affect

The main aim of this study is to determine the different challenges encountered by TVL students in learning skill-based subject on Modular Distance Learning. The participant was 20 selected Technical Vocational Livelihood Track who specialized Bread and Pastry Production students on Modular Distance Learning of Luis Y. Ferrer Jr. Senior Highschool School Year 20221-2022. This study used qualitative type of study through interview and focused group discussion. Qualitative data was analyzed using Litchman's 3C's of Analysis (Coding to Categorizing to Conceptualizing) to generate emerging themes. The study revealed that TVL- BPP students encountered challenges in learning skill-based subject on Modular Distance Learning such as lack of knowledge and skills, lack of tools, equipment, financial difficulty and attitude problem. Those mentioned problems affect student's academic performance. Most of them failed to meet the appropriate practical outputs. The study also revealed the different coping mechanism utilized by skill-based students. Part time job, watching informative learning videos and articles from internet, time management and improvising tools and equipment were the coping strategies done by students. The study focused only to the challenges and coping mechanisms of Luis Y. Ferrer Jr. Senior High School Technical Vocational Livelihood - Bread and Pastry Production students in learning skill-based subject on Modular Distance Learning. The result of this study serves as reference or basis for the skill-based teacher to formulate clear, effective and efficient form of teaching for the students to easily learn the subjects on modular distance learning.

Background: Patients with chronic kidney disease undergoing hemodialysis frequently experience physical and psychological complaints that may affect their sleep quality. Uremic pruritus, restless legs syndrome, anxiety, and post-hemodialysis fatigue are potential factors that may disrupt sleep quality. Objective: This study aimed to identify the factors influencing the sleep quality of patients with chronic kidney disease undergoing hemodialysis at Bahteramas Regional General Hospital, Southeast Sulawesi Province. Methods: This study employed a quantitative analytical approach with a cross-sectional design. The sample consisted of 83 respondents. Data were collected using the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), 5-D Itch Scale, International Restless Legs Syndrome Rating Scale (IRLS), Hospital Anxiety and Depression Scale-Anxiety (HADS-A), and a post-hemodialysis fatigue assessment instrument. Data were analyzed using the Chi-square test and binary logistic regression. Results: Bivariate analysis showed that uremic pruritus (p = 0.046), restless legs syndrome (p = 0.015), anxiety (p = 0.029), and post-hemodialysis fatigue (p = 0.049) were statistically significant factors associated with sleep quality. Simultaneously, the four variables had a statistically significant effect on sleep quality (p = 0.007), with a Nagelkerke R Square value of 0.217. In the multivariable analysis, only anxiety showed a statistically significant independent effect (p = 0.019). Conclusion: Uremic pruritus, restless legs syndrome, anxiety, and post-hemodialysis fatigue were statistically associated with sleep quality in the bivariate analysis. The four variables were jointly significant in the multivariable model, whereas only anxiety remained statistically significant after adjustment for the other variables.

Abstract Child and adolescent externalizing problems have often been conceptualized broadly with imprecise language (e.g., “disruptive behavior”) or inconsistently across varying taxonomies (e.g., oppositional defiant and conduct disorder symptoms, aggressive and rule-breaking behaviors). Establishing clarity around dimensions of externalizing problems is an essential step toward more accurate measurement and construct validity across the externalizing domain. To that end, the current study investigated fine-grained dimensions in the structure of youth externalizing psychopathology. Caregiver-report survey data were collected for a national community sample of 576 youth (ages 6–14; 45% female, 25% Hispanic), including measures of irritability, oppositionality, reactive and proactive aggression, conduct problems, hyperactivity/impulsivity, and inattention. We used exploratory factor analysis (EFA) to examine relations among externalizing dimensions at the item-level followed by confirmatory factor analysis (CFA) to examine relations at the construct-level. EFA results suggested that a 3-factor model best fit the data, including factors characterized by externalizing affect (e.g., “felt mad”), externalizing behavior (e.g., “bullies, threatens, or intimidates others”), and ADHD symptoms (e.g., “talks excessively”), with a few cross-loadings. Similarly, confirmatory models indicated that a 3-factor, non-hierarchical structure fit the data best when compared to three other models. Results provide support for distinct facets of the externalizing spectrum in child psychopathology, suggesting a preliminary direction for a unifying framework. These findings highlight the potential for future measurement research to further disentangle the distinct and overlapping facets of externalizing constructs, particularly using multiple methods and informants and with replication across samples.

The stress facing the educational leadership as school principals are required to deal with administrative management, supervision of staff, academic performance and institutional development. There are specific issues that may affect female principals in addition to the other factors listed above: Interpersonal demands, competing professional demands, and work–life balance. Problem-Focused Coping Strategies (PFCS) may be a way to cope with stress by identifying the sources of stress, planning and problem solving, prioritizing and making positive decisions. The present study investigated the correlation between PFCS and Stress Management (SM) of female school principals. The method of quantitative research was employed and data was gathered from 74 principals (females). Analysis of the correlation showed a weak negative correlation between PFCS and SM (r = -.117). The regression model accounted for about 1.4% of the variability in SM (R2 = .014). The overall regression model was not significant (F (1,72) = 1.005, p = .319). The regression coefficient for PFCS was also negative and not significantly different from 0 (B = -.254, β = -.117, p = .319). The results of this study suggest that there was no statistically significant predictive relationship found between the female principals who participated in the study and PFCS and SM. The results do not show that problem-focused coping is not effective, however; it does imply that it may be insufficient to account for variations in stress management in this sample. The results indicate that there is a need to explore further individual and organizational factors, such as workload, institutional support, leadership experience, resources, and work–life balance. More research is needed using larger samples, measuring instruments that have been established and validated, and using longitudinal or intervention designs to investigate the role of problem-focused coping in stress management. Other professional development programs that could be beneficial for educational authorities include those related to problem solving, time management, delegation, and conflict resolution. The research brings insights from the sphere of stress amongst female educational leaders to the discussion and provides some insights for future research directions.

Background: Psychological stress is a common issue among faculty members due to increasing academic, administrative, and professional responsibilities. Prolonged stress negatively affect mental well-being, job satisfaction, and work performance. Therefore, assessing the level of psychological stress among faculty members is essential for identifying the need for stress-management strategies. This study aimed to evaluate the level of psychological stress among faculty members of colleges and universities. Methods: A cross-sectional survey was conducted among 101 faculty members from colleges and universities. Participants were recruited using a convenience sampling technique. Data were collected through structured online questionnaire consisting of demographic information and the Perceived Stress Scale (PSS). Descriptive statistics, including frequencies and percentages, were used for data analysis. Results: A total of 101 faculty members participated in the study. The majority of participants were above 30 years of age (46%), female (64%), worked 40-50 hours per week (41%), and possessed a master's degree (68%). Assessment of stress levels using the perceived stress scale revealed 91% of participants experienced moderate stress, 6% experienced low stress, and 3% experienced high stress. Most respondents reported experiencing stress-related feelings such as being upset unexpectedly, inability to control important things in life, nervousness, and difficulty coping "sometimes," indicating a moderate level of perceived psychological stress. Conclusions: The findings indicate that psychological stress is prevalent among faculty members of colleges and universities, with moderate stress being the most commonly reported level. These results highlight need for effective stress-management interventions and workplace wellness programs to promote psychological well-being among faculty members.

Background and Purpose: Non-suicidal self-injury (NSSI) is a global concern in adolescent mental health. Rural boarding middle school students, as a unique and vulnerable population, remain understudied regarding the potential heterogeneity and longitudinal trajectories of NSSI. This study aimed to identify latent classes of NSSI among this group, examine their transition patterns over time, and evaluate the effectiveness of an emotion management group intervention. Methods: Study 1 cross-sectionally surveyed 927 adolescents; we split samples into non-NSSI and NSSI subgroups and ran latent profile analysis (LPA) only among participants with NSSI ( n =285). Study 2 conducted a 6-month follow-up of 550 participants and applied latent transition analysis (LTA) to examine class shifts and predictive factors. Study 3 was a randomized controlled trial in which 30 students from the High-NSSI received an 8-week emotion-management group intervention. Intervention effects were evaluated using repeated-measures ANCOVA with demographic covariates. Results: Within the NSSI subgroup ( n = 285), two classes were identified: a High-NSSI class ( n = 21, 7.4%) and a Low-NSSI class ( n = 264, 92.6%). Poor sleep quality and bullying victimization independently predicted High-NSSI membership. Longitudinal analysis revealed high stability in the Low-NSSI class (91%) and high fluidity in the High-NSSI class (83% transitioning to low-risk). The emotion-management intervention significantly reduced both NSSI frequency and negative affect. Discussion: These findings demonstrate that clinically meaningful NSSI subtypes exist among rural boarding adolescents and that sleep quality and bullying are key modifiable risk factors. The results support a stepped-care approach in school settings, where the High-NSSI class requires intensive intervention and the Low-NSSI class may benefit from less intensive, universal supports. The emotion-management group intervention is an effective school-based program for the most severe NSSI subtype. Keywords: non-suicidal self-injury, latent profile analysis, latent transition analysis, emotion management, group intervention

Social media use among young people has been associated with body dissatisfaction due to exposure to hegemonic beauty standards. This study examined the effect of hegemonic beauty content on body dissatisfaction among Indonesian adults. A true experiment with a pretest-posttest control group design involved 40 participants (20 females and 20 males) aged 18–25 years. Repeated-measures ANOVA showed no significant difference in body dissatisfaction between the experimental and control groups (p = .335). The control group had a higher mean score (44.770) than the experimental group (31.681), although the difference was not statistically significant. These findings indicate that brief exposure to body diversity content did not significantly affect body dissatisfaction. This result may reflect limited exposure duration and participants’ prior experiences with beauty standards. Future research should examine longer exposure periods using naturalistic longitudinal designs that account for individual differences and cultural context in social media use and body image.

Non-Commissioned Officers (NCOs) provide frontline guidance and support in demanding military environments, where operational workloads can affect personnel well-being and performance. This study described junior enlisted personnel’s assessments of NCO leadership, occupational burnout, and operational performance at the 560th Air Base Group, Brigadier General Benito N. Ebuen Air Base, during 2026, and examined challenges encountered by First Sergeants. A descriptive survey design involved 180 junior enlisted personnel selected from 326 eligible personnel through squadron-stratified sampling, supplemented by qualitative accounts from 11 First Sergeants. Adapted questionnaires measured four leadership dimensions, three burnout dimensions, and four performance dimensions; frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, and thematic analysis were used. Leadership ratings ranged from 3.9236 for supervision, mentorship, and welfare support to 4.0361 for task guidance. Emotional exhaustion was moderate (M = 2.7833), whereas depersonalization (M ≈ 2.42) and reduced personal accomplishment (M = 2.1375) were low. Operational performance ratings were favorable (M = 4.0056–4.1667). Interview accounts identified manpower shortages, inadequate resources, strain on personnel welfare, and interpersonal leadership concerns. The findings informed a proposed Leadership Enhancement and Sustainability Framework prioritizing staffing, mentoring, workload management, and leadership integrity. Because the thesis did not report predictive regression or correlation tests, the results support descriptive assessment and an intervention proposal rather than established statistical prediction.

The rapid digitalisation and technological advancements associated with Industry 4.0 are transforming work environments, job demands, and employee expectations across sectors. While these changes create new opportunities for flexibility, innovation, and productivity, they also introduce increased pressures that can affect workers’ psychological well-being in different ways. Emerging literature highlights mental health and well-being as critical concerns in the digital era, yet limited attention has been given to how these changes are experienced differently by men and women. This conceptual paper aims to examine gender differences in psychological well-being within the context of Industry 4.0, with a focus on work demands, work–life balance, and organisational support. Through a critical review of existing empirical and theoretical studies, a conceptual framework is proposed, drawing on the Job Demands–Resources (JD–R) theory and supported by Ryff’s Psychological Well-Being model. This framework provides an understanding of how demands and resources associated with Industry 4.0 shape the well-being of men and women in both similar and different ways. The study offers insights for policymakers, organisations, and researchers in developing more inclusive and gender-sensitive strategies to support employee well-being in technology-driven workplaces and contributes to discussions on sustainable work and mental health in the Fourth Industrial Revolution.

Bullying is a behavior that can affect students’ sense of safety and comfort in the school environment. This activity aimed to increase elementary school students’ awareness of the forms, impacts, and prevention of bullying through a Community Service Program (Kuliah Kerja Nyata/KKN). The activity was conducted at SD 1 Way Gubak involving fifth- and sixth-grade students. A qualitative descriptive method was applied through observation, question-and-answer sessions, and documentation. The results showed that students were able to recognize bullying, particularly teasing, hitting, and hurting others, although their initial understanding mainly focused on physical actions. Materials presented using simple language and concrete examples helped broaden students’ understanding of bullying and its prevention. The activity also identified bullying experiences related to students’ social and economic conditions.

This study aimed to analyze the mediating role of parent–school interaction disturbance in the relationship between parental job burnout and children’s academic burnout among workers in the petrochemical industries of Ardabil. A descriptive correlational design using structural equation modeling was employed with a sample of 218 working parents. Standardized instruments were used to assess parental job burnout, parent–school interaction, and children’s academic burnout. The results showed that parental job burnout had a positive and significant effect on parent–school interaction disturbance and children’s academic burnout. Parent–school interaction disturbance also had a positive and significant effect on children’s academic burnout. In addition, the indirect effect of parental job burnout on children’s academic burnout through parent–school interaction disturbance was statistically significant, confirming partial mediation. The findings indicate that the consequences of parental job burnout may extend beyond the occupational domain and affect children’s educational experiences. The study highlights the importance of reducing parental occupational stress and strengthening the relationship between families and schools as relevant strategies for preventing children’s academic burnout.

ABSTRACT Disasters caused by the eruption of Mount Semeru not only cause physical damage but also affect the mental condition of the victims, especially teenagers as one of the vulnerable groups who are going through psychosocial development in their lives. Teenagers after a disaster can experience anxiety, stress, depression, and even PTSD. This community service aims to improve stress management skills, rebuild a sense of safety, and enhance social connections within the community. This community service applied a psychosocial intervention method to improve knowledge, stress management skills, and peer support using growth focus resilience questionsare. From the analysis of measurement results from 19 respondents who underwent psychosocial interventions, there was a tendency for their psychological conditions to improve. This is evidenced by the average score increasing from 66.11 to 75.00 out of a maximum score of 80, indicating the potential of REM-JIWA in enhancing the adaptive ability and psychological resilience of post-disaster adolescents. Psychosocial interventions can reduce stress levels in teenagers and improve their knowledge of stress management and resilience in adolescents. Keywords: Semeru Eruption, Psychosocial Intervention, Semeru Eruption, Post- Disaste, Adolescents.

School – Based violence has been recognized as a major educational challenge (UNESCO, 2019). In Uganda, and particularly in urban centers such as Mbale City, reports of student misconduct, peer influence, and group-related conflicts are becoming more common. These challenges not only affect academic performance but also threaten the safety and well-being of learners. Therefore, this study examined the causes, effects, and prevention strategies of school-based violence and gang activity in Mbale City. This study adopted a mixed-approach design, combining literature review with contextual observations in the community whereby Secondary data was obtained from text-books, reports, academic publications and newspapers. Studies indicated that violence in schools negatively affects learners’ academic performance, psychological well-being, and social development (UNESCO, 2019; UNICEF, 2018). Locally, informal observations and reported cases in Mbale City suggested increasing incidents of bullying, student grouping, fighting among students, Intimidation and harassment, Group-based conflicts and indiscipline. The study identified key contributing factors such as peer pressure, family background, Weak school discipline systems (Gottfredson, 2001), Exposure to violence in media and community influence, Overcrowding in some schools and school environment. This further highlighted that effective prevention requires a combination of school-based interventions, parental involvement, and policy support. In Mbale City, these activities remain significant challenges in education and these issues are increasingly visible which require urgent attention according to media reports (Daily monitor 2026, April 17). The study concludes that a coordinated approach is essential in promoting safe and supportive learning environments by combining global research with local understanding to strengthen discipline systems and supervision, Guidance and counseling services in schools, student behavior monitoring by parents and Government’s support to policies that promote school safety.

The aim of the study consists in the theoretical substantiation of the psychological preparation of basketball players before important matches and the identification of the most effective methods of regulating the psycho-emotional state of athletes. Research methods: theoretical analysis and generalisation of scientific and methodological literature. Research results. Analysis of scientific sources and practice of training basketball teams allows us to state that responsible matches are accompanied by significant psycho-emotional stress. It can be associated with the importance of the result, the level of the opponent, the expectations of the coach, partners and fans, as well as with previous experience of victories or defeats. One of the most common psychological states before a responsible game is pre-start anxiety. Its excessive level can negatively affect the accuracy of throws, speed of decision-making, coordination of movements and the ability to act in accordance with the tactical plan. At the same time, moderate mental stress can have a positive meaning, as it helps to mobilize forces, increase the activity and concentration of the athlete. An important result of the study is the statement that the psychological readiness of a basketball player is formed in the following main areas: the formation of self-confidence, the development of concentration, the use of breathing exercises and muscle relaxation, the use of mental rehearsal (imitation of competitive moments), the formation of team psychological readiness, the importance of the coach’s activities. Conclusions. Psychological preparation is an important component of the overall preparation of basketball players and directly affects the stability of their competitive activity. Before important matches, athletes may experience increased anxiety, emotional tension, lack of self-confidence, decreased concentration, and fear of making mistakes. The optimal mental state of a basketball player before the game involves a sufficient level of mobilization, emotional balance, self-confidence, concentration, and readiness for team interaction. The most effective methods of psychological preparation are breathing exercises, muscle relaxation, positive self-suggestion, mental rehearsal, modeling competitive situations, individual methods of preparing for the match, and team guidelines. Psychological preparation should be carried out systematically throughout the entire training process. Conducting it only on the eve of a critical match does not provide a sufficient level of psychological readiness.

ABSTRACT Type 2 diabetes mellitus is a chronic metabolic disease with a rapidly increasing prevalence worldwide and is frequently accompanied by microvascular complications, particularly diabetic neuropathy. Diabetic neuropathy often presents with sensory symptoms such as pain, paresthesia, and numbness, which tend to worsen at night and may interfere with sleep quality. Disturbed sleep in patients with type 2 diabetes mellitus can adversely affect daily functioning, glycemic control, and overall quality of life. However, previous studies examining the relationship between diabetic neuropathy and sleep quality have reported inconsistent findings. This study aims to determine the relationship between the occurrence of diabetic neuropathy and sleep quality among patients with type 2 diabetes mellitus at RS Siti Khodijah Sepanjang. This study employed an analytical observational design with a cross-sectional approach. Data were collected using primary data from questionnaires and secondary data from medical records of patients with type 2 diabetes mellitus. Diabetic neuropathy was assessed based on clinical evaluation, while sleep quality was measured using the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI). The findings demonstrate an association between the occurrence of diabetic neuropathy and impaired sleep quality in patients with type 2 diabetes mellitus. Patients experiencing diabetic neuropathy tended to have poorer sleep quality, characterized by prolonged sleep latency, reduced sleep efficiency, increased sleep fragmentation, and shorter sleep duration. Diabetic neuropathy is associated with decreased sleep quality in patients with type 2 diabetes mellitus. These findings highlight the importance of considering sleep quality as part of comprehensive management in patients with diabetic neuropathy to improve overall health outcomes. Keywords: Type 2 Diabetes Mellitus, Diabetic Neuropathy, Sleep Quality, PSQI. ABSTRAK Diabetes melitus tipe 2 merupakan penyakit metabolik kronis dengan prevalensi yang terus meningkat dan sering disertai komplikasi mikrovaskular, salah satunya neuropati diabetik. Neuropati diabetik ditandai dengan gejala sensorik seperti nyeri, kesemutan, kebas, dan rasa terbakar yang umumnya memberat pada malam hari sehingga berpotensi mengganggu kualitas tidur. Gangguan kualitas tidur pada pasien diabetes melitus tipe 2 dapat berdampak negatif terhadap aktivitas harian, kontrol glikemik, dan kualitas hidup. Namun, hasil penelitian sebelumnya mengenai hubungan neuropati diabetik dengan kualitas tidur masih menunjukkan ketidakkonsistenan. Penelitian ini bertujuan untuk mengetahui hubungan antara kejadian neuropati diabetik dengan kualitas tidur pada pasien diabetes melitus tipe 2 di RS Siti Khodijah Sepanjang. Penelitian ini menggunakan desain observasional analitik dengan pendekatan cross-sectional. Data diperoleh dari data primer berupa kuesioner serta data sekunder dari rekam medis pasien diabetes melitus tipe 2. Kejadian neuropati diabetik dinilai melalui evaluasi klinis, sedangkan kualitas tidur diukur menggunakan Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI). Hasil penelitian menunjukkan adanya hubungan antara kejadian neuropati diabetik dengan penurunan kualitas tidur pada pasien diabetes melitus tipe 2. Pasien dengan neuropati diabetik cenderung mengalami kualitas tidur yang lebih buruk, ditandai dengan latensi tidur yang memanjang, efisiensi tidur yang menurun, fragmentasi tidur yang meningkat, serta durasi tidur yang lebih pendek. Terdapat hubungan antara kejadian neuropati diabetik dengan kualitas tidur pada pasien diabetes melitus tipe 2. Oleh karena itu, aspek kualitas tidur perlu dipertimbangkan dalam manajemen komprehensif pasien neuropati diabetik guna meningkatkan luaran kesehatan secara keseluruhan. Kata Kunci: Diabetes Melitus Tipe 2, Neuropati Diabetik, Kualitas Tidur, PSQI.

This article examines difficulties in pronouncing French vowels among Moroccan primary school learners, analyzing how the articulatory and phonological features of Darija affect vowel production in French as a foreign language. The study adopts a comparative phonological approach to identify structural differences between the two vowel systems and explain the origins of the observed interference. Sixty fourth-grade learners in Moroccan public primary education participated in an action research study combining a diagnostic pretest of pronunciation errors with a posttest assessing the effectiveness of a phonetic correction intervention. The findings reveal that pronunciation errors reflect systemic difficulties attributable to differences between the vowel systems of Darija (a three-vowel system) and French (a sixteen-vowel system). The instructional intervention, combining articulatory, verbotonal, and comparative approaches, led to a significant reduction in errors, particularly for rounded and nasal vowels. The study offers practical pedagogical recommendations for integrating systematic corrective phonetics into French instruction at the primary school level.

Background Sleep problems are common among university students due to academic stress, lifestyle factors, and psychological distress and may adversely affect physical and mental health, academic performance, and social functioning. Mindfulness-based interventions (MBIs) have increasingly been used as a non-pharmacological approach to improve sleep health; however, previous findings remain inconsistent, and evidence specifically addressing sleep quality in university students remains limited. This study aimed to systematically evaluate the effects of MBIs on sleep quality in university students and explore factors that may account for variations in intervention effects. Methods We searched seven databases—PubMed, Web of Science, EBSCO, the Cochrane Library, Scopus, Embase, and ScienceDirect—from inception to June 26, 2026. Randomized controlled trials (RCTs) evaluating MBIs for sleep quality in university students were included. Two reviewers independently conducted study selection, data extraction, and risk-of-bias assessment using the RoB 2 tool. Meta-analysis was conducted in Stata 17.0 using a random-effects model. Subgroup analyses, sensitivity analyses, publication bias assessment, and GRADE assessment were also performed. Results Ten RCTs involving 638 university students were included, with 335 participants in the intervention groups and 303 in the control groups. MBIs significantly improved sleep quality [SMD = −0.97, 95% CI (−1.43, −0.51), p < 0.001], although substantial heterogeneity was observed ( I 2 = 85.1%). Subgroup analyses revealed statistically significant between-group differences with respect to sleep-outcome measurement instrument ( p = 0.001), intervention type ( p = 0.009), and session duration ( p = 0.030), indicating that these variables may partially account for the observed heterogeneity. Sensitivity analyses supported the robustness of the pooled results. Egger’s test revealed no evidence of significant publication bias ( p = 0.270). The certainty of the evidence was rated as low according to the GRADE framework. Conclusion MBIs may improve sleep quality in university students. However, given the substantial heterogeneity and low certainty of evidence, further high-quality RCTs are needed to confirm these findings. Systematic review registration CRD420261458068, https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/view/CRD420261458068 .

Developing effective therapeutic protocols for LGBTQIA+ individuals requires a commitment to practices that do not perpetuate suffering. Addressing negative internalizations and minority stress are two common transdiagnostic aspects within this population. Therapeutic models, such as Schema Therapy (ST), have emerged as a promising strategy; however, research in this area is scarce. This study aimed to evaluate an Affirmative ST program for LGB individuals. The program was tested in a pilot study involving nine participants. A total of 10 sessions were conducted, and the evaluation focused on: positive and negative affect, anxiety, stress (including minority stress), and depression. The effects of the intervention were analyzed using the Hageman-Arrindell approach and GEE. Significant differences were found for: reduction in depression; stress; anxiety; negative affect; and an increase in positive affect and stigma perception. This research represents a pioneering effort in the field of ST with LGBTQIA+ individuals, and further studies are encouraged.

As AI virtual influencers (AIVIs) proliferate, understanding human-AI emotional engagement is vital for advancing affective computing. To examine whether AIVIs evoke comparable affective responses to human influencers (HIs), we analyzed 156,918 Instagram comments that received 12+ million likes, integratinglarge language model (LLM)-derived knowledge graphs, emotion analysis, and machine learning. HI-directed discourse shows more differentiated emotional expression and a pattern consistent with more cohesive semantic networks than AIVI-directed discourse. AIVI-directed comments are less likely to express positive affect (24.8% vs. 41.5%) and also less likely to express negative affect (5.8% vs. 9.3%), indicating reduced affective expression of either valence rather than heightened negativity. This group-level tendency is not uniform: affective engagement varies substantially across AIVIs, and that variation is more closely associated with positive than with negative expression. Our Multi-Signal Embedding Network (MSEN), incorporating behavioral metrics and OpenAI semantic embeddings, classified influencer types from behavioral, affective and semantic features (F1 = 0.89), outperforming baselines including a state-of-the-art zero-shot LLM. These findings identify a boundary condition for the Computers Are Social Actors (CASA) paradigm: human-like appearance can elicit social responses without producing affective and semantic response patterns as rich as those elicited by HIs.

The research aimed to examine the effects of gamification environments on university students' achievement, flow experiences, and emotional states. This study utilized a mixed-methods design, incorporating a quasi-experimental approach for the quantitative phase and a phenomenological approach for the qualitative phase. The study group consisted of 80 students (Quizizz, n = 32; Quizlet, n = 48) enrolled in the Educational Psychology course at a state university. Data were collected through the Achievement Test, Flow Experience Scale, and Positive and Negative Affect Scale. Both groups showed significant pre-test to post-test gains in achievement, with no significant difference between the two groups. Flow experience was positively correlated with positive emotion in both groups, but with achievement only in the Quizlet group. In the Quizizz group, achievement was moderately and negatively correlated with negative emotion, whereas no such relationship was found in the Quizlet group. No significant relationship was found between achievement and positive emotion in either group. Qualitative findings revealed that students actively engaged in both environments, reported higher motivation, and found learning more enjoyable. However, they experienced the platforms differently. Quizizz users emphasized excitement through competition and scoring, whereas Quizlet users highlighted confidence gained from repetition and individual progress. Overall, these results indicate that gamification tools led to similar achievement gains, but through different flow and emotional processes.

A questionnaire survey was conducted with 1,635 students from two secondary schools in Hunan Province to examine the statistical roles of interpersonal emotion regulation and family functioning in the relationship between anhedonia and depressive symptoms in adolescents. The results showed that (1) after controlling for grade and gender, anhedonia was significantly and positively associated with depressive symptoms; (2) a continuous-variable model based on the full sample indicated a significant partial mediating effect of interpersonal emotion regulation on the association between anhedonia and depressive symptoms; and (3) family functioning moderated the association between anhedonia and interpersonal emotion regulation, such that lower family functioning scores (i.e., healthier family functioning) were associated with stronger conditional indirect effects linking anhedonia to depressive symptoms through interpersonal emotion regulation. When BDI-II-C Items 4 (loss of pleasure) and 12 (loss of interest) were removed from the depressive symptom total score and the analyses were repeated, the main results remained stable. An exploratory sensitivity analysis using the BDI-II-C cutoff revealed a significant mediating pathway in the below-cutoff group, whereas the regression association between interpersonal emotion regulation and depressive symptoms was not significant in the at-or-above-cutoff group. Given that grouping by the cutoff of the same dependent variable narrows the within-group score range and may affect within-group regression estimation, these subgroup results are reported only as exploratory sensitivity analyses. These findings suggest that interpersonal emotion regulation and family functioning are important factors in understanding the statistical association between anhedonia and depressive symptoms in adolescents.

In South Africa, the persistent issue of graduates being ill-prepared for the job market highlights the deep-seated inequalities within the country's higher education system. Often, employability is attributed to student motivation or individual “skills gaps,” but these explanations overlook the structural mismatches that affect the transition from university to employment. This paper explores how curriculum design, Work-Integrated Learning (WIL), and the digital divide interact to contribute to career unpreparedness among students at a Historically Disadvantaged Institution (HDI) that serves many rural and low-income communities. This study addresses that gap by foregrounding the perspectives of institutional actors, lecturers, WIL coordinators, and academic advisors at a single HDI. Through an interpretivist qualitative study using semi-structured interviews with lecturers, WIL coordinators, and academic advisors, the paper examines how these institutional figures perceive the relationship among academic programmes, labour market demands, and students' real-life circumstances. The findings reveal that curriculum updates often lag behind the fast-evolving job sectors, particularly in Information and Communication Technology (ICT); that WIL systems are fragile due to limited placement opportunities, inconsistent employer engagement, and brief placement periods; and that students from rural and economically disadvantaged backgrounds face compounded challenges, including transport costs, weak professional networks, barriers to digital access, and limited knowledge of recruitment platforms. Additionally, the study highlights that the digital divide extends beyond mere connectivity issues to encompass disparities in access to devices and data, digital confidence, and digitally facilitated career opportunities. Amidst the discourse on the Fourth Industrial Revolution (4IR), globalisation, sustainability, and equity in African higher education, this paper calls for a transformation of the curriculum to be more collaborative, data-informed, and attuned to social needs. It proposes strengthening partnerships with advisory boards, co-creating curricula with industry, employing AI tools to align curricula, and coordinating policies among universities, employers, the Department of Higher Education and Training (DHET), and technology developers. The paper concludes that improving graduate employability in South Africa requires more than technical reforms alone; it necessitates addressing the structural inequalities that shape who can transition from higher education to meaningful employment. The paper contributes a structural-misalignment framework, a clear distinction among empirically grounded, analytically derived, and forward-looking implications, and a methodologically transparent account of qualitative analysis in a sensitive institutional setting.

Background Simulated interviews could provide behavioral information for young-adult mental-health research, including studies of social-evaluative anxiety. Their value depends on reliable observer impressions and interpretable links to participants’ self-reports. We examined personality expression, affective communication, self-observer correspondence, and competence impressions in emerging adults. Methods Two video-interview protocols were administered to participants aged 18–23 years: an occupationally framed protocol ( n = 55 ) and a broader personality-oriented protocol ( n = 33 ); 30 participants completed both. The protocols covered parallel HEXACO-related domains but differed in both framing and question content. Participants completed HEXACO self-reports and selected one of five valence-arousal categories after each response. Four observers rated personality expression, affective communication, and competence. We distinguished focused domain-matched tests from secondary question-level tests and exploratory correlation matrices, reported 95% confidence intervals, used permutation tests, and controlled the false-discovery rate within analysis families. Results Self-reported HEXACO scores were similar across protocols except for lower Agreeableness in the broader protocol (mean difference = − 0.23 , 95% CI [ − 0.35 , − 0.12 ] , q = 0.004 ). Global valence was more positive in the broader protocol (mean difference = 0.30 , 95% CI [ 0.15 , 0.45 ] , q < 0.001 ), whereas the arousal difference was uncertain. Reliability was heterogeneous: personality and competence ICCs ranged from 0.27 to 0.65 and 0.35 to 0.64 in the occupational protocol and from 0.33 to 0.58 and 0.22 to 0.73 in the broader protocol. Question-level affect ICCs were approximately 0.00 to 0.60 and − 0.91 to 0.03, respectively. Occupational self-observer correlations for Extraversion and Agreeableness survived correction; no broader-protocol personality correlation did. Strong same-observer personality-competence associations survived correction in both protocols, but broader-protocol affect-competence associations did not. Conclusions Affective reports differed between protocols, but question content also differed, precluding a pure context effect. Observer-rating reliability and self-observer correspondence identify conditions for future mental-health studies pairing simulated interviews with validated symptom and functioning measures.

Autoimmune conditions may affect wellbeing through symptoms, treatment demands, uncertainty and disruption to daily activities. This cross-sectional study examined subjective psychological wellbeing among adults living with autoimmune conditions and its association with illness-related factors. The project reports data from 21 participants. Wellbeing was measured using the World Health Organization Five Well-Being Index (WHO-5), scored from 0 to 100, alongside a researcher-developed illness-impact questionnaire. The reported mean WHO-5 score was 31.05 (SD = 21.61; median = 32; range = 0?88). Illness duration was not significantly associated with wellbeing (r = .043, p = .857; n = 20). Greater perceived severity (ρ = -.587, p = .005), treatment burden (ρ = -.519, p = .016) and interference with daily activities (ρ = -.754, p < .001) were associated with lower wellbeing. The gender comparison was not statistically significant (U = 53.0, p = .299). These preliminary results require verification against the anonymized dataset. The small, mixed-diagnosis sample and cross-sectional design limit generalizability and causal interpretation.

Introduction Information and communication technologies, including wearable sensors, offer accessible and ecological ways to support psychological processes underpinning technical practice in sport, such as the regulation of attention, arousal and mental load. The aim of this exploratory study is to examine whether heart rate (HR) and physical activity (PA), recorded with a chest-worn wearable, can serve as a potential, indirect correlate of the mental load experienced during golf putting training. Two research questions were of interest: (i) Do pre-shot HR and PA differ between made and missed putts? (ii) Do pre-shot HR and PA differ following a made compared with a missed putt? Methods Seven youth golfing athletes (13–16 years old; handicap (hcp) index < 12) performed a putting training exercise in which the goal was to score five consecutive putts from 3-metre distance to the hole. HR and PA were recorded continuously and matched with putting performance using video footage. Pre-shot HR and PA were taken as the mean over the 5 s before ball contact. Because the putts are nested within sessions and athletes, the analyses combine within-athlete non-parametric tests, corrected for multiple comparisons and reported with effect sizes, with linear mixed-effects models treating athlete and session as random effects. Results Pre-shot HR and PA do not differ significantly between made and missed putts (mixed-model estimate for HR: +0.09 bpm, 95% CI [−0.46, 0.64]; p = 0.76). However, pre-shot HR is higher following a made putt and lower following a missed one (+5.08 bpm, 95% CI [4.54, 5.62]; p < 0.001), an association that persists after adjusting for the pre-shot HR of the preceding putt. PA shows the opposite trend. Discussion Because no subjective ratings of mental load, arousal or affect were collected, mental load remains one plausible interpretation of this pattern rather than an established one. Pending validation against such measures, the approach could offer coaches and athletes an exploratory starting point for conversations about how training situations are experienced, and illustrates how continuous monitoring of HR may provide a potential indirect correlate of mental load in youth golfers.

Sleep and circadian disturbances in Alzheimer’s disease (AD) affect patients and caregivers, but clinical action depends on the syndrome, measurement, and outcome under consideration. This narrative review links sleep assessment to indication-based care while distinguishing symptomatic benefit, physiological target engagement, and disease modification. A purposive literature search was supplemented by targeted checks of PubMed-indexed and original publisher records through 4 October 2026. Selected studies are described by population, AD ascertainment, comparator, and measured endpoint rather than assigned formal evidence-certainty grades. Actigraphy characterizes behavioral rest–activity patterns; melatonin timing and temperature rhythms address endogenous circadian physiology under controlled conditions. Polysomnography and quantitative electroencephalography characterize respiratory events, sleep architecture, and oscillatory activity. These measurements inform different questions and do not independently assign AD etiology or cognitive-functional stage. Clinical priorities include confirmed obstructive sleep apnea, cognition-adapted insomnia care, irregular sleep timing, medication-related effects, parasomnias, limb symptoms, and excessive daytime sleepiness. Interpretation incorporates hypoxemia, treatment exposure, comorbidity, caregiver support, and competing diagnoses. Randomized sleep benefits remain distinct from observational cognitive associations or exploratory imaging and cerebrospinal fluid changes. Human and animal studies of arousal circuits, protein dynamics, inflammation, and fluid transport provide mechanistic context, with conflicting results interpreted according to the actual experimental endpoint. The review provides a clinically organized account of selected evidence, not a comprehensive treatment ranking. Sleep care and cognitive-etiologic assessment should proceed in parallel, with follow-up matched to patient function, safety, and the specific treatment goal.

The increasing participation of women in the workforce has been accompanied by growing professional and personal demands that may affect the psychological well-being of career women. The World Health Organization (WHO) reports that approximately 15% of the working-age population experiences mental health problems, while work-related pressures contribute to approximately 12 billion lost working days annually. These conditions highlight the importance of resilience as a psychological resource that enables career women to adapt, recover, and function effectively when facing workplace challenges. This study aimed to examine the predictive relationships of self-esteem and emotion regulation with resilience among career women. A quantitative cross-sectional survey design was employed involving 200 career women in Semarang City, Indonesia, selected through purposive sampling. Data were collected using questionnaires measuring self-esteem, emotion regulation, and resilience on a five-point Likert scale. The data were analyzed using Structural Equation Modeling–Partial Least Squares (SEM-PLS) with SmartPLS 4 through the evaluation of the measurement model, structural model, and hypothesis testing using a bootstrapping procedure. The findings showed that self-esteem and emotion regulation were positive predictors of resilience among career women. Self-esteem demonstrated a relatively stronger contribution than emotion regulation, while the overall model explained part of the variance in resilience. These findings indicate that career women with more positive self-esteem and better emotion regulation tend to demonstrate greater resilience. The study highlights the importance of self-esteem and emotion regulation as psychological resources that may be considered in organizational programs aimed at supporting women's resilience, psychological well-being, and sustainable career development. ABSTRAK Meningkatnya partisipasi perempuan dalam dunia kerja diikuti dengan semakin kompleksnya tuntutan profesional dan kehidupan personal yang berpotensi memengaruhi kondisi psikologis wanita karier. Organisasi Kesehatan Dunia (WHO) melaporkan bahwa sekitar 15% penduduk usia produktif mengalami gangguan mental, sementara tekanan kerja menyebabkan hilangnya sekitar 12 miliar hari kerja setiap tahun. Kondisi tersebut menunjukkan pentingnya resiliensi agar wanita karier mampu bertahan, beradaptasi, dan bangkit dari berbagai tekanan. Penelitian ini bertujuan menganalisis hubungan prediktif self-esteem dan regulasi emosi dengan resiliensi pada wanita karier. Penelitian menggunakan pendekatan kuantitatif dengan desain cross-sectional melalui metode survei terhadap 200 wanita karier di Kota Semarang yang dipilih menggunakan teknik purposive sampling. Data dikumpulkan menggunakan kuesioner yang mengukur self-esteem, regulasi emosi, dan resiliensi dengan skala Likert lima tingkat. Data dianalisis menggunakan Structural Equation Modeling–Partial Least Squares (SEM-PLS) dengan bantuan SmartPLS 4 melalui evaluasi model pengukuran, model struktural, dan pengujian hipotesis menggunakan prosedur bootstrapping. Hasil penelitian menunjukkan bahwa self-esteem dan regulasi emosi merupakan prediktor positif terhadap resiliensi pada wanita karier. Self-esteem menunjukkan kontribusi yang relatif lebih kuat dibandingkan regulasi emosi, sedangkan model penelitian secara keseluruhan mampu menjelaskan sebagian variasi resiliensi. Temuan ini menunjukkan bahwa wanita karier dengan penghargaan diri yang lebih positif dan kemampuan regulasi emosi yang lebih baik cenderung memiliki resiliensi yang lebih tinggi. Penelitian ini menegaskan pentingnya self-esteem dan regulasi emosi sebagai sumber daya psikologis yang dapat dipertimbangkan dalam pengembangan program organisasi untuk mendukung resiliensi, kesejahteraan psikologis, dan keberlanjutan karier perempuan.

Background: Individuals with complex trauma may continue to experience emotional distress, rumination, and maladaptive response patterns despite pharmacological treatment. Integrative interventions addressing affective responses, maladaptive patterns, and adaptive functioning warrant further clinical investigation. Case presentation: This report describes a 23-year-old woman diagnosed with complex trauma who her psychiatrist referred because she was not responding adequately to prescribed antidepressant and anti-anxiety medication. She received an eight-session intervention delivered in three phases: one session of Wiring Affect with ReAttach (W.A.R.A.®) on Day 1; one session of Brain-Switch 2.0® on Day 2 to address maladaptive brain patterns; and six subsequent ReAttach® sessions, emphasizing Cognitive Bias Modification (CBM) 3, followed by CBM 1 and CBM 2. Clinical observations: Following the Day 1 W.A.R.A.® session, the client reported a quieter mind, reduced rumination, greater calmness, and sleeping that night without sleeping medication. Brain-Switch 2.0® was administered on Day 2, which further enhanced her self-agency. Subsequent ReAttach® sessions integrated her sense of identity and improved boundary setting with her parents. At one-month post-therapy follow-up, the client reported improved management of rumination, greater emotional regulation, anxiety within normal ranges, preserved cognitive functioning despite ongoing family difficulties, and greater satisfaction with herself. Pre–post quantitative electroencephalography (qEEG) data showed changes in several recorded measures. The qEEG data indicated the absence of previous mental sluggishness, a clinically significant improvement in the trauma-related marker and emotional regulation within the normative range, and the absence of a depression-related marker.

Background The first period of life shapes later life chances, but the economic consequences accumulate across later childhood, adolescence and adulthood and fall across several policy sectors. Existing reviews typically address one risk factor at a time, or focus on a restricted outcome domain, leaving the relevant evidence scattered. This umbrella review collates review-level evidence on how early childhood exposures affect later economic outcomes. Methods The review was registered on Open Science Framework (https://osf.io/szpx5/overview). Medline, APA PsycArticles, APA PsycINFO, CINAHL Plus with Full Text, Education Research Complete & Psychology and Behavioural Sciences Collection databases were searched in November 2025. Systematic, rapid, scoping, narrative and umbrella reviews were eligible if they examined early childhood exposures and later outcomes with measurable consequences for education, employment, income, criminal justice involvement, quality of life, wellbeing or service costs. Reviews reporting only health status outcomes, and those focused on low- and middle-income countries, were excluded. Two authors screened and extracted independently, and quality was appraised. Findings were synthesised narratively. Results Seventy-two reviews were included, published between 2001 and 2025 and increasingly since 2021. Adverse childhood experiences and related adversity were the most frequently examined exposures, followed by childhood physical health conditions, birth and perinatal factors, and neurodevelopmental and behavioural difficulties. Early years risk factors were consistently associated with poorer later education and employment, lower income and greater criminal justice involvement. Evidence on quality of life was mixed, and service use and costs were seldom reported. Few reviews addressed publication bias. Conclusion Difficulties experienced in the early years have consequences across several later life domains and public sectors. The evidence is most consistent for education and criminal justice involvement, and thinner for quality of life, service use and costs. Reviews rarely address correlations between risk factors or the pathways connecting them to later outcomes. Modelling these pathways and evaluating interventions to address early years risks are priorities. Limitations of the review were the inclusion of studies that covered a wide range of age groups and the exclusion of health outcomes.

A couple of questions in media effects research have generated many empirical tasks and as little consensus as the link between violent video game play and real-world aggression. Public argument consistently conjures up the medium after mass shootings, while scholarship has actually produced meta-analyses reaching contrary conclusions from overlapping proof. This review synthesizes experimental, longitudinal and population-level research released between 1961 and 2020, making use of twenty peer-reviewed sources situated in Web of Science, Scopus and PsycINFO that report a quantitative estimate linking violent media exposure to an aggression-related outcome. Short-term experiments find tiny rises in aggressive affect, cognition and laboratory-measured behavior, however, these estimates reduce when publication bias is modelled and rest on outcome measures of contested validity. Longitudinal designs yield effects in the exact same tiny range, with the biggest prospective meta-analysis reporting a standardized coefficient of 0.11. Population-level analyses of crime data discover no positive association between violent media consumption and violent offending. A reanalysis that anchors these contested syntheses to a common analytical scale reveals consistent yet extremely small adverse effects. Collectively, the literature supports a modest association with aggressive behavior, while failing to substantiate the causal claim linking exposure to serious violence—a narrative that disproportionately dominates public discourse.

Introduction Taking a positive education perspective, this study investigates the link between subjective well-being (SWB) and student engagement. Although many studies have found a positive link between the two multidimensional constructs, the literature lacks longitudinal analyses. Methods Based on the broaden-and-build theory and the upwards spiral hypothesis it was hypothesised that the dimensions of the two constructs would show bidirectional relationships. To test this, 1,762 fifth-grade students in Austria completed an online survey at two time points; the data were then analysed using a cross-lagged panel model with a three-factor model of SWB (positive affect, negative affect and life satisfaction) and a bifactorial model of student engagement (a general factor for student engagement and a specific factor for emotional engagement). Results Only one bidirectional relationship was found – between general student engagement and positive affect – but significant positive effects of both the general and specific student engagement factors at Time 1 on life satisfaction at Time 2 and of the specific engagement factor at Time 1 on positive affect at Time 2 were also identified. However, no significant relationships were found between either of the student engagement factors and negative affect. Conclusions Overall, the findings highlight the positive association between SWB and student engagement. Therefore, the results provide support for the upward spiral hypothesis and partial support for the broaden-and-build theory.

In forming first impressions of others, people may notice and attend to cues about the others’ self-esteem, argued to function as a “proxy trait” that can influence inferences of other traits, including relationship desirability (Cameron et al., 2016 ). Our study provided a further test of this lay theory of self-esteem by examining how information about a hypothetical person’s self-esteem not only affects participants’ judgments of the romantic desirability of the target (from a third person perspective), but also estimates of the target’s sociosexuality (degree of being restricted vs. unrestricted in sexual attitudes and behaviors). Using a vignette experimental design, we manipulated the self-esteem (low or high) and gender (man or woman) of a hypothetical target in an online dating profile. Results indicated that a high self-esteem (HSE) target was estimated to be more attractive and desirable to online daters, and also assumed to have higher sociosexuality compared to a low self-esteem (LSE) target. Our study also contributes to the literature on gender stereotypes related to sexuality; a male target was assumed to be more unrestricted in their sociosexuality than a female target. However, the gender of the target did not interact with the self-esteem of the target to affect impressions of targets’ sociosexuality. Beyond extending past research, our results provide implications for interventions in clinical, educational, and relational contexts.

در شکل‌گیری برداشت‌های اولیه از دیگران، افراد ممکن است به نشانه‌هایی درباره عزت‌نفس دیگران توجه کنند؛ ویژگی‌ای که به عنوان «ویژگی جایگزین» مطرح شده و می‌تواند بر استنباط سایر ویژگی‌ها، از جمله مطلوبیت رابطه تأثیر بگذارد (Cameron و همکاران، ۲۰۱۶). مطالعه حاضر، نظریه عامه‌پسند عزت‌نفس را با بررسی این موضوع که چگونه اطلاعات مربوط به عزت‌نفس یک فرد فرضی نه تنها بر قضاوت شرکت‌کنندگان درباره مطلوبیت عاشقانه هدف (از منظر شخص ثالث)، بلکه بر برآوردهای آن‌ها از جامعه‌پذیری جنسی هدف (میزان محدود یا نامحدود بودن نگرش‌ها و رفتارهای جنسی) تأثیر می‌گذارد، مورد آزمون قرار داد. با استفاده از طرح آزمایشی وینیت، عزت‌نفس (پایین یا بالا) و جنسیت (مرد یا زن) یک هدف فرضی در یک پروفایل دوستیابی آنلاین دستکاری شد. نتایج نشان داد که هدف با عزت‌نفس بالا (HSE) از نظر جذابیت و مطلوبیت برای کاربران آنلاین بالاتر ارزیابی شد و همچنین فرض بر این بود که جامعه‌پذیری جنسی بالاتری نسبت به هدف با عزت‌نفس پایین (LSE) دارد. مطالعه ما همچنین به ادبیات کلیشه‌های جنسیتی مرتبط با تمایلات جنسی می‌افزاید؛ هدف مرد نسبت به هدف زن، نامحدودتر در جامعه‌پذیری جنسی فرض شد. با این حال، جنسیت هدف با عزت‌نفس هدف برای تأثیرگذاری بر برداشت‌ها از جامعه‌پذیری جنسی هدف‌ها تعامل نداشت. فراتر از گسترش پژوهش‌های پیشین، نتایج ما پیامدهایی برای مداخلات در زمینه‌های بالینی، آموزشی و روابطی دارد.

The purpose of the present research was to test assumptions in the Shared Values-Social Support (SV-SS) model of teacher motivation and well-being. The model proposes that shared values and social support from both colleagues and the school leadership are correlated constructs that can be represented by a second-order factor. The model further proposes that shared values and social support affect teacher motivation and well-being. Participants in two studies were 2569 (study 1) and 1145 (study 2) Norwegian teachers in compulsory school (grade 1–10). The data were analyzed by confirmatory factor analysis and SEM analysis using the AMOS 25 program. The analyses of the two sets of teacher data provided evidence for the assumptions underlying the SV-SS model. The factor analysis supported a model in which a second-order factor was indicated by measures of shared values, supportive colleagues, and supportive school leadership. In the SEM models, a second-order shared values-social support variable positively predicted teacher job satisfaction, sense of belonging, and collective teacher efficacy. In contrast, motivation to leave the teaching profession was indirectly, but negatively predicted by shared values and social support. Study 1 also revealed that a mastery-oriented school goal structure was strongly associated with teachers’ perceptions of sharing values with their colleagues as well as working in a supportive environment.

هدف پژوهش حاضر، آزمون فرضیات مدل ارزش‌های مشترک-حمایت اجتماعی (SV-SS) در انگیزش و بهزیستی معلمان بود. این مدل پیشنهاد می‌کند که ارزش‌های مشترک و حمایت اجتماعی از سوی همکاران و رهبری مدرسه، سازه‌هایی همبسته هستند که می‌توان آن‌ها را با یک عامل مرتبه دوم نمایش داد. همچنین مدل بیان می‌کند که ارزش‌های مشترک و حمایت اجتماعی بر انگیزش و بهزیستی معلمان تأثیر می‌گذارند. شرکت‌کنندگان در دو مطالعه شامل ۲۵۶۹ نفر (مطالعه اول) و ۱۱۴۵ نفر (مطالعه دوم) از معلمان نروژی مدارس اجباری (پایه ۱ تا ۱۰) بودند. داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی و تحلیل مدل معادلات ساختاری (SEM) با نرم‌افزار AMOS 25 تحلیل شدند. تحلیل‌های دو مجموعه داده معلمان شواهدی برای فرضیات زیربنایی مدل SV-SS فراهم کرد. تحلیل عاملی از مدلی حمایت کرد که در آن یک عامل مرتبه دوم توسط سنجه‌های ارزش‌های مشترک، همکاران حمایت‌کننده و رهبری مدرسه حمایت‌کننده نشان داده می‌شد. در مدل‌های SEM، متغیر مرتبه دوم ارزش‌های مشترک-حمایت اجتماعی، رضایت شغلی معلمان، احساس تعلق و اثربخشی جمعی معلمان را به طور مثبت پیش‌بینی کرد. در مقابل، انگیزش برای ترک حرفه معلمی به طور غیرمستقیم اما منفی توسط ارزش‌های مشترک و حمایت اجتماعی پیش‌بینی شد. مطالعه اول همچنین نشان داد که ساختار هدف مدرسه با جهت‌گیری تسلط، ارتباط قوی با ادراک معلمان از اشتراک ارزش‌ها با همکاران و همچنین کار در محیطی حمایت‌کننده دارد.

Despite the growing literature on first-generation students, limited research has examined how intersecting socioeconomic, cultural, linguistic, and institutional barriers shape the higher education experiences of first-generation Sama Indigenous students in Tawi-Tawi, Philippines. Thus, this study investigated the socioeconomic challenges encountered by first-generation Indigenous Sama students pursuing higher education in Tawi-Tawi and examined how these challenges affect their academic performance and overall well-being. A qualitative case study design was employed. Seven fourth-year first-generation Sama undergraduate students enrolled in higher education institution in Tawi-Tawi were selected through purposive sampling based on ethnicity, first-generation status, final-year enrollment, and residency. Data were gathered through semi-structured interviews lasting 45–58 minutes, audio-recorded with consent, transcribed, cleaned, and analyzed using a four-stage thematic coding process: initial coding, frequency count, categorization, and theme development. Addressing this gap, the study found four major challenges : financial and economic struggles, including poverty, job anxiety, and lack of scholarship support; academic and institutional challenges, such as heavy workloads, teacher-centered instruction, and literacy gaps; social and cultural factors, including language barriers, discrimination, and social comparison; and family and socioeconomic conditions, such as parental loss, limited income, and unstable housing. Impacts included spiritual and emotional strength as the primary coping mechanism, time-management struggles, career aspirations, health decline, and mental health strain. The findings underscore the need for targeted financial assistance, culturally responsive academic support, inclusive teacher training, and stronger collaboration among educational institutions, government agencies, and community leaders to improve retention, academic success, and well-being among first-generation Indigenous students in marginalized island communities.

با وجود افزایش پژوهش‌ها درباره دانشجویان نسل اول، تحقیقات محدودی به بررسی چگونگی تأثیر تلاقی موانع اقتصادی، فرهنگی، زبانی و نهادی بر تجارب آموزش عالی دانشجویان بومی ساما نسل اول در تاوی-تاوی، فیلیپین پرداخته‌اند. بنابراین، این مطالعه به بررسی چالش‌های اقتصادی-اجتماعی پیش‌روی دانشجویان بومی ساما نسل اول که در تاوی-تاوی به تحصیلات عالی می‌پردازند، و تأثیر این چالش‌ها بر عملکرد تحصیلی و بهزیستی کلی آنان پرداخت. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی انجام شد. هفت دانشجوی کارشناسی سال چهارم نسل اول ساما که در یک مؤسسه آموزش عالی در تاوی-تاوی ثبت‌نام کرده بودند، با نمونه‌گیری هدفمند بر اساس قومیت، وضعیت نسل اول، ثبت‌نام در سال پایانی و محل سکونت انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته به مدت ۴۵ تا ۵۸ دقیقه جمع‌آوری شد که با رضایت شرکت‌کنندگان ضبط صوتی، رونویسی، پاک‌سازی و با استفاده از فرایند کدگذاری چهار مرحله‌ای شامل کدگذاری اولیه، شمارش فراوانی، دسته‌بندی و توسعه تم‌ها تحلیل گردید. این مطالعه با پرداختن به این خلأ، چهار چالش عمده را شناسایی کرد: مشکلات مالی و اقتصادی از جمله فقر، اضطراب شغلی و فقدان حمایت بورسیه؛ چالش‌های تحصیلی و نهادی مانند حجم بالای کار، آموزش معلم‌محور و شکاف‌های سواد؛ عوامل اجتماعی و فرهنگی شامل موانع زبانی، تبعیض و مقایسه اجتماعی؛ و شرایط خانوادگی و اقتصادی-اجتماعی مانند فقدان والدین، درآمد محدود و مسکن ناپایدار. پیامدها شامل قدرت معنوی و عاطفی به عنوان راهبرد اصلی مقابله، مشکلات مدیریت زمان، آرزوهای شغلی، افت سلامت و فشار روانی بود. یافته‌ها بر ضرورت حمایت مالی هدفمند، پشتیبانی تحصیلی متناسب با فرهنگ، آموزش فراگیر معلمان و همکاری قوی‌تر میان مؤسسات آموزشی، نهادهای دولتی و رهبران جامعه برای بهبود ماندگاری، موفقیت تحصیلی و بهزیستی دانشجویان بومی نسل اول در جوامع جزیره‌ای محروم تأکید دارد.

A cross-sectional study was conducted between June and August 2024 involving 445 clinical nurses working conducted between June and August 2024 involved 445 clinical nurses at a tertiary hospital in Turkey to explore how mental fatigue influences examine how mental fatigue affects health self-efficacy and the propensity for medical errors. After obtaining the necessary institutional permissions, After obtaining the necessary institutional permissions, After obtaining the necessary institutional permissions, data were collected through face-to-face interviews using the Descriptive Characteristics Information Form, the Mental Fatigue Scale, the Health Self-Efficacy Scale, and the Medical Error Tendency Scale in Nursing, after obtaining the necessary institutional permissions. The data were analyzed using parametric and nonparametric tests, correlation analysis, and structural equation modeling. Nurses’ mean scores were 15.58±4.82 for mental fatigue, 144.55±18.19 for health self-efficacy, and 199.76±25.65 for medical error tendency. The findings indicated that mental fatigue significantly influenced nurses’ health self-efficacy, but did not affect their tendency toward medical errors. The proposed model explained 33.3% of the variance in health self-efficacy and 94.2% of the variance in medical error tendency. Descriptive analyses and structural equation modeling (SEM) were used to evaluate the proposed model in accordance with STROBE recommendations. These results suggest that reducing mental fatigue may enhance nurses’ health self-efficacy and support safer clinical practices. Therefore, developing and implementing educational and managerial strategies to mitigate mental fatigue is essential to strengthen nurses’ self-efficacy and to minimize risks that threatenthreatening patient and staff safety.

یک مطالعه مقطعی بین ژوئن تا اوت ۲۰۲۴ با مشارکت ۴۴۵ پرستار بالینی شاغل در یک بیمارستان سطح سوم در ترکیه به منظور بررسی تأثیر خستگی ذهنی بر خودکارآمدی سلامت و گرایش به خطاهای پزشکی انجام شد. پس از اخذ مجوزهای نهادی لازم، داده‌ها از طریق مصاحبه‌های حضوری و با استفاده از فرم اطلاعات ویژگی‌های توصیفی، مقیاس خستگی ذهنی، مقیاس خودکارآمدی سلامت و مقیاس گرایش به خطای پزشکی در پرستاری جمع‌آوری گردید. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های پارامتریک و ناپارامتریک، تحلیل همبستگی و مدل‌سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. میانگین نمرات پرستاران برای خستگی ذهنی ۱۵٫۵۸±۴٫۸۲، خودکارآمدی سلامت ۱۴۴٫۵۵±۱۸٫۱۹ و گرایش به خطای پزشکی ۱۹۹٫۷۶±۲۵٫۶۵ بود. یافته‌ها نشان داد که خستگی ذهنی تأثیر معناداری بر خودکارآمدی سلامت پرستاران دارد، اما بر گرایش آن‌ها به خطاهای پزشکی تأثیری ندارد. مدل پیشنهادی ۳۳٫۳٪ از واریانس خودکارآمدی سلامت و ۹۴٫۲٪ از واریانس گرایش به خطای پزشکی را تبیین کرد. برای ارزیابی مدل پیشنهادی، تحلیل‌های توصیفی و مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) مطابق با توصیه‌های STROBE به کار گرفته شد. این نتایج نشان می‌دهد که کاهش خستگی ذهنی می‌تواند خودکارآمدی سلامت پرستاران را افزایش داده و از عملکرد ایمن‌تر بالینی حمایت کند. بنابراین، توسعه و اجرای راهبردهای آموزشی و مدیریتی برای کاهش خستگی ذهنی به منظور تقویت خودکارآمدی پرستاران و به حداقل رساندن خطراتی که ایمنی بیماران و کارکنان را تهدید می‌کند، ضروری است.

This study aimed to examine the effect of resilience on psychological well-being among firefighters in Kutai Kartanegara Regency, Indonesia. Firefighters are exposed to high job demands, hazardous working conditions, and repeated traumatic incidents, all of which may adversely affect their psychological state. In this context, resilience is considered a potential factor that enables individuals to adapt to stress and maintain psychological well-being. A quantitative approach with a non-experimental associative design was employed. The sample consisted of 162 firefighters from Kutai Kartanegara Regency who participated as respondents. Data were analyzed using simple linear regression. The results indicated that resilience had a positive and significant effect on psychological well-being, with a regression coefficient of 0.266 and a significance value of p = 0.021 (p < 0.05). These findings suggest that higher levels of resilience are associated with higher levels of psychological well-being among firefighters. The coefficient of determination revealed that resilience contributed 8.7% to the variance in psychological well-being, while the remaining 91.3% was influenced by other factors outside the research model. The findings underscore the importance of resilience as a psychological factor related to the well-being of firefighters.

هدف این پژوهش بررسی تأثیر تاب‌آوری بر بهزیستی روان‌شناختی در میان آتش‌نشانان شهرستان کوتای کارتاگارا، اندونزی بود. آتش‌نشانان با تقاضاهای شغلی بالا، شرایط کاری خطرناک و مواجهه مکرر با رویدادهای آسیب‌زا روبه‌رو هستند که همگی می‌توانند وضعیت روان‌شناختی آن‌ها را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. در این زمینه، تاب‌آوری به عنوان عاملی بالقوه در نظر گرفته می‌شود که به افراد امکان می‌دهد با استرس سازگار شوند و بهزیستی روان‌شناختی خود را حفظ کنند. رویکرد کمی با طرح همبستگی غیرآزمایشی به کار گرفته شد. نمونه شامل ۱۶۲ آتش‌نشان از شهرستان کوتای کارتاگارا بود که به عنوان پاسخ‌دهنده شرکت کردند. داده‌ها با استفاده از رگرسیون خطی ساده تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تاب‌آوری تأثیر مثبت و معناداری بر بهزیستی روان‌شناختی دارد، به طوری که ضریب رگرسیون برابر با ۰٫۲۶۶ و مقدار معناداری p = ۰٫۰۲۱ (p < ۰٫۰۵) به دست آمد. این یافته‌ها حاکی از آن است که سطوح بالاتر تاب‌آوری با سطوح بالاتر بهزیستی روان‌شناختی در میان آتش‌نشانان مرتبط است. ضریب تعیین نشان داد که تاب‌آوری ۸٫۷٪ از واریانس بهزیستی روان‌شناختی را تبیین می‌کند، در حالی که ۹۱٫۳٪ باقی‌مانده تحت تأثیر سایر عوامل خارج از مدل پژوهش قرار دارد. این یافته‌ها اهمیت تاب‌آوری را به عنوان یک عامل روان‌شناختی مرتبط با بهزیستی آتش‌نشانان برجسته می‌کند.

Di Zi Gui , a Qing-era moral primer, is discussed in contemporary Chinese family education, school moral education, and classical-recitation initiatives. Existing accounts document heterogeneous uses but do not establish their current prevalence or effects on children’s autonomy. This Hypothesis and Theory article develops a conditional model through close reading of 34 purposively selected precept groups from one modern working edition and comparison with psychological research from other contexts. Textual evidence, theoretical inference, and predictions requiring empirical testing are distinguished throughout. Adultcentrism identifies a possible asymmetry in interpretive authority; self-determination theory supplies the core distinction between controlled compliance and endorsed commitment. The proposed developmental focus is middle childhood, approximately 8–12 years, without assuming that findings from other age groups transfer directly. Three candidate pathways concern the permitted form of action, the motivational basis of conformity, and the legitimacy and expression of affect: behavioral standardization, compliance reinforcement, and emotional suppression through moral absolutization. Their operation is hypothesized to depend on enactment and children’s acceptance, negotiation, reinterpretation, selective appropriation, strategic compliance, or resistance. Autonomy is treated as a culturally situated, relational capacity, not as independence from family obligations. Five propositions specify an exposure-only baseline comparison, distinct mediators and moderators, and autonomy-related outcomes. Philosophy for Children is considered a possible moderator only when children’s contributions can consequentially alter interpretation or practice. The article offers an auditable interpretive framework, not evidence of established mechanisms: it contains no original participant data, direct observations of current teaching, or estimates of prevalence or effect size. Its contribution is a differentiated research agenda for testing how the same text may be enacted and understood differently.

کتاب دی‌زی‌گوی، یکی از متون اخلاقی دوران چینگ، در آموزش خانواده، آموزش اخلاقی مدارس و برنامه‌های قرائت متون کلاسیک در چین معاصر مورد بحث قرار می‌گیرد. گزارش‌های موجود به کاربردهای ناهمگون این متن اشاره دارند، اما شیوع کنونی یا تأثیرات آن بر خودمختاری کودکان را مشخص نمی‌کنند. این مقاله‌ی فرضیه و نظریه، با خوانش دقیق ۳۴ گروه گزینشی از آموزه‌ها در یکی از ویرایش‌های کاربردی معاصر و مقایسه با پژوهش‌های روان‌شناختی در زمینه‌های دیگر، یک مدل شرطی ارائه می‌دهد. در سراسر مقاله، شواهد متنی، استنتاج نظری و پیش‌بینی‌هایی که نیازمند آزمون تجربی هستند، از یکدیگر متمایز شده‌اند. بزرگسال‌محوری به عنوان یک نامتقارنی احتمالی در مرجعیت تفسیری شناسایی می‌شود؛ نظریه‌ی خودتعیین‌گری تمایز اصلی میان تبعیت کنترل‌شده و تعهد پذیرفته‌شده را فراهم می‌کند. تمرکز رشدی پیشنهادی، میانه‌ی کودکی، تقریباً ۸ تا ۱۲ سالگی است، بدون آن‌که فرض شود یافته‌های گروه‌های سنی دیگر به طور مستقیم قابل تعمیم باشند. سه مسیر پیشنهادی به شکل مجاز کنش، مبنای انگیزشی همرنگی و مشروعیت و ابراز هیجان مربوط می‌شوند: استانداردسازی رفتاری، تقویت تبعیت و سرکوب هیجانی از طریق مطلق‌انگاری اخلاقی. فرض بر این است که عملکرد این مسیرها به اجرا و پذیرش، مذاکره، بازتفسیر، بهره‌برداری گزینشی، تبعیت راهبردی یا مقاومت کودکان بستگی دارد. خودمختاری به عنوان ظرفیتی فرهنگی-ارتباطی در نظر گرفته می‌شود، نه استقلال از تعهدات خانوادگی. پنج گزاره، مقایسه‌ی پایه صرفاً مبتنی بر مواجهه، میانجی‌ها و تعدیل‌گرهای متمایز و پیامدهای مرتبط با خودمختاری را مشخص می‌کنند. فلسفه برای کودکان تنها زمانی به عنوان تعدیل‌گر در نظر گرفته می‌شود که مشارکت کودکان بتواند به طور معناداری تفسیر یا عمل را تغییر دهد. این مقاله چارچوب تفسیری قابل ممیزی ارائه می‌دهد، نه شواهدی از سازوکارهای اثبات‌شده: داده‌ی اصیل شرکت‌کننده، مشاهدات مستقیم از آموزش کنونی یا برآوردی از شیوع یا اندازه‌ی اثر در آن وجود ندارد. سهم این مقاله، دستور کار پژوهشی تفکیک‌شده‌ای برای آزمون این است که چگونه ممکن است یک متن واحد به شیوه‌های متفاوت اجرا و فهم شود.

As AI tools permeate scientific research, a critical question emerges: does better AI actually make researchers happier? Grounded in the Job Demands-Resources (JD-R) model, this study proposes and tests a dual-path moderated mediation framework in which perceived AI service quality influences researcher work well-being through two parallel psychological routes. The motivational gain pathway posits that higher quality is positively related to research self-efficacy, while the loss-alleviation pathway posits that higher quality is negatively related to cognitive verification load. AI trust is introduced as a moderator of both first-stage paths. Using data from 439 researchers and PROCESS macro models 4 and 7, we found that AI service quality did not directly affect well-being ( β = 0.07, p = 0.260), but exerted a fully mediated total effect. The loss pathway via cognitive verification load reduction was the sole significant mediating mechanism (indirect effect = 0.08, 95% CI [0.028, 0.135]). AI trust significantly moderated only the loss pathway ( β = −0.21, p < 0.001): the cognitive-relief effect became significant only at medium and high trust levels, remaining inoperative for low-trust researchers. These findings reframe the value of AI quality in research settings as cognitive offloading rather than competence enhancement, and position trust as a threshold condition rather than a continuous amplifier of AI benefits.

با نفوذ ابزارهای هوش مصنوعی در پژوهش علمی، این پرسش اساسی مطرح می‌شود که آیا هوش مصنوعی بهتر واقعاً پژوهشگران را خوشحال‌تر می‌کند؟ این مطالعه با تکیه بر مدل منابع-تقاضاهای شغلی (JD-R)، چارچوبی از میانجی‌گری دو‌مسیره با تعدیل‌کننده را پیشنهاد و آزمون می‌کند که در آن کیفیت ادراک‌شده خدمات هوش مصنوعی از طریق دو مسیر روان‌شناختی موازی بر بهزیستی شغلی پژوهشگران تأثیر می‌گذارد. مسیر انگیزشی بر این فرض استوار است که کیفیت بالاتر با خودکارآمدی پژوهشی رابطه مثبت دارد، در حالی که مسیر کاهش زیان بر این فرض استوار است که کیفیت بالاتر با بار شناختی تأیید رابطه منفی دارد. اعتماد به هوش مصنوعی به عنوان تعدیل‌کننده هر دو مسیر مرحله اول وارد مدل شده است. با استفاده از داده‌های ۴۳۹ پژوهشگر و مدل‌های ۴ و ۷ ماکروی PROCESS، یافته‌ها نشان داد که کیفیت خدمات هوش مصنوعی به طور مستقیم بر بهزیستی تأثیر نداشت (β = 0.07, p = 0.260)، اما اثر کلی کاملاً به واسطه متغیرهای میانجی منتقل شد. مسیر کاهش زیان از طریق کاهش بار شناختی تأیید تنها سازوکار میانجی‌گری معنادار بود (اثر غیرمستقیم = 0.08, 95% CI [0.028, 0.135]). اعتماد به هوش مصنوعی فقط مسیر کاهش زیان را به طور معنادار تعدیل کرد (β = −0.21, p < 0.001): اثر تسکین شناختی فقط در سطوح متوسط و بالا از اعتماد معنادار شد و برای پژوهشگران با اعتماد پایین فعال نبود. این یافته‌ها ارزش کیفیت هوش مصنوعی را در محیط‌های پژوهشی به عنوان کاهش بار شناختی و نه ارتقای شایستگی بازتعریف می‌کند و اعتماد را به عنوان یک شرط آستانه‌ای و نه تقویت‌کننده پیوسته منافع هوش مصنوعی معرفی می‌نماید.

Cognitive failures can be an important link between occupational stress and the occurrence of work-related accidents. On the other side, early maladaptive schemas can fundamentally affect cognitive processing and individuals' reactions to stressors. This study modeled the effects between occupational stress and cognitive failures using early maladaptive schemas as a mediating variable among mine workers. This cross-sectional study was carried out on 285 mine workers of eastern Iran. Data were collected by the Osipow occupational stress inventory, Occupational Cognitive Failure Questionnaire (OCFQ), and Young Schema Questionnaire Short Form. This study employed Structural Equation Modeling (SEM) techniques using SmartPLS 3 to analyze data. The results revealed that occupational stress had a significant positive direct effect on cognitive failures (β = 0.375, P < 0.001) and on most early maladaptive schemas domains, with the strongest effect on impaired autonomy and performance (β = 0.459, P < 0.001). Notably, occupational stress showed a significant negative association with impaired limits (β = -0.172, P = 0.004 ). In turn, cognitive failures were most strongly predicted by disconnection and rejection (β = 0.396, P < 0.001) and impaired autonomy and performance (β = 0.278, P < 0.001). Mediation analyses indicated that disconnection and rejection (β = 0.144, P < 0.001) and impaired autonomy and performance (β = 0.127, P < 0.001) served as significant indirect pathways linking occupational stress to cognitive failures. The findings confirmed that occupational stress increases cognitive failures. Moreover, by activating early maladaptive schemas of disconnection and rejection and impaired autonomy and performance, it also indirectly affects these failures. Therefore, mining work environments should pay attention to workers' mental health, as neglecting it can exacerbate maladaptive thought and behavioral patterns. It is recommended that organizational interventions, in addition to reducing workplace stressors, focus on identifying and modifying these schemas and enhancing workers' sense of competence to prevent the occurrence of cognitive failures.

خطاهای شناختی می‌توانند پیوند مهمی میان استرس شغلی و وقوع حوادث مرتبط با کار باشند. از سوی دیگر، طرحواره‌های ناسازگار اولیه می‌توانند به طور بنیادی بر پردازش شناختی و واکنش‌های افراد به عوامل استرس‌زا تأثیر بگذارند. این پژوهش، اثرات بین استرس شغلی و خطاهای شناختی را با استفاده از طرحواره‌های ناسازگار اولیه به عنوان متغیر میانجی در میان کارگران معادن مدل‌سازی کرد. این مطالعه مقطعی بر روی ۲۸۵ نفر از کارگران معادن شرق ایران انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه استرس شغلی Osipow، پرسشنامه خطاهای شناختی شغلی (OCFQ) و فرم کوتاه پرسشنامه طرحواره Young جمع‌آوری شد. این پژوهش برای تحلیل داده‌ها از تکنیک‌های مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS 3 بهره گرفت. نتایج نشان داد که استرس شغلی اثر مستقیم مثبت معناداری بر خطاهای شناختی دارد (β = ۰.۳۷۵، P < ۰.۰۰۱) و همچنین بر اکثر حوزه‌های طرحواره‌های ناسازگار اولیه، با قوی‌ترین اثر بر حوزه خودمختاری و عملکرد مختل (β = ۰.۴۵۹، P < ۰.۰۰۱). قابل توجه است که استرس شغلی با حوزه محدودیت‌های مختل رابطه منفی معناداری نشان داد (β = -۰.۱۷۲، P = ۰.۰۰۴). به نوبه خود، خطاهای شناختی بیشترین پیش‌بینی را از حوزه بریدگی و طرد (β = ۰.۳۹۶، P < ۰.۰۰۱) و خودمختاری و عملکرد مختل (β = ۰.۲۷۸، P < ۰.۰۰۱) دریافت کردند. تحلیل‌های میانجی‌گری نشان داد که بریدگی و طرد (β = ۰.۱۴۴، P < ۰.۰۰۱) و خودمختاری و عملکرد مختل (β = ۰.۱۲۷، P < ۰.۰۰۱) به عنوان مسیرهای غیرمستقیم معنادار، استرس شغلی را به خطاهای شناختی پیوند می‌دهند. یافته‌ها تأیید کردند که استرس شغلی خطاهای شناختی را افزایش می‌دهد. افزون بر این، با فعال‌سازی طرحواره‌های ناسازگار اولیه بریدگی و طرد و خودمختاری و عملکرد مختل، به طور غیرمستقیم نیز بر این خطاها تأثیر می‌گذارد. بنابراین، محیط‌های کاری معادن باید به سلامت روانی کارگران توجه داشته باشند، چرا که غفلت از آن می‌تواند الگوهای فکری و رفتاری ناسازگار را تشدید کند. توصیه می‌شود مداخلات سازمانی علاوه بر کاهش عوامل استرس‌زای محیط کار، بر شناسایی و اصلاح این طرحواره‌ها و تقویت حس شایستگی کارگران برای پیشگیری از وقوع خطاهای شناختی تمرکز کنند.

Abstract Introduction: Sleep disturbance is common among hospitalized patients and may adversely affect recovery and well-being. This study aimed to determine the proportion of patients hospitalized for at least 3 days, with unsatisfactory sleep, describe perceived sleep disruptors, and assess their association with socio-demographic, clinical and hospital-related factors. Materials and Methods: A hospital-based descriptive cross-sectional study was conducted among patients admitted to five randomly selected in-patient departments of a tertiary medical college, Kolkata, from 10 April to 20 May 2026. Eligible patients admitted for at least three days were recruited. Data were collected through face-to-face interviews using a pre-designed, pre-tested schedule. Perceived sleep quality and perceived sleep disruptors were assessed using 5-point Likert scales. Participants reporting fair, poor or very poor sleep were categorised as having unsatisfactory sleep. Associations were assessed using Chi-square/Fisher's exact test and Mann–Whitney U test, with p<0.05 considered significant. Results: A total of 183 patients were included in the final analysis. The median age was 40 years (IQR: 26–46.5), 50.8% were male, and median length of stay was 7 days (IQR: 4–13.5). Unsatisfactory sleep was reported by 101 (55.2%) participants, including 36 (19.7%) with fair, 39 (21.3%) with poor and 26 (14.2%) with very poor sleep. Acute medical conditions related to the current admission were the most commonly reported significant disruptor of sleep (77, 42.1%), followed by pre-existing medical conditions (45, 24.6%), noise (40, 21.9%) and light (38, 20.8%). Unsatisfactory sleep was significantly associated with perceived disruption from noise (p<0.001), light (p=0.006), frequent vital-sign monitoring (p=0.016), personal care routines (p=0.037), existing medical conditions (p=0.033), and acute medical conditions (p=0.010). Age, sex, department of admission, diagnosis and length of stay showed no significant association with sleep quality. Conclusion: More than half of hospitalized patients experienced unsatisfactory sleep. Clinical conditions and modifiable hospital-related factors, particularly noise, light and interruptions related to routine care, were associated with poorer sleep. Measures to minimize unnecessary nighttime disturbances may improve sleep among hospitalized patients.

چکیده مقدمه: اختلال خواب در میان بیماران بستری شایع است و ممکن است بر روند بهبودی و بهزیستی تأثیر منفی بگذارد. هدف این مطالعه تعیین نسبت بیمارانی بود که حداقل به مدت ۳ روز بستری شده‌اند و خواب غیررضایت‌بخش دارند، توصیف عوامل مختل‌کننده خواب ادراک‌شده و ارزیابی ارتباط آن‌ها با عوامل جمعیت‌شناختی، بالینی و مرتبط با بیمارستان. مواد و روش‌ها: یک مطالعه توصیفی مقطعی مبتنی بر بیمارستان در میان بیماران بستری در پنج بخش بستری به‌طور تصادفی انتخاب‌شده در یک دانشکده پزشکی مراقبت عالی در کلکته، از ۱۰ آوریل تا ۲۰ مه ۲۰۲۶ انجام شد. بیماران واجد شرایط که حداقل سه روز بستری بودند، وارد مطالعه شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه حضوری با استفاده از پرسشنامه از پیش طراحی‌شده و از پیش آزمون‌شده جمع‌آوری شد. کیفیت خواب ادراک‌شده و عوامل مختل‌کننده خواب ادراک‌شده با استفاده از مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای ارزیابی شد. شرکت‌کنندگانی که خواب متوسط، ضعیف یا بسیار ضعیف گزارش کردند، به عنوان دارای خواب غیررضایت‌بخش دسته‌بندی شدند. ارتباطات با استفاده از آزمون کای‌اسکوئر/آزمون دقیق فیشر و آزمون Mann–Whitney U ارزیابی شد و مقدار p<0.05 معنادار تلقی شد. نتایج: در مجموع ۱۸۳ بیمار در تحلیل نهایی وارد شدند. میانه سن ۴۰ سال (IQR: ۲۶–۴۶.۵)، ۵۰.۸٪ مرد و میانه مدت بستری ۷ روز (IQR: ۴–۱۳.۵) بود. خواب غیررضایت‌بخش توسط ۱۰۱ نفر (۵۵.۲٪) از شرکت‌کنندگان گزارش شد که شامل ۳۶ نفر (۱۹.۷٪) با خواب متوسط، ۳۹ نفر (۲۱.۳٪) با خواب ضعیف و ۲۶ نفر (۱۴.۲٪) با خواب بسیار ضعیف بود. شرایط حاد پزشکی مرتبط با بستری فعلی شایع‌ترین عامل مختل‌کننده خواب گزارش‌شده (۷۷ نفر، ۴۲.۱٪) بود، و پس از آن شرایط پزشکی پیشین (۴۵ نفر، ۲۴.۶٪)، سر و صدا (۴۰ نفر، ۲۱.۹٪) و نور (۳۸ نفر، ۲۰.۸٪) قرار داشتند. خواب غیررضایت‌بخش با اختلال ادراک‌شده ناشی از سر و صدا (p<0.001)، نور (p=0.006)، پایش مکرر علائم حیاتی (p=0.016)، روال مراقبت شخصی (p=0.037)، شرایط پزشکی موجود (p=0.033) و شرایط حاد پزشکی (p=0.010) ارتباط معنادار داشت. سن، جنس، بخش بستری، تشخیص و مدت بستری ارتباط معناداری با کیفیت خواب نشان ندادند. نتیجه‌گیری: بیش از نیمی از بیماران بستری خواب غیررضایت‌بخش را تجربه کردند. شرایط بالینی و عوامل قابل اصلاح مرتبط با بیمارستان، به‌ویژه سر و صدا، نور و وقفه‌های مربوط به مراقبت‌های روتین، با خواب ضعیف‌تر مرتبط بودند. اقدامات برای کاهش اختلالات غیرضروری شبانه ممکن است به بهبود خواب در بیماران بستری کمک کند.

Project-Based Learning (PBL) is a teaching methodology that enhances students’ engagement in learning. While there are some models that seek to comprehensively explain the factors associated with engagement, few studies focus on the process itself to understand the dynamics of PBL that lead to student engagement. This study aims to identify the factors that affect student engagement and performance during the PBL process. This exploratory study focused on a PBL experience conducted over two academic years, involving five secondary schools. Structural equation models were developed to analyze the relationships between the program structure and teacher behavior with student engagement and self-reported learning, both at the beginning and at the end of the project. Preliminary results from the study suggest that the initial phase of the project may be important for teachers to foster group autonomy, while in the final phase, it seems advisable to provide structure and emotional involvement in the learning process. This study offers initial evidence that could help promote student engagement in PBL.

یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL) روشی آموزشی است که مشارکت دانش‌آموزان در یادگیری را افزایش می‌دهد. اگرچه مدل‌هایی وجود دارند که به طور جامع به تبیین عوامل مرتبط با مشارکت می‌پردازند، اما تعداد کمی از پژوهش‌ها بر خود فرایند تمرکز دارند تا پویایی‌های PBL را که منجر به مشارکت دانش‌آموز می‌شود، درک کنند. هدف این پژوهش شناسایی عواملی است که بر مشارکت و عملکرد دانش‌آموزان در طول فرایند PBL تأثیر می‌گذارند. این مطالعه اکتشافی بر تجربه‌ای از PBL که طی دو سال تحصیلی و در پنج دبیرستان اجرا شد، متمرکز است. مدل‌های معادلات ساختاری برای تحلیل روابط بین ساختار برنامه و رفتار معلم با مشارکت دانش‌آموز و یادگیری خودگزارش‌شده، هم در آغاز و هم در پایان پروژه، توسعه یافتند. نتایج اولیه این پژوهش نشان می‌دهد که مرحله ابتدایی پروژه ممکن است برای معلمان جهت تقویت خودمختاری گروه اهمیت داشته باشد، در حالی که در مرحله پایانی، فراهم‌کردن ساختار و درگیری هیجانی در فرایند یادگیری توصیه می‌شود. این پژوهش شواهد اولیه‌ای ارائه می‌دهد که می‌تواند به ارتقای مشارکت دانش‌آموزان در PBL کمک کند.

Empathy is an important skill for social bonding, and thus can greatly affect children's daily social lives. Due to various obstructions when entering a predominantly hearing environment, deaf and hard-of-hearing (DHH) children might face restricted opportunities for developing emotional competence, which in turn may affect their empathic skills. The current study examined the extent to which the three main empathy layers that can be observed in young children (i.e., emotion contagion, attention to others' emotions, and prosocial actions) were related to emotional competence (emotion recognition, regulation and vocabulary) in DHH and hearing preschoolers attending mainstream education (kindergarten) in Portugal. A total of 181 preschoolers (32 DHH and 149 hearing) participated. Caregivers rated children's empathy, and three indices for emotional competence (emotion recognition, emotion regulation, emotion vocabulary). Additionally, hearing and language related factors were collected in the DHH group and included as control variables. One-tailed independent samples t -tests showed similar levels of empathy, emotion recognition and emotion regulation for both groups, but DHH children scored lower on emotion vocabulary than their hearing peers. Additionally, hierarchical regression analyses showed that better skills in emotional competence (all three indices) were associated with more empathic behaviors (prosocial actions) toward a person in distress in both groups. Outcomes are discussed in the context of social and emotional learning and the importance of equity in mainstream schools, addressing the special needs of DHH children or other children from marginalized groups.

همدلی یک مهارت مهم برای پیوندهای اجتماعی است و بنابراین می‌تواند تأثیر زیادی بر زندگی اجتماعی روزمره کودکان داشته باشد. به دلیل موانع مختلف هنگام ورود به محیطی عمدتاً شنوا، کودکان ناشنوا و کم‌شنوا (DHH) ممکن است با فرصت‌های محدودی برای توسعه شایستگی هیجانی مواجه شوند که این امر به نوبه خود می‌تواند بر مهارت‌های همدلی آن‌ها تأثیر بگذارد. مطالعه حاضر میزان ارتباط سه لایه اصلی همدلی که در کودکان خردسال قابل مشاهده است (یعنی سرایت هیجانی، توجه به هیجان‌های دیگران و رفتارهای طرفدارانه اجتماعی) را با شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان و واژگان هیجانی) در کودکان پیش‌دبستانی ناشنوا و کم‌شنوا و شنوا که در آموزش فراگیر (مهدکودک) در پرتغال شرکت داشتند، بررسی کرد. در مجموع ۱۸۱ کودک پیش‌دبستانی (۳۲ کودک DHH و ۱۴۹ کودک شنوا) شرکت کردند. مراقبان، همدلی کودکان و سه شاخص شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان، واژگان هیجانی) را ارزیابی کردند. علاوه بر این، عوامل مرتبط با شنوایی و زبان در گروه DHH جمع‌آوری و به عنوان متغیرهای کنترل لحاظ شد. آزمون t مستقل یک‌سویه نشان داد که سطوح همدلی، تشخیص هیجان و تنظیم هیجان در هر دو گروه مشابه بود، اما کودکان DHH در مقایسه با همسالان شنوا، نمرات پایین‌تری در واژگان هیجانی کسب کردند. همچنین، تحلیل‌های رگرسیون سلسله‌مراتبی نشان داد که مهارت‌های بهتر در شایستگی هیجانی (هر سه شاخص) با رفتارهای همدلانه بیشتر (اقدامات طرفدارانه اجتماعی) نسبت به فردی در شرایط دشوار در هر دو گروه مرتبط بود. نتایج در زمینه یادگیری اجتماعی و هیجانی و اهمیت عدالت در مدارس فراگیر، با توجه به نیازهای ویژه کودکان DHH یا سایر کودکان از گروه‌های به حاشیه رانده شده، مورد بحث قرار گرفته است.

Time-of-day can affect optimal performance in educational and professional settings.Although institutional schedules such as early morning classes are known to negatively affect sleep and academic outcomes, the impact of assignment deadlines and examination timings is less clear.Here, we examined how the timing of 16,677 assignment deadlines and 1,371 examinations associated with sleep, wellbeing, and academic performance in a cohort of 636 first-year undergraduate students over their first semester at university.Sleep was objectively tracked using a wearable device, whereas well-being was assessed through daily smartphone-delivered ecological momentary assessments.We found that nearly half (44%) of total assignments were submitted within 24 hr of its deadline.Those due earlier in the day were associated with 11-49 min shorter sleep the night before the deadline compared with a typical night.Sleep satisfaction was also poorer with earlier deadlines, whereas stress and sadness levels were highest on days with early morning deadlines.Furthermore, morning examinations were associated with 61-82 min shorter sleep than both afternoon and evening examinations.However, both morning and evening examinations were associated with 5-6 percentage points poorer course grades on average compared with examinations commencing in the afternoon.Regardless of examination time-of-day, sleep the night before an examination was associated with course performance.Notably, each hour less sleep than habitual the night before an examination was associated with a 1.2-to 3-percentage point decrease in marks achieved.These findings suggest timing of assignment deadlines and examinations as a key modulator of student sleep, well-being, and academic success. Educational Impact and Implications StatementLast-minute submissions of student assignments due earlier in the day were linked to shorter and poorer quality sleep, and reduced well-being.Both morning and evening examinations were associated with poorer academic performance compared with afternoon examinations, but scores were moderated by sleep duration the night before.

زمان روز می‌تواند بر عملکرد بهینه در محیط‌های آموزشی و حرفه‌ای تأثیرگذار باشد. اگرچه برنامه‌های نهادی مانند کلاس‌های صبح زود به‌طور شناخته‌شده‌ای بر خواب و پیامدهای تحصیلی اثر منفی دارند، اما تأثیر زمان‌بندی مهلت‌های تحویل تکالیف و زمان برگزاری آزمون‌ها کمتر روشن است. در این پژوهش، بررسی کردیم که زمان‌بندی ۱۶٬۶۷۷ مهلت تحویل تکلیف و ۱٬۳۷۱ آزمون چگونه با خواب، بهزیستی و عملکرد تحصیلی در یک گروه ۶۳۶ نفره از دانشجویان سال اول کارشناسی طی نخستین نیم‌سال تحصیلی در دانشگاه مرتبط است. خواب به‌صورت عینی با استفاده از یک دستگاه پوشیدنی پایش شد و بهزیستی از طریق ارزیابی‌های لحظه‌ای زیست‌محیطی که روزانه توسط تلفن هوشمند ارائه می‌شد، سنجیده شد. دریافتیم که تقریباً نیمی (۴۴٪) از کل تکالیف ظرف ۲۴ ساعت پیش از مهلت مقرر تحویل داده شدند. تکالیفی که موعد تحویل آن‌ها زودتر در روز بود، با ۱۱ تا ۴۹ دقیقه خواب کمتر در شب پیش از مهلت نسبت به یک شب معمولی همراه بود. رضایت از خواب نیز با مهلت‌های زودتر پایین‌تر بود و سطوح استرس و غم در روزهایی با مهلت تحویل صبح زود بالاترین میزان را داشت. افزون بر این، آزمون‌های صبحگاهی با ۶۱ تا ۸۲ دقیقه خواب کمتر نسبت به آزمون‌های بعدازظهر و عصر همراه بودند. با این حال، هم آزمون‌های صبحگاهی و هم آزمون‌های عصرگاهی به‌طور میانگین با ۵ تا ۶ درصد نمره پایین‌تر در مقایسه با آزمون‌هایی که بعدازظهر آغاز می‌شدند، همراه بودند. صرف‌نظر از زمان برگزاری آزمون، خواب شب پیش از آزمون با عملکرد درسی مرتبط بود. به‌ویژه، هر ساعت خواب کمتر از میزان عادی در شب پیش از آزمون با کاهش ۱٫۲ تا ۳ درصدی در نمره کسب‌شده همراه بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که زمان‌بندی مهلت‌های تحویل تکالیف و آزمون‌ها به‌عنوان یک تعدیل‌گر کلیدی خواب، بهزیستی و موفقیت تحصیلی دانشجویان عمل می‌کند. بیانیه تأثیر و پیامدهای آموزشی: تحویل تکالیف دانشجویی در آخرین لحظات، به‌ویژه زمانی که موعد آن‌ها زودتر در روز است، با خواب کوتاه‌تر و با کیفیت پایین‌تر و کاهش بهزیستی مرتبط بود. هم آزمون‌های صبحگاهی و هم عصرگاهی با عملکرد تحصیلی ضعیف‌تر نسبت به آزمون‌های بعدازظهر همراه بودند، اما نمرات با مدت خواب شب پیش از آزمون تعدیل می‌شد.

How do expert teams manage uncertainty and emotion when lives depend on coordinated performance? We present the first dual-channel analysis of team cognition in action: how a crew distributes information, coordination and affect between its private (crew-to-crew) and public (crew-to-ground) channels across a complete spaceflight mission. All 13,114 Apollo 11 statements (161,954 words) were coded with a validated six-category taxonomy and an emotional valence scheme. The crew expressed uncertainty at more than double the rate privately (21.11%) compared with the public channel (10.28%), while negative affect was four times more prevalent in private communication (2.82% versus 0.71%). This pattern persisted during the life-threatening descent and landing sequence. The private channel supported iterative uncertainty processing, with an uncertainty statement followed by further uncertainty in 18.78% of cases privately against 8.46% publicly, while the public channel exhibited a tight information–confirmation protocol. An expert team can thus actively partition cognitive and affective processing even under genuine life-or-death conditions, with implications for communication architecture, training and crew autonomy in future deep-space missions.

تیم‌های خبره چگونه در شرایطی که جان افراد به عملکرد هماهنگ وابسته است، با عدم قطعیت و هیجان مقابله می‌کنند؟ در این پژوهش، نخستین تحلیل دوکاناله از شناخت تیمی در عمل ارائه می‌شود: نحوه توزیع اطلاعات، هماهنگی و عاطفه توسط خدمه بین کانال خصوصی (ارتباط خدمه با یکدیگر) و کانال عمومی (ارتباط خدمه با مرکز کنترل زمینی) در طول یک مأموریت کامل فضایی بررسی شده است. تمامی ۱۳٬۱۱۴ اظهار خدمه آپولو ۱۱ (معادل ۱۶۱٬۹۵۴ واژه) با استفاده از یک طبقه‌بندی شش‌گانه معتبر و طرح ارزش‌گذاری هیجانی کدگذاری شدند. خدمه در کانال خصوصی بیش از دو برابر کانال عمومی ابراز عدم قطعیت داشتند (۲۱٫۱۱٪ در مقابل ۱۰٫۲۸٪)، در حالی که عاطفه منفی چهار برابر بیشتر در ارتباطات خصوصی مشاهده شد (۲٫۸۲٪ در مقابل ۰٫۷۱٪). این الگو در طول توالی نزول و فرود تهدیدکننده حیات نیز پایدار بود. کانال خصوصی از پردازش تکرارشونده عدم قطعیت پشتیبانی می‌کرد، به‌طوری‌که در ۱۸٫۷۸٪ موارد، بیان عدم قطعیت با بیان عدم قطعیت دیگری دنبال می‌شد، در حالی که این میزان در کانال عمومی ۸٫۴۶٪ بود؛ در مقابل، کانال عمومی پروتکل اطلاعات–تأیید دقیقی را نشان داد. بنابراین، یک تیم خبره می‌تواند حتی تحت شرایط واقعی مرگ و زندگی، پردازش‌های شناختی و عاطفی را به طور فعال تقسیم کند؛ این یافته‌ها پیامدهایی برای معماری ارتباطات، آموزش و خودمختاری خدمه در مأموریت‌های آینده اعماق فضا دارد.

Anxiety is a psychological condition that college students may experience, particularly when they face exams that require clinical skills, such as the Objective Structured Clinical Examination (OSCE). Increasing anxiety leading up to the OSCE can affect students’ sleep quality. The purpose of this study was to analyze the relationship between anxiety levels and sleep quality among nursing students at Muhammadiyah University of Semarang leading up to the OSCE. This study was conducted as a cross-sectional study with random sampling. The sample consisted of 100 undergraduate students in the Nursing program at Muhammadiyah University of Semarang who were scheduled to take the OSCE. Data were collected via a questionnaire assessing anxiety levels and sleep quality. The data were analyzed univariately and bivariately using the chi-square test and Spearman’s rank correlation. The results showed that the majority of respondents experienced high anxiety (50 individuals, 50%), while the sleep quality of most respondents fell into the “poor” category (38 individuals, 38%). The results of the Spearman’s rank correlation test showed a correlation coefficient (r) = 0.509 with a p-value (p < 0.001), indicating a significant moderate-strength relationship between anxiety levels and sleep quality among students prior to the OSCE exam.

اضطراب یک وضعیت روان‌شناختی است که دانشجویان دانشگاه ممکن است تجربه کنند، به‌ویژه زمانی که با آزمون‌هایی مواجه می‌شوند که نیازمند مهارت‌های بالینی هستند، مانند آزمون ساختاریافته عینی بالینی (OSCE). افزایش اضطراب در آستانه برگزاری OSCE می‌تواند بر کیفیت خواب دانشجویان تأثیر بگذارد. هدف این پژوهش تحلیل ارتباط بین سطح اضطراب و کیفیت خواب در میان دانشجویان پرستاری دانشگاه محمدیه سمارانگ پیش از برگزاری OSCE بود. این پژوهش به صورت مقطعی و با نمونه‌گیری تصادفی انجام شد. نمونه شامل ۱۰۰ دانشجوی کارشناسی رشته پرستاری دانشگاه محمدیه سمارانگ بود که قرار بود در آزمون OSCE شرکت کنند. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌ای که سطح اضطراب و کیفیت خواب را ارزیابی می‌کرد، جمع‌آوری شد. داده‌ها به صورت یک‌متغیره و دو‌متغیره با استفاده از آزمون کای‌اسکوئر و همبستگی رتبه‌ای اسپیرمن تحلیل شدند. نتایج نشان داد که اکثریت پاسخ‌دهندگان دارای اضطراب بالا بودند (۵۰ نفر، ۵۰٪)، در حالی که کیفیت خواب اکثر پاسخ‌دهندگان در دسته «ضعیف» قرار داشت (۳۸ نفر، ۳۸٪). نتایج آزمون همبستگی رتبه‌ای اسپیرمن ضریب همبستگی (r) = ۰.۵۰۹ با مقدار p (p < ۰.۰۰۱) را نشان داد که بیانگر وجود رابطه معنادار با قدرت متوسط بین سطح اضطراب و کیفیت خواب دانشجویان پیش از آزمون OSCE است.

Introduction Medical students face prolonged training, rigorous assessment, and professional demands that may affect their subjective well-being. This study aimed to examine the associations between the two dimensions of achievement motivation and subjective well-being among medical students and to investigate the mediating roles of general self-efficacy and psychological resilience. Methods A cross-sectional questionnaire survey was conducted among 2,422 medical students in Jining, Shandong Province, China. Structural equation modeling was used to estimate direct and specific indirect associations. Results Success motivation had a weak positive direct association with subjective well-being (β = 0.060), whereas failure-avoidance motivation had a weak negative direct association (β = −0.063). Three specific indirect pathways were supported: through self-efficacy alone, resilience alone, and self-efficacy followed by resilience. The total indirect associations were 0.293 and -0.056, accounting for 83.08% and 47.25% of the respective model-based total associations. Among the variables included in the model, resilience had the largest direct association with subjective well-being (β = 0.494). Discussion Achievement motivation was associated with medical students’ subjective well-being through efficacy beliefs and psychological resilience. These findings highlight the importance of fostering success-oriented motivation, strengthening general self-efficacy, and cultivating psychological resilience in medical education.

مقدمه: دانشجویان پزشکی با آموزش طولانی‌مدت، ارزیابی‌های سخت‌گیرانه و الزامات حرفه‌ای مواجه هستند که ممکن است بر بهزیستی ذهنی آن‌ها تأثیر بگذارد. هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین دو بعد انگیزش پیشرفت و بهزیستی ذهنی در میان دانشجویان پزشکی و نیز بررسی نقش‌های میانجی خودکارآمدی عمومی و تاب‌آوری روان‌شناختی بود. روش‌ها: یک پژوهش مقطعی با استفاده از پرسشنامه در میان ۲۴۲۲ دانشجوی پزشکی در جینینگ، استان شاندونگ، چین انجام شد. مدل‌سازی معادلات ساختاری برای برآورد ارتباطات مستقیم و غیرمستقیم خاص به کار گرفته شد. نتایج: انگیزش موفقیت ارتباط مستقیم ضعیف و مثبتی با بهزیستی ذهنی داشت (β = ۰٫۰۶۰)، در حالی که انگیزش اجتناب از شکست ارتباط مستقیم ضعیف و منفی نشان داد (β = −۰٫۰۶۳). سه مسیر غیرمستقیم خاص مورد حمایت قرار گرفت: از طریق خودکارآمدی به تنهایی، تاب‌آوری به تنهایی، و خودکارآمدی به دنبال تاب‌آوری. مجموع ارتباطات غیرمستقیم به ترتیب ۰٫۲۹۳ و -۰٫۰۵۶ بود که ۸۳٫۰۸٪ و ۴۷٫۲۵٪ از مجموع ارتباطات مبتنی بر مدل را تشکیل می‌داد. در میان متغیرهای وارد شده در مدل، تاب‌آوری بیشترین ارتباط مستقیم با بهزیستی ذهنی را داشت (β = ۰٫۴۹۴). بحث: انگیزش پیشرفت از طریق باورهای خودکارآمدی و تاب‌آوری روان‌شناختی با بهزیستی ذهنی دانشجویان پزشکی مرتبط بود. این یافته‌ها بر اهمیت تقویت انگیزش موفقیت‌محور، تقویت خودکارآمدی عمومی و پرورش تاب‌آوری روان‌شناختی در آموزش پزشکی تأکید می‌کند.

Abstract Currently, machine learning technology has been widely used in electroencephalogram (EEG) automatic emotion recognition tasks. However, the non-stationarity, individual differences, and high annotation costs in EEG signals seriously affect the generalization ability of the model. To solve these problems, we propose a new unsupervised domain adaptation framework named EEG-UDAF for EEG emotion recognition. First, we design a dual-view frequency domain feature fusion module that can extract rich EEG signals frequency domain features from two perspectives, differential entropy and power spectral density, and fuse them based on the self-attention mechanism. Second, we propose a spatio-temporal feature extraction module based on graph convolutional network and bidirectional long short-term memory. It can comprehensively consider the spatial topological structure of the brain and the dynamic characteristics of temporal changes between EEG channels to extract complex spatio-temporal features. Third, we use the unsupervised domain adaptation strategy to solve the non-stationarity and individual differences in EEG signals without manual annotation, and introduce a semantic correction mechanism to prevent incorrect class alignment. Experiments based on intra-subject and inter-subject paradigms show that EEG-UDAF can effectively alleviate non-stationarity and individual differences. Moreover, these transferable EEG representations also provide a potential foundation for LLM-augmented multimodal data fusion in large-scale affective computing.

در حال حاضر، فناوری یادگیری ماشین به طور گسترده‌ای در وظایف شناسایی خودکار احساسات مبتنی بر الکتروانسفالوگرام (EEG) مورد استفاده قرار گرفته‌است. با این حال، غیرایستایی، تفاوت‌های فردی و هزینه‌های بالای برچسب‌گذاری در سیگنال‌های EEG به طور جدی توانایی تعمیم مدل را تحت تأثیر قرار می‌دهد. برای حل این مشکلات، چارچوب جدیدی با نام EEG-UDAF برای شناسایی احساسات مبتنی بر EEG پیشنهاد می‌کنیم. نخست، یک ماژول همجوشی ویژگی‌های حوزه فرکانس با دو نما طراحی کرده‌ایم که می‌تواند ویژگی‌های غنی حوزه فرکانسی سیگنال‌های EEG را از دو منظر، آنتروپی تفاضلی و چگالی طیفی توان، استخراج کرده و آن‌ها را بر اساس سازوکار خودتوجهی ادغام کند. دوم، یک ماژول استخراج ویژگی‌های فضایی-زمانی مبتنی بر شبکه عصبی کانولوشنی گراف و حافظه کوتاه‌مدت دوطرفه پیشنهاد می‌کنیم. این ماژول می‌تواند ساختار توپولوژیکی فضایی مغز و ویژگی‌های پویای تغییرات زمانی بین کانال‌های EEG را به طور جامع در نظر گرفته و ویژگی‌های پیچیده فضایی-زمانی را استخراج کند. سوم، از راهبرد تطبیق حوزه بدون نظارت برای حل غیرایستایی و تفاوت‌های فردی در سیگنال‌های EEG بدون نیاز به برچسب‌گذاری دستی استفاده کرده و سازوکار اصلاح معنایی را برای جلوگیری از هم‌ترازی نادرست کلاس‌ها معرفی می‌کنیم. آزمایش‌های مبتنی بر پارادایم‌های درون‌فردی و بین‌فردی نشان می‌دهد که EEG-UDAF می‌تواند به طور مؤثری غیرایستایی و تفاوت‌های فردی را کاهش دهد. افزون بر این، این بازنمایی‌های قابل انتقال EEG همچنین بنیانی بالقوه برای همجوشی داده‌های چندوجهی تقویت‌شده با LLM در محاسبات عاطفی در مقیاس بزرگ فراهم می‌کند.

Irritability is a common and functionally impairing affective experience in young adults, yet its momentary dynamics and connections to everyday functioning remain poorly understood in non-clinical populations. Using ecological momentary assessment, this study examined how stable trait irritability relates to fluctuating state irritability in college-attending young adults, and how these dimensions are differentially associated with daily physical and mental functioning in the context of perceived stress and affective states. Trait irritability was associated with poorer physical functioning but showed no statistically meaningful association with mental functioning, suggesting a more enduring connection with somatic and activity-related domains. In contrast, state irritability emerged as the primary within-person correlate of impaired mental functioning, with only a modest association with physical functioning, indicating that day-to-day fluctuations of irritability are more related to impairments in psychological well-being. Both between-person differences and within-person changes in perceived stress and negative affect were linked to corresponding shifts in state irritability. Positive affect notably was associated with better daily functioning across physical and mental domains. Together, these findings position irritability as a multidimensional construct with distinct trait and state pathways to physical and mental functioning, underscoring the importance of contextual stress and affective states in the expression of irritability.

تحریک‌پذیری یک تجربه عاطفی رایج و مختل‌کننده عملکرد در بزرگسالان جوان است، اما پویایی‌های لحظه‌ای آن و ارتباطش با عملکرد روزمره در جمعیت‌های غیر بالینی به‌خوبی شناخته نشده است. با استفاده از ارزیابی لحظه‌ای بوم‌شناختی، این پژوهش بررسی کرد که چگونه تحریک‌پذیری صفتی پایدار با تحریک‌پذیری حالتی متغیر در بزرگسالان جوان دانشجو مرتبط است و این ابعاد چگونه به‌طور متفاوتی با عملکرد جسمی و روانی روزانه در زمینه استرس ادراک‌شده و حالات عاطفی ارتباط دارند. تحریک‌پذیری صفتی با عملکرد جسمی ضعیف‌تر مرتبط بود اما ارتباط آماری معناداری با عملکرد روانی نشان نداد، که حاکی از پیوندی پایدارتر با حوزه‌های جسمانی و مرتبط با فعالیت است. در مقابل، تحریک‌پذیری حالتی به‌عنوان همبسته اصلی درون‌فردی اختلال عملکرد روانی ظاهر شد و تنها ارتباط اندکی با عملکرد جسمی داشت، که نشان می‌دهد نوسانات روزانه تحریک‌پذیری بیشتر با اختلال در بهزیستی روان‌شناختی مرتبط است. هم تفاوت‌های بین‌فردی و هم تغییرات درون‌فردی در استرس ادراک‌شده و عاطفه منفی با تغییرات متناظر در تحریک‌پذیری حالتی مرتبط بودند. عاطفه مثبت به‌طور قابل توجهی با عملکرد بهتر روزانه در حوزه‌های جسمی و روانی همراه بود. این یافته‌ها در مجموع تحریک‌پذیری را به‌عنوان سازه‌ای چندبعدی با مسیرهای متمایز صفتی و حالتی به‌سوی عملکرد جسمی و روانی معرفی می‌کند و بر اهمیت استرس زمینه‌ای و حالات عاطفی در بروز تحریک‌پذیری تأکید دارد.

Previous research has suggested that culturally mismatched interventions may cause resistance and reduce the effectiveness of music-based interventions. This pilot randomized exploratory study examined the implementation and preliminary outcomes of a music-based intervention incorporating large language model (LLM)-generated, culturally adapted verbal suggestions among Chinese undergraduate students. A total of 113 participants were randomly assigned to three multicomponent conditions: (1) Chinese film music accompanied by LLM-generated verbal suggestions involving Eastern imagery, (2) a standardized music therapy recording with conventional verbal guidance, or (3) piano music without verbal guidance. Following a 40-minute cognitively demanding task, participants completed pre- and post-intervention measures of state anxiety, positive and negative affect, and heart rate. Baseline-adjusted ANCOVAs showed no group differences in positive affect, F (2, 109) = 1.03, p = .360, η p 2 = .019, or state anxiety, F (2, 109) = 0.68, p = .511, η p 2 = .012. A significant group effect was found for negative affect, F (2, 109) = 4.60, p = .012, η p 2 = .078; the Eastern imagery group had lower adjusted post-intervention scores than both comparison groups (Holm-adjusted ps = .026). Heart rate also differed across groups, F (2, 109) = 10.56, p < .001, η p 2 = .162, with lower adjusted values in the standardized therapy group than in the other two groups. The findings identify potentially meaningful response patterns but do not establish efficacy or the independent effect of culturally adapted verbal suggestions because the conditions differed in musical material and duration. Larger, controlled trials are required. (ClinicalTrials.gov, NCT07359950).

پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که مداخلات ناسازگار با فرهنگ ممکن است موجب مقاومت و کاهش اثربخشی مداخلات مبتنی بر موسیقی شوند. این مطالعه آزمایشی تصادفی اکتشافی به بررسی اجرای یک مداخله مبتنی بر موسیقی که شامل پیشنهادهای کلامی سازگارشده فرهنگی تولیدشده توسط مدل‌های زبانی بزرگ (LLM) بود، در میان دانشجویان کارشناسی چینی پرداخت. در مجموع ۱۱۳ شرکت‌کننده به طور تصادفی به سه وضعیت چندجزئی تقسیم شدند: (۱) موسیقی فیلم چینی همراه با پیشنهادهای کلامی تولیدشده توسط LLM با بهره‌گیری از تصاویر شرقی، (۲) یک ضبط استاندارد موسیقی‌درمانی با راهنمایی کلامی متعارف، یا (۳) موسیقی پیانو بدون راهنمایی کلامی. پس از انجام یک تکلیف ۴۰ دقیقه‌ای با بار شناختی بالا، شرکت‌کنندگان پیش و پس از مداخله، مقیاس‌های اضطراب حالتی، عاطفه مثبت و منفی و ضربان قلب را تکمیل کردند. تحلیل کوواریانس (ANCOVA) با تعدیل بر اساس خط پایه نشان داد که بین گروه‌ها در عاطفه مثبت (F (2, 109) = 1.03, p = .360, η p 2 = .019) یا اضطراب حالتی (F (2, 109) = 0.68, p = .511, η p 2 = .012) تفاوتی وجود ندارد. یک اثر معنادار گروهی برای عاطفه منفی مشاهده شد (F (2, 109) = 4.60, p = .012, η p 2 = .078)؛ گروه تصاویر شرقی نمرات تعدیل‌شده پایین‌تری پس از مداخله نسبت به هر دو گروه مقایسه داشت (ps تعدیل‌شده به روش Holm = .026). ضربان قلب نیز بین گروه‌ها متفاوت بود (F (2, 109) = 10.56, p < .001, η p 2 = .162)، به طوری که مقادیر تعدیل‌شده در گروه درمان استاندارد پایین‌تر از دو گروه دیگر بود. یافته‌ها الگوهای پاسخ بالقوه معناداری را شناسایی می‌کنند اما اثربخشی یا اثر مستقل پیشنهادهای کلامی سازگارشده فرهنگی را اثبات نمی‌کنند، زیرا شرایط از نظر محتوای موسیقی و مدت زمان متفاوت بودند. مطالعات بزرگ‌تر و کنترل‌شده مورد نیاز است. (ClinicalTrials.gov, NCT07359950).

Recent reports of physician suicides in Iran, especially following the loss of a well-known doctor, have renewed concern about a serious public health problem associated with burnout and mental health challenges. This Comment uses the integrated motivational-volitional (IMV) model to examine how psychological, environmental, and social factors may combine to affect suicidal thoughts among medical professionals and calls for urgent action.

گزارش‌های اخیر درباره خودکشی پزشکان در ایران، به‌ویژه پس از فوت یک پزشک شناخته‌شده، نگرانی‌ها را نسبت به یک معضل جدی سلامت عمومی که با فرسودگی شغلی و چالش‌های سلامت روان مرتبط است، دوباره مطرح کرده است. این یادداشت با بهره‌گیری از مدل انگیزشی-ارادی یکپارچه (IMV)، بررسی می‌کند که چگونه عوامل روان‌شناختی، محیطی و اجتماعی می‌توانند به صورت ترکیبی بر افکار خودکشی در میان حرفه‌ای‌های پزشکی تأثیرگذار باشند و خواستار اقدام فوری در این زمینه است.

The period of university studies is associated with numerous stressors that can negatively affect the psychological functioning of young adults. This study aimed to investigate the relationship between perceived stress levels, preferred coping strategies, and psychological resilience. The analysis focused on resilience as a potential moderator of the relationship between coping strategies and stress intensity. The study included 607 Polish students. A significant part of the group was medical students (61.72%). The study employed the Perceived Stress Scale (PSS-10), the Coping Inventory (Mini-COPE), the Resilience Scale (SPP-25), and used an author-developed questionnaire to collect sociodemographic information. The respondents exhibited moderate stress intensity (M = 22.54; SD = 7.04) and a moderately high level of general resilience (M = 59.39; SD = 15.37). Among coping strategies, acceptance (M = 1.94) and active coping (M = 1.85) were chosen most frequently, while turning to religion and helplessness were chosen least frequently. Analysis of personal resources showed the highest scores in openness to experience and sense of humor. Interaction effects rarely reached statistical significance. The study group showed a profile of students who were stressed but had functional coping resources. The moderation analysis results indicate the complex nature of the relationships among the variables studied—although psychological resilience is a key resource, its role as a moderator of the relationship between coping strategies and stress is not universal and emerges only in specific areas of functioning. The data obtained suggest that psychological interventions should focus on strengthening existing resources (such as active coping) and developing resilience, which may serve as a buffer against the negative effects of academic stress.

دوره تحصیلات دانشگاهی با عوامل استرس‌زای متعددی همراه است که می‌توانند عملکرد روان‌شناختی بزرگسالان جوان را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. هدف این پژوهش بررسی رابطه بین سطوح استرس ادراک‌شده، راهبردهای مقابله‌ای ترجیحی و تاب‌آوری روان‌شناختی بود. تحلیل‌ها بر تاب‌آوری به عنوان یک تعدیل‌گر بالقوه در رابطه بین راهبردهای مقابله‌ای و شدت استرس متمرکز شد. این پژوهش شامل ۶۰۷ دانشجوی لهستانی بود که بخش قابل توجهی از گروه را دانشجویان پزشکی (۶۱٫۷۲٪) تشکیل می‌دادند. در این مطالعه از مقیاس استرس ادراک‌شده (PSS-10)، فهرست مقابله (Mini-COPE)، مقیاس تاب‌آوری (SPP-25) و پرسشنامه‌ای تدوین‌شده توسط نویسندگان برای جمع‌آوری اطلاعات جمعیت‌شناختی استفاده شد. پاسخ‌دهندگان شدت متوسطی از استرس (M = 22.54؛ SD = 7.04) و سطح نسبتاً بالایی از تاب‌آوری کلی (M = 59.39؛ SD = 15.37) را نشان دادند. در میان راهبردهای مقابله‌ای، پذیرش (M = 1.94) و مقابله فعال (M = 1.85) بیشترین فراوانی را داشتند، در حالی که گرایش به مذهب و درماندگی کمترین فراوانی را داشتند. تحلیل منابع فردی بالاترین نمرات را در گشودگی نسبت به تجربه و حس شوخ‌طبعی نشان داد. اثرات تعاملی به ندرت به سطح معناداری آماری رسیدند. گروه مورد مطالعه، نمایه‌ای از دانشجویان را نشان داد که دچار استرس بودند اما منابع مقابله‌ای کارآمدی داشتند. نتایج تحلیل تعدیل‌گری، ماهیت پیچیده روابط میان متغیرهای مورد بررسی را نشان می‌دهد—اگرچه تاب‌آوری روان‌شناختی یک منبع کلیدی است، نقش آن به عنوان تعدیل‌گر رابطه بین راهبردهای مقابله‌ای و استرس همگانی نیست و تنها در حوزه‌های خاصی از عملکرد ظاهر می‌شود. داده‌های به‌دست‌آمده حاکی از آن است که مداخلات روان‌شناختی باید بر تقویت منابع موجود (مانند مقابله فعال) و توسعه تاب‌آوری متمرکز شوند، که می‌تواند به عنوان یک سپر در برابر اثرات منفی استرس تحصیلی عمل کند.

Introduction Perinatal bereavement can significantly affect a woman’s psychological wellbeing and shape subsequent experiences of pregnancy and motherhood. However, no studies to date have qualitatively explored the impact of different types of perinatal bereavement experiences on bonding with a subsequent baby. Thus, the present study aimed to a) explore the psychological impact a previous perinatal bereavement had on maternal bonding with their subsequent baby (throughout pregnancy and post-birth) and b) identify the psychological and psychosocial support that helped in facilitating this bond. Methods In this qualitative study, women who had experienced a perinatal bereavement and had a subsequent child (up to the age of five) were recruited and interviewed. Data were analysed using Reflexive Thematic Analysis. Results Seventeen women took part. Two main themes, with five subthemes, were developed from their interview data. Theme 1, Bracing for loss , represented how participants’ experiences of subsequent pregnancies were accompanied by a persistent worry of another loss occurring. Theme 1 also explored how participants coped with high levels of worry and how it shaped early experiences of mother-infant bonding. Theme 2, Navigating motherhood after perinatal bereavement with a subsequent baby , captured participants’ experiences of reconstructing their family narrative following the birth of a live baby. Bonding with their subsequent baby was considered in conjunction to the lost baby. This theme also focused on social influences that shaped bonding, such as access to support networks and therapy. Discussion This study was the first to explore mother-infant bonding following different types of previous perinatal bereavement. Mother-infant bonding following perinatal bereavement appeared to be a dynamic and non-linear process, shaped by worries of a potential future loss, self-preservation strategies, and mothers’ efforts to integrate their identities as a mother to both their lost and living baby. Continuing bonds with their lost baby appeared to support grief integration and increase emotional capacity for bonding with their subsequent baby. The findings from the current study emphasise the need for trauma-informed and relational approaches within perinatal services that support both maternal wellbeing and the development of the mother-infant bond.

مقدمه: سوگ پری‌ناتال می‌تواند به طور قابل توجهی بر سلامت روانی زنان تأثیر بگذارد و تجربه‌های بعدی بارداری و مادری را شکل دهد. با این حال، تاکنون هیچ پژوهشی به طور کیفی تأثیر انواع مختلف تجربه‌های سوگ پری‌ناتال بر پیوند با نوزاد بعدی را بررسی نکرده است. بنابراین، هدف پژوهش حاضر عبارت بود از: الف) بررسی تأثیر روان‌شناختی سوگ پری‌ناتال قبلی بر پیوند مادرانه با نوزاد بعدی (در طول بارداری و پس از تولد) و ب) شناسایی حمایت‌های روان‌شناختی و روان‌اجتماعی که به تسهیل این پیوند کمک کرده‌اند. روش‌ها: در این مطالعه کیفی، زنانی که تجربه سوگ پری‌ناتال داشته و صاحب فرزند بعدی (تا سن پنج سالگی) شده بودند، جذب و مصاحبه شدند. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. یافته‌ها: هفده زن در پژوهش شرکت کردند. از داده‌های مصاحبه دو تم اصلی با پنج زیرتم استخراج شد. تم اول، «آمادگی برای فقدان»، نمایانگر آن بود که تجربه‌های بارداری بعدی شرکت‌کنندگان با نگرانی مداوم از وقوع فقدان مجدد همراه بود. این تم همچنین به بررسی راهبردهای مقابله‌ای شرکت‌کنندگان با سطوح بالای نگرانی و تأثیر آن بر تجربه‌های اولیه پیوند مادر-نوزاد پرداخت. تم دوم، «پیمایش مادری پس از سوگ پری‌ناتال با فرزند بعدی»، تجربه‌های شرکت‌کنندگان در بازسازی روایت خانوادگی پس از تولد نوزاد زنده را منعکس کرد. پیوند با نوزاد بعدی در کنار نوزاد از دست رفته مورد توجه قرار گرفت. این تم همچنین بر تأثیرات اجتماعی شکل‌دهنده پیوند، مانند دسترسی به شبکه‌های حمایتی و درمان، تمرکز داشت. بحث: این پژوهش نخستین مطالعه‌ای است که پیوند مادر-نوزاد پس از انواع مختلف سوگ پری‌ناتال قبلی را بررسی می‌کند. پیوند مادر-نوزاد پس از سوگ پری‌ناتال فرایندی پویا و غیرخطی به نظر می‌رسد که تحت تأثیر نگرانی از فقدان احتمالی آینده، راهبردهای حفظ خود و تلاش مادران برای ادغام هویت خود به عنوان مادر هر دو نوزاد از دست رفته و زنده قرار دارد. تداوم پیوند با نوزاد از دست رفته به نظر می‌رسد به یکپارچگی سوگ و افزایش ظرفیت هیجانی برای پیوند با نوزاد بعدی کمک می‌کند. یافته‌های این مطالعه بر ضرورت رویکردهای مبتنی بر تروما و رابطه‌محور در خدمات پری‌ناتال که از سلامت روانی مادر و رشد پیوند مادر-نوزاد حمایت می‌کنند، تأکید دارد.

Background Students’ academic performance in public secondary schools remains a major education policy concern in Uganda, particularly in districts where schools face shortages of learning resources and challenges that affect teachers’ capacity to support learning. This policy brief examines teachers’ commitment and the availability of learning resources as predictors of students’ academic performance in public secondary schools in Kasese District, Uganda. Policy and implications The brief draws on evidence from a convergent parallel mixed-methods study conducted in eight public secondary schools involving head teachers, teachers and Senior Four students. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics and regression analysis, while qualitative evidence was obtained through head-teacher interviews and student focus group discussions. The combined regression model was statistically significant and explained 28.6% of the variation in students’ academic performance (R = .535, R 2 = .286, adjusted R 2 = .235, F = 5.519, p = .001). School leadership was the strongest positive independent predictor (β = .519, p = .002), while learning resources also showed a significant positive contribution (β = .385, p < .001). Work environment and job satisfaction showed positive bivariate relationships with academic performance but were not independently significant in the combined model. Professional training had a significant negative coefficient in the combined model (β = −.322, p = .043), which should not be interpreted as evidence that teacher training is harmful; rather, it suggests possible contextual, overlap or quality-related effects requiring further investigation. Recommendations Education authorities should strengthen instructional school leadership, improve the availability and equitable distribution of learning resources, and redesign professional development towards practical, continuous, and curriculum-relevant support. Schools should also strengthen teacher support systems and use school-level evidence to identify and address barriers to learning. Conclusions Improving academic performance in Kasese requires an integrated approach that combines effective leadership, adequate learning resources and meaningful teacher support rather than relying on teacher commitment alone.

زمینه: عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در مدارس متوسطه دولتی همچنان یکی از دغدغه‌های اصلی سیاست‌گذاری آموزشی در اوگاندا است، به‌ویژه در مناطقی که مدارس با کمبود منابع یادگیری و چالش‌هایی مواجه هستند که ظرفیت معلمان برای حمایت از یادگیری را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این سیاست‌نامه به بررسی تعهد معلمان و دسترسی به منابع یادگیری به‌عنوان پیش‌بین‌های عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در مدارس متوسطه دولتی منطقه Kasese، اوگاندا می‌پردازد. سیاست و پیامدها: این سیاست‌نامه مبتنی بر شواهد حاصل از یک مطالعه آمیخته همگرا و موازی است که در هشت مدرسه متوسطه دولتی با مشارکت مدیران، معلمان و دانش‌آموزان پایه چهارم متوسطه انجام شده است. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون تحلیل شدند و شواهد کیفی نیز از طریق مصاحبه با مدیران و بحث‌های گروهی متمرکز با دانش‌آموزان به‌دست آمد. مدل رگرسیون ترکیبی از لحاظ آماری معنادار بود و ۲۸/۶٪ از واریانس عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان را تبیین کرد (R = .535، R 2 = .286، adjusted R 2 = .235، F = 5.519، p = .001). رهبری مدرسه قوی‌ترین پیش‌بین مثبت مستقل بود (β = .519، p = .002)، در حالی که منابع یادگیری نیز سهم مثبت معناداری نشان دادند (β = .385، p < .001). محیط کار و رضایت شغلی معلمان رابطه دوجمله‌ای مثبتی با عملکرد تحصیلی داشتند اما در مدل ترکیبی به‌طور مستقل معنادار نبودند. آموزش حرفه‌ای در مدل ترکیبی دارای ضریب منفی معنادار بود (β = −.322، p = .043) که نباید به‌عنوان شواهدی مبنی بر مضر بودن آموزش معلمان تفسیر شود؛ بلکه بیانگر اثرات احتمالی زمینه‌ای، همپوشانی یا کیفیت است که نیازمند بررسی بیشتر می‌باشد. توصیه‌ها: مقامات آموزشی باید رهبری آموزشی مدارس را تقویت کنند، دسترسی و توزیع عادلانه منابع یادگیری را بهبود بخشند و توسعه حرفه‌ای معلمان را به سمت حمایت عملی، مستمر و مرتبط با برنامه درسی بازطراحی نمایند. مدارس همچنین باید نظام‌های حمایت از معلمان را تقویت کرده و با استفاده از شواهد سطح مدرسه، موانع یادگیری را شناسایی و رفع کنند. نتیجه‌گیری: بهبود عملکرد تحصیلی در Kasese نیازمند رویکردی یکپارچه است که رهبری مؤثر، منابع یادگیری کافی و حمایت معنادار از معلمان را در کنار هم قرار دهد و اتکای صرف به تعهد معلمان کافی نیست.

Accurately managing emotions and quantifying anxiety continue to be important challenges in affective computing and digital mental health, especially where continuous, objective, and personalized evaluation goes beyond self-reported anxiety. Current deep learning systems mainly have coarse emotion classification ability and have no built-in and interpretable regulation mechanisms. In order to overcome these limitations, the Deep Learning Based Anxiety Quantification and Emotional Regulation Recommendation Generation Model (DLAQ-ERRG) is proposed in this study. It comprises three key components: (i) a Neural Stochastic Differential Attention Encoder (NSDAE) for capturing the continuous-time affective dynamics and temporal uncertainty from multimodal wearable signals; (ii) a Hyperbolic Contrastive Affective Manifold Learner (HCAML) for learning a non-Euclidean space to embed latent emotional states while preserving the hierarchical structure of affective severity and boosting inter-subject separability; and (iii) a Hyperbolic Neural Symbolic Policy Generator (ER-NSPG) for generating constraint-consistent and uncertainty-aware emotional regulation recommendations. Experimental results under strict Leave-One-Subject-Out validation on the WESAD dataset show an improvement of 11.85% compared to the best baseline (CCC = 0.734) and the Mean Absolute Error (MAE) of 0.384 and the Root Mean Square Error (RMSE) of 0.083, respectively. The overall anxiety prediction accuracy (AIPA) for affect-state classification is 87.3% for the model. Structured severity organization is confirmed by representation quality metrics: an Anxiety Severity Separation Score (ASS) of 0.726 and a Hyperbolic Clustering Quality Index (HCQI) of 0.681. The recommendation evaluation results in an Action Appropriateness Score (AAS) of 0.776, Recommendation Smoothness Score (RSS) of 0.764 and Emotion Regulation Diversity Score (RDS) of 0.701, all representing stable and tailored generation of interventions. The results illustrate the benefits of uncertainty-aware continuous estimation of anxiety-related arousal, improved structural representation, and interpretable support in regulating arousal within a single, uncertainty-aware framework.

مدیریت دقیق هیجان‌ها و کمی‌سازی اضطراب همچنان از چالش‌های مهم در رایانش عاطفی و سلامت روان دیجیتال به‌شمار می‌رود، به‌ویژه در مواردی که ارزیابی مستمر، عینی و شخصی‌سازی‌شده فراتر از اضطراب خودگزارش‌شده مورد نیاز است. سامانه‌های فعلی یادگیری عمیق عمدتاً دارای توانایی طبقه‌بندی عاطفی کلی هستند و فاقد سازوکارهای تنظیمی درونی و قابل تفسیر می‌باشند. به‌منظور غلبه بر این محدودیت‌ها، مدل مبتنی بر یادگیری عمیق برای کمی‌سازی اضطراب و تولید توصیه‌های تنظیم هیجان (DLAQ-ERRG) در این مطالعه پیشنهاد شده است. این مدل شامل سه مؤلفه کلیدی است: (i) رمزگذار توجهی تصادفی عصبی-افتراقی (NSDAE) برای ثبت پویایی‌های عاطفی پیوسته‌زمان و عدم‌قطعیت زمانی از سیگنال‌های پوشیدنی چندوجهی؛ (ii) یادگیرنده منیفلد عاطفی متضاد اَبَرهذلولوی (HCAML) برای یادگیری فضایی غیر اقلیدسی به‌منظور تعبیه حالات عاطفی نهفته ضمن حفظ ساختار سلسله‌مراتبی شدت عاطفی و افزایش قابلیت تفکیک بین آزمودنی‌ها؛ و (iii) تولیدکننده سیاست نمادین عصبی اَبَرهذلولوی (ER-NSPG) برای تولید توصیه‌های تنظیم هیجان سازگار با محدودیت‌ها و آگاه از عدم‌قطعیت. نتایج تجربی تحت اعتبارسنجی سختگیرانه Leave-One-Subject-Out بر روی مجموعه داده WESAD نشان‌دهنده بهبود ۱۱.۸۵٪ نسبت به بهترین خط پایه (CCC = 0.734) و خطای مطلق میانگین (MAE) برابر با 0.384 و ریشه میانگین مربعات خطا (RMSE) برابر با 0.083 است. دقت کلی پیش‌بینی اضطراب (AIPA) برای طبقه‌بندی حالت عاطفی در این مدل ۸۷.۳٪ گزارش شده است. سازمان‌دهی ساختاری شدت با معیارهای کیفیت بازنمایی تأیید می‌شود: امتیاز جداسازی شدت اضطراب (ASS) برابر با 0.726 و شاخص کیفیت خوشه‌بندی اَبَرهذلولوی (HCQI) برابر با 0.681. ارزیابی توصیه‌ها منجر به امتیاز تناسب اقدام (AAS) برابر با 0.776، امتیاز همواری توصیه (RSS) برابر با 0.764 و امتیاز تنوع تنظیم هیجان (RDS) برابر با 0.701 شده است که همگی نشان‌دهنده تولید مداخلات پایدار و متناسب می‌باشند. نتایج، مزایای برآورد پیوسته اضطراب مبتنی بر عدم‌قطعیت، بهبود بازنمایی ساختاری و پشتیبانی قابل تفسیر در تنظیم برانگیختگی را در یک چارچوب یکپارچه و آگاه از عدم‌قطعیت نشان می‌دهد.

Adverse childhood experiences (ACEs) shape the lifecourse psychosocial well-being, yet evidence linking ACEs to pre-pregnancy stressful life events (pre-PSLEs) across generations remains limited. This study examined the associations between ACEs and pre-PSLEs across two generations of women and explored pathways of intergenerational stress transmission. A total of 2,235 mother-offspring pairs were obtained from the Grandmothers, Mothers, and Their Children’s Health study. Maternal and offspring ACEs were assessed using the Childhood Trauma Screener. Offspring pre-PSLEs included conflict with partners, conflict with family members, physical/sexual/emotional abuse, deaths of friends or relatives, and financial stress. We used multivariable logistic regression to examine associations between ACEs and pre-PSLEs, and structural equation modeling to explore mediation by offspring ACEs. Overall, 18.17% of mothers and 14.27% of offspring report ACEs; 29.49% of offspring report pre-PSLEs. Both maternal (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) and offspring ACEs (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) significantly increase the odds of offspring pre-PSLEs, showing dose–response relationships. These patterns persist across all ACE subtypes. Offspring ACEs mediate 79.64% of the association between maternal ACEs and offspring pre-PSLEs. ACEs are associated with pre-PSLEs both within and across generations, suggesting a pathway of stress transmission from early life into adulthood. These findings highlight the importance of early identification and intervention for ACEs within pre-pregnancy health management. Difficult childhood experiences, such as abuse or neglect, can affect health and wellbeing throughout life. We investigated whether these experiences, known as adverse childhood experiences (ACEs), are associated with stressful life events (SLEs) before pregnancy and whether a mother’s childhood adversity is linked to her daughter’s stress before pregnancy. We studied 2,235 mother–daughter pairs in China. Mothers and daughters reported their childhood experiences, and daughters also reported SLEs during the year before pregnancy. We found that both maternal and offspring ACEs were associated with greater pre-pregnancy stress. Most of the association between maternal ACEs and daughters’ pre-pregnancy stress was explained by daughters’ own ACEs. These findings highlight the importance of identifying and supporting women with childhood adversity before pregnancy to improve maternal and child health.

تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) بهزیستی روانی-اجتماعی در طول زندگی را شکل می‌دهند، اما شواهد مربوط به ارتباط ACEs با رویدادهای پراسترس زندگی پیش از بارداری (pre-PSLEs) در نسل‌های مختلف هنوز محدود است. این مطالعه ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs را در دو نسل از زنان بررسی کرده و مسیرهای انتقال استرس بین‌نسلی را مورد کاوش قرار داده است. در مجموع، ۲٬۲۳۵ جفت مادر-فرزند از مطالعه سلامت مادربزرگ‌ها، مادران و فرزندان آن‌ها انتخاب شدند. ACEs مادران و فرزندان با استفاده از Childhood Trauma Screener ارزیابی شد. pre-PSLEs فرزندان شامل تعارض با شریک زندگی، تعارض با اعضای خانواده، سوءاستفاده جسمی/جنسی/عاطفی، مرگ دوستان یا بستگان و استرس مالی بود. برای بررسی ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs از رگرسیون لجستیک چندمتغیره و برای بررسی میانجی‌گری توسط ACEs فرزندان از مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. به طور کلی، ۱۸/۱۷٪ از مادران و ۱۴/۲۷٪ از فرزندان گزارش‌دهنده ACEs بودند؛ ۲۹/۴۹٪ از فرزندان pre-PSLEs را گزارش کردند. هم ACEs مادران (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) و هم ACEs فرزندان (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) به طور معناداری احتمال pre-PSLEs فرزندان را افزایش می‌دهند و رابطه دوز-پاسخ را نشان می‌دهند. این الگوها در تمام زیرگروه‌های ACEs پایدار باقی می‌ماند. ACEs فرزندان ۷۹/۶۴٪ از ارتباط بین ACEs مادران و pre-PSLEs فرزندان را میانجی‌گری می‌کند. ACEs هم درون‌نسلی و هم بین‌نسلی با pre-PSLEs مرتبط است و نشان‌دهنده مسیر انتقال استرس از اوایل زندگی به بزرگسالی است. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و مداخله زودهنگام برای ACEs در مدیریت سلامت پیش از بارداری را برجسته می‌کند. تجارب دشوار دوران کودکی، مانند سوءاستفاده یا غفلت، می‌تواند بر سلامت و بهزیستی در سراسر زندگی تأثیر بگذارد. ما بررسی کردیم که آیا این تجارب، که به عنوان تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) شناخته می‌شوند، با رویدادهای پراسترس زندگی (SLEs) پیش از بارداری مرتبط هستند و آیا ناملایمات دوران کودکی مادر با استرس دخترش پیش از بارداری ارتباط دارد یا خیر. ما ۲٬۲۳۵ جفت مادر-دختر را در چین مورد مطالعه قرار دادیم. مادران و دختران تجارب دوران کودکی خود را گزارش کردند و دختران همچنین SLEs را در سال پیش از بارداری گزارش دادند. دریافتیم که هم ACEs مادر و هم فرزند با استرس بیشتر پیش از بارداری مرتبط است. بیشتر ارتباط بین ACEs مادر و استرس پیش از بارداری دختر توسط ACEs خود دختر توضیح داده می‌شود. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و حمایت از زنانی با ناملایمات دوران کودکی پیش از بارداری را برای بهبود سلامت مادر و کودک برجسته می‌کند.

The objectives of this study are to determine the effect of learning media on students' learning motivation, to determine the effect of service quality on students' learning motivation, and to determine the simultaneous effect of learning media and service quality on students' learning motivation. This study employs a quantitative approach and is classified as associative research. Data collection was conducted using questionnares with 383 student respondents. Data analysis methods included data quality testing, classical assumption testing, regression analysis, and hypothesis testing. The results indicate that: learning media affects students' learning motivation, service quality affects students' learning motivation, and learning media and service quality simultaneously affect students' learning motivation with an Adjusted R-squared value of 81.6%. The study concludes that if learning media and service quality are continuously improved, students' learning motivation will increase significantly. Abstrak Tujuan dari penelitian ini adalah untuk mengetahui pengaruh media pembelajaran terhadap motivasi belajar mahasiswa, untuk mengetahui pengaruh kualitas pelayanan terhadap motivasi belajar mahasiswa, dan untuk mengetahui pengaruh media pembelajaran dan kualitas pelayanan secara simultan terhadap motivasi belajar mahasiswa. Penelitan ini merupakan penelitian yang menggunakan pendekatan kuantitatif. Lebih lanjut, penelitan ini merupakan jenis penelitian asosiatif. Teknik pengumpulan data berupa angket dengan 383 responden mahasiswa. Metode analisis data dalam penelitian ini adalah uji kualitas data, uji asumsi klasik, uji regresi dan uji hipotesis. Hasil dalam penelitian ini sebagai berikut: terdapat pengaruh media pembelajaran terhadap motivasi belajar mahasiswa, terdapat pengaruh kualitas pelayanan terhadap motivasi belajar mahasiswa, terdapat pengaruh media pembelajaran dan kualitas pelayanan secara simultan terhadap motivasi belajar mahasiswa dengan nilai Adjusted R Square sebesar 81,6%. Kesimpulan bahwa jika media pembelajaran dan kualitas pelayanan terus ditingkatkan maka motivasi belajar mahasiswa akan meningkat secara signifikan. Kata Kunci: Media Pembelajaran, Pelayanan, Motivasi

اهداف این پژوهش تعیین تأثیر رسانه‌های یادگیری بر انگیزش تحصیلی دانشجویان، تعیین تأثیر کیفیت خدمات بر انگیزش تحصیلی دانشجویان و تعیین تأثیر همزمان رسانه‌های یادگیری و کیفیت خدمات بر انگیزش تحصیلی دانشجویان است. این پژوهش با رویکرد کمی و به صورت پژوهش‌های همبستگی انجام شده است. گردآوری داده‌ها با استفاده از پرسشنامه و با مشارکت ۳۸۳ نفر از دانشجویان صورت گرفته است. روش‌های تحلیل داده‌ها شامل آزمون کیفیت داده، آزمون فرضیات کلاسیک، تحلیل رگرسیون و آزمون فرضیه‌ها بوده است. نتایج نشان می‌دهد: رسانه‌های یادگیری بر انگیزش تحصیلی دانشجویان تأثیر دارد، کیفیت خدمات بر انگیزش تحصیلی دانشجویان تأثیر دارد و رسانه‌های یادگیری و کیفیت خدمات به طور همزمان بر انگیزش تحصیلی دانشجویان تأثیر دارند و مقدار Adjusted R-squared برابر با ۸۱/۶٪ است. نتیجه‌گیری این است که در صورت بهبود مستمر رسانه‌های یادگیری و کیفیت خدمات، انگیزش تحصیلی دانشجویان به طور معناداری افزایش خواهد یافت.

Background Functional tic-like behaviors (FTLBs) have emerged as a prominent clinical presentation within the context of the COVID-19 pandemic. Although FTLBs share phenomenological overlap with Tourette Syndrome and other tic disorders (collectively Tourette Syndrome, TS), evidence suggests that differences exist in demographics, phenomenology, clinical course, psychiatric comorbidity, and response to intervention. Given the rapid rise in the incidence of FTLBs—along with their complex clinical presentation—we provide a systematic review and integrated synthesis of the extant literature. Methods We conducted a systematic review following PRISMA guidelines. PubMed and PsycINFO databases searches were completed in June 2026, using terms related to functional tics and TS. Inclusion criteria were English-language studies reporting clinical data on FTLB with sample sizes of 8 or greater. Case reports, non-human studies, and commentaries were excluded. Thirty-nine studies were included. Data were extracted on demographics, phenomenology, clinical course, psychiatric comorbidity, and treatment responsiveness. Since multiple reports originated from the same data repositories, information was synthesized qualitatively by study sample and conceptual domain. Results The results of our review suggest that FTLBs predominantly affect adolescents and young adults and exhibit a strong female predominance—with higher than anticipated representation of gender-diverse individuals. Compared with TS, the onset of FTLB symptoms was abrupt and characterized by complex motor movements and vocalizations that cause functional impairment. While there is a considerable overlap between FTLBs and TS, there were distinctions in patterns of psychiatric comorbidities. Pharmacological and cognitive behavioral therapy (CBT) provided some benefit for individuals with FTLBs, but the therapeutic target of these interventions was not specified. Conclusions While sharing some similarities, FTLBs have a distinct clinical presentation from TS. There is some evidence to inform treatment approaches, but findings are complicated by the retrospective nature of most extant reports. Future research is essential to characterize longitudinal trajectories, underlying mechanisms, and evaluation of targeted interventions in randomized clinical trials.

زمینه: رفتارهای تیک‌مانند عملکردی (FTLBs) به عنوان یک تظاهر بالینی برجسته در زمینه همه‌گیری COVID-19 ظاهر شده‌اند. اگرچه FTLBs از نظر پدیدارشناسی با سندرم تورت و سایر اختلالات تیک (که به طور جمعی سندرم تورت، TS نامیده می‌شوند) همپوشانی دارند، شواهد نشان می‌دهد که تفاوت‌هایی در جمعیت‌شناسی، پدیدارشناسی، سیر بالینی، همبودی روان‌پزشکی و پاسخ به مداخله وجود دارد. با توجه به افزایش سریع بروز FTLBs و همچنین تظاهر بالینی پیچیده آن‌ها، ما یک مرور نظام‌مند و سنتز یکپارچه از ادبیات موجود ارائه می‌دهیم. روش‌ها: ما یک مرور نظام‌مند مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA انجام دادیم. جستجو در پایگاه‌های PubMed و PsycINFO در ژوئن ۲۰۲۶ با استفاده از اصطلاحات مرتبط با تیک عملکردی و TS انجام شد. معیارهای ورود شامل مطالعات انگلیسی‌زبان گزارش‌دهنده داده‌های بالینی درباره FTLB با حجم نمونه ۸ نفر یا بیشتر بود. گزارش‌های موردی، مطالعات غیرانسانی و تفسیرها حذف شدند. سی و نه مطالعه وارد شدند. داده‌ها در زمینه جمعیت‌شناسی، پدیدارشناسی، سیر بالینی، همبودی روان‌پزشکی و پاسخ به درمان استخراج شد. از آنجا که چندین گزارش از منابع داده‌ای مشترک منشأ گرفته بودند، اطلاعات به صورت کیفی بر اساس نمونه مطالعه و حوزه مفهومی سنتز شد. یافته‌ها: نتایج مرور ما نشان می‌دهد که FTLBs عمدتاً نوجوانان و بزرگسالان جوان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و غالباً در زنان شایع‌تر است، با نمایندگی بالاتر از حد انتظار افراد دارای تنوع جنسیتی. در مقایسه با TS، شروع علائم FTLB ناگهانی بوده و با حرکات پیچیده حرکتی و آواگری‌هایی که منجر به اختلال عملکردی می‌شود، مشخص می‌گردد. اگرچه همپوشانی قابل توجهی بین FTLBs و TS وجود دارد، اما تفاوت‌هایی در الگوهای همبودی روان‌پزشکی مشاهده شد. درمان دارویی و درمان شناختی-رفتاری (CBT) برای افراد مبتلا به FTLBs تا حدی سودمند بود، اما هدف درمانی این مداخلات مشخص نشده بود. نتیجه‌گیری: اگرچه برخی شباهت‌ها وجود دارد، FTLBs تظاهر بالینی متمایزی از TS دارند. شواهدی برای اطلاع‌رسانی رویکردهای درمانی وجود دارد، اما یافته‌ها به دلیل ماهیت گذشته‌نگر اکثر گزارش‌های موجود پیچیده شده‌اند. پژوهش‌های آینده برای توصیف مسیرهای طولی، سازوکارهای زمینه‌ای و ارزیابی مداخلات هدفمند در کارآزمایی‌های بالینی تصادفی ضروری است.

Physical interior elements are increasingly becoming roboticised to support occupant needs. Partitions, ceilings, and furniture can now physically and autonomously change shape or move to architecturally “adapt” indoor spaces, with the aim of improving occupant comfort, satisfaction, and wellbeing. However, occupants sometimes reject these adaptations when they are perceived as disruptive, unpredictable, or difficult to control. Motivated by the goal of making architectural robots more acceptable, we involved an interdisciplinary team of experts in human-building interaction, human-robot interaction, psychology, anthropology, and human comfort to qualitatively re-analyze how occupants accepted adaptations across three previous studies on robotic partitions. We found that an occupant tended to accept an adaptation when they recognized a personal need that the architectural robot was capable of addressing in a socially justifiable way. Accordingly, we developed the Architectural Robot Acceptance Model (ARAM), in which three qualitative thresholds along a continuum of perceived stress severity define four distinct acceptance responses to a specific adaptation. As the positions of these thresholds may vary across occupants and situations, ARAM supports testable estimates of how an occupant may respond to different appraisal states of personal need, adaptation capability, and social justification. Because architectural robot adaptations may simultaneously be experienced as robotic behaviors, building automation, and socially situated environmental adjustments, ARAM is particularly relevant to individual adaptations that enter occupants' spatial experience and may affect co-located others. We then discuss how the model can inform situated estimates of occupant acceptance of architectural robot adaptations, and outline how its broader relevance to other robotic, automated, intelligent, and smart technologies embedded in the built environment may be evaluated in future work.

عناصر فیزیکی داخلی به طور فزاینده‌ای رباتیک می‌شوند تا نیازهای ساکنان را پشتیبانی کنند. دیوارهای جداکننده، سقف‌ها و مبلمان اکنون می‌توانند به صورت فیزیکی و خودکار شکل خود را تغییر دهند یا جابه‌جا شوند تا فضاهای داخلی را به طور معماری «سازگار» کنند، با هدف بهبود راحتی، رضایت و سلامت روانی ساکنان. با این حال، گاهی ساکنان این سازگاری‌ها را زمانی که آن‌ها را مخرب، غیرقابل پیش‌بینی یا دشوار برای کنترل درک می‌کنند، رد می‌کنند. با انگیزه افزایش پذیرش ربات‌های معماری، یک تیم میان‌رشته‌ای از متخصصان تعامل انسان-ساختمان، تعامل انسان-ربات، روان‌شناسی، انسان‌شناسی و راحتی انسان را درگیر کردیم تا به طور کیفی بازتحلیل کنیم که چگونه ساکنان در سه پژوهش پیشین درباره دیوارهای جداکننده رباتیک، سازگاری‌ها را پذیرفته‌اند. دریافتیم که یک ساکن زمانی تمایل به پذیرش یک سازگاری دارد که یک نیاز شخصی را تشخیص دهد که ربات معماری قادر به پاسخگویی به آن به شیوه‌ای اجتماعی-قابل توجیه باشد. بر این اساس، مدل پذیرش ربات معماری (ARAM) را توسعه دادیم که در آن سه آستانه کیفی در امتداد یک پیوستار شدت استرس ادراک‌شده، چهار پاسخ پذیرش متمایز نسبت به یک سازگاری خاص را تعریف می‌کند. از آنجا که موقعیت این آستانه‌ها ممکن است در میان ساکنان و موقعیت‌ها متفاوت باشد، آرام امکان برآوردهای آزمون‌پذیر از نحوه واکنش یک ساکن به وضعیت‌های ارزیابی نیاز شخصی، قابلیت سازگاری و توجیه اجتماعی را فراهم می‌کند. از آنجا که سازگاری‌های رباتیک معماری ممکن است همزمان به عنوان رفتارهای رباتیک، خودکارسازی ساختمان و تنظیمات محیطی اجتماعی-موقعیتی تجربه شوند، آرام به ویژه برای سازگاری‌های فردی که وارد تجربه فضایی ساکنان می‌شوند و ممکن است بر دیگران هم‌مکان تأثیر بگذارند، مرتبط است. سپس بحث می‌کنیم که چگونه این مدل می‌تواند برآوردهای موقعیتی از پذیرش ساکنان نسبت به سازگاری‌های رباتیک معماری را اطلاع‌رسانی کند و چگونگی ارزیابی ارتباط گسترده‌تر آن با سایر فناوری‌های رباتیک، خودکار، هوشمند و هوش‌مند تعبیه‌شده در محیط ساخته‌شده را در پژوهش‌های آتی ترسیم می‌کنیم.

BACKGROUND: Cultural beliefs, social expectations, and the quality of maternity care shape how women perceive stillbirth, cope with loss, and navigate their identity after bereavement. Understanding these experiences is essential for improving emotional support and respectful care. OBJECTIVE: To synthesise qualitative evidence regarding the psychosocial impact of stillbirth on women in LMIC contexts, and to examine how cultural, social, and healthcare factors shape women's perceptions and experiences of stillbirth. METHODS: A systematic search was conducted in February 2026 across the following databases: PubMed, Scopus, ScienceDirect, and EBSCO. Eligible studies were those that employed qualitative or mixed methods. Methodological quality was assessed using a standardised qualitative appraisal tool. Data were synthesised using thematic analysis. FINDINGS: Twenty-five studies across fourteen countries met the inclusion criteria. Five themes were identified: (1) cultural spiritual attributions of responsibility, (2) supportive versus isolating interactions, (3) silenced grief and social expectations, (4) from compassion to mistreatment: the spectrum of health worker influence, and (5) the crisis of identity in the disrupted journey of motherhood. These themes reveal complex emotional responses shaped by blame, stigma, social expectations, and experiences within the health system. DISCUSSION: Women's experiences of stillbirth are heavily influenced by culturally grounded interpretations of loss and by the quality of interpersonal and institutional support. These factors affect help-seeking, grieving, and future engagement with maternity services. CONCLUSION: Improving respectful communication, strengthening emotional support within maternity care, and addressing stigma through community-based approaches are essential to support women experiencing stillbirth in diverse cultural settings.

زمینه: باورهای فرهنگی، انتظارات اجتماعی و کیفیت مراقبت‌های بارداری، نحوه ادراک زنان از مرده‌زایی، شیوه‌های کنار آمدن با فقدان و مسیر بازسازی هویت پس از سوگ را شکل می‌دهند. فهم این تجربه‌ها برای بهبود حمایت عاطفی و مراقبت محترمانه ضروری است. هدف: ترکیب شواهد کیفی درباره تأثیر روانی‌اجتماعی مرده‌زایی بر زنان در زمینه کشورهای با درآمد پایین و متوسط و بررسی نحوه تأثیرگذاری عوامل فرهنگی، اجتماعی و مراقبتی بر ادراک و تجربه زنان از مرده‌زایی. روش‌ها: جستجوی نظام‌مند در فوریه ۲۰۲۶ در پایگاه‌های PubMed، Scopus، ScienceDirect و EBSCO انجام شد. مطالعات واجد شرایط، پژوهش‌هایی بودند که از روش‌های کیفی یا ترکیبی استفاده کرده بودند. کیفیت روش‌شناسی با استفاده از ابزار ارزیابی کیفی استاندارد بررسی شد. داده‌ها با تحلیل تماتیک ترکیب شدند. یافته‌ها: بیست‌وپنج مطالعه از چهارده کشور معیارهای ورود را داشتند. پنج مضمون شناسایی شد: (۱) انتساب مسئولیت معنوی‌فرهنگی، (۲) تعاملات حمایتی در برابر انزوایی، (۳) سوگ خاموش و انتظارات اجتماعی، (۴) از همدلی تا بدرفتاری: طیف تأثیر کارکنان سلامت، و (۵) بحران هویت در مسیر مختل‌شده مادری. این مضامین واکنش‌های عاطفی پیچیده‌ای را آشکار می‌کنند که تحت تأثیر سرزنش، انگ، انتظارات اجتماعی و تجربه‌های نظام سلامت قرار دارند. بحث: تجربه زنان از مرده‌زایی به شدت تحت تأثیر تفسیرهای فرهنگی از فقدان و کیفیت حمایت‌های بین‌فردی و نهادی است. این عوامل بر جستجوی کمک، سوگواری و تعامل آینده با خدمات بارداری اثر می‌گذارند. نتیجه‌گیری: بهبود ارتباط محترمانه، تقویت حمایت عاطفی در مراقبت‌های بارداری و مقابله با انگ از طریق رویکردهای مبتنی بر جامعه برای حمایت از زنان تجربه‌کننده مرده‌زایی در زمینه‌های فرهنگی متنوع ضروری است.

Introduction Parent-child physiological synchrony may reflect coordinated regulatory processes, but its meaning appears to vary across developmental and interactional contexts. Greater synchrony has been associated with more and less adaptive functioning, suggesting that synchrony should not be interpreted as inherently beneficial. The current study examined whether mother-youth trend-level physiological synchrony during a dyadic stressor was associated with multiple indicators of wellbeing in preadolescence. Method One hundred seventy-three mother-child dyads (Mothers: M age = 41.60 years; Youth: M age = 9.54 years, range = 8–12; 53% female) completed the Performance Challenge Task, during which youth attempted unsolvable puzzles while mothers observed. Respiration rate, root mean square of successive differences (RMSSD), and respiratory sinus arrhythmia (RSA) were assessed simultaneously in mothers and youth. Youth reported positive and negative affect, depressive symptoms, anxiety, and aggression; mothers reported youth internalizing and externalizing symptoms. Growth models estimated each participant's physiological trajectory across the task, and mother and youth trajectories were covaried to estimate trend-level synchrony. Results Greater RSA synchrony was associated with higher post-stressor positive affect after accounting for pre-stressor positive affect, higher mother-reported internalizing symptoms, and lower mother-reported externalizing symptoms. RMSSD synchrony showed a nonsignificant trend toward higher youth-reported anxiety ( p = 0.08), and respiration-rate synchrony showed a nonsignificant trend toward lower mother-reported externalizing symptoms ( p = 0.06). Most other associations were nonsignificant. Discussion Findings did not support a uniformly adaptive interpretation of physiological synchrony. Instead, associations varied across outcomes and physiological indices, underscoring the importance of considering what form of synchrony is measured and the context in which it occurs.

مقدمه: همزمانی فیزیولوژیک والد-فرزند ممکن است بازتاب فرآیندهای تنظیمی هماهنگ باشد، اما معنای آن بسته به زمینه‌های رشدی و تعاملی متفاوت به نظر می‌رسد. همزمانی بیشتر با عملکردهای سازگارانه‌تر و کمتر نیز مرتبط بوده است که نشان می‌دهد همزمانی نباید ذاتاً سودمند تفسیر شود. مطالعه حاضر بررسی کرد که آیا همزمانی فیزیولوژیک در سطح روند بین مادر و نوجوان در طول یک موقعیت استرس‌زای دوتایی با چندین شاخص بهزیستی در پیش‌نوجوانی مرتبط است یا خیر. روش: صد و هفتاد و سه زوج مادر-فرزند (مادران: میانگین سن = 41.60 سال؛ نوجوانان: میانگین سن = 9.54 سال، دامنه = 8 تا 12؛ 53٪ دختر) تکلیف چالش عملکرد را انجام دادند که طی آن نوجوانان پازل‌های غیرقابل حل را تلاش کردند در حالی که مادران مشاهده می‌کردند. نرخ تنفس، ریشه میانگین مربعات تفاوت‌های متوالی (RMSSD) و آریتمی سینوسی تنفسی (RSA) به طور همزمان در مادران و نوجوانان ارزیابی شد. نوجوانان عاطفه مثبت و منفی، نشانه‌های افسردگی، اضطراب و پرخاشگری را گزارش کردند؛ مادران نشانه‌های درونی‌سازی و برونی‌سازی نوجوانان را گزارش کردند. مدل‌های رشد، مسیر فیزیولوژیک هر شرکت‌کننده را در طول تکلیف برآورد کردند و مسیرهای مادر و نوجوان برای برآورد همزمانی در سطح روند همپوشانی داده شدند. نتایج: همزمانی بیشتر RSA با عاطفه مثبت بالاتر پس از استرسور (پس از کنترل عاطفه مثبت پیش از استرسور)، نشانه‌های درونی‌سازی بیشتر گزارش‌شده توسط مادر و نشانه‌های برونی‌سازی کمتر گزارش‌شده توسط مادر مرتبط بود. همزمانی RMSSD روند غیرمعناداری به سوی اضطراب بیشتر گزارش‌شده توسط نوجوانان نشان داد (p = 0.08) و همزمانی نرخ تنفس روند غیرمعناداری به سوی نشانه‌های برونی‌سازی کمتر گزارش‌شده توسط مادر داشت (p = 0.06). بیشتر سایر ارتباطات معنادار نبودند. بحث: یافته‌ها از تفسیر یکنواخت و سازگارانه همزمانی فیزیولوژیک حمایت نکردند. در عوض، ارتباطات بسته به پیامدها و شاخص‌های فیزیولوژیک متفاوت بود و اهمیت توجه به نوع همزمانی اندازه‌گیری‌شده و زمینه وقوع آن را برجسته می‌کند.

Abstract This paper examines trauma as a psychological wound that can affect memory, identity, behaviour, relationships, and the individual's sense of safety. It focuses particularly on childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, repression, traumatic memory, repetition, sexual violence, and the struggle to return to a sense of wholeness. Drawing on the ideas of Revital Goodman, Sigmund Freud, Susan L. Bloom, Cathy Caruth, George Hartman, Sándor Ferenczi, Jay B. Frankel, and Kali Tal, the paper considers how traumatic experiences can remain active long after the original event has ended. It argues that childhood trauma is especially significant because it can shape the developing sense of self and influence how individuals respond to later experiences. Maternal care is considered an important source of security, while parental failure and abandonment can leave the child vulnerable to further trauma. The paper also examines dissociation as a protective response to overwhelming experiences and explores how repressed memories may return through repetition, flashbacks, behaviour, and storytelling. The idea of a Sisyphean cycle is used to describe the repeated struggle of the trauma survivor to escape the past while continually returning to it. Particular attention is given to sexual violence and the experiences of women, especially African American women, whose psychological wounds may be intensified by racial and social oppression. The paper concludes that trauma may fragment the psyche, but remembering, narrating, and confronting painful experiences can also become part of the movement towards healing and psychological reintegration. Keywords: trauma, childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, fragmented psyche, memory, repression, repetition, sexual violence, African American women, healing

چکیده این مقاله به بررسی تروما به‌عنوان زخمی روانی می‌پردازد که می‌تواند حافظه، هویت، رفتار، روابط و احساس امنیت فرد را تحت تأثیر قرار دهد. تمرکز ویژه این پژوهش بر تروماهای دوران کودکی، رهاشدگی مادرانه، گسستگی (dissociation)، واپس‌رانی (repression)، حافظه تروماتیک، تکرار، خشونت جنسی و تلاش برای بازگشت به احساس یکپارچگی است. با بهره‌گیری از دیدگاه‌های Revital Goodman، Sigmund Freud، Susan L. Bloom، Cathy Caruth، George Hartman، Sándor Ferenczi، Jay B. Frankel و Kali Tal، مقاله بررسی می‌کند که چگونه تجارب تروماتیک می‌توانند مدت‌ها پس از پایان رویداد اصلی فعال باقی بمانند. مقاله استدلال می‌کند که تروماهای دوران کودکی به‌ویژه اهمیت دارند، زیرا می‌توانند حس در حال شکل‌گیری خود را شکل دهند و بر نحوه واکنش افراد به تجارب بعدی تأثیر بگذارند. مراقبت مادرانه به‌عنوان منبع مهمی از امنیت در نظر گرفته می‌شود، در حالی که ناکامی و رهاشدگی والدین می‌تواند کودک را در برابر تروماهای بعدی آسیب‌پذیر سازد. مقاله همچنین گسستگی را به‌عنوان واکنشی محافظتی در برابر تجارب طاقت‌فرسا بررسی می‌کند و می‌کاود که چگونه خاطرات واپس‌رانده‌شده ممکن است از طریق تکرار، بازگشت‌های ناگهانی (flashbacks)، رفتار و روایت‌گری بازگردند. ایده چرخه سیسیفوسی برای توصیف تلاش مکرر بازمانده تروما جهت گریز از گذشته در حالی که پیوسته به آن بازمی‌گردد، به کار رفته است. توجه ویژه‌ای به خشونت جنسی و تجارب زنان، به‌ویژه زنان آفریقایی-آمریکایی، شده است که زخم‌های روانی‌شان ممکن است به‌واسطه ستم نژادی و اجتماعی تشدید شود. مقاله نتیجه می‌گیرد که تروما می‌تواند روان را گسسته سازد، اما به یاد آوردن، روایت‌گری و مواجهه با تجارب دردناک می‌تواند بخشی از حرکت به سوی التیام و یکپارچگی روانی باشد.

Abstract This paper examines trauma as a psychological wound that can affect memory, identity, behaviour, relationships, and the individual's sense of safety. It focuses particularly on childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, repression, traumatic memory, repetition, sexual violence, and the struggle to return to a sense of wholeness. Drawing on the ideas of Revital Goodman, Sigmund Freud, Susan L. Bloom, Cathy Caruth, George Hartman, Sándor Ferenczi, Jay B. Frankel, and Kali Tal, the paper considers how traumatic experiences can remain active long after the original event has ended. It argues that childhood trauma is especially significant because it can shape the developing sense of self and influence how individuals respond to later experiences. Maternal care is considered an important source of security, while parental failure and abandonment can leave the child vulnerable to further trauma. The paper also examines dissociation as a protective response to overwhelming experiences and explores how repressed memories may return through repetition, flashbacks, behaviour, and storytelling. The idea of a Sisyphean cycle is used to describe the repeated struggle of the trauma survivor to escape the past while continually returning to it. Particular attention is given to sexual violence and the experiences of women, especially African American women, whose psychological wounds may be intensified by racial and social oppression. The paper concludes that trauma may fragment the psyche, but remembering, narrating, and confronting painful experiences can also become part of the movement towards healing and psychological reintegration. Keywords: trauma, childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, fragmented psyche, memory, repression, repetition, sexual violence, African American women, healing

چکیده این مقاله به بررسی تروما به‌عنوان زخمی روانی می‌پردازد که می‌تواند حافظه، هویت، رفتار، روابط و احساس امنیت فرد را تحت تأثیر قرار دهد. تمرکز ویژه این پژوهش بر تروماهای دوران کودکی، رهاشدگی مادرانه، گسستگی (dissociation)، واپس‌رانی (repression)، حافظه تروماتیک، تکرار، خشونت جنسی و تلاش برای بازگشت به احساس یکپارچگی است. با بهره‌گیری از دیدگاه‌های Revital Goodman، Sigmund Freud، Susan L. Bloom، Cathy Caruth، George Hartman، Sándor Ferenczi، Jay B. Frankel و Kali Tal، مقاله بررسی می‌کند که چگونه تجارب تروماتیک می‌توانند مدت‌ها پس از پایان رویداد اصلی فعال باقی بمانند. مقاله استدلال می‌کند که تروماهای دوران کودکی به‌ویژه اهمیت دارند، زیرا می‌توانند حس در حال شکل‌گیری خود را شکل دهند و بر نحوه واکنش افراد به تجارب بعدی تأثیر بگذارند. مراقبت مادرانه به‌عنوان منبع مهمی از امنیت در نظر گرفته می‌شود، در حالی که ناکامی و رهاشدگی والدین می‌تواند کودک را در برابر تروماهای بعدی آسیب‌پذیر سازد. مقاله همچنین گسستگی را به‌عنوان واکنشی محافظتی در برابر تجارب طاقت‌فرسا بررسی می‌کند و می‌کاود که چگونه خاطرات واپس‌رانده‌شده ممکن است از طریق تکرار، بازگشت‌های ناگهانی (flashbacks)، رفتار و روایت‌گری بازگردند. ایده چرخه سیسیفوسی برای توصیف تلاش مکرر بازمانده تروما جهت گریز از گذشته در حالی که پیوسته به آن بازمی‌گردد، به کار رفته است. توجه ویژه‌ای به خشونت جنسی و تجارب زنان، به‌ویژه زنان آفریقایی-آمریکایی، شده است که زخم‌های روانی‌شان ممکن است به‌واسطه ستم نژادی و اجتماعی تشدید شود. مقاله نتیجه می‌گیرد که تروما می‌تواند روان را گسسته سازد، اما به یاد آوردن، روایت‌گری و مواجهه با تجارب دردناک می‌تواند بخشی از حرکت به سوی التیام و یکپارچگی روانی باشد.

Change management continues to be a significant investment in organisations with inconsistent outcomes in terms of organisational outcomes across transformation programmes. This study aims to fill this gap by conducting a Hybrid Systematic Literature Review (HSLR) that combines PRISMA-based evidence retrieval and thematic synthesis of literature published between 2020 and 2026 in the banking and financial services industry. The review highlights three key change management activities that affect organisational outcomes: training and skill development, strategic communication, and employee participation. The study builds on the ideas of Dynamic Capabilities Theory and Transformational Leadership Theory and rethinks the difficulties of leadership through a translated lens of constraints, that is, change saturation, executive digital capability gaps, and middle-management relay failure as structural moderating conditions affecting change effectiveness. The proposed framework builds on organisational change theory as it provides a means to understand why similar projects of change result in varying outcomes across organisations. The framework was developed using banking evidence but has wider theoretical and practical relevance for organisations experiencing complex digital transformation and serves as a springboard to future empirical research.

مدیریت تغییر همچنان یکی از سرمایه‌گذاری‌های مهم در سازمان‌ها محسوب می‌شود که پیامدهای سازمانی آن در برنامه‌های تحول، نتایج متناقضی به همراه داشته است. این مطالعه با هدف پر کردن این خلأ، به انجام مرور نظام‌مند ترکیبی ادبیات (HSLR) می‌پردازد که بازیابی شواهد مبتنی بر PRISMA و سنتز موضوعی ادبیات منتشرشده بین سال‌های 2020 تا 2026 در صنعت بانکداری و خدمات مالی را ترکیب می‌کند. این مرور سه فعالیت کلیدی مدیریت تغییر را که بر پیامدهای سازمانی تأثیرگذارند، برجسته می‌کند: آموزش و توسعه مهارت، ارتباطات راهبردی و مشارکت کارکنان. این مطالعه بر مبنای نظریه قابلیت‌های پویا و نظریه رهبری تحول‌آفرین بنا شده و دشواری‌های رهبری را از منظر ترجمه‌شده محدودیت‌ها بازاندیشی می‌کند؛ یعنی اشباع تغییر، شکاف‌های قابلیت دیجیتال مدیران اجرایی و شکست انتقال در مدیریت میانی به عنوان شرایط تعدیل‌کننده ساختاری که بر اثربخشی تغییر تأثیر می‌گذارند. چارچوب پیشنهادی بر نظریه تغییر سازمانی استوار است و ابزاری برای درک این موضوع فراهم می‌کند که چرا پروژه‌های مشابه تغییر در سازمان‌های مختلف به نتایج متفاوتی منجر می‌شوند. این چارچوب با استفاده از شواهد بانکداری توسعه یافته اما از لحاظ نظری و عملی برای سازمان‌هایی که با تحول دیجیتال پیچیده مواجه‌اند، اهمیت گسترده‌تری دارد و به عنوان سکوی پرتابی برای پژوهش‌های تجربی آینده عمل می‌کند.

Therapeutic writing offers significant benefits for well-being; however, for family caregivers, conventional fixed or user-initiated schedules often fail to align with their dynamic, high-stress reality. We conducted a three-week field study with 47 caregivers using a chatbot that delivered daily reflective writing cues and captured temporal, spatial, and social contexts. Our analysis identified a writing spectrum anchored by two distinct reflective modes. Under psychologically proximal conditions, participants produced detailed, emotion-rich, and care-recipient-focused narratives that supported emotional release. Under distal conditions, they generated calmer, self-focused, and analytic accounts that enabled objective reflection and cognitive reappraisal. Participants described trade-offs: proximity preserved vivid detail but limited objectivity, while distance enabled analysis but risked memory loss. This work contributes empirical evidence of how psychological distances shape reflective writing and proposes design implications for distance-aware Just-in-Time Adaptive Interventions for family caregivers' mental health support.

نوشتار درمانی مزایای قابل توجهی برای بهزیستی دارد؛ با این حال، برای مراقبان خانوادگی، برنامه‌های ثابت یا زمان‌بندی‌های آغازشده توسط کاربر اغلب با واقعیت پویای پرتنش آن‌ها هم‌راستا نمی‌شود. ما یک مطالعه میدانی سه‌هفته‌ای با ۴۷ مراقب خانوادگی انجام دادیم که در آن از یک چت‌بات استفاده شد که روزانه نشانه‌های نوشتار بازتابی را ارائه می‌داد و زمینه‌های زمانی، مکانی و اجتماعی را ثبت می‌کرد. تحلیل ما طیفی از نوشتار را شناسایی کرد که توسط دو شیوه بازتابی متمایز پایه‌گذاری شده بود. در شرایط روان‌شناختی نزدیک، شرکت‌کنندگان روایت‌هایی با جزئیات فراوان، غنی از احساسات و متمرکز بر دریافت‌کننده مراقبت تولید کردند که به رهایی هیجانی کمک می‌کرد. در شرایط دور، آن‌ها روایت‌هایی آرام‌تر، خودمحور و تحلیلی ارائه دادند که بازتاب عینی و ارزیابی شناختی را ممکن می‌ساخت. شرکت‌کنندگان به مبادلاتی اشاره کردند: نزدیکی، جزئیات زنده را حفظ می‌کرد اما عینیت را محدود می‌ساخت، در حالی که فاصله، تحلیل را ممکن می‌کرد اما خطر فراموشی را به همراه داشت. این پژوهش شواهد تجربی درباره چگونگی تأثیر فاصله‌های روان‌شناختی بر نوشتار بازتابی ارائه می‌دهد و پیامدهای طراحی برای مداخلات تطبیقی آگاه از فاصله و به‌موقع در حمایت از سلامت روان مراقبان خانوادگی را پیشنهاد می‌کند.

PURPOSE: Engagement in sports is associated with cognitive and academic functioning in youth. However, heterogenous methodology has resulted in mixed findings across the literature. We propose a new method for investigating how sports activity may affect cognition through metabolic equivalents (MET)-minutes per week during sports engagement and compare it against total number of sports engaged. METHODS: Using the Adolescent Brain Cognitive Development Study, 9,973 children between the ages of 9 and 10 years old were included. Parent report of children's engagement in sports over the past year were utilized to calculate total MET-minutes per week. Youth participants completed the National Institutes of Health Toolbox. Generalized Additive Mixed Models were run to examine the relationship between MET-minutes on cognition, while controlling for Body Mass Index. The contribution of MET-minutes compared to total count of sports on cognitive performance were compared using Akaike Information Criterion values. RESULTS: Both total MET-minutes per week and past-year total sports were non-linearly associated with increased performance on multiple tasks of executive functioning and decreased expressive vocabulary. MET-minutes were shown to contribute more robustly to models of cognition than total number of sports. CONCLUSIONS: Past year MET-minutes per week was associated with increased cognitive performance, particularly in the domain of executive functioning, and was more sensitive to differences in cognition in contrast to total sports engagement. Indicating that greater measurement sensitivity for physical activity may increase predictive power on cognitive performance outcomes. Our findings provide more support for increasing physical activity in youth to promote cognitive trajectories.

هدف: مشارکت در ورزش با عملکرد شناختی و تحصیلی در نوجوانان مرتبط است. با این حال، روش‌شناسی ناهمگون منجر به یافته‌های متناقض در ادبیات پژوهش شده است. ما روش جدیدی را برای بررسی چگونگی تأثیر فعالیت ورزشی بر شناخت از طریق معادل‌های متابولیک (MET)-دقیقه در هفته در طول مشارکت ورزشی پیشنهاد می‌کنیم و آن را با تعداد کل ورزش‌های انجام‌شده مقایسه می‌نماییم. روش‌ها: با استفاده از مطالعه رشد شناختی مغز نوجوانان، ۹٬۹۷۳ کودک بین ۹ تا ۱۰ سال وارد پژوهش شدند. گزارش والدین از مشارکت کودکان در ورزش طی سال گذشته برای محاسبه مجموع MET-دقیقه در هفته به کار رفت. شرکت‌کنندگان نوجوان ابزار سنجش National Institutes of Health Toolbox را تکمیل کردند. مدل‌های ترکیبی تعمیم‌یافته افزایشی برای بررسی رابطه بین MET-دقیقه و شناخت، با کنترل شاخص توده بدنی اجرا شد. سهم MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزش‌ها بر عملکرد شناختی با استفاده از مقادیر Akaike Information Criterion مقایسه گردید. نتایج: هم مجموع MET-دقیقه در هفته و هم مجموع ورزش‌های سال گذشته به طور غیرخطی با افزایش عملکرد در چندین تکلیف عملکرد اجرایی و کاهش واژگان بیانی مرتبط بودند. MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزش‌ها سهم قوی‌تری در مدل‌های شناختی داشت. نتیجه‌گیری: مجموع MET-دقیقه در هفته طی سال گذشته با افزایش عملکرد شناختی، به ویژه در حوزه عملکرد اجرایی، مرتبط بود و نسبت به مجموع مشارکت ورزشی حساسیت بیشتری به تفاوت‌های شناختی نشان داد. این امر نشان می‌دهد که حساسیت بیشتر سنجش فعالیت بدنی می‌تواند قدرت پیش‌بینی پیامدهای عملکرد شناختی را افزایش دهد. یافته‌های ما حمایت بیشتری از افزایش فعالیت بدنی در نوجوانان برای ارتقای مسیرهای شناختی ارائه می‌دهد.

Communication disorders in children with genetic abnormalities significantly affect their social interaction, language development, and academic performance. These impairments, often stemming from neurodevelopmental disruptions, necessitate targeted interventions such as Speech and Language Therapy (SLT) to support their communication skills. This systematic review evaluates the effectiveness of speech therapy on verbal communication abilities in children with genetic disorders. A systematic search was conducted across seven databases—PubMed, ProQuest, Garuda, JSTOR, ScienceDirect, CNKI, and Wiley—covering studies published from 2020 to 2025. Eligible studies involved children with genetic disorders receiving speech-language therapy interventions. The PROMPT (Prompts for Restructuring Oral Muscular Phonetic Targets) method was among the approaches assessed. Verbal communication outcomes were measured using tools such as the Peabody Picture Vocabulary Test. Study selection followed PRISMA guidelines, and quality was appraised using the Critical Appraisal Skills Programme (CASP) checklist. The protocol was registered with PROSPERO (CRD420250645279). Seven studies met the inclusion criteria, encompassing 218 participants. Most interventions reported improvements in verbal communication. The PROMPT method, delivered in 30–60-minute sessions over 10 weeks, demonstrated significant effectiveness, especially in randomized controlled trials. Speech-language therapy, particularly using the PROMPT method, is effective in enhancing verbal communication in children with genetic disorders. These findings support the integration of structured, evidence-based speech interventions into early rehabilitation programs to improve communication outcomes.

اختلالات ارتباطی در کودکان دارای ناهنجاری‌های ژنتیکی تأثیر قابل توجهی بر تعاملات اجتماعی، رشد زبانی و عملکرد تحصیلی آن‌ها دارد. این ناتوانی‌ها که اغلب ناشی از اختلالات عصب‌رشدی هستند، نیازمند مداخلات هدفمند مانند گفتاردرمانی و زبان‌درمانی (SLT) به منظور حمایت از مهارت‌های ارتباطی این کودکان است. این مرور نظام‌مند اثربخشی گفتاردرمانی بر توانایی‌های ارتباط کلامی در کودکان مبتلا به اختلالات ژنتیکی را ارزیابی می‌کند. جستجوی نظام‌مند در هفت پایگاه داده—PubMed، ProQuest، Garuda، JSTOR، ScienceDirect، CNKI و Wiley—برای مطالعات منتشرشده از سال 2020 تا 2025 انجام شد. مطالعات واجد شرایط شامل کودکانی با اختلالات ژنتیکی بودند که مداخلات گفتاردرمانی و زبان‌درمانی دریافت کرده‌اند. روش PROMPT (Prompts for Restructuring Oral Muscular Phonetic Targets) از جمله رویکردهای ارزیابی‌شده بود. پیامدهای ارتباط کلامی با استفاده از ابزارهایی مانند آزمون واژگان تصویری Peabody سنجیده شد. انتخاب مطالعات بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA صورت گرفت و کیفیت مطالعات با استفاده از چک‌لیست Critical Appraisal Skills Programme (CASP) ارزیابی شد. پروتکل این مطالعه در PROSPERO (CRD420250645279) ثبت گردید. هفت مطالعه معیارهای ورود را داشتند و در مجموع 218 شرکت‌کننده را شامل می‌شدند. اکثر مداخلات بهبودهایی در ارتباط کلامی گزارش کردند. روش PROMPT که در جلسات 30 تا 60 دقیقه‌ای طی 10 هفته ارائه شد، اثربخشی قابل توجهی به‌ویژه در کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده نشان داد. گفتاردرمانی و زبان‌درمانی، به‌ویژه با استفاده از روش PROMPT، در بهبود ارتباط کلامی کودکان مبتلا به اختلالات ژنتیکی مؤثر است. این یافته‌ها از ادغام مداخلات ساختاریافته و مبتنی بر شواهد گفتاری در برنامه‌های توانبخشی اولیه برای بهبود پیامدهای ارتباطی حمایت می‌کند.

Background Foundational literacy models have long privileged visual–auditory decoding pathways, systematically marginalising the haptic, proprioceptive, and affective systems that evolutionarily predate symbolic processing. The accelerating digital transformation of early childhood has compounded this problem by replacing hands-on, material engagement with screen-mediated interaction, raising urgent questions about the sensorimotor foundations of orthographic learning. Hypothesis/theory We propose Concrete Reading Theory (CRT), a neurocognitive framework positing that durable literacy acquisition is hypothesised to depend on functional anchors—multisensory, affectively charged cognitive structures that bind abstract orthographic symbols to concrete sensorimotor networks. “Concrete” refers not to physical materials alone but to the neurocognitive act of concretising: grounding arbitrary symbols in embodied experience. CRT extends existing embodied cognition frameworks by generating a falsifiable neurophysiological prediction: that multisensory convergence during early orthographic learning may manifest as gamma-band synchrony (30–100 Hz) in temporo-parietal circuits. Where gamma measurement is not feasible in young child populations, complementary electrophysiological markers—specifically the N170 and P200 event-related potential components—and functional near-infrared spectroscopy (fNIRS) connectivity offer more accessible validation targets at the current stage of research. Methods CRT is operationalised through the Juthur Applied Model, a four-phase tactile scaffolding intervention piloted in Arabic-speaking early childhood classrooms (ages 4–8; N = 142 children across six classrooms). Pilot data comprised structured observations using the Relational Presence Index (RPI), teacher reflective journals, child work samples, and video-coded focal episodes. An independent trained coder double-coded a random 20% subset of recorded sessions [Cohen's κ = 0.86, 95% CI (0.79, 0.93)]. Results Three observational patterns emerged consistent with CRT's core propositions: amplified relational presence following tactile episodes [ r = .71, p < .01, 95% CI (.58,.81)]; non-linear, burst-like literacy emergence coinciding with affect-rich moments; and scaffolded sensory withdrawal associated with deeper kinaesthetic encoding and stronger short-term retention, with an indicative, non-causal effect size estimate of d = 0.68 [bootstrap 95% CI (0.31, 1.04)] for the sensory-withdrawal contrast. These patterns do not establish causality. Conclusion CRT offers a mechanistic, falsifiable framework for how embodied, multisensory instruction may scaffold early orthographic learning. Four testable hypotheses guide a pre-registered randomised controlled trial ( N ≈ 720) now approaching analysis, which will provide the causal evidence necessary to confirm, refine, or refute the theory.

زمینه: مدل‌های بنیادین سوادآموزی مدت‌هاست که مسیرهای رمزگشایی دیداری-شنیداری را برتری داده‌اند و به‌طور نظام‌مند، نظام‌های لمسی، حس عمقی و عاطفی را که از نظر تکاملی پیش از پردازش نمادین قرار دارند، به حاشیه رانده‌اند. تحول شتابان دیجیتال در دوران کودکی اولیه این مشکل را تشدید کرده است، چرا که تعامل عملی و مادی را با تعامل مبتنی بر صفحه‌نمایش جایگزین کرده و پرسش‌های فوری درباره‌ی بنیان‌های حس‌حرکتی یادگیری خط را مطرح می‌کند. فرضیه/نظریه: ما نظریه‌ی خواندن عینی (CRT) را پیشنهاد می‌کنیم؛ چارچوبی عصب‌شناختی-شناختی که فرض می‌کند کسب پایدار سواد به لنگرهای عملکردی وابسته است—ساختارهای شناختی چندحسی و دارای بار عاطفی که نمادهای انتزاعی خط را به شبکه‌های حس‌حرکتی عینی پیوند می‌دهند. «عینی» صرفاً به مواد فیزیکی اشاره ندارد، بلکه به کنش عصب‌شناختی عینیت‌بخشی اشاره دارد: ریشه‌دار کردن نمادهای دلخواه در تجربه‌ی مجسم. CRT چارچوب‌های شناخت مجسم موجود را با تولید پیش‌بینی عصب‌فیزیولوژیک ابطال‌پذیر گسترش می‌دهد: همگرایی چندحسی در طول یادگیری اولیه‌ی خط ممکن است به صورت هم‌زمانی باند گاما (۳۰–۱۰۰ هرتز) در مدارهای گیجگاهی-جداری ظاهر شود. در مواردی که اندازه‌گیری گاما در جمعیت کودکان خردسال امکان‌پذیر نیست، نشانگرهای مکمل الکتروفیزیولوژیک—به‌ویژه مؤلفه‌های N170 و P200 پتانسیل وابسته به رویداد—و اتصال‌پذیری طیف‌نگاری نزدیک-مادون قرمز عملکردی (fNIRS) اهداف اعتبارسنجی در دسترس‌تری در مرحله‌ی کنونی پژوهش فراهم می‌کنند. روش‌ها: CRT از طریق مدل کاربردی Juthur عملیاتی شده است؛ مداخله‌ی چهارمرحله‌ای با تکیه بر حمایت لمسی که به صورت آزمایشی در کلاس‌های پیش‌دبستانی عرب‌زبان (۴ تا ۸ سال؛ N = 142 کودک در شش کلاس) اجرا شد. داده‌های آزمایشی شامل مشاهدات ساختاریافته با استفاده از شاخص حضور رابطه‌ای (RPI)، دفترچه‌های تأملی معلمان، نمونه‌های کار کودکان و اپیزودهای کدگذاری‌شده‌ی ویدیویی بود. یک کدگذار مستقل و آموزش‌دیده، ۲۰٪ تصادفی از جلسات ضبط‌شده را دوکدگذاری کرد [کاپای کوهن κ = 0.86، ۹۵٪ CI (0.79, 0.93)]. نتایج: سه الگوی مشاهده‌ای مطابق با گزاره‌های اصلی CRT ظاهر شد: افزایش حضور رابطه‌ای پس از اپیزودهای لمسی [r = .71، p < .01، ۹۵٪ CI (.58, .81)]؛ ظهور غیرخطی و جهشی سواد که همزمان با لحظات غنی از عاطفه رخ داد؛ و کناره‌گیری حسی حمایت‌شده که با رمزگذاری عمقی‌تر حس‌حرکتی و حفظ کوتاه‌مدت قوی‌تر همراه بود، با برآورد اندازه‌ی اثر غیرعلی و نشانه‌ای d = 0.68 [بوت‌استرپ ۹۵٪ CI (0.31, 1.04)] برای مقایسه‌ی کناره‌گیری حسی. این الگوها علیت را اثبات نمی‌کنند. نتیجه‌گیری: CRT چارچوبی مکانیکی و ابطال‌پذیر برای تبیین چگونگی حمایت آموزش مجسم و چندحسی از یادگیری اولیه‌ی خط فراهم می‌کند. چهار فرضیه‌ی قابل آزمون، یک کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده با پیش‌ثبت (N ≈ 720) را هدایت می‌کند که اکنون در آستانه‌ی تحلیل قرار دارد و شواهد علی لازم برای تأیید، اصلاح یا رد نظریه را فراهم خواهد کرد.

Objectives: Transgender individuals, as social minorities, often face healthcare disparities and discrimination that negatively affect their health.This consensual qualitative study aimed to identify and categorize transgender people's gender identity-related experiences in medical and dental care, including perceived changes in staff attitudes, healthcare encounters, coping strategies, and perceived consequences for healthcare seeking, to advance the understanding of transgender healthcare utilization.Methods: Ten transgender adults in South Korea (six women and four men) were recruited using snowball sampling and participated in semi-structured in-depth interviews.The research team analyzed the data using a consensual qualitative research (CQR) methodology to enhance analytic credibility and reduce individual researcher bias.Results: The interview data were organized into six domains and 12 categories, with negative interactions emerging as a universal phenomenon.All participants reported negative experiences, including misgendering, derogatory remarks, and administrative systems centered on legal sex designations.These transphobic experiences were perceived to adversely affect oral and general health by prompting avoidance of healthcare visits.Consequently, such encounters were a key factor in decisions to delay future treatment or seek care exclusively from LGBT-friendly providers.Conclusions: The participants' accounts suggest that transphobic experiences in South Korean healthcare settings may arise from structural, interpersonal, and individual factors.This study provides exploratory evidence that well-intentioned behaviors may be perceived as microaggressions.Non-response to discrimination may function as an adaptive response to perceived systemic barriers.These findings suggest that negative healthcare experiences may contribute to healthcare avoidance and perceived adverse health and well-being consequences, highlighting the need for multidimensional interventions.

اهداف: افراد ترنسجندر به عنوان اقلیت‌های اجتماعی، اغلب با نابرابری‌ها و تبعیض‌های مراقبت سلامت مواجه می‌شوند که سلامت آن‌ها را به طور منفی تحت تأثیر قرار می‌دهد. این مطالعه کیفی توافقی با هدف شناسایی و دسته‌بندی تجربه‌های مرتبط با هویت جنسیتی افراد ترنسجندر در مراقبت پزشکی و دندانپزشکی، از جمله تغییرات ادراک‌شده در نگرش کارکنان، مواجهه‌های مراقبتی، راهبردهای مقابله‌ای و پیامدهای ادراک‌شده برای جستجوی مراقبت سلامت، به منظور ارتقای درک استفاده از خدمات سلامت توسط افراد ترنسجندر انجام شد. روش‌ها: ده بزرگسال ترنسجندر در کره جنوبی (شش زن و چهار مرد) با استفاده از نمونه‌گیری گلوله‌برفی جذب و در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق شرکت کردند. تیم پژوهش داده‌ها را با استفاده از روش‌شناسی پژوهش کیفی توافقی (CQR) به منظور افزایش اعتبار تحلیلی و کاهش سوگیری پژوهشگر فردی تحلیل کرد. نتایج: داده‌های مصاحبه در شش حوزه و ۱۲ مقوله سازماندهی شد و تعاملات منفی به عنوان پدیده‌ای فراگیر ظاهر شد. همه شرکت‌کنندگان تجربه‌های منفی از جمله اشتباه‌جنسیتی، اظهارنظرهای تحقیرآمیز و نظام‌های اداری مبتنی بر تعیین جنسیت قانونی را گزارش کردند. این تجربه‌های ترنس‌فوبیک به گونه‌ای ادراک شد که سلامت دهان و سلامت عمومی را از طریق اجتناب از مراجعه به مراکز درمانی به طور منفی تحت تأثیر قرار می‌دهد. در نتیجه، چنین مواجهه‌هایی عامل کلیدی در تصمیم‌گیری برای به تعویق انداختن درمان آینده یا جستجوی مراقبت صرفاً از ارائه‌دهندگان دوستدار LGBT بود. نتیجه‌گیری: روایت‌های شرکت‌کنندگان نشان می‌دهد که تجربه‌های ترنس‌فوبیک در محیط‌های مراقبت سلامت کره جنوبی ممکن است ناشی از عوامل ساختاری، بین‌فردی و فردی باشد. این مطالعه شواهد اکتشافی ارائه می‌دهد که رفتارهای خیرخواهانه ممکن است به عنوان ریزپرخاشگری ادراک شوند. عدم پاسخ به تبعیض می‌تواند به عنوان واکنشی سازگارانه نسبت به موانع نظام‌مند ادراک شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تجربه‌های منفی مراقبت سلامت ممکن است به اجتناب از مراقبت سلامت و پیامدهای منفی ادراک‌شده برای سلامت و بهزیستی منجر شود و بر ضرورت مداخلات چندبعدی تأکید می‌کند.

Although the effect of authentic leadership on perceived school effectiveness is recognized, how this relationship changes depending on teachers’ professional collaboration has been insufficiently examined. This study aims to determine the moderating role of teacher professional collaboration in the relationship between authentic leadership and perceived school effectiveness. The research was conducted with 385 teachers working in high schools in Siirt, Türkiye, using a cross-sectional design and convenience sampling. Correlation analysis revealed positive and significant relationships among authentic leadership, professional collaboration, and perceived school effectiveness. Moderation analysis showed that teacher professional collaboration appears to strengthen the relationship between authentic leadership and perceived school effectiveness. Specifically, when professional collaboration among teachers is at moderate and high levels, the positive association between authentic leadership and perceived school effectiveness becomes stronger. These findings suggest that supporting teacher collaboration may be associated with enhanced teachers’ perceptions of school effectiveness.

اگرچه تأثیر رهبری اصیل بر اثربخشی ادراک‌شده مدرسه مورد تأیید قرار گرفته است، اما چگونگی تغییر این رابطه بسته به همکاری حرفه‌ای معلمان به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. هدف این پژوهش تعیین نقش تعدیل‌گری همکاری حرفه‌ای معلمان در رابطه بین رهبری اصیل و اثربخشی ادراک‌شده مدرسه است. این پژوهش با مشارکت ۳۸۵ معلم شاغل در دبیرستان‌های شهر سییرت ترکیه و با استفاده از طرح مقطعی و نمونه‌گیری در دسترس انجام شد. تحلیل همبستگی روابط مثبت و معناداری میان رهبری اصیل، همکاری حرفه‌ای و اثربخشی ادراک‌شده مدرسه نشان داد. تحلیل تعدیل‌گری نشان داد که همکاری حرفه‌ای معلمان به نظر می‌رسد رابطه بین رهبری اصیل و اثربخشی ادراک‌شده مدرسه را تقویت می‌کند. به طور خاص، زمانی که همکاری حرفه‌ای میان معلمان در سطح متوسط و بالا قرار دارد، ارتباط مثبت بین رهبری اصیل و اثربخشی ادراک‌شده مدرسه قوی‌تر می‌شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که حمایت از همکاری معلمان ممکن است با افزایش ادراک معلمان از اثربخشی مدرسه مرتبط باشد.

Amaç: Bireylerin duygusal deneyimleri ile beslenme alışkanlıkları arasındaki bağlantı, sağlık bilimleri ve psikoloji alanlarının kesişiminde önemli bir araştırma alanı oluşturmaktadır. Duygusal yeme davranışlarını etkileyen psikolojik faktörlerin anlaşılması, bütüncül sağlık yaklaşımları için giderek daha fazla önem kazanmaktadır. Çalışmanın temel amacı öz denetim ile duygusal yeme arasındaki ilişkide yaşam anlamının aracı rolünün incelenmesidir.Yöntem: Öz denetim bağımsız değişken, duygusal yeme bağımlı değişken olarak belirlenmiş ve ikisinin arasındaki ilişkide yaşam anlamının aracılık etkisi ölçümlenmiştir. Araştırmaya 18-65 yaş aralığında (Ort. = 35.14) toplam 421 yetişkin (%64.6 kadın, % 35.4 erkek) gönüllü olarak katılmıştır. Veri toplama araçları olarak Sosyo-Demografik Bilgi Formu, Öz-Denetim Ölçeği, Duygusal Yeme Ölçeği ve Yaşamda Anlam Ölçeği kullanılmıştır. Veriler SPSS 25.0 programı kullanılarak analiz edilmiştir. Değişkenler arasındaki ilişkiler Pearson korelasyon analizi ile, aracılık etkisi ise Hayes'in PROCESS Macro (Model 4) kullanılarak bootstrap yöntemi (5000 örneklem, %95 güven aralığı) ile test edilmiştir.Bulgular: Korelasyon analizi sonuçlarına göre, öz denetim ile duygusal yeme arasında zayıf düzeyde negatif ilişki (r = -.135, p < .01), yaşam anlamı ile duygusal yeme arasında zayıf düzeyde negatif ilişki (r = -.189, p < .01) ve öz denetim ile yaşam anlamı arasında orta düzeyde pozitif ilişki (r = .376, p < .01) tespit edilmiştir. Aracılık analizi sonuçları, yaşam anlamının öz denetim ile duygusal yeme arasındaki ilişkide kısmi aracı rol oynadığını ortaya koymuştur. Yenileyici öz denetim alt boyutu (β = -.022), onarıcı öz denetim alt boyutu (β = -.028) ve toplam öz denetim için (β = -.017) aracılık anlamlı bulunurken, yaşantısal öz denetim alt boyutunda aracılık etkisi anlamlı değildir.Sonuç: Bu bulgu, beslenme davranışlarının psikolojik temellerini anlamada ve duygusal yeme ile ilişkili sorunlara yönelik etkili müdahale programları geliştirmede önemli çıkarımlar sunmaktadır.

هدف: ارتباط بین تجارب هیجانی افراد و عادات تغذیه‌ای آن‌ها، حوزه‌ای مهم در تلاقی علوم سلامت و روان‌شناسی به‌شمار می‌رود. درک عوامل روان‌شناختی مؤثر بر رفتارهای خوردن هیجانی، برای رویکردهای سلامت کل‌نگر اهمیت فزاینده‌ای یافته است. هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی نقش واسطه‌ای معنای زندگی در رابطه بین خودنظم‌دهی و خوردن هیجانی است. روش: خودنظم‌دهی به‌عنوان متغیر مستقل، خوردن هیجانی به‌عنوان متغیر وابسته تعیین شد و نقش واسطه‌ای معنای زندگی در رابطه بین این دو سنجیده شد. در این پژوهش، ۴۲۱ بزرگسال (۶۴/۶٪ زن، ۳۵/۴٪ مرد) در دامنه سنی ۱۸ تا ۶۵ سال (میانگین = ۳۵/۱۴) به‌صورت داوطلبانه شرکت کردند. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل فرم اطلاعات جمعیت‌شناختی، مقیاس خودنظم‌دهی، مقیاس خوردن هیجانی و مقیاس معنای زندگی بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۵ تحلیل شد. روابط بین متغیرها با تحلیل همبستگی پیرسون و نقش واسطه‌ای با استفاده از ماکروی PROCESS هایز (مدل ۴) و روش بوت‌استرپ (۵۰۰۰ نمونه، فاصله اطمینان ۹۵٪) آزمون شد. یافته‌ها: بر اساس نتایج تحلیل همبستگی، بین خودنظم‌دهی و خوردن هیجانی رابطه منفی ضعیف (r = -.135, p < .01)، بین معنای زندگی و خوردن هیجانی رابطه منفی ضعیف (r = -.189, p < .01) و بین خودنظم‌دهی و معنای زندگی رابطه مثبت متوسط (r = .376, p < .01) مشاهده شد. نتایج تحلیل واسطه‌ای نشان داد که معنای زندگی نقش واسطه‌ای جزئی در رابطه بین خودنظم‌دهی و خوردن هیجانی ایفا می‌کند. نقش واسطه‌ای برای زیرمقیاس خودنظم‌دهی بازسازنده (β = -.022)، زیرمقیاس خودنظم‌دهی ترمیمی (β = -.028) و مجموع خودنظم‌دهی (β = -.017) معنادار بود، اما در زیرمقیاس خودنظم‌دهی تجربی نقش واسطه‌ای معنادار نبود. نتیجه: این یافته در درک بنیان‌های روان‌شناختی رفتارهای تغذیه‌ای و توسعه برنامه‌های مداخله‌ای مؤثر برای مشکلات مرتبط با خوردن هیجانی، دلالت‌های مهمی دارد.

Confidence in others’ support (felt attachment security) can sustain a person’s sense of continuity across time. In three experiments with Israeli young adults, we examined whether contextually activating representations of attachment security (being supported and cared for by responsive others) enhances self-continuity and buffers the effects of adverse life changes. In Study 1, participants completed a measure of attachment orientations, were randomly assigned to a security- or neutral-priming condition and recorded their sense of self-continuity using Venn diagrams depicting past-present and present-future overlap. Studies 2 and 3 introduced additional self-discontinuity manipulations: an article emphasizing anticipated university-related changes (Study 2) and a reminder of disruptions caused by the October 7 attacks on Israel (Study 3). In Study 1, security priming increased past-present self-continuity regardless of participants’ attachment orientations and increased present-future continuity primarily among participants low in attachment anxiety. In Studies 2 and 3, security priming buffered the impact of discontinuity inductions on present-future and past-present self-continuity, respectively. Attachment-related avoidance was consistently associated with lower self-continuity across the studies. These findings highlight the role of felt security in sustaining temporal coherence of the self and suggest avenues for future research on attachment processes, identity stability, and coping with life transitions.

اطمینان به حمایت دیگران (امنیت دلبستگی ادراک‌شده) می‌تواند حس تداوم فرد در طول زمان را حفظ کند. در سه آزمایش با بزرگسالان جوان اسرائیلی، بررسی کردیم که آیا فعال‌سازی زمینه‌ای بازنمایی‌های امنیت دلبستگی (حمایت و مراقبت شدن توسط دیگران پاسخگو) تداوم خود را افزایش داده و اثرات تغییرات نامطلوب زندگی را تعدیل می‌کند یا خیر. در مطالعه ۱، شرکت‌کنندگان مقیاس گرایش‌های دلبستگی را تکمیل کردند، به طور تصادفی به شرایط برانگیختگی امنیت یا خنثی اختصاص یافتند و حس تداوم خود را با استفاده از نمودارهای وِن که همپوشانی گذشته-حال و حال-آینده را نشان می‌داد، ثبت کردند. در مطالعات ۲ و ۳ دستکاری‌های اضافی برای ایجاد گسست خود معرفی شد: مقاله‌ای که بر تغییرات پیش‌بینی‌شده مرتبط با دانشگاه تأکید داشت (مطالعه ۲) و یادآوری اختلالات ناشی از حملات ۷ اکتبر به اسرائیل (مطالعه ۳). در مطالعه ۱، برانگیختگی امنیت، تداوم خود گذشته-حال را صرف‌نظر از گرایش‌های دلبستگی شرکت‌کنندگان افزایش داد و تداوم حال-آینده را عمدتاً در میان شرکت‌کنندگانی با اضطراب دلبستگی پایین افزایش داد. در مطالعات ۲ و ۳، برانگیختگی امنیت اثر القای گسست را بر تداوم خود حال-آینده و گذشته-حال به ترتیب تعدیل کرد. اجتناب مرتبط با دلبستگی به طور مداوم با تداوم خود پایین‌تر در سراسر مطالعات همراه بود. این یافته‌ها نقش امنیت ادراک‌شده را در حفظ انسجام زمانی خود برجسته می‌کند و مسیرهایی برای پژوهش‌های آتی درباره فرایندهای دلبستگی، ثبات هویت و مقابله با گذارهای زندگی پیشنهاد می‌کند.

Introduction Prior self-control exertion can affect subsequent attention and performance, but the specific visual control processes involved in athletes remain unclear. The present study examined oculomotor response inhibition and distractor suppression during visual search following prior self-control exertion in athletes. Methods In Experiment 1 ( N = 75), prior self-control exertion was manipulated using a proportion-congruent Stroop task, and oculomotor response inhibition was assessed using prosaccade and antisaccade tasks. In Experiment 2 ( N = 62), participants completed visual search under no-activation and activation conditions after either the depletion or the no-depletion Stroop condition. Results In Experiment 1, the high-depletion group showed longer antisaccade latencies and greater inhibitory control costs, while prosaccade latencies and saccade error rates did not differ significantly across groups. In Experiment 2, within the depletion group, the activation condition produced longer reaction times, delayed first fixation on the target, more fixations, and longer cumulative fixation duration on distractors than the no-activation condition. Discussion Together, the findings indicate that prior self-control exertion was associated with latency-based costs in oculomotor response inhibition and greater difficulty suppressing salient distractors during visual search in this athlete sample.

مقدمه: اعمال کنترل خود قبلی می‌تواند بر توجه و عملکرد بعدی تأثیر بگذارد، اما فرآیندهای خاص کنترل بصری درگیر در ورزشکاران همچنان نامشخص است. مطالعه حاضر به بررسی مهار پاسخ اکولوموتور و سرکوب عوامل مزاحم در حین جستجوی بصری پس از اعمال کنترل خود قبلی در ورزشکاران پرداخت. روش‌ها: در آزمایش اول (N = 75)، اعمال کنترل خود قبلی با استفاده از آزمون Stroop با نسبت همخوانی متفاوت دستکاری شد و مهار پاسخ اکولوموتور با استفاده از تکالیف prosaccade و antisaccade ارزیابی گردید. در آزمایش دوم (N = 62)، شرکت‌کنندگان پس از قرار گرفتن در شرایط تخلیه یا عدم تخلیه Stroop، جستجوی بصری را تحت شرایط بدون فعال‌سازی و فعال‌سازی انجام دادند. نتایج: در آزمایش اول، گروه با تخلیه بالا زمان نهفتگی بیشتری در antisaccade و هزینه‌های مهاری بیشتری نشان داد، در حالی که زمان نهفتگی prosaccade و نرخ خطای حرکات ساکاد تفاوت معناداری بین گروه‌ها نداشت. در آزمایش دوم، در گروه تخلیه، شرایط فعال‌سازی زمان واکنش طولانی‌تر، تأخیر در اولین تثبیت بر روی هدف، تعداد تثبیت‌های بیشتر و مدت زمان تجمعی تثبیت طولانی‌تر بر عوامل مزاحم نسبت به شرایط بدون فعال‌سازی ایجاد کرد. بحث: به طور کلی، یافته‌ها نشان می‌دهد که اعمال کنترل خود قبلی با هزینه‌های مبتنی بر نهفتگی در مهار پاسخ اکولوموتور و دشواری بیشتر در سرکوب عوامل مزاحم برجسته در جستجوی بصری در این نمونه از ورزشکاران همراه بوده است.

OBJECTIVE: To evaluate within-participant changes in knowledge, attitude, and practice (KAP) among school teachers following a structured educational intervention on children's eye health in Skardu District, Gilgit-Baltistan (GB), Pakistan. METHODS: This single-group pre-post quasi-experimental study was conducted across 132 government schools in Skardu District, GB, Pakistan. A total of 264 full-time school teachers were purposively selected in consultation with district education authorities. A structured two-day paediatric eye health and vision screening training programme combined theory-based instruction with supervised hands-on practice and was delivered by ophthalmologists and optometrists. The primary outcomes were within-participant changes in knowledge (0-10), attitude (5-25) and self-reported practice (5-25) scores. Knowledge was reassessed immediately after training, while attitude and practice were reassessed 2-3 weeks later, after school-based screening activities had begun. RESULTS: Knowledge showed the largest within-participant change, increasing from a median of 6 to 9, with an estimated paired location shift of 2.5 points (95% CI 2.0-3.0; p < 0.001; standardised Wilcoxon effect size r = 0.66, large). Self-reported practice increased from a median of 22 to 23, with an estimated paired location shift of 2.0 points (95% CI 1.5-2.5; p < 0.001; r = 0.39, moderate), although the absolute change in the median was modest. Attitude scores were high at baseline and showed a statistically significant but small-magnitude change; the median remained 23 (IQR 21-24 to 22-25), with an estimated paired location shift of 1.0 point (95% CI 0.5-1.5; p < 0.001; r = 0.27, small). Item-level knowledge gains were greatest for childhood cataract and glaucoma (+ 50.4% points) and recommended eye examination (+ 33.3% points). No evidence of differential change was detected across the examined teacher subgroups (all p > 0.05). CONCLUSION: Following the structured two-day teacher-training programme, teachers demonstrated substantial within-participant gains in knowledge, a moderate improvement in self-reported practice, and a small change in attitude from an already high baseline. Because the study had no control group, used short-term follow-up, and relied on self-reported attitude and practice measures, the findings should not be interpreted as proof of causal effectiveness or sustained behavioural change. The results support further controlled and longer-term evaluation of teacher training as one component of school eye-health programmes in remote settings.

هدف: ارزیابی تغییرات درون‌فردی دانش، نگرش و عملکرد (KAP) در میان معلمان مدارس پس از یک مداخله‌ی آموزشی ساختاریافته درباره‌ی سلامت چشم کودکان در ناحیه‌ی اسکردو، گلگت-بلتستان (GB)، پاکستان. روش‌ها: این مطالعه‌ی شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی در ۱۳۲ مدرسه‌ی دولتی ناحیه‌ی اسکردو، GB، پاکستان انجام شد. تعداد ۲۶۴ معلم تمام‌وقت مدارس با روش هدفمند و با مشورت مقامات آموزش و پرورش منطقه انتخاب شدند. یک برنامه‌ی آموزشی دو روزه درباره‌ی سلامت چشم کودکان و غربالگری بینایی که آموزش نظری مبتنی بر تئوری را با تمرین عملی تحت نظارت ترکیب می‌کرد، توسط چشم‌پزشکان و اپتومتریست‌ها ارائه شد. پیامدهای اصلی، تغییرات درون‌فردی در نمرات دانش (۰ تا ۱۰)، نگرش (۵ تا ۲۵) و عملکرد خودگزارش‌شده (۵ تا ۲۵) بودند. دانش بلافاصله پس از آموزش مجدداً ارزیابی شد، در حالی که نگرش و عملکرد ۲ تا ۳ هفته بعد، پس از آغاز فعالیت‌های غربالگری در مدارس، مجدداً سنجیده شدند. نتایج: دانش بیشترین تغییر درون‌فردی را نشان داد و از میانه‌ی ۶ به ۹ افزایش یافت، با برآورد جابه‌جایی مکانی زوجی معادل ۲.۵ نمره (۹۵٪ CI: ۲.۰ تا ۳.۰؛ p < 0.001؛ اندازه‌ی اثر استانداردشده‌ی ویلکاکسون r = 0.66، بزرگ). عملکرد خودگزارش‌شده از میانه‌ی ۲۲ به ۲۳ افزایش یافت، با برآورد جابه‌جایی مکانی زوجی معادل ۲.۰ نمره (۹۵٪ CI: ۱.۵ تا ۲.۵؛ p < 0.001؛ r = 0.39، متوسط)، هرچند تغییر مطلق در میانه اندک بود. نمرات نگرش در خط پایه بالا بود و تغییر آماری معنادار اما با اندازه‌ی کوچک را نشان داد؛ میانه در ۲۳ باقی ماند (IQR از ۲۱-۲۴ به ۲۲-۲۵)، با برآورد جابه‌جایی مکانی زوجی معادل ۱.۰ نمره (۹۵٪ CI: ۰.۵ تا ۱.۵؛ p < 0.001؛ r = 0.27، کوچک). بیشترین افزایش دانش در سطح آیتم مربوط به آب‌مروارید و گلوکوم کودکان (+۵۰.۴ درصد) و معاینه‌ی چشم توصیه‌شده (+۳۳.۳ درصد) مشاهده شد. هیچ شواهدی از تفاوت تغییر بین زیرگروه‌های معلمان بررسی‌شده یافت نشد (همه‌ی p > 0.05). نتیجه‌گیری: پس از برنامه‌ی آموزشی ساختاریافته‌ی دو روزه برای معلمان، افزایش قابل توجهی در دانش، بهبود متوسط در عملکرد خودگزارش‌شده و تغییر اندک در نگرش از یک خط پایه‌ی قبلاً بالا مشاهده شد. با توجه به نبود گروه کنترل، پیگیری کوتاه‌مدت و اتکا به سنجش‌های خودگزارش‌شده‌ی نگرش و عملکرد، یافته‌ها نباید به عنوان اثبات اثربخشی علّی یا تغییر رفتاری پایدار تفسیر شوند. نتایج از ارزیابی کنترل‌شده و بلندمدت‌تر آموزش معلمان به عنوان یکی از اجزای برنامه‌های سلامت چشم مدارس در مناطق دورافتاده حمایت می‌کند.

The main purpose of this study is to determine the antecedents of online game purchase intention. The theoretical background of the research is based on the Flow Experience Theory. In this context, the study examines the relationships between flow experience, online game addiction, smartphone addiction, stickiness, e-WOM, and in-game purchase intention. Data were obtained from 870 participants via an online survey using the convenience sampling technique. To test the hypotheses of the research, PLS-SEM was employed using the SmartPLS software. The results of the study show that flow experience and e-WOM are the variables that directly affect in-game purchase intention. In addition, flow experience was found to have a significant effect on online game addiction, smartphone addiction, and stickiness. Furthermore, the effects of flow experience, online game addiction, smartphone addiction, and stickiness on e-WOM were statistically confirmed. By identifying the determinants of in-game purchase intention, this study makes a theoretical contribution to the literature on consumer (user/player) behavior in digital gaming environments. The findings specifically demonstrate how flow experience, different forms of addiction, stickiness, and e-WOM are associated with in-game purchase intention, thereby advancing scholarly discussions on consumer behavior within the digital gaming context. From a practical standpoint, the results provide guidance for game and application developers, marketing professionals, and managers in designing strategies aimed at enhancing user engagement and purchase-related outcomes. Finally, future research is encouraged to examine the indirect effects of the variables included in this study on in-game purchase intention.

هدف اصلی این پژوهش تعیین پیشایندهای قصد خرید در بازی‌های آنلاین است. مبانی نظری پژوهش بر نظریه تجربه فلو استوار است. در این راستا، پژوهش حاضر روابط میان تجربه فلو، اعتیاد به بازی آنلاین، اعتیاد به تلفن هوشمند، چسبندگی، تبلیغات الکترونیکی دهان‌به‌دهان (e-WOM) و قصد خرید درون‌بازی را مورد بررسی قرار می‌دهد. داده‌ها از ۸۷۰ شرکت‌کننده از طریق پرسشنامه آنلاین و با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس گردآوری شد. برای آزمون فرضیه‌های پژوهش، از مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر واریانس (PLS-SEM) با نرم‌افزار SmartPLS استفاده شد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که تجربه فلو و تبلیغات الکترونیکی دهان‌به‌دهان متغیرهایی هستند که به طور مستقیم بر قصد خرید درون‌بازی تأثیر می‌گذارند. همچنین مشخص شد که تجربه فلو تأثیر معناداری بر اعتیاد به بازی آنلاین، اعتیاد به تلفن هوشمند و چسبندگی دارد. افزون بر این، تأثیر تجربه فلو، اعتیاد به بازی آنلاین، اعتیاد به تلفن هوشمند و چسبندگی بر تبلیغات الکترونیکی دهان‌به‌دهان از نظر آماری تأیید شد. با شناسایی تعیین‌کننده‌های قصد خرید درون‌بازی، این پژوهش به ادبیات رفتار مصرف‌کننده (کاربر/بازیکن) در محیط‌های بازی دیجیتال از لحاظ نظری کمک می‌کند. یافته‌ها به طور خاص نشان می‌دهند که چگونه تجربه فلو، انواع مختلف اعتیاد، چسبندگی و تبلیغات الکترونیکی دهان‌به‌دهان با قصد خرید درون‌بازی مرتبط هستند و بدین ترتیب مباحث علمی درباره رفتار مصرف‌کننده در زمینه بازی‌های دیجیتال را پیش می‌برند. از منظر عملی، نتایج راهنمایی‌هایی برای توسعه‌دهندگان بازی و اپلیکیشن، متخصصان بازاریابی و مدیران در طراحی راهبردهایی با هدف افزایش درگیری کاربر و پیامدهای مرتبط با خرید ارائه می‌دهد. در نهایت، به پژوهش‌های آتی توصیه می‌شود که اثرات غیرمستقیم متغیرهای وارد شده در این پژوهش بر قصد خرید درون‌بازی را مورد بررسی قرار دهند.

Abstract Hostile attribution bias (HAB) is a well-established predictor of aggression and related psychopathologies. Yet the early factors shaping its development are not yet fully understood. In particular, it remains unclear (1) how early conflictual relationships with significant adults and children’s cognitive capacities contribute to later HAB, and (2) whether these pathways differ by gender. The present study addressed these gaps in a longitudinal sample of 279 Arab and Jewish children (138 girls; 106 Arabs; 173 Jews), assessed in early (M age = 5.7, SD = 0.53; range: 4.3–7.0) and late (M age = 10.6, SD = 0.86, range: 9.0–12.75 years) childhood. Mother- and teacher–child conflict, executive functions (EFs), and early HAB were assessed in early childhood and HAB was assessed in late childhood. Multi-group analyses revealed gender-differentiated pathways: among boys, one EF (cognitive flexibility) predicted lower HAB ( β = −0.24); among girls, higher teacher–child conflict predicted higher HAB ( β = 0.36). These findings refine social information processing theory by showing that relational inputs to children’s social database are ecologically specific and that the balance between relational and cognitive pathways to HAB is gender-differentiated.

چکیده: سوگیری انتساب خصمانه (HAB) یکی از پیش‌بین‌های شناخته‌شده پرخاشگری و آسیب‌شناسی‌های روانی مرتبط است. با این حال، عوامل اولیه‌ای که شکل‌گیری آن را تحت تأثیر قرار می‌دهند، هنوز به طور کامل شناخته نشده‌اند. به طور خاص، هنوز مشخص نیست (۱) روابط تعارض‌آمیز اولیه با بزرگسالان مهم و ظرفیت‌های شناختی کودکان چگونه به HAB در آینده کمک می‌کنند و (۲) آیا این مسیرها بر اساس جنسیت متفاوت هستند یا خیر. مطالعه حاضر به این خلأها در یک نمونه طولی شامل ۲۷۹ کودک عرب و یهودی (۱۳۸ دختر؛ ۱۰۶ عرب؛ ۱۷۳ یهودی) که در اوایل (میانگین سن = ۵٫۷، انحراف معیار = ۰٫۵۳؛ دامنه: ۴٫۳ تا ۷٫۰) و اواخر (میانگین سن = ۱۰٫۶، انحراف معیار = ۰٫۸۶؛ دامنه: ۹٫۰ تا ۱۲٫۷۵ سال) کودکی مورد ارزیابی قرار گرفتند، پرداخته است. تعارض مادر–کودک و معلم–کودک، کارکردهای اجرایی (EFs) و HAB اولیه در اوایل کودکی و HAB در اواخر کودکی ارزیابی شد. تحلیل‌های چندگروهی مسیرهای متمایز بر اساس جنسیت را نشان داد: در میان پسران، یکی از کارکردهای اجرایی (انعطاف‌پذیری شناختی) پیش‌بینی‌کننده کاهش HAB بود (β = −۰٫۲۴)؛ در میان دختران، تعارض بیشتر معلم–کودک پیش‌بینی‌کننده افزایش HAB بود (β = ۰٫۳۶). این یافته‌ها نظریه پردازش اطلاعات اجتماعی را با نشان دادن اینکه ورودی‌های رابطه‌ای به پایگاه داده اجتماعی کودکان به صورت بوم‌شناختی خاص هستند و تعادل بین مسیرهای رابطه‌ای و شناختی به سوی HAB بر اساس جنسیت متمایز است، اصلاح می‌کنند.

Background PPIs have been increasingly recognized for their potential to enhance adolescent psychosocial health outcomes. These interventions aimed to foster well-being and reduce psychological distress by promoting positive human attributes. This systematic review and meta-analysis aim to provide evidence for the efficacy of Positive Psychology interventions (PPIs) in educational settings and highlight their impact on adolescents’ psychosocial health outcomes. Methods A systematic literature search of electronic databases, including PubMed (MEDLINE), Scopus, CINAHL, Embase, PsycINFO, and Google Scholar, will be conducted following the PRISMA guidelines to retrieve interventional studies published in English up to 2025 to assess the efficacy of PPIs on psychosocial health outcomes in school-age adolescents. Interventional/experimental studies will be considered eligible if they report the efficacy of PPIs compared to a control group in school-aged adolescents. Studies with unclear definitions of PPIs, those with no control group, and those that relied on newspaper articles or Google data will also be excluded. Studies published in languages other than English and those with unclear data, case reports, conference proceedings, reviews, and letters will not be eligible for inclusion. The quality of the included interventional studies will be evaluated using the Joanna Briggs Institute (JBI) for interventional studies. The pooled effect sizes will be estimated using a random-effects model for heterogeneity. Heterogeneity and publication bias will be evaluated using I-squared index and Egger’s test, respectively. Discussion This review fills key gaps by systematically synthesizing evidence on how positive psychology programs in schools affect adolescents’ mental and social health. Despite some limitations, this study incorporates diverse data sources to offer a detailed and accurate picture. The findings will inform targeted interventions and policy responses to cultivate the impact of PPIs on health issues. Systematic review registration: PROSPERO CRD42024595381.

زمینه: مداخلات روان‌شناسی مثبت (PPIs) به طور فزاینده‌ای به دلیل پتانسیل خود در ارتقای پیامدهای سلامت روانی‌اجتماعی نوجوانان مورد توجه قرار گرفته‌اند. این مداخلات با هدف تقویت بهزیستی و کاهش پریشانی روان‌شناختی از طریق ترویج ویژگی‌های مثبت انسانی طراحی شده‌اند. این مرور نظام‌مند و فراتحلیل با هدف ارائه شواهدی درباره اثربخشی مداخلات روان‌شناسی مثبت (PPIs) در محیط‌های آموزشی و برجسته‌سازی تأثیر آن‌ها بر پیامدهای سلامت روانی‌اجتماعی نوجوانان انجام می‌شود. روش‌ها: جستجوی نظام‌مند منابع الکترونیکی شامل PubMed (MEDLINE)، Scopus، CINAHL، Embase، PsycINFO و Google Scholar مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA برای بازیابی مطالعات مداخله‌ای منتشرشده به زبان انگلیسی تا سال 2025 جهت ارزیابی اثربخشی PPIs بر پیامدهای سلامت روانی‌اجتماعی در نوجوانان سنین مدرسه انجام خواهد شد. مطالعات مداخله‌ای/آزمایشی در صورتی واجد شرایط خواهند بود که اثربخشی PPIs را در مقایسه با گروه کنترل در نوجوانان سنین مدرسه گزارش کرده باشند. مطالعاتی که تعاریف نامشخصی از PPIs دارند، فاقد گروه کنترل هستند یا بر داده‌های مقالات روزنامه‌ای یا داده‌های Google تکیه دارند نیز حذف خواهند شد. مطالعات منتشرشده به زبان‌هایی غیر از انگلیسی و مطالعات با داده‌های نامشخص، گزارش‌های موردی، خلاصه مقالات همایش‌ها، مرورها و نامه‌ها نیز برای ورود واجد شرایط نخواهند بود. کیفیت مطالعات مداخله‌ای واردشده با استفاده از ابزار مؤسسه Joanna Briggs (JBI) برای مطالعات مداخله‌ای ارزیابی خواهد شد. اندازه اثرات تجمیعی با استفاده از مدل اثرات تصادفی برای ناهمگنی برآورد می‌شود. ناهمگنی و سوگیری انتشار به ترتیب با شاخص I-squared و آزمون Egger ارزیابی خواهند شد. بحث: این مرور با سنتز نظام‌مند شواهد درباره تأثیر برنامه‌های روان‌شناسی مثبت در مدارس بر سلامت روانی و اجتماعی نوجوانان، خلأهای کلیدی را پر می‌کند. با وجود برخی محدودیت‌ها، این مطالعه با بهره‌گیری از منابع داده‌ای متنوع، تصویری دقیق و جامع ارائه می‌دهد. یافته‌ها به مداخلات هدفمند و سیاست‌گذاری‌های مرتبط با ارتقای تأثیر PPIs بر مسائل سلامت کمک خواهد کرد. ثبت مرور نظام‌مند: PROSPERO CRD42024595381.

This article presents the results of an assessment of mental performance and attention characteristics in children attending preschool educational organizations. Using the Anfimov letter-based proofreading test, the speed, accuracy, error rate, and stability of attention were evaluated in 228 children from modular (n=114) and traditional (n=114) types of preschools in the city of Tashkent and the Surkhandarya region. The results showed that children in traditional preschools had significantly higher information processing speed and attention stability (P<0.01), whereas the attention accuracy rate was higher in modular preschools (P<0.05). Furthermore, in modular preschools, girls demonstrated a lower error rate compared to boys (P<0.05). These findings confirm that the organizational and structural features of the preschool educational environment affect individual components of children's attention and highlight the practical importance of the hygienic and pedagogical optimization of this environment.

این مقاله نتایج ارزیابی عملکرد ذهنی و ویژگی‌های توجه در کودکان حاضر در سازمان‌های آموزشی پیش‌دبستانی را ارائه می‌دهد. با استفاده از آزمون تصحیح‌خوانی مبتنی بر حروف Anfimov، سرعت، دقت، نرخ خطا و پایداری توجه در ۲۲۸ کودک از مهدکودک‌های مدولار (n=114) و سنتی (n=114) در شهر تاشکند و منطقه سرخان‌دریا مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که کودکان در مهدکودک‌های سنتی از سرعت پردازش اطلاعات و پایداری توجه به‌طور معناداری بالاتری برخوردار بودند (P<0.01)، در حالی که نرخ دقت توجه در مهدکودک‌های مدولار بالاتر بود (P<0.05). همچنین، در مهدکودک‌های مدولار، دختران نسبت به پسران نرخ خطای کمتری نشان دادند (P<0.05). این یافته‌ها تأیید می‌کند که ویژگی‌های سازمانی و ساختاری محیط آموزشی پیش‌دبستانی بر مؤلفه‌های فردی توجه کودکان تأثیر می‌گذارد و اهمیت عملی بهینه‌سازی بهداشتی و آموزشی این محیط را برجسته می‌سازد.

Mood follows a well-documented circadian rhythm. Sleep timing and duration are similarly shaped by biological and social factors. However, large-scale, real-world data on how these patterns vary across demographic groups remain limited. Prior studies often rely on laboratory data or social media linguistic analysis, which lack direct self-reports. This study examines hourly, weekly, and demographic trends in mood and sleep duration reports using one of the largest online datasets of directly self-reported behavioral health: 468,092 Lumosity users (aged 20–79) who reported daily mood (−2 to +2 scale) and sleep duration (≤5–9 + hours). We assessed variation by time of day, day of week, and interactions of age, gender, and race/ethnicity using ANOVA and linear regression. Mood was higher among users reporting in the afternoon and evening, and lower from late night through morning. Mood showed a U-shaped pattern with age, consistent throughout the week, and longer sleep duration was linked to better mood reports throughout the day and week. Sleep duration varied by time of report and by day of week, with longer durations in the afternoon/evening and on weekends. Women reported longer sleep overall, Black users reported shorter sleep, and sleep duration declined from young adulthood through midlife before rising slightly among older users. Higher mood was associated with longer sleep, and the weekday-weekend mood difference was larger among users reporting longer sleep. These findings demonstrate the value of large-scale digital data for public health insight, highlighting demographic disparities in sleep and the importance of midlife as a key intervention period. Because the sample is likely skewed toward higher educational attainment and health engagement, disparity estimates may understate true population-level differences. The late-night peak in negative affect aligns with literature on nocturnal suicide risk, though this nonclinical sample cannot directly speak to clinical risk or crisis-service need.

خلق و خو از یک ریتم شبانه‌روزی مستند پیروی می‌کند. زمان‌بندی و مدت خواب نیز به طور مشابه تحت تأثیر عوامل زیستی و اجتماعی قرار دارند. با این حال، داده‌های واقعی و گسترده درباره چگونگی تغییر این الگوها در میان گروه‌های جمعیت‌شناختی همچنان محدود است. مطالعات پیشین اغلب به داده‌های آزمایشگاهی یا تحلیل زبانی شبکه‌های اجتماعی متکی هستند که فاقد خودگزارش‌دهی مستقیم می‌باشند. این مطالعه روندهای ساعتی، هفتگی و جمعیت‌شناختی در گزارش‌های خلق و مدت خواب را با استفاده از یکی از بزرگ‌ترین مجموعه داده‌های آنلاین سلامت رفتاری با خودگزارش‌دهی مستقیم بررسی می‌کند: ۴۶۸٬۰۹۲ کاربر Lumosity (در بازه سنی ۲۰ تا ۷۹ سال) که روزانه خلق (در مقیاس −۲ تا +۲) و مدت خواب (۵ ساعت یا کمتر تا ۹ ساعت و بیشتر) را گزارش کردند. ما تغییرات را بر اساس زمان روز، روز هفته و تعاملات سن، جنسیت و نژاد/قومیت با استفاده از تحلیل واریانس (ANOVA) و رگرسیون خطی ارزیابی کردیم. خلق در میان کاربرانی که در بعدازظهر و عصر گزارش داده‌اند بالاتر و از نیمه‌شب تا صبح پایین‌تر بود. خلق الگوی U شکلی با سن نشان داد که در طول هفته ثابت بود و مدت خواب طولانی‌تر با گزارش‌های خلق بهتر در سراسر روز و هفته همراه بود. مدت خواب بر اساس زمان گزارش و روز هفته متفاوت بود، به طوری که در بعدازظهر/عصر و آخر هفته‌ها مدت خواب طولانی‌تر بود. زنان به طور کلی خواب طولانی‌تری گزارش کردند، کاربران سیاه‌پوست خواب کوتاه‌تری گزارش کردند و مدت خواب از اوایل بزرگسالی تا میانسالی کاهش یافت و سپس در میان کاربران مسن‌تر اندکی افزایش یافت. خلق بالاتر با خواب طولانی‌تر همراه بود و تفاوت خلق بین روزهای هفته و آخر هفته در میان کاربرانی که خواب طولانی‌تری گزارش کردند بیشتر بود. این یافته‌ها ارزش داده‌های دیجیتال گسترده را برای بینش سلامت عمومی نشان می‌دهد و بر نابرابری‌های جمعیت‌شناختی در خواب و اهمیت میانسالی به عنوان دوره‌ای کلیدی برای مداخله تأکید می‌کند. از آنجا که نمونه احتمالاً به سمت تحصیلات بالاتر و مشارکت بیشتر در سلامت گرایش دارد، برآورد نابرابری‌ها ممکن است تفاوت‌های واقعی در سطح جمعیت را کمتر از واقعیت نشان دهد. اوج خلق منفی در نیمه‌شب با ادبیات مربوط به خطر خودکشی شبانه همسو است، اگرچه این نمونه غیر بالینی نمی‌تواند مستقیماً درباره خطر بالینی یا نیاز به خدمات بحران اظهار نظر کند.

Abstract Bilinguals often experience reduced emotional resonance in their second language (L2), known as “emotional distance.” This study investigates how cultural context, specifically culture relatedness, modulates this experience in late Mandarin-English bilinguals. We employed a multi-methodological approach to disentangle implicit and explicit processing. Study 1 (Implicit Association Test) revealed no automatic bias linking culture to emotion, suggesting that long-term L2 immersion may equilibrate implicit associations. Study 2 (explicit ratings), however, found a significant interaction: priming native (Chinese) culture led participants to evaluate negative L2 words as more negative, whereas the L2 (British) cultural context attenuated these evaluations, reinforcing emotional distance. Positive words remained unaffected. These findings demonstrate that culture is an active modulator of bilingual emotion. While acculturation may balance implicit links, conscious activation of native cultural schemas can bridge L2 emotional distance for aversive content, whereas L2 contexts serve to buffer emotional intensity.

دوزبانه‌ها اغلب کاهش هم‌رزونگی هیجانی را در زبان دوم (L2) خود تجربه می‌کنند که به عنوان «فاصله هیجانی» شناخته می‌شود. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه زمینه فرهنگی، به‌ویژه ارتباط با فرهنگ، این تجربه را در دوزبانه‌های دیرآموز ماندارین-انگلیسی تعدیل می‌کند. ما با بهره‌گیری از رویکردی چندروشی به منظور تفکیک پردازش ضمنی و آشکار، به این موضوع پرداختیم. مطالعه اول (آزمون تداعی ضمنی) هیچ سوگیری خودکاری را که فرهنگ را به هیجان پیوند دهد نشان نداد و این امر حاکی از آن است که غوطه‌وری بلندمدت در زبان دوم ممکن است تداعی‌های ضمنی را متعادل سازد. با این حال، مطالعه دوم (ارزیابی‌های آشکار) تعامل معناداری را نشان داد: فعال‌سازی فرهنگ بومی (چینی) موجب شد شرکت‌کنندگان واژه‌های منفی زبان دوم را منفی‌تر ارزیابی کنند، در حالی که زمینه فرهنگی زبان دوم (بریتانیایی) این ارزیابی‌ها را تضعیف کرد و فاصله هیجانی را تقویت نمود. واژه‌های مثبت بدون تغییر باقی ماندند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که فرهنگ، تعدیل‌گر فعالی در هیجان دوزبانه است. در حالی که فرهنگ‌پذیری ممکن است پیوندهای ضمنی را متعادل کند، فعال‌سازی آگاهانه طرح‌واره‌های فرهنگی بومی می‌تواند فاصله هیجانی زبان دوم را برای محتوای ناخوشایند کاهش دهد، در حالی که زمینه‌های زبان دوم به عنوان عامل کاهنده شدت هیجانی عمل می‌کنند.

Minority viewpoints are often suppressed in power-imbalanced group decision-making due to social pressure to comply with the majority. To address this problem, we developed an LLM-powered dissenting minority support system that aimed to foster attention to minority views through either AI-generated counterarguments or AI-mediated messages. We conducted a mixed-method experiment with 96 participants in 24 groups, comparing minority members’ experiences across baseline, AI-counterargument, and AI-mediated message conditions. Our findings revealed a nuanced trade-off: AI-generated counterarguments fostered a more flexible atmosphere and enhanced satisfaction, while AI-mediated messaging increased minority participation but unexpectedly reduced their psychological safety. This research contributes empirical evidence on how different AI implementations affect group dynamics, identifies a critical support paradox between participation and psychological safety, provides design implications for future systems, and highlights ethical challenges in implementing AI-mediated communication in hierarchical settings. These insights advance understanding of designing more equitable AI support for power-imbalanced group decision-making.

دیدگاه‌های اقلیت در تصمیم‌گیری گروهی با عدم توازن قدرت اغلب به دلیل فشار اجتماعی برای تبعیت از اکثریت سرکوب می‌شوند. برای رفع این مشکل، ما سامانه‌ای مبتنی بر مدل زبانی بزرگ (LLM) جهت حمایت از اقلیت مخالف توسعه دادیم که هدف آن جلب توجه به دیدگاه‌های اقلیت از طریق پاداستدلال‌های تولیدشده توسط هوش مصنوعی یا پیام‌های میانجی‌گری‌شده توسط هوش مصنوعی بود. ما یک آزمایش ترکیبی با ۹۶ شرکت‌کننده در ۲۴ گروه انجام دادیم و تجربیات اعضای اقلیت را در شرایط پایه، پاداستدلال هوش مصنوعی و پیام میانجی‌گری‌شده توسط هوش مصنوعی مقایسه کردیم. یافته‌های ما نشان داد که یک موازنه ظریف وجود دارد: پاداستدلال‌های تولیدشده توسط هوش مصنوعی فضای انعطاف‌پذیرتری ایجاد کرده و رضایت را افزایش دادند، در حالی که پیام‌های میانجی‌گری‌شده توسط هوش مصنوعی مشارکت اقلیت را افزایش داد اما به طور غیرمنتظره‌ای ایمنی روانی آن‌ها را کاهش داد. این پژوهش شواهد تجربی درباره تأثیر پیاده‌سازی‌های مختلف هوش مصنوعی بر پویایی‌های گروه ارائه می‌دهد، به یک پارادوکس حمایتی مهم میان مشارکت و ایمنی روانی اشاره می‌کند، پیامدهای طراحی برای سامانه‌های آینده را مطرح می‌سازد و چالش‌های اخلاقی در اجرای ارتباط میانجی‌گری‌شده توسط هوش مصنوعی در محیط‌های سلسله‌مراتبی را برجسته می‌کند. این یافته‌ها به درک بهتر طراحی حمایت‌های عادلانه‌تر مبتنی بر هوش مصنوعی برای تصمیم‌گیری گروهی با عدم توازن قدرت کمک می‌کند.