adaptation

The educational inclusion of students with Down syndrome requires support systems capable of addressing diversity without replacing the student's own participation or shifting the pedagogical responsibility away from the classroom teacher. This study aimed to interpret the experiences of shadow teachers in providing inclusive educational support to students with Down syndrome in General Basic Education, within the framework of the university outreach project "El nuevo desafío de la inclusión universitaria: estrategias de refuerzo académico para jóvenes con diversidad funcional (discapacidad)". The research employed a qualitative approach, grounded in an interpretive paradigm and a hermeneutic-phenomenological design. Three shadow teachers (MSA1, MSW2, and MSB3) participated, selected through purposive, criterion-based non-probability sampling. Data were collected through individual, asynchronous semi-structured interviews via WhatsApp and analyzed using initial and analytical coding, alongside interpretive memos. Thematic sufficiency was assessed across the entire dataset. The participants' experiences were then compared and triangulated with the theoretical framework. The analysis yielded eight thematic axes: the value of the experience; the reality of educational inclusion; methodology and strategies; the role of the shadow teacher; challenges in providing support; support and collaboration networks; vocation and motivation; and proposals for improvement. The experiences analyzed suggest that this support functions as a mediating pedagogical practice that fosters student autonomy, the adaptation of strategies, and collaboration between families and teachers, though challenges persist regarding resources, teacher training, school pacing, and time constraints.

Generation Alpha (born 2010-2024) and Generation Beta (born 2025-2039) represent an unprecedented developmental archetype defined by total digital integration and ubiquitous artificial intelligence (AI). This empirical study evaluated specialized psychological adaptation mechanisms, parenting models, and mental health intervention frameworks across these cohorts. Utilizing a mixed-methods design, quantitative data were gathered from $N = 300$ parents (Gen Alpha parents and expectant/early Gen Beta parents) using the Modified Parental Stress Scale (PSS) and Child Behavior Checklist (CBCL), supplemented by qualitative interviews with $N = 20$ pediatric mental health experts. Independent samples $t$-tests confirmed that Gen Alpha/Beta display significantly higher digital dependency anxiety ($M = 38.60, p < .001$) alongside superior visual-spatial intelligence ($M = 44.10, p < .001$) relative to normative baselines. Crucially, a proactive "Digital Integration" co-navigation parenting framework yielded significantly lower parental stress ($M = 29.50$) compared to rigid "Digital Detox" restriction models ($M = 42.80, p < .001$). A preventive clinical framework focusing on Social-Emotional Learning (SEL) and cognitive impulse management is proposed.

Improving educational quality requires human resource (HR) management that supports teachers’ continuous professional development and adaptation to global demands. This study aims to describe the management of educational HR transformation toward global quality at SMP Muhammadiyah 15 Surabaya and identify its supporting and inhibiting factors. A qualitative approach was employed, with data collected through non-participant observation, interviews, and documentation. Informants were selected through purposive sampling and included the vice principal, the vice principal for curriculum, two teachers, and two students. Data were analyzed through data reduction, data display, conclusion drawing, and verification. The findings indicate that HR transformation is managed through planning, organizing, implementation, supervision, and evaluation. Development programs include internal and external training, a teacher learning community, weekly learning reflection, monthly coaching, and academic supervision. Supporting factors include a collaborative culture, regular professional guidance, and school support. Inhibiting factors comprise limited time, insufficient openness in reflection, short coaching sessions, delayed follow-up, and some teachers’ extrinsic motivation. These findings provide contextual insights into school-level HR management but do not establish program effectiveness in improving student learning outcomes or achieving global quality standards. ABSTRAK Peningkatan mutu pendidikan membutuhkan manajemen sumber daya manusia (SDM) yang mampu mengembangkan kompetensi guru secara berkelanjutan dan adaptif terhadap tuntutan global. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan manajemen transformasi SDM pendidikan menuju mutu global di SMP Muhammadiyah 15 Surabaya serta mengidentifikasi faktor pendukung dan penghambatnya. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan teknik pengumpulan data berupa observasi non-partisipan, wawancara, dan dokumentasi. Informan dipilih secara purposive, meliputi wakil kepala sekolah, wakil kepala sekolah bidang kurikulum, dua guru, dan dua peserta didik. Data dianalisis melalui reduksi data, penyajian data, serta penarikan kesimpulan dan verifikasi. Hasil penelitian menunjukkan bahwa transformasi SDM dikelola melalui perencanaan, pengorganisasian, pelaksanaan, pengawasan, dan evaluasi. Program pengembangan mencakup pelatihan internal dan eksternal, komunitas belajar, learning reflection mingguan, coaching bulanan, dan supervisi akademik. Faktor pendukung meliputi budaya kolaborasi, pembinaan rutin, serta dukungan sekolah, sedangkan hambatannya mencakup keterbatasan waktu, keterbukaan refleksi, durasi coaching, keterlambatan tindak lanjut, dan motivasi ekstrinsik sebagian guru. Temuan ini bersifat kontekstual dan belum membuktikan efektivitas program terhadap hasil belajar atau pencapaian standar mutu global.

The article substantiates the feasibility of adaptive foreign language phonetics teaching, enhanced by artificial intelligence technologies, as an alternative to traditional standardized methods that fail to account for higher education students' individual articulatory features and lead to persistent phonetic errors. The study is interdisciplinary, combining the methodology of specialties A4 Secondary Education (A4.021 English Language and Literature), A5 Vocational Education (A5.39 Digital Technologies), and F7 Computer Engineering. The purpose of the study is to develop and justify a model of an adaptive learning platform for improving higher education students' phonetic skills through the integration of speech formant synthesis with machine learning algorithms. A formant synthesizer model based on parallel digital filters has been developed, generating reference vowel sounds by simulating the resonant frequencies of the vocal tract. An approach to personalizing learning is proposed based on a Long Short-Term Memory (LSTM) neural network, which analyzes a student's error history and dynamically adjusts formant parameters in real time. Technical validation of the model demonstrated high accuracy of formant frequency correction, with a root-mean-square error of 45 Hz for the first formant and 78 Hz for the second, enabling objective assessment of pronunciation quality and adaptation of exercise difficulty to the individual student's level. A pilot quasi-experimental verification of the platform involving experimental and control groups of higher education students confirmed its pedagogical potential for implementing differentiated learning principles based on objective acoustic data. The conclusions confirm the platform's prospects for modernizing linguistic education. Further research directions include expanding empirical validation on a larger sample and conducting perceptual evaluation of synthesized speech quality by native speakers to confirm its naturalness and suitability for learning purposes.

Background: Caring for children with cerebral palsy places emotional, social, and practical demands on families. Objective: This study explored the lived experiences of family caregivers of children with cerebral palsy. Methods: A qualitative phenomenological study involved six family caregivers purposively selected on the basis of their direct involvement in daily care. Data were collected through in-depth semi-structured interviews and analyzed using Colaizzi’s method. Results: Seven themes were identified: emotional responses to the child’s condition; caregiving challenges and barriers; forms of support received; limited access to specialized services; acceptance and hopes for the child’s future; caregiving role conflicts; and changes in daily routines and sleep patterns. Conclusion: The findings indicate that caregiving is a complex process of adaptation shaped by family support, shared responsibilities, and service availability. Emotional support, caregiver education, and continuing guidance are needed to strengthen family well-being and the quality of care provided to children.

The transition from secondary school to higher education is a critical period that shapes students' academic engagement, social integration, and persistence. Despite increased access to higher education in South Africa, many first-year students enter university with expectations that differ substantially from their subsequent experiences, creating adjustment challenges. Guided by Tinto's Theory of Student Integration and Educational Transition Theory, this study explored first-year students' expectations. It examined how students perceived and experienced mismatches between these expectations and the realities of university life. The study adopted an interpretivist qualitative research paradigm and an exploratory descriptive design. Data were collected through three focus group discussions with 21 purposively selected first-year students at a comprehensive university in KwaZulu-Natal, South Africa. They were analysed using reflexive thematic analysis. The findings revealed an expectation–reality mismatch in three areas: social integration and peer relationships, course selection and academic guidance, and academic workload alongside self-directed learning demands. Participants who identified as first-generation students described experiencing additional transition difficulties, which they associated with limited social and cultural capital, inadequate career guidance, and low digital literacy. Participants also associated persistent socioeconomic inequality with these difficulties. The study concludes that expectation–reality mismatch is a psychologically meaningful mechanism through which structural inequality translates into experiences of uncertainty, diminished belonging, and academic disengagement during the first year. Strengthened orientation, mentoring, academic advising, and digital literacy support are recommended to improve student adjustment, engagement, and retention.

Geometry problem-solving requires learners to coordinate conceptual knowledge, spatial representation, strategy use and the regulation of cognition, motivation and effort. This systematic review examined how self-regulated learning (SRL) operates in geometry problem-solving and which learner, task, social, instructional and developmental conditions shape it. A Scopus search reported according to PRISMA 2020 identified 1,298 records; database limits left 529, and eligibility screening retained 32 empirical studies published from 2021 to 2026. Twelve studies involved undergraduates or pre-service teachers, seven involved school pupils, one involved kindergarten children and 12 did not state the educational level in the extracted records. Study quality was appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool, and thematic synthesis identified four themes: planning and strategic regulation; monitoring, control and strategy adaptation; learner characteristics and outcomes; and instructional scaffolding and technology. Successful performance was associated with problem representation, strategy selection, monitoring, error detection, adaptation and evaluation. Diagnostic and elaborated feedback, content-focused peer feedback and supportive scaffolding were more informative than the presence of technology. Evidence on learner characteristics was mainly correlational, and evidence on young learners was thin. The review proposes a Process-Oriented Framework of Self-Regulated Geometry Problem-Solving that links input conditions, forethought, performance regulation, reflection, and outcomes and it is best supported for adolescent and adult learners. Future research should combine self-report with behavioural, longitudinal and process-tracing evidence and develop age-appropriate SRL measures for young children.

Moral education of the individual is a complex and multifaceted process that includes pedagogical and social phenomena. However, the process of moral education is to some extent autonomous. Moral education is effectively carried out only as a holistic pedagogical process that meets the norms of universal morality, the organization of all life and student life, including modern youth. As well as activities, relationships, communication, taking into account their age and individual characteristics. The result of a holistic process is the formation of a morally whole personality, in the unity of its consciousness, moral feelings, conscience, moral will, skills, habits, socially valuable behavior. Moral education includes: the formation of students’ awareness of their connection with society, dependence on it, the need to coordinate their behavior with the interests of society; familiarization with moral ideals, requirements of society, proof of their legitimacy and reasonableness; transformation of moral knowledge into moral beliefs, creation of a system of these beliefs; formation of stable moral feelings, high culture of behavior as one of the main manifestations of respect for people; formation of moral skills. The content of education is understood as a system of knowledge, beliefs, skills, qualities and personality traits, stable behavioral habits that students should possess in accordance with the set goals and objectives. In today’s rapidly changing world, the ability to be independent and self-sufficient is increasingly recognized as a vital skill for success in various areas of life, including education. This is especially true for first-year university students, as they transition from the structured environment of high school to the more autonomous and demanding world of higher education. Developing independence skills in these students is crucial for their adaptation to the university environment and overall personal and academic growth. The concept of independence encompasses various aspects, including the development of autonomy and the development of skills that enable students to navigate the complexities of university life. Autonomy refers to the ability to make decisions, take initiative, and act independently, while the development of independence skills involves acquiring the necessary competencies to function effectively in the educational environment. The state of knowledge regarding the development of independence skills in first-year students is an area of ongoing research. Understanding the factors that contribute to the development of independence in students is essential for supporting them during this transition and enriching their overall educational experience.

Online learning can improve access to educational materials, but it may also create additional demands for school-aged learners who experience learning disabilities. This study examined perceived academic, emotional, behavioural, and adaptation-related outcomes of online classes among students in Grades 1-10 with learning difficulties, drawing on student, parent, and teacher reports. The dissertation describes a quantitative, cross-sectional survey involving 95 participants and the use of the Learning Disabilities Checklist (LDC), Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ), Online Learning Readiness Scale (OLRS), and a researcher-developed questionnaire. Reported findings indicate difficulties with attention, comprehension, task completion, and motivation in online settings, alongside lower perceived academic performance than in traditional classrooms. Parent and teacher reports were associated with students? reported learning difficulties. A significant association was reported between student and teacher reports, χ2(1, N = 95) = 20.5, p < .001, φ = .465; a similar association was reported for student and parent reports, χ2(1, N = 95) = 21.0, p < .001, φ = .471. Student and parent reports of emotional wellbeing were also positively correlated, ρ = .674, p < .001. The findings suggest that online learning requires structured routines, accessible teaching materials, trained educators, and coordinated family-school support to better accommodate learners with learning disabilities. Results should be interpreted cautiously because detailed descriptive scores and an effect estimate for the academic comparison were not reported consistently in the dissertation.

Since the large-scale displacement of Ukrainian families following the escalation of the war in 2022, community- and school-based initiatives have become increasingly important in supporting refugee children's adaptation in host countries. Although play, resilience, and belonging have each been widely recognised as important for children's well-being and development, they have largely been examined within separate strands of scholarship. This theoretical article develops an integrated three-tier framework that brings together Bronfenbrenner's ecological systems theory, social-ecological resilience theory, and research on play and belonging to explain how displaced children adapt within host-country contexts. The proposed framework conceptualises children's adaptation as a recursive process operating across three interconnected tiers. Tier one situates children within their ecological environments; tier two identifies resilience as a multisystemic process emerging through interactions between children and the protective resources available within those environments; and tier three positions play as the primary mechanism through which resilience processes are enacted, while belonging functions as both an outcome and a reinforcing relational process. The framework is illustrated through the context of Ukrainian refugee children in Estonia and generates empirically testable propositions to guide future research. By integrating ecological context, resilience processes, and play-based relational mechanisms into a single explanatory framework, the article offers a conceptual foundation for understanding children's adaptation following forced displacement and provides implications for the design and evaluation of community- and school-based initiatives supporting displaced children.

This study examined the challenges and opportunities experienced by elementary teachers in the new normal education in the Third Congressional District of the Schools Division of Iloilo, Philippines, during the school year 2021–2022, as a basis for developing an instructional training program. Anchored on the Volatility, Uncertainty, Complexity, and Ambiguity (VUCA) framework, the study employed a descriptive-correlational research design involving 60 elementary teachers. Data were collected using a researcher-modified questionnaire and analyzed through descriptive statistics, the Mann–Whitney U test, and Spearman rho correlation. Findings revealed that teachers experienced a moderately challenging level of difficulties (M = 2.68), primarily involving limited internet connectivity, health safety concerns, insufficient technological devices, and financial constraints. Conversely, respondents reported a high level of opportunities (M = 3.85), particularly in professional learning, personal development, technological adaptation, and learner engagement. No significant differences were found in challenges and opportunities when respondents were classified according to age, sex, and civil status. However, a significant negative relationship was established between challenges and opportunities (rs = −0.453, p < 0.001), indicating that greater challenges were associated with fewer perceived opportunities. Based on these findings, a five-day instructional training program focusing on technological competencies and digital instructional applications was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by emphasizing teacher professional development and inclusive instructional practices, and SDG 9 (Industry, Innovation and Infrastructure) through educational technology integration. Its sustainability implications highlight the importance of continuous professional development, institutional technical assistance, and adaptable instructional strategies in strengthening educational resilience and sustaining quality elementary education.

Caregivers of children with neurodevelopmental disorders experience significant multifaceted burdens. However, little qualitative research has been done to explore caregivers’ lived experiences in relation to the effect of burden and coping strategies in the study area. The study sought to investigate caregivers’ awareness problems, coping mechanisms, and support systems in caring for children with neurodevelopmental disorders in Addis Ababa, Ethiopia. The study was conducted in three public, non-teaching hospitals in Addis Ababa, Ethiopia. Using a descriptive phenomenological technique. In-depth interviews were conducted with 15 purposively selected caregivers. The data was analyzed using Braun and Clarke’s six-phase framework technique. The analysis found six interrelated themes: Awareness and Perception of Neurodevelopmental Disorders (NDDs), Emotional Responses to Diagnosis and Adaptation, Caregiving Roles and Responsibilities, Multidimensional Burden and Challenges, Coping Strategies and Adaptation Mechanisms, and Support Systems and Structural Barriers. Bronfenbrenner’s ecological systems theory was used to explain how personal, institutional, and systemic factors explain participants’ experiences and interpret caregiving realities. These findings underscore the call for integrated and collaborative efforts to address individual and system-level challenges among caregivers. Enhancing support systems, mitigating stigma, and correcting systemic inadequacies can improve caregiver well-being and optimize care for children with NDDs.

Parental education is one of the most visible predictors of children's socio-emotional and academic trajectories, though its influence on their school adjustment and mathematical reasoning is rarely examined together. This review is intended to synthesize theoretical and empirical literature about how parental education level influences adaptation of children at school and their mathematical thinking. There are several pathways through which parental education influences their children's academic behaviour, home environment stimulation for mathematical tasks, and educational expectations. Literature evidence shows that higher parental education is associated with richer home numeracy and literacy environments. More homework involvement, and smooth behavioural and emotional adjustment to school are also positively correlated to higher parental education, whereas lower parental education is associated with socioeconomic disadvantage and lack of access to resources for their children both at home and school. The review is particularly focussed in Indian context covering the National Education Policy 2020 and its emphasis on foundational literacy and numeracy, implications of parental involvement , teacher practices, and policy interventions.

Developmental Coordination Disorder (DCD) is associated with elevated rates of anxiety and depression, as well as reduced quality of life, yet the mechanisms linking motor difficulties to these outcomes remain incompletely specified. This article presents and critically evaluates the Integrated Stress-Adaptation Framework for DCD (ISAF-DCD), which synthesizes empirical findings on DCD with established stress theories, including the Environmental Stress Hypothesis, the transactional model of stress, and the Conservation of Resources model. Although the framework is presented with reference to comorbid neurodevelopmental conditions broadly, its evidential basis and worked examples concentrate specifically on attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) and autism spectrum disorder (ASD); generalization to other neurodevelopmental conditions is plausible but has not been evaluated here. ISAF-DCD proposes that motor coordination difficulties influence mental, cognitive, and physical health through interacting environmental demands, primary and secondary stressors, appraisal and response processes, and personal and social factors. The framework is bidirectional and developmentally sensitive, allowing outcomes to feed back into subsequent stress and adaptation processes across the lifespan. I examine the model’s conceptual coherence, empirical support, and potential clinical utility, arguing that ISAF-DCD offers a theoretically grounded heuristic for organizing a fragmented literature while remaining provisional. Its proposed contributions include clarifying the multiple roles of resilience and social support, refining the classification of environmental demands, incorporating neurodevelopmental comorbidity as a cross-cutting factor, and representing reciprocal relationships between stress and motor functioning. To improve falsifiability, I specify the temporal and functional roles of key dual-role constructs and derive five core, empirically distinguishable propositions that differentiate ISAF-DCD from an expanded Environmental Stress Hypothesis. Direct empirical support for some components, particularly the proposed corticolimbic mechanisms, remains limited. ISAF-DCD should therefore be treated as a hypothesis-generating framework, focused primarily on ADHD and ASD as comorbid conditions and on mental health as its central but not exclusive outcome domain, that requires rigorous longitudinal and intervention-based evaluation.

Purpose: The COVID-19 pandemic has increased the workload of medical personnel providing patient care, particularly inpatient nurses. Field interviews with nurses at hospitals in Bandung City indicated increased fatigue and sleepiness during the new normal adaptation period. This study aimed to measure mental workload and sleepiness among inpatient nurses in Bandung City. Methodology: A total of 275 inpatient nurses participated by completing the National Aeronautics and Space Administration Task Load Index (NASA-TLX) questionnaire to assess mental workload and the Karolinska Sleepiness Scale (KSS) to measure sleepiness. Results: Mental workload among inpatient nurses ranged from high to very high, with scores between 76.93 ± 13.18 and 81.36 ± 13.53. Hospital characteristics, gender, age, and marital status were identified as factors associated with excessive mental workload. KSS scores indicated that nurses were in the very alert to alert range after completing their duties. Furthermore, 60.73% of nurses experienced very high mental workload, while 68.73% were classified as very alert. Conclusion: The findings indicate the need for hospital management to improve working conditions through better shift scheduling, resource allocation, and equitable distribution of staff support facilities to address the needs of inpatient nurses. Originality: This study examines mental workload and sleepiness simultaneously among inpatient nurses in Bandung City and identifies factors associated with excessive mental workload, providing a basis for improving hospital workforce management during the new normal adaptation period.

Executive function (EF) is foundational for school readiness, mental health, and social adaptation. Although cross-national studies document cultural variation in EF, less is known about whether EF differs across ethnic groups within the same national and educational context. In China, Yi, Bai, and Naxi children may differ in home language, childrearing practices, and educational beliefs, making them informative for examining universal and context-specific patterns of EF development. This study examined Executive Function (EF) development in a sample of 190 Chinese ethnic children (Yi, Bai, Naxi; 115 boys, 75 girls) aged 4–6 years. These findings revealed that, (1) Overall EF scores were highest for Bai children, followed by Naxi children, and than Yi children. (2) For inhibition control (IC), at ages 4 and 5, Bai and Naxi children performed significantly better than Yi children, whereas no significant differences were observed among the three ethnic groups at age 6. (3) For cognitive flexibility (CF), Bai and Naxi children are significantly better than Yi children. On the size, color, and shape sub-dimensions, pass rates were highest for Bai children, followed by Naxi and then Yi children; on the quantity sub-dimension, pass rates were highest for Naxi children, followed by Bai and then Yi children. (4) For working memory (WM), at ages 4 and 6, the ranking of scores across the three ethnic groups showed that Bai children obtained the highest scores, followed by Naxi children and than Yi children; at age 5, Bai children scored significantly higher than Naxi and Yi children. These findings contribute to theories of EF development by revealing both age-related convergence and cross-ethnic variation, and they inform culturally responsive early childhood education and intervention.

Objectives Cross-cultural equivalence translations of the widely used Implicit Theories of Intelligence Scale (ITIS) into Chinese are limited. Past research has focused on Western educational contexts, and Eastern cultural perspectives have been overlooked. This study aimed to translate and validate the Chinese version of the ITIS, and assess the growth mindset in undergraduate medical students. Methods This study was conducted among final-year undergraduate medical students in Fujian, China. Following forward and back-translation of the Implicit Theories of Intelligence Scale (ITIS), cognitive interviews were conducted with students to assess the clarity and comprehensibility of the translated items, followed by an online survey distributed through medical schools. Construct validity, convergent validity, and discriminant validity were evaluated using confirmatory factor analysis. Internal consistency was assessed using Cronbach's alpha and composite reliability (CR), while test–retest reliability was evaluated separately for the Fixed Mindset and Growth Mindset dimensions using the intraclass correlation coefficient (ICC). Results A total of 444 responses were obtained. Confirmatory factor analysis supported a two-factor structure with satisfactory model fit ( χ 2 = 52.293, df = 17, CMIN/DF = 3.076, CFI = 0.984, NFI = 0.977, RFI = 0.962, IFI = 0.984, TLI = 0.974, RMSEA = 0.068, SRMR = 0.059). Standardized factor loadings were satisfactory, while CR values were 0.908 for Fixed Mindset and 0.910 for Growth Mindset, and AVE values were 0.713 and 0.717, respectively, supporting convergent validity. Discriminant validity was supported by the Fornell–Larcker criterion, AVE values exceeding the corresponding maximum shared variance values, and HTMT ratios below 0.90. Test–retest reliability differed between the two dimensions: the Fixed Mindset dimension demonstrated moderate temporal stability (ICC = 0.662, 95% CI: 0.443–0.806), whereas the Growth Mindset dimension showed limited temporal stability (ICC = 0.159, 95% CI: −0.158–0.446). The mean scores for Fixed Mindset items ranged from 2.64 (SD = 1.09) to 2.86 (SD = 1.56), whereas those for Growth Mindset items ranged from 3.81 (SD = 1.16) to 3.96 (SD = 1.21), indicating relatively stronger endorsement of fixed-mindset beliefs in this sample. Conclusions The Chinese version of the ITIS is a valid and reliable instrument for assessing the intelligence mindset of medical students.

Currently, no practical instrument is available to evaluate sleep health literacy in nurses. This study aimed to translate the Sleep Health Communication scale into Chinese and examine its psychometric properties. Translation was performed following the standard procedures of the classic Brislin translation model. Cross-sectional survey was conducted between May 1 and June 1, 2025, in a large general hospital located in Southeast China. The survey battery consisted of demographic information, the Sleep Health Literacy scale (SHL), and the Anxiety and Preoccupation about Sleep Questionnaire (APSQ). Random subsample 1 ( n = 317) was used for item analysis and exploratory factor analysis (EFA). Random subsample 2 ( n = 318) was utilised to test internal consistency, perform confirmatory factor analysis, and calculate convergent validity and discriminant validity. Forty randomly selected participants were retested one month later to assess test-retest reliability. Six experts in relevant disciplines were recruited to evaluate content validity. Concurrent validity was assessed via Pearson correlation analysis between the total score of the SHC and the overall score of the APSQ. The Chinese version of the SHC scale comprised 2 dimensions with a total of 9 items. Confirmatory factor analysis (CFA) supported this two-factor model with acceptable model fit indices: χ 2 /df = 2.946, RMSEA = 0.078. The overall Cronbach’s α coefficient of the scale was 0.889, and the McDonald’s ω coefficient was 0.894. The test-retest reliability yielded an r value of 0.881, and the two-way mixed-effects model intraclass correlation coefficient (ICC) value of 0.866. The item-level content validity index (I-CVI) ranged from 0.833 to 1.000, and the scale-level average content validity index (S-CVI/Ave) was 0.944. Concurrent validity was calculated by correlating total SHC scores with total APSQ scores; the correlation coefficient was r = − 0.187( p < 0.01). The SHC-C exhibited preliminary reliability and validity. Notably, the overall concurrent validity of this scale with the APSQ was weak. The two-item Critical Application factor exhibited an even weaker, non-significant correlation and limited internal consistency. Its psychometric properties should be further validated using larger and more diverse samples. Not applicable.

This article sought to adapt and validate an instrument for the perception of management policies and practices aimed at higher education professors, since the available instruments were designed for organisations in general and do not address the particularities of academic work. The instrument was based on two scales already validated for Brazilian organisations, with the addition of items on research incentives, publication support and the teaching career. Content and criterion validity derived from the published origin of the items, complemented by prior definition of the constructs, peer review and pre-testing. A total of 386 professors from Brazilian public and private institutions took part, answering on an interval scale based on adverbs of quantity and frequency. Internal consistency reached a Cronbach's alpha of 0.956. Exploratory factor analysis, used for the statistical validation of the constructs defined a priori, retained six factors explaining 67.3% of the accumulated variance, with a sampling adequacy of 0.948. The expected dimensions were reproduced, and the added items formed a factor of their own. It is concluded that the adapted instrument is suitable for measuring teachers' perception of institutional management.

This study examined the coping mechanisms and pedagogical challenges experienced by elementary teachers in utilizing interactive multimedia tools in selected public elementary schools in the Schools Division of Leyte, during School Year 2025–2026. Specifically, it determined the teachers’ demographic and professional profiles, assessed the extent of pedagogical challenges encountered in terms of technological fluency, competence, curriculum and lesson integration, time management, and resource management, and identified the coping mechanisms used to address these challenges. The study also examined whether significant differences existed in the teachers’ assessments when grouped according to their demographic characteristics and determined the relationship between pedagogical challenges and coping mechanisms. A quantitative descriptive-correlational and descriptive-comparative research design was employed, involving the total population of 145 elementary teachers from five selected public schools. Data were gathered using a researcher-made questionnaire validated by educational technology experts and analyzed using frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, t-test, analysis of variance, and Pearson product-moment correlation at the 0.05 level of significance. The findings showed that teachers experienced varying degrees of difficulty in integrating interactive multimedia tools, particularly in managing technological demands, aligning digital resources with lessons, allocating preparation time, and addressing limitations in available resources. Despite these challenges, teachers demonstrated adaptive coping practices, particularly through collaboration and peer support, resourcefulness, adaptation, personal reflection, and self-care. The findings further indicated differences in some assessments when respondents were grouped according to selected demographic characteristics, while the relationship between pedagogical challenges and coping mechanisms reflected the teachers’ efforts to adjust to technology-related demands. Based on the findings, enhanced digital-based literacy teaching-learning activities were developed to strengthen teachers’ technological and pedagogical competencies and support more practical, engaging, and sustainable technology integration in elementary classrooms.

Background: Teacher agency is essential to educational transformation, yet teacher development in Nepal often relies on standardized training approaches that emphasize prescribed methods rather than critical reflection, contextual experimentation, and collaborative learning. Objectives: This study explores how teachers develop and exercise agency through Critical–Creative Pedagogy (CCP) and participatory action research in two Nepali public-school contexts. Methods: Using a participatory action research approach, the study examined two contexts: a cross-school initiative involving 11 teachers from eight public schools in Helambu and a school-based initiative involving 30 teachers at Janata Secondary School in Bardibas. Data were generated over nine months through workshop interactions, teacher reflections, lesson plans, classroom observations, reflective dialogues, and informal conversations with students. The analysis examined how reflection, dialogue, classroom experimentation, and collective professional learning contributed to the development of teacher agency. Results: The findings indicate that teacher agency developed through iterative cycles of reflection, action, observation, dialogue, and re-reflection rather than through standardized training alone. Teachers began questioning textbook-centred and examination-driven practices and experimenting with learning activities grounded in students’ experiences and local contexts. Contextual adaptation and engagement with the wider school community, including school management committees and parents, emerged as important dimensions of pedagogical change. The Bardibas initiative appeared to foster stronger shared reflection, mutual support, and continuity of pedagogical change than the cross-school arrangement in Helambu. Conclusion: Teacher agency is a relational and context-dependent process that develops through critical reflection, pedagogical experimentation, and collaborative learning. Sustaining educational transformation requires professional learning opportunities that connect teachers’ agency with local knowledge, school-level collaboration, and community engagement. Novelty: By examining participatory action research across two distinct school contexts, this study highlights how the institutional setting of teacher collaboration may shape opportunities for collective reflection, mutual support, and sustained pedagogical change. It also foregrounds the importance of connecting teacher learning with school and community contexts in efforts to transform classroom practice.

The Merdeka Curriculum is Indonesia's most significant curricular reform in a decade, granting schools and teachers wider autonomy over learning design, assessment, and the use of digital resources. Its success, however, depends on whether teachers are prepared to exercise that autonomy and whether technological support is available to sustain it. This article reviews 24 studies published between 2023 and 2026 to examine how teacher readiness and technological support have been addressed in research on the curriculum's implementation. A qualitative systematic review was conducted following PRISMA 2020 reporting principles. Records were drawn from two bibliographic exports and supplementary searches, screened against explicit criteria, and analysed through thematic synthesis. Five themes emerged: conceptual understanding of curriculum components, professional development and training, pedagogical and assessment adaptation, institutional and management support, and technological competence and infrastructure. The synthesis shows that readiness is uneven across regions, school types, and subjects, and that the Merdeka Mengajar Platform has become a central support tool whose benefits depend on teachers' digital competence, time, and school-level facilitation. The article proposes a Readiness-Technology Alignment perspective, arguing that readiness and technological support should be planned together rather than treated as separate policy tracks. Implications for training, leadership, and policy are discussed.

Introduction Climate change impacts are not gender-neutral, yet standard reporting relies on aggregate household indicators that obscure intra-household power dynamics and diverse individual vulnerabilities. This review assesses gender-differentiated climate resilience in rural farming households and evaluates the extent to which empirical evidence aligns with the gender-responsive, participatory and transparent mandates of the Paris Agreement. Methods Peer-reviewed studies published between 2015 and 2025 were retrieved from Scopus, Web of Science, AJOL and Google Scholar following PRISMA guidelines. A total of 117 eligible studies were screened and analysed thematically using a hybrid inductive–deductive approach in R. Methodological quality was appraised using the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT), and evidence coverage was characterised using GRADE-CERQual adequacy criteria. Policy alignment was mapped against Articles 2.1b, 7.1, 7.5, 11 and 13. Results Eight interrelated resilience domains were identified: livelihood, water, food, ecological, social, community, agricultural and economic. The review reveals a significant implementation gap between the Paris Agreement and ground-level reality. While Articles 7.5, 11 and 13 emphasise equity and participation, resilience is often achieved through paradoxes of depletion. We propose the Gendered Resilience Paradox Framework (GRPF), a novel theoretical model encompassing resilience as a distributive process rather than a neutral capacity. The framework identifies five interlocking mechanisms—workload-resilience, biological buffer, mobility-stability, restoration-marginalisation and hydrological time-poverty—through which household resilience is achieved via the systematic transfer of adaptation costs onto women’s bodies, time and agency. These paradoxes form a self-reinforcing Depletion Cycle, creating a resilience debt that may compound intergenerationally. A co-occurrence network (n = 117) shows that workload-resilience is the most frequently documented paradox (53.0%) and reveals that embodied paradoxes remain the least studied. Articles 2.1b and 7.1 show partial alignment; Articles 7.5, 11 and 13 show misalignment. Men also face climate-related hardships, including psychosocial stress, migration-induced vulnerabilities and systemic exclusion from aid. Discussion Resilience achieved through depletion is not resilience but a debt. Closing the implementation gap requires distributional indicators, time-releasing infrastructure, secure land tenure, and bundled interventions that address multiple paradoxes simultaneously. Systematic review registration Open Science Framework (OSF https://doi.org/10.17605/OSF.IO/WFR7Q ).

Transformations in contemporary higher education require a reconsideration of the theoretical and practical foundations of student socialization management. Digital transformation, hybrid learning environments, growing student diversity, changing labour-market expectations, and participatory governance have made socialization a strategic issue in university management. The article aims to systematize contemporary models of student socialization management, identify their managerial potential and limitations, and propose an integrated structural–functional model based on theoretical synthesis. The study employs theoretical and comparative analysis, systematization, generalization, and pedagogical modelling. It argues that effective socialization management cannot be reduced to students’ adaptation to the university environment; rather, it should encompass academic and social integration, a sense of belonging, social and professional competences, professional identity, digital citizenship, self-regulation, and social agency. The proposed model integrates systemic, ecological, student-centred, competence-based, participatory, and digital-ecosystem approaches, thereby providing a more holistic, measurable, and manageable framework for student socialization.

Professional speech culture is an essential component of teacher preparation, yet university courses in this area often emphasize normative linguistic knowledge without sufficiently integrating its application to authentic pedagogical communication. This study aimed to preliminarily adapt and evaluate the Teacher's Speech Culture course for pre-service Kazakh language teachers by strengthening the integration of normative-linguistic, communicative-pragmatic, discursive, and interactive components of professional speech competence. A single-group pre-test–post-test design was used. Initially, 180 students were recruited from two higher education institutions in southern Kazakhstan; 156 completed all stages and were included in the final analysis. The adapted course combined theoretical instruction with professionally oriented communicative situations, independent construction of professional utterances, interactive tasks, and reflective analysis of speech behaviour. Professional speech competence was assessed before and after the course using diagnostic and performance-based measures. The assessment demonstrated satisfactory internal consistency (Cronbach's α = 0.86). Data were examined using pre-test -post-test comparisons and path analysis. Overall professional speech competence increased from M = 7.84 (SD = 1.62) to M = 9.72 (SD = 1.48), t (155) = 11.46, p < 0.001, Cohen's d = 0.92. Significant improvements were also observed across the normative-linguistic, communicative-pragmatic, discursive, and interactive components. Path analysis indicated that the ability to analyse professional communicative situations had the strongest direct association with professional speech competence. Professional speech competence was also positively associated with speech self-control and flexibility of professional speech behaviour. The findings provide preliminary empirical support for a practice-oriented adaptation of the Teacher's Speech Culture course that connects knowledge of language norms with contextual analysis, independent speech production, and regulation of professional communication. Given the absence of a separate control group, the observed changes should be interpreted as pre-test–post-test differences associated with course participation rather than evidence of a causal intervention effect. Further controlled studies involving broader samples are required to evaluate the effectiveness and generalizability of the adapted course.

Amid persistent classroom shortages in resource constrained educational system, makeshift classrooms have emerged as a widespread yet underexamined learning environment that may profoundly shape students’ academic experiences and outcomes.practical response to the shortage of classrooms. Nevertheless, there is limited knowledge concerning how these makeshift classrooms influence students’ educational experiences, especially in Social Studies. The study explored the lived experiences and academic performances of the students in learning Social Studies in the makeshift classrooms in Upper Sepaka Integrated School, Talahik Integrated School and Tapok Integrated School in Surallah North District. A phenomenological research design was used. Data were collected via in-depth interviews and analyzed using thematic analysis. The results indicated that students encountered several challenges including poor classroom conditions, instructional challenges, learning challenges and lack of involvement. Nevertheless, they showed resilience through peer collaboration, independent learning, self-regulation, and a positive mindset. Teachers also made adaptations includes interactive instruction, instructional adaptations, effective classroom management, and environmental adjustments to continue learning. However, the makeshift educational environment continued to impact on academic results with reduced engagement, interrupted learning, poor academic performance and reduced learning development. The key finding of the study is that although students and teachers can adapt to challenging learning environments, adaptation alone cannot compensate for poor classroom conditions. The findings highlight the need for better learning facilities, increased instructional support, and more responsive educational policies to provide equitable opportunities for success for students in marginalized learning spaces.

Social and emotional learning (SEL) is increasingly recognized as an important component of elementary education, supporting students’ social-emotional development, engagement, well-being, and academic learning. However, the relationships among teacher social-emotional competence, learning climate, implementation quality, and student outcomes remain insufficiently integrated, particularly in the Indonesian context. This study aims to synthesize literature on these relationships and examine their implications for SEL implementation in Indonesian elementary schools. A narrative literature review was conducted using an existing source corpus supplemented by relevant peer-reviewed literature. The synthesis examined major themes concerning teacher competence, classroom practices, learning climate, student outcomes, implementation conditions, and contextual adaptation. The findings suggest that teacher competence is associated with the quality of SEL enactment, while a supportive learning climate provides a context for student participation and social-emotional learning. Implementation quality and cultural context also shape how SEL is adapted and sustained. These relationships should not be interpreted as a universally established causal pathway. The review highlights the need for context-responsive teacher development, school-level support, and rigorous evaluation of SEL practices. Future empirical research in Indonesian elementary schools should investigate these relationships using longitudinal and mixed-methods approaches.

This study explored the academic validation experiences of internal migrant college students and their implications for proposed psychosocial support activities. Specifically, it examined forms of academic validation, their influence on psychosocial well-being and academic persistence, and challenges in obtaining institutional support. Using a qualitative research design and Interpretative Phenomenological Analysis, the study examined interview accounts from eight internal migrant college students at Cavite State University–Main Campus during the academic year 2025–2026. Findings revealed that students experienced academic validation through faculty recognition, constructive feedback, peer encouragement, and academic achievements. Such experiences fostered motivation, confidence, belonging, and continued academic engagement. Conversely, limited recognition contributed to discouragement, self-doubt, and emotional distress. Participants also described homesickness, social isolation, language barriers, unfamiliar cultural practices, communication difficulties, and hesitation in seeking academic or emotional assistance. Despite these challenges, personal resilience, supportive classmates, and determination helped students adjust and persist in their studies. Based on the findings, the study proposed the BRIDGE Program, emphasizing peer mentoring, support circles, cultural integration, wellness activities, academic assistance, counseling, and opportunities for emotional expression. The study concluded that academic validation and accessible psychosocial support are important to the adjustment and educational persistence of internal migrant students. It aligns with Sustainable Development Goal 3, Good Health and Well-Being; Goal 4, Quality Education; and Goal 10, Reduced Inequalities. Its potential sustainability contribution lies in guiding inclusive institutional support practices that strengthen student welfare, social belonging, and equitable participation in higher education. These practices may also encourage more responsive and supportive campus communities.

Empathy toward animals plays an important role in developing children’s positive attitudes toward animals. However, validated educational modules and culturally appropriate assessment tools for Indonesian elementary school students are still limited. This research comprised two sequential studies. Study 1 focused on developing and validating the Empathy for Animals Module and adapting the Animal Attitude Scale-10 (AAS-10) for Indonesian upper elementary students. Study 2 examined the module’s preliminary effectiveness in improving students’ attitudes toward animals. Study 1 included expert content validation, readability testing, cross-cultural adaptation of the AAS-10, confirmatory factor analysis, and reliability testing. Study 2 used a quasi-experimental pre-test–post-test control group design with 46 fourth-grade students assigned to experimental and control groups. In Study 1, the module showed strong content validity, with Aiken’s V values ranging from 0.82 to 0.92, and excellent readability, with an FVI of 0.90. The adapted AAS-10 maintained a one-factor structure and demonstrated good internal consistency, with Cronbach’s α = 0.870. In Study 2, the experimental group’s mean attitude score increased from 33.42 to 37.42, while the control group showed no significant improvement. Gain score analysis indicated a significant difference between the groups (p = 0.032), suggesting that the module was effective in enhancing students’ attitudes toward animals. The Empathy for Animals Module and the adapted Animal Attitude Scale-10 (AAS-10) showed satisfactory psychometric properties and are appropriate for Indonesian upper elementary school students. The module also demonstrated preliminary effectiveness in improving students’ attitudes toward animals.

Background and Objectives: Architectural spaces are often designed with a strong visual focus, yet their sonic potential remains underexplored. Inspired by the concept of “breathing” that symbolizes life, movement, and vitality, the research project Prana aimed to create a responsive sound installation that enhances the sonic environment in architectural spaces by utilizing efficient wireless communication, sensors, and algorithms, which can evoke the feeling of breathing life into a space, providing visitors with a novel and engaging sensory experience. The designed system offered flexibility for placement and adaptation across various locations. Conducted within the tunnel of Wat Umong in Chiang Mai, Thailand, the exhibition was presented to the public, and the author collected data from visitors for the evaluation. This project serves as an example of how interactive sound design can revitalize architectural environments by creating a dialogue between sound, space, and audience. Methods: The study adopts both research-led and practice-led approaches, examining the interplay between technical design and aesthetic expression. The author collected ideas and designed the technical process of developing interactive sound installation, environmental sound design, multi-channel sound system, and wireless communication to develop the installation. The process of developing and installing the work was closely documented, while visitor experiences were assessed through direct observation and questionnaires during the exhibition period for the evaluation. The collected data was analyzed and presented as results in two aspects, sound design and system design. Results: The sound installation utilized microcontrollers (Arduino) and radio transceivers to process signals from two selected sensors (photoelectric sensor and electric gyroscope) encapsulated in small bells as triggers for algorithmically projecting prepared sounds through a multichannel sound system. The electric gyroscope has been proven to be more effective in representing the movement of the bell in the form of digital data. The collected data from the exhibition reveals that a coherent relationship between sound installation, spatial context, and environmental soundscape forms a vital foundation for innovative sound design. Audience responses emphasized that engagement and satisfaction largely depend on the immersive and experiential qualities of the work, highlighting the significance of site-responsive experimentation and clear design intentions. Conclusions: The Prana project demonstrates how interactive sound design can meaningfully enrich architectural environments by integrating technology, spatial awareness, and aesthetic intention. The findings show that when sound, space, and audience interaction are thoughtfully aligned, architectural settings can be transformed into dynamic, sensory experiences that evoke vitality and presence, much like the metaphor of breathing that inspired the work. Technically, the use of microcontrollers, wireless communication, and motion-based sensing proved effective in creating a flexible and responsive sonic system, with the electric gyroscope offering particularly reliable data for movement-triggered sound generation in this project. Audience feedback confirmed that the success of such installations depends not only on technological capability but also on the experiential coherence and immersion they create. This highlights the importance of site-specific testing, deliberate sound selection, and a clear conceptual foundation. Ultimately, the project offers a practical and artistic framework for future interactive sound installations, highlighting how responsive technologies can animate architectural spaces and foster deeper engagement through sound. Furthermore, developing simple and user-friendly interfaces can extend the accessibility of interactive sound installations.

The article presents the challenges of civic education and a civic upbringing in the era of the transforming of society in response to climate change.These challenges include not only support for mitigation and adaptation measures but also support for maintaining or deepening democratic processes and institutions.Following the UNESCO call for educational transformation (2021), responsible civic education was defined as education that leads students to support pro-climate measures (a shared truth and a vision of the future) but also to embrace democratic civil attitudes.According to UNESCO, education should lead to peaceful activism that criticises and confronts the power structures that disrupt or prevent shared truths about a possible future.The authors therefore describe the transformations in civil disobedience (CD) and theoretical reflections on CD that appreciate its importance and potential for promoting pro-climatic measures.They also present other civil approaches and examples of addressing the climate crisis, specifically examining the democratic limits and positive aspects of the concepts of environmental and ecological citizenship, deliberative democracy, and eco-modernism.They then present the concepts of civic education and offer answers to the question of what parameters responsible civic education should meet.First, they show the current interdependence between the subject of civic education and climate change.They then present Westheimer's models of civic education in relation to sustainability and the deepening of democratic processes.Here, the model of a justice-oriented citizen is presented in relation to the concept of responsible citizenship, where responsibility is extended to that of taking action for the benefit of society as a whole.

این مقاله به چالش‌های آموزش شهروندی و تربیت شهروندی در عصر تحول جامعه در پاسخ به تغییرات اقلیمی می‌پردازد. این چالش‌ها نه تنها شامل حمایت از اقدامات کاهش و سازگاری، بلکه حمایت از حفظ یا تعمیق فرایندها و نهادهای دموکراتیک نیز می‌شود. در پی فراخوان یونسکو برای تحول آموزشی (2021)، آموزش شهروندی مسئولانه به عنوان آموزشی تعریف شده است که دانش‌آموزان را به حمایت از اقدامات اقلیمی (حقیقت مشترک و چشم‌انداز آینده) و همچنین پذیرش نگرش‌های مدنی دموکراتیک سوق می‌دهد. به گفته یونسکو، آموزش باید به کنشگری مسالمت‌آمیز منجر شود که ساختارهای قدرتی را که حقیقت‌های مشترک درباره آینده ممکن را مختل یا مانع می‌شوند، نقد و به چالش می‌کشد. نویسندگان در نتیجه، دگرگونی‌های نافرمانی مدنی (CD) و تأملات نظری درباره CD را توصیف می‌کنند که اهمیت و پتانسیل آن را برای ترویج اقدامات اقلیمی ارج می‌نهند. آن‌ها همچنین رویکردهای مدنی دیگر و نمونه‌هایی از مواجهه با بحران اقلیمی را ارائه می‌دهند و به طور خاص، حدود دموکراتیک و جنبه‌های مثبت مفاهیم شهروندی محیط‌زیستی و بوم‌شناختی، دموکراسی مشورتی و اکومدرنیسم را بررسی می‌کنند. سپس مفاهیم آموزش شهروندی را مطرح کرده و به این پرسش پاسخ می‌دهند که آموزش شهروندی مسئولانه باید چه شاخص‌هایی داشته باشد. ابتدا، وابستگی متقابل کنونی میان موضوع آموزش شهروندی و تغییرات اقلیمی را نشان می‌دهند. سپس مدل‌های Westheimer از آموزش شهروندی را در ارتباط با پایداری و تعمیق فرایندهای دموکراتیک ارائه می‌کنند. در اینجا، مدل شهروند عدالت‌محور در ارتباط با مفهوم شهروندی مسئولانه مطرح می‌شود، جایی که مسئولیت به اقدام برای منفعت کل جامعه گسترش می‌یابد.

Formative assessment is important in inclusive English classrooms because it enables teachers to gather evidence of learning during instruction and respond to diverse learning needs. This study examined how formative assessment was implemented in an inclusive Grade VIII English classroom, with particular attention to the relationship between assessment planning, classroom enactment, evidence of learning, feedback, and instructional adaptation. A qualitative case study design was employed using non-participant classroom observation, a semi-structured interview with the English teacher, and document analysis. Data were analyzed using the interactive model. The findings indicate that formative assessment was embedded throughout instruction through questioning, observation, performance activities, feedback, and reflection. A key pattern was the difference between planned assessment and classroom implementation. Although the written assessment plan was primarily designed for the whole class, the teacher adapted instructions, task support, time allocation, and individual guidance in response to students’ learning evidence. Thus, in this case, the inclusive dimension of formative assessment was more visible in teachers’ real-time responsive decisions than in formal assessment planning. Because the study concerned one teacher and one classroom, the findings are presented as a context-specific account rather than a generalizable claim.

ارزشیابی تکوینی در کلاس‌های فراگیر زبان انگلیسی اهمیت دارد، زیرا به معلمان امکان می‌دهد تا در حین آموزش، شواهد یادگیری را جمع‌آوری کرده و به نیازهای متنوع یادگیری پاسخ دهند. این پژوهش به بررسی نحوه اجرای ارزشیابی تکوینی در یک کلاس فراگیر زبان انگلیسی پایه هشتم پرداخت و به طور ویژه به رابطه بین برنامه‌ریزی ارزشیابی، اجرای کلاسی، شواهد یادگیری، بازخورد و سازگاری آموزشی توجه داشت. این مطالعه با استفاده از طرح مطالعه موردی کیفی و به‌کارگیری مشاهده غیرمشارکتی کلاس، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با معلم زبان انگلیسی و تحلیل اسناد انجام شد. داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که ارزشیابی تکوینی از طریق پرسشگری، مشاهده، فعالیت‌های عملکردی، بازخورد و تأمل در سراسر آموزش ادغام شده بود. الگوی کلیدی، تفاوت بین ارزشیابی برنامه‌ریزی‌شده و اجرای کلاسی بود. اگرچه برنامه مکتوب ارزشیابی عمدتاً برای کل کلاس طراحی شده بود، معلم با توجه به شواهد یادگیری دانش‌آموزان، دستورالعمل‌ها، حمایت از تکلیف، تخصیص زمان و راهنمایی فردی را تطبیق می‌داد. بنابراین، در این مورد، بُعد فراگیر ارزشیابی تکوینی بیشتر در تصمیمات پاسخگو و آنی معلم نسبت به برنامه‌ریزی رسمی ارزشیابی مشهود بود. با توجه به اینکه این مطالعه درباره یک معلم و یک کلاس انجام شده است، یافته‌ها به عنوان گزارشی زمینه‌محور ارائه می‌شود و نه ادعایی قابل تعمیم.

Inclusive education in Islamic education does not always take the form of explicit policies but may be manifested through values embedded in institutional documents. This study examines how inclusive education is understood and manifested as a value orientation in the vision and mission of MIS Nurul Muslimin Sungai Raya using Talcott Parsons’ structural functionalism. Employing a qualitative case study, data were collected through document analysis and interviews with key informants. The findings show that inclusive values are not explicitly formulated but are implicitly reflected in three orientations: akhlakul karimah (noble character), social harmony, and student potential development. These values provide a normative orientation toward diversity but have not been fully translated into operational educational practices. Within the AGIL framework, social harmony and akhlakul karimah are supported by interview data as indications of integration and pattern maintenance, while adaptation and goal attainment remain interpretive inferences from the vision and mission. The study also identifies a gap between articulated values and their implementation, indicating that inclusive values function as a systemic orientation but have not yet been fully internalized in practice. Thus, strengthening the operational dimension is essential to transform inclusive values from normative commitments into systematic and sustainable educational practices.

آموزش فراگیر در آموزش اسلامی همواره به صورت سیاست‌های صریح ظاهر نمی‌شود، بلکه ممکن است از طریق ارزش‌های نهفته در اسناد نهادی تجلی یابد. این پژوهش به بررسی نحوه درک و تجلی آموزش فراگیر به عنوان یک جهت‌گیری ارزشی در چشم‌انداز و رسالت MIS Nurul Muslimin Sungai Raya با استفاده از رویکرد کارکردگرایی ساختاری تالکوت پارسونز می‌پردازد. با بهره‌گیری از روش مطالعه موردی کیفی، داده‌ها از طریق تحلیل اسناد و مصاحبه با مطلعان کلیدی گردآوری شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزش‌های فراگیر به طور صریح صورت‌بندی نشده‌اند، اما به طور ضمنی در سه جهت‌گیری بازتاب یافته‌اند: اخلاق کریمه (اخلاق نیکو)، هم‌آهنگی اجتماعی و توسعه پتانسیل دانش‌آموزان. این ارزش‌ها جهت‌گیری هنجاری نسبت به تنوع فراهم می‌کنند، اما هنوز به طور کامل به شیوه‌های عملیاتی آموزشی ترجمه نشده‌اند. در چارچوب AGIL، هم‌آهنگی اجتماعی و اخلاق کریمه بر اساس داده‌های مصاحبه به عنوان نشانه‌هایی از یکپارچگی و حفظ الگو مورد حمایت قرار گرفته‌اند، در حالی که سازگاری و دستیابی به هدف همچنان استنباط‌های تفسیری از چشم‌انداز و رسالت هستند. این مطالعه همچنین شکافی میان ارزش‌های بیان‌شده و اجرای آن‌ها را شناسایی می‌کند که نشان می‌دهد ارزش‌های فراگیر به عنوان یک جهت‌گیری سیستمی عمل می‌کنند، اما هنوز به طور کامل در عمل درونی نشده‌اند. بنابراین، تقویت بُعد عملیاتی برای تبدیل ارزش‌های فراگیر از تعهدات هنجاری به شیوه‌های آموزشی نظام‌مند و پایدار ضروری است.

Teacher professional development is particularly important in special education, where teachers are expected to respond to diverse and complex student needs. This study examines school-based professional development workshops implemented through a voluntary, group-oriented adaptation of the peer coaching model in a special education school. The research aims to explore why special education teachers chose to participate in peer coaching-based professional development workshops and to examine the perceived impacts of these workshops on teachers, students, and the overall school climate. Adopting a qualitative research design, semi-structured interviews were conducted with 11 teachers (10 female and 1 male). The data were analyzed using a five-stage phenomenological analysis method. Findings revealed that teachers participated in the workshops to enhance their professional competence, stay informed about current approaches, develop skills in areas where they felt inadequate, and engage in collaborative learning with colleagues. The workshop process was also perceived to contribute positively to students’ academic and social development and to foster a more supportive and collaborative school atmosphere. Overall, participants perceived that the school-based, group-oriented peer coaching workshops supported their instructional practices and contributed to a more collaborative school culture. The study further emphasizes the importance of supporting needs-based and collaborative professional development models within educational policy frameworks.

توسعه حرفه‌ای معلمان به‌ویژه در آموزش ویژه اهمیت بسزایی دارد، زیرا از معلمان انتظار می‌رود به نیازهای متنوع و پیچیده دانش‌آموزان پاسخ دهند. این پژوهش به بررسی کارگاه‌های توسعه حرفه‌ای مدرسه‌محور که از طریق انطباق داوطلبانه و گروه‌محور مدل مربیگری همتا در یک مدرسه آموزش ویژه اجرا شده‌اند، می‌پردازد. هدف پژوهش، واکاوی دلایل مشارکت معلمان آموزش ویژه در کارگاه‌های توسعه حرفه‌ای مبتنی بر مربیگری همتا و بررسی تأثیرات ادراک‌شده این کارگاه‌ها بر معلمان، دانش‌آموزان و فضای کلی مدرسه است. با اتخاذ طرح پژوهش کیفی، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۱ معلم (۱۰ زن و ۱ مرد) انجام شد. داده‌ها با استفاده از روش تحلیل پدیدارشناختی پنج‌مرحله‌ای تحلیل گردید. یافته‌ها نشان داد که معلمان به منظور ارتقای شایستگی حرفه‌ای، به‌روز ماندن نسبت به رویکردهای جاری، توسعه مهارت‌ها در حوزه‌هایی که احساس ضعف می‌کردند و یادگیری مشارکتی با همکاران در کارگاه‌ها شرکت کردند. همچنین، فرایند کارگاه‌ها از منظر معلمان به رشد تحصیلی و اجتماعی دانش‌آموزان و تقویت فضای حمایتی و مشارکتی مدرسه کمک کرده است. به طور کلی، شرکت‌کنندگان معتقد بودند که کارگاه‌های مربیگری همتای مدرسه‌محور و گروه‌محور از شیوه‌های آموزشی آنان حمایت کرده و به فرهنگ مدرسه‌ای مشارکتی‌تر کمک نموده است. این مطالعه همچنین بر اهمیت حمایت از مدل‌های توسعه حرفه‌ای مبتنی بر نیاز و مشارکتی در چارچوب سیاست‌های آموزشی تأکید می‌کند.

Investing in human capital represents a key factor in maintaining a competitive advantage in modern business. Continuous employee training and professional development contribute to improved work performance, increased motivation, greater job satisfaction, and better adaptation to dynamic changes in the business environment. This paper examines the importance of employee training and development in companies in the Republic of Serbia, focusing on professional development and work efficiency. The research was conducted on a sample of 150 respondents employed in six companies operating in the transport, insurance, and technical sectors. Descriptive statistics and Pearson's correlation coefficient were used to analyse the data. The findings highlight the need for greater company involvement in employee training and development to respond more effectively to the challenges of modern business. The results contribute to a better understanding of the role of employee training and development in the strategic management of human capital.

سرمایه‌گذاری در سرمایه انسانی یکی از عوامل کلیدی در حفظ مزیت رقابتی در کسب‌وکارهای مدرن به‌شمار می‌رود. آموزش مستمر کارکنان و توسعه حرفه‌ای آنان به بهبود عملکرد شغلی، افزایش انگیزه، رضایت شغلی بیشتر و سازگاری بهتر با تغییرات پویای محیط کسب‌وکار کمک می‌کند. این مقاله به بررسی اهمیت آموزش و توسعه کارکنان در شرکت‌های جمهوری صربستان می‌پردازد و تمرکز آن بر توسعه حرفه‌ای و کارایی شغلی است. پژوهش حاضر بر روی نمونه‌ای متشکل از ۱۵۰ نفر از کارکنان شاغل در شش شرکت فعال در بخش‌های حمل‌ونقل، بیمه و فنی انجام شده است. برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شده است. یافته‌ها بر لزوم مشارکت بیشتر شرکت‌ها در آموزش و توسعه کارکنان به‌منظور پاسخگویی مؤثرتر به چالش‌های کسب‌وکارهای مدرن تأکید دارد. نتایج این پژوهش به درک بهتر نقش آموزش و توسعه کارکنان در مدیریت راهبردی سرمایه انسانی کمک می‌کند.

Background: Anorexia nervosa (AN) is associated with chronic energy deficiency and endocrine adaptations affecting multiple organ systems involving bone meta bolism and hematological homeostasis.However, early alterations in peripheral blood counts of adolescents with a clinically homogeneous AN phenotype remain in sufficiently characterized.Purpose: To examine the differences in blood counts and associated bone and endocrine parameters between adolescent girls with newly diagnosed restrictive AN and secondary amenorrhea and healthy agematched controls. Methods:The study included 59 patients and 20 controls.Hematological indices, anthropometric characteristics, body composition, bone mineral status, bone turnover, and endocrine status markers were compared, and a multivariate analysis was used to identify the predictors of blood counts.Results: Compared to controls, patients had significantly lower leukocyte, erythrocyte, and platelet counts (all P< 0.01), and 29% had cytopenia in at least one parameter.Bone formation markers (osteocalcin, aminoterminal propeptide of human procollagen type I, and alkaline phosphatase) and key endocrine parameters (insulin like growth factor1, estradiol, and free thyroxine) were suppressed.These alterations were also observed in pati ents with a normal bone mineral density and adequate vitamin B12 and folate levels.A multivariate analysis iden tified endocrine and bonerelated predictors of blood counts in controls but no consistent pattern of predictors in patients.Conclusion: Adolescent girls with restrictive AN and secondary amenorrhea demonstrated hematological al tera tions at the time of diagnosis despite the absence of a measurable skeletal impairment or micronutrient defici ency.These findings suggest that a chronic energy defici ency and endocrine adaptation are associated with early disturbances in hematological homeostasis.Peripheral blood count may represent an accessible clinical marker of systemic disturbances.

زمینه: بی‌اشتهایی عصبی (AN) با کمبود مزمن انرژی و سازگاری‌های غدد درون‌ریز همراه است که بر چندین دستگاه بدن از جمله متابولیسم استخوان و هموستاز هماتولوژیک تأثیر می‌گذارد. با این حال، تغییرات اولیه در شمارش سلول‌های خونی محیطی نوجوانان با فنوتیپ بالینی همگن AN به اندازه کافی توصیف نشده است. هدف: بررسی تفاوت‌های شمارش سلول‌های خونی و پارامترهای مرتبط با استخوان و غدد درون‌ریز بین دختران نوجوان با تشخیص جدید بی‌اشتهایی عصبی محدودکننده و آمنوره ثانویه و افراد سالم هم‌سن. روش‌ها: این مطالعه شامل ۵۹ بیمار و ۲۰ فرد کنترل بود. شاخص‌های هماتولوژیک، ویژگی‌های آنتروپومتریک، ترکیب بدن، وضعیت مواد معدنی استخوان، گردش استخوان و نشانگرهای وضعیت غدد درون‌ریز مقایسه شد و از تحلیل چندمتغیره برای شناسایی پیش‌بینی‌کننده‌های شمارش سلول‌های خونی استفاده گردید. نتایج: در مقایسه با گروه کنترل، بیماران به طور معناداری شمارش لکوسیت، اریتروسیت و پلاکت پایین‌تری داشتند (همه P<0.01) و ۲۹٪ در حداقل یکی از پارامترها سیتوپنی داشتند. نشانگرهای تشکیل استخوان (استئوکلسین، آمینوترمینال پروپپتید پروکلاژن نوع I انسانی و آلکالین فسفاتاز) و پارامترهای کلیدی غدد درون‌ریز (فاکتور رشد شبه انسولین ۱، استرادیول و تیروکسین آزاد) سرکوب شده بودند. این تغییرات همچنین در بیمارانی با تراکم مواد معدنی استخوان طبیعی و سطوح کافی ویتامین B12 و فولات مشاهده شد. تحلیل چندمتغیره، پیش‌بینی‌کننده‌های مرتبط با غدد درون‌ریز و استخوان را در گروه کنترل شناسایی کرد اما الگوی ثابتی از پیش‌بینی‌کننده‌ها در بیماران مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: دختران نوجوان مبتلا به AN محدودکننده و آمنوره ثانویه در زمان تشخیص، تغییرات هماتولوژیک را علی‌رغم عدم وجود اختلال قابل اندازه‌گیری اسکلتی یا کمبود ریزمغذی‌ها نشان دادند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که کمبود مزمن انرژی و سازگاری غدد درون‌ریز با اختلالات زودهنگام در هموستاز هماتولوژیک مرتبط است. شمارش سلول‌های خونی محیطی می‌تواند به عنوان یک نشانگر بالینی قابل دسترس برای اختلالات سیستمیک مطرح شود.

Food addiction (FA) has received increasing attention as a framework for understanding addictive-like eating and its psychological correlates. This study aimed to provide the first comprehensive Turkish adaptation and psychometric evaluation of the Yale Food Addiction Scale 2.0 (YFAS 2.0). A total of 346 adults aged 19–55 years completed an online survey assessing FA, maladaptive eating, impulsivity, depressive and anxiety symptoms, social desirability, BMI, smoking and alcohol use, chronic disease, and self-reported psychiatric diagnosis. Of these, 109 completed the YFAS 2.0 after 10 days to test temporal stability. Confirmatory factor analysis supported the original unidimensional structure of the 11 diagnostic criteria, with strong factor loadings (.73–.94) and favorable model fit. Internal consistency was good (KR-20 = .86), and test–retest reliability was moderate (ICC = .70). FA symptoms were positively associated with BMI, emotional and uncontrolled eating, negative urgency, depressive symptoms, and anxiety symptoms, with smaller associations for lack of premeditation and perseverance. Sensation seeking and social desirability were not significantly associated with FA symptoms, while FA classification was unrelated to smoking or alcohol use. Participants meeting the FA threshold were more likely to report a psychiatric diagnosis, although this finding warrants caution given self-reported diagnoses and the non-clinical sample. Item-level analyses showed that the highest-loading items differed from those selected for the original mYFAS 2.0 for several criteria, with notable loading gaps limited to two criteria. Overall, findings support the Turkish YFAS 2.0 as a reliable and valid measure in non-clinical adults; proposed short-form item modifications require independent replication.

اعتیاد به غذا (FA) به عنوان چارچوبی برای درک رفتارهای خوردن شبه‌اعتیادی و همبسته‌های روان‌شناختی آن، توجه فزاینده‌ای را به خود جلب کرده است. هدف این مطالعه ارائه نخستین انطباق جامع و ارزیابی روان‌سنجی نسخه ترکی مقیاس اعتیاد به غذای ییل ۲٫۰ (YFAS 2.0) بود. در مجموع ۳۴۶ بزرگسال ۱۹ تا ۵۵ ساله پرسشنامه‌ای آنلاین را تکمیل کردند که اعتیاد به غذا، خوردن ناسازگارانه، تکانشگری، نشانه‌های افسردگی و اضطراب، تمایل به مطلوبیت اجتماعی، شاخص توده بدنی (BMI)، مصرف سیگار و الکل، بیماری مزمن و تشخیص روان‌پزشکی خودگزارش‌شده را ارزیابی می‌کرد. از این میان، ۱۰۹ نفر YFAS 2.0 را پس از ۱۰ روز مجدداً تکمیل کردند تا ثبات زمانی آزمون شود. تحلیل عاملی تأییدی ساختار تک‌بعدی اصلی ۱۱ ملاک تشخیصی را با بارهای عاملی قوی (۷۳/۰ تا ۹۴/۰) و برازش مطلوب مدل تأیید کرد. هماهنگی درونی خوب بود (KR-20 = 0.86) و پایایی آزمون–آزمون مجدد در حد متوسط (ICC = 0.70) گزارش شد. نشانه‌های اعتیاد به غذا با BMI، خوردن هیجانی و کنترل‌نشده، فوریت منفی، نشانه‌های افسردگی و نشانه‌های اضطراب رابطه مثبت داشتند و ارتباطات ضعیف‌تری برای فقدان پیش‌اندیشی و پشتکار مشاهده شد. جستجوی هیجان و مطلوبیت اجتماعی با نشانه‌های اعتیاد به غذا ارتباط معناداری نداشتند و طبقه‌بندی اعتیاد به غذا نیز با مصرف سیگار یا الکل مرتبط نبود. شرکت‌کنندگانی که به آستانه اعتیاد به غذا رسیدند، احتمال بیشتری داشت که تشخیص روان‌پزشکی را گزارش کنند، هرچند این یافته با توجه به تشخیص‌های خودگزارش‌شده و نمونه غیر بالینی نیازمند احتیاط است. تحلیل در سطح ماده نشان داد که بالاترین بارهای عاملی مواد، برای برخی ملاک‌ها با مواد انتخاب‌شده در نسخه اصلی mYFAS 2.0 متفاوت بود و شکاف بار عاملی قابل توجه فقط به دو ملاک محدود شد. در مجموع، یافته‌ها از YFAS 2.0 ترکی به عنوان ابزاری پایا و معتبر در بزرگسالان غیر بالینی حمایت می‌کند؛ اصلاحات پیشنهادی مواد نسخه کوتاه نیازمند تکرار مستقل است.

Background Resilience is increasingly understood as a dynamic, ecological process; however, prevailing psychiatric models continue to emphasize individual traits, thereby neglecting collective and culturally embedded forms of endurance. Sumud (Arabic: صمود), broadly translating as steadfastness, perseverance, and endurance, sustains identity, dignity, and daily life under chronic adversity across the Arab world and functions as a relational and ethical orientation. This review examines sumud as a resilience framework for transcultural psychiatry and psychotherapy. Aims To synthesize conceptualizations of sumud in relation to resilience, coping, and adaptation, and to evaluate implications for narrative, family-based, group, community-oriented, and arts-informed therapeutic approaches. Methods A PRISMA 2020-guided systematic narrative review was conducted. Four electronic databases (PubMed, Scopus, Web of Science, and Embase) were searched covering publications up to 1 June 2026. English-language studies were eligible if they explicitly examined sumud as a cultural, psychological, or collective construct with relevance to resilience, coping, or psychotherapy. Eligible publication types included qualitative, quantitative, and mixed-methods empirical studies; theoretical and conceptual papers; ethnographies; narrative analyses; and reviews. Data were thematically synthesized using a predefined extraction matrix. The review was registered with PROSPERO (CRD420261279052). Results Thirty-nine studies met the inclusion criteria. Descriptively sumud emerged as a multilevel, collective form of resilience enacted through family systems, intergenerational narratives, cultural practices, and institutional structures. Substantively, it supported meaning-making, emotional regulation, and identity continuity. Critically, ethical tensions and cumulative burdens were documented, particularly for women, caregivers, and professionals., and rigorously evaluated, sumud-informed psychotherapeutic interventions remain scarce, notwithstanding a general preference in mental health studies for social-ecological models and narrative, family-based, group, and arts-based therapeutic approaches. Conclusions Theoretically, sumud challenges individualistic psychiatric frameworks by offering a culturally embedded, collective model of resilience. Clinically, it urges clinicians to engage with patients’ narratives, relational worlds, and cultural practices, while remaining attentive to the costs of endurance. Prospectively, in the context of ongoing conflicts and humanitarian crises affecting parts of the Middle East and Gulf region, sumud warrants renewed scholarly and clinical attention for the development of culturally responsive, resilience-informed psychotherapies. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ , identifier CRD420261279052.

زمینه: تاب‌آوری به‌طور فزاینده‌ای به‌عنوان فرایندی پویا و بوم‌شناختی درک می‌شود؛ با این حال، مدل‌های غالب روان‌پزشکی همچنان بر ویژگی‌های فردی تأکید دارند و بدین‌ترتیب اشکال جمعی و فرهنگیِ تاب‌آوری را نادیده می‌گیرند. صمود (عربی: صمود)، که به‌طور کلی به معنای استواری، پایداری و بردباری است، هویت، کرامت و زندگی روزمره را در شرایط دشواری مزمن در سراسر جهان عرب حفظ می‌کند و به‌عنوان رویکردی رابطه‌ای و اخلاقی عمل می‌کند. این مرور، صمود را به‌عنوان چارچوبی برای تاب‌آوری در روان‌پزشکی و روان‌درمانی فراملی بررسی می‌کند. اهداف: تلفیق مفاهیم صمود در ارتباط با تاب‌آوری، مقابله و سازگاری و ارزیابی پیامدها برای رویکردهای درمانی مبتنی بر روایت، خانواده‌محور، گروهی، جامعه‌محور و مبتنی بر هنر. روش‌ها: مرور روایی نظام‌مند با راهنمای PRISMA 2020 انجام شد. چهار پایگاه داده الکترونیکی (PubMed، Scopus، Web of Science و Embase) تا تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. مطالعات انگلیسی‌زبان در صورتی واجد شرایط بودند که صمود را به‌عنوان سازه‌ای فرهنگی، روان‌شناختی یا جمعی با ارتباط با تاب‌آوری، مقابله یا روان‌درمانی به‌طور صریح بررسی کرده باشند. انواع انتشارات واجد شرایط شامل مطالعات تجربی کیفی، کمی و روش‌های ترکیبی؛ مقالات نظری و مفهومی؛ قوم‌نگاری‌ها؛ تحلیل‌های روایی؛ و مرورها بودند. داده‌ها با استفاده از ماتریس استخراج از پیش تعیین‌شده، به‌صورت موضوعی تلفیق شدند. این مرور در PROSPERO (CRD420261279052) ثبت شد. نتایج: سی‌ونه مطالعه معیارهای ورود را داشتند. به‌صورت توصیفی، صمود به‌عنوان شکلی چندسطحی و جمعی از تاب‌آوری که از طریق نظام‌های خانوادگی، روایت‌های میان‌نسلی، رویه‌های فرهنگی و ساختارهای نهادی تحقق می‌یابد، ظاهر شد. به‌طور اساسی، صمود از معنا‌بخشی، تنظیم هیجانی و تداوم هویت حمایت می‌کرد. به‌طور انتقادی، تنش‌های اخلاقی و بارهای تجمعی، به‌ویژه برای زنان، مراقبان و حرفه‌ای‌ها، مستند شده است. با وجود ترجیح کلی در مطالعات سلامت روان برای مدل‌های اجتماعی-بوم‌شناختی و رویکردهای درمانی روایی، خانواده‌محور، گروهی و مبتنی بر هنر، مداخلات روان‌درمانی مبتنی بر صمود که به‌طور دقیق ارزیابی شده باشند، همچنان کمیاب‌اند. نتیجه‌گیری: از نظر نظری، صمود با ارائه مدلی جمعی و فرهنگی از تاب‌آوری، چارچوب‌های فردگرایانه روان‌پزشکی را به چالش می‌کشد. از نظر بالینی، صمود درمانگران را به درگیر شدن با روایت‌ها، جهان‌های رابطه‌ای و رویه‌های فرهنگی بیماران فرا می‌خواند، در حالی که باید به هزینه‌های تاب‌آوری نیز توجه داشت. از منظر آینده، در زمینه تداوم منازعات و بحران‌های انسانی در بخش‌هایی از خاورمیانه و منطقه خلیج فارس، صمود شایسته توجه مجدد علمی و بالینی برای توسعه روان‌درمانی‌های مبتنی بر تاب‌آوری و پاسخگو به فرهنگ است. ثبت مرور نظام‌مند: https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ ، شناسه CRD420261279052.

Dialogic reading structures teacher–child interaction around shared texts to support oral language development, yet its effects when integrated with familiar language curriculum materials in Ugandan Primary 1 classrooms remain underexamined. This parallel cluster-randomized trial evaluated a 10-week dialogic reading adaptation integrated into government-aligned Luganda Primary 1 pupil books and teacher guides. Twenty schools in central Uganda, each contributing one classroom, were randomized after baseline assessment to dialogic reading (10 clusters; 232 children) or usual instruction (10 clusters; 231 children). An independent statistician generated and implemented the concealed allocation sequence; outcome assessors were masked. Teachers in the intervention arm used PEER/CROWD-informed prompts within the curriculum’s “I do, We do, You do” sequence. Primary outcomes were Luganda vocabulary (0–20) and listening comprehension (0–12). Intention-to-treat multilevel models adjusted for baseline score, age, recorded sex, and classroom clustering, with Kenward–Roger small-sample inference and multiple imputation for missing post-test data. At post-test, adjusted vocabulary means were 12.6 (SE 0.36) and 9.4 (SE 0.35), respectively (difference 3.2, 95% CI 2.3–4.1; p < .001; Hedges’ g = 0.46). Adjusted listening-comprehension means were 7.8 (SE 0.21) and 6.3 (SE 0.20) (difference 1.5, 95% CI 0.4–2.6; p = .009; g = 0.31). These short-term effects support further evaluation of curriculum-embedded dialogic reading in Luganda-medium classrooms, including longer follow-up and implementation-cost studies.

خواندن دیالوگی تعامل معلم و کودک را حول متون مشترک سازمان‌دهی می‌کند تا رشد زبان شفاهی را حمایت کند، اما تأثیرات آن هنگام ادغام با مواد درسی زبان آشنا در کلاس‌های پایه اول اوگاندا کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این کارآزمایی تصادفی خوشه‌ای موازی، یک نسخه ۱۰ هفته‌ای از خواندن دیالوگی را که در کتاب‌های دانش‌آموز و راهنمای معلم پایه اول لوگاندا مطابق با برنامه دولتی ادغام شده بود، ارزیابی کرد. بیست مدرسه در مرکز اوگاندا، هر یک با یک کلاس، پس از ارزیابی پایه به خواندن دیالوگی (۱۰ خوشه؛ ۲۳۲ کودک) یا آموزش معمول (۱۰ خوشه؛ ۲۳۱ کودک) به صورت تصادفی تخصیص یافتند. یک آمارگر مستقل توالی تخصیص مخفی را تولید و اجرا کرد؛ ارزیابان پیامدها کور بودند. معلمان در گروه مداخله از راهبردهای مبتنی بر PEER/CROWD در چارچوب توالی «من انجام می‌دهم، ما انجام می‌دهیم، شما انجام می‌دهید» برنامه درسی استفاده کردند. پیامدهای اصلی شامل واژگان لوگاندا (۰ تا ۲۰) و درک شنیداری (۰ تا ۱۲) بود. مدل‌های چندسطحی مبتنی بر قصد درمان برای امتیاز پایه، سن، جنسیت ثبت‌شده و خوشه‌بندی کلاسی تعدیل شدند و از استنباط نمونه کوچک Kenward–Roger و برآورد چندگانه برای داده‌های پس‌آزمون گمشده استفاده شد. در پس‌آزمون، میانگین‌های تعدیل‌شده واژگان به ترتیب ۱۲٫۶ (خطای معیار ۰٫۳۶) و ۹٫۴ (خطای معیار ۰٫۳۵) بود (تفاوت ۳٫۲، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۲٫۳ تا ۴٫۱؛ p < ۰٫۰۰۱؛ اندازه اثر Hedges’ g = ۰٫۴۶). میانگین‌های تعدیل‌شده درک شنیداری به ترتیب ۷٫۸ (خطای معیار ۰٫۲۱) و ۶٫۳ (خطای معیار ۰٫۲۰) بود (تفاوت ۱٫۵، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴ تا ۲٫۶؛ p = ۰٫۰۰۹؛ g = ۰٫۳۱). این اثرات کوتاه‌مدت از ارزیابی بیشتر خواندن دیالوگی درون‌برنامه‌ای در کلاس‌های با زبان لوگاندا، از جمله پیگیری بلندمدت و مطالعات هزینه اجرا، حمایت می‌کند.

While extensive research has examined refugee students’ educational adaptation in host countries, the educational reintegration phase following voluntary return remains underexplored. This qualitative study investigates the linguistic and academic adaptation experiences of Syrian students transitioning from Turkish-medium education in Türkiye to Arabic-medium schooling in Syria after voluntary return. The study addresses an overarching question: how do returnee students experience the linguistic, academic, social, and psychosocial dimensions of this reverse educational transition? Using an exploratory qualitative design, data were collected through a seven-item open-ended written questionnaire from 15 middle-school students who had received several years of formal schooling in Türkiye. Qualitative content analysis revealed that return does not constitute a simple linguistic recovery, but rather a reverse academic transition characterized by profound difficulties with academic Arabic, conceptual transfer, written production, and in-class assessment practices. The findings indicate that students’ challenges were shaped not only by uneven Arabic literacy development but also by curriculum misalignment, pedagogical practices that participants perceived as more teacher-directed, limited peer interaction, and assessment practices that they perceived as unclear. Furthermore, psychosocial pressures, including re-migration-related distress, concentration difficulties, and increased family responsibilities, complicated their academic adaptation. Ultimately, these struggles reflect systemic institutional and contextual mismatches rather than individual deficits. By conceptualizing return as a distinct educational phase, this study contributes to the broader discourses on refugee education and bilingualism. The implications underscore the critical need for academic Arabic bridging programs, background-sensitive assessment frameworks, psychosocially responsive pedagogies, and school-based psychosocial support to ensure equitable reintegration into Arabic-medium schooling.

در حالی که پژوهش‌های گسترده‌ای به بررسی سازگاری آموزشی دانش‌آموزان پناهنده در کشورهای میزبان پرداخته‌اند، مرحله بازپذیری آموزشی پس از بازگشت داوطلبانه همچنان کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه کیفی به بررسی تجارب سازگاری زبانی و تحصیلی دانش‌آموزان سوری می‌پردازد که پس از بازگشت داوطلبانه از آموزش به زبان ترکی در ترکیه به مدرسه‌ عربی‌زبان در سوریه منتقل شده‌اند. این پژوهش به یک پرسش کلی می‌پردازد: دانش‌آموزان بازگشته چگونه ابعاد زبانی، تحصیلی، اجتماعی و روانی‌اجتماعی این گذار معکوس آموزشی را تجربه می‌کنند؟ با استفاده از طرح کیفی اکتشافی، داده‌ها از طریق پرسشنامه کتبی هفت‌سؤالی بازپاسخ از ۱۵ دانش‌آموز مقطع راهنمایی که چندین سال آموزش رسمی در ترکیه دیده بودند، گردآوری شد. تحلیل محتوای کیفی نشان داد که بازگشت صرفاً به معنای بازیابی ساده زبانی نیست، بلکه گذار تحصیلی معکوسی است که با دشواری‌های عمیق در زبان عربی علمی، انتقال مفهومی، تولید نوشتاری و شیوه‌های ارزشیابی کلاسی همراه است. یافته‌ها نشان می‌دهد که چالش‌های دانش‌آموزان نه تنها ناشی از رشد نامتوازن سواد عربی، بلکه ناشی از عدم انطباق برنامه درسی، شیوه‌های آموزشی معلم‌محورتر از نگاه شرکت‌کنندگان، تعامل محدود با همسالان و شیوه‌های ارزشیابی مبهم از دیدگاه آنان بوده است. همچنین فشارهای روانی‌اجتماعی، از جمله تنش‌های مرتبط با مهاجرت مجدد، دشواری‌های تمرکز و افزایش مسئولیت‌های خانوادگی، سازگاری تحصیلی آنان را پیچیده‌تر کرده است. در نهایت، این مشکلات بازتابی از ناسازگاری‌های نهادی و زمینه‌ای نظام‌مند است و نه کمبودهای فردی. با مفهوم‌پردازی بازگشت به عنوان یک مرحله آموزشی متمایز، این مطالعه به گفتمان‌های گسترده‌تر آموزش پناهندگان و دوزبانگی کمک می‌کند. پیامدهای پژوهش بر ضرورت برنامه‌های پل زبانی برای عربی علمی، چارچوب‌های ارزشیابی حساس به پیشینه، رویکردهای آموزشی پاسخگو به نیازهای روانی‌اجتماعی و حمایت روانی‌اجتماعی مبتنی بر مدرسه برای تضمین بازپذیری عادلانه در مدارس عربی‌زبان تأکید دارد.

This study aimed to develop a Japanese version of the Sleep Problem Acceptance Questionnaire (SPAQ-J) and assess its reliability and validity. The SPAQ-J was developed through a forward-backward translation procedure with permission from the original authors. The sample included 861 adults with insomnia who completed questionnaires on experiential avoidance, insomnia symptoms, dysfunctional beliefs about sleep, sleep-related safety behaviors, insomnia catastrophizing, and pre-sleep arousal. Confirmatory factor analysis confirmed that the SPAQ-J retained the two-factor structure of the original version (CFI = 0.972, TLI = 0.958, RMSEA = 0.082, SRMR = 0.059): Activity Engagement and Willingness. Although internal consistency was adequate (Activity Engagement: α = 0.868, ω = 0.870; Willingness: α = 0.895, ω = 0.895), test-retest reliability was below the recommended threshold (Activity Engagement: ICC = 0.586, Willingness: ICC = 0.589). In terms of construct validity, Willingness moderately correlated with all scales, whereas Activity Engagement showed moderate-to-weak correlations. Hierarchical multiple regression analysis revealed that adding the SPAQ-J subscales significantly enhanced the explanatory power. Measurement invariance analysis across sex and age groups showed no significant changes in the fit indices, indicating stability. These findings suggest that the SPAQ-J is a valid and partially reliable measure of psychological flexibility related to sleep problems in the Japanese population.

این مطالعه با هدف توسعه نسخه ژاپنی پرسشنامه پذیرش مشکلات خواب (SPAQ-J) و ارزیابی پایایی و روایی آن انجام شد. SPAQ-J از طریق فرایند ترجمه پیشرو-پسرو و با کسب اجازه از نویسندگان اصلی تهیه گردید. نمونه شامل ۸۶۱ بزرگسال مبتلا به بی‌خوابی بود که پرسشنامه‌هایی درباره اجتناب تجربی، علائم بی‌خوابی، باورهای ناکارآمد درباره خواب، رفتارهای ایمنی مرتبط با خواب، فاجعه‌سازی بی‌خوابی و برانگیختگی پیش از خواب را تکمیل کردند. تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که SPAQ-J ساختار دو عاملی نسخه اصلی (CFI = 0.972، TLI = 0.958، RMSEA = 0.082، SRMR = 0.059) را حفظ کرده است: درگیری در فعالیت و تمایل. اگرچه انسجام درونی مناسب بود (درگیری در فعالیت: α = 0.868، ω = 0.870؛ تمایل: α = 0.895، ω = 0.895)، پایایی آزمون-بازآزمون کمتر از آستانه توصیه‌شده بود (درگیری در فعالیت: ICC = 0.586، تمایل: ICC = 0.589). از نظر روایی سازه، تمایل با همه مقیاس‌ها همبستگی متوسط داشت، در حالی که درگیری در فعالیت همبستگی متوسط تا ضعیف نشان داد. تحلیل رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی نشان داد افزودن زیرمقیاس‌های SPAQ-J به طور معناداری قدرت تبیین را افزایش داد. تحلیل ناوری سنجش در گروه‌های جنسی و سنی تغییر معناداری در شاخص‌های برازش نشان نداد که بیانگر پایداری است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که SPAQ-J ابزاری روا و تا حدی پایا برای سنجش انعطاف‌پذیری روان‌شناختی مرتبط با مشکلات خواب در جمعیت ژاپنی است.

Introduction Faculty development (FD) is an established feature of Higher Education, yet its impact on what teachers actually do in their teaching has been studied less often than outcomes such as satisfaction, learning and attitudes. This behavioural level is the third of the four outcome levels in the adaptation of Kirkpatrick's model developed for FD in Higher Education. No prior review has mapped it across disciplinary fields outside health professions education, and the present scoping review addresses that gap. Methods Following the PRISMA Extension for Scoping Reviews, we included empirical and theoretical sources published in English between 2005 and 2025 that reported a change in the teaching practices of university teachers following structured FD, in any discipline other than health professions education. Scopus and Web of Science were searched, with the last search on 25 April 2026. Three reviewers charted the data independently, coding the evaluation framework, the assessment method and type of evidence, and the indicator and direction of effect. Empirical studies were appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT). Results The search yielded 491 deduplicated records, of which 69 met the inclusion criteria. The evidence is recent and concentrated in the United States and in science, technology, engineering and mathematics (STEM) fields. Fifty-three of the 69 sources name no evaluation model. Of the 64 empirical studies appraised, 29 used non-randomised or descriptive quantitative designs and only one used random assignment. Qualitative studies largely met their criteria, whereas quantitative and mixed methods studies recurrently showed incomplete outcome data, unaccounted confounding, undocumented intervention fidelity and unexamined divergence between strands. Of 217 behavioural effects, 150 rest on teacher self-report and 66 on evidence external to the teacher, with one effect not classifiable. The direction of effect depended on how the change was established. Positive effects accounted for 65% of the self-reported behavioural effects but for 42% of the externally documented ones, and for 65% of those measured without a baseline against 49% of those measured with one. Discussion The literature makes its central claim, that development changes what teachers do, largely on the teachers' own testimony. Where that claim is tested against external evidence, it holds less often. Systematic Review Registration https://doi.org/10.17605/OSF.IO/SAERU .

مقدمه: توسعه اعضای هیئت علمی (FD) یکی از ویژگی‌های تثبیت‌شده آموزش عالی است، اما تأثیر آن بر آنچه که مدرسان عملاً در تدریس خود انجام می‌دهند، کمتر از پیامدهایی مانند رضایت، یادگیری و نگرش‌ها مورد مطالعه قرار گرفته است. این سطح رفتاری، سومین سطح از چهار سطح پیامدها در اقتباس مدل Kirkpatrick است که برای FD در آموزش عالی توسعه یافته است. تاکنون هیچ مرور پیشینی این سطح را در حوزه‌های علمی خارج از آموزش حرفه‌های سلامت ترسیم نکرده است و مرور محدوده‌ای حاضر به این خلأ می‌پردازد. روش‌ها: با پیروی از PRISMA Extension for Scoping Reviews، منابع تجربی و نظری منتشرشده به زبان انگلیسی بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۵ که گزارشی از تغییر در شیوه‌های تدریس مدرسان دانشگاهی پس از FD ساختاریافته در هر رشته‌ای به جز آموزش حرفه‌های سلامت ارائه داده بودند، وارد شدند. پایگاه‌های Scopus و Web of Science جست‌وجو شدند و آخرین جست‌وجو در ۲۵ آوریل ۲۰۲۶ انجام شد. سه ارزیاب به طور مستقل داده‌ها را استخراج کردند و چارچوب ارزیابی، روش سنجش و نوع شواهد، و شاخص و جهت اثر را کدگذاری نمودند. مطالعات تجربی با ابزار Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT) ارزیابی شدند. نتایج: جست‌وجو منجر به ۴۹۱ رکورد بدون تکرار شد که از این میان ۶۹ مورد معیارهای ورود را داشتند. شواهد به‌دست‌آمده جدید و عمدتاً متمرکز بر ایالات متحده و حوزه‌های علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) است. پنجاه‌وسه منبع از ۶۹ منبع هیچ مدل ارزیابی را ذکر نکرده‌اند. از میان ۶۴ مطالعه تجربی ارزیابی‌شده، ۲۹ مطالعه از طرح‌های کمی توصیفی یا غیرتصادفی استفاده کرده‌اند و تنها یک مطالعه تخصیص تصادفی داشته است. مطالعات کیفی عمدتاً معیارهای خود را برآورده کرده‌اند، در حالی که مطالعات کمی و روش‌های ترکیبی به طور مکرر داده‌های پیامدی ناقص، عوامل مخدوش‌کننده کنترل‌نشده، وفاداری مداخله مستندسازی‌نشده و عدم بررسی واگرایی بین رشته‌ها را نشان داده‌اند. از میان ۲۱۷ اثر رفتاری، ۱۵۰ مورد مبتنی بر خودگزارشی مدرس و ۶۶ مورد مبتنی بر شواهد بیرونی نسبت به مدرس بوده است و یک اثر قابل طبقه‌بندی نبوده است. جهت اثر به نحوه تعیین تغییر بستگی داشته است. آثار مثبت ۶۵٪ از آثار رفتاری خودگزارشی و ۴۲٪ از آثار مستندسازی‌شده بیرونی را تشکیل می‌دهند و ۶۵٪ از آثاری که بدون خط پایه سنجیده شده‌اند در مقابل ۴۹٪ از آثاری که با خط پایه سنجیده شده‌اند، مثبت بوده‌اند. بحث: ادبیات پژوهش ادعای مرکزی خود مبنی بر اینکه توسعه، رفتار مدرسان را تغییر می‌دهد، عمدتاً بر اساس اظهارات خود مدرسان مطرح می‌کند. در مواردی که این ادعا با شواهد بیرونی آزمون می‌شود، کمتر تأیید می‌گردد. ثبت مرور نظام‌مند: https://doi.org/10.17605/OSF.IO/SAERU .

Objectives Being an art form, dance requires extraordinary posture and flexibility to perform complex movements. The physical demands of Indian classical and Western dancing styles differ; Indian classical dancers emphasise precise, controlled movements, whereas Western dancers frequently use broad, dynamic gestures. There is a paucity of research comparing posture and flexibility between these two dancing styles. Therefore, this study aimed to compare upper and lower limb flexibility and postural characteristics between Indian classical and Western dancers Material and Methods This observational study was conducted over 6 months with 34 (33 females; 1 male) Indian classical dancers and 34 (32 females; 2 males) Western dancers from dance academies in Belagavi city. Dancers aged 18–40 years with at least 4 years of experience were included. Flexibility of the upper limb was assessed using Apley’s scratch test, while lower limb flexibility was measured with the sit-and-reach test. Posture was analysed using Kinovea software from sagittal plane photographs for the craniovertebral angle, thoracic kyphosis angle, lumbar lordosis angle, and anterior pelvic tilt. Results Indian classical dancers, all participants had typical or high upper limb flexibility; 88.24% demonstrated below-average lower limb flexibility, 76.47% showed abnormal forward head posture, 64.71% exhibited abnormal lumbar hyperlordosis, and 70.59% had anterior pelvic tilt. In contrast, Western dancers had 17.65% (right) and 20.59% (left), showing low upper limb flexibility, but none had below-average lower limb flexibility; 5.88% of Western dancers exhibited abnormal forward head posture and lumbar hyperlordosis, while 11.76% had anterior pelvic tilt. The mean scores of all parameters except thoracic kyphosis were statistically significant between the two dance form groups ( p <0.05) Conclusion This study demonstrates that Indian classical dancers exhibit greater upper limb flexibility, with a corresponding decrease in lower limb flexibility and postural malalignment. However, Western dancers exhibit superior lower limb flexibility and better postural alignment. This finding highlights the distinct physical adaptation associated with each dance style.

اهداف: رقص به عنوان یک هنر، نیازمند وضعیت بدنی و انعطاف‌پذیری فوق‌العاده برای اجرای حرکات پیچیده است. الزامات فیزیکی سبک‌های رقص کلاسیک هندی و رقص غربی متفاوت است؛ رقصندگان کلاسیک هندی بر حرکات دقیق و کنترل‌شده تأکید دارند، در حالی که رقصندگان غربی اغلب از حرکات گسترده و پویاتر استفاده می‌کنند. پژوهش‌های اندکی به مقایسه وضعیت بدنی و انعطاف‌پذیری بین این دو سبک رقص پرداخته‌اند. بنابراین، هدف این مطالعه مقایسه انعطاف‌پذیری اندام فوقانی و تحتانی و ویژگی‌های وضعیت بدنی بین رقصندگان کلاسیک هندی و رقصندگان غربی بود. مواد و روش‌ها: این مطالعه مشاهده‌ای طی ۶ ماه با حضور ۳۴ رقصنده کلاسیک هندی (۳۳ زن؛ ۱ مرد) و ۳۴ رقصنده غربی (۳۲ زن؛ ۲ مرد) از آکادمی‌های رقص شهر Belagavi انجام شد. رقصندگانی با سن ۱۸ تا ۴۰ سال و حداقل ۴ سال سابقه فعالیت وارد مطالعه شدند. انعطاف‌پذیری اندام فوقانی با آزمون Apley’s scratch و انعطاف‌پذیری اندام تحتانی با آزمون sit-and-reach سنجیده شد. وضعیت بدنی با استفاده از نرم‌افزار Kinovea و عکس‌های صفحه ساژیتال برای زاویه کرانیوورتبرال، زاویه کیفوز توراسیک، زاویه لوردوز کمری و تیلت قدامی لگن تحلیل شد. نتایج: در میان رقصندگان کلاسیک هندی، همه شرکت‌کنندگان دارای انعطاف‌پذیری معمولی یا بالا در اندام فوقانی بودند؛ ۸۸/۲۴٪ انعطاف‌پذیری اندام تحتانی کمتر از حد متوسط داشتند، ۷۶/۴۷٪ وضعیت سر به جلو غیرطبیعی، ۶۴/۷۱٪ لوردوز کمری غیرطبیعی و ۷۰/۵۹٪ تیلت قدامی لگن داشتند. در مقابل، در رقصندگان غربی، ۱۷/۶۵٪ (راست) و ۲۰/۵۹٪ (چپ) انعطاف‌پذیری پایین اندام فوقانی داشتند، اما هیچ‌کدام انعطاف‌پذیری اندام تحتانی کمتر از حد متوسط نداشتند؛ ۵/۸۸٪ از رقصندگان غربی وضعیت سر به جلو و لوردوز کمری غیرطبیعی و ۱۱/۷۶٪ تیلت قدامی لگن داشتند. میانگین نمرات همه پارامترها به جز کیفوز توراسیک بین دو گروه رقص به طور آماری معنادار بود (p<0.05). نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که رقصندگان کلاسیک هندی انعطاف‌پذیری بیشتری در اندام فوقانی دارند، اما این امر با کاهش انعطاف‌پذیری اندام تحتانی و ناهنجاری‌های وضعیتی همراه است. در مقابل، رقصندگان غربی انعطاف‌پذیری برتر اندام تحتانی و alignment وضعیتی بهتری دارند. این یافته بر سازگاری فیزیکی متمایز مرتبط با هر سبک رقص تأکید می‌کند.

Duygu düzenleme süreçleri, romantik ilişkilerde partnerler arasındaki etkileşimlerin niteliğini ve ilişki işleyişini anlamada önemli bir yere sahiptir. Bu çalışmanın amacı, romantik ilişkilerde partnerlerin duygularını fark etme ve anlamlandırma süreçlerinde yaşanan güçlükleri değerlendiren Duygu Düzenleme Güçlükleri Ölçeği–Çift Formu’nun (DDGÖ-Ç) Türkçeye uyarlanması ve psikometrik özelliklerinin incelenmesidir. Kesitsel bir ölçek uyarlama ve psikometrik değerlendirme çalışması olarak tasarlanan bu araştırmaya, romantik ilişki içinde bulunan 18–63 yaş aralığındaki 300 kişi (Ort. = 26.95, SS = 8.93) katılmıştır. Ölçeğin yapı geçerliği doğrulayıcı faktör analiziyle; yakınsak ve ayırt edici geçerliği ise yakın ilişkilerde yalnızlık, kişiler arası duygu düzenleme etkileşimleri ve partnere ilişkin obsesif-kompulsif belirtilerle olan ilişkileri üzerinden incelenmiştir. Güvenirlik, Cronbach alfa ve McDonald’ın omega katsayıları ile test-tekrar test korelasyonu kullanılarak değerlendirilmiştir. Bulgular, özgün iki faktörlü yapının Türkiye örnekleminde büyük ölçüde korunduğunu göstermiştir. Düşük faktör yükü gösteren bir maddenin çıkarılmasının ardından elde edilen 11 maddelik model kabul edilebilir uyum göstermiştir. Toplam puan için Cronbach alfa .82 ve omega .80; Farkındalık Eksikliği için alfa .80 ve omega .79; Açıklık Eksikliği için alfa .75 ve omega .71 olarak bulunmuştur. Ölçek puanları yakın ilişkilerde yalnızlık, düşmancılık ve partnere ilişkin obsesif-kompulsif belirtilerle pozitif yönde; duyarlılık, bilişsel destek ve fiziksel mevcudiyetle negatif yönde ilişkiler göstermiştir. Bulgular, DDGÖ-Ç’nin Türkçe formunun geçerliğine ve güvenirliğine ilişkin başlangıç düzeyinde kanıtlar sunmaktadır. Ölçek, klinik görüşme ve gözlemlerle birlikte kullanıldığında, bireyin romantik ilişkisindeki karşılıklı duygu farkındalığı ve açıklığına ilişkin algıladığı güçlüklerin değerlendirilmesine ve çift terapisi süreçlerinde müdahale hedeflerinin belirlenmesine yardımcı olabilir.

فرایندهای تنظیم هیجان نقش مهمی در درک کیفیت تعاملات میان شرکا و کارکرد روابط عاشقانه ایفا می‌کنند. هدف این پژوهش، سازگاری زبان فارسی و بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی فرم زوجی مقیاس دشواری‌های تنظیم هیجان در روابط عاشقانه (DDGÖ-Ç) است که به ارزیابی دشواری‌های تجربه‌شده در فرایندهای آگاهی و معنا‌بخشی به هیجان‌ها توسط شرکا در روابط عاشقانه می‌پردازد. این پژوهش به صورت مطالعه مقطعی سازگاری مقیاس و ارزیابی روان‌سنجی طراحی شده و ۳۰۰ نفر (میانگین سنی = ۲۶٫۹۵، انحراف معیار = ۸٫۹۳) در بازه سنی ۱۸ تا ۶۳ سال که در رابطه عاشقانه بودند، در آن شرکت کردند. روایی سازه مقیاس با تحلیل عاملی تأییدی و روایی همگرا و واگرا از طریق بررسی روابط با تنهایی در روابط نزدیک، تعاملات بین‌فردی تنظیم هیجان و نشانه‌های وسواسی-اجباری مرتبط با شریک بررسی شد. پایایی با استفاده از ضرایب آلفای کرونباخ و امگا مک‌دونالد و همبستگی آزمون-بازآزمون ارزیابی شد. یافته‌ها نشان داد ساختار دو عاملی اصلی تا حد زیادی در نمونه ایرانی حفظ شده است. پس از حذف یک ماده با بار عاملی پایین، مدل ۱۱ ماده‌ای به برازش قابل قبول دست یافت. آلفای کرونباخ برای نمره کل ۰٫۸۲ و امگا ۰٫۸۰؛ برای زیرمقیاس فقدان آگاهی آلفا ۰٫۸۰ و امگا ۰٫۷۹؛ و برای زیرمقیاس فقدان شفافیت آلفا ۰٫۷۵ و امگا ۰٫۷۱ به دست آمد. نمرات مقیاس با تنهایی، خصومت و نشانه‌های وسواسی-اجباری مرتبط با شریک رابطه مثبت و با حساسیت، حمایت شناختی و حضور فیزیکی رابطه منفی نشان داد. یافته‌ها شواهد اولیه‌ای درباره روایی و پایایی فرم فارسی DDGÖ-Ç ارائه می‌دهد. این مقیاس، در کنار مصاحبه و مشاهده بالینی، می‌تواند به ارزیابی دشواری‌های ادراک‌شده فرد در آگاهی و شفافیت هیجانی متقابل در روابط عاشقانه و تعیین اهداف مداخله در فرایند درمان زوجی کمک کند.

Background Emergency departments (EDs) play a crucial role in suicide prevention, with evidenced-based safety planning interventions (SPI) playing an important role. Traditional safety plans, which are often paper based, come with challenges (i.e., not easily accessible, or easy to misplace). Digital safety planning tools offer an alternative mode of intervention delivery, but clinical implementation remains limited. Using behavioural change frameworks, we aim to provide insights into the factors influencing app adoption. These insights will be used as a knowledge base to design behavior change strategies to promote the implementation of a SPI app in a psychiatric ED. Methods We used a qualitative descriptive design to conduct semi-structured interviews with clinicians in a psychiatric ED in Toronto, Canada. Participants encompassed all ED staff, irrespective of their SPI app usage. The semi-structured interview guide was developed using the Theoretical Domains Framework (TDF) and the capability (C), opportunity (O), motivation (M) and behavior (B) (COM-B) model. We then used directed content analysis, identifying findings within the TDF and COM-B domains as barriers, facilitators, or both. Findings A total of 29 ED clinicians were interviewed, including nurses, psychiatrists, social workers, program assistants, and a pharmacist. The majority had not used the app. We observed strong motivation among clinicians across all disciplines to use the app, and they considered SPI as a high-priority ED care strategy closely linked to their professional identity and responsibility. Anticipated barriers regarding the app as a new mode of SPI delivery in routine practice included: documentation, communication, care efficiency, and patient access to smartphones. Some barriers were attributable to the lack of interoperability between the app and the electronic health record and documentation infrastructure for the app. Conclusion We identified key behavioral factors influencing the implementation of the SPI app in the psychiatric ED. As such, we found that tailored strategies that can mitigate barriers by targeting capability, motivation, and opportunity are essential, while facilitators that can sustain implementation should be leveraged. Additionally, ongoing monitoring and adaptation of strategies are necessary, as new barriers may arise or facilitators may weaken over time, impacting the sustained use of the app in the ED. We will use these findings to inform the next phase of this work, which involves co-designing targeted and tailored implementation strategies.

زمینه: بخش‌های اورژانس (EDs) نقش حیاتی در پیشگیری از خودکشی ایفا می‌کنند و مداخلات مبتنی بر شواهد برنامه‌ریزی ایمنی (SPI) اهمیت ویژه‌ای دارند. برنامه‌های ایمنی سنتی که اغلب به صورت کاغذی هستند، با چالش‌هایی مانند عدم دسترسی آسان یا احتمال گم شدن مواجه‌اند. ابزارهای دیجیتال برنامه‌ریزی ایمنی، شیوه‌ای جایگزین برای ارائه مداخله فراهم می‌کنند، اما اجرای بالینی آن‌ها همچنان محدود است. با استفاده از چارچوب‌های تغییر رفتار، هدف ما ارائه بینش‌هایی درباره عوامل مؤثر بر پذیرش اپلیکیشن است. این بینش‌ها به عنوان پایگاه دانشی برای طراحی راهبردهای تغییر رفتار به منظور ترویج اجرای اپلیکیشن SPI در بخش اورژانس روان‌پزشکی مورد استفاده قرار خواهد گرفت. روش‌ها: از طراحی توصیفی کیفی برای انجام مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با درمانگران در یک بخش اورژانس روان‌پزشکی در تورنتو، کانادا استفاده شد. شرکت‌کنندگان شامل کلیه کارکنان بخش اورژانس، صرف‌نظر از میزان استفاده آن‌ها از اپلیکیشن SPI بودند. راهنمای مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با استفاده از چارچوب حوزه‌های نظری (TDF) و مدل قابلیت (C)، فرصت (O)، انگیزش (M) و رفتار (B) (COM-B) تدوین شد. سپس از تحلیل محتوای هدایت‌شده استفاده شد و یافته‌ها در حوزه‌های TDF و COM-B به عنوان موانع، تسهیل‌کننده‌ها یا هر دو شناسایی گردید. یافته‌ها: در مجموع با ۲۹ درمانگر بخش اورژانس شامل پرستاران، روان‌پزشکان، مددکاران اجتماعی، دستیاران برنامه و یک داروساز مصاحبه شد. اکثریت شرکت‌کنندگان از اپلیکیشن استفاده نکرده بودند. انگیزش قوی در میان درمانگران تمامی رشته‌ها برای استفاده از اپلیکیشن مشاهده شد و آن‌ها SPI را به عنوان راهبرد مراقبتی با اولویت بالا در بخش اورژانس و مرتبط با هویت و مسئولیت حرفه‌ای خود تلقی می‌کردند. موانع پیش‌بینی‌شده در خصوص اپلیکیشن به عنوان شیوه‌ای جدید برای ارائه SPI در عمل روتین شامل مستندسازی، ارتباطات، کارایی مراقبت و دسترسی بیماران به تلفن هوشمند بود. برخی موانع ناشی از فقدان قابلیت همکاری بین اپلیکیشن و پرونده الکترونیک سلامت و زیرساخت مستندسازی برای اپلیکیشن بود. نتیجه‌گیری: عوامل رفتاری کلیدی مؤثر بر اجرای اپلیکیشن SPI در بخش اورژانس روان‌پزشکی شناسایی شد. بنابراین، راهبردهای متناسب که با هدف قرار دادن قابلیت، انگیزش و فرصت بتوانند موانع را کاهش دهند، ضروری هستند و باید از تسهیل‌کننده‌هایی که می‌توانند اجرای پایدار را تقویت کنند، بهره برد. همچنین، پایش و تطبیق مستمر راهبردها لازم است، زیرا ممکن است موانع جدیدی ایجاد شود یا تسهیل‌کننده‌ها با گذر زمان تضعیف شوند که بر استفاده پایدار از اپلیکیشن در بخش اورژانس تأثیر می‌گذارد. ما از این یافته‌ها برای اطلاع‌رسانی به مرحله بعدی این پژوهش که شامل هم‌طراحی راهبردهای اجرایی هدفمند و متناسب است، استفاده خواهیم کرد.

STEM education often marginalizes rural students by privileging urban-centric engineering standards and forms of technical representation. This study investigates how traditional agricultural knowledge can be translated into engineering design learning through a Culturally Responsive STEM (CR-STEM) approach in rural classrooms. Using a qualitative case study design, data were collected from 12 tenth-grade students through classroom observations, design activities, and student-generated artifacts during an engineering project. A six-phase thematic analysis revealed that integrating agricultural knowledge enabled students to transform everyday experiences into functional engineering strategies. Instead of relying on conventional two-dimensional technical drawings, students demonstrated sophisticated problem-solving through direct hands-on experimentation, material adaptation, and the adaptive use of locally available resources. However, the findings also revealed a pedagogical tension stemming from a disconnect between students’ practical skills and formal communication. While students demonstrated strong physical engineering competence during construction, they struggled with formal technical drawing and academic presentation, which constrained their ability to articulate and formalize their design reasoning. These findings suggest that culturally responsive STEM education should support students in translating tacit local expertise into formal engineering representations. The study contributes to discussions on equitable STEM education by proposing alternative approaches to recognizing and assessing rural engineering competencies in culturally diverse learning contexts.

آموزش STEM اغلب با برتری دادن به استانداردهای مهندسی و شیوه‌های فنی مبتنی بر شهر، دانش‌آموزان روستایی را به حاشیه می‌راند. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه دانش کشاورزی سنتی می‌تواند از طریق رویکرد آموزش STEM پاسخگو به فرهنگ (CR-STEM) به یادگیری طراحی مهندسی در کلاس‌های روستایی ترجمه شود. با استفاده از طرح مطالعه موردی کیفی، داده‌ها از ۱۲ دانش‌آموز پایه دهم از طریق مشاهده کلاس، فعالیت‌های طراحی و آثار تولیدشده توسط دانش‌آموزان در طول یک پروژه مهندسی گردآوری شد. تحلیل تماتیک شش‌مرحله‌ای نشان داد که ادغام دانش کشاورزی به دانش‌آموزان امکان داد تا تجربیات روزمره خود را به راهبردهای مهندسی کاربردی تبدیل کنند. به جای اتکا به نقشه‌های فنی دوبعدی متعارف، دانش‌آموزان از طریق آزمایش عملی مستقیم، سازگاری با مواد و استفاده تطبیقی از منابع محلی موجود، حل مسئله پیشرفته‌ای را به نمایش گذاشتند. با این حال، یافته‌ها همچنین به وجود یک تنش آموزشی ناشی از گسست میان مهارت‌های عملی دانش‌آموزان و ارتباط رسمی اشاره داشت. در حالی که دانش‌آموزان در حین ساخت، شایستگی مهندسی فیزیکی بالایی نشان دادند، اما در ترسیم فنی رسمی و ارائه علمی با دشواری مواجه بودند که این امر توانایی آن‌ها را در بیان و صورت‌بندی استدلال طراحی‌شان محدود می‌کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش STEM پاسخگو به فرهنگ باید از دانش‌آموزان در ترجمه تخصص ضمنی محلی به بازنمایی‌های رسمی مهندسی حمایت کند. این مطالعه با پیشنهاد رویکردهای جایگزین برای شناسایی و ارزیابی شایستگی‌های مهندسی روستایی در بسترهای یادگیری فرهنگی متنوع، به بحث‌های مربوط به آموزش عادلانه STEM کمک می‌کند.

Purpose: To compare the learning outcomes, learner engagement, and student satisfaction associated with team-based decision learning (TBDL), an adaptation of team-based learning, and small group discussion supplemented by a mini-interactive lecture (SGD-MIL) for teaching National Health Programmes to Phase III Bachelor of Medicine and Bachelor of Surgery (MBBS) students.Methods: A non-randomised quasi-experimental crossover study was conducted among 56 Phase III MBBS students at Government Medical College, Ernakulam, India across six National Health Programme topics.Students received TBDL for three topics and SGD-MIL for three other topics, with the teaching method reversed in the other posting batch.Immediate post-test scores were analysed topic-wise, and a linear mixed-effects model was used to estimate the overall effect of teaching method while accounting for differences across topics and repeated observations within students; teaching method and topic were included as fixed effects, with student specified as a random intercept.Short-term retention, learner engagement, and satisfaction were also assessed.Results: TBDL produced higher immediate post-test scores for the National Tuberculosis Elimination Programme (NTEP), National AIDS Control Programme (NACP), and Reproductive and Child Health (RCH), but not for the National Programme for Prevention and Control of Non-Communicable Diseases (NP-NCD), National Vector Borne Disease Control Programme on Malaria (NVBDCP -Malaria), or National Vector Borne Disease Control Programme on Vector Borne Diseases Other Than Malaria (NVBDCP -Other VBDs).In a mixed-effects model using 296 scores from 55 students, the adjusted mean was 1.07 points higher with TBDL (95% CI: 0.53-1.61;P < 0.001), with a significant teaching method × topic interaction (P < 0.001).Short-term retention did not differ (P = 0.721), while TBDL was associated with higher engagement across all five domains.Conclusion: TBDL improved immediate learning for selected National Health Programme topics and consistently enhanced learner engagement, while short-term retention was comparable between methods.These findings support TBDL as a complementary, decision-oriented strategy for selected community medicine topics, particularly where learners must apply programme knowledge to realistic implementation decisions.

هدف: مقایسه پیامدهای یادگیری، میزان درگیری یادگیرندگان و رضایت دانشجویان در ارتباط با یادگیری تصمیم‌محور مبتنی بر تیم (TBDL)، که اقتباسی از یادگیری مبتنی بر تیم است، و بحث گروهی کوچک همراه با سخنرانی کوچک تعاملی (SGD-MIL) برای آموزش برنامه‌های ملی سلامت به دانشجویان فاز سوم دوره کارشناسی پزشکی (MBBS). روش‌ها: یک مطالعه نیمه‌تجربی متقاطع غیرتصادفی در میان ۵۶ دانشجوی فاز سوم MBBS در دانشکده پزشکی دولتی ارناکولام، هند، در شش موضوع برنامه ملی سلامت انجام شد. دانشجویان برای سه موضوع TBDL و برای سه موضوع دیگر SGD-MIL دریافت کردند و در گروه دیگر، روش تدریس معکوس شد. نمرات آزمون بلافاصله پس از آموزش به تفکیک موضوع تحلیل شد و برای برآورد اثر کلی روش تدریس با در نظر گرفتن تفاوت‌های موضوعی و مشاهدات تکراری درون دانشجویان، از مدل خطی اثرات مختلط استفاده گردید؛ روش تدریس و موضوع به عنوان اثرات ثابت و دانشجو به عنوان انترسپت تصادفی لحاظ شد. نگهداری کوتاه‌مدت، میزان درگیری یادگیرندگان و رضایت نیز ارزیابی شد. نتایج: TBDL نمرات بالاتری در آزمون بلافاصله پس از آموزش برای برنامه حذف سل (NTEP)، برنامه کنترل ایدز ملی (NACP) و سلامت باروری و کودک (RCH) ایجاد کرد، اما برای برنامه ملی پیشگیری و کنترل بیماری‌های غیرواگیر (NP-NCD)، برنامه کنترل بیماری‌های منتقله از ناقلین ملی در مورد مالاریا (NVBDCP -Malaria) یا سایر بیماری‌های منتقله از ناقلین غیر از مالاریا (NVBDCP -Other VBDs) چنین نبود. در مدل اثرات مختلط با استفاده از ۲۹۶ نمره از ۵۵ دانشجو، میانگین تعدیل‌شده با TBDL به میزان ۱٫۰۷ نمره بالاتر بود (۹۵٪ CI: ۰٫۵۳ تا ۱٫۶۱؛ P < ۰٫۰۰۱) و تعامل معناداری بین روش تدریس و موضوع مشاهده شد (P < ۰٫۰۰۱). نگهداری کوتاه‌مدت تفاوتی نداشت (P = ۰٫۷۲۱)، در حالی که TBDL با درگیری بیشتر یادگیرندگان در هر پنج حوزه همراه بود. نتیجه‌گیری: TBDL یادگیری فوری را برای برخی موضوعات برنامه ملی سلامت بهبود بخشید و به طور مستمر درگیری یادگیرندگان را افزایش داد، در حالی که نگهداری کوتاه‌مدت بین روش‌ها مشابه بود. این یافته‌ها از TBDL به عنوان راهبردی مکمل و تصمیم‌محور برای برخی موضوعات پزشکی اجتماعی، به ویژه در مواردی که یادگیرندگان باید دانش برنامه را در تصمیم‌گیری‌های اجرایی واقعی به کار گیرند، حمایت می‌کند.

Problems associated with mental development during the first years of life remain among the most significant medical and social challenges, since this period is characterized by particularly high neuroplasticity, while timely iden­tification of possible developmental deviations is of crucial importance. The study is aimed at systematizing modern strategies for the early prevention of mental developmental disorders, taking into account clinical, psychological, and social aspects. The major biological, perinatal, family, and social factors that may influence the development of the child’s cognitive, emotional, speech, and behavioral domains are analyzed. Particular emphasis is placed on the early iden­tification of developmental delays, assessment of emotional interaction between parents and the child, as well as detection of unfavorable conditions in the family environment, chronic stress, attachment deficits, and insufficient developmental stimulation. The need for interdisciplinary cooperation among pediatricians, child neurologists, psychiatrists, psycholo­gists, primary healthcare professionals, and social service specialists is emphasized. Contemporary effective preventive measures should focus not only on disorders that have already become clinically apparent, but also on the active identification of high-risk groups, regular monitoring of the child’s devel­opmental status, and the earliest possible initiation of corrective and developmental intervention programs. Such a comprehensive approach can improve the effectiveness of early support, reduce the severity of subsequent cognitive and emotional-behavioral problems, and contribute to better social adaptation of the child and overall well-being of the family.

مسائل مرتبط با رشد روانی در سال‌های نخست زندگی همچنان از مهم‌ترین چالش‌های پزشکی و اجتماعی به‌شمار می‌روند، زیرا این دوره با نوروپلاستیسیتی بسیار بالا مشخص می‌شود و شناسایی به‌موقع انحرافات احتمالی رشد از اهمیت حیاتی برخوردار است. هدف این مطالعه، نظام‌مند ساختن راهبردهای نوین برای پیشگیری زودهنگام از اختلالات رشد روانی با در نظر گرفتن جنبه‌های بالینی، روان‌شناختی و اجتماعی است. عوامل زیستی، پیرامون تولد، خانوادگی و اجتماعی عمده که ممکن است بر رشد حوزه‌های شناختی، هیجانی، گفتاری و رفتاری کودک تأثیرگذار باشند، مورد تحلیل قرار گرفته‌اند. تأکید ویژه‌ای بر شناسایی زودهنگام تأخیرهای رشدی، ارزیابی تعامل هیجانی والدین و کودک، همچنین شناسایی شرایط نامطلوب در محیط خانواده، استرس مزمن، کمبود دلبستگی و تحریک ناکافی رشد صورت گرفته است. ضرورت همکاری میان‌رشته‌ای میان متخصصان کودکان، نورولوژیست‌های کودکان، روان‌پزشکان، روان‌شناسان، کارکنان مراقبت‌های اولیه سلامت و متخصصان خدمات اجتماعی مورد تأکید قرار گرفته است. اقدامات پیشگیرانه مؤثر معاصر باید نه تنها بر اختلالاتی که به‌طور بالینی آشکار شده‌اند متمرکز باشند، بلکه شناسایی فعال گروه‌های پرخطر، پایش منظم وضعیت رشد کودک و آغاز هرچه زودتر برنامه‌های مداخله‌ای اصلاحی و رشدی را نیز دربرگیرند. چنین رویکرد جامعی می‌تواند اثربخشی حمایت زودهنگام را افزایش داده، شدت مشکلات شناختی و هیجانی-رفتاری بعدی را کاهش داده و به سازگاری اجتماعی بهتر کودک و بهزیستی کلی خانواده کمک کند.

Digital transformation is both a challenge and an opportunity for Islamic educational institutions in facing the dynamics of the Industrial Revolution 4.0 and Society 5.0. This study aims to analyze the digital transformation management strategies implemented by Islamic educational institutions in improving the effectiveness of governance and learning quality. The research method used is a qualitative approach with the library research method, which is by examining various literature and the latest research results that are relevant to the topic of digital transformation and Islamic education management. The results of the study show that the success of digital transformation is determined by three main aspects, namely visionary leadership based on Islamic values, strengthening the digital literacy of educators and education personnel, and integrating information technology systems in the management of educational institutions. In addition, it was found that Islamic educational institutions that are able to adapt strategically to technological changes have higher competitiveness in creating an effective, innovative, and characterful learning ecosystem. The conclusion of this study emphasizes the importance of synergy between spiritual values and technological innovation in realizing globally competitive Islamic education in the digital era.

تحول دیجیتال هم‌زمان یک چالش و فرصتی برای مؤسسات آموزشی اسلامی در مواجهه با پویایی‌های انقلاب صنعتی ۴.۰ و جامعه ۵.۰ به‌شمار می‌رود. هدف این پژوهش، تحلیل راهبردهای مدیریت تحول دیجیتال اجراشده توسط مؤسسات آموزشی اسلامی به‌منظور ارتقای اثربخشی حکمرانی و کیفیت یادگیری است. روش پژوهش به‌کاررفته رویکرد کیفی با روش پژوهش کتابخانه‌ای است که از طریق بررسی منابع مختلف و نتایج پژوهش‌های جدید مرتبط با موضوع تحول دیجیتال و مدیریت آموزش اسلامی انجام شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که موفقیت تحول دیجیتال توسط سه جنبه اصلی تعیین می‌شود: رهبری آینده‌نگر مبتنی بر ارزش‌های اسلامی، تقویت سواد دیجیتال معلمان و کارکنان آموزشی، و یکپارچه‌سازی سامانه‌های فناوری اطلاعات در مدیریت مؤسسات آموزشی. افزون بر این، مشخص شد مؤسسات آموزشی اسلامی که قادر به سازگاری راهبردی با تغییرات فناورانه هستند، رقابت‌پذیری بالاتری در ایجاد اکوسیستم یادگیری اثربخش، نوآورانه و مبتنی بر شخصیت دارند. نتیجه‌گیری این پژوهش بر اهمیت هم‌افزایی میان ارزش‌های معنوی و نوآوری فناورانه در تحقق آموزش اسلامی رقابت‌پذیر در سطح جهانی در عصر دیجیتال تأکید می‌کند.

This study aims to describe the management of santri (Islamic boarding school students), identify the obstacles faced by the caretakers, and describe the efforts made to overcome these obstacles in order to increase the interest of prospective students in enrolling at Pondok Pesantren Darul Fikri Muaro Jambi. This research employs a qualitative approach using a descriptive method. Data collection techniques included in-depth interviews, observation, and documentation. Data analysis utilized the Miles, Huberman, and Saldana model, comprising data reduction, data display, and verification/conclusion drawing. Data validity was ensured through triangulation of sources, techniques, and time. The research results indicate that: (1) Santri management is implemented through the POAC (Planning, Organizing, Actuating, Controlling) management functions. Planning focuses on character building, discipline, mental strengthening, and the study of kitab kuning (traditional Islamic texts). Organizing involves the boarding school head, ustadz (religious teachers), administrators, and public relations staff. Implementation encompasses character guidance, organizational discipline, community engagement jam'iyyah, role modeling, and livestock farming skills. Supervision is conducted through monitoring behavior and adherence to rules, as well as the imposition of educational sanctions. (2) Obstacles faced include difficulties in instilling discipline, a limited number of administrators, new students' adaptation issues, student behavioral problems, and limited facilities and infrastructure. (3) Efforts undertaken include continuous character and discipline guidance, the application of educational sanctions, the strengthening of religious programs, the provision of free schooling, the development of livestock farming skills, and the creation of a comfortable environment. Effective management has been proven to increase the interest of prospective students through positive student experiences and programs that align with community needs.

هدف این پژوهش توصیف مدیریت دانش‌آموزان (طلاب مدارس اسلامی)، شناسایی موانع پیش‌روی متولیان، و تبیین تلاش‌های صورت‌گرفته برای غلبه بر این موانع به منظور افزایش علاقه‌مندی داوطلبان ثبت‌نام در مدرسه علمیه دارالفکر معارو جامبی است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی انجام شده است. تکنیک‌های گردآوری داده شامل مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و مستندسازی بوده است. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل Miles، Huberman و Saldana شامل کاهش داده، نمایش داده و تأیید/استخراج نتیجه انجام شده است. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منابع، تکنیک‌ها و زمان تضمین شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد: (۱) مدیریت دانش‌آموزان از طریق کارکردهای مدیریتی POAC (برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا، کنترل) اجرا می‌شود. برنامه‌ریزی بر پرورش شخصیت، انضباط، تقویت روحیه و مطالعه کتاب‌های سنتی اسلامی (کتاب کُنینگ) متمرکز است. سازماندهی شامل رئیس مدرسه، اساتید (استادان دینی)، مدیران و کارکنان روابط عمومی است. اجرا شامل هدایت شخصیتی، انضباط سازمانی، مشارکت اجتماعی جمعیه، الگوسازی و مهارت‌آموزی دامپروری است. نظارت از طریق پایش رفتار و رعایت قوانین و همچنین اعمال تنبیهات آموزشی صورت می‌گیرد. (۲) موانع موجود شامل دشواری در نهادینه‌سازی انضباط، تعداد محدود مدیران، مشکلات سازگاری دانش‌آموزان جدید، مشکلات رفتاری دانش‌آموزان و کمبود امکانات و زیرساخت‌ها است. (۳) تلاش‌های صورت‌گرفته شامل هدایت مستمر شخصیت و انضباط، اعمال تنبیهات آموزشی، تقویت برنامه‌های مذهبی، ارائه تحصیل رایگان، توسعه مهارت‌های دامپروری و ایجاد محیطی راحت می‌باشد. مدیریت مؤثر به اثبات رسیده است که علاقه‌مندی داوطلبان را از طریق تجارب مثبت دانش‌آموزان و برنامه‌هایی که با نیازهای جامعه هم‌راستا هستند، افزایش می‌دهد.

Curriculum policy transitions demand teacher adaptation in managing learning resources and implementing comprehensive evaluations. However, preliminary observations at SMAN 2 Siak Hulu reveal that [specify percentage, e.g., 70%] of teachers still experience disorientation in designing authentic assessment instruments and aligning learning modules with student needs. This community service activity aims to reconstruct teachers' understanding and skills in curriculum management and learning evaluation through a Problem-Based Training (PBT) approach. The program was implemented using a Participatory Action Research (PAR) method integrated into three cyclical stages: (1) identification of pedagogical problems, (2) problem-solving workshops and instrument development, and (3) mentoring and peer-review evaluation. This activity involved [specify number, e.g., 45] teachers across various subjects. Program effectiveness was measured using pre-test and post-test instruments, as well as portfolio analysis of learning products. The results showed a significant increase in participants' pedagogical understanding by [e.g., 82%], as evidenced by the teachers' successful creation of [e.g., 45 validated teaching modules and formative-summative evaluation rubrics]. Furthermore, the PBT approach proved effective in collaboratively eliminating administrative constraints while shifting teachers' paradigms from a clerical orientation toward reflective habits for continuous learning quality improvement.

تحولات سیاست‌های برنامهٔ درسی، مستلزم سازگاری معلمان در مدیریت منابع یادگیری و اجرای ارزیابی‌های جامع است. با این حال، مشاهدات اولیه در دبیرستان SMAN 2 Siak Hulu نشان می‌دهد که [درصد مشخص، مانند ۷۰٪] از معلمان همچنان در طراحی ابزارهای ارزیابی اصیل و همسویی ماژول‌های یادگیری با نیازهای دانش‌آموزان دچار سردرگمی هستند. هدف این فعالیت خدمات‌رسانی به جامعه، بازسازی درک و مهارت‌های معلمان در مدیریت برنامهٔ درسی و ارزیابی یادگیری از طریق رویکرد آموزش مبتنی بر مسئله (PBT) است. این برنامه با استفاده از روش پژوهش مشارکتی عملی (PAR) و در سه مرحلهٔ چرخه‌ای اجرا شد: (۱) شناسایی مسائل آموزشی، (۲) کارگاه‌های حل مسئله و توسعهٔ ابزارها، و (۳) مشاوره و ارزیابی همتایان. در این فعالیت، [تعداد مشخص، مانند ۴۵] معلم از رشته‌های مختلف شرکت داشتند. اثربخشی برنامه با استفاده از ابزارهای پیش‌آزمون و پس‌آزمون و همچنین تحلیل پرتفوی محصولات یادگیری سنجیده شد. نتایج نشان داد که درک آموزشی شرکت‌کنندگان به طور معناداری به میزان [مثلاً ۸۲٪] افزایش یافته است، چنانکه معلمان موفق به تولید [مثلاً ۴۵ ماژول آموزشی معتبر و روبریک‌های ارزیابی تکوینی-جمع‌بندی] شدند. افزون بر این، رویکرد PBT در حذف محدودیت‌های اداری به صورت مشارکتی مؤثر بود و همچنین الگوی ذهنی معلمان را از رویکرد دفتری به سوی عادات بازتابی برای بهبود مستمر کیفیت یادگیری تغییر داد.

Background Symptom catastrophizing reflects maladaptive cognitive and emotional responses to physical symptoms and may worsen symptom burden, distress, and recovery. However, no validated Chinese instrument is available for cardiac surgery patients, limiting patient-centered assessment and early risk identification.Objective To translate and culturally adapt a symptom-neutral catastrophizing measure derived from the original Post-concussion Symptom Catastrophizing Scale and evaluate its psychometric properties in Chinese cardiac surgery patients.Methods Following Brislin’s translation model, the scale was translated into Chinese. A convenience sample of 676 cardiac surgery patients was recruited from June to October 2025. Item analysis included critical ratio testing, item-total correlations, and internal consistency evaluation. Reliability was assessed using internal consistency, split-half, and test-retest methods. Content validity was evaluated through expert consultation. Exploratory and confirmatory factor analyses were conducted to examine construct validity. Data were analyzed using SPSS 29.0 and Mplus 8.0.Results The adapted Chinese Symptom Catastrophizing Scale demonstrated strong content validity in cardiac surgery patients (S-CVI/Ave = 0.975; CVR = 0.800–1.000). Exploratory factor analysis extracted a three-factor model explaining 79.774% of the variance. Confirmatory factor analysis indicated acceptable model fit (χ2/df = 2.175, CFI = 0.970, TLI = 0.962, RMSEA = 0.059). Reliability coefficients included Cronbach’s α = 0.936, split-half reliability = 0.894, test-retest reliability = 0.958, and McDonald’s ω = 0.934.Conclusion The Chinese Symptom Catastrophizing Scale demonstrated satisfactory initial reliability and validity evidence in cardiac surgery patients. It provides a brief, standardized, patient-centered measure for identifying maladaptive symptom responses and may facilitate early psychological risk screening, targeted symptom management, and future patient-reported outcome research.

زمینه و هدف: فاجعه‌سازی نشانه‌ها بازتاب‌دهنده پاسخ‌های شناختی و هیجانی ناسازگار به نشانه‌های جسمانی است و ممکن است بار نشانه‌ها، پریشانی و روند بهبودی را تشدید کند. با این حال، هیچ ابزار معتبر به زبان چینی برای بیماران جراحی قلب وجود ندارد و این امر ارزیابی مبتنی بر بیمار و شناسایی زودهنگام خطر را محدود می‌کند. هدف: ترجمه و بومی‌سازی فرهنگی یک ابزار خنثی نسبت به نشانه‌ها که از مقیاس اصلی فاجعه‌سازی نشانه‌های پس از ضربه مغزی اقتباس شده و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی آن در بیماران چینی جراحی قلب بود. روش‌ها: با پیروی از مدل ترجمه Brislin، مقیاس به زبان چینی ترجمه شد. نمونه‌گیری در دسترس شامل ۶۷۶ بیمار جراحی قلب از ژوئن تا اکتبر ۲۰۲۵ بود. تحلیل ماده‌ها شامل آزمون نسبت بحرانی، همبستگی ماده-کل و ارزیابی انسجام درونی بود. پایایی با استفاده از انسجام درونی، روش دو نیمه و آزمون بازآزمایی سنجیده شد. روایی محتوا از طریق مشاوره با خبرگان ارزیابی شد. برای بررسی روایی سازه، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی انجام شد. داده‌ها با استفاده از SPSS 29.0 و Mplus 8.0 تحلیل شدند. یافته‌ها: مقیاس فاجعه‌سازی نشانه‌ها به زبان چینی روایی محتوای قوی در بیماران جراحی قلب نشان داد (S-CVI/Ave = 0.975؛ CVR = 0.800–1.000). تحلیل عاملی اکتشافی سه عامل استخراج کرد که ۷۹.۷۷۴٪ واریانس را تبیین نمود. تحلیل عاملی تأییدی برازش قابل قبول مدل را نشان داد (χ2/df = 2.175، CFI = 0.970، TLI = 0.962، RMSEA = 0.059). ضرایب پایایی شامل آلفای کرونباخ = 0.936، پایایی دو نیمه = 0.894، پایایی بازآزمایی = 0.958 و اومگای مک‌دونالد = 0.934 بود. نتیجه‌گیری: مقیاس فاجعه‌سازی نشانه‌ها به زبان چینی شواهد اولیه رضایت‌بخشی از نظر پایایی و روایی در بیماران جراحی قلب ارائه داد. این ابزار، مقیاسی مختصر، استاندارد و مبتنی بر بیمار برای شناسایی پاسخ‌های ناسازگار به نشانه‌ها فراهم می‌کند و می‌تواند غربالگری زودهنگام خطر روان‌شناختی، مدیریت هدفمند نشانه‌ها و پژوهش‌های آتی مبتنی بر پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار را تسهیل نماید.

This qualitative phenomenological study explored the motivations and challenges of Filipino science teachers in selected schools in the Central Region of Thailand. It sought to understand the factors driving their decision to teach abroad and the obstacles encountered in their professional journey. Using Colaizzi’s descriptive phenomenological method and MAXQDA24 for data analysis, interviews with eight participants revealed five key themes: (1) Personal Motivation and Commitment, including financial stability, professional growth, and cultural pride; (2) Teaching Environment and Support, emphasizing resources, training, and teacher-student relationships; (3) Cultural and Language Adaptation, focusing on linguistic barriers and cultural immersion; (4) Working Environment and Support Systems, including recognition and collaboration; and (5) Teaching and Cultural Challenges, such as limited academic freedom and classroom management. Despite these challenges, participants showed resilience, using creative strategies to succeed in a foreign educational system. The findings highlight the importance of institutional support and cultural adaptation in cross-cultural teaching, providing insights for policymakers and administrators to enhance teacher retention and professional development. This study contributes to understanding the dynamics of international teaching and offers actionable recommendations to support Filipino science teachers in Thailand and similar contexts.

این مطالعه کیفی پدیدارشناختی به بررسی انگیزه‌ها و چالش‌های معلمان علوم فیلیپینی در مدارس منتخب منطقه مرکزی تایلند پرداخت. هدف پژوهش، درک عوامل مؤثر بر تصمیم آنان برای تدریس در خارج از کشور و موانعی بود که در مسیر حرفه‌ای خود با آن مواجه شده‌اند. با بهره‌گیری از روش پدیدارشناسی توصیفی Colaizzi و نرم‌افزار MAXQDA24 برای تحلیل داده‌ها، مصاحبه با هشت شرکت‌کننده پنج مضمون کلیدی را آشکار ساخت: (۱) انگیزه و تعهد شخصی، شامل ثبات مالی، رشد حرفه‌ای و افتخار فرهنگی؛ (۲) محیط تدریس و حمایت، با تأکید بر منابع، آموزش و روابط معلم-دانش‌آموز؛ (۳) سازگاری فرهنگی و زبانی، با تمرکز بر موانع زبانی و غوطه‌وری فرهنگی؛ (۴) محیط کاری و نظام‌های حمایتی، شامل شناسایی و همکاری؛ و (۵) چالش‌های تدریس و فرهنگی، مانند آزادی علمی محدود و مدیریت کلاس. با وجود این چالش‌ها، شرکت‌کنندگان تاب‌آوری نشان دادند و با بهره‌گیری از راهبردهای خلاقانه در نظام آموزشی بیگانه موفق شدند. یافته‌ها بر اهمیت حمایت نهادی و سازگاری فرهنگی در تدریس بین‌فرهنگی تأکید می‌کند و بینش‌هایی برای سیاست‌گذاران و مدیران به منظور ارتقای ماندگاری معلمان و توسعه حرفه‌ای ارائه می‌دهد. این پژوهش به فهم پویایی‌های تدریس بین‌المللی کمک می‌کند و توصیه‌های عملی برای حمایت از معلمان علوم فیلیپینی در تایلند و زمینه‌های مشابه ارائه می‌دهد.

Purpose To evaluate trends in psychotropic prescription rates (PRs) in a Peruvian general hospital during and after the COVID-19 pandemic. Materials and methods We conducted an interrupted time-series (ITS) study using routinely collected clinical data from hospitalized patients with psychiatric diagnoses between September 2020 and December 2024. Psychotropic PRs, defined as the number of weekly psychotropic prescriptions per 1,000 psychiatric consultations, were calculated overall and by subclass: antidepressants (N06A), antipsychotics (N05A), anxiolytics (N05B), and mood stabilizers (N05AN01/N03A). For ITS analysis, the study period was divided into six predefined phases (two waves, three relaxation phases, and one post-pandemic phase) based on COVID-19 mortality and transmission trends in Peru. Segmented regression models were applied to estimate phase-specific level and slope changes. Results A total of 6,151 patients were included. The overall psychotropic PR was higher during the post-pandemic period compared with the pandemic period (1,308 vs. 1,254; p = 0.023). ITS analyses showed a significant downward trend in overall psychotropic prescribing during phase 1 (post-first wave stabilization, β = −25.53; 95% CI = −43.82 to −7.01; p = 0.007), followed by a structural break in phase 2 (second pandemic wave) with an abrupt level increase (β = 295.53; 95% CI = 60.48 to 530.57; p = 0.014) and slope reversal (β = 23.79; 95% CI = 3.33 to 44.26; p = 0.016), after which prescribing stabilized. A similar temporal pattern was observed for antidepressant PR. Anxiolytic PR displayed a transient upward slope change in phase 2 (β = 14.15; 95% CI = 1.80 to 26.50; p = 0.01), whereas antipsychotic and mood stabilizer prescribing remained stable across phases. Conclusions Overall psychotropic prescribing showed phase-specific disruption followed by structural rebound and subsequent stabilization across the COVID-19 and post-pandemic periods. These findings provide real-world evidence and underscore the need to monitor psychiatric prescribing and mental health service adaptation in middle-income settings.

هدف: ارزیابی روندهای نرخ تجویز داروهای روان‌گردان (PRs) در یک بیمارستان عمومی پرویی در دوران و پس از همه‌گیری COVID-19. مواد و روش‌ها: یک مطالعه سری زمانی منقطع (ITS) با استفاده از داده‌های بالینی جمع‌آوری‌شده به طور روتین از بیماران بستری با تشخیص روان‌پزشکی بین سپتامبر 2020 تا دسامبر 2024 انجام شد. نرخ‌های تجویز داروهای روان‌گردان، که به عنوان تعداد تجویزهای هفتگی داروهای روان‌گردان به ازای هر ۱٬۰۰۰ مشاوره روان‌پزشکی تعریف شد، به طور کلی و بر اساس زیرگروه‌ها محاسبه گردید: داروهای ضدافسردگی (N06A)، داروهای ضدروان‌پریشی (N05A)، داروهای ضداضطراب (N05B) و تثبیت‌کننده‌های خلق (N05AN01/N03A). برای تحلیل ITS، دوره مطالعه به شش فاز از پیش تعیین‌شده (دو موج، سه فاز کاهش محدودیت و یک فاز پس از همه‌گیری) بر اساس روندهای مرگ‌ومیر و انتقال COVID-19 در پرو تقسیم شد. مدل‌های رگرسیون قطعه‌ای برای برآورد تغییرات سطح و شیب مختص هر فاز به کار رفت. نتایج: در مجموع ۶٬۱۵۱ بیمار وارد مطالعه شدند. نرخ کلی تجویز داروهای روان‌گردان در دوره پس از همه‌گیری نسبت به دوره همه‌گیری بالاتر بود (۱٬۳۰۸ در مقابل ۱٬۲۵۴؛ ۰٫۰۲۳ = p). تحلیل‌های ITS کاهش معنادار روند تجویز کلی داروهای روان‌گردان را در فاز ۱ (تثبیت پس از موج اول، β = ‎−۲۵٫۵۳؛ ۹۵٪ CI = ‎−۴۳٫۸۲ تا ‎−۷٫۰۱؛ ۰٫۰۰۷ = p) نشان داد، که به دنبال آن در فاز ۲ (موج دوم همه‌گیری) یک شکست ساختاری با افزایش ناگهانی سطح (β = ۲۹۵٫۵۳؛ ۹۵٪ CI = ۶۰٫۴۸ تا ۵۳۰٫۵۷؛ ۰٫۰۱۴ = p) و معکوس شدن شیب (β = ۲۳٫۷۹؛ ۹۵٪ CI = ۳٫۳۳ تا ۴۴٫۲۶؛ ۰٫۰۱۶ = p) رخ داد و پس از آن تجویز تثبیت شد. الگوی زمانی مشابهی برای نرخ تجویز داروهای ضدافسردگی مشاهده شد. نرخ تجویز داروهای ضداضطراب در فاز ۲ تغییر شیب افزایشی موقتی نشان داد (β = ۱۴٫۱۵؛ ۹۵٪ CI = ۱٫۸۰ تا ۲۶٫۵۰؛ ۰٫۰۱ = p)، در حالی که تجویز داروهای ضدروان‌پریشی و تثبیت‌کننده‌های خلق در طول فازها پایدار باقی ماند. نتیجه‌گیری: تجویز کلی داروهای روان‌گردان دچار اختلال فازمحور شد و پس از آن بازگشت ساختاری و در نهایت تثبیت در طول دوره‌های همه‌گیری و پس از همه‌گیری مشاهده گردید. این یافته‌ها شواهد دنیای واقعی ارائه می‌دهد و بر ضرورت پایش تجویز روان‌پزشکی و سازگاری خدمات سلامت روان در محیط‌های با درآمد متوسط تأکید می‌کند.

Abstract Currently, machine learning technology has been widely used in electroencephalogram (EEG) automatic emotion recognition tasks. However, the non-stationarity, individual differences, and high annotation costs in EEG signals seriously affect the generalization ability of the model. To solve these problems, we propose a new unsupervised domain adaptation framework named EEG-UDAF for EEG emotion recognition. First, we design a dual-view frequency domain feature fusion module that can extract rich EEG signals frequency domain features from two perspectives, differential entropy and power spectral density, and fuse them based on the self-attention mechanism. Second, we propose a spatio-temporal feature extraction module based on graph convolutional network and bidirectional long short-term memory. It can comprehensively consider the spatial topological structure of the brain and the dynamic characteristics of temporal changes between EEG channels to extract complex spatio-temporal features. Third, we use the unsupervised domain adaptation strategy to solve the non-stationarity and individual differences in EEG signals without manual annotation, and introduce a semantic correction mechanism to prevent incorrect class alignment. Experiments based on intra-subject and inter-subject paradigms show that EEG-UDAF can effectively alleviate non-stationarity and individual differences. Moreover, these transferable EEG representations also provide a potential foundation for LLM-augmented multimodal data fusion in large-scale affective computing.

در حال حاضر، فناوری یادگیری ماشین به طور گسترده‌ای در وظایف شناسایی خودکار احساسات مبتنی بر الکتروانسفالوگرام (EEG) مورد استفاده قرار گرفته‌است. با این حال، غیرایستایی، تفاوت‌های فردی و هزینه‌های بالای برچسب‌گذاری در سیگنال‌های EEG به طور جدی توانایی تعمیم مدل را تحت تأثیر قرار می‌دهد. برای حل این مشکلات، چارچوب جدیدی با نام EEG-UDAF برای شناسایی احساسات مبتنی بر EEG پیشنهاد می‌کنیم. نخست، یک ماژول همجوشی ویژگی‌های حوزه فرکانس با دو نما طراحی کرده‌ایم که می‌تواند ویژگی‌های غنی حوزه فرکانسی سیگنال‌های EEG را از دو منظر، آنتروپی تفاضلی و چگالی طیفی توان، استخراج کرده و آن‌ها را بر اساس سازوکار خودتوجهی ادغام کند. دوم، یک ماژول استخراج ویژگی‌های فضایی-زمانی مبتنی بر شبکه عصبی کانولوشنی گراف و حافظه کوتاه‌مدت دوطرفه پیشنهاد می‌کنیم. این ماژول می‌تواند ساختار توپولوژیکی فضایی مغز و ویژگی‌های پویای تغییرات زمانی بین کانال‌های EEG را به طور جامع در نظر گرفته و ویژگی‌های پیچیده فضایی-زمانی را استخراج کند. سوم، از راهبرد تطبیق حوزه بدون نظارت برای حل غیرایستایی و تفاوت‌های فردی در سیگنال‌های EEG بدون نیاز به برچسب‌گذاری دستی استفاده کرده و سازوکار اصلاح معنایی را برای جلوگیری از هم‌ترازی نادرست کلاس‌ها معرفی می‌کنیم. آزمایش‌های مبتنی بر پارادایم‌های درون‌فردی و بین‌فردی نشان می‌دهد که EEG-UDAF می‌تواند به طور مؤثری غیرایستایی و تفاوت‌های فردی را کاهش دهد. افزون بر این، این بازنمایی‌های قابل انتقال EEG همچنین بنیانی بالقوه برای همجوشی داده‌های چندوجهی تقویت‌شده با LLM در محاسبات عاطفی در مقیاس بزرگ فراهم می‌کند.

As embodied artificial agents (social robots, virtual assistants, and collaborative manipulators) move from controlled laboratories into homes, hospitals, and workplaces, their ability to interpret and anticipate human mental states becomes as important as their physical competence. This paper presents a unified theoretical and architectural account of how Theory of Mind (ToM), the capacity to attribute beliefs, desires, intentions, and emotions to others, can be integrated into embodied agents to support human-aware interaction. We first formalize a computational notion of ToM suitable for embodied settings, distinguishing zero-order perceptual inference from first- and second-order recursive belief attribution, and we relate these levels to the demands of everyday human-agent collaboration. We then propose a modular architecture, the Belief-Intention-Action (BIA) framework, that couples multimodal perception with a hybrid Bayesian-neural mental-state estimator, a hierarchical intention inference module, and an action-selection policy that explicitly conditions on inferred human mental states. The architecture is instantiated on both a simulated humanoid platform and a physical mobile manipulator and evaluated across three interaction scenarios: collaborative object handover, ambiguous instruction resolution, and false-belief-sensitive assistance. Compared with baseline agents lacking explicit mental-state modeling, the ToM-equipped agent achieves higher task success, faster adaptation to human error, and improved subjective ratings of perceived understanding and comfort, while ablation studies confirm the contribution of second-order reasoning to false-belief tasks. We conclude by discussing implications for trust calibration, the computational cost of recursive mental-state reasoning, and the ethical responsibilities that accompany machines that model human minds.

با انتقال عامل‌های مصنوعی مجسم (ربات‌های اجتماعی، دستیاران مجازی و دستکاری‌کننده‌های همکار) از آزمایشگاه‌های کنترل‌شده به خانه‌ها، بیمارستان‌ها و محیط‌های کاری، توانایی آن‌ها در تفسیر و پیش‌بینی حالات ذهنی انسان به اندازه‌ی شایستگی فیزیکی آن‌ها اهمیت می‌یابد. این مقاله یک رویکرد نظری و معماری یکپارچه ارائه می‌دهد که چگونه نظریه ذهن (ToM)، یعنی ظرفیت نسبت دادن باورها، تمایلات، نیات و هیجانات به دیگران، می‌تواند در عامل‌های مجسم برای پشتیبانی از تعامل آگاه به انسان ادغام شود. ابتدا یک مفهوم محاسباتی از ToM مناسب برای محیط‌های مجسم صورت‌بندی می‌شود که تمایز میان استنتاج ادراکی مرتبه صفر و نسبت‌دهی باور بازگشتی مرتبه اول و دوم را مشخص می‌کند و این سطوح را به الزامات همکاری روزمره انسان-عامل مرتبط می‌سازد. سپس یک معماری مدولار با عنوان چارچوب باور-نیت-کنش (BIA) پیشنهاد می‌شود که ادراک چندوجهی را با تخمین‌زننده حالت ذهنی هیبرید بیزی-عصبی، ماژول استنتاج نیت سلسله‌مراتبی و سیاست انتخاب کنش که به طور صریح بر اساس حالات ذهنی استنباط‌شده انسان شرطی می‌شود، ترکیب می‌کند. این معماری هم بر روی یک پلتفرم شبیه‌سازی‌شده انسان‌نما و هم یک دستکاری‌کننده متحرک فیزیکی پیاده‌سازی شده و در سه سناریوی تعاملی ارزیابی می‌شود: تحویل شیء به صورت همکاری، رفع ابهام در دستورالعمل و کمک حساس به باور نادرست. در مقایسه با عامل‌های پایه فاقد مدل‌سازی صریح حالت ذهنی، عامل مجهز به ToM موفقیت بالاتر در انجام وظیفه، سازگاری سریع‌تر با خطای انسانی و بهبود ارزیابی‌های ذهنی از درک و راحتی ادراک‌شده را نشان می‌دهد، در حالی که مطالعات حذف اجزا نقش استدلال مرتبه دوم را در وظایف باور نادرست تأیید می‌کند. در پایان، پیامدهای کالیبراسیون اعتماد، هزینه محاسباتی استدلال بازگشتی حالت ذهنی و مسئولیت‌های اخلاقی مرتبط با ماشین‌هایی که ذهن انسان را مدل‌سازی می‌کنند، مورد بحث قرار می‌گیرد.

Several tools measure the Health-related quality of life (HRQOL) of people with chronic illnesses but evidence on their cross-cultural adaptation is limited. This study performed the cross-cultural adaptation of the Minnesota Living with Heart Failure Questionnaire (MLHFQ) for use with Urdu speakers in Pakistan, while documenting the adaptation process in detail. This methodological study employed a structured cross-cultural adaptation and linguistic validation design. We incorporated a Delphi Pannel to the MAPI Research Trusts’ 5-step linguistic validation process. Two forward translators independently adapted and reconciled the Indian Urdu version of the MLHFQ for use in Pakistan. Using a modified Delphi approach comprising three Heart Failure patients and one cardiologist reviewed the translation for linguistic accuracy, cultural relevance, and comprehensiveness, identified problems and provided feedback that informed the Pakistani Urdu version 1.0. Two independent back translators translated version 1.0 back to English. The Principal Investigator and back translators reconciled back-translations and proposed changes that were approved by forward translators. Translations, reconciliation reports, and Delphi panel feedback were analyzed using inductive qualitative content analysis, resulting in four themes describing the methodological challenges and adaptation strategies encountered during cross-cultural adaptation: (1) direct transferring of compatible words from the Indian Urdu version to Pakistani Urdu version of the MLHFQ, (2) using indirect substitutes for words lacking direct Urdu equivalents, (3) balancing the tone of written and spoken Urdu, and (4) incorporating contextual nuances within each element of the tool. This study successfully adapted the MLHFQ for Urdu-speaking patients with Heart Failure in Pakistan while systematically documenting the linguistic, cultural, and contextual challenges encountered throughout the adaptation process. The findings offer valuable methodological insights for researchers adapting HRQOL tools and provide quality evidence regarding the use of the MLHFQ for use with Urdu speakers in Pakistan.

ابزارهای متعددی برای سنجش کیفیت زندگی مرتبط با سلامت (HRQOL) افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن وجود دارد، اما شواهد محدودی درباره بومی‌سازی فرهنگی آن‌ها در دسترس است. این مطالعه به بومی‌سازی فرهنگی پرسشنامه Minnesota Living with Heart Failure Questionnaire (MLHFQ) برای استفاده در میان فارسی‌زبانان اردو در پاکستان پرداخته و فرایند بومی‌سازی را به طور دقیق مستندسازی کرده است. این پژوهش روشی از طراحی ساختارمند بومی‌سازی فرهنگی و اعتبارسنجی زبانی بهره برده است. ما پنل دلفی را به فرایند پنج‌مرحله‌ای اعتبارسنجی زبانی MAPI Research Trust افزودیم. دو مترجم رو به جلو به طور مستقل نسخه اردو هندی پرسشنامه MLHFQ را برای استفاده در پاکستان تطبیق داده و تلفیق کردند. با استفاده از رویکرد دلفی اصلاح‌شده، شامل سه بیمار مبتلا به نارسایی قلبی و یک متخصص قلب، ترجمه از نظر دقت زبانی، تناسب فرهنگی و جامعیت مورد بازبینی قرار گرفت، مشکلات شناسایی و بازخوردهایی ارائه شد که نسخه 1.0 اردو پاکستانی را شکل داد. دو مترجم مستقل رو به عقب نسخه 1.0 را مجدداً به انگلیسی ترجمه کردند. پژوهشگر اصلی و مترجمان رو به عقب ترجمه‌های بازگشتی را تلفیق و تغییرات پیشنهادی را مطرح کردند که توسط مترجمان رو به جلو تأیید شد. ترجمه‌ها، گزارش‌های تلفیق و بازخورد پنل دلفی با استفاده از تحلیل محتوای کیفی استقرایی بررسی شد که منجر به استخراج چهار مضمون درباره چالش‌های روشی و راهبردهای بومی‌سازی در فرایند بومی‌سازی فرهنگی گردید: (1) انتقال مستقیم واژه‌های سازگار از نسخه اردو هندی به نسخه اردو پاکستانی پرسشنامه MLHFQ، (2) استفاده از معادل‌های غیرمستقیم برای واژه‌هایی که معادل مستقیم در اردو ندارند، (3) ایجاد تعادل میان لحن نوشتاری و گفتاری اردو، و (4) گنجاندن ظرایف زمینه‌ای در هر جزء ابزار. این مطالعه با موفقیت پرسشنامه MLHFQ را برای بیماران اردو‌زبان مبتلا به نارسایی قلبی در پاکستان بومی‌سازی کرده و به طور نظام‌مند چالش‌های زبانی، فرهنگی و زمینه‌ای را در طول فرایند بومی‌سازی مستندسازی نموده است. یافته‌ها بینش‌های روشی ارزشمندی برای پژوهشگران در زمینه بومی‌سازی ابزارهای HRQOL فراهم می‌کند و شواهد کیفی معتبری درباره استفاده از پرسشنامه MLHFQ برای اردو‌زبانان در پاکستان ارائه می‌دهد.

Background Optimizing self-care decision-making is important for healthy aging, chronic disease management, and health promotion in rapidly aging populations. However, the absence of culturally validated instruments limits the systematic assessment of decision-making styles and the development of person-centered health management strategies for older adults in China. This study aimed to translate and culturally adapt the Inventory of Self-Care Decision-Making Styles of Older Adults (DECIDE) and evaluate its psychometric properties among Chinese older adults. Methods This study was conducted in two phases. In phase 1, the DECIDE was translated and cross-culturally adapted into Chinese using Brislin’s forward-backward translation procedure. Expert review and pilot testing were conducted to refine linguistic clarity and cultural relevance. In phase 2, a multicenter cross-sectional validation study was conducted from November 2025 to January 2026. A total of 3,470 older adults were recruited through multicenter convenience sampling from 15 cities in Sichuan, Liaoning, Zhejiang, and Hunan provinces, China. Psychometric evaluation included item analysis, validity assessment, and reliability testing. Results All 20 items met the prespecified retention criteria, and the Chinese version retained the four-dimensional structure of the original DECIDE. Content validity was satisfactory, with I-CVI values ranging from 0.800 to 1.000 and an S-CVI of 0.950. Exploratory factor analysis yielded four factors explaining 65.73% of the common variance, and confirmatory factor analysis supported the resulting model (CMIN/DF = 2.513, RMSEA = 0.028). The AVE and CR values ranged from 0.502 to 0.588 and from 0.834 to 0.877, respectively, and the findings supported both convergent and discriminant validity. Cronbach’s α, split-half reliability, and 2-week retest reliability for the total inventory were 0.896, 0.790, and 0.861, respectively. Conclusion The C-DECIDE demonstrated satisfactory psychometric properties in this multicenter convenience sample of older adults from four Chinese provinces. It may support the assessment of self-care decision-making styles and inform individualized health education, decision-support strategies, and public health-oriented chronic disease management for older adults.

زمینه و هدف: بهینه‌سازی تصمیم‌گیری خودمراقبتی برای سالمندی سالم، مدیریت بیماری‌های مزمن و ارتقای سلامت در جمعیت‌های در حال سالمند شدن سریع اهمیت دارد. با این حال، فقدان ابزارهای اعتبارسنجی‌شده فرهنگی، ارزیابی نظام‌مند سبک‌های تصمیم‌گیری و توسعه راهبردهای مدیریت سلامت فردمحور برای سالمندان در چین را محدود می‌کند. هدف این مطالعه ترجمه و انطباق فرهنگی پرسشنامه سبک‌های تصمیم‌گیری خودمراقبتی سالمندان (DECIDE) و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی آن در میان سالمندان چینی بود. روش‌ها: این مطالعه در دو مرحله انجام شد. در مرحله اول، پرسشنامه DECIDE با استفاده از روش ترجمه پیشرو-پسرو Brislin به زبان چینی ترجمه و به صورت بین‌فرهنگی انطباق داده شد. بازبینی توسط خبرگان و آزمون مقدماتی جهت بهبود وضوح زبانی و تناسب فرهنگی انجام شد. در مرحله دوم، یک مطالعه اعتبارسنجی مقطعی چندمرکزی از نوامبر 2025 تا ژانویه 2026 انجام شد. در مجموع ۳۴۷۰ سالمند از طریق نمونه‌گیری در دسترس چندمرکزی از ۱۵ شهر در استان‌های سیچوان، لیائونینگ، ژجیانگ و هونان چین جذب شدند. ارزیابی روان‌سنجی شامل تحلیل ماده، ارزیابی روایی و آزمون پایایی بود. یافته‌ها: هر ۲۰ ماده معیارهای نگهداری از پیش تعیین‌شده را برآورده کردند و نسخه چینی ساختار چهاربعدی نسخه اصلی DECIDE را حفظ کرد. روایی محتوا رضایت‌بخش بود، به طوری که مقادیر I-CVI بین ۰٫۸۰۰ تا ۱٫۰۰۰ و S-CVI برابر با ۰٫۹۵۰ بود. تحلیل عاملی اکتشافی چهار عامل استخراج کرد که ۶۵٫۷۳٪ از واریانس مشترک را تبیین کردند و تحلیل عاملی تأییدی مدل حاصل را تأیید کرد (CMIN/DF = 2.513، RMSEA = 0.028). مقادیر AVE و CR به ترتیب بین ۰٫۵۰۲ تا ۰٫۵۸۸ و ۰٫۸۳۴ تا ۰٫۸۷۷ بود و یافته‌ها از روایی همگرا و متمایز حمایت کردند. آلفای کرونباخ، پایایی دو نیمه و پایایی بازآزمایی دو هفته‌ای برای کل پرسشنامه به ترتیب ۰٫۸۹۶، ۰٫۷۹۰ و ۰٫۸۶۱ بود. نتیجه‌گیری: نسخه چینی DECIDE ویژگی‌های روان‌سنجی رضایت‌بخشی را در این نمونه در دسترس چندمرکزی از سالمندان چهار استان چین نشان داد. این ابزار می‌تواند از ارزیابی سبک‌های تصمیم‌گیری خودمراقبتی و اطلاع‌رسانی به آموزش سلامت فردی، راهبردهای حمایت از تصمیم‌گیری و مدیریت بیماری‌های مزمن مبتنی بر سلامت عمومی برای سالمندان حمایت کند.

This paper reconceptualises weeds through Australian Indigenous knowledge systems, presenting them not as invasive threats, but as teachers; living beings that offer ecological insight, support restoration, and contribute to cultural renewal and resurgence. Drawing on relational governance theories, the study employs Indigenous methodologies, including yarning with Country and the development of a storying seasonal calendar, to examine the behaviours and teachings of Fireweed (Senecio madagascariensis), African Lovegrass (Eragrostis curvula ), and Lantana (Lantana camara). Through attentive engagement with these plants across the seasons, the research reveals how each species responds to ecological disturbance in ways that reflect deeper patterns of damage, resilience, and adaptation. Fireweed emerges as a guard of soil exhaustion and overgrazing, while African Lovegrass plays a stabilising role in degraded landscapes during ecological transitions, and Lantana offers both refuge and warning through a chemically mediated defence of disturbed ground. These findings unsettle adversarial and militaristic paradigms of weed management and instead highlight the importance of Country-centred, seasonal, and relational approaches. By weaving Indigenous knowledge with ecological observation, the paper demonstrates that weeds are not only invasive but also teachers, whose messages can guide more ethical and restorative forms of environmental governance. • Weeds can be ecological indicators and teachers for landscape governance. • Introduces Weed Seasonal Story Calendars as a place-based methodology. • Challenges conventional eradication models via relational repair frameworks. • Grounds multispecies justice in Indigenous Knowledge Systems.

این مقاله با بازنگری در مفهوم علف‌های هرز از منظر نظام‌های دانشی بومیان استرالیا، آن‌ها را نه به‌عنوان تهدیدهای مهاجم، بلکه به‌عنوان آموزگارانی زنده معرفی می‌کند که بینش‌های بوم‌شناختی ارائه می‌دهند، از بازسازی زیست‌بوم حمایت می‌کنند و به نوسازی و احیای فرهنگی یاری می‌رسانند. این مطالعه با بهره‌گیری از نظریه‌های حکمرانی رابطه‌مند و روش‌شناسی‌های بومی، از جمله گفت‌وگو با سرزمین (yarning with Country) و تدوین تقویم روایی فصلی، به بررسی رفتارها و آموزه‌های Fireweed (Senecio madagascariensis)، African Lovegrass (Eragrostis curvula) و Lantana (Lantana camara) می‌پردازد. پژوهش با تعامل دقیق با این گیاهان در طول فصل‌ها نشان می‌دهد که هر گونه چگونه به اختلالات بوم‌شناختی واکنش نشان می‌دهد و این واکنش‌ها بازتاب‌دهنده الگوهای عمیق‌تری از آسیب، تاب‌آوری و سازگاری هستند. Fireweed به‌عنوان نگهبان فرسودگی خاک و چرای بیش از حد ظاهر می‌شود، در حالی که African Lovegrass در دوره‌های گذار بوم‌شناختی نقشی تثبیت‌کننده در مناظر تخریب‌شده ایفا می‌کند و Lantana از طریق دفاع شیمیایی از زمین‌های مختل‌شده هم پناهگاه و هم هشدار ارائه می‌دهد. این یافته‌ها الگوهای خصمانه و نظامی‌گرایانه مدیریت علف‌های هرز را به چالش می‌کشند و بر اهمیت رویکردهای مبتنی بر سرزمین، فصلی و رابطه‌مند تأکید دارند. مقاله با درهم‌آمیزی دانش بومی و مشاهده بوم‌شناختی نشان می‌دهد که علف‌های هرز نه‌تنها مهاجم، بلکه آموزگارانی هستند که پیام‌های آن‌ها می‌تواند راهنمای اشکال اخلاقی‌تر و ترمیمی‌تر حکمرانی زیست‌محیطی باشد. • علف‌های هرز می‌توانند شاخص‌های بوم‌شناختی و آموزگارانی برای حکمرانی سرزمین باشند. • تقویم‌های روایی فصلی علف‌های هرز به‌عنوان روشی مبتنی بر مکان معرفی می‌شود. • الگوهای متعارف ریشه‌کنی از طریق چارچوب‌های ترمیم رابطه‌ای به چالش کشیده می‌شود. • عدالت چندگونه‌ای در نظام‌های دانشی بومی بنیان نهاده می‌شود.

This study aims to describe the psychological well-being of university students undertaking an internship in the Public Relations unit at Solo Technopark. A descriptive qualitative approach was employed to explore participants’ experiences during the transition from an academic environment to a professional workplace. Data were collected through semi-structured interviews, observation, and documentation involving six student interns and one field supervisor. Data were analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing, while credibility was strengthened through source and technique triangulation. The findings indicate that psychological well-being developed gradually throughout the internship. In the self-acceptance dimension, students became more aware of their strengths and limitations and learned to use feedback as a basis for improvement. Positive relations were reflected in open communication, teamwork, and support from supervisors and colleagues. Autonomy appeared through increasing ability to complete tasks, prioritize work, and make simple decisions. Environmental mastery developed through adaptation to workplace rules, routines, targets, and time demands. Purpose in life was reflected in students’ efforts to gain practical experience and prepare for future careers. Personal growth emerged through improvements in communication, responsibility, discipline, time management, problem solving, and professional skills. Overall, internship experience provided a meaningful context for strengthening students’ psychological well-being, although several competencies still require continued development. Keywords: psychological well-being, university students, internship, public relations, Solo Technopark

هدف این پژوهش توصیف بهزیستی روان‌شناختی دانشجویانی است که دوره کارآموزی خود را در واحد روابط عمومی Solo Technopark می‌گذرانند. رویکرد کیفی توصیفی به منظور بررسی تجارب شرکت‌کنندگان در گذار از محیط دانشگاهی به محیط حرفه‌ای به کار گرفته شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده و مستندسازی با مشارکت شش دانشجوی کارآموز و یک سرپرست میدانی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام گرفت و اعتبار نتایج با استفاده از مثلث‌سازی منابع و روش‌ها تقویت شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که بهزیستی روان‌شناختی به تدریج در طول دوره کارآموزی توسعه یافته است. در بعد پذیرش خود، دانشجویان نسبت به نقاط قوت و محدودیت‌های خود آگاهی بیشتری پیدا کردند و یاد گرفتند بازخوردها را به عنوان مبنایی برای بهبود به کار گیرند. روابط مثبت در قالب ارتباط باز، کار تیمی و حمایت سرپرستان و همکاران منعکس شد. خودمختاری از طریق افزایش توانایی در انجام وظایف، اولویت‌بندی کارها و اتخاذ تصمیمات ساده ظاهر شد. تسلط بر محیط از طریق سازگاری با قوانین، روال‌ها، اهداف و الزامات زمانی محیط کار شکل گرفت. هدفمندی در زندگی در تلاش دانشجویان برای کسب تجربه عملی و آمادگی برای مشاغل آینده نمود یافت. رشد فردی از طریق بهبود مهارت‌های ارتباطی، مسئولیت‌پذیری، انضباط، مدیریت زمان، حل مسئله و مهارت‌های حرفه‌ای پدیدار شد. به طور کلی، تجربه کارآموزی زمینه معناداری برای تقویت بهزیستی روان‌شناختی دانشجویان فراهم کرد، هرچند برخی شایستگی‌ها همچنان نیازمند توسعه بیشتر هستند.

Introduction An unhealthy diet is a major modifiable risk factor for non-communicable diseases. Higher levels of food literacy facilitate the adoption of healthy dietary behaviours; therefore, the development and validation of assessment tools are crucial for public health and clinical practice. However, existing assessment tools are fragmented, and there is a lack of systematic analysis regarding dimensional evolution, cross-cultural adaptation, and practical implementation pathways. Materials and methods This scoping review employed the Arksey and O’Malley framework along with PRISMA-ScR guidelines. Seven databases (PubMed, Web of Science, Embase, Wanfang, SinoMed, CNKI, and VIP) were searched for studies published between January 1, 2015, and November 16, 2025. Using descriptive content analysis, we synthesized evidence regarding how these tools have evolved, how they are adapted across cultures, and how they may be applied in practice. Result A total of 28 studies involving 21 assessment tools were included; 13 were newly developed tools, and eight were culturally adapted or validated tools. The analysis identified three major findings: (1) Food literacy assessment tools commonly incorporated four core domains: skills, knowledge, behaviours, and attitudes, with some instruments extending beyond individual competencies toward broader social, environmental, and food-system-related dimensions; (2) Cultural adaptation strategies were descriptively summarized into three categories: language and semantic adaptation, structural and measurement adaptation, and conceptual and value embedding, while deeper integration of culturally embedded meanings remained limited; (3) Most tools had limited evidence regarding implementation in real-world community or clinical settings, particularly concerning the linkage between assessment results and subsequent interventions or nursing practice. Conclusion Food literacy assessment tools have continued to expand in dimensional scope and cultural adaptation approaches. However, many tools remain focused on measuring static individual competencies and provide limited insight into how food-related capabilities are applied within real-life contexts. Future research should prioritize contextualized assessment approaches, implementation studies in community and clinical settings, and evaluation of the relationships between assessment results and health outcomes. Strengthening collaboration among nurses and other healthcare professionals may facilitate the translation of food literacy assessment into individualized and context-sensitive interventions. Systematic review registration OSF, registration DOI: 10.17605/OSF.IO/3T6M5

مقدمه: رژیم غذایی ناسالم یکی از عوامل خطر قابل تعدیل عمده برای بیماری‌های غیرواگیر است. سطوح بالاتر سواد غذایی، اتخاذ رفتارهای غذایی سالم را تسهیل می‌کند؛ بنابراین، توسعه و اعتبارسنجی ابزارهای ارزیابی برای سلامت عمومی و عمل بالینی حیاتی است. با این حال، ابزارهای ارزیابی موجود پراکنده بوده و تحلیل نظام‌مندی در خصوص تحول ابعادی، انطباق بین‌فرهنگی و مسیرهای اجرای عملی وجود ندارد. مواد و روش‌ها: این مرور محدوده‌ای با استفاده از چارچوب Arksey و O’Malley و همچنین دستورالعمل‌های PRISMA-ScR انجام شد. هفت پایگاه داده (PubMed، Web of Science، Embase، Wanfang، SinoMed، CNKI و VIP) برای مطالعات منتشرشده بین ۱ ژانویه ۲۰۱۵ تا ۱۶ نوامبر ۲۰۲۵ جست‌وجو شدند. با استفاده از تحلیل محتوای توصیفی، شواهد مربوط به نحوه تحول این ابزارها، نحوه انطباق آن‌ها در فرهنگ‌های مختلف و نحوه کاربرد آن‌ها در عمل، ترکیب شد. یافته‌ها: در مجموع ۲۸ مطالعه شامل ۲۱ ابزار ارزیابی وارد شدند؛ ۱۳ ابزار جدید توسعه یافته و هشت ابزار انطباق‌یافته یا اعتبارسنجی‌شده فرهنگی بودند. تحلیل سه یافته اصلی را شناسایی کرد: (۱) ابزارهای ارزیابی سواد غذایی معمولاً چهار حوزه اصلی شامل مهارت‌ها، دانش، رفتارها و نگرش‌ها را دربر می‌گیرند و برخی ابزارها فراتر از شایستگی‌های فردی به ابعاد گسترده‌تر اجتماعی، محیطی و مرتبط با نظام غذایی گسترش یافته‌اند؛ (۲) راهبردهای انطباق فرهنگی به طور توصیفی در سه دسته خلاصه شدند: انطباق زبانی و معنایی، انطباق ساختاری و سنجشی، و تعبیه مفهومی و ارزشی، در حالی که ادغام عمیق‌تر معانی فرهنگی همچنان محدود باقی مانده است؛ (۳) اکثر ابزارها شواهد محدودی در خصوص اجرای عملی در محیط‌های واقعی جامعه یا بالینی داشتند، به ویژه در ارتباط با پیوند نتایج ارزیابی با مداخلات بعدی یا عمل پرستاری. نتیجه‌گیری: ابزارهای ارزیابی سواد غذایی به گسترش دامنه ابعادی و رویکردهای انطباق فرهنگی ادامه داده‌اند. با این حال، بسیاری از ابزارها همچنان بر سنجش شایستگی‌های فردی ایستا متمرکز بوده و بینش محدودی در خصوص نحوه به‌کارگیری قابلیت‌های مرتبط با غذا در زمینه‌های واقعی ارائه می‌دهند. پژوهش‌های آتی باید رویکردهای ارزیابی زمینه‌مند، مطالعات اجرا در محیط‌های جامعه و بالینی و ارزیابی روابط بین نتایج ارزیابی و پیامدهای سلامت را در اولویت قرار دهند. تقویت همکاری میان پرستاران و سایر متخصصان سلامت می‌تواند ترجمه ارزیابی سواد غذایی به مداخلات فردمحور و حساس به زمینه را تسهیل کند. ثبت مرور نظام‌مند: OSF، شناسه ثبت: 10.17605/OSF.IO/3T6M5

Introduction Preschool peer acceptance is a pivotal marker of social-emotional well-being and future adaptation. Although teacher–child relationship quality is a known correlate of children’s peer status, the mechanisms linking this vertical relationship to horizontal peer relations remain insufficiently understood. Methods This two-wave longitudinal study examined whether emotion understanding and social initiative were associated with the prospective link between teacher–child relationship quality and later peer acceptance. Data were collected from 319 Chinese preschool children across a 12-month interval. Teachers reported teacher–child closeness, conflict, and children’s social initiative; children completed an emotion understanding task; and peer acceptance was assessed using peer nominations. Structural equation models controlled for baseline levels of emotion understanding, social initiative, peer acceptance, and relevant covariates. Results Results showed that T1 teacher closeness positively predicted, whereas teacher conflict negatively predicted, T2 peer acceptance. Emotion understanding and social initiative each served as significant indirect pathways linking teacher–child relationship quality with later peer acceptance. In addition, a theory-informed serial indirect pathway from T1 teacher–child relationship quality to T2 peer acceptance via T2 emotion understanding and T2 social initiative was statistically significant. Discussion However, because the study was observational and because the mediators and outcome were all assessed at T2, the findings should be interpreted as prospective associations consistent with the proposed theoretical model rather than as evidence of causal or strictly temporal mechanisms. These findings suggest that supportive teacher–child relationships may be linked to peer acceptance through children’s socioemotional understanding and proactive peer engagement.

مقدمه: پذیرش همسالان در دوره پیش‌دبستانی شاخصی محوری از بهزیستی اجتماعی-هیجانی و سازگاری آینده است. اگرچه کیفیت رابطه معلم-کودک به عنوان یکی از همبسته‌های شناخته‌شده وضعیت همسالان کودکان مطرح است، اما سازوکارهای پیونددهنده این رابطه عمودی با روابط افقی همسالان همچنان به‌طور کافی شناخته نشده‌اند. روش‌ها: این مطالعه طولی دو موجی بررسی کرد که آیا فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی با پیوند آینده‌نگر بین کیفیت رابطه معلم-کودک و پذیرش بعدی همسالان مرتبط هستند یا خیر. داده‌ها از ۳۱۹ کودک پیش‌دبستانی چینی در یک بازه زمانی ۱۲ ماهه گردآوری شد. معلمان نزدیکی و تعارض معلم-کودک و ابتکار اجتماعی کودکان را گزارش کردند؛ کودکان یک تکلیف فهم هیجانی را انجام دادند؛ و پذیرش همسالان با استفاده از نام‌بردن همسالان ارزیابی شد. مدل‌های معادلات ساختاری سطوح پایه فهم هیجانی، ابتکار اجتماعی، پذیرش همسالان و متغیرهای همبسته مرتبط را کنترل کردند. نتایج: نتایج نشان داد که نزدیکی معلم در زمان T1 به طور مثبت و تعارض معلم به طور منفی پذیرش همسالان در زمان T2 را پیش‌بینی کرد. فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی هر یک به عنوان مسیرهای غیرمستقیم معنادار، کیفیت رابطه معلم-کودک را به پذیرش بعدی همسالان پیوند دادند. علاوه بر این، یک مسیر غیرمستقیم سریالی مبتنی بر نظریه از کیفیت رابطه معلم-کودک در T1 به پذیرش همسالان در T2 از طریق فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی در T2 از لحاظ آماری معنادار بود. بحث: با این حال، با توجه به اینکه مطالعه مشاهده‌ای بود و میانجی‌ها و پیامد همگی در T2 ارزیابی شدند، یافته‌ها باید به عنوان ارتباطات آینده‌نگر منطبق با مدل نظری پیشنهادی تفسیر شوند و نه به عنوان شواهدی از سازوکارهای علّی یا کاملاً زمانی. این یافته‌ها نشان می‌دهد که روابط حمایتی معلم-کودک ممکن است از طریق فهم اجتماعی-هیجانی کودکان و مشارکت فعال آن‌ها با همسالان به پذیرش همسالان مرتبط باشد.

INTRODUCTION: Extensive evidence demonstrates that early life adversity (ELA) has enduring contributions to psychological and physical problems, yet little research has examined how ELA may potentially influence positive adaptation. In this longitudinal, multi-method study, we explored prospective relations from childhood ELA subtypes (i.e., relational, environmental, biological) to adolescents' observed prosocial behavior (i.e., resource allocation to benefit others) via parent reports of childhood cognitive and affective empathy. METHODS: Participants were 250 youth (50% assigned female at birth; 46% Latine, 18% Black, 11.2% White, 0.4% Asian, and 24.4% multiracial) and parents who completed laboratory assessments at ages 4, 8, or 17. ELA across the first 4 years of life and childhood empathy (age 8) were assessed via parent reports, whereas prosocial behavior was measured using teacher reports (age 8) and a computer-based behavioral assessment (age 17). RESULTS: Controlling for youth's assigned sex, ethnicity-race, and prior prosocial behavior, path analyses revealed distinct pathways across ELA subtypes. A significant path from relational ELA to decreased prosocial behavior was mediated by lower affective empathy, aligning with deficit-based frameworks of adversity. However, consistent with strength-based perspectives, a significant path from biological ELA to increased prosocial behavior was mediated by higher affective empathy. Neither environmental ELA nor cognitive empathy was associated with prosocial behavior. CONCLUSIONS: Future research should explore socialization factors and interventions that enhance affective empathy among adolescents with biological and relational ELA, while considering multiple forms of prosocial behavior (e.g., helping vs. comforting) and additional mechanisms that may underlie these observed pathways (e.g., sensitive parenting, motivation).

مقدمه: شواهد گسترده‌ای نشان می‌دهد که سختی‌های اوایل زندگی (ELA) تأثیرات پایداری بر مشکلات روان‌شناختی و جسمانی دارند، اما پژوهش‌های اندکی بررسی کرده‌اند که چگونه ELA ممکن است بر سازگاری مثبت تأثیر بگذارد. در این مطالعه طولی و چند روشی، روابط آینده‌نگر بین زیرگونه‌های ELA دوران کودکی (یعنی، رابطه‌ای، محیطی، زیستی) و رفتار نوع‌دوستانه مشاهده‌شده نوجوانان (یعنی، تخصیص منابع به نفع دیگران) از طریق گزارش‌های والدین درباره همدلی شناختی و عاطفی دوران کودکی بررسی شد. روش‌ها: شرکت‌کنندگان شامل ۲۵۰ نوجوان (۵۰٪ جنسیت مؤنث در بدو تولد؛ ۴۶٪ لاتین، ۱۸٪ سیاه‌پوست، ۱۱/۲٪ سفیدپوست، ۰/۴٪ آسیایی و ۲۴/۴٪ چندنژادی) و والدین آن‌ها بودند که ارزیابی‌های آزمایشگاهی را در سنین ۴، ۸ یا ۱۷ سالگی تکمیل کردند. ELA در چهار سال اول زندگی و همدلی دوران کودکی (۸ سالگی) از طریق گزارش والدین ارزیابی شد، در حالی که رفتار نوع‌دوستانه با استفاده از گزارش معلمان (۸ سالگی) و یک ارزیابی رفتاری مبتنی بر رایانه (۱۷ سالگی) سنجیده شد. نتایج: با کنترل جنسیت اختصاص‌یافته نوجوان، قومیت-نژاد و رفتار نوع‌دوستانه قبلی، تحلیل مسیرها نشان داد که مسیرهای متمایزی در زیرگونه‌های ELA وجود دارد. یک مسیر معنادار از ELA رابطه‌ای به کاهش رفتار نوع‌دوستانه از طریق همدلی عاطفی پایین‌تر میانجی‌گری شد که با چارچوب‌های مبتنی بر نقص در مواجهه با سختی‌ها همسو است. با این حال، مطابق با دیدگاه‌های مبتنی بر قوت، یک مسیر معنادار از ELA زیستی به افزایش رفتار نوع‌دوستانه از طریق همدلی عاطفی بالاتر میانجی‌گری شد. نه ELA محیطی و نه همدلی شناختی با رفتار نوع‌دوستانه ارتباطی نداشتند. نتیجه‌گیری: پژوهش‌های آینده باید عوامل اجتماعی‌سازی و مداخلاتی را که همدلی عاطفی را در میان نوجوانان دارای ELA زیستی و رابطه‌ای افزایش می‌دهند بررسی کنند، در حالی که اشکال مختلف رفتار نوع‌دوستانه (مانند کمک کردن در مقابل دلداری دادن) و سازوکارهای اضافی که ممکن است زیربنای این مسیرهای مشاهده‌شده باشند (مانند فرزندپروری حساس، انگیزش) را نیز مد نظر قرار دهند.

Given the theoretical and clinical importance of psychopathy, numerous assessment instruments have been developed, including the Comprehensive Assessment of Psychopathic Personality (CAPP). Although the CAPP has received increasing empirical support across cultures, research examining the validity of the Korean self-report version remains limited. The current study examined the validity of the Comprehensive Assessment of Psychopathic Personality-Self Report Korean Version (CAPP-SR) in Korea. To achieve this, we analyzed its concurrent validity with other psychopathy measures and a general personality model-based scale (HEXACO-100) in a sample of 311 Korean prison inmates. The results indicated moderate to large correlations between the CAPP-SR total and domain scores and scores from other psychopathy measures and the HEXACO-100. CAPP-SR symptom scales also predicted conceptually related factors. Compared to the TriPM and LSRP, the CAPP-SR contributed modest additional explanatory power in predicting the KORAS-G. This study has important implications as the first to examine the associations between psychopathy and general personality in Korea, and provides further support for the validity of the Korean CAPP-SR in a Korean correctional sample.

با توجه به اهمیت نظری و بالینی سایکوپاتی، ابزارهای ارزیابی متعددی توسعه یافته‌اند که از جمله آن‌ها می‌توان به ارزیابی جامع شخصیت سایکوپاتیک (CAPP) اشاره کرد. اگرچه CAPP در فرهنگ‌های مختلف حمایت تجربی فزاینده‌ای دریافت کرده است، پژوهش‌ها درباره روایی نسخه کره‌ای خودگزارش‌دهی آن محدود باقی مانده‌اند. مطالعه حاضر به بررسی روایی نسخه کره‌ای خودگزارش‌دهی ارزیابی جامع شخصیت سایکوپاتیک (CAPP-SR) در کره پرداخت. برای این منظور، روایی همزمان آن با سایر ابزارهای سنجش سایکوپاتی و یک مقیاس مبتنی بر مدل شخصیت عمومی (HEXACO-100) در نمونه‌ای متشکل از ۳۱۱ زندانی کره‌ای تحلیل شد. نتایج نشان داد که بین نمرات کل و حوزه‌های CAPP-SR و نمرات سایر ابزارهای سنجش سایکوپاتی و HEXACO-100 همبستگی‌های متوسط تا بالا وجود دارد. مقیاس‌های نشانه‌ای CAPP-SR نیز عوامل مرتبط مفهومی را پیش‌بینی کردند. در مقایسه با TriPM و LSRP، CAPP-SR قدرت تبیین اضافی اندکی در پیش‌بینی KORAS-G داشت. این مطالعه به عنوان نخستین پژوهش بررسی‌کننده ارتباط بین سایکوپاتی و شخصیت عمومی در کره، دارای پیامدهای مهمی است و شواهد بیشتری برای روایی CAPP-SR کره‌ای در نمونه‌ای از زندانیان کره‌ای فراهم می‌کند.

This study examines contingency leadership theory and contemporary leadership in educational organizations. Contingency leadership theory emphasizes that leadership effectiveness depends on the leader's ability to adapt their leadership style to the situation, organizational conditions, and the characteristics of their subordinates. Meanwhile, contemporary leadership emphasizes innovation, collaboration, effective communication, and the ability to adapt to changing times and technology. In education, the application of these two theories can improve organizational effectiveness, teacher performance quality, and create a more innovative and conducive learning environment. However, their implementation still faces various challenges, such as limited leadership competency, resistance to change, and a lack of supporting resources. Therefore, educational leaders are required to possess adaptive, innovative, and professional skills to be able to face various dynamics and improve the quality of education sustainably.

این مطالعه به بررسی نظریه رهبری اقتضایی و رهبری معاصر در سازمان‌های آموزشی می‌پردازد. نظریه رهبری اقتضایی تأکید می‌کند که اثربخشی رهبری به توانایی رهبر در تطبیق سبک رهبری خود با موقعیت، شرایط سازمانی و ویژگی‌های زیردستان بستگی دارد. در مقابل، رهبری معاصر بر نوآوری، همکاری، ارتباط مؤثر و توانایی سازگاری با تغییرات زمان و فناوری تأکید دارد. در حوزه آموزش، به‌کارگیری این دو نظریه می‌تواند اثربخشی سازمانی، کیفیت عملکرد معلمان و ایجاد محیط یادگیری نوآورانه و مساعد را بهبود بخشد. با این حال، اجرای آن‌ها همچنان با چالش‌های مختلفی مانند محدودیت شایستگی رهبری، مقاومت در برابر تغییر و کمبود منابع حمایتی مواجه است. بنابراین، از رهبران آموزشی انتظار می‌رود که مهارت‌های سازگارپذیر، نوآورانه و حرفه‌ای را دارا باشند تا بتوانند با پویایی‌های مختلف روبه‌رو شده و کیفیت آموزش را به‌صورت پایدار ارتقا دهند.

Excoriation disorder, also known as dermatillomania or skin-picking disorder, is characterized by recurrent, compulsive skin picking that leads to tissue damage, infection risk, pigmentary changes, and psychosocial impairment.While it is classified under the obsessive-compulsive and related disorders in the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition (DSM-5), research suggests a potential overlap with neurodevelopmental conditions, particularly autism spectrum disorder (ASD).In individuals with autism, skin-picking behaviors may be underrecognized or misattributed to atypical sensory processing or repetitive behaviors, creating significant diagnostic challenges.Because dermatologists are often the first to observe chronic excoriations, scarring, and infections, recognition of possible comorbidity with ASD is critical for timely referral and intervention.This literature review synthesizes current evidence on the overlap between excoriation disorder and ASD, including behavioral, sensory, and cutaneous contributors.It also highlights challenges in recognition and diagnosis, as skin-picking may be misattributed to autism itself and recognition is further complicated by communication barriers.Standard treatments such as cognitive behavioral therapy and pharmacologic agents often require autism-informed adaptation to account for sensory sensitivities, communication styles, and repetitive behavior profiles.Greater recognition of excoriation disorder within the context of ASD may help guide more effective, multidisciplinary care while ultimately improving patient outcomes.

اختلال پوست‌کنی، که با نام‌های درماتیلومانیا یا اختلال کندن پوست نیز شناخته می‌شود، با کندن مکرر و اجباری پوست که منجر به آسیب بافتی، افزایش خطر عفونت، تغییرات رنگدانه‌ای و اختلال در عملکرد روانی-اجتماعی می‌گردد، مشخص می‌شود. این اختلال در ویرایش پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) در دسته اختلالات وسواسی-جبری و اختلالات مرتبط طبقه‌بندی شده است، اما پژوهش‌ها حاکی از همپوشانی بالقوه با اختلالات عصب‌رشدی، به‌ویژه اختلال طیف اوتیسم (ASD) هستند. در افراد مبتلا به اوتیسم، رفتارهای کندن پوست ممکن است کمتر مورد توجه قرار گیرد یا به اشتباه به پردازش حسی غیرمعمول یا رفتارهای تکراری نسبت داده شود که این امر چالش‌های تشخیصی قابل توجهی ایجاد می‌کند. از آنجا که متخصصان پوست اغلب اولین کسانی هستند که زخم‌های مزمن، اسکار و عفونت‌ها را مشاهده می‌کنند، شناسایی همزمانی احتمالی با ASD برای ارجاع و مداخله به موقع اهمیت دارد. این مرور ادبیات، شواهد فعلی درباره همپوشانی اختلال پوست‌کنی و ASD، از جمله عوامل رفتاری، حسی و پوستی را جمع‌بندی می‌کند. همچنین به چالش‌های شناسایی و تشخیص اشاره می‌کند، زیرا رفتار کندن پوست ممکن است به اشتباه به خود اوتیسم نسبت داده شود و شناسایی آن به دلیل موانع ارتباطی دشوارتر گردد. درمان‌های استاندارد مانند درمان شناختی-رفتاری و دارودرمانی اغلب نیازمند تطبیق مبتنی بر آگاهی از اوتیسم هستند تا حساسیت‌های حسی، سبک‌های ارتباطی و الگوهای رفتار تکراری را در نظر بگیرند. شناسایی بیشتر اختلال پوست‌کنی در بستر ASD می‌تواند به هدایت مراقبت‌های مؤثرتر و چندرشته‌ای کمک کند و در نهایت پیامدهای بیماران را بهبود بخشد.

Digital technology has reshaped higher education and the workplace, increasing the need for continuous skills development while expanding opportunities for flexible and accessible learning. Continuing education has therefore become an important avenue for professionals to develop knowledge and competencies in response to changing demands. However, access to online courses does not necessarily ensure sustained engagement or completion. This study examines how learner-centered course design can support adult learner motivation and persistence in professional continuing education, using a course offered by the University of the Philippines Open University (UPOU) as a case. A qualitative case study approach was used, supported by descriptive analysis of institutional data from three successive offerings of the Integrating Climate Change Adaptation and Disaster Risk Management in Policies, Plans and Investments toward Inclusive and Sustainable Agricultural and Rural Development (CCA&DRM) course conducted from 2025 to 2026. Data included learner profiles, enrollment and completion records, course evaluations, implementation records, and two completer reflections. Completion rates increased from 23% to 55% and 88% across the three offerings, while the course received an overall mean evaluation of 4.63. Learners' reported motivations included professional development, academic preparation, practical application, environmental advocacy, and sustainability. Completer reflections further highlighted the value of relevant content, learning resources, recognition, and interaction in supporting learner engagement and persistence. The findings suggest that learner-centered continuing education should align course content with learners' goals, provide opportunities for authentic application, and strengthen interaction and support. The study highlights the potential of iterative, learner-centered course design in supporting adult learner motivation and persistence in professional online continuing education.

فناوری دیجیتال آموزش عالی و محیط کار را دگرگون کرده و نیاز به توسعه مستمر مهارت‌ها را افزایش داده است، در حالی که فرصت‌هایی برای یادگیری انعطاف‌پذیر و قابل دسترس فراهم آورده است. از این رو، آموزش‌های ضمن خدمت به عنوان مسیری مهم برای توسعه دانش و شایستگی‌های حرفه‌ای‌ها در پاسخ به نیازهای متغیر مطرح شده است. با این حال، دسترسی به دوره‌های آنلاین لزوماً تضمین‌کننده مشارکت پایدار یا اتمام موفقیت‌آمیز دوره نیست. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه طراحی دوره مبتنی بر یادگیرنده می‌تواند از انگیزش و پایداری یادگیرندگان بزرگسال در آموزش حرفه‌ای ضمن خدمت حمایت کند؛ با استفاده از یک دوره ارائه‌شده توسط دانشگاه آزاد فیلیپین (UPOU) به عنوان مطالعه موردی. رویکرد مطالعه موردی کیفی به کار گرفته شد و با تحلیل توصیفی داده‌های نهادی از سه دوره متوالی ارائه درس «ادغام سازگاری با تغییر اقلیم و مدیریت ریسک بلایا در سیاست‌ها، برنامه‌ها و سرمایه‌گذاری‌ها به سوی توسعه کشاورزی و روستایی فراگیر و پایدار» (CCA&DRM) در سال‌های ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶ پشتیبانی شد. داده‌ها شامل پروفایل یادگیرندگان، سوابق ثبت‌نام و اتمام دوره، ارزیابی‌های دوره، سوابق اجرا و دو تأمل از اتمام‌کنندگان بود. نرخ اتمام دوره از ۲۳٪ به ۵۵٪ و ۸۸٪ در سه دوره افزایش یافت، در حالی که میانگین کلی ارزیابی دوره ۴٫۶۳ بود. انگیزه‌های گزارش‌شده یادگیرندگان شامل توسعه حرفه‌ای، آمادگی علمی، کاربرد عملی، حمایت از محیط زیست و پایداری بود. تأملات اتمام‌کنندگان همچنین بر ارزش محتوای مرتبط، منابع یادگیری، شناسایی و تعامل در حمایت از مشارکت و پایداری یادگیرندگان تأکید داشت. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش‌های ضمن خدمت مبتنی بر یادگیرنده باید محتوای دوره را با اهداف یادگیرندگان همسو کند، فرصت‌هایی برای کاربرد اصیل فراهم آورد و تعامل و حمایت را تقویت نماید. این مطالعه بر ظرفیت طراحی دوره تکرارشونده و مبتنی بر یادگیرنده در حمایت از انگیزش و پایداری یادگیرندگان بزرگسال در آموزش حرفه‌ای آنلاین تأکید می‌کند.

This article examines interdisciplinary integration as a means of developing future teachers’ didactic competence within English language teacher education at pedagogical universities in Uzbekistan. Didactic competence is understood as the ability to transform subject knowledge into coherent instruction through informed planning, classroom interaction, assessment, and adaptation to learners’ needs. The article adopts a conceptual and analytical approach to explore connections among linguistics, language teaching methodology, educational psychology, pedagogy, and digital literacy. It considers how these disciplines can contribute to shared instructional problems while retaining their distinct perspectives. The analysis proposes a framework centred on interdisciplinary learning objectives, problem-based lesson design, collaborative microteaching, guided analysis of teaching practice, and reflective assessment. Particular attention is given to tasks that require prospective English teachers to explain language features, anticipate learning difficulties, select appropriate instructional strategies, and interpret evidence of learner understanding. Multilingual classroom contexts and cooperation between university educators and school mentors inform the framework’s intended application. The article argues that interdisciplinary integration can create opportunities for students to connect disciplinary understanding with professional judgement when assignments, feedback, and teaching experiences are coherently organized. The proposed relationships remain theoretical rather than empirically demonstrated.

این مقاله به بررسی ادغام میان‌رشته‌ای به‌عنوان ابزاری برای توسعه شایستگی تدریسی معلمان آینده در آموزش معلمان زبان انگلیسی در دانشگاه‌های تربیت معلم ازبکستان می‌پردازد. شایستگی تدریسی به‌عنوان توانایی تبدیل دانش موضوعی به آموزش منسجم از طریق برنامه‌ریزی آگاهانه، تعامل کلاسی، ارزشیابی و سازگاری با نیازهای یادگیرندگان تعریف می‌شود. مقاله با رویکردی مفهومی و تحلیلی به بررسی ارتباط میان زبان‌شناسی، روش‌شناسی آموزش زبان، روان‌شناسی تربیتی، علوم تربیتی و سواد دیجیتال می‌پردازد. همچنین بررسی می‌کند که چگونه این رشته‌ها می‌توانند به مسائل مشترک آموزشی کمک کنند، در حالی که دیدگاه‌های متمایز خود را حفظ می‌کنند. تحلیل ارائه‌شده چارچوبی مبتنی بر اهداف یادگیری میان‌رشته‌ای، طراحی درس مبتنی بر مسئله، آموزش خرد مشارکتی، تحلیل هدایت‌شده عملکرد تدریس و ارزشیابی تأملی پیشنهاد می‌کند. توجه ویژه‌ای به وظایفی شده است که از معلمان آینده زبان انگلیسی می‌خواهد ویژگی‌های زبان را توضیح دهند، دشواری‌های یادگیری را پیش‌بینی کنند، راهبردهای آموزشی مناسب را انتخاب نمایند و شواهد درک یادگیرندگان را تفسیر کنند. زمینه‌های کلاسی چندزبانه و همکاری میان اساتید دانشگاه و راهنمایان مدارس، کاربرد مورد نظر این چارچوب را شکل می‌دهد. مقاله استدلال می‌کند که ادغام میان‌رشته‌ای می‌تواند فرصت‌هایی برای دانشجویان فراهم آورد تا درک رشته‌ای را با قضاوت حرفه‌ای پیوند دهند، مشروط بر آنکه تکالیف، بازخورد و تجربیات تدریس به‌صورت منسجم سازمان‌دهی شوند. روابط پیشنهادی در این مقاله نظری باقی مانده و به‌طور تجربی اثبات نشده‌اند.

Education for Sustainable Development (ESD) is a critical enabler of the United Nations’ 2030 Agenda, yet its implementation is uneven across educational sectors. While Higher Education Institutions (HEIs) are progressively adopting comprehensive sustainability models, a significant gap exists in translating these successful approaches to the more centralized and resource-constrained K-12 school context. This study aims to bridge this gap by conducting a qualitative meta-synthesis of patterns of practice for ESD implementation in HEIs, which may inform adaptation in the K-12 context. This study contributes an interpretive meta-synthesis that advances the conceptual understanding of ESD transferability across educational levels. Using a systematic search and screening process modeled on Enhancing Transparency in Reporting the Synthesis of Qualitative Research (ENTREQ) statement, this study analyzes a corpus of qualitative research and extracts key themes through thematic analysis. The synthesis reveals 14 distinct practice domains organized across four meta-categories: pedagogical innovation, institutional architecture, stakeholder engagement, and assessment ecosystems. The study concludes that by strategically adapting these HEI-derived practices, policymakers, school leaders, and teacher-training institutions can systematically advance ESD, strengthening the overall educational response to global sustainability challenges.

آموزش برای توسعه پایدار (ESD) یکی از عوامل کلیدی تحقق دستورکار ۲۰۳۰ سازمان ملل متحد است، اما اجرای آن در بخش‌های مختلف آموزشی به‌طور یکنواخت صورت نمی‌گیرد. در حالی که مؤسسات آموزش عالی (HEIs) به‌تدریج مدل‌های جامع پایداری را اتخاذ می‌کنند، شکاف قابل‌توجهی در انتقال این رویکردهای موفق به بستر متمرکزتر و دارای محدودیت منابع مدارس K-12 وجود دارد. هدف این پژوهش، پر کردن این شکاف از طریق انجام یک فراتحلیل کیفی از الگوهای عملی اجرای ESD در HEIs است که می‌تواند به سازگاری در بستر مدارس K-12 کمک کند. این پژوهش با ارائه یک فراتحلیل تفسیری، به پیشبرد فهم مفهومی از قابلیت انتقال ESD در سطوح مختلف آموزشی کمک می‌کند. با استفاده از فرایند جستجو و غربالگری نظام‌مند مبتنی بر بیانیه افزایش شفافیت در گزارش فراتحلیل پژوهش کیفی (ENTREQ)، این پژوهش مجموعه‌ای از پژوهش‌های کیفی را تحلیل و مضامین کلیدی را از طریق تحلیل تماتیک استخراج می‌کند. این فراتحلیل چهارده حوزه عملی متمایز را در قالب چهار فرا‌دسته شامل نوآوری آموزشی، معماری نهادی، مشارکت ذی‌نفعان و اکوسیستم‌های ارزیابی شناسایی می‌کند. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که با سازگاری راهبردی این تجارب برگرفته از HEI، سیاست‌گذاران، مدیران مدارس و نهادهای تربیت معلم می‌توانند به‌صورت نظام‌مند به پیشبرد ESD پرداخته و پاسخ آموزشی به چالش‌های جهانی پایداری را تقویت کنند.

This article examines the socio-pedagogical and psychological significance of developing core competencies in preschool children aged 6–7. It analyzes the issues of ensuring continuity between preschool and primary education, implementing a learner-centered approach, and consistently developing communicative, social, cognitive, and personal competencies in children. Furthermore, the paper discusses the necessity of creating comprehensive pedagogical conditions for a child's successful adaptation to the school environment, their transition to a new social status, and the enhancement of their cognitive activity.

این مقاله به بررسی اهمیت اجتماعی-تربیتی و روان‌شناختی توسعه شایستگی‌های پایه در کودکان پیش‌دبستانی ۶ تا ۷ ساله می‌پردازد. در این پژوهش، مسائل مربوط به تضمین تداوم بین آموزش پیش‌دبستانی و ابتدایی، اجرای رویکرد یادگیرنده‌محور و توسعه مستمر شایستگی‌های ارتباطی، اجتماعی، شناختی و فردی در کودکان تحلیل می‌شود. همچنین، ضرورت ایجاد شرایط جامع تربیتی برای سازگاری موفق کودک با محیط مدرسه، گذار او به وضعیت اجتماعی جدید و ارتقای فعالیت شناختی وی مورد بحث قرار گرفته است.

Background: As the war in Ukraine has become protracted, civilians have been forced to adapt to chronic danger, uncertainty, and repeated military threat. This prospective study examined mental health symptom change during a pivotal six-month period in 2023, encompassing the high hopes surrounding the rise of the Ukrainian counteroffensive and the subsequent disappointment of its stall.Methods: We conducted a two-wave online longitudinal study of 208 Ukrainian civilian adults (80.8% female; mean age 29.4 years) assessed in June 2023 and November 2023. Primary outcomes were generalised anxiety, depression, and somatic symptoms. We further examined whether symptom change was associated with baseline sleep disturbance, trait resilience, and sociodemographic factors. Subjective threat perception, confidence in military success, and objective indicators of military threat were included as contextual variables.Results: Confidence in military success declined significantly across the two waves, while objective indicators of military threat, including artillery attacks and air raid alarms, increased. Subjective threat perception remained stable. Despite this unfavourable context, generalised anxiety, depression, and somatic symptoms decreased on average over time. Individual differences in symptom change were partly associated with baseline characteristics. Higher baseline sleep disturbance predicted smaller reductions in anxiety and depression. Female sex was associated with smaller reduction in depression, and older age with greater reduction in anxiety. Trait resilience and socioeconomic factors were not significantly associated with symptom change.Conclusion: The findings suggest that anxiety, depression, and somatic symptoms may decrease over time even under worsening objective wartime conditions. This pattern is more consistent with partial adaptation under chronic threat than with improvement in external circumstances. Sleep disturbance emerged as a robust predictor of less favourable symptom change, highlighting sleep as a potentially important target for mental health support under prolonged war-related stress.

زمینه: با طولانی شدن جنگ در اوکراین، غیرنظامیان ناچار به سازگاری با خطر مزمن، عدم قطعیت و تهدیدهای نظامی مکرر شده‌اند. این مطالعه آینده‌نگر به بررسی تغییر علائم سلامت روان در یک دوره شش‌ماهه کلیدی در سال ۲۰۲۳ می‌پردازد که شامل امیدهای فراوان پیرامون آغاز پاتک اوکراین و ناامیدی متعاقب توقف آن است. روش‌ها: یک مطالعه طولی آنلاین در دو موج با شرکت ۲۰۸ بزرگسال غیرنظامی اوکراینی (۸۰/۸٪ زن؛ میانگین سن ۲۹/۴ سال) که در ژوئن ۲۰۲۳ و نوامبر ۲۰۲۳ ارزیابی شدند، انجام شد. پیامدهای اصلی شامل اضطراب فراگیر، افسردگی و علائم جسمانی بود. همچنین بررسی شد که آیا تغییر علائم با اختلال خواب در خط پایه، ویژگی تاب‌آوری و عوامل جمعیت‌شناختی مرتبط است یا خیر. ادراک تهدید ذهنی، اطمینان به موفقیت نظامی و شاخص‌های عینی تهدید نظامی به عنوان متغیرهای زمینه‌ای لحاظ شدند. یافته‌ها: اطمینان به موفقیت نظامی به طور معناداری در دو موج کاهش یافت، در حالی که شاخص‌های عینی تهدید نظامی، از جمله حملات توپخانه‌ای و آژیرهای حمله هوایی، افزایش یافت. ادراک ذهنی تهدید ثابت ماند. با وجود این شرایط نامطلوب، به طور میانگین، اضطراب فراگیر، افسردگی و علائم جسمانی در طول زمان کاهش یافتند. تفاوت‌های فردی در تغییر علائم تا حدی با ویژگی‌های خط پایه مرتبط بود. اختلال خواب بالاتر در خط پایه پیش‌بینی‌کننده کاهش کمتر در اضطراب و افسردگی بود. جنسیت زن با کاهش کمتر افسردگی و سن بالاتر با کاهش بیشتر اضطراب مرتبط بود. ویژگی تاب‌آوری و عوامل اجتماعی-اقتصادی با تغییر علائم ارتباط معناداری نداشتند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که اضطراب، افسردگی و علائم جسمانی حتی در شرایط عینی رو به وخامت جنگی ممکن است در طول زمان کاهش یابند. این الگو بیشتر با سازگاری نسبی در مواجهه با تهدید مزمن سازگار است تا بهبود شرایط بیرونی. اختلال خواب به عنوان پیش‌بینی‌کننده قوی تغییر کمتر مطلوب علائم ظاهر شد و اهمیت خواب را به عنوان هدفی بالقوه برای حمایت سلامت روان در شرایط استرس طولانی‌مدت مرتبط با جنگ برجسته می‌کند.

Background The transition of retired elite athletes into high-performance or professional coaching has received considerable scholarly attention, whereas their transition into school coaching remains underexplored. In 2023, China established the position of school coach under the policy agenda of integrating sports and education, marking the emergence of a new occupation within the education system. This study explores the occupational adaptation process of retired elite athletes transitioning into school coaching positions, with the aim of promoting the career development and well-being of school coaches and providing new insights into the emergence and practice of new occupational roles within contexts of institutional transformation. Methods This qualitative study, grounded in constructivist epistemology, conducted semi-structured interviews with 30 school coaches with elite athletic backgrounds from multiple regions in China (Anhui, Zhejiang, and Guangdong provinces). Purposive and maximum variation sampling were employed to capture diversity in participants’ demographic characteristics and professional backgrounds, including age, gender, athletic level, sport type, school level, geographic region. Interview data collected between March and December 2025 were analyzed using reflexive thematic analysis, with researcher reflexivity and continuous analytical discussions employed to enhance trustworthiness. Results The occupational adaptation of retired athletes transitioning into school coaching positions unfolds through three stages: role pre-adaptation, role negotiation, and role orientation. During pre-adaptation, individuals formed preliminary understandings of the role through training and internships, though their perceptions remained influenced by competitive sport logic. After entering schools, they experienced reality shock and ongoing role negotiation as tensions emerged between competitive sport experiences and educational contexts. Over time, adaptation outcomes diverged into three forms: role integration, role assimilation, and role alienation. Conclusions The occupational adaptation of school coaches is a dynamic process of occupational identity construction shaped by state logic, school logic, and professional logic, while also influenced by individual agency. The findings provide new insights into the literature on elite athletes’ career transition and occupational adaptation. Future efforts should further improve the working mechanisms and evaluation systems for school coaches in order to promote the institutionalization and professionalization of this occupation.

زمینه: گذار ورزشکاران نخبه بازنشسته به مربیگری حرفه‌ای یا با عملکرد بالا مورد توجه قابل‌توجه پژوهشگران قرار گرفته است، در حالی که گذار آنان به مربیگری مدارس کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. در سال ۲۰۲۳، چین با هدف ادغام ورزش و آموزش، جایگاه مربی مدرسه را در دستور کار سیاستی خود قرار داد که نشان‌دهنده ظهور یک شغل جدید در نظام آموزشی است. این مطالعه به بررسی فرایند سازگاری شغلی ورزشکاران نخبه بازنشسته که به سمت‌های مربیگری مدارس منتقل می‌شوند می‌پردازد، با هدف ارتقای توسعه شغلی و بهزیستی مربیان مدارس و ارائه بینش‌های جدید درباره ظهور و اجرای نقش‌های شغلی نوین در بسترهای تحول نهادی. روش‌ها: این مطالعه کیفی با رویکرد معرفت‌شناسی سازه‌گرایانه، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته‌ای با ۳۰ مربی مدرسه با پیشینه ورزشی نخبه از مناطق مختلف چین (استان‌های آنهویی، ژجیانگ و گوانگ‌دونگ) انجام داد. نمونه‌گیری هدفمند و حداکثر تنوع برای پوشش تنوع ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و پیشینه حرفه‌ای شرکت‌کنندگان از جمله سن، جنسیت، سطح ورزشی، نوع ورزش، سطح مدرسه و منطقه جغرافیایی به کار گرفته شد. داده‌های مصاحبه که بین مارس تا دسامبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شدند، با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و بازاندیشی پژوهشگر و بحث‌های تحلیلی مستمر برای افزایش اعتبار یافته‌ها به کار گرفته شد. یافته‌ها: سازگاری شغلی ورزشکاران بازنشسته در گذار به مربیگری مدارس در سه مرحله رخ می‌دهد: پیش‌سازگاری نقش، مذاکره نقش و جهت‌گیری نقش. در مرحله پیش‌سازگاری، افراد از طریق آموزش و کارآموزی به درک اولیه‌ای از نقش دست می‌یابند، هرچند ادراک آنان همچنان تحت تأثیر منطق ورزش رقابتی باقی می‌ماند. پس از ورود به مدارس، آنان با شوک واقعیت و مذاکره مستمر نقش مواجه می‌شوند، زیرا تنش‌هایی میان تجربیات ورزش رقابتی و بستر آموزشی پدیدار می‌گردد. در گذر زمان، پیامدهای سازگاری به سه شکل واگرا می‌شود: ادغام نقش، همانندسازی نقش و بیگانگی نقش. نتیجه‌گیری: سازگاری شغلی مربیان مدارس فرایندی پویا از ساخت هویت شغلی است که تحت تأثیر منطق دولت، منطق مدرسه و منطق حرفه‌ای و همچنین عاملیت فردی قرار دارد. یافته‌ها بینش‌های جدیدی به ادبیات گذار شغلی و سازگاری شغلی ورزشکاران نخبه ارائه می‌دهد. تلاش‌های آینده باید سازوکارهای کاری و نظام‌های ارزیابی مربیان مدارس را به منظور ارتقای نهادینه‌سازی و حرفه‌ای‌سازی این شغل بهبود بخشد.

This study aims to (1) describe the implementation of full day school at SMP IT Nurul Fikri Selong, (2) analyze its role in improving student learning achievement, and (3) identify the supporting and inhibiting factors of its implementation. A qualitative case study approach was employed. Data were collected through in-depth interviews with the principal, teachers, and students, supported by field observation and documentation, and analyzed using the interactive model of Miles and Huberman (1992), covering data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings indicate that full day school at SMP IT Nurul Fikri Selong is not merely an extension of school hours but is structured to support academic learning, religious habituation, character formation through teacher exemplary behavior, talent development, and dedicated coaching for high-achieving students. This role is reflected in improved literacy and numeracy outcomes and student achievements in provincial-level science competitions. The main supporting factor is institutional commitment and teacher exemplarity, while the main constraints relate to student fatigue in the afternoon A decline in concentration following participation in various activities, alongside the need for adjustment among new students who were previously unaccustomed to a full-day learning system and the adaptation process for new students. The novelty of this study lies in the finding that the effectiveness of full day school is determined more by the quality of time management and variation in teaching methods than by the duration of instruction alone, thereby reinforcing and extending Time on Task Theory and Carroll's (1963) Model of School Learning within the context of integrated Islamic schools in Indonesia.

هدف این پژوهش عبارت است از: (۱) توصیف اجرای مدرسه‌ی تمام‌وقت در SMP IT Nurul Fikri Selong، (۲) تحلیل نقش آن در بهبود پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان، و (۳) شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده‌ی اجرای آن. این مطالعه با رویکرد کیفی و به روش مطالعه‌ی موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر، معلمان و دانش‌آموزان، و با پشتیبانی مشاهده‌ی میدانی و اسناد جمع‌آوری شده و با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman (۱۹۹۲) شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری تحلیل گردیده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که مدرسه‌ی تمام‌وقت در SMP IT Nurul Fikri Selong صرفاً افزایش ساعات مدرسه نیست، بلکه به گونه‌ای ساختار یافته است که از یادگیری علمی، عادت‌دهی دینی، شکل‌گیری شخصیت از طریق الگو بودن معلمان، پرورش استعدادها و مربی‌گری ویژه برای دانش‌آموزان ممتاز حمایت می‌کند. این نقش در بهبود نتایج سواد خواندن و ریاضیات و موفقیت دانش‌آموزان در مسابقات علمی استانی منعکس شده است. عامل اصلی حمایت‌کننده، تعهد نهادی و الگو بودن معلمان است و مهم‌ترین محدودیت‌ها به خستگی دانش‌آموزان در ساعات بعدازظهر، کاهش تمرکز پس از شرکت در فعالیت‌های مختلف، و نیاز به سازگاری دانش‌آموزان جدید که پیش‌تر به سیستم یادگیری تمام‌وقت عادت نداشته‌اند و فرایند تطبیق آن‌ها مربوط می‌شود. نوآوری این پژوهش در این است که اثربخشی مدرسه‌ی تمام‌وقت بیش از آنکه به مدت زمان آموزش وابسته باشد، به کیفیت مدیریت زمان و تنوع روش‌های تدریس بستگی دارد و بدین ترتیب نظریه‌ی Time on Task و مدل School Learning کارول (۱۹۶۳) را در زمینه‌ی مدارس اسلامی یکپارچه در اندونزی تقویت و گسترش می‌دهد.

ABSTRACT Flourishing in couple relationships represents an optimal state of relational well‐being that integrates satisfaction, meaning, and mutual growth. Although related instruments exist, few measures have been specifically developed to assess couple flourishing as an integrated construct within intimate relationships. This study aimed to adapt and validate the Couple Flourishing Measure in a sample of 543 Spanish adults aged 18–75 years ( M age = 49.59; SD = 12.81). For this purpose, we used the Couple Flourishing Measure and other related scales to observe convergent validity, such as the Dyadic Adjustment Scale, the Global Measure of Relationship Satisfaction of the Interpersonal Exchange Model of Sexual Satisfaction Questionnaire, and the Satisfaction with Life Scale. The scale was adapted and translated into Spanish. Exploratory and confirmatory factor analyses were conducted, as well as assessments of convergent validity and temporal stability. The scale demonstrated a unidimensional internal structure, high reliability ( α = 0.94) for assessing Couple Flourishing, expected associations with related measures, and temporal stability over one‐ and two‐month intervals. Additionally, percentiles for the scale were calculated for different age groups (i.e., 18–35, 36–55, and 56+). The Spanish CFM provides researchers with a brief and reliable instrument for assessing relational flourishing and examining changes in relational well‐being in nonclinical populations.

چکیده: شکوفایی در روابط زوجین نمایانگر وضعیت بهینه بهزیستی رابطه‌ای است که رضایت، معنا و رشد متقابل را دربر می‌گیرد. اگرچه ابزارهای مرتبطی وجود دارد، اما تعداد کمی از سنجه‌ها به طور خاص برای ارزیابی شکوفایی زوجین به عنوان یک سازه یکپارچه در روابط صمیمانه توسعه یافته‌اند. هدف این مطالعه، سازگاری و روایی سنجه شکوفایی زوجین در نمونه‌ای متشکل از ۵۴۳ بزرگسال اسپانیایی در بازه سنی ۱۸ تا ۷۵ سال (میانگین سنی = ۴۹.۵۹؛ انحراف معیار = ۱۲.۸۱) بود. بدین منظور، از سنجه شکوفایی زوجین و سایر مقیاس‌های مرتبط برای بررسی روایی همگرا استفاده شد، از جمله مقیاس سازگاری دوتایی، سنجه کلی رضایت از رابطه در پرسشنامه مدل تبادل بین‌فردی رضایت جنسی، و مقیاس رضایت از زندگی. این مقیاس به زبان اسپانیایی سازگار و ترجمه شد. تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، همچنین ارزیابی‌های روایی همگرا و پایداری زمانی انجام شد. این مقیاس ساختار درونی تک‌بعدی، پایایی بالا (آلفا = ۰.۹۴) برای ارزیابی شکوفایی زوجین، ارتباطات مورد انتظار با سنجه‌های مرتبط و پایداری زمانی در بازه‌های یک و دو ماهه را نشان داد. همچنین، صدک‌های مقیاس برای گروه‌های سنی مختلف (۱۸–۳۵، ۳۶–۵۵ و ۵۶ به بالا) محاسبه شد. سنجه اسپانیایی CFM ابزاری مختصر و قابل اعتماد برای پژوهشگران جهت ارزیابی شکوفایی رابطه‌ای و بررسی تغییرات بهزیستی رابطه‌ای در جمعیت‌های غیر بالینی فراهم می‌کند.

Academic stress is a major risk factor for mental health problems among college students. Existing online counseling systems often face three limitations: limited user trust in virtual interactions, insufficient adaptation to academic-stress scenarios, and inconsistent professional quality in single-agent counseling. To address these issues, we developed DHCBT, a digital human counseling system based on a hierarchical CBT multi-agent framework. Coordinated by a meta-agent and specialized expert agents, the framework structures counseling into two stages: establishment of an initial intervention framework and execution of the CBT core process. We evaluated the framework through benchmark testing on CBT-BENCH Level II, response-quality assessment on academic-stress counseling cases, and a controlled user study comparing DHCBT with a text-based chatbot. In benchmark testing, the framework showed strong performance on cognitive distortion and core-belief understanding tasks. In counseling-response evaluation, it outperformed baseline models in safety, adherence to CBT process, problem comprehension, and empathy. In the user study, DHCBT was associated with lower cognitive load and higher social presence, usability, and intention to continue use than the text-based control. These findings provide preliminary evidence that combining a digital human counseling interface with a CBT multi-agent framework is feasible for supporting college students with mild-to-moderate academic stress.

فشار تحصیلی یکی از عوامل خطر اصلی برای مشکلات سلامت روان در میان دانشجویان دانشگاه است. سامانه‌های مشاوره آنلاین موجود اغلب با سه محدودیت مواجه هستند: اعتماد محدود کاربران به تعاملات مجازی، سازگاری ناکافی با سناریوهای فشار تحصیلی، و کیفیت حرفه‌ای ناسازگار در مشاوره تک‌عاملی. برای رفع این مسائل، ما سامانه DHCBT را توسعه دادیم که مبتنی بر چارچوب چندعاملی سلسله‌مراتبی درمان شناختی-رفتاری (CBT) است. این چارچوب با هماهنگی یک فراعامل (meta-agent) و عوامل متخصص (expert agents)، فرایند مشاوره را به دو مرحله تقسیم می‌کند: ایجاد چارچوب اولیه مداخله و اجرای فرایند اصلی CBT. ما این چارچوب را از طریق آزمون معیار در سطح دوم CBT-BENCH، ارزیابی کیفیت پاسخ در موارد مشاوره فشار تحصیلی، و یک مطالعه کنترل‌شده کاربری که DHCBT را با یک چت‌بات متنی مقایسه می‌کند، ارزیابی کردیم. در آزمون معیار، این چارچوب عملکرد قوی‌ای در وظایف درک تحریف‌های شناختی و باورهای هسته‌ای نشان داد. در ارزیابی پاسخ‌های مشاوره‌ای، نسبت به مدل‌های پایه در ایمنی، پایبندی به فرایند CBT، درک مسئله و همدلی برتری داشت. در مطالعه کاربری، DHCBT با بار شناختی کمتر و حضور اجتماعی، قابلیت استفاده و قصد ادامه استفاده بالاتر نسبت به کنترل متنی همراه بود. این یافته‌ها شواهد اولیه‌ای فراهم می‌کند که ترکیب رابط مشاوره انسان دیجیتال با چارچوب چندعاملی CBT برای حمایت از دانشجویان با فشار تحصیلی خفیف تا متوسط امکان‌پذیر است.

The quality of postpartum recovery is a complex process. In this study, we aimed to translate and culturally adapt the Persian version of the ObsQoR-10 instrument and evaluate its psychometric properties in inpatient women 24 to 48 h after vaginal or elective cesarean delivery. This cross-sectional study translated and validated the Persian version of the Obstetric Quality of Recovery-10 (ObsQoR-10) in accordance with COSMIN guidelines. A total of 408 postpartum women were recruited from Taleghani Hospital in Tabriz, Iran, between 2024 and 2025. The ObsQoR-10 underwent a rigorous translation process (forward and backward translation, followed by cognitive interviews) and comprehensive psychometric evaluation. Content validity was examined using expert panels through CVI and CVR indices, while face validity was assessed via patient feedback. Structural validity was evaluated using exploratory factor analysis (EFA, n = 150) and confirmatory factor analysis (CFA, n = 258), and construct validity was assessed through hypotheses testing (convergent and known-groups validity). Reliability was assessed through Cronbach’s α, McDonald’s ω, and intraclass correlation coefficients (ICC) to determine test-retest stability. The ObsQoR-10 demonstrated excellent content validity (scale-CVI = 0.95, CVR = 0.89) and strong face validity (mean impact score = 4.37/5). EFA identified a single factor accounting for 73.4% of the variance. CFA supported acceptable model fit (scaled χ²/df = 1.53, CFI = 0.990, TLI = 0.986, robust RMSEA = 0.052, SRMR = 0.021). Internal consistency was high (α = 0.964, ω = 0.956), and test-retest reliability was good (ICC = 0.86). The total score was calculated as the sum of all 10 item scores (range: 0-100), with higher scores indicating better recovery. ObsQoR-10 scores correlated significantly with the Questionnaire About the Childbirth Experience (QACE) ( r = − .63, p < .001). No floor or ceiling effects were observed (0%). The Persian version of the Obstetric Quality of Recovery-10 is a valid, reliable, and clinically practical patient-reported outcome measure for evaluating inpatient postpartum recovery among Persian-speaking women 24 to 48 h after vaginal or elective cesarean delivery.

کیفیت بهبودی پس از زایمان فرایندی پیچیده است. در این مطالعه، هدف ما ترجمه و انطباق فرهنگی نسخه فارسی ابزار ObsQoR-10 و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی آن در زنان بستری ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از زایمان طبیعی یا سزارین انتخابی بود. این مطالعه مقطعی به ترجمه و اعتبارسنجی نسخه فارسی ابزار Obstetric Quality of Recovery-10 (ObsQoR-10) مطابق با دستورالعمل‌های COSMIN پرداخت. در مجموع ۴۰۸ زن پس از زایمان از بیمارستان طالقانی تبریز، ایران، در سال‌های ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ وارد مطالعه شدند. ObsQoR-10 فرایند ترجمه دقیقی را شامل ترجمه مستقیم و معکوس و سپس مصاحبه‌های شناختی و ارزیابی روان‌سنجی جامع طی کرد. روایی محتوا با استفاده از پانل‌های خبرگان و شاخص‌های CVI و CVR و روایی صوری از طریق بازخورد بیماران بررسی شد. روایی ساختاری با تحلیل عاملی اکتشافی (EFA، n = ۱۵۰) و تحلیل عاملی تأییدی (CFA، n = ۲۵۸) و روایی سازه از طریق آزمون فرضیه‌ها (روایی همگرا و روایی گروه‌های شناخته‌شده) ارزیابی شد. پایایی با استفاده از آلفای کرونباخ، اومگای مک‌دونالد و ضریب همبستگی درون‌طبقه‌ای (ICC) برای تعیین ثبات آزمون-بازآزمون بررسی شد. ObsQoR-10 روایی محتوای عالی (مقیاس-CVI = ۰٫۹۵، CVR = ۰٫۸۹) و روایی صوری قوی (میانگین نمره تأثیر = ۴٫۳۷ از ۵) را نشان داد. تحلیل عاملی اکتشافی یک عامل منفرد را شناسایی کرد که ۷۳٫۴٪ واریانس را تبیین می‌کرد. تحلیل عاملی تأییدی برازش مدل قابل قبول را تأیید کرد (χ²/df تعدیل‌شده = ۱٫۵۳، CFI = ۰٫۹۹۰، TLI = ۰٫۹۸۶، RMSEA مقاوم = ۰٫۰۵۲، SRMR = ۰٫۰۲۱). انسجام درونی بالا بود (α = ۰٫۹۶۴، ω = ۰٫۹۵۶) و پایایی آزمون-بازآزمون خوب بود (ICC = ۰٫۸۶). نمره کل به صورت مجموع نمرات هر ۱۰ گویه (دامنه: ۰ تا ۱۰۰) محاسبه شد و نمرات بالاتر نشان‌دهنده بهبودی بهتر بودند. نمرات ObsQoR-10 با پرسشنامه تجربه زایمان (QACE) همبستگی معناداری داشتند (r = −۰٫۶۳، p < ۰٫۰۰۱). هیچ اثر کف یا سقفی مشاهده نشد (۰٪). نسخه فارسی Obstetric Quality of Recovery-10 ابزاری معتبر، پایا و کاربردی برای سنجش پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار جهت ارزیابی بهبودی پس از زایمان در زنان فارسی‌زبان بستری ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از زایمان طبیعی یا سزارین انتخابی است.

Introduction This study aimed to examine conditional associations between social and emotional competence and academic resilience among university students and to identify dimensions with the strongest overall and cross-construct connectivity. Methods In a cross-sectional survey, 1,191 students from six universities in Anhui Province, China, completed self-report questionnaires. An EBICglasso network was estimated from Spearman correlations among four social and emotional competence dimensions and six academic resilience dimensions. Node strength, bridge strength, and bootstrap accuracy and stability were assessed. Results The network retained 28 of 45 possible edges, including nine cross-construct connections. The strongest cross-construct edges linked self-related competence with goal orientation (0.37), other-related competence with acceptance (0.29), and collective-related competence with meaning orientation (0.24). Goal orientation had the highest strength (0.95), while self-related competence had the highest bridge strength among the social and emotional competence dimensions (0.44). Both centrality indices had correlation-stability coefficients of 0.75. The three leading cross-construct edges remained positive and retained their rankings across alternative tuning parameters and the unregularized partial-correlation network. Discussion In this sample, self-regulatory and relational competence dimensions showed distinct patterns of association with academic resilience facets. These findings support examining specific dimension pairs and provide hypotheses for longitudinal research on academic adaptation.

مقدمه: هدف این مطالعه بررسی ارتباطات شرطی بین شایستگی اجتماعی و هیجانی و تاب‌آوری تحصیلی در میان دانشجویان دانشگاه و شناسایی ابعادی با قوی‌ترین پیوند کلی و بین‌ساختاری بود. روش‌ها: در یک پژوهش مقطعی، ۱۱۹۱ دانشجو از شش دانشگاه در استان آنهویی چین، پرسشنامه‌های خودگزارش‌دهی را تکمیل کردند. یک شبکه EBICglasso بر اساس همبستگی‌های اسپیرمن میان چهار بعد شایستگی اجتماعی و هیجانی و شش بعد تاب‌آوری تحصیلی برآورد شد. قدرت گره، قدرت پل، و دقت و پایداری بوت‌استرپ ارزیابی گردید. نتایج: شبکه ۲۸ لبه از ۴۵ لبه ممکن را حفظ کرد که شامل ۹ پیوند بین‌ساختاری بود. قوی‌ترین لبه‌های بین‌ساختاری، شایستگی مرتبط با خود را با جهت‌گیری هدف (۰٫۳۷)، شایستگی مرتبط با دیگران را با پذیرش (۰٫۲۹)، و شایستگی مرتبط با جمع را با جهت‌گیری معنا (۰٫۲۴) پیوند دادند. جهت‌گیری هدف بالاترین قدرت (۰٫۹۵) و شایستگی مرتبط با خود بالاترین قدرت پل را در میان ابعاد شایستگی اجتماعی و هیجانی (۰٫۴۴) داشت. هر دو شاخص مرکزی دارای ضریب پایداری همبستگی ۰٫۷۵ بودند. سه لبه اصلی بین‌ساختاری در سراسر پارامترهای تنظیم جایگزین و شبکه همبستگی جزئی بدون منظم‌سازی، مثبت باقی ماندند و رتبه‌بندی خود را حفظ کردند. بحث: در این نمونه، ابعاد شایستگی خودتنظیمی و ارتباطی الگوهای متمایزی از ارتباط با جنبه‌های تاب‌آوری تحصیلی نشان دادند. این یافته‌ها از بررسی جفت ابعاد خاص حمایت می‌کند و فرضیه‌هایی برای پژوهش‌های طولی درباره سازگاری تحصیلی ارائه می‌دهد.

Physical interior elements are increasingly becoming roboticised to support occupant needs. Partitions, ceilings, and furniture can now physically and autonomously change shape or move to architecturally “adapt” indoor spaces, with the aim of improving occupant comfort, satisfaction, and wellbeing. However, occupants sometimes reject these adaptations when they are perceived as disruptive, unpredictable, or difficult to control. Motivated by the goal of making architectural robots more acceptable, we involved an interdisciplinary team of experts in human-building interaction, human-robot interaction, psychology, anthropology, and human comfort to qualitatively re-analyze how occupants accepted adaptations across three previous studies on robotic partitions. We found that an occupant tended to accept an adaptation when they recognized a personal need that the architectural robot was capable of addressing in a socially justifiable way. Accordingly, we developed the Architectural Robot Acceptance Model (ARAM), in which three qualitative thresholds along a continuum of perceived stress severity define four distinct acceptance responses to a specific adaptation. As the positions of these thresholds may vary across occupants and situations, ARAM supports testable estimates of how an occupant may respond to different appraisal states of personal need, adaptation capability, and social justification. Because architectural robot adaptations may simultaneously be experienced as robotic behaviors, building automation, and socially situated environmental adjustments, ARAM is particularly relevant to individual adaptations that enter occupants' spatial experience and may affect co-located others. We then discuss how the model can inform situated estimates of occupant acceptance of architectural robot adaptations, and outline how its broader relevance to other robotic, automated, intelligent, and smart technologies embedded in the built environment may be evaluated in future work.

عناصر فیزیکی داخلی به طور فزاینده‌ای رباتیک می‌شوند تا نیازهای ساکنان را پشتیبانی کنند. دیوارهای جداکننده، سقف‌ها و مبلمان اکنون می‌توانند به صورت فیزیکی و خودکار شکل خود را تغییر دهند یا جابه‌جا شوند تا فضاهای داخلی را به طور معماری «سازگار» کنند، با هدف بهبود راحتی، رضایت و سلامت روانی ساکنان. با این حال، گاهی ساکنان این سازگاری‌ها را زمانی که آن‌ها را مخرب، غیرقابل پیش‌بینی یا دشوار برای کنترل درک می‌کنند، رد می‌کنند. با انگیزه افزایش پذیرش ربات‌های معماری، یک تیم میان‌رشته‌ای از متخصصان تعامل انسان-ساختمان، تعامل انسان-ربات، روان‌شناسی، انسان‌شناسی و راحتی انسان را درگیر کردیم تا به طور کیفی بازتحلیل کنیم که چگونه ساکنان در سه پژوهش پیشین درباره دیوارهای جداکننده رباتیک، سازگاری‌ها را پذیرفته‌اند. دریافتیم که یک ساکن زمانی تمایل به پذیرش یک سازگاری دارد که یک نیاز شخصی را تشخیص دهد که ربات معماری قادر به پاسخگویی به آن به شیوه‌ای اجتماعی-قابل توجیه باشد. بر این اساس، مدل پذیرش ربات معماری (ARAM) را توسعه دادیم که در آن سه آستانه کیفی در امتداد یک پیوستار شدت استرس ادراک‌شده، چهار پاسخ پذیرش متمایز نسبت به یک سازگاری خاص را تعریف می‌کند. از آنجا که موقعیت این آستانه‌ها ممکن است در میان ساکنان و موقعیت‌ها متفاوت باشد، آرام امکان برآوردهای آزمون‌پذیر از نحوه واکنش یک ساکن به وضعیت‌های ارزیابی نیاز شخصی، قابلیت سازگاری و توجیه اجتماعی را فراهم می‌کند. از آنجا که سازگاری‌های رباتیک معماری ممکن است همزمان به عنوان رفتارهای رباتیک، خودکارسازی ساختمان و تنظیمات محیطی اجتماعی-موقعیتی تجربه شوند، آرام به ویژه برای سازگاری‌های فردی که وارد تجربه فضایی ساکنان می‌شوند و ممکن است بر دیگران هم‌مکان تأثیر بگذارند، مرتبط است. سپس بحث می‌کنیم که چگونه این مدل می‌تواند برآوردهای موقعیتی از پذیرش ساکنان نسبت به سازگاری‌های رباتیک معماری را اطلاع‌رسانی کند و چگونگی ارزیابی ارتباط گسترده‌تر آن با سایر فناوری‌های رباتیک، خودکار، هوشمند و هوش‌مند تعبیه‌شده در محیط ساخته‌شده را در پژوهش‌های آتی ترسیم می‌کنیم.

Introduction This study explores how ADHD-related neurodiversity is experienced within marketing teams, particularly in customer-oriented and boundary-spanning work. Method Using a grounded theory approach, semi-structured interviews were conducted with 35 marketing managers, frontline employees, and freelancers/consultants, including 19 participants with a formal ADHD diagnosis and 16 participants with direct professional experience working with colleagues with ADHD. Results The analysis generated three theoretical codes: Neurodiverse Cognitive Synergy, Mediated Empathy in Boundary-Spanning, and Resilient Organizational Adaptation. The findings indicate that ADHD-related characteristics, including divergent thinking, creativity, intense focus, and adaptability, may be experienced as resources. At the same time, impulsivity, distraction, stress, communication difficulties, and social isolation may create challenges. These outcomes appear to depend on task demands, role fit, interpersonal relationships, and organizational support. Contribution The study develops an exploratory, data-grounded framework that explains how organizational and relational conditions may shape how ADHD-related characteristics are engaged in customer-oriented marketing work, without assuming a direct or causal relationship between ADHD and innovation.

مقدمه: این مطالعه به بررسی تجربه تنوع‌عصبی مرتبط با ADHD در تیم‌های بازاریابی، به‌ویژه در فعالیت‌های مشتری‌محور و مرزگشایی می‌پردازد. روش: با استفاده از رویکرد نظریه داده‌بنیاد، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۳۵ نفر از مدیران بازاریابی، کارکنان خط مقدم و فریلنسرها/مشاوران انجام شد که شامل ۱۹ نفر با تشخیص رسمی ADHD و ۱۶ نفر با تجربه حرفه‌ای مستقیم در همکاری با همکاران دارای ADHD بودند. نتایج: تحلیل داده‌ها به استخراج سه کد نظری انجامید: هم‌افزایی شناختی تنوع‌عصبی، همدلی میانجی‌شده در مرزگشایی و سازگاری سازمانی مقاوم. یافته‌ها نشان می‌دهد ویژگی‌های مرتبط با ADHD از جمله تفکر واگرا، خلاقیت، تمرکز شدید و سازگاری می‌تواند به عنوان منابعی تجربه شود؛ در حالی که تکانشگری، حواس‌پرتی، استرس، دشواری‌های ارتباطی و انزوای اجتماعی ممکن است چالش‌هایی ایجاد کند. این پیامدها به نظر می‌رسد به الزامات وظیفه، تناسب نقش، روابط بین‌فردی و حمایت سازمانی وابسته باشد. مشارکت: این پژوهش چارچوبی اکتشافی و داده‌بنیاد ارائه می‌دهد که تبیین می‌کند چگونه شرایط سازمانی و ارتباطی می‌تواند نحوه به‌کارگیری ویژگی‌های مرتبط با ADHD را در فعالیت‌های بازاریابی مشتری‌محور شکل دهد، بدون آنکه رابطه‌ای مستقیم یا علّی میان ADHD و نوآوری فرض شود.

Background Reading literacy is a fundamental determinant of academic achievement. However, the complex psychological mechanisms linking teacher support to reading literacy during the critical developmental transition of middle childhood remain insufficiently understood. This gap is particularly evident within the Confucian Heritage Culture (CHC) context, where teacher authority and social validation are highly prominent. Grounded in an integration of control-value theory and social cognitive theory, this study aims to investigate the parallel mediating roles of achievement emotions (an affective pathway) and reading self-efficacy (a cognitive-motivational pathway) in the relationship between perceived teacher support and reading literacy. Methods A cross-sectional survey was conducted among 460 Grade 4 pupils (aged 9–10 years) from two public schools in Beijing, China. Data were collected using validated self-report questionnaires for psychological constructs and a Chinese adaptation of the PIRLS assessment for reading literacy, followed by analysis using covariance-based structural equation modeling (CB-SEM). Results The structural model revealed that perceived teacher support significantly and positively predicted reading literacy ( β = 0.446, p <0.001). Mediation analyses using bias-corrected bootstrapping demonstrated that achievement emotions significantly mediated the relationship between teacher support and reading literacy ( β = 0.063, 95% CI [0.015, 0.115]). Conversely, reading self-efficacy did not exhibit a significant independent mediation effect when accounting for emotional factors. The total model explained 31.3% of the variance in reading literacy. Discussion These findings highlight that teacher support enhances primary school pupils’ reading literacy primarily through emotional rather than cognitive-motivational pathways. The study extends existing literature by demonstrating that fostering emotionally supportive classroom environments and positive achievement emotions is a vital, yet often overlooked, pedagogical strategy for sustainable literacy development.

زمینه سواد خواندن یکی از عوامل اساسی تعیین‌کننده موفقیت تحصیلی است. با این حال، سازوکارهای روان‌شناختی پیچیده‌ای که حمایت معلم را به سواد خواندن در دوره انتقالی مهم کودکی میانی پیوند می‌دهند، هنوز به طور کافی درک نشده‌اند. این شکاف به ویژه در زمینه فرهنگ میراث کنفوسیوسی (Confucian Heritage Culture) مشهود است، جایی که اقتدار معلم و اعتبار اجتماعی بسیار برجسته است. این مطالعه که بر پایه تلفیقی از نظریه کنترل-ارزش (control-value theory) و نظریه شناختی-اجتماعی قرار دارد، هدف دارد نقش‌های میانجی‌گری موازی هیجانات موفقیت (مسیر عاطفی) و خودکارآمدی خواندن (مسیر شناختی-انگیزشی) را در رابطه بین حمایت ادراک‌شده معلم و سواد خواندن بررسی کند. روش‌ها یک مطالعه مقطعی بر روی ۴۶۰ دانش‌آموز پایه چهارم (۹ تا ۱۰ ساله) از دو مدرسه دولتی در پکن، چین انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های خودگزارش‌دهی معتبر برای سازه‌های روان‌شناختی و نسخه چینی ارزیابی PIRLS برای سواد خواندن جمع‌آوری شد و سپس با مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس (CB-SEM) تحلیل گردید. نتایج مدل ساختاری نشان داد که حمایت ادراک‌شده معلم به طور معنادار و مثبت سواد خواندن را پیش‌بینی می‌کند (β = ۰.۴۴۶، p <۰.۰۰۱). تحلیل‌های میانجی‌گری با بوت‌استرپ اصلاح‌شده از نظر سوگیری نشان داد که هیجانات موفقیت به طور معنادار رابطه بین حمایت معلم و سواد خواندن را میانجی‌گری می‌کنند (β = ۰.۰۶۳، ۹۵٪ CI [۰.۰۱۵، ۰.۱۱۵]). در مقابل، خودکارآمدی خواندن هنگام لحاظ کردن عوامل عاطفی، اثر میانجی‌گری مستقل معناداری نشان نداد. مدل کلی ۳۱.۳٪ از واریانس سواد خواندن را تبیین کرد. بحث این یافته‌ها تأکید می‌کنند که حمایت معلم عمدتاً از طریق مسیرهای عاطفی و نه شناختی-انگیزشی، سواد خواندن دانش‌آموزان ابتدایی را ارتقاء می‌دهد. این مطالعه ادبیات موجود را گسترش می‌دهد و نشان می‌دهد که ایجاد محیط‌های کلاسی حمایت‌کننده عاطفی و هیجانات موفقیت مثبت، راهبرد آموزشی حیاتی و اغلب مغفول برای توسعه پایدار سواد است.

Rapid technological improvements present both opportunities and difficulties for teaching and learning, elevating digital media to the forefront of vocational education discussions. This study investigates the evolution of digital media research in vocational education to determine its impact on current and future educational practices. The Scopus database was used to conduct a bibliometric analysis of 28 publications published between 2005 and 2024. Despite rare oscillations, the main research trend is steadily increasing, particularly after 2020. The analysis identified four key research areas: (1) innovative digital learning via virtual reality, simulation, and e-learning platforms; (2) technological adaptation and teacher preparedness; (3) industry relevance and employability enhancement; and (4) inclusive and ethical digital transformation. Co-authorship and keyword network studies show that developing nations have contributed very little to this field's research, which is still largely regional in scope. The focus of recent research has switched to data analytics, immersive learning, and artificial intelligence (AI)-driven personalization, which reflects the intersection of emerging technologies and digital pedagogy. This paper proposes the Digital Media Integration Framework for Vocational Education Transformation, which links digital media platforms, AI integration, pedagogical innovation, and institutional preparation, based on the findings presented. The findings highlight the need for inclusive, interdisciplinary, and policy-supported strategies to assist the digital transformation of vocational learning and provide valuable insights about how digital media is changing in Technical and Vocational Education and Training (TVET).

پیشرفت‌های سریع فناوری فرصت‌ها و چالش‌هایی را برای آموزش و یادگیری ایجاد کرده و رسانه‌های دیجیتال را به محور بحث‌های آموزش فنی و حرفه‌ای تبدیل کرده است. این مطالعه به بررسی تحول پژوهش‌های رسانه‌های دیجیتال در آموزش فنی و حرفه‌ای می‌پردازد تا تأثیر آن را بر رویه‌های آموزشی کنونی و آینده مشخص کند. برای انجام تحلیل کتاب‌سنجی، از پایگاه داده Scopus استفاده شد و ۲۸ مقاله منتشرشده بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۴ مورد بررسی قرار گرفت. با وجود نوسانات اندک، روند اصلی پژوهش‌ها به طور پیوسته رو به افزایش است، به ویژه پس از سال ۲۰۲۰. این تحلیل چهار حوزه کلیدی پژوهشی را شناسایی کرد: (۱) یادگیری دیجیتال نوآورانه از طریق واقعیت مجازی، شبیه‌سازی و بسترهای آموزش الکترونیکی؛ (۲) سازگاری فناورانه و آمادگی معلمان؛ (۳) ارتباط با صنعت و ارتقای قابلیت اشتغال؛ و (۴) تحول دیجیتال فراگیر و اخلاق‌مدار. مطالعات هم‌نویسندگی و شبکه کلیدواژه‌ها نشان می‌دهد که کشورهای در حال توسعه سهم بسیار اندکی در این حوزه پژوهشی داشته‌اند و این حوزه همچنان عمدتاً منطقه‌ای باقی مانده است. تمرکز پژوهش‌های اخیر به تحلیل داده‌ها، یادگیری فراگیر و شخصی‌سازی مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) تغییر یافته است که بازتابی از تلاقی فناوری‌های نوظهور و آموزش دیجیتال است. این مقاله چارچوب «ادغام رسانه‌های دیجیتال برای تحول آموزش فنی و حرفه‌ای» را بر اساس یافته‌های ارائه‌شده پیشنهاد می‌کند که پیوند میان بسترهای رسانه دیجیتال، ادغام هوش مصنوعی، نوآوری آموزشی و آمادگی نهادی را برقرار می‌سازد. یافته‌ها بر ضرورت راهبردهای فراگیر، میان‌رشته‌ای و مبتنی بر سیاست برای حمایت از تحول دیجیتال یادگیری فنی و حرفه‌ای تأکید می‌کند و بینش‌های ارزشمندی درباره چگونگی تغییر رسانه‌های دیجیتال در آموزش و تربیت فنی و حرفه‌ای (TVET) ارائه می‌دهد.

Background: This study examined the factor structure, reliability, and validity of the Korean version of the Body Perception Questionnaire–Short Form (K-BPQ-SF) in Korean adults.Methods: Online survey data from 700 Korean adults were randomly divided into Sample A (n=300) for exploratory factor analysis and Sample B (n=400) for confirmatory factor analysis. Convergent validity was examined using correlations with related external measures in the full sample (N=700).Results: Exploratory factor analysis identified a 23-item, three-factor structure for Body Awareness and a 19-item, two-factor structure for Autonomic Reactivity. In the comparison using the same final 42 items, the modified Korean five-factor model showed a relatively better fit than the original study-based three-factor model. The five subscales demonstrated adequate internal consistency. All five subscales were significantly positively correlated with alexithymia, difficulties in emotion regulation, posttraumatic stress symptoms, and trait anxiety, whereas they were significantly negatively correlated with social connectedness. These findings are consistent with a priori theoretical predictions and support the convergent validity of the K-BPQ-SF.Conclusions: These findings support the reliability and validity of the K-BPQ-SF as a self-report measure of body awareness and autonomic reactivity in Korean adults. Implications for its application and directions for future research are discussed.

زمینه: این مطالعه ساختار عاملی، پایایی و روایی نسخه کره‌ای پرسشنامه ادراک بدن–فرم کوتاه (K-BPQ-SF) را در بزرگسالان کره‌ای مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: داده‌های نظرسنجی آنلاین از ۷۰۰ بزرگسال کره‌ای به طور تصادفی به دو نمونه تقسیم شد: نمونه A (n=300) برای تحلیل عاملی اکتشافی و نمونه B (n=400) برای تحلیل عاملی تأییدی. روایی همگرا با استفاده از همبستگی با مقیاس‌های خارجی مرتبط در کل نمونه (N=700) بررسی شد. نتایج: تحلیل عاملی اکتشافی ساختار سه‌عاملی با ۲۳ ماده برای آگاهی بدنی و ساختار دو‌عاملی با ۱۹ ماده برای واکنش‌پذیری خودکار را شناسایی کرد. در مقایسه با استفاده از همان ۴۲ ماده نهایی، مدل پنج‌عاملی اصلاح‌شده کره‌ای نسبت به مدل سه‌عاملی مبتنی بر مطالعه اصلی برازش نسبتاً بهتری نشان داد. پنج خرده‌مقیاس از انسجام درونی مناسب برخوردار بودند. هر پنج خرده‌مقیاس با آلکسیتیمیا، دشواری در تنظیم هیجان، نشانه‌های استرس پس از سانحه و اضطراب صفتی همبستگی مثبت معنادار و با پیوستگی اجتماعی همبستگی منفی معنادار داشتند. این یافته‌ها با پیش‌بینی‌های نظری اولیه همسو بوده و روایی همگرای K-BPQ-SF را تأیید می‌کنند. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها از پایایی و روایی K-BPQ-SF به عنوان یک ابزار خودگزارشی برای سنجش آگاهی بدنی و واکنش‌پذیری خودکار در بزرگسالان کره‌ای حمایت می‌کنند. پیامدهای کاربرد و جهت‌گیری‌های پژوهش‌های آتی مورد بحث قرار گرفته است.

Introduction Depression and anxiety remain major, largely unaddressed drivers of disability in low- and middle-income countries (LMICs), where scarce resources and persistent stigma constrain access to care. Scalable solutions are urgently needed. Low-intensity psychological interventions, delivered by trained non-specialists offer a promising pathway to close the treatment gap. This study examines the prospective acceptability of these interventions in Java, Indonesia, an exemplar of an under resourced health system, to guide targeted cultural adaptation and inform optimal implementation. Methods Using a qualitative descriptive design guided by the Theoretical Framework of Acceptability (TFA), we conducted semi-structured interviews (n = 33) with people experiencing anxiety and depression and 21 focus groups with families (n = 34), health workers (n = 36), and community/religious leaders (n = 37) across 12 sites in Java. Data were collected in Bahasa/local languages, transcribed, translated, and analysed using TFA informed Framework Analysis. 5% of translations were independently back-verified. Stakeholder workshops and advisory panels shaped study design and interpretation. Results Low mental health literacy and stigma undermined intervention coherence and affective attitude, with many conflating LIPIs with general counselling. Help-seeking was often delayed until distress became severe, reflecting limited understanding of mental health problems and available support. Despite these challenges, strong perceptions of effectiveness and positive affective attitudes were driven by cultural values of self-reliance and community support. Concerns centered on ethicality, particularlyprivacy risks and fear of social judgment, alongside undercertainty regarding the role of traditional healers and the burden associated with time and workload demands. Trust in lay health workers was high in rural areas but more variable in urban contexts. Conclusion Findings highlight that cultural, structural, and interpersonal factors shape anticipated intervention acceptability. While stigma and low literacy remain barriers, strong perceived need and cultural alignment suggest the potential for promising subsequent uptake. Addressing privacy, role clarity, and logistical burden through tailored adaptations and partnerships is critical. This study offers one of the first theoretically framed qualitative explorations of LIPI acceptability in Southeast Asia, highlighting culturally congruent pathways for subsequent LMIC implementation.

مقدمه: افسردگی و اضطراب همچنان از عوامل اصلی و عمدتاً نادیده‌گرفته‌شده ناتوانی در کشورهای با درآمد پایین و متوسط (LMICs) هستند، جایی که منابع محدود و انگ اجتماعی پایدار، دسترسی به مراقبت را محدود می‌کند. راه‌حل‌های مقیاس‌پذیر به‌شدت مورد نیاز است. مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین که توسط افراد غیرمتخصص آموزش‌دیده ارائه می‌شوند، مسیر امیدوارکننده‌ای برای کاهش فاصله درمانی فراهم می‌کنند. این مطالعه به بررسی پذیرش احتمالی این مداخلات در جاوه، اندونزی، به‌عنوان نمونه‌ای از نظام سلامت کم‌منبع، می‌پردازد تا سازگاری فرهنگی هدفمند و اجرای بهینه را هدایت کند. روش‌ها: با استفاده از طراحی توصیفی کیفی و با راهنمایی چارچوب نظری پذیرش (TFA)، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n = 33) با افراد دارای تجربه اضطراب و افسردگی و ۲۱ گروه متمرکز با خانواده‌ها (n = 34)، کارکنان سلامت (n = 36) و رهبران اجتماعی/مذهبی (n = 37) در ۱۲ سایت در جاوه انجام شد. داده‌ها به زبان باهاسا/زبان‌های محلی جمع‌آوری، رونویسی، ترجمه و با استفاده از تحلیل چارچوب مبتنی بر TFA تحلیل شدند. پنج درصد ترجمه‌ها به طور مستقل بازبینی شدند. کارگاه‌های ذینفعان و پانل‌های مشورتی طراحی و تفسیر مطالعه را شکل دادند. نتایج: سواد پایین سلامت روان و انگ اجتماعی، انسجام مداخله و نگرش عاطفی را تضعیف کرد و بسیاری مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین را با مشاوره عمومی اشتباه می‌گرفتند. جستجوی کمک اغلب تا زمانی که ناراحتی شدید نشود به تعویق می‌افتاد که نشان‌دهنده درک محدود از مشکلات سلامت روان و حمایت‌های موجود بود. با وجود این چالش‌ها، ادراک قوی از اثربخشی و نگرش‌های عاطفی مثبت توسط ارزش‌های فرهنگی اتکاء به خود و حمایت اجتماعی تقویت شد. نگرانی‌ها عمدتاً بر اخلاقی بودن، به‌ویژه خطرات حریم خصوصی و ترس از قضاوت اجتماعی، همراه با عدم قطعیت درباره نقش درمانگران سنتی و بار ناشی از زمان و حجم کار متمرکز بود. اعتماد به کارکنان سلامت غیرمتخصص در مناطق روستایی بالا بود اما در مناطق شهری متغیرتر بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که عوامل فرهنگی، ساختاری و بین‌فردی، پذیرش پیش‌بینی‌شده مداخله را شکل می‌دهند. اگرچه انگ اجتماعی و سواد پایین همچنان موانع هستند، نیاز ادراک‌شده قوی و هم‌سویی فرهنگی، پتانسیل پذیرش بعدی را نشان می‌دهد. پرداختن به مسائل حریم خصوصی، شفافیت نقش‌ها و بار لجستیکی از طریق سازگاری‌های هدفمند و مشارکت‌ها حیاتی است. این مطالعه یکی از نخستین بررسی‌های کیفی مبتنی بر چارچوب نظری درباره پذیرش مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین در جنوب شرق آسیا است که مسیرهای هم‌سوی فرهنگی برای اجرای بعدی در کشورهای با درآمد پایین و متوسط را برجسته می‌کند.

Purpose: This study examined the associations of the nursing work environment, peer support, and grit with job satisfaction among nurses who had experienced department transfers. Methods: This cross-sectional descriptive study included 136 nurses from two tertiary hospitals who had experienced at least one department transfer within the previous three years. Data were collected from June 15 to August 15, 2025, using a structured online questionnaire. The data were analyzed using descriptive statistics, the t-test, analysis of variance, Pearson correlation coefficients, and multiple linear regression in IBM SPSS version 26.0. Results: Job satisfaction was significantly correlated with the nursing work environment (r=.69, p<.001), peer support (r=.58, p<.001), and grit (r=.63, p<.001). In the multiple linear regression analysis, the nursing work environment (β=.47, p<.001), peer support (β=.35, p<.001), and grit (β=.26, p<.001) were significant factors associated with job satisfaction. Conclusion: The nursing work environment showed the strongest association with job satisfaction, followed by peer support and grit. Supportive work environments, peer-support systems, and organizational strategies that strengthen nurses’ grit may help improve job satisfaction and support adaptation after department transfer.

هدف: این پژوهش به بررسی ارتباط محیط کار پرستاری، حمایت همتایان و سرسختی با رضایت شغلی در میان پرستارانی که تجربه انتقال بین بخشی داشته‌اند، پرداخت. روش‌ها: این مطالعه توصیفی مقطعی شامل ۱۳۶ پرستار از دو بیمارستان سطح سوم بود که طی سه سال گذشته حداقل یک بار انتقال بین بخشی را تجربه کرده بودند. داده‌ها از ۱۵ ژوئن تا ۱۵ اوت ۲۰۲۵ از طریق پرسشنامه ساختاریافته آنلاین جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون t، تحلیل واریانس، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه در نرم‌افزار IBM SPSS نسخه ۲۶.۰ تحلیل شدند. یافته‌ها: رضایت شغلی با محیط کار پرستاری (r=.69, p<.001)، حمایت همتایان (r=.58, p<.001) و سرسختی (r=.63, p<.001) همبستگی معناداری داشت. در تحلیل رگرسیون خطی چندگانه، محیط کار پرستاری (β=.47, p<.001)، حمایت همتایان (β=.35, p<.001) و سرسختی (β=.26, p<.001) به عنوان عوامل معنادار مرتبط با رضایت شغلی شناسایی شدند. نتیجه‌گیری: محیط کار پرستاری قوی‌ترین ارتباط را با رضایت شغلی نشان داد و پس از آن حمایت همتایان و سرسختی قرار گرفتند. محیط‌های کاری حمایتی، نظام‌های حمایت همتایان و راهبردهای سازمانی که به تقویت سرسختی پرستاران کمک می‌کنند، می‌توانند به بهبود رضایت شغلی و حمایت از سازگاری پس از انتقال بین بخشی کمک نمایند.

Stress is a highly individualized and dynamic psychophysiological response, making reliable continuous monitoring challenging.Existing artificial intelligence approaches to stress detection have demonstrated the usefulness of physiological and neural signals, including electrodermal activity (EDA), heart rate variability (HRV), and electroencephalography (EEG).However, many existing approaches rely on population-level models or limited personalization, while longitudinal validation and adaptive modeling remain comparatively underexplored.This research proposes an adaptive, personalized AI framework for longitudinal stress monitoring by integrating complementary neural and physiological signals from EEG, HRV, and EDA.The proposed framework will initially establish an individual's baseline characteristics and subsequently identify deviations from their personal baseline rather than relying solely on generalized stress patterns across individuals.Machine learning techniques will be investigated for multimodal feature fusion and adaptive model updating as additional individual data becomes available.The study will compare the performance of conventional population-level models with personalized and progressively adaptive models using appropriate evaluation metrics.The research aims to determine whether incorporating individual baseline characteristics and continuous adaptation can improve the reliability and generalizability of stress monitoring.The proposed framework is intended as a foundation for future noninvasive, personalized, and wearable AI-based stressmonitoring systems, while addressing current challenges associated with inter-individual variability, multimodal integration, and longitudinal assessment.

استرس یک پاسخ روان‌فیزیولوژیک بسیار فردی و پویا است که پایش پیوسته و پایا را دشوار می‌سازد. رویکردهای هوش مصنوعی موجود در شناسایی استرس، سودمندی سیگنال‌های فیزیولوژیک و عصبی از جمله فعالیت الکترودرمال (EDA)، تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) و الکتروانسفالوگرافی (EEG) را نشان داده‌اند. با این حال، بسیاری از رویکردهای موجود بر مدل‌های مبتنی بر جمعیت یا شخصی‌سازی محدود تکیه دارند، در حالی که اعتبارسنجی طولی و مدل‌سازی تطبیقی نسبتاً کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این پژوهش یک چارچوب هوش مصنوعی تطبیقی و شخصی‌ساز برای پایش طولی استرس با ادغام سیگنال‌های عصبی و فیزیولوژیک مکمل از EEG، HRV و EDA پیشنهاد می‌کند. چارچوب پیشنهادی در ابتدا ویژگی‌های پایه هر فرد را تعیین کرده و سپس انحرافات از خط پایه شخصی را شناسایی می‌کند، به جای آنکه صرفاً بر الگوهای استرس تعمیم‌یافته میان افراد تکیه کند. تکنیک‌های یادگیری ماشین برای همجوشی ویژگی‌های چندوجهی و به‌روزرسانی تطبیقی مدل با در دسترس قرار گرفتن داده‌های فردی بیشتر مورد بررسی قرار خواهند گرفت. این مطالعه عملکرد مدل‌های متداول مبتنی بر جمعیت را با مدل‌های شخصی‌ساز و تدریجاً تطبیقی با استفاده از معیارهای ارزیابی مناسب مقایسه خواهد کرد. هدف پژوهش تعیین این است که آیا گنجاندن ویژگی‌های خط پایه فردی و تطبیق پیوسته می‌تواند پایایی و تعمیم‌پذیری پایش استرس را بهبود بخشد یا خیر. چارچوب پیشنهادی به عنوان بنیانی برای سامانه‌های آینده پایش استرس مبتنی بر هوش مصنوعی، غیرتهاجمی، شخصی‌ساز و پوشیدنی در نظر گرفته شده است، در حالی که به چالش‌های فعلی مرتبط با تفاوت‌های بین‌فردی، ادغام چندوجهی و ارزیابی طولی می‌پردازد.

Background Concerns about teacher stress, burnout, and attrition have led to increased international attention to teacher resilience in education research. This study investigates how teachers in Malaysia, Japan, Nigeria, Uganda, and Vietnam support resilience through their perceptions of teacher professional identity (TPI). Methods Comparative discourse analysis based on quantitative ethnography (QE) and epistemic network analysis (ENA) was used to identify cross-cultural discourse patterns and thematically evaluate teacher utterances related to stress, coping methods, support systems, and notions of resilience. Results The findings demonstrate that resilience is not only developed as an individual skill, but also through culturally and socially rooted understandings of TPI. Teachers from Japan and Vietnam focused on systemic navigation and emotional regulation, while teachers from Nigeria and Uganda focused on spirituality and moral leadership. Malaysian instructors have a mixed approach that blends strategic adaptation and community-centric principles. Conclusions The study highlights the need for contextually relevant and localized methods of professional development that are sensitive to teachers’ identities and contextual realities.

زمینه و هدف: نگرانی‌ها درباره استرس، فرسودگی شغلی و ترک خدمت معلمان موجب افزایش توجه بین‌المللی به تاب‌آوری معلمان در پژوهش‌های آموزشی شده است. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه معلمان در مالزی، ژاپن، نیجریه، اوگاندا و ویتنام از طریق ادراکات خود از هویت حرفه‌ای معلم (TPI) به حمایت از تاب‌آوری می‌پردازند. روش‌ها: تحلیل گفتمان تطبیقی مبتنی بر قوم‌نگاری کمی (QE) و تحلیل شبکه معرفتی (ENA) برای شناسایی الگوهای گفتمانی میان‌فرهنگی و ارزیابی موضوعی اظهارات معلمان مرتبط با استرس، روش‌های مقابله، نظام‌های حمایتی و مفاهیم تاب‌آوری به کار گرفته شد. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد که تاب‌آوری نه تنها به عنوان یک مهارت فردی توسعه می‌یابد، بلکه از طریق درک‌های ریشه‌دار فرهنگی و اجتماعی از هویت حرفه‌ای معلم نیز شکل می‌گیرد. معلمان ژاپن و ویتنام بر پیمایش نظام‌مند و تنظیم هیجانی تمرکز داشتند، در حالی که معلمان نیجریه و اوگاندا بر معنویت و رهبری اخلاقی تأکید کردند. مدرسان مالزی رویکردی ترکیبی دارند که سازگاری راهبردی و اصول جامعه‌محور را در هم می‌آمیزد. نتیجه‌گیری: این مطالعه بر ضرورت روش‌های توسعه حرفه‌ای بومی و متناسب با زمینه که نسبت به هویت و واقعیت‌های زمینه‌ای معلمان حساس باشد، تأکید می‌کند.

The key to affective computing is emotion recognition based on multimodal physiological and behavioral responses and aids in intelligent systems to monitor mental health, adapt human-computer interaction, and predict the intent of affectivity. Although the existing deep models show remarkable advances, most of them process modalities in isolation and do not consider causal, temporal, and individual specific mechanisms underlying the expression of emotions. This paper presents PhysioGraph-Transformer which is a dynamic interaction-aware graph-based Transformer that encapsulates time-varying directed interactions among multimodal physiological channels with personality-sensitive adaptation. All the modalities of the AFFEC dataset, such as EEG, electrodermal activity (EDA), facial dynamics, eye gaze, pupil response, and cursor motion, are modeled as a time-varying interaction graph, which is learned with self-attention. A layer of Neural Ordinary Differential Equation (Neural-ODE) trains continuously changing latent embeddings to be able to smoothly model changes of emotion. Personality-conditioned cross-modes attention incorporates heterogeneous information into a common affective portrayal, making it give a meaningful and individual inference. Experimental analyses on the AFFEC indicate that PhysioGraph-Transformer achieves 84.6% accuracy and 80.8% macro-F1 which outperforms CNN, RNN, GCN and Transformer baselines and has strong resiliency to partial modality loss. The attention interaction maps illustrate distinguishable relationships between personality factors and modality inputs that offer neuroscientific information on the formation of emotions. These results make PhysioGraph-Transformer a interaction-aware, decipherable and personality conscious model of multi-modal physiological emotion recognition.

کلید محاسبات عاطفی، شناسایی احساسات مبتنی بر پاسخ‌های فیزیولوژیکی و رفتاری چندوجهی است و به سیستم‌های هوشمند در پایش سلامت روان، سازگاری تعامل انسان و رایانه و پیش‌بینی قصد عاطفی کمک می‌کند. اگرچه مدل‌های عمیق موجود پیشرفت‌های قابل توجهی نشان داده‌اند، اما اکثر آن‌ها شیوه‌های چندوجهی را به صورت مجزا پردازش می‌کنند و مکانیسم‌های علّی، زمانی و فردی خاصِ زیربنای بروز احساسات را در نظر نمی‌گیرند. این مقاله فیزیوگراف-ترنسفورمر را معرفی می‌کند که یک ترنسفورمر مبتنی بر گراف و آگاه از تعامل پویا است و تعاملات جهت‌دار متغیر با زمان میان کانال‌های فیزیولوژیکی چندوجهی را با سازگاری حساس به شخصیت دربرمی‌گیرد. تمامی شیوه‌های داده مجموعه AFFEC، مانند EEG، فعالیت الکترودرمال (EDA)، پویایی‌های چهره، نگاه چشم، پاسخ مردمک و حرکت نشانگر، به صورت یک گراف تعامل متغیر با زمان مدل‌سازی شده‌اند که با مکانیزم خودتوجهی یاد گرفته می‌شود. یک لایه معادلات دیفرانسیل معمولی عصبی (Neural-ODE) تعبیه‌های نهفته در حال تغییر پیوسته را آموزش می‌دهد تا بتواند تغییرات احساسات را به طور هموار مدل‌سازی کند. توجه متقاطع شرطی‌شده بر شخصیت، اطلاعات ناهمگن را در یک بازنمایی عاطفی مشترک ادغام می‌کند و استنباطی معنادار و فردمحور ارائه می‌دهد. تحلیل‌های تجربی بر روی مجموعه AFFEC نشان می‌دهد که فیزیوگراف-ترنسفورمر به دقت ۸۴.۶٪ و ماکرو-F1 برابر با ۸۰.۸٪ دست یافته است که از مدل‌های پایه CNN، RNN، GCN و ترنسفورمر عملکرد بهتری دارد و در برابر از دست رفتن جزئی شیوه‌های داده مقاوم است. نقشه‌های تعامل توجه، روابط متمایزی میان عوامل شخصیتی و ورودی‌های شیوه‌های داده نشان می‌دهد که اطلاعات علوم اعصاب درباره شکل‌گیری احساسات ارائه می‌کند. این نتایج، فیزیوگراف-ترنسفورمر را به مدلی آگاه از تعامل، قابل تفسیر و حساس به شخصیت برای شناسایی احساسات فیزیولوژیکی چندوجهی تبدیل می‌کند.

Healthcare digital transformation is increasingly central to modernising health systems, yet technology investment alone does not guarantee better service quality. This study investigates the organisational mechanism through which digital transformation contributes to healthcare service quality, focusing on the mediating role of change management at King Abdulaziz University Hospital in Jeddah, Saudi Arabia. Drawing on the Technology-Organization-Environment (TOE) framework and established change-management perspectives, the study examines the direct effect of Healthcare Digital Transformation (HDT) on Healthcare Service Quality (HSQ), the effect of HDT on Change Management (CM), the effect of CM on HSQ, and the mediating role of CM in the HDT-HSQ relationship. We conducted a quantitative, cross-sectional survey using stratified random sampling. Of 400 questionnaires distributed, 358 were returned, and 340 were usable. We analysed the data using Partial Least Squares Structural Equation Modelling (PLS-SEM) with SmartPLS 4 and 5,000 bootstrap resamples. The results show significant positive effects of HDT on HSQ (? = 0.383, p < .001), HDT on CM (? = 0.539, p < .001), and CM on HSQ (? = 0.461, p < .001). The indirect effect of HDT on HSQ through CM is also significant (? = 0.248, p < .001), while the direct effect remains significant, indicating partial mediation. The model explains 62% of the variance in HSQ, and the reported VAF of 39.3% indicates a substantial mediating contribution by change management. The study demonstrates that digital transformation creates value through both technological improvements and organisational processes that enable workforce adaptation, communication, training, and workflow redesign.

تحول دیجیتال مراقبت‌های سلامت به طور فزاینده‌ای در نوسازی نظام‌های سلامت نقش مرکزی دارد، اما سرمایه‌گذاری صرف در فناوری تضمین‌کننده بهبود کیفیت خدمات نیست. این پژوهش سازوکار سازمانی‌ای را که از طریق آن تحول دیجیتال به کیفیت خدمات مراقبت‌های سلامت کمک می‌کند، با تمرکز بر نقش میانجی‌گری مدیریت تغییر در بیمارستان دانشگاه King Abdulaziz در جده عربستان سعودی بررسی می‌کند. با بهره‌گیری از چارچوب فناوری-سازمان-محیط (TOE) و دیدگاه‌های معتبر مدیریت تغییر، این پژوهش اثر مستقیم تحول دیجیتال مراقبت‌های سلامت (HDT) بر کیفیت خدمات مراقبت‌های سلامت (HSQ)، اثر HDT بر مدیریت تغییر (CM)، اثر CM بر HSQ و نقش میانجی‌گری CM در رابطه HDT-HSQ را بررسی می‌کند. این مطالعه به روش کمی و مقطعی و با نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انجام شد. از میان ۴۰۰ پرسشنامه توزیع‌شده، ۳۵۸ پرسشنامه بازگردانده شد و ۳۴۰ پرسشنامه قابل استفاده بود. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) با نرم‌افزار SmartPLS 4 و ۵٬۰۰۰ بوت‌استرپ تحلیل شد. نتایج نشان داد که اثرات مثبت معناداری از HDT بر HSQ (β = 0.383, p < .001)، HDT بر CM (β = 0.539, p < .001) و CM بر HSQ (β = 0.461, p < .001) وجود دارد. اثر غیرمستقیم HDT بر HSQ از طریق CM نیز معنادار بود (β = 0.248, p < .001)، در حالی که اثر مستقیم همچنان معنادار باقی ماند که نشان‌دهنده میانجی‌گری جزئی است. مدل ۶۲٪ از واریانس HSQ را تبیین می‌کند و VAF گزارش‌شده برابر با ۳۹.۳٪ نشان‌دهنده سهم میانجی‌گری قابل توجه مدیریت تغییر است. این پژوهش نشان می‌دهد که تحول دیجیتال از طریق بهبودهای فناورانه و همچنین فرایندهای سازمانی که سازگاری نیروی کار، ارتباطات، آموزش و بازطراحی جریان کار را امکان‌پذیر می‌سازد، ارزش‌آفرینی می‌کند.

Play-based parent-child interaction offers preschoolers rich opportunities for everyday foreign language learning, yet many parents struggle to turn open-ended play into effective English-as-a-Foreign-Language (EFL) learning experiences at home. To explore how AI might support this process, we conducted formative studies through interviews and a Wizard-of-Oz study. We identified four key challenges: content selection, language expression, balancing instruction and play, and problem solving. To address these challenges, we present PAPEL, a parent–AI collaborative system that grounds suggestions in the ongoing play scene and organizes support into four core modules: content generation, language adaptation, balance assessment, and extended response. In a counterbalanced within-subjects study with 16 parent–child dyads, PAPEL was associated with more integrated parent utterances that combined playful and instructional content, as well as more parent–child conversational turns, than the lightweight chatbot baseline used in our study.

تعامل والد-کودک مبتنی بر بازی، فرصت‌های غنی‌ای برای یادگیری زبان خارجی در زندگی روزمره کودکان پیش‌دبستانی فراهم می‌کند، اما بسیاری از والدین در تبدیل بازی‌های باز به تجربیات مؤثر یادگیری زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی (EFL) در خانه با دشواری مواجه هستند. به‌منظور بررسی نقش هوش مصنوعی در حمایت از این فرایند، مطالعات شکل‌دهنده‌ای از طریق مصاحبه‌ها و مطالعهٔ ویزارد آو آز انجام دادیم. چهار چالش کلیدی شناسایی شد: انتخاب محتوا، بیان زبانی، ایجاد تعادل میان آموزش و بازی، و حل مسئله. برای پاسخ به این چالش‌ها، سامانهٔ PAPEL را معرفی می‌کنیم که یک سامانهٔ مشارکتی والد-هوش مصنوعی است و پیشنهادها را بر اساس صحنهٔ جاری بازی ارائه می‌دهد و حمایت را در قالب چهار ماژول اصلی سازمان‌دهی می‌کند: تولید محتوا، سازگاری زبانی، ارزیابی تعادل، و پاسخ‌دهی گسترده. در یک مطالعهٔ درون‌گروهی متقابل با ۱۶ زوج والد-کودک، استفاده از PAPEL با اظهارات والدین یکپارچه‌تر که محتوای بازیگوشانه و آموزشی را ترکیب می‌کردند و همچنین تعداد بیشتری از نوبت‌های مکالمهٔ والد-کودک نسبت به چت‌بات سبک‌وزن مبنا در پژوهش ما همراه بود.

The purpose of this study was to examine the challenges and emerging innovation demands shaping university teaching in the twenty-first century and to develop a framework to enhance lecturer effectiveness. A qualitative research design was adopted, employing semi-structured interviews and focus group interviews. The study involved lecturers and academic administrators from 6 universities in Rwanda (5 private and 1 public).Three focus group discussions per university were conducted accordingly to major specializations, with 8 participants per group, totaling 144 lecturers. Additionally, 24 academic administrators, including deans and directors of Quality Assurance, participated in the interviews. Data were analyzed using thematic approach as per Braun and Clarke’s Six-phase framework. The findings revealed that lecturers face several interconnected challenges in adapting to contemporary university teaching. These include technological adaptation challenges, structural and institutional constraints, emotional and pedagogical adjustment, institutional support and policy alignment issues and student readiness and engagement gap. The findings also highlighted emerging innovation demands shaping effective university teaching, including redefining the skills of twenty-first century, promoting pedagogical and technological innovation driving change, balancing tradition with transformation, and strengthening institutional support for professional development and innovation. Based on these findings, the study developed an Integrated Innovation Framework comprising three pillars: Pedagogical-technological competence, Emotional and motivational resilience and Institutional Policy support. The framework provided actionable strategies for universities to foster sustainable, human-centered innovation, highlighting the importance of aligning professional development, infrastructure, policy and student engagement to enhance teaching effectiveness in the twenty-first century.

هدف این پژوهش بررسی چالش‌ها و نیازهای نوآورانه نوظهور که آموزش دانشگاهی را در قرن بیست‌ویکم شکل می‌دهند و توسعه چارچوبی برای ارتقای اثربخشی مدرسان بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با بهره‌گیری از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و مصاحبه‌های گروه متمرکز انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل مدرسان و مدیران دانشگاهی از ۶ دانشگاه در رواندا (۵ دانشگاه خصوصی و ۱ دانشگاه دولتی) بودند. در هر دانشگاه سه بحث گروه متمرکز بر اساس تخصص‌های اصلی با حضور ۸ نفر در هر گروه برگزار شد که در مجموع ۱۴۴ مدرس را شامل می‌شود. علاوه بر این، ۲۴ مدیر دانشگاهی، از جمله روسای دانشکده و مدیران تضمین کیفیت، در مصاحبه‌ها شرکت کردند. داده‌ها با استفاده از رویکرد تحلیل تماتیک مطابق با چارچوب شش‌مرحله‌ای Braun و Clarke تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که مدرسان با چالش‌های چندوجهی و مرتبط در سازگاری با آموزش دانشگاهی معاصر مواجه‌اند. این چالش‌ها شامل دشواری‌های سازگاری فناورانه، محدودیت‌های ساختاری و نهادی، سازگاری عاطفی و آموزشی، مسائل حمایت نهادی و همسویی سیاست‌ها و همچنین فاصله آمادگی و مشارکت دانشجویان است. یافته‌ها همچنین نیازهای نوآورانه نوظهور را که اثربخشی آموزش دانشگاهی را شکل می‌دهند، از جمله بازتعریف مهارت‌های قرن بیست‌ویکم، ترویج نوآوری آموزشی و فناورانه محرک تغییر، ایجاد تعادل میان سنت و تحول و تقویت حمایت نهادی از توسعه حرفه‌ای و نوآوری برجسته ساخت. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش چارچوب نوآوری یکپارچه‌ای را با سه رکن توسعه داد: شایستگی آموزشی-فناورانه، تاب‌آوری عاطفی و انگیزشی و حمایت سیاستی نهادی. این چارچوب راهبردهای عملیاتی برای دانشگاه‌ها جهت پرورش نوآوری پایدار و انسان‌محور ارائه می‌دهد و بر اهمیت همسویی توسعه حرفه‌ای، زیرساخت، سیاست و مشارکت دانشجویان برای ارتقای اثربخشی آموزش در قرن بیست‌ویکم تأکید می‌کند.

Accurate assessment of depressive symptoms requires instruments that are both psychometrically sound and culturally appropriate. This study examined the cultural adaptation and psychometric properties of the Beck Depression Inventory (BDI) among 600 Ghanaian university students, focusing on reliability, factor structure, and cross-cultural construct validity. Following item refinement, psychometric analyses were conducted on a 15-item version of the BDI, reduced from the original 21-item instrument. Comparisons across gender, language, and regional subgroups indicated broadly consistent factor structures, high internal consistency (α = 0.89–0.91; ω = 0.90–0.92), acceptable composite reliability (CR = 0.91–0.93), and convergent validity (AVE = 0.51–0.54), with factor congruence coefficients ≥ 0.96. However, because formal measurement invariance testing was not conducted, these findings should be interpreted as preliminary evidence of cross-group and cross-cultural stability rather than definitive evidence of measurement invariance. Exploratory factor analysis supported a five-factor structure cognitive, affective, somatic, interpersonal, and motivational/behavioral accounting for 68.3% of the total variance, with strong factor loadings and moderate inter-factor correlations (0.42–0.62), indicating multidimensionality without redundancy. Confirmatory factor analysis demonstrated good model fit (CFI = 0.95; TLI = 0.93; RMSEA = 0.054; SRMR = 0.045), confirming structural validity. Cross-cultural analyses across gender, language, and regional subgroups revealed stable factor structures, high reliability (α = 0.89–0.91; ω = 0.90–0.92), and strong construct validity (CR = 0.91–0.93; AVE = 0.51–0.54), with factor congruence coefficients ≥ 0.96. In all, the culturally adapted BDI is a reliable, valid, and multidimensional tool for assessing depressive symptoms among Ghanaian university students, supporting its use in culturally sensitive research and practice.

ارزیابی دقیق نشانه‌های افسردگی مستلزم استفاده از ابزارهایی است که هم از نظر روان‌سنجی معتبر باشند و هم از لحاظ فرهنگی مناسب. این پژوهش به بررسی انطباق فرهنگی و ویژگی‌های روان‌سنجی پرسشنامه افسردگی بک (BDI) در میان ۶۰۰ دانشجوی دانشگاهی غنایی پرداخت و بر پایایی، ساختار عاملی و روایی سازه‌ای بین‌فرهنگی تمرکز داشت. پس از اصلاح گویه‌ها، تحلیل‌های روان‌سنجی بر روی نسخه ۱۵ گویه‌ای BDI که از نسخه اصلی ۲۱ گویه‌ای کاهش یافته بود، انجام شد. مقایسه‌ها در میان زیرگروه‌های جنسیتی، زبانی و منطقه‌ای نشان‌دهنده ساختارهای عاملی عمدتاً مشابه، انسجام درونی بالا (α = ۰.۸۹–۰.۹۱؛ ω = ۰.۹۰–۰.۹۲)، پایایی مرکب قابل قبول (CR = ۰.۹۱–۰.۹۳) و روایی همگرا (AVE = ۰.۵۱–۰.۵۴) با ضرایب تطابق عاملی ≥ ۰.۹۶ بود. با این حال، به دلیل عدم انجام آزمون رسمی ناوری اندازه‌گیری، این یافته‌ها باید به عنوان شواهد اولیه‌ای از پایداری بین‌گروهی و بین‌فرهنگی تفسیر شوند و نه به عنوان شواهد قطعی ناوری اندازه‌گیری. تحلیل عاملی اکتشافی از ساختار پنج عاملی (شناختی، عاطفی، جسمانی، بین‌فردی و انگیزشی/رفتاری) حمایت کرد که ۶۸.۳٪ از واریانس کل را تبیین می‌کرد و دارای بارهای عاملی قوی و همبستگی‌های بین‌عاملی متوسط (۰.۴۲–۰.۶۲) بود که نشان‌دهنده چندبعدی بودن بدون افزونگی است. تحلیل عاملی تأییدی برازش مناسب مدل را نشان داد (CFI = ۰.۹۵؛ TLI = ۰.۹۳؛ RMSEA = ۰.۰۵۴؛ SRMR = ۰.۰۴۵) و روایی ساختاری را تأیید کرد. تحلیل‌های بین‌فرهنگی در میان زیرگروه‌های جنسیتی، زبانی و منطقه‌ای ساختارهای عاملی پایدار، پایایی بالا (α = ۰.۸۹–۰.۹۱؛ ω = ۰.۹۰–۰.۹۲) و روایی سازه‌ای قوی (CR = ۰.۹۱–۰.۹۳؛ AVE = ۰.۵۱–۰.۵۴) با ضرایب تطابق عاملی ≥ ۰.۹۶ را نشان داد. در مجموع، نسخه انطباق‌یافته فرهنگی BDI ابزاری پایا، روا و چندبعدی برای سنجش نشانه‌های افسردگی در میان دانشجویان دانشگاهی غنایی است و از کاربرد آن در پژوهش‌ها و عمل حساس به فرهنگ حمایت می‌کند.

CONTEXT: What happens when a system keeps working-not because it is well designed but because people keep absorbing the strain? That question stayed with me after studying a community-led vaccination clinic during the COVID-19 pandemic. It delivered hundreds of vaccinations a day, with no formal chain of command or protocols. By any measure, it was a success. What it cost to sustain that success was never examined. Across my empirical work, I kept encountering the same pattern: systems functioning because people stretched roles, coordinated through workarounds and relied on relationships that were not designed to carry the full load. These adaptations were effective. Yet they were also hiding strain. CONCEPTUAL CONTRIBUTION: In this paper, I introduce Brittle Threshold as a concept for attending to this condition. Rather than treating adaptive action as evidence of success, Brittle Threshold frames adaptive action as diagnostic information: evidence of how a system is coping and how close it may be operating to its limits. Drawing on resilience engineering and on empirical patterns from studies of team adaptation and community crisis response, I argue that adaptive success and vulnerability regularly coexist. The more smoothly work appears to run, the more it may depend on fragile support. IMPLICATIONS: Brittle Threshold offers three contributions. It translates what adaptive success conceals in health professions education, it shifts what counts as evidence of system strain and it unsettles the moralisation of endurance as professional virtue. The question it opens is not why systems fail, but when is endurance no longer enough?

زمینه: چه اتفاقی می‌افتد زمانی که یک سیستم به کار خود ادامه می‌دهد – نه به این دلیل که به خوبی طراحی شده است، بلکه به این دلیل که افراد فشار را جذب می‌کنند؟ این پرسش پس از مطالعه یک کلینیک واکسیناسیون با مدیریت جامعه‌محور در دوران همه‌گیری COVID-19 ذهن مرا مشغول کرد. این کلینیک روزانه صدها واکسیناسیون انجام می‌داد، بدون هیچ زنجیره فرماندهی رسمی یا پروتکل‌های مشخص. با هر معیاری، این یک موفقیت به شمار می‌آمد. اما هزینه‌ای که برای حفظ این موفقیت صرف شد، هرگز مورد بررسی قرار نگرفت. در سراسر پژوهش‌های تجربی‌ام، بارها با همین الگو مواجه شدم: سیستم‌هایی که به این دلیل کار می‌کنند که افراد نقش‌های خود را گسترش می‌دهند، از راه‌حل‌های موقتی برای هماهنگی استفاده می‌کنند و به روابطی تکیه دارند که برای تحمل بار کامل طراحی نشده‌اند. این انطباق‌ها مؤثر بودند، اما در عین حال فشار را پنهان می‌کردند. مشارکت مفهومی: در این مقاله، مفهوم «آستانه شکننده» را برای توجه به این وضعیت معرفی می‌کنم. به جای آنکه اقدام انطباقی به عنوان نشانه موفقیت تلقی شود، آستانه شکننده اقدام انطباقی را به عنوان اطلاعات تشخیصی در نظر می‌گیرد: شواهدی از نحوه مقابله سیستم و میزان نزدیکی آن به مرزهای عملکردی خود. با بهره‌گیری از مهندسی تاب‌آوری و الگوهای تجربی حاصل از مطالعات انطباق تیمی و پاسخ به بحران‌های اجتماعی، استدلال می‌کنم که موفقیت انطباقی و آسیب‌پذیری غالباً همزمان وجود دارند. هرچه کارکرد سیستم روان‌تر به نظر برسد، احتمالاً بیشتر به حمایت‌های شکننده وابسته است. پیامدها: آستانه شکننده سه دستاورد ارائه می‌دهد. آنچه را که موفقیت انطباقی در آموزش حرفه‌های سلامت پنهان می‌کند، آشکار می‌سازد؛ معیارهای شناسایی فشار سیستم را تغییر می‌دهد و ارزش‌گذاری اخلاقی تحمل را به عنوان فضیلت حرفه‌ای به چالش می‌کشد. پرسشی که مطرح می‌شود این نیست که چرا سیستم‌ها شکست می‌خورند، بلکه این است که چه زمانی دیگر تحمل کافی نیست؟

Reduced resources in the public sector, combined with an ageing population and increasing existential needs, mean that social service caseworkers need strategies to manage and limit their workload. Social service caseworkers consequently need to develop new ways to manage the population’s increased existential needs. The purpose of the study is therefore to analyse and understand how social workers handle existential issues during the needs assessment process for home care services. Data have been collected through semi-structured interviews with social service caseworkers (N = 15) (2022–2024). The results show that shifting responsibility (e.g. delegation and integration) and professional sensitivity (e.g. tacit knowledge, empathy and adaptation) were two prevalent strategies. The study uses the term neglective restrictiveness to further explain how social service caseworkers combine the two strategies in order to consciously disregard and transform existential needs into a non-issue. A hard-to-manage area is dealt with through actions including delay, omission, disregard and delegation. The study develops the SLB theory, particularly in relation to situations that require an emotional stance.

کاهش منابع در بخش عمومی، همراه با سالمند شدن جمعیت و افزایش نیازهای وجودی، موجب می‌شود که کارگزاران خدمات اجتماعی به راهبردهایی برای مدیریت و محدود کردن حجم کار خود نیاز داشته باشند. بنابراین، کارگزاران خدمات اجتماعی باید روش‌های جدیدی برای مدیریت نیازهای وجودی فزاینده جمعیت توسعه دهند. هدف این پژوهش، تحلیل و فهم چگونگی مواجهه مددکاران اجتماعی با مسائل وجودی در فرایند ارزیابی نیاز برای خدمات مراقبت در منزل است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با کارگزاران خدمات اجتماعی (N = 15) (2022–2024) گردآوری شده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که انتقال مسئولیت (مانند واگذاری و ادغام) و حساسیت حرفه‌ای (مانند دانش ضمنی، همدلی و سازگاری) دو راهبرد رایج بوده‌اند. این پژوهش از اصطلاح «محدودیت غفلت‌آمیز» برای توضیح بیشتر نحوه ترکیب این دو راهبرد توسط کارگزاران خدمات اجتماعی به منظور نادیده‌گرفتن آگاهانه و تبدیل نیازهای وجودی به مسئله‌ای بی‌اهمیت استفاده می‌کند. حوزه‌ای که مدیریت آن دشوار است، از طریق اقداماتی چون تأخیر، حذف، بی‌توجهی و واگذاری مورد رسیدگی قرار می‌گیرد. این پژوهش نظریه SLB را به‌ویژه در ارتباط با موقعیت‌هایی که نیازمند موضع‌گیری عاطفی هستند، توسعه می‌دهد.

Introduction: Neovascular age-related macular degeneration (nAMD) is the leading cause of visual impairment and blindness worldwide. Intravitreal therapy (IVT) with anti-vascular endothelial growth factor (anti-VEGF) is the primary treatment option. However, there remains a substantial gap in visual acuity outcomes between clinical trial and real-world practice, with approximately 90% and 50%, respectively. Patient adherence with IVT influences treatment success; therefore, identifying the treatment burden is an important aspect. This study aimed to undertake the transcultural adaptation, validity, and reliability of the Indonesian version of the ABQ-IVT as an instrument to assess the treatment burden. Methods: A cross-sectional study was conducted involving patients with nAMD who have received at least three routine anti-VEGF IVT treatments and were fluent in Indonesian language. The ABQ-IVT underwent a systematic validity and reliability process. Results: The Indonesian version of the ABQ-IVT consisted of 17 items with content validity test showed an Individual-Content Validity Index (I-CVI) of 1.0, while construct validity testing produced correlation values (r) between 0.333 and 0.739 (r-calculated > r-table), indicating good result. The reliability test showed a Cronbach’s alpha value of 0.725, indicating good consistency across the items. Conclusion: The Indonesian of the ABQ-IVT was proven to be a valid and reliable instrument for assessing the treatment burden among nAMD patients.

مقدمه: دژنراسیون ماکولای وابسته به سن نوع نئوواسکولار (nAMD) علت اصلی اختلال بینایی و نابینایی در سراسر جهان است. درمان داخل زجاجیه (IVT) با عوامل ضد فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (anti-VEGF) گزینه اصلی درمانی محسوب می‌شود. با این حال، همچنان فاصله قابل توجهی در نتایج حدت بینایی بین کارآزمایی‌های بالینی و عمل بالینی واقعی وجود دارد که به ترتیب حدود ۹۰٪ و ۵۰٪ است. پایبندی بیماران به IVT بر موفقیت درمان تأثیرگذار است؛ بنابراین، شناسایی بار درمانی جنبه مهمی به شمار می‌رود. هدف این مطالعه، تطبیق بین‌فرهنگی، روایی و پایایی نسخه اندونزیایی ABQ-IVT به عنوان ابزاری برای ارزیابی بار درمانی بود. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی بر روی بیماران مبتلا به nAMD که حداقل سه بار درمان روتین IVT با anti-VEGF دریافت کرده و به زبان اندونزیایی مسلط بودند، انجام شد. ABQ-IVT فرایند نظام‌مند روایی و پایایی را طی کرد. نتایج: نسخه اندونزیایی ABQ-IVT شامل ۱۷ گویه بود که آزمون روایی محتوایی، شاخص روایی محتوای فردی (I-CVI) برابر با ۱.۰ را نشان داد، در حالی که آزمون روایی سازه، مقادیر همبستگی (r) بین ۰.۳۳۳ تا ۰.۷۳۹ (r محاسبه‌شده > r جدول) را به دست داد که نشان‌دهنده نتیجه مطلوب بود. آزمون پایایی مقدار آلفای کرونباخ ۰.۷۲۵ را نشان داد که بیانگر انسجام خوب بین گویه‌ها است. نتیجه‌گیری: نسخه اندونزیایی ABQ-IVT به عنوان ابزاری معتبر و پایا برای ارزیابی بار درمانی در بیماران nAMD اثبات شد.