zolpidem safety.To ensure the safe use of zolpidem in community settings, systematic and patient-centered counseling strategies focusing on long-term safety, misuse risks, and standardized core messages are essential.

زمینه: زولپیدم به دلیل شروع اثر سریع، به طور گسترده‌ای برای درمان بی‌خوابی تجویز می‌شود. با این حال، نگرانی‌هایی در مورد پتانسیل سوءمصرف و عوارض جانبی جدی آن، مانند رفتارهای پیچیده در خواب، وجود دارد. این مطالعه با هدف ارزیابی وضعیت فعلی مشاوره دارویی زولپیدم در داروخانه‌های جامعه و شناسایی شکاف‌های ادراکی بین داروسازان و بیماران انجام شد. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی از اوت تا سپتامبر ۲۰۲۵ با مشارکت ۱۳۳ بیمار و ۱۱۱ داروساز انجام شد. موارد پرسشنامه شامل تجربه مصرف/توزیع زولپیدم، وضعیت مشاوره دارویی و موانع ادراک‌شده بود. تحلیل کمی برای مقایسه ادراک موضوعات مشاوره و ارزیابی دانش عینی بیماران انجام شد. نتایج: درصد بالایی از بیماران (۶۲.۴٪) بیش از شش ماه زولپیدم مصرف کرده بودند. اختلاف قابل توجهی در ادراک بین دو گروه در خصوص مشاوره دارویی مشاهده شد. در حالی که داروسازان اغلب بر «پتانسیل سوءمصرف/وابستگی» (۶۰.۴٪) و «رفتارهای پیچیده در خواب» (۴۵.۰٪) تأکید می‌کردند، درصد به‌مراتب کمتری از بیماران (۳۵.۳ و ۲۳.۳٪ به ترتیب) به یاد داشتند که چنین اطلاعاتی دریافت کرده‌اند. بیماران پایین‌ترین میزان دانش عینی را در مورد «حداکثر مدت درمان توصیه‌شده» (۴۰.۲٪ پاسخ صحیح) نشان دادند که به عنوان یکی از حوزه‌های اصلی کمبود اطلاعات نیز شناسایی شد. داروسازان «واکنش منفی بیماران» (۵۲.۳٪) را به عنوان مانع اصلی مشاوره مؤثر شناسایی کردند. نتیجه‌گیری: شکاف قابل توجهی بین اطلاعات ارائه‌شده توسط داروسازان و اطلاعاتی که بیماران در خصوص ایمنی زولپیدم به خاطر می‌سپارند وجود دارد. برای تضمین مصرف ایمن زولپیدم در محیط‌های جامعه، راهبردهای نظام‌مند و بیمارمحور مشاوره با تمرکز بر ایمنی بلندمدت، خطرات سوءمصرف و پیام‌های اصلی استاندارد ضروری است.

Sleep health in adolescence is a global public health concern. However, limited studies on adolescent sleep health in Africa exist, and the extent of the available literature on the African continent has not been previously mapped. This review aimed to map the studies on adolescent sleep health in Africa with a focus on the geographical distribution, publication trends, pattern of sleep health measures, prevalence of sleep disorders, the barriers and facilitators to good sleep health, rural-urban disparities, as well as the associations of sleep health with mental health, school schedule and cardio-metabolic risk among the adolescents. All published articles on adolescent sleep health in Africa in English, French, Spanish, Portuguese, and Italian languages were to be included. We conducted a scoping review by searching five databases: MEDLINE (via PubMed), CINAHL (via EBSCOHost), PsycINFO (via EBSCOHost), Scopus, and the African Journal Online (AJOL), from the inception of the databases to January 2025. As previously highlighted in our published protocol, we used the JBI methodology for the scoping review. After screening 921 titles and abstracts and 78 full-text articles, we included 43 articles. There has been an increasing number of studies on adolescent sleep in Africa in the past 25 years. Cross-sectional studies were the most frequent design (67.4%). Most studies focused on sleep quantity and quality, with small sample sizes and scanty evidence on other aspects of sleep health. Inadequate weekday sleep duration was common among adolescents, often compensated by longer weekend sleep durations. Screen use at bedtime, sleeping environment, school schedules, and chronic medical conditions were the major risk factors for sleep disturbances. Poor sleep was associated with poor academic performance, depression, anxiety, and adverse cardiometabolic risk. This review shows a lack of studies on the multidimensional aspects of sleep health and the need for more objective sleep measures to better characterise the sleep health of adolescents in Africa. Larger studies with longitudinal and mixed-method designs are needed to drive the planning and execution of interventions to improve sleep health among African adolescents.

سلامت خواب در دوره نوجوانی یک دغدغه جهانی در حوزه سلامت عمومی است. با این حال، مطالعات محدودی درباره سلامت خواب نوجوانان در آفریقا وجود دارد و میزان ادبیات موجود در این زمینه در قاره آفریقا تاکنون ترسیم نشده است. هدف این مرور، ترسیم مطالعات انجام‌شده درباره سلامت خواب نوجوانان در آفریقا با تمرکز بر توزیع جغرافیایی، روندهای انتشار، الگوی سنجش سلامت خواب، شیوع اختلالات خواب، موانع و تسهیل‌کننده‌های سلامت خواب مطلوب، تفاوت‌های روستایی-شهری، و همچنین ارتباط سلامت خواب با سلامت روان، برنامه مدرسه و ریسک کاردیومتابولیک در میان نوجوانان بود. تمامی مقالات منتشرشده درباره سلامت خواب نوجوانان در آفریقا به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی، پرتغالی و ایتالیایی وارد مطالعه شدند. ما یک مرور محدوده‌ای با جستجو در پنج پایگاه داده MEDLINE (از طریق PubMed)، CINAHL (از طریق EBSCOHost)، PsycINFO (از طریق EBSCOHost)، Scopus و African Journal Online (AJOL) از ابتدای پایگاه‌ها تا ژانویه ۲۰۲۵ انجام دادیم. همان‌گونه که در پروتکل منتشرشده ما ذکر شده بود، از روش‌شناسی JBI برای مرور محدوده‌ای استفاده کردیم. پس از غربالگری ۹۲۱ عنوان و چکیده و ۷۸ مقاله متن کامل، ۴۳ مقاله وارد مطالعه شدند. در ۲۵ سال گذشته تعداد مطالعات درباره خواب نوجوانان در آفریقا رو به افزایش بوده است. مطالعات مقطعی رایج‌ترین طرح پژوهشی بودند (۶۷.۴٪). بیشتر مطالعات بر کمیت و کیفیت خواب تمرکز داشتند و حجم نمونه‌ها کوچک و شواهد درباره سایر ابعاد سلامت خواب اندک بود. ناکافی بودن مدت خواب در شب‌های هفته در میان نوجوانان رایج بود که اغلب با خواب طولانی‌تر در آخر هفته جبران می‌شد. استفاده از صفحه‌نمایش هنگام خواب، محیط خواب، برنامه مدرسه و بیماری‌های مزمن از مهم‌ترین عوامل خطر اختلالات خواب بودند. خواب نامطلوب با عملکرد تحصیلی ضعیف، افسردگی، اضطراب و ریسک کاردیومتابولیک نامطلوب همراه بود. این مرور نشان می‌دهد که مطالعات اندکی درباره ابعاد چندگانه سلامت خواب وجود دارد و نیاز به سنجش‌های عینی‌تر برای توصیف بهتر سلامت خواب نوجوانان آفریقایی احساس می‌شود. مطالعات بزرگ‌تر با طرح‌های طولی و روش‌های ترکیبی برای هدایت برنامه‌ریزی و اجرای مداخلات به منظور بهبود سلامت خواب نوجوانان آفریقایی مورد نیاز است.

Background Evidence regarding whether exercise timing differentially affects sleep quality and mood remains inconsistent. This study examined the effects of acute and regular exercise performed at different times of day on sleep and mood. Methods Eight English and Chinese databases were searched from inception to June 2026. Parallel and crossover randomized trials were synthesized using three-level meta-analysis with non-diagonal sampling variance-covariance matrices. Exercise vs. Control and direct Time vs. Time comparisons were analyzed separately, with CR2 cluster-robust inference used as a robustness check. Results Thirteen studies contributed 81 effect sizes (40 sleep and 41 mood). For sleep, Exercise vs. Control showed a large effect in the conventional model (g = 0.86, 95% CI [0.26, 1.46], p = 0.005), but CR2 inference was non-significant ( p = 0.109). Direct Time vs. Time comparisons were non-significant (g = 0.15, 95% CI [−0.08, 0.39], p = 0.209; CR2 p = 0.127), with no stable advantage for morning, afternoon, or evening exercise. For mood, Exercise vs. Control was large but non-significant (g = 0.95, p = 0.056). Time vs. Time was significant conventionally (g = 0.30, p = 0.027) but not under CR2 inference ( p = 0.097). Afternoon vs. Evening favored afternoon exercise (g = 0.50, p = 0.001), although based on only two studies. Conclusion Exercise itself may be more important than its specific timing for sleep, whereas mood may show timing-related signals that remain insufficiently robust for definitive recommendations. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ , identifier [CRD420261431622].

زمینه و هدف: شواهد موجود در خصوص اینکه آیا زمان‌بندی ورزش به طور متفاوتی بر کیفیت خواب و خلق تأثیر می‌گذارد یا خیر، همچنان ناسازگار است. این مطالعه تأثیرات ورزش حاد و منظم انجام‌شده در زمان‌های مختلف روز بر خواب و خلق را بررسی کرد. روش‌ها: هشت پایگاه داده انگلیسی و چینی از ابتدا تا ژوئن ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی موازی و متقاطع با استفاده از فراتحلیل سه‌سطحی با ماتریس‌های کوواریانس واریانس نمونه‌گیری غیرقطری ترکیب شدند. مقایسه‌های ورزش در برابر کنترل و مقایسه‌های مستقیم زمان در برابر زمان به طور جداگانه تحلیل شدند و استنتاج خوشه‌ای مقاوم CR2 به عنوان آزمون پایداری به کار رفت. یافته‌ها: سیزده مطالعه مجموعاً ۸۱ اندازه اثر (۴۰ خواب و ۴۱ خلق) را ارائه دادند. برای خواب، مقایسه ورزش در برابر کنترل در مدل متعارف اثر بزرگی نشان داد (g = 0.86, 95% CI [0.26, 1.46], p = 0.005)، اما استنتاج CR2 معنادار نبود (p = 0.109). مقایسه‌های مستقیم زمان در برابر زمان معنادار نبودند (g = 0.15, 95% CI [−0.08, 0.39], p = 0.209؛ CR2 p = 0.127) و هیچ برتری پایداری برای ورزش صبحگاهی، بعدازظهر یا عصر مشاهده نشد. برای خلق، ورزش در برابر کنترل اثری بزرگ اما غیرمعنادار داشت (g = 0.95, p = 0.056). زمان در برابر زمان به طور متعارف معنادار بود (g = 0.30, p = 0.027) اما تحت استنتاج CR2 معنادار نبود (p = 0.097). مقایسه بعدازظهر در برابر عصر به نفع ورزش بعدازظهر بود (g = 0.50, p = 0.001)، هرچند فقط بر اساس دو مطالعه. نتیجه‌گیری: خود ورزش ممکن است نسبت به زمان‌بندی خاص آن برای خواب اهمیت بیشتری داشته باشد، در حالی که خلق ممکن است نشانه‌هایی مرتبط با زمان‌بندی نشان دهد که هنوز برای ارائه توصیه قطعی کافی نیستند. ثبت مرور نظام‌مند: https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ ، شناسه [CRD420261431622].

This study investigated the extent to which number of psychiatric disorders and specific comorbidities in patients receiving the Transdiagnostic Intervention for Sleep and Circadian Dysfunction (TSC) predicted symptom/impairment severity and treatment outcome. This secondary analysis drew from a subset of 489 patients in Community Mental Health Centers (CMHCs) with serious mental illness (SMI) and sleep/circadian problems who had participated in a randomized controlled trial of TSC. Of these patients, 253 received Immediate TSC and 236 received usual care followed by delayed treatment (UC-DT). Some patients received Standard TSC (N = 149) while others received Adapted TSC (N = 340). Patients' baseline/pre-treatment and post-treatment scores for psychiatric symptoms, sleep disturbance, sleep-related impairment, overall sleep health, and functional impairment were analyzed. Patient-reported data on history of psychiatric diagnoses were also used. At baseline, patients with more disorders had significantly worse psychiatric symptom scores (b = 2.27, SE = 0.39, p<.001), marginally greater sleep disturbance (b = 0.57, SE = 0.32, p=.073) (but only at the nominal level), significantly greater sleep-related impairment (b = 1.25, SE = 0.34, p<.001), significantly worse overall sleep health (b=-0.20, SE = 0.06, p=.001), and significantly greater functional impairment (b = 0.32, SE = 0.11, p=.005). Number of psychiatric disorders was not associated with treatment outcome or differences in benefits between Standard and Adapted TSC. When analyzed independently, the most common psychiatric disorder groups all demonstrated significantly more improvement in the Immediate TSC group than in the UC-DT group on sleep disturbance and sleep-related impairment. These results build on strong evidence that transdiagnostic sleep treatment is an important approach to treating populations with comorbid SMI and sleep/circadian problems.

این مطالعه به بررسی میزان تأثیر تعداد اختلالات روان‌پزشکی و هم‌ابتلایی‌های خاص در بیماران دریافت‌کننده‌ی مداخله‌ی فراتشخیصی برای اختلال خواب و ریتم شبانه‌روزی (TSC) بر شدت نشانه‌ها/ناتوانی و پیامد درمان پرداخت. این تحلیل ثانویه از زیرمجموعه‌ای از ۴۸۹ بیمار در مراکز سلامت روان جامعه (CMHCs) با بیماری روانی شدید (SMI) و مشکلات خواب/ریتم شبانه‌روزی که در کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی TSC شرکت کرده بودند، استفاده کرد. از میان این بیماران، ۲۵۳ نفر TSC فوری دریافت کردند و ۲۳۶ نفر مراقبت معمول به‌دنبال درمان با تأخیر (UC-DT) دریافت کردند. برخی بیماران TSC استاندارد (N = 149) و برخی دیگر TSC تطبیق‌یافته (N = 340) دریافت کردند. نمرات بیماران در آغاز/پیش از درمان و پس از درمان برای نشانه‌های روان‌پزشکی، اختلال خواب، ناتوانی مرتبط با خواب، سلامت کلی خواب و ناتوانی عملکردی تحلیل شد. همچنین داده‌های خودگزارش‌شده‌ی بیماران درباره‌ی سابقه‌ی تشخیص‌های روان‌پزشکی مورد استفاده قرار گرفت. در آغاز مطالعه، بیماران با اختلالات بیشتر به‌طور معناداری نمرات نشانه‌های روان‌پزشکی بدتری داشتند (b = 2.27, SE = 0.39, p<.001)، اختلال خواب به‌طور حاشیه‌ای بیشتر (b = 0.57, SE = 0.32, p=.073) (اما فقط در سطح اسمی)، ناتوانی مرتبط با خواب به‌طور معناداری بیشتر (b = 1.25, SE = 0.34, p<.001)، سلامت کلی خواب به‌طور معناداری بدتر (b=-0.20, SE = 0.06, p=.001)، و ناتوانی عملکردی به‌طور معناداری بیشتر (b = 0.32, SE = 0.11, p=.005) داشتند. تعداد اختلالات روان‌پزشکی با پیامد درمان یا تفاوت در منافع بین TSC استاندارد و تطبیق‌یافته ارتباطی نداشت. در تحلیل مستقل، همه‌ی گروه‌های شایع اختلالات روان‌پزشکی در گروه TSC فوری نسبت به گروه UC-DT در اختلال خواب و ناتوانی مرتبط با خواب بهبود معنادار بیشتری نشان دادند. این نتایج بر شواهد قوی مبنی بر این‌که درمان فراتشخیصی خواب رویکردی مهم برای درمان جمعیت‌های مبتلا به SMI همراه با مشکلات خواب/ریتم شبانه‌روزی است، می‌افزاید.

Nicole Lovato, Robert Adams; Insomnia with objective short sleep duration: A biomarker for mortality risk, not yet a mandate for practice, Sleep, , zsag255

نیکول لوواتو، رابرت آدامز؛ بی‌خوابی با مدت خواب کوتاه عینی: یک زیست‌نشانگر برای خطر مرگ‌ومیر، اما هنوز ضرورتی برای عمل بالینی نیست، Sleep، zsag255

Objectives: Given the limited pediatric-specific evidence in this area, we aimed to examine the association between federated-level gymnastics participation and sleep quality and sleep timing in adolescents.The global Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) score was defined as the primary outcome, sleep-timing measures as secondary outcomes, and individual PSQI component analyses as exploratory.Methods: This observational, cross-sectional comparative study included adolescents aged 12 to 16 years participating in federated gymnastics and controls who did not participate in federated sports.Demographic variables included age, sex, and parental educational level, while training-related variables included weekly training duration, number of training sessions, and training schedule.Sleep quality was assessed using the PSQI, and bedtime, wake-up time, sleep duration, and sleep latency were derived from the corresponding PSQI items.Multiple linear regression models included age, sex, maternal educational level, and paternal educational level as covariates.Results: The study included 60 gymnasts and 37 controls, with baseline differences in age, sex distribution, and parental educational level between groups.Gymnasts trained a median of 12.0 hours/week (Q1-Q3: 8.25 to 20.0) over five sessions/week (Q1-Q3: 4 to 6), with a median training-session end time of 20:30 (range: 18:00 to 22:00).In adjusted analyses, gymnast status was associated with later bedtime (B=0.392hours, 95% CI 0.043 to 0.740, p=0.028), whereas no statistically significant association was observed between study group and global PSQI score (B=0.311,95% CI -0.720 to 1.343, p=0.550).Increasing age was associated with later bedtime (B=0.231hours, p=0.004) and shorter sleep duration (B=-0.398hours, 95% CI -0.560 to -0.236, p<0.001).Among gymnasts, training-session end time was not associated with global PSQI score (B=0.141,95% CI -0.344 to 0.625, p=0.563;R²=0.006).Overall, 19/97 participants (19.6%) met the conventional PSQI >5 threshold for poor sleep quality, although an optimal adolescent-specific clinical cutoff has not been definitively established.Conclusion: No statistically significant difference in adjusted global PSQI score was detected between federated adolescent gymnasts and controls.Gymnast status was associated with later bedtime.Approximately one in five participants met the conventional PSQI >5 threshold for poor sleep quality.Given the cross-sectional design, these findings should be interpreted as associations, and larger longitudinal studies incorporating objective sleep measures are warranted.

اهداف: با توجه به شواهد محدود خاص کودکان در این حوزه، هدف ما بررسی ارتباط بین مشارکت در ژیمناستیک سطح فدراسیونی و کیفیت خواب و زمان‌بندی خواب در نوجوانان بود. نمره کلی شاخص کیفیت خواب پیتزبورگ (PSQI) به‌عنوان پیامد اصلی، معیارهای زمان‌بندی خواب به‌عنوان پیامدهای ثانویه و تحلیل اجزای منفرد PSQI به‌عنوان اکتشافی تعریف شدند. روش‌ها: این مطالعه مشاهده‌ای، مقطعی و مقایسه‌ای شامل نوجوانان ۱۶-۱۲ ساله شرکت‌کننده در ژیمناستیک فدراسیونی و گروه کنترل که در ورزش‌های فدراسیونی شرکت نداشتند، بود. متغیرهای جمعیت‌شناختی شامل سن، جنس و سطح تحصیلات والدین و متغیرهای مرتبط با تمرین شامل مدت زمان تمرین هفتگی، تعداد جلسات تمرین و برنامه زمانی تمرین بود. کیفیت خواب با استفاده از PSQI ارزیابی شد و زمان خوابیدن، زمان بیدار شدن، مدت خواب و تأخیر در شروع خواب از آیتم‌های مربوط به PSQI استخراج گردید. مدل‌های رگرسیون خطی چندگانه شامل سن، جنس، سطح تحصیلات مادر و سطح تحصیلات پدر به‌عنوان متغیرهای کمکی بودند. نتایج: مطالعه شامل ۶۰ ژیمناست و ۳۷ نفر گروه کنترل بود و تفاوت‌هایی در سن، توزیع جنسیتی و سطح تحصیلات والدین بین گروه‌ها در ابتدای مطالعه وجود داشت. ژیمناست‌ها به‌طور میانه ۱۲.۰ ساعت در هفته (چارک اول تا سوم: ۸.۲۵ تا ۲۰.۰) در پنج جلسه در هفته (چارک اول تا سوم: ۴ تا ۶) تمرین داشتند و زمان پایان جلسه تمرین به‌طور میانه ۲۰:۳۰ (دامنه: ۱۸:۰۰ تا ۲۲:۰۰) بود. در تحلیل‌های تعدیل‌شده، وضعیت ژیمناست بودن با زمان خوابیدن دیرتر ارتباط داشت (B=0.392 ساعت، ۹۵٪ CI: ۰.۰۴۳ تا ۰.۷۴۰، p=0.028)، در حالی که ارتباط معنادار آماری بین گروه مطالعه و نمره کلی PSQI مشاهده نشد (B=0.311، ۹۵٪ CI: ‎-۰.۷۲۰ تا ۱.۳۴۳، p=0.550). افزایش سن با زمان خوابیدن دیرتر (B=0.231 ساعت، p=0.004) و مدت خواب کوتاه‌تر (B=‎-۰.۳۹۸ ساعت، ۹۵٪ CI: ‎-۰.۵۶۰ تا ‎-۰.۲۳۶، p<0.001) ارتباط داشت. در میان ژیمناست‌ها، زمان پایان جلسه تمرین با نمره کلی PSQI ارتباطی نداشت (B=0.141، ۹۵٪ CI: ‎-۰.۳۴۴ تا ۰.۶۲۵، p=0.563؛ R²=0.006). به‌طور کلی، ۱۹ نفر از ۹۷ شرکت‌کننده (۱۹.۶٪) آستانه متعارف PSQI >5 برای کیفیت خواب ضعیف را داشتند، هرچند آستانه بالینی بهینه خاص نوجوانان به‌طور قطعی تعیین نشده است. نتیجه‌گیری: تفاوت معنادار آماری در نمره کلی تعدیل‌شده PSQI بین ژیمناست‌های نوجوان فدراسیونی و گروه کنترل مشاهده نشد. وضعیت ژیمناست بودن با زمان خوابیدن دیرتر ارتباط داشت. تقریباً یک نفر از هر پنج شرکت‌کننده آستانه متعارف PSQI >5 برای کیفیت خواب ضعیف را داشت. با توجه به طراحی مقطعی، این یافته‌ها باید به‌عنوان ارتباط تفسیر شوند و مطالعات طولی بزرگ‌تر با استفاده از سنجه‌های عینی خواب توصیه می‌شود.

Mood follows a well-documented circadian rhythm. Sleep timing and duration are similarly shaped by biological and social factors. However, large-scale, real-world data on how these patterns vary across demographic groups remain limited. Prior studies often rely on laboratory data or social media linguistic analysis, which lack direct self-reports. This study examines hourly, weekly, and demographic trends in mood and sleep duration reports using one of the largest online datasets of directly self-reported behavioral health: 468,092 Lumosity users (aged 20–79) who reported daily mood (−2 to +2 scale) and sleep duration (≤5–9 + hours). We assessed variation by time of day, day of week, and interactions of age, gender, and race/ethnicity using ANOVA and linear regression. Mood was higher among users reporting in the afternoon and evening, and lower from late night through morning. Mood showed a U-shaped pattern with age, consistent throughout the week, and longer sleep duration was linked to better mood reports throughout the day and week. Sleep duration varied by time of report and by day of week, with longer durations in the afternoon/evening and on weekends. Women reported longer sleep overall, Black users reported shorter sleep, and sleep duration declined from young adulthood through midlife before rising slightly among older users. Higher mood was associated with longer sleep, and the weekday-weekend mood difference was larger among users reporting longer sleep. These findings demonstrate the value of large-scale digital data for public health insight, highlighting demographic disparities in sleep and the importance of midlife as a key intervention period. Because the sample is likely skewed toward higher educational attainment and health engagement, disparity estimates may understate true population-level differences. The late-night peak in negative affect aligns with literature on nocturnal suicide risk, though this nonclinical sample cannot directly speak to clinical risk or crisis-service need.

خلق و خو از یک ریتم شبانه‌روزی مستند پیروی می‌کند. زمان‌بندی و مدت خواب نیز به طور مشابه تحت تأثیر عوامل زیستی و اجتماعی قرار دارند. با این حال، داده‌های واقعی و گسترده درباره چگونگی تغییر این الگوها در میان گروه‌های جمعیت‌شناختی همچنان محدود است. مطالعات پیشین اغلب به داده‌های آزمایشگاهی یا تحلیل زبانی شبکه‌های اجتماعی متکی هستند که فاقد خودگزارش‌دهی مستقیم می‌باشند. این مطالعه روندهای ساعتی، هفتگی و جمعیت‌شناختی در گزارش‌های خلق و مدت خواب را با استفاده از یکی از بزرگ‌ترین مجموعه داده‌های آنلاین سلامت رفتاری با خودگزارش‌دهی مستقیم بررسی می‌کند: ۴۶۸٬۰۹۲ کاربر Lumosity (در بازه سنی ۲۰ تا ۷۹ سال) که روزانه خلق (در مقیاس −۲ تا +۲) و مدت خواب (۵ ساعت یا کمتر تا ۹ ساعت و بیشتر) را گزارش کردند. ما تغییرات را بر اساس زمان روز، روز هفته و تعاملات سن، جنسیت و نژاد/قومیت با استفاده از تحلیل واریانس (ANOVA) و رگرسیون خطی ارزیابی کردیم. خلق در میان کاربرانی که در بعدازظهر و عصر گزارش داده‌اند بالاتر و از نیمه‌شب تا صبح پایین‌تر بود. خلق الگوی U شکلی با سن نشان داد که در طول هفته ثابت بود و مدت خواب طولانی‌تر با گزارش‌های خلق بهتر در سراسر روز و هفته همراه بود. مدت خواب بر اساس زمان گزارش و روز هفته متفاوت بود، به طوری که در بعدازظهر/عصر و آخر هفته‌ها مدت خواب طولانی‌تر بود. زنان به طور کلی خواب طولانی‌تری گزارش کردند، کاربران سیاه‌پوست خواب کوتاه‌تری گزارش کردند و مدت خواب از اوایل بزرگسالی تا میانسالی کاهش یافت و سپس در میان کاربران مسن‌تر اندکی افزایش یافت. خلق بالاتر با خواب طولانی‌تر همراه بود و تفاوت خلق بین روزهای هفته و آخر هفته در میان کاربرانی که خواب طولانی‌تری گزارش کردند بیشتر بود. این یافته‌ها ارزش داده‌های دیجیتال گسترده را برای بینش سلامت عمومی نشان می‌دهد و بر نابرابری‌های جمعیت‌شناختی در خواب و اهمیت میانسالی به عنوان دوره‌ای کلیدی برای مداخله تأکید می‌کند. از آنجا که نمونه احتمالاً به سمت تحصیلات بالاتر و مشارکت بیشتر در سلامت گرایش دارد، برآورد نابرابری‌ها ممکن است تفاوت‌های واقعی در سطح جمعیت را کمتر از واقعیت نشان دهد. اوج خلق منفی در نیمه‌شب با ادبیات مربوط به خطر خودکشی شبانه همسو است، اگرچه این نمونه غیر بالینی نمی‌تواند مستقیماً درباره خطر بالینی یا نیاز به خدمات بحران اظهار نظر کند.

Objectives This study aimed to describe shift work patterns in Europe using a data-driven approach and evaluate their impact on adverse sleep outcomes. Methods We analyzed 6245 participants from the SHIFT2HEALTH survey across eight European countries, who provided information on work schedules, shift work metrics, sleep quality and timing (MCTQshift) across different shifts, and chronic insomnia (Insomnia Severity Index). We used mixtures of von Mises-Fisher models to identify shift clusters based on shift start and end times and evaluated differences in shift-specific sleep duration and quality using Bayesian multilevel models. Associations of shift metrics with short average sleep duration and chronic insomnia, adjusting for confounders, were evaluated using Bayesian logistic regression. Results We identified five shift clusters: day, evening and night (mean shift lengths: 7.8, 7.9 and 9.5 hours, respectively), long day and long evening (mean lengths: 10.5 and 12.8 hours, respectively). Sleep duration and quality varied between clusters, with the shortest duration [mean 6.00, 95% credible interval (CI) 5.95–6.06 hours] and poorest quality (29.3% “poor”/“very poor”) sleep reported between night shifts. Compared to day workers, greater chronic insomnia odd ratios (OR) were observed among participants with >90% night shifts (OR 1.26, 95% CI 1.01–1.58), rotating shifts (OR 1.42, 95% CI 1.22–1.65) and with longer night work history (OR ≥16 years 1.28, 95% CI 1.08–1.52). These variables and longer weekly working hours [OR 6.10h increase 1.13, 95% CI 1.04–1.22) were associated with short sleep. Conclusions Data-driven analyses of work schedules may provide a more comprehensive evaluation of the impact of real-world shift work patterns on sleep.

اهداف: این مطالعه با هدف توصیف الگوهای شیفت کاری در اروپا با رویکرد مبتنی بر داده و ارزیابی تأثیر آن‌ها بر پیامدهای نامطلوب خواب انجام شد. روش‌ها: ما داده‌های ۶۲۴۵ شرکت‌کننده از پیمایش SHIFT2HEALTH در هشت کشور اروپایی را که اطلاعاتی درباره برنامه‌های کاری، شاخص‌های شیفت کاری، کیفیت و زمان‌بندی خواب (MCTQshift) در شیفت‌های مختلف و بی‌خوابی مزمن (شاخص شدت بی‌خوابی) ارائه داده بودند، تحلیل کردیم. برای شناسایی خوشه‌های شیفت بر اساس زمان شروع و پایان شیفت‌ها، از مدل‌های ترکیبی von Mises-Fisher استفاده شد و تفاوت‌های مدت و کیفیت خواب مختص هر شیفت با استفاده از مدل‌های چندسطحی بیزی ارزیابی گردید. ارتباط شاخص‌های شیفت با مدت خواب کوتاه متوسط و بی‌خوابی مزمن، با کنترل متغیرهای مخدوش‌کننده، با استفاده از رگرسیون لجستیک بیزی بررسی شد. نتایج: پنج خوشه شیفت شناسایی شد: روز، عصر و شب (میانگین طول شیفت‌ها: به‌ترتیب ۷.۸، ۷.۹ و ۹.۵ ساعت)، روز طولانی و عصر طولانی (میانگین طول: به‌ترتیب ۱۰.۵ و ۱۲.۸ ساعت). مدت و کیفیت خواب بین خوشه‌ها متفاوت بود، به‌طوری که کوتاه‌ترین مدت خواب [میانگین ۶.۰۰، بازه اطمینان ۹۵٪ (CI) ۵.۹۵–۶.۰۶ ساعت] و پایین‌ترین کیفیت خواب (۲۹.۳٪ «ضعیف»/«بسیار ضعیف») بین شیفت‌های شب گزارش شد. در مقایسه با کارکنان روزکار، نسبت شانس (OR) بی‌خوابی مزمن در شرکت‌کنندگانی با بیش از ۹۰٪ شیفت شب (OR 1.26، CI 1.01–1.58)، شیفت‌های چرخشی (OR 1.42، CI 1.22–1.65) و سابقه طولانی‌تر کار شبانه (OR ≥16 سال 1.28، CI 1.08–1.52) بیشتر بود. این متغیرها و ساعات کاری هفتگی طولانی‌تر [OR افزایش ۶.۱۰ ساعت 1.13، CI 1.04–1.22] با خواب کوتاه مرتبط بودند. نتیجه‌گیری: تحلیل‌های مبتنی بر داده از برنامه‌های کاری می‌تواند ارزیابی جامع‌تری از تأثیر الگوهای واقعی شیفت کاری بر خواب ارائه دهد.

Background Hikikomori, a form of prolonged social withdrawal, has been widely studied in East Asia but remains underexplored in the Middle East. Cultural and social factors may influence its cognitive profile, necessitating localized research. Aim To compare cognitive performance between Hikikomori cases and non-cases in Oman using the Cambridge Neuropsychological Test Automated Battery (CANTAB), focusing on executive function, memory recall, and processing speed. Methods A case-control study was conducted in 2024 with 150 participants (54 Hikikomori cases, 96 controls) recruited from a tertiary hospital in Oman. Hikikomori cases were classified using a broad HiDE-I definition, which included pathological, at-risk, and resemblance Hikikomori categories. CANTAB was used to assess key cognitive domains. Independent t-tests and linear regression analyses were performed to compare outcomes. Results Hikikomori cases showed significant impairments in visual processing accuracy (p < 0.001), response latency (p = 0.004), immediate recall (p = 0.031), delayed recall (p = 0.009), and planning efficiency (p < 0.001) compared to non-cases. Adjusted regression analyses—controlling for age, gender, education, income, employment, marital status, and governorate—confirmed that Hikikomori status was significantly associated with lower visual processing accuracy (β = −0.453, p = 0.001), slower response latency (β = 0.266, p = 0.001), poorer immediate (β = −0.201, p = 0.019) and delayed recall (β = −0.255, p = 0.003), and reduced planning efficiency (β = −0.453, p = 0.001). No significant differences were found for spatial working memory tasks. Conclusion Hikikomori individuals in Oman exhibit significant deficits in executive function, memory recall, processing speed, and visual attention, even after adjusting for socio-demographic factors. These findings underscore the importance of early neurocognitive screening and tailored interventions. This is one of the first studies to explore Hikikomori’s cognitive profile in the Middle East.

زمینه: هیکیکوموری، نوعی کناره‌گیری اجتماعی طولانی‌مدت، عمدتاً در شرق آسیا مورد مطالعه قرار گرفته اما در خاورمیانه کمتر بررسی شده‌است. عوامل فرهنگی و اجتماعی ممکن است بر نمایه شناختی آن تأثیرگذار باشند و انجام پژوهش‌های بومی را ضروری می‌سازند. هدف: مقایسه عملکرد شناختی بین موارد هیکیکوموری و غیرموارد در عمان با استفاده از مجموعه آزمون‌های عصب‌روان‌شناختی خودکار کمبریج (CANTAB)، با تمرکز بر عملکرد اجرایی، یادآوری حافظه و سرعت پردازش. روش‌ها: یک مطالعه مورد-شاهدی در سال ۲۰۲۴ با ۱۵۰ شرکت‌کننده (۵۴ مورد هیکیکوموری، ۹۶ شاهد) که از یک بیمارستان سطح سوم در عمان جذب شدند، انجام شد. موارد هیکیکوموری با استفاده از تعریف گسترده HiDE-I که شامل دسته‌های هیکیکوموری آسیب‌شناختی، در معرض خطر و مشابه بود، طبقه‌بندی شدند. CANTAB برای ارزیابی حوزه‌های کلیدی شناختی به‌کار رفت. برای مقایسه نتایج، آزمون t مستقل و تحلیل رگرسیون خطی انجام شد. یافته‌ها: موارد هیکیکوموری در مقایسه با غیرموارد، نارسایی‌های معناداری در دقت پردازش دیداری (p < 0.001)، تأخیر واکنش (p = 0.004)، یادآوری فوری (p = 0.031)، یادآوری با تأخیر (p = 0.009) و کارآمدی برنامه‌ریزی (p < 0.001) نشان دادند. تحلیل‌های رگرسیون تعدیل‌شده—با کنترل سن، جنسیت، تحصیلات، درآمد، اشتغال، وضعیت تأهل و استان—تأیید کرد که وضعیت هیکیکوموری به طور معناداری با دقت پایین‌تر پردازش دیداری (β = −0.453, p = 0.001)، تأخیر واکنش بیشتر (β = 0.266, p = 0.001)، یادآوری فوری ضعیف‌تر (β = −0.201, p = 0.019) و یادآوری با تأخیر ضعیف‌تر (β = −0.255, p = 0.003) و کاهش کارآمدی برنامه‌ریزی (β = −0.453, p = 0.001) مرتبط بود. تفاوت معناداری در تکالیف حافظه کاری فضایی مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: افراد هیکیکوموری در عمان حتی پس از تعدیل عوامل جمعیت‌شناختی، نارسایی‌های معناداری در عملکرد اجرایی، یادآوری حافظه، سرعت پردازش و توجه دیداری نشان می‌دهند. این یافته‌ها بر اهمیت غربالگری زودهنگام عصب‌روان‌شناختی و مداخلات متناسب تأکید می‌کند. این پژوهش از نخستین مطالعاتی است که نمایه شناختی هیکیکوموری را در خاورمیانه بررسی می‌کند.