Distress

Purpose: This study aimed to assess the efficacy of multicultural therapy in reducing anxiety and psychological distress and improving social well-being and social performance among international students in West Asia. Methods and Materials: This quantitative study was conducted in two descriptive and quasi-experimental phases. The statistical population consisted of 250 international students studying at Mohaghegh Ardabili University during the 2023–2024 academic year. In the screening phase, 124 students were selected through multistage cluster sampling and completed the Beck Anxiety Inventory, Keyes Social Well-Being Scale, Hadian-Nasab Social Performance Questionnaire, and Goldberg General Health Questionnaire. Following screening, 30 students who met the inclusion criteria, including a Beck Anxiety Inventory score greater than 17, were selected and randomly assigned to a multicultural therapy group and a wait-list control group, with 15 participants in each group. Both groups completed pretest and posttest assessments. The experimental group received multicultural therapy, whereas the control group received no active intervention during the study period. Data were analyzed using analysis of covariance after examining the relevant statistical assumptions. Findings: After controlling for pretest scores, multicultural therapy produced a significant reduction in anxiety compared with the wait-list control condition, F(1, 27) = 44.83, p < .001, partial η² = .624. Significant group differences were also observed in social well-being, F(1, 27) = 35.63, p < .001, partial η² = .569, and social performance, F(1, 27) = 29.73, p < .001, partial η² = .524, with higher adjusted posttest scores in the experimental group. General psychological distress was also significantly lower in the multicultural therapy group, F(1, 27) = 40.25, p < .001, partial η² = .598. Conclusion: Multicultural therapy appears to be an effective culturally responsive intervention for reducing anxiety and psychological distress and enhancing the social well-being and social performance of international students.

هدف: این پژوهش با هدف ارزیابی اثربخشی درمان چندفرهنگی در کاهش اضطراب و پریشانی روان‌شناختی و بهبود بهزیستی اجتماعی و عملکرد اجتماعی در میان دانشجویان بین‌المللی در غرب آسیا انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه کمی در دو مرحله توصیفی و نیمه‌آزمایشی اجرا گردید. جامعه آماری شامل ۲۵۰ دانشجوی بین‌المللی مشغول به تحصیل در دانشگاه محقق اردبیلی در سال تحصیلی ۲۰۲۳–۲۰۲۴ بود. در مرحله غربالگری، ۱۲۴ دانشجو با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند و پرسشنامه اضطراب بک، مقیاس بهزیستی اجتماعی Keyes، پرسشنامه عملکرد اجتماعی Hadian-Nasab و پرسشنامه سلامت عمومی Goldberg را تکمیل کردند. پس از غربالگری، ۳۰ دانشجویی که معیارهای ورود از جمله نمره بالاتر از ۱۷ در پرسشنامه اضطراب بک را داشتند، انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه درمان چندفرهنگی و کنترل فهرست انتظار (هر گروه ۱۵ نفر) گمارده شدند. هر دو گروه ارزیابی‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون را تکمیل کردند. گروه آزمایشی درمان چندفرهنگی را دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل طی دوره مطالعه هیچ مداخله فعالی دریافت نکرد. داده‌ها پس از بررسی مفروضه‌های آماری مربوطه با استفاده از تحلیل کوواریانس تحلیل شدند. یافته‌ها: پس از کنترل نمرات پیش‌آزمون، درمان چندفرهنگی منجر به کاهش معنادار اضطراب نسبت به گروه کنترل فهرست انتظار شد، F(1, 27) = 44.83, p < .001, partial η² = .624. تفاوت معنادار بین گروه‌ها در بهزیستی اجتماعی، F(1, 27) = 35.63, p < .001, partial η² = .569، و عملکرد اجتماعی، F(1, 27) = 29.73, p < .001, partial η² = .524، نیز مشاهده شد و نمرات تعدیل‌شده پس‌آزمون در گروه آزمایشی بالاتر بود. همچنین پریشانی روان‌شناختی عمومی در گروه درمان چندفرهنگی به طور معناداری کمتر بود، F(1, 27) = 40.25, p < .001, partial η² = .598. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد درمان چندفرهنگی یک مداخله مؤثر و پاسخگو به لحاظ فرهنگی برای کاهش اضطراب و پریشانی روان‌شناختی و ارتقای بهزیستی اجتماعی و عملکرد اجتماعی دانشجویان بین‌المللی باشد.

Psychological distress during young adulthood may be influenced by early emotional experiences and current interpersonal relationships. The current study investigates the relationship between childhood emotional neglect, peer support and psychological distress in young adults. A quantitative research design was used with 200 participants aged 18-25 years selected through purposive sampling from educational institutions of Lahore. Childhood emotional neglect, peer support and psychological distress were measured with the Childhood Emotional Neglect Questionnaire (CENQ), Multidimensional Scale of Perceived social support (MSPSS), and Kessler Psychological Distress Scale (K10), respectively. Data were analyzed using Pearson- product moment correlation, hierarchical regression, PROCESS moderation analysis and one way ANOVA. Childhood emotional neglect was significantly and positively associated with psychological distress while peer support was not significantly and directly associated with psychological distress. Hierarchical regression indicates that psychological distress was significantly predicted by childhood emotional neglect, while peer support was not a significant direct predictor. The regression model explained 12.5% of variance in psychological distress. Moderation analysis showed significant interaction effects of friends’ support (P= .017) and family support (P= .032), indicating that these sources of support moderated the relationship between childhood emotional neglect and psychological distress. There were significant socio-economic differences for childhood emotional and peer support, but not for psychological distress. The findings highlight the importance of considering childhood emotional experiences and interpersonal resources when understanding psychological distress among young adults.

Abstract The COVID-19 pandemic created social disruptions, leading to high levels of mental health problems for adolescents. Interpersonal stressors, such as lack of familial support, peer victimization, and discrimination, may have further exacerbated teen mental health issues. Yet, the psychological impact of interpersonal stressors and their interactive effects with high levels of loneliness remains unknown. In this pre-registered study , conducted in November and December 2020 (approximately eight months into the COVID-19 pandemic), we used a diverse sample of adolescents from across 43 U.S. states with elevated depressive symptoms (n = 2,452, ages 13–16) to examine how familial support, peer victimization, and discrimination are concurrently associated with mental health outcomes. Results indicated that perceived discrimination was the strongest standardized correlate across continuous internalizing outcomes (depressive symptoms, anxiety symptoms, and hopelessness), whereas lack of familial support was the primary correlate of suicidal ideation; if youth reported a lack of familial support, they were over three times as likely to report suicidal ideation. Loneliness significantly moderated the cross-sectional links between lack of familial support and depressive symptoms, as well as perceived discrimination and hopelessness. Simple slope probing demonstrated a distress ceiling effect: interpersonal stressors were most strongly associated with elevated distress among youth reporting low baseline loneliness, whereas youth experiencing high loneliness exhibited consistently elevated distress regardless of stressor exposure. These findings underscore interpersonal stressors and loneliness as high-priority targets for youth prevention and intervention programs, particularly during periods of widespread social disruption.

This study examined the association between intolerance of uncertainty and psychological distress among emerging adults aged 18-29 years. A quantitative, cross-sectional correlational design was used with online convenience sampling. Of 181 survey submissions, one record was excluded because age was missing and one because the respondent was aged 17 years; a further 18 respondents who reported a previous mental-health diagnosis were excluded. The final analytical sample comprised 161 participants (M age = 23.60, SD = 3.09; 67.1% women). Intolerance of uncertainty was measured with the 12-item Intolerance of Uncertainty Scale (IUS-12), and nonspecific psychological distress with the Kessler Psychological Distress Scale (K10). Mean IUS-12 and K10 scores were 32.11 (SD = 9.44) and 24.31 (SD = 8.09), respectively. Internal consistency estimates were .887 and .913. Pearson's correlation indicated a positive association between IUS-12 and K10 scores, r(159) = .632, p < .001, 95% CI [.529, .717]. Spearman's correlation was also positive and significant (rs = .595, p < .001, 95% bootstrap CI [.475, .699]). Higher intolerance of uncertainty was associated with greater self-reported psychological distress in this sample. The cross-sectional design, convenience sampling, self-report measures, and diagnosis-based screening limit causal inference and generalisability.

Purpose: This study assessed the prevalence of sleep disturbance and associated factors in patients with hepatocellular carcinoma (HCC) receiving hepatic arterial infusion chemotherapy (HAIC) combined with targeted therapy and immunotherapy. Patients and Methods: A cross-sectional survey enrolled 230 patients undergoing HAIC combined with targeted therapy and immunotherapy at Sun Yat-sen University Cancer Center (July–November 2025). Sleep, psychological distress, pain, appetite, and quality of life were assessed using the PSQI, HADS, NRS, VAS, and EORTC QLQ-C30, respectively, along with prior HAIC cycles. Logistic regression identified factors associated with sleep disturbance. Results: The prevalence of sleep disturbance (PSQI > 5) was 72.6% (167/230). Univariate analysis identified a greater number of prior HAIC cycles, higher levels of depressive and anxiety symptoms, and lower quality of life and appetite as significant factors. In multivariate analysis, four factors remained independently associated with sleep disturbance: prior HAIC cycles (OR = 1.66, 95% CI: 1.25– 2.20, P < 0.001), anxiety symptoms (OR = 1.27, 95% CI: 1.12– 1.44, P < 0.001), depressive symptoms (OR = 1.23, 95% CI: 1.03– 1.47, P = 0.021), and appetite sensations (OR = 0.93, 95% CI: 0.91– 0.96, P < 0.001), which showed an inverse association with sleep disturbance. The model showed an apparent area under the ROC curve of 0.92 (95% CI 0.87– 0.96), with an optimism-corrected AUC of 0.91 after bootstrap resampling. Conclusion: Sleep disturbance was highly prevalent and was independently associated with cumulative treatment burden, psychological distress and impaired appetite. These cross-sectional findings support routine sleep screening together with psychological and nutritional assessment in this population; whether modifying these factors improves sleep quality requires prospective interventional studies. Keywords: hepatocellular carcinoma, sleep disturbance, hepatic arterial infusion chemotherapy, immunotherapy, targeted therapy

The digital revolution has fundamentally transformed childhood experience across the globe. In Ghana, rapid mobile internet penetration, the proliferation of low-cost smartphones, and COVID-19-induced remote learning have dramatically intensified basic school children's exposure to digital screens. Emerging evidence links digital screen addiction (DSA) to significant impairments in children's psychological well-being encompassing emotional, cognitive, social, and behavioural dimensions. Yet, school management responses in Ghanaian basic schools remain underdeveloped and largely uncoordinated. This narrative literature review synthesizes global and sub-Saharan African evidence on digital screen addiction and its psychological well-being consequences among basic school children (ages 5–15), critically examines existing school management frameworks, and proposes a School-Based Digital Wellness Management Framework (SBDWMF) for Ghanaian basic schools. A narrative synthesis approach was employed. Literature was sourced from PubMed, Google Scholar, Scopus, PsycINFO, African Journals Online (AJOL), and grey literature from the WHO, UNESCO, UNICEF, Ghana Education Service (GES), Ghana Health Service (GHS), and the Ministry of Education. Peer-reviewed empirical studies, systematic reviews, meta-analyses, and policy documents published from 2010 to 2024 were included, with a total of 72 sources forming the evidence base. DSA is prevalent among basic school-age children globally, with pooled prevalence estimates ranging from 19% to 38% depending on measurement tools and contexts. Excessive screen exposure is consistently associated with psychological distress, anxiety, depression, attentional difficulties, emotional dysregulation, impaired self-esteem, peer-relationship deficits, and poor academic well-being. In Ghana, contextual risk amplifiers, including parental digital literacy gaps, absent school mental health services, post-COVID normalization of extended screen use, and fragmented policy, compound the psychological burden. School management frameworks in Ghanaian basic schools are largely inadequate to address DSA, with critical deficits in policy, counselling capacity, teacher training, and parental engagement. DSA poses a mounting psychological well-being challenge for Ghanaian basic school children, demanding an urgent, evidence-informed school management response. The proposed six-pillar SBDWMF offers a practical governance architecture for Ghanaian basic school heads, district education officers, and national policymakers to address DSA comprehensively within the school setting.

Anxiety symptoms can cause distress and interfere with social, occupational, and everyday functioning. Cognitive behavioural therapy (CBT) is a structured psychological intervention widely used in the treatment of anxiety disorders. This manuscript is based on the dissertation titled "A Study to Assess the Effectiveness of Cognitive Behavioural Therapy Among Patients with Severe Anxiety Disorder". The dissertation reports Beck Anxiety Inventory (BAI) results for 20 participants: 12 (60%) were in the minimal or "not at all" category, five (25%) in the mild category, two (10%) in the moderate category, and one (5%) in the severe category. These findings describe the anxiety-severity profile of the sample. The available results do not include verified pre-treatment and post-treatment scores, a comparison-group analysis, or inferential statistics sufficient to establish CBT effectiveness. The reported data therefore cannot demonstrate that CBT reduced anxiety in this sample. Findings should be interpreted cautiously because of the small sample and limited information about recruitment, participant characteristics, and intervention delivery.

Sports betting has expanded across sub-Saharan Africa, increasingly intersecting with young people’s aspirations, technological accessibility, and economic insecurity. Although awareness of gambling-related risks may influence young people’s decisions, recognising such risks does not necessarily lead to cessation of betting. This study explored how young bettors understood betting risks in Shibai Street, Buhongwa Ward, Mwanza, Tanzania. A qualitative cross-sectional study employing ethnographic methods was conducted between July and August 2025. Data were collected from 18 purposively selected active bettors aged 18-29 years through in-depth semi-structured interviews, non-participant observation, and informal conversations. Interviews were conducted in Kiswahili, audio-recorded, transcribed into English, and analysed thematically following Braun and Clarke’s approach. The findings were interpreted using Verstehen, strain, and rational choice perspectives. Participants identified financial loss, difficulty stopping, stress and mental distress, relationship conflict, theft, reduced attention to work or learning, reduced work-seeking, dishonesty, deepening poverty, and loss of personal possessions as important betting-related risks. However, awareness of these risks did not consistently result in withdrawal from betting. Some participants continued because betting provided hope, expectations of quick financial gains, peer influence, and a perceived opportunity to escape poverty. The study concludes that understanding betting risks among youth requires attention to the meanings attached to betting and the economic and social circumstances within which participation occurs. Risk education should therefore be complemented by livelihood opportunities, community support, counselling, and appropriate harm-prevention measures.

Background: Rural women in India are often confronted with situations that make it difficult for them to access formal mental health services such as inaccessibility, internalized stigma, believing that suffering is due to external causes and gender inequalities. These barriers delay receiving formal care for mental health and make these women resort to informal ways of coping such as community support and local faith healers. Methods: This study aimed to explore the informal coping strategies and beliefs around mental health among 100 rural women over the age of 18 years residing in Amroha district of Uttar Pradesh, India. Being a qualitative study, the method employed for the survey was focused group discussions and the participants were included through a convenience snowball sampling. The discussions were held in Hindi language for the ease of the participants and were recorded for analysis which was done through a thematic analysis approach. Results: The results highlighted six broad themes: (1) burden of responsibilities and emotional burnout, (2) physiological manifestations of psychological distress, (3) normalization of chronic stress, (4) psychological distress arising from marital conflict and gender-based adversity, (5) reliance on spiritual and informal coping strategies in place of formal mental healthcare, and (6) emotional suppression and silent tolerance. Conclusions: The findings suggest the urgent need to design culturally aligned psychotherapeutic interventions that focus on creating awareness through psychoeducation that could reduce stigma as well as helping rural women deal with their unmet mental health challenges.

Abstract Purpose Forced migration increases vulnerability to exploitation. Globally, around 50 million people are affected by human trafficking, which often involves trauma with negative mental health effects. Forced migrants already face elevated risks of PTSD, depression, and anxiety, yet the specific association of trafficking on their mental health remains unclear. Methods Symptoms of posttraumatic stress disorder (PTSD), depression, anxiety, and overall stress were assessed using standardized screening instruments (PC-PTSD-5, PHQ-4, and the Distress Thermometer). Experiences of human trafficking were measured with a modified version of the Adult Human Trafficking Screening Tool (AHTST) among forced migrants in Germany. Missing data were handled using multiple imputation. Logistic regression analyses were conducted to examine the association between human trafficking and positive screenings for the respective mental health conditions. Results A total of N = 1108 forced migrants participated in the study. Depending on the imputation model, between 49% and 56% of all participants screened positive for PTSD, 60% to 71% for depression, and 41% to 52% for an anxiety disorder. Among participants who screened positive for these mental health conditions, a positive screen for human trafficking was associated with a 30–40% higher probability of screening positive for PTSD and a 15% to 20% higher probability of screening positive for depression or anxiety disorder. Conclusions Forced migrants with a history of human trafficking are at elevated risk for PTSD, depression, and anxiety than those without, underscoring the need for early identification and tailored psychosocial support.

Mental health systems face a persistent gap in accessible, continuous, and person-centred support. Conversational AI can expand access to psychoeducation, emotional check-ins, self-management, and service navigation, but may also introduce risks of digital exclusion, cultural mismatch, privacy concerns, unsafe advice, and overreliance on automation. This paper develops a conceptual framework integrating Orange Technology, which promotes emotional wellbeing, cultural sensitivity, social connectedness, and resilience, with empathetic AI for mental health support. An integrative literature review examined peer-reviewed systematic reviews and WHO and UN guidance published from 2021 to 2026. Evidence suggests that conversational AI can improve depression, distress, anxiety, and engagement, although effects are heterogeneous and may decline over time. Personalization and empathic interaction may enhance engagement, while the framework's effects on community resilience, cultural sensitivity, and community resource integration require further empirical validation. The framework therefore positions AI as a supportive, human-in-the-loop layer rather than a replacement for clinicians, families, peers, or communities. It connects emotional sensing, empathetic dialogue, personalized support, escalation pathways, community connection, inclusive access, and governance, while aligning mental health innovation with SDG 3, 9, and 17.

Background Sleep problems are common among university students due to academic stress, lifestyle factors, and psychological distress and may adversely affect physical and mental health, academic performance, and social functioning. Mindfulness-based interventions (MBIs) have increasingly been used as a non-pharmacological approach to improve sleep health; however, previous findings remain inconsistent, and evidence specifically addressing sleep quality in university students remains limited. This study aimed to systematically evaluate the effects of MBIs on sleep quality in university students and explore factors that may account for variations in intervention effects. Methods We searched seven databases—PubMed, Web of Science, EBSCO, the Cochrane Library, Scopus, Embase, and ScienceDirect—from inception to June 26, 2026. Randomized controlled trials (RCTs) evaluating MBIs for sleep quality in university students were included. Two reviewers independently conducted study selection, data extraction, and risk-of-bias assessment using the RoB 2 tool. Meta-analysis was conducted in Stata 17.0 using a random-effects model. Subgroup analyses, sensitivity analyses, publication bias assessment, and GRADE assessment were also performed. Results Ten RCTs involving 638 university students were included, with 335 participants in the intervention groups and 303 in the control groups. MBIs significantly improved sleep quality [SMD = −0.97, 95% CI (−1.43, −0.51), p < 0.001], although substantial heterogeneity was observed ( I 2 = 85.1%). Subgroup analyses revealed statistically significant between-group differences with respect to sleep-outcome measurement instrument ( p = 0.001), intervention type ( p = 0.009), and session duration ( p = 0.030), indicating that these variables may partially account for the observed heterogeneity. Sensitivity analyses supported the robustness of the pooled results. Egger’s test revealed no evidence of significant publication bias ( p = 0.270). The certainty of the evidence was rated as low according to the GRADE framework. Conclusion MBIs may improve sleep quality in university students. However, given the substantial heterogeneity and low certainty of evidence, further high-quality RCTs are needed to confirm these findings. Systematic review registration CRD420261458068, https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/view/CRD420261458068 .

Background: Spouses of persons with psychosis carry a distinct caregiving burden, but Indian studies often group them with other relatives. The study aims to assess anxiety and stress among spouses of persons with psychosis, examine their association with coping and family functioning, and explore differences by gender and marriage duration. Materials and Methods: In this cross-sectional analytical study, 80 spouses (32 men, 48 women) were recruited by purposive sampling at a tertiary psychiatric hospital in Goa. Anxiety and stress were measured with DASS-21 subscales, family functioning with the General Functioning subscale of the McMaster Family Assessment Device (FAD-GF), and coping with a 10-item researcher-constructed questionnaire. Results: Severe or extremely severe anxiety was reported by 95.0% of spouses, while 86.3% had moderate stress. Anxiety (ρ = 0.31, p = 0.005) and stress (ρ = 0.42, p < 0.001) were positively correlated with FAD-GF scores, indicating poorer family functioning with greater psychological distress. Coping scores were negatively correlated with anxiety (ρ = −0.27, p = 0.015) and FAD-GF scores (ρ = −0.30, p = 0.007), indicating that lower coping scores, defined as more frequent and effective coping, were unexpectedly associated with greater anxiety and poorer family functioning. The correlation between coping and stress was not statistically significant (ρ = −0.21, p = 0.062). Women reported higher anxiety than men (p = 0.047). Family functioning differed across marriage-duration groups (p = 0.036), although no pairwise differences remained significant after Bonferroni correction. Conclusion: Severe anxiety was very common among spouses and was associated with poorer family functioning. Because the design is cross-sectional, the sample is small and from one centre, and the coping scale is not validated, the findings show association only. Routine assessment of spouses and family-focused support are indicated. Keywords: Spouses; psychosis; anxiety; stress; coping; family functioning

Final-year engineering students frequently face severe psychological stress driven by demanding capstone projects and rigorous accreditation standards. This research proposes a novel decision-support framework to objectively evaluate, categorize, and systematically manage academic stress among engineering undergraduates. By integrating automated non-parametric machine learning with a multi-criteria network decision model, the research bridges diagnostic psychological profiling and strategic institutional intervention. Data were gathered from six hundred eleven final-year students across four engineering departments using a validated psychometric questionnaire. The automated classification engine utilizes a nearest-neighbor algorithm based on spatial Euclidean proximity to categorize individual distress severity into depression, anxiety, and stress levels without relying on rigid parametric assumptions. Subsequently, a strategic situational assessment and a multi-perspective personal performance framework were established to translate abstract psychological findings into measurable indicators. Clinical experts and academic domain specialists evaluated these indicators using an analytical network process, incorporating complex interdependencies and feedback loops to compute steady-state priority weights. Empirical results revealed that over ninety percent of respondents experienced at least moderate psychological distress. Crucially, the mathematical prioritization demonstrated that the financial perspective holds the paramount priority weight, followed by internal cognitive resilience, continuous knowledge acquisition, and external social relationships. This proves that financial stability serves as a foundational prerequisite for academic recovery and intellectual execution. The primary contribution of this research lies in converting static psychometric evaluations into a dynamic, clinically validated decision-support tool. Higher education institutions and academic counselors can implement this prioritized framework to allocate institutional resources effectively, design targeted financial relief initiatives, and optimize student well-being alongside academic excellence.

Transphobia can be understood as a set of practices that produce discrimination, exclusion, and violence against transgender people and transvestites, selecting their behavioral repertoires under aversive control. In the field of Behavior Analysis, Brazilian production on the subject remains limited and poorly systematized. This study aimed to integrate behavioral analysis research on the contingencies to which transgender people are subjected in Brazil. A systematic review of the literature was conducted according to PRISMA 2020, with searches in journals in the field and on Google Scholar. After applying the eligibility criteria, six studies were included. The findings indicate convergence in the understanding of transphobia as a process sustained by coercive contingencies that produce functional effects such as escape, avoidance, and psychological distress. It is concluded that Behavior Analysis offers relevant contributions to the functional understanding of transphobia and points to the need to expand socially committed research and interventions.Keywords: transphobia; behavioral-analysis; gender; LGBTQIA+; review

Background School-aged children that experience social anxiety and have difficulty with interactions among peers can create significant challenges to their development in terms of both psychology and behavior. A team sport such as volleyball provides a common setting that naturally includes all aspects of social interaction (communication, cooperation, role coordination, etc.) and shared goals which is essential to improve the child’s confidence in interacting socially and abilities to interact socially with peers. Objective This research is an examination of the effect that a 12-week collective volleyball cooperative tactical training program will have on social anxiety and peer interaction in children (8–12). Methods A sample of 80 healthy school-age children was obtained via two methods of campus based, voluntary and/or open recruitment. These children were then randomly assigned to either an experimental intervention group ( n = 40) or an active control group receiving standard physical education ( n = 40). For 12 consecutive weeks, participants in the experimental group engaged in a type of volleyball cooperative tactical team training that occurred on 3 days each week at 1 h per day. During this time the participants in the control group engaged in standard physical education classes of matched frequency and duration. Social anxiety was measured by use of the Social Anxiety Scale for Children (SASC); SASC measures include total social anxiety, fear of negative evaluation and social avoidance/distress. Participant peer interaction was evaluated using a study-specific 25-item peer-interaction questionnaire covering interaction initiative, peer acceptance, interaction coordination, interaction openness, and conflict resolution ability. Data collection occurred prior to, as well as subsequent to, the intervention. Statistical analyses were conducted utilizing SPSS version 26.0 software. A 2 × 2 mixed-design ANOVA was conducted to examine Group × Time interaction effects, with group (intervention vs. control) as the between-subjects factor and time (pre-intervention vs. post-intervention) as the within-subject factor. Effect sizes were reported using partial eta squared ( η 2 p ), and post hoc comparisons were performed when significant interactions were identified. Results Group × Time Interaction Effects from a mixed-design ANOVA were found to be statistically significant for both of the outcomes (social anxiety and peer interaction) of this study. Children participating in an intervention that included an instructional program using the Collective Volleyball Cooperative Tactical Training Model showed significantly greater improvement than did those in the Control Condition in reducing their level of social anxiety as well as improving their peer interaction abilities over the course of the 12-weeks. Although we found a statistically-significant improvement in both children’s social anxiety, and their peer interaction skills through a 12-week program, there is no data available for us to understand if those positive results will continue into the future because we did not assess children at later points in time. Thus, future researchers are encouraged to consider extended assessment periods as part of their study designs to determine how long such interventions have an impact. Secondly, as a feasibility study in a controlled environment showed promise for implementation of cooperative tactical volleyball programs, there may be barriers to successful implementation in regular school settings such as lack of facilities, class size and teacher workload. Future research is needed to examine how cooperative tactical volleyball programs can be adapted to encompass large groups of students and incorporated into routine physical education curriculum. Furthermore, although the intervention showed feasibility under controlled conditions, implementation in regular school settings may face practical challenges, including limited facilities, larger class sizes, and teacher workload. Future studies should examine how cooperative volleyball tactical training can be adapted for broader school-based implementation. Conclusion Collective Volleyball Cooperative Tactical Training is an effective method for reducing social anxiety and improving the ability of school aged children to interact with peers. The program offers a viable, school-based model for integrating sport skills acquisition (training) and psychosocial growth through physical activity.

Orthorexia Nervosa (ON) is widely regarded as an emerging eating disorder although it is not currently recognised as a formal diagnosis. It is characterised by a strict adherence to “pure” eating which becomes excessive and can lead to nutritional deficiencies, psychological distress, and impaired daily functioning. Restrictive eating behaviour in ON shows overlap with Restricted Repetitive Behaviours (RRBs) observed in autism. However, the conceptual relationship between ON and autism remains underexplored. This perspective article synthesises existing literature to explore potential overlapping and diverging mechanisms of RRBs across ON and autism. Intolerance for Uncertainty is highlighted as a possible shared mechanism that may contribute to RRBs observed in both ON and autism, whereas Cognitive Inflexibility and Perfectionism may mechanistically differentiate the conditions. We consider that autistic RRBs reflect neurodevelopmental divergence, whereas orthorexic RRBs may be influenced by evaluative belief-centred cognitions. We propose a conceptual model outlining how cognitive, affective and functional factors may interact to produce and maintain RRBs. Clarifying these distinctions is important in supporting clinicians to appropriately consider the drivers and mechanisms underlying RRBs across ON and autism, therefore supporting accurate diagnosis, formulation and treatment.

Background Diabetes frequently co-occurs with depression, anxiety, and diabetes-related distress, and psychological status directly influences glycaemic control and the risk of complications. Traditional mental health assessment relies on subjective scales. With the growth of digital health, digital phenotyping offers a new paradigm for real-time, objective mental health monitoring and prediction. However, the pathways through which these technologies perform monitoring and prediction remain unclear. Objective This scoping review aimed to systematically map the application pathways of digital phenotyping for mental health monitoring and prediction in people with diabetes, and to use machine learning-assisted text mining to analyse the main research themes and hotspots, thereby informing the future development of individualised risk prediction models and monitoring systems. Methods A scoping review search was conducted in six English databases (PubMed, Embase, CINAHL, Web of Science, Scopus, and the Cochrane Library) and four Chinese databases (CNKI, Wanfang, VIP, and China Biomedical Literature Database[CBM]), covering studies published from database inception to 10 September 2026. The search strategy was built around terms related to diabetes, digital phenotyping, and mental health. Machine learning-assisted literature mining was used to identify thematic patterns in the included studies. The study selection process and overall workflow followed the PRISMA extension for scoping reviews (PRISMA-ScR). Results A total of 2,968 records were retrieved. After screening, 10 studies were included. The evidence indicated that digital phenotyping mainly enables real-time monitoring of mental health in people with diabetes through signals such as continuous glucose monitoring (CGM), passive smartphone sensing, voice, and ecological momentary assessment (EMA). Machine learning methods were widely used for risk prediction modelling, but most studies built models at the group level, with only a few adopting n -of-1 analysis or subgroup prediction to achieve individualised risk prediction. External validation of models was generally lacking, and no intervention studies were identified. Conclusions Preliminary evidence suggests that digital phenotyping has exploratory potential for mental health monitoring and prediction in people with diabetes, but research that genuinely achieves individualised risk prediction remains limited. Closed-loop monitoring-intervention design and multicentre external validation are the main directions for future research. Systematic Review Registration https://osf. io/6wsaj/ .

Background: Individuals with complex trauma may continue to experience emotional distress, rumination, and maladaptive response patterns despite pharmacological treatment. Integrative interventions addressing affective responses, maladaptive patterns, and adaptive functioning warrant further clinical investigation. Case presentation: This report describes a 23-year-old woman diagnosed with complex trauma who her psychiatrist referred because she was not responding adequately to prescribed antidepressant and anti-anxiety medication. She received an eight-session intervention delivered in three phases: one session of Wiring Affect with ReAttach (W.A.R.A.®) on Day 1; one session of Brain-Switch 2.0® on Day 2 to address maladaptive brain patterns; and six subsequent ReAttach® sessions, emphasizing Cognitive Bias Modification (CBM) 3, followed by CBM 1 and CBM 2. Clinical observations: Following the Day 1 W.A.R.A.® session, the client reported a quieter mind, reduced rumination, greater calmness, and sleeping that night without sleeping medication. Brain-Switch 2.0® was administered on Day 2, which further enhanced her self-agency. Subsequent ReAttach® sessions integrated her sense of identity and improved boundary setting with her parents. At one-month post-therapy follow-up, the client reported improved management of rumination, greater emotional regulation, anxiety within normal ranges, preserved cognitive functioning despite ongoing family difficulties, and greater satisfaction with herself. Pre–post quantitative electroencephalography (qEEG) data showed changes in several recorded measures. The qEEG data indicated the absence of previous mental sluggishness, a clinically significant improvement in the trauma-related marker and emotional regulation within the normative range, and the absence of a depression-related marker.

This study addresses the process of symbolic grief experienced by mothers of children with Autism Spectrum Disorder (ASD), considering psychological vulnerability and resilience in the face of the deconstruction of the image of the idealized child. It is based on the understanding that an ASD diagnosis may disrupt expectations developed throughout pregnancy regarding the child’s development and future, thereby affecting the maternal experience. The general objective is to analyze the process of symbolic grief experienced by mothers of children with ASD, integrating psychological vulnerability, resilience, and support networks. Specifically, the study seeks to identify factors of psychological vulnerability resulting from maternal overload; discuss the impact of symbolic grief on atypical motherhood; and evaluate the role of support networks and public policies in promoting these women’s mental health. This is a narrative literature review of a qualitative, descriptive, and exploratory nature, conducted using the BVS-Psi and SciELO databases. The results indicate that a diagnosis may trigger psychological distress, frustration, guilt, fear, and emotional overload, contributing to social isolation and mental health problems. However, psychological support, family and community assistance as part of a support network, and effective public policies contribute to strengthening resilience and reframing the experience of atypical motherhood. It is concluded that understanding the impact of symbolic grief on these mothers is essential to broadening the perspective of psychology and public policies regarding their socio-emotional needs, promoting comprehensive care and strengthening mental health.

This study explored the academic validation experiences of internal migrant college students and their implications for proposed psychosocial support activities. Specifically, it examined forms of academic validation, their influence on psychosocial well-being and academic persistence, and challenges in obtaining institutional support. Using a qualitative research design and Interpretative Phenomenological Analysis, the study examined interview accounts from eight internal migrant college students at Cavite State University–Main Campus during the academic year 2025–2026. Findings revealed that students experienced academic validation through faculty recognition, constructive feedback, peer encouragement, and academic achievements. Such experiences fostered motivation, confidence, belonging, and continued academic engagement. Conversely, limited recognition contributed to discouragement, self-doubt, and emotional distress. Participants also described homesickness, social isolation, language barriers, unfamiliar cultural practices, communication difficulties, and hesitation in seeking academic or emotional assistance. Despite these challenges, personal resilience, supportive classmates, and determination helped students adjust and persist in their studies. Based on the findings, the study proposed the BRIDGE Program, emphasizing peer mentoring, support circles, cultural integration, wellness activities, academic assistance, counseling, and opportunities for emotional expression. The study concluded that academic validation and accessible psychosocial support are important to the adjustment and educational persistence of internal migrant students. It aligns with Sustainable Development Goal 3, Good Health and Well-Being; Goal 4, Quality Education; and Goal 10, Reduced Inequalities. Its potential sustainability contribution lies in guiding inclusive institutional support practices that strengthen student welfare, social belonging, and equitable participation in higher education. These practices may also encourage more responsive and supportive campus communities.

Rising living costs and expensive higher education place many students under financial pressure, yet the evidence from Southeast Asia has not been brought together. Following the Arksey and O’Malley framework and PRISMA-ScR reporting guidelines, a total of 239 records were screened, comprising 174 records retrieved from Scopus and 65 records from non-Scopus sources. Eleven studies from five countries (the Philippines, Indonesia, Malaysia, Singapore, and Thailand) were charted and synthesised narratively. Six were quantitative surveys, and five of the eleven appeared in 2025 or 2026. Six themes emerged. First, costs extend beyond tuition: programme costs, rent, and other indirect expenses create hardship even where tuition is free. Second, access to family resources and financial aid is unequal. Third, financial strain is reported alongside psychological distress and academic strain, a pattern of co-occurrence rather than demonstrated cause. Fourth, students cope through income generation, saving and economising, building financial literacy, cognitive reappraisal, spiritual support, and selective use of social support. Fifth, financial literacy and behaviour appear to shape financial well-being, although findings on financial stress conflict. Sixth, authors call for support beyond tuition, but no study evaluated an intervention. The evidence is mostly cross-sectional, and no eligible study came from Vietnam, Myanmar, Cambodia, Laos, Brunei, or Timor-Leste. Malaysia contributes one study, which examines financial well-being rather than coping strategies. Future work needs harmonised measures, longitudinal and intervention designs, and wider country coverage.

The increasing accessibility of online pornography has led to earlier exposure among children and adolescents, raising concerns about its potential long-term effects on sexual development, behaviour and mental health. This systematic literature review synthesises current evidence on the relationship between early exposure to pornography and later pornography consumption. A comprehensive search of six electronic databases (MEDLINE, PsycINFO, Sociological Abstracts, Embase, ASSIA, Web of Science) identified 17 studies that met the inclusion criteria, which required individuals to have experienced early exposure to pornography and reported subsequent pornography consumption. Eligible quantitative studies (longitudinal, cohort, case-control, cross-sectional), published in English from 1993 onwards, were identified and screened against inclusion and exclusion criteria. Across studies, earlier age of first exposure was consistently associated with higher frequency of use, greater risk of compulsive or problematic consumption and progression towards more extreme or deviant content in adolescence and adulthood. Developmental and gender differences emerged, with males generally exposed earlier and exhibiting stronger associations between early exposure and problematic use, although similar attitudinal effects were noted among females. Mediating mechanisms included internalisation of sexual scripts, perceived realism, shame and emotional distress, while moderating factors encompassed impulsivity, sensation-seeking, family stability, religiosity and cultural context. Overall, findings indicate that early exposure to pornography may shape enduring behavioural and cognitive trajectories, with outcomes influenced by individual, developmental and social factors. Findings and future directions are discussed in relation to implications for practice, policy and future research.

Suicidal ideation is the consideration of self-inflicted death and has emerged as a serious and rising concern for worldwide public health systems, contributing to over 800,000 deaths annually worldwide. Individuals express intentions, distress, and thoughts of self-harm and death, thereby offering a crucial and unprecedented avenue for timely psychological intervention and surveillance. The core problem addressed by this research is the pronounced global insufficiency in detecting and mitigating suicidal ideation across linguistically diverse environments, specifically focusing on low-resource languages. Previous computational studies have primarily focused on English and other widely used languages, leaving a critical research gap for contexts such as Amharic. The main aim of this study was to investigate and to develop a robust and optimal deep learning model for identifying suicidal ideation in Amharic social media content. A total of 5,428 postings from social media such as Facebook and Telegram were carefully collected, manually annotated, and processed to provide the first publicly available dataset on Amharic suicidal ideation. After preprocessing, Word2Vec, GloVe, and FastText were among the word embedding techniques used for feature engineering. Five deep learning models and four machine learning models were then compared in this study. Based on the experimental results, ensemble learning models achieved slightly higher performance than the individual deep learning models in suicidal ideation detection. Specifically, hard voting ensemble learning models achieved the highest accuracy (83.3%) and precision (86.55%). CNN-BiLSTM achieved an accuracy of 81.45%, while the BiLSTM model achieved an accuracy of 81.4%, indicating that bidirectional sequence learning effectively captures contextual information in Amharic texts. Beyond its strong empirical performance, this study contributes a robust detection framework and introduces a public Amharic dataset, thereby establishing a foundational methodological resource for mental health research. Future studies should focus on developing scalable datasets and context-aware deep learning models that effectively handle multimodal data, multilingual transformer models, fusion-based features, and addressing bias in low-resource computational linguistics.

افکار خودکشی به معنای اندیشیدن به مرگ خودخواسته است و به عنوان یک نگرانی جدی و رو به افزایش برای نظام‌های سلامت عمومی در سراسر جهان مطرح شده است، به طوری که سالانه بیش از ۸۰۰٬۰۰۰ مرگ را در سطح جهانی رقم می‌زند. افراد، نیت‌ها، پریشانی و افکار آسیب به خود و مرگ را ابراز می‌کنند و بدین ترتیب، مسیر مهم و بی‌سابقه‌ای برای مداخله و پایش روان‌شناختی به موقع فراهم می‌شود. مسئله اصلی که این پژوهش به آن می‌پردازد، کمبود چشمگیر جهانی در شناسایی و کاهش افکار خودکشی در محیط‌های زبانی متنوع، به ویژه در زبان‌های کم‌منبع است. مطالعات محاسباتی پیشین عمدتاً بر زبان انگلیسی و سایر زبان‌های پرکاربرد تمرکز داشته‌اند و این امر موجب ایجاد شکاف پژوهشی مهمی در زمینه‌هایی مانند زبان آمهاریک شده است. هدف اصلی این مطالعه، بررسی و توسعه یک مدل یادگیری عمیق قوی و بهینه برای شناسایی افکار خودکشی در محتوای شبکه‌های اجتماعی به زبان آمهاریک بود. در مجموع، ۵٬۴۲۸ پست از شبکه‌های اجتماعی مانند فیس‌بوک و تلگرام با دقت جمع‌آوری، به صورت دستی برچسب‌گذاری و پردازش شدند تا نخستین مجموعه‌داده عمومی درباره افکار خودکشی به زبان آمهاریک فراهم شود. پس از پیش‌پردازش، تکنیک‌های تعبیه واژه مانند Word2Vec، GloVe و FastText برای مهندسی ویژگی‌ها به کار گرفته شدند. در این پژوهش، پنج مدل یادگیری عمیق و چهار مدل یادگیری ماشین با یکدیگر مقایسه شدند. بر اساس نتایج تجربی، مدل‌های یادگیری تجمعی (ensemble learning) عملکردی اندکی بهتر از مدل‌های یادگیری عمیق منفرد در شناسایی افکار خودکشی داشتند. به طور خاص، مدل‌های یادگیری تجمعی با رأی‌گیری سخت (hard voting) بالاترین دقت (۸۳/۳٪) و دقت مثبت (precision) (۸۶/۵۵٪) را به دست آوردند. مدل CNN-BiLSTM به دقت ۸۱/۴۵٪ و مدل BiLSTM به دقت ۸۱/۴٪ دست یافتند که نشان می‌دهد یادگیری دنباله‌ای دوسویه به طور مؤثری اطلاعات زمینه‌ای را در متون آمهاریک استخراج می‌کند. افزون بر عملکرد تجربی قوی، این پژوهش چارچوب شناسایی قابل اعتمادی ارائه داده و مجموعه‌داده عمومی آمهاریک را معرفی می‌کند و بدین ترتیب منبع روش‌شناختی بنیادی برای پژوهش‌های سلامت روان فراهم می‌آورد. مطالعات آتی باید بر توسعه مجموعه‌داده‌های مقیاس‌پذیر و مدل‌های یادگیری عمیق آگاه از زمینه که به طور مؤثر داده‌های چندوجهی، مدل‌های ترنسفورمر چندزبانه، ویژگی‌های مبتنی بر همجوشی و رفع سوگیری در زبان‌شناسی محاسباتی کم‌منبع را مدیریت می‌کنند، تمرکز کنند.

Identifying the perceptions of service users and professionals regarding mental health services is key to understanding the gap between the supply of and demand for care. This systematic review (PRISMA 2020; EBSCOhost, SAGE Journals, Taylor & Francis Online, and SciELO; 2010–2025) identified these perceptions and the accessibility of services. Thirty-three studies were included and synthesized through thematic and narrative analysis, from which five cross-cutting themes and four population groups emerged. Users and professionals converge in an unfavorable perception of access and in identifying structural barriers (cost, waiting times, fragmentation, staff shortages), but diverge in how they situate suffering: individual and psychobiological for professionals, social and cultural for users. Stigma falls less on distress than on the act of seeking consultation, and its institutional dimension is reported almost exclusively by those who experience it, whereas professionals locate it in the community. Despite community-oriented regulatory frameworks, services remain hospital-based and regulated by severity, while community care practices emerge outside the system. These results call for a participatory and culturally situated approach that recognizes users’ knowledge and integrates sociocultural barriers into the design and evaluation of services.

شناسایی ادراک‌های کاربران خدمات و متخصصان نسبت به خدمات سلامت روان، کلید درک شکاف میان عرضه و تقاضای مراقبت است. این مرور نظام‌مند (PRISMA 2020؛ EBSCOhost، SAGE Journals، Taylor & Francis Online و SciELO؛ ۲۰۱۰–۲۰۲۵) به شناسایی این ادراک‌ها و دسترسی‌پذیری خدمات پرداخت. سی‌وسه مطالعه وارد مرور شده و از طریق تحلیل موضوعی و روایی ترکیب شدند که از آن‌ها پنج مضمون مشترک و چهار گروه جمعیتی استخراج شد. کاربران و متخصصان در ادراک نامطلوب از دسترسی و شناسایی موانع ساختاری (هزینه، زمان انتظار، پراکندگی، کمبود نیروی انسانی) هم‌نظر هستند، اما در نحوه تبیین رنج تفاوت دارند: برای متخصصان، فردی و روان‌زیستی و برای کاربران، اجتماعی و فرهنگی است. انگ کمتر متوجه تجربه رنج است تا اقدام به جستجوی مشاوره، و بُعد نهادی آن تقریباً منحصراً توسط تجربه‌کنندگان گزارش می‌شود، در حالی که متخصصان آن را در جامعه می‌بینند. علی‌رغم چارچوب‌های مقرراتی مبتنی بر جامعه، خدمات همچنان بیمارستان‌محور و مبتنی بر شدت باقی مانده‌اند، در حالی که رویه‌های مراقبت اجتماعی خارج از نظام ظهور می‌یابند. این نتایج بر رویکردی مشارکتی و مبتنی بر زمینه فرهنگی تأکید دارد که دانش کاربران را به رسمیت شناخته و موانع اجتماعی‌فرهنگی را در طراحی و ارزیابی خدمات ادغام می‌کند.

Background The Depression, Anxiety and Stress Scale for Youth (DASS-Y) has been validated in several countries, but its measurement equivalence between Middle Eastern and East Asian adolescents remains untested, and prior validations primarily relied on single analytic approaches without examining complex factor structures or brief screening forms. This study evaluated the DASS-Y in Lebanese adolescents enduring sociopolitical strain and Chinese adolescents under comparatively stable conditions. Methods The sample comprised 758 Lebanese ( M age = 15.95, SD = 1.78; 63.2% female) and 1,062 Chinese adolescents ( M age = 16.83, SD = 0.59; 47.5% female). Psychometric properties were examined using confirmatory factor analysis, exploratory structural equation modeling (ESEM), and bifactor variants of both. Differential item functioning was assessed using Rasch analysis. Reliability was indexed by composite reliability (CR), average variance extracted (AVE), and person separation reliability. Results Lebanese adolescents showed a largely unidimensional pattern, whereas an ESEM solution better represented the Chinese data. Reliability was strong in both samples (subscale CR = 0.91 to 0.95, AVE = 0.58 to 0.71, person separation reliability = 0.79 to 0.85; total CR = 0.97 in both samples; total AVE = 0.63 for the Lebanese and 0.61 for the Chinese sample). Several items, mainly in the stress subscale, functioned non-equivalently across samples. The 12-item short form performed comparably (subscale CR = 0.88 to 0.92, AVE = 0.65 to 0.73; total CR = 0.96 and 0.94; total AVE = 0.64 and 0.57, respectively). Conclusions Lebanese adolescents’ responses reflected a unitary distress construct, whereas Chinese adolescents’ responses showed greater differentiation among depression, anxiety, and stress, though a general distress factor remained dominant in both samples. Reliability was high throughout, so this divergence is structural rather than a matter of measurement precision. The 12-item form offers a practical screening option pending further cross-national confirmation.

زمینه: مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس برای نوجوانان (DASS-Y) در چندین کشور اعتبارسنجی شده است، اما معادل‌سازی سنجشی آن بین نوجوانان خاورمیانه‌ای و شرق آسیایی تاکنون بررسی نشده است و اعتبارسنجی‌های پیشین عمدتاً بر رویکردهای تحلیلی منفرد تکیه داشته‌اند، بدون آنکه ساختارهای عاملی پیچیده یا فرم‌های غربالگری کوتاه را بررسی کنند. این مطالعه به ارزیابی DASS-Y در نوجوانان لبنانی که تحت فشارهای اجتماعی-سیاسی قرار دارند و نوجوانان چینی در شرایط نسبتاً باثبات پرداخت. روش‌ها: نمونه شامل ۷۵۸ نوجوان لبنانی (میانگین سن = ۱۵٫۹۵، انحراف معیار = ۱٫۷۸؛ ۶۳٫۲٪ دختر) و ۱۰۶۲ نوجوان چینی (میانگین سن = ۱۶٫۸۳، انحراف معیار = ۰٫۵۹؛ ۴۷٫۵٪ دختر) بود. ویژگی‌های روان‌سنجی با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی، مدل‌یابی معادلات ساختاری اکتشافی (ESEM) و گونه‌های بای‌فاکتور هر دو روش بررسی شد. عملکرد افتراقی گویه‌ها با تحلیل Rasch ارزیابی گردید. پایایی با شاخص‌های پایایی ترکیبی (CR)، واریانس استخراج‌شده متوسط (AVE) و پایایی جداسازی فردی سنجیده شد. نتایج: نوجوانان لبنانی عمدتاً الگوی تک‌بعدی نشان دادند، در حالی که راه‌حل ESEM نمایانگر بهتری برای داده‌های چینی بود. پایایی در هر دو نمونه قوی بود (پایایی ترکیبی زیرمقیاس‌ها = ۰٫۹۱ تا ۰٫۹۵، AVE = ۰٫۵۸ تا ۰٫۷۱، پایایی جداسازی فردی = ۰٫۷۹ تا ۰٫۸۵؛ پایایی ترکیبی کل = ۰٫۹۷ در هر دو نمونه؛ AVE کل = ۰٫۶۳ برای نمونه لبنانی و ۰٫۶۱ برای نمونه چینی). چندین گویه، عمدتاً در زیرمقیاس استرس، عملکرد غیرمعادل در بین نمونه‌ها داشتند. فرم کوتاه ۱۲ گویه‌ای عملکردی مشابه داشت (پایایی ترکیبی زیرمقیاس‌ها = ۰٫۸۸ تا ۰٫۹۲، AVE = ۰٫۶۵ تا ۰٫۷۳؛ پایایی ترکیبی کل = ۰٫۹۶ و ۰٫۹۴؛ AVE کل = ۰٫۶۴ و ۰٫۵۷ به ترتیب). نتیجه‌گیری: پاسخ‌های نوجوانان لبنانی بازتاب‌دهنده یک سازه واحد پریشانی بود، در حالی که پاسخ‌های نوجوانان چینی تمایز بیشتری میان افسردگی، اضطراب و استرس نشان داد، هرچند عامل کلی پریشانی در هر دو نمونه غالب باقی ماند. پایایی در سراسر مطالعه بالا بود، بنابراین این تفاوت ساختاری است نه مربوط به دقت اندازه‌گیری. فرم ۱۲ گویه‌ای، گزینه‌ای عملی برای غربالگری ارائه می‌دهد تا زمانی که تأیید بین‌کشوری بیشتری صورت گیرد.

Background Suicidal behaviors among adolescents are a serious global public health concern and are closely linked to both mental health and everyday lifestyle behaviors. Suicidal ideation, planning, and attempts lie along a spectrum of increasing severity. However, how psychological distress and health-related behaviors interact to influence suicide risk is complex and not yet fully understood. This study aimed to identify key mental health and lifestyle factors associated with different stages of adolescent suicidal behaviors using interpretable machine learning methods. Methods Data were obtained from the 2021 Youth Risk Behavior Surveillance System (YRBS), a nationally representative survey of U.S. high school students. After data cleaning and multiple imputation, 16,946 adolescents aged 14–18 years were included in the analysis. Extreme Gradient Boosting (XGBoost) models were developed to predict suicidal ideation, suicide planning, and suicide attempts. Model performance was assessed using the area under the receiver operating characteristic curve (AUC) and related metrics. Feature importance was examined using gain-based measures, while SHapley Additive exPlanations (SHAP) and partial dependence plots were used to explore the direction, strength, and nonlinear effects of key predictors. Results All three XGBoost models showed satisfactory predictive performance. Mental health factors, particularly persistent feelings of sadness and self-rated mental health, were the strongest predictors across all stages of suicidal behaviors. Lifestyle behaviors, including sleep duration, physical activity, diet, screen time, and substance use, also contributed meaningfully to risk prediction, although their relative importance differed by outcome. SHAP analyses indicated that greater sadness and poorer mental health were strongly associated with higher suicide risk, whereas adequate sleep and higher levels of physical activity were associated with lower predicted risk. Substance use, including alcohol, cigarette, and marijuana use, played an important role in predicting suicide attempts than suicidal ideation or planning. Partial dependence analyses showed nonlinear and threshold effects, especially for sadness, mental health status, and sleep duration. Conclusion Mental health factors, especially persistent sadness and overall psychological well-being, were among the most prominent factors associated with suicidal behaviors among adolescents, while lifestyle behaviors showed important and stage-specific associations. Interpretable machine learning approaches help identify complex and nonlinear patterns associated with adolescent suicide risk and offer valuable insights to guide targeted, evidence-based prevention efforts.

زمینه: رفتارهای خودکشی در میان نوجوانان یک نگرانی جدی بهداشت عمومی در سطح جهانی است و ارتباط نزدیکی با سلامت روان و رفتارهای سبک زندگی روزمره دارد. افکار خودکشی، برنامه‌ریزی و اقدام به خودکشی در طیفی با شدت فزاینده قرار دارند. با این حال، نحوه تعامل پریشانی روان‌شناختی و رفتارهای مرتبط با سلامت برای تأثیرگذاری بر خطر خودکشی پیچیده بوده و هنوز به طور کامل درک نشده است. هدف این مطالعه شناسایی عوامل کلیدی سلامت روان و سبک زندگی مرتبط با مراحل مختلف رفتارهای خودکشی در نوجوانان با استفاده از روش‌های یادگیری ماشین قابل تفسیر بود. روش‌ها: داده‌ها از سیستم پایش رفتارهای پرخطر نوجوانان (YRBS) در سال 2021، که یک پیمایش ملی نماینده از دانش‌آموزان دبیرستانی ایالات متحده است، به دست آمد. پس از پاک‌سازی داده‌ها و برآورد چندگانه، 16,946 نوجوان 14 تا 18 ساله در تحلیل وارد شدند. مدل‌های Extreme Gradient Boosting (XGBoost) برای پیش‌بینی افکار خودکشی، برنامه‌ریزی خودکشی و اقدام به خودکشی توسعه یافتند. عملکرد مدل با استفاده از مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) و معیارهای مرتبط ارزیابی شد. اهمیت ویژگی‌ها با استفاده از معیارهای مبتنی بر gain بررسی شد و برای بررسی جهت، شدت و اثرات غیرخطی پیش‌بین‌های کلیدی از SHapley Additive exPlanations (SHAP) و نمودارهای وابستگی جزئی استفاده گردید. یافته‌ها: هر سه مدل XGBoost عملکرد پیش‌بینی رضایت‌بخشی نشان دادند. عوامل سلامت روان، به ویژه احساسات مداوم غمگینی و ارزیابی ذهنی سلامت روان، قوی‌ترین پیش‌بین‌ها در تمام مراحل رفتارهای خودکشی بودند. رفتارهای سبک زندگی شامل مدت خواب، فعالیت بدنی، رژیم غذایی، زمان استفاده از صفحه نمایش و مصرف مواد نیز به طور معناداری در پیش‌بینی خطر نقش داشتند، اگرچه اهمیت نسبی آن‌ها بسته به پیامد متفاوت بود. تحلیل‌های SHAP نشان داد که غمگینی بیشتر و سلامت روان ضعیف‌تر به طور قوی با افزایش خطر خودکشی مرتبط است، در حالی که خواب کافی و سطوح بالاتر فعالیت بدنی با کاهش خطر پیش‌بینی‌شده همراه بودند. مصرف مواد، از جمله مصرف الکل، سیگار و ماری‌جوانا، نقش مهم‌تری در پیش‌بینی اقدام به خودکشی نسبت به افکار یا برنامه‌ریزی خودکشی داشت. تحلیل‌های وابستگی جزئی اثرات غیرخطی و آستانه‌ای را به ویژه برای غمگینی، وضعیت سلامت روان و مدت خواب نشان داد. نتیجه‌گیری: عوامل سلامت روان، به ویژه غمگینی مداوم و بهزیستی روان‌شناختی کلی، از برجسته‌ترین عوامل مرتبط با رفتارهای خودکشی در نوجوانان بودند، در حالی که رفتارهای سبک زندگی نیز ارتباطات مهم و مرحله‌محور نشان دادند. رویکردهای یادگیری ماشین قابل تفسیر به شناسایی الگوهای پیچیده و غیرخطی مرتبط با خطر خودکشی نوجوانان کمک می‌کنند و بینش‌های ارزشمندی برای هدایت تلاش‌های پیشگیرانه هدفمند و مبتنی بر شواهد ارائه می‌دهند.

Background: Previous studies have investigated the levels of distress reported by children and adolescents while participating in trauma-focused research. However, the role of complex PTSD in responses to participation in trauma-focused research is unknown. The aim of the study was to investigate adolescents’ positive and negative reactions to trauma-focused research and their associations with lifetime trauma exposure, PTSD, and complex PTSD.Methods: The sample comprised 834 school-based adolescents (40.9% boys), aged 13–18 years (M = 16.17, SD = 1.34) from the general population. Lifetime trauma exposure was measured using the Child and Adolescent Trauma Screen (CATS); PTSD and complex PTSD were measured with the Child and Adolescent version of the International Trauma Questionnaire (ITQ-CA). Positive and negative responses to research were measured with the short version of the Reactions to Research Participation Questionnaire for Children (RRPQ-C).Results: Most adolescents reported neutral or positive reactions to participation: 73.4% did not feel upset or sad, 81.4% did not regret participating, 34.3% reported being glad about participating, and 61.0% felt good about helping. 6.6% reported feeling upset. Lifetime trauma exposure was reported by 74.5% of participants (M = 2.18, SD = 2.18); 6.8% met criteria for PTSD, and 13.1% for complex PTSD. Lifetime trauma exposure, PTSD, and complex PTSD were associated with feeling upset or sad, as well as being glad to participate. PTSD increased the odds of negative reactions to research 2.07 times, and complex PTSD 5.78 times. On the other hand, 42.2% of those with complex PTSD reported being glad they had participated.Conclusions: Adolescents generally responded positively to participating in the study. However, complex PTSD was associated with a higher likelihood of research-related distress, highlighting the need for tailored safety and risk protocols for adolescents with complex PTSD.

زمینه: پژوهش‌های پیشین به بررسی میزان ناراحتی گزارش‌شده توسط کودکان و نوجوانان در حین مشارکت در پژوهش‌های متمرکز بر تروما پرداخته‌اند. با این حال، نقش اختلال استرس پس از سانحه پیچیده (complex PTSD) در واکنش به مشارکت در پژوهش‌های متمرکز بر تروما ناشناخته است. هدف این مطالعه بررسی واکنش‌های مثبت و منفی نوجوانان به پژوهش متمرکز بر تروما و ارتباط آن‌ها با تجربه تروما در طول عمر، PTSD و complex PTSD بود. روش‌ها: نمونه شامل ۸۳۴ نوجوان مدرسه‌ای (۴۰.۹٪ پسر)، در بازه سنی ۱۳ تا ۱۸ سال (میانگین = ۱۶.۱۷، انحراف معیار = ۱.۳۴) از جمعیت عمومی بود. تجربه تروما در طول عمر با استفاده از ابزار Child and Adolescent Trauma Screen (CATS) اندازه‌گیری شد؛ PTSD و complex PTSD با نسخه نوجوانان پرسشنامه بین‌المللی تروما (ITQ-CA) سنجیده شدند. واکنش‌های مثبت و منفی به پژوهش با نسخه کوتاه پرسشنامه واکنش به مشارکت در پژوهش برای کودکان (RRPQ-C) ارزیابی شد. یافته‌ها: اکثر نوجوانان واکنش‌های خنثی یا مثبتی به مشارکت نشان دادند: ۷۳.۴٪ احساس ناراحتی یا غم نکردند، ۸۱.۴٪ از مشارکت پشیمان نشدند، ۳۴.۳٪ اظهار داشتند که از مشارکت خوشحال بودند و ۶۱.۰٪ احساس خوبی نسبت به کمک کردن داشتند. ۶.۶٪ احساس ناراحتی گزارش کردند. ۷۴.۵٪ از شرکت‌کنندگان تجربه تروما در طول عمر را گزارش کردند (میانگین = ۲.۱۸، انحراف معیار = ۲.۱۸)؛ ۶.۸٪ معیارهای PTSD و ۱۳.۱٪ معیارهای complex PTSD را داشتند. تجربه تروما در طول عمر، PTSD و complex PTSD با احساس ناراحتی یا غم و همچنین خوشحالی از مشارکت ارتباط داشتند. PTSD احتمال واکنش منفی به پژوهش را ۲.۰۷ برابر و complex PTSD این احتمال را ۵.۷۸ برابر افزایش داد. از سوی دیگر، ۴۲.۲٪ از افراد دارای complex PTSD اظهار داشتند که از مشارکت خوشحال بودند. نتیجه‌گیری: نوجوانان عموماً واکنش مثبتی به مشارکت در این مطالعه داشتند. با این حال، complex PTSD با احتمال بالاتر ناراحتی مرتبط با پژوهش همراه بود که بر ضرورت تدوین پروتکل‌های ایمنی و مدیریت ریسک متناسب برای نوجوانان دارای complex PTSD تأکید می‌کند.

Associations among schema-related vulnerability, emotional experiences, subjective cognitive complaints, and perceived mathematics understanding remain insufficiently understood among university students in Mogadishu, Somalia. This cross-sectional study examined early maladaptive schemas (EMS), mathematics anxiety (MA), psychological distress (PD), perceived cognitive processing difficulties (P-CPD), and perceived conceptual understanding in mathematics (P-CUM) among 467 undergraduates from five universities. Concurrent self-report data were analysed using PLS-SEM with 5,000 bootstrap resamples. A reduced 27-item specification excluding EMS2 and PD8 served as the primary model, supplemented by demographic adjustment and a 29-item sensitivity specification. EMS was positively associated with MA (β = 0.698), MA with PD (β = 0.726) and P-CPD (β = 0.264), and PD with P-CPD (β = 0.548); P-CPD was negatively associated with P-CUM (β = − 0.371; all p < 0.001). MA → P-CUM (β = − 0.099, p = 0.091) and PD → P-CUM (β = − 0.058, p = 0.428) were nonsignificant in the primary model. After demographic adjustment, the MA association became significant but remained small, indicating specification sensitivity. All five hypothesized indirect coefficients were significant, but they represent statistical associations under one proposed ordering. PD and P-CPD remained borderline distinct (HTMT = 0.852), and common-method covariance could not be excluded. These findings do not establish temporal mediation or distinct successive psychological processes. Reverse, reciprocal, and alternative orderings remain compatible with the design. Interpretation is restricted to the participating sample and study-specific operationalisations; longitudinal, multi-source research with independently validated measures is needed before broader conclusions can be drawn.

ارتباط میان آسیب‌پذیری مرتبط با طرحواره، تجارب هیجانی، شکایات شناختی ذهنی و درک ادراک‌شده ریاضی در میان دانشجویان دانشگاه‌های موگادیشو، سومالی، به‌طور کافی شناخته نشده است. این مطالعه مقطعی به بررسی طرحواره‌های ناسازگار اولیه (EMS)، اضطراب ریاضی (MA)، پریشانی روان‌شناختی (PD)، دشواری‌های ادراک‌شده پردازش شناختی (P-CPD) و درک مفهومی ادراک‌شده در ریاضی (P-CUM) در میان ۴۶۷ دانشجوی کارشناسی از پنج دانشگاه پرداخت. داده‌های خودگزارشی همزمان با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) و ۵٬۰۰۰ بازنمونه‌گیری بوت‌استرپ تحلیل شد. مدل اصلی شامل ۲۷ گویه و حذف EMS2 و PD8 بود و با تعدیل جمعیت‌شناختی و مدل حساسیت ۲۹ گویه‌ای تکمیل شد. EMS با MA (β = ۰٫۶۹۸)، MA با PD (β = ۰٫۷۲۶) و P-CPD (β = ۰٫۲۶۴)، و PD با P-CPD (β = ۰٫۵۴۸) ارتباط مثبت داشتند؛ P-CPD با P-CUM ارتباط منفی نشان داد (β = ‎−۰٫۳۷۱؛ همه p < ۰٫۰۰۱). مسیر MA → P-CUM (β = ‎−۰٫۰۹۹، p = ۰٫۰۹۱) و PD → P-CUM (β = ‎−۰٫۰۵۸، p = ۰٫۴۲۸) در مدل اصلی معنادار نبودند. پس از تعدیل جمعیت‌شناختی، ارتباط MA معنادار اما همچنان کوچک شد که حساسیت مدل را نشان می‌دهد. هر پنج ضریب غیرمستقیم فرض‌شده معنادار بودند، اما این‌ها صرفاً بیانگر ارتباط آماری در یک ترتیب پیشنهادی هستند. PD و P-CPD همچنان در مرز تمایز باقی ماندند (HTMT = ۰٫۸۵۲) و همبستگی روش مشترک قابل رد نبود. این یافته‌ها میانجی‌گری زمانی یا فرایندهای روان‌شناختی متوالی متمایز را اثبات نمی‌کنند. ترتیب‌های معکوس، متقابل و جایگزین با طراحی مطالعه سازگار باقی می‌مانند. تفسیر نتایج به نمونه شرکت‌کننده و عملیاتی‌سازی‌های خاص مطالعه محدود است؛ پیش از نتیجه‌گیری‌های گسترده‌تر، پژوهش‌های طولی چندمنبعی با ابزارهای مستقل و معتبر مورد نیاز است.

Introduction Gambling problems (GP) remain underexplored among forensic psychiatric patients (FPPs). Given the associations between GP, mental distress, and criminal behavior, it is imperative to investigate GP in this population. Aims This study aimed to estimate the prevalence of gambling and GP among FPPs in Denmark and explore associations between GP and sociodemographic, behavioral, and clinical variables. Methods A cross-sectional survey was conducted, including 214 FPPs across 19 hospital units in two major Danish Health Regions. The primary measures were past-year gambling and GP assessed via the Problem Gambling Severity Index (PGSI). Secondary measures included gambling behavior (e.g., expenditure, frequency, self-exclusion), sociodemographic (e.g., age, gender, educational attainment), financial (e.g., consumer loans, monetary savings), and clinical variables (e.g., length of stay, psychiatric diagnoses). Gambling FPPs were asked if they had felt compelled to commit crime due to gambling during the past 12 months. Correlates of GP were identified by comparing higher-risk (PGSI ≥ 3) to lower-risk (PGSI ≤2) gambling FPPs. Prevalence was compared to a gender- and age-matched normative sample from a recent Danish national gambling survey. Results The prevalence of past-year gambling among FPPs was 46% (95% CI = 39-53%), while the prevalence of severe GP (PGSI ≥ 8, indicative of gambling disorder) was 12% (95% CI: 8.1-17%). Relative to lower-risk gambling FPPs (PGSI ≤2), higher-risk FPPs (PGSI ≥ 3) were more likely to be male, to express poorer financial conditions, and to have felt compelled to engage in criminal behavior due to gambling. GP prevalence was markedly higher among FPPs than in the normative sample, where 1.8% reported severe GP (PGSI ≥ 8) (95% CI: 1.3-2.5%). Discussion and Conclusion To our knowledge, this is the first study to examine the prevalence of gambling and GP among FPPs, and the rates were considerable. Given the consequences that GP may have on FPP health and economy, and thus recovery, our findings underscore the potential benefits of screening for and addressing GP in forensic psychiatric care. There is a strong need for further research to inform tailored interventions, improve treatment, and mitigate the potential impact of gambling on recidivism risk.

مقدمه مشکلات قمار (GP) در میان بیماران روان‌پزشکی قانونی (FPPs) همچنان کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. با توجه به ارتباط میان GP، پریشانی روانی و رفتار مجرمانه، بررسی GP در این جمعیت ضروری است. اهداف این مطالعه با هدف برآورد شیوع قمار و GP در میان FPPs در دانمارک و بررسی ارتباط میان GP و متغیرهای جمعیت‌شناختی، رفتاری و بالینی انجام شد. روش‌ها یک پیمایش مقطعی با مشارکت ۲۱۴ نفر از FPPs در ۱۹ بخش بیمارستانی در دو منطقه بزرگ سلامت دانمارک انجام شد. شاخص‌های اصلی، قمار و GP در سال گذشته بودند که با استفاده از شاخص شدت مشکلات قمار (PGSI) ارزیابی شدند. شاخص‌های ثانویه شامل رفتار قمار (مانند میزان هزینه، فراوانی، خودمحروم‌سازی)، متغیرهای جمعیت‌شناختی (مانند سن، جنسیت، میزان تحصیلات)، مالی (مانند وام‌های مصرفی، پس‌انداز مالی) و بالینی (مانند مدت اقامت، تشخیص‌های روان‌پزشکی) بودند. از FPPs قمارکننده پرسیده شد که آیا در ۱۲ ماه گذشته به دلیل قمار احساس اجبار به ارتکاب جرم داشته‌اند یا خیر. عوامل مرتبط با GP با مقایسه FPPs با ریسک بالاتر (PGSI ≥ ۳) و ریسک پایین‌تر (PGSI ≤۲) شناسایی شد. شیوع با نمونه هنجاری همسان‌سازی‌شده بر اساس جنس و سن از یک پیمایش ملی اخیر قمار در دانمارک مقایسه شد. نتایج شیوع قمار در سال گذشته در میان FPPs برابر با ۴۶٪ (۹۵٪ CI = ۳۹-۵۳٪) و شیوع GP شدید (PGSI ≥ ۸، نشان‌دهنده اختلال قمار) برابر با ۱۲٪ (۹۵٪ CI: ۸.۱-۱۷٪) بود. در مقایسه با FPPs با ریسک پایین‌تر قمار (PGSI ≤۲)، افراد با ریسک بالاتر (PGSI ≥ ۳) بیشتر مرد بودند، شرایط مالی ضعیف‌تری داشتند و بیشتر احساس اجبار به ارتکاب رفتار مجرمانه به دلیل قمار را گزارش کردند. شیوع GP در میان FPPs به طور قابل توجهی بالاتر از نمونه هنجاری بود که در آن ۱.۸٪ GP شدید (PGSI ≥ ۸) را گزارش کردند (۹۵٪ CI: ۱.۳-۲.۵٪). بحث و نتیجه‌گیری تا جایی که اطلاع داریم، این نخستین مطالعه‌ای است که شیوع قمار و GP را در میان FPPs بررسی می‌کند و نرخ‌ها قابل توجه بودند. با توجه به پیامدهایی که GP می‌تواند بر سلامت و اقتصاد FPPs و در نتیجه بهبودی آنان داشته باشد، یافته‌های ما بر مزایای بالقوه غربالگری و پرداختن به GP در مراقبت روان‌پزشکی قانونی تأکید می‌کند. نیاز جدی به پژوهش‌های بیشتر برای اطلاع‌رسانی مداخلات هدفمند، بهبود درمان و کاهش تأثیر احتمالی قمار بر ریسک عود جرم وجود دارد.

Abstract This article offers a theoretical contribution which is conceptual, integrative, and model-oriented in nature, in the form of a critical literature review on empathy. Grounded in a psychodynamic perspective and situated at the intersection of phenomenological, existentialist, and structuralist frameworks, it examines the prevailing humanistic challenges across several sub-Saharan African countries. These nations are currently grappling with sociopolitical shifts, marked by instability in countries such as Mali, Guinea, Burkina Faso, Chad, Sudan, Niger, the Congo, and Cameroon, as well as natural disasters, all of which undermine interpersonal and intergroup (as well as intragroup) interactions. The primary objective is to explain how it is constructed and how it can be reconceptualized, not merely as a personality trait, but as an essential emotion and a vital skill for maintaining civil harmony during times of crisis. The aim is to demonstrate how it functions within a framework of intersubjectivity, rooted in the dynamics of our connection to others, as a means of regulating the psychological and physiological distress (such as stress, anxiety, anguish, depression, trauma, panic, addictions, mania, paranoia, etc.) that arises in contexts of social tension. It is developed as an internal capacity for empathy, structured around three developmental emotional competencies: emotional awareness, which emerges in infancy and grows in complexity into adulthood with the acquisition of a "theory of mind"; emotional expression, understood as a logical mode of verbal and non-verbal socio-affective communication; and emotional regulation, defined as a set of intra- and inter-individual processes used to avoid, transform, minimize, or de-intensify emotion. In conclusion, he establishes that a failure of empathy, characterized by a lack of acceptance of others, impaired awareness, and maladaptive coping, lies at the heart of maladjustment. Conversely, emotional empathy serves a homeostatic and anxiolytic function, operating on individual, collective, and contextual levels. It acts as a cathartic catalyst rooted in sharing, reciprocity, and altruistic awareness—a necessary condition for sustaining social cohesion within an anxiety-inducing environment. Keywords Empathysocial changesemotionconsciousnessexpressionregulation

این مقاله یک مشارکت نظری با ماهیتی مفهومی، تلفیقی و مدل‌محور ارائه می‌دهد که به صورت مروری انتقادی بر ادبیات پژوهش در زمینه همدلی انجام شده است. این پژوهش مبتنی بر رویکرد روان‌پویشی و در تقاطع چارچوب‌های پدیدارشناختی، اگزیستانسیالیستی و ساختارگرایانه قرار دارد و به بررسی چالش‌های انسان‌گرایانه غالب در چندین کشور آفریقای جنوب صحرا می‌پردازد. این کشورها در حال حاضر با تحولات اجتماعی-سیاسی، بی‌ثباتی در کشورهایی مانند مالی، گینه، بورکینافاسو، چاد، سودان، نیجر، کنگو و کامرون و همچنین بلایای طبیعی مواجه هستند که همگی تعاملات بین‌فردی و بین‌گروهی (و همچنین درون‌گروهی) را تضعیف می‌کنند. هدف اصلی، تبیین نحوه ساخت همدلی و بازتعریف آن نه صرفاً به عنوان یک ویژگی شخصیتی، بلکه به عنوان یک هیجان اساسی و مهارتی حیاتی برای حفظ نظم مدنی در دوران بحران است. هدف این است که نشان داده شود همدلی چگونه در چارچوب بین‌ذهنیت، ریشه‌دار در پویایی‌های ارتباط ما با دیگران، به عنوان ابزاری برای تنظیم آشفتگی روانی و فیزیولوژیکی (مانند استرس، اضطراب، رنج، افسردگی، تروما، وحشت، اعتیاد، شیدایی، پارانویا و غیره) که در بستر تنش اجتماعی ایجاد می‌شود، عمل می‌کند. همدلی به عنوان یک ظرفیت درونی، حول سه شایستگی هیجانی رشدی ساختار یافته است: آگاهی هیجانی که از کودکی پدیدار می‌شود و با کسب «نظریه ذهن» در بزرگسالی پیچیده‌تر می‌گردد؛ ابراز هیجانی که به عنوان شیوه‌ای منطقی از ارتباط اجتماعی-عاطفی کلامی و غیرکلامی درک می‌شود؛ و تنظیم هیجانی که به عنوان مجموعه‌ای از فرایندهای درون‌فردی و بین‌فردی برای اجتناب، تغییر، کاهش یا تضعیف هیجان تعریف می‌شود. در پایان، نویسنده نتیجه می‌گیرد که شکست همدلی، که با فقدان پذیرش دیگران، اختلال در آگاهی و مقابله ناسازگارانه مشخص می‌شود، در قلب ناسازگاری قرار دارد. در مقابل، همدلی هیجانی نقش هموستاتیک و ضداضطرابی ایفا می‌کند و در سطوح فردی، جمعی و زمینه‌ای عمل می‌کند. همدلی به عنوان یک کاتالیزور کاتارتیک مبتنی بر اشتراک، دوسویگی و آگاهی نوع‌دوستانه عمل می‌کند که شرط لازم برای حفظ انسجام اجتماعی در محیطی اضطراب‌آور است.

Contamination-related obsessive-compulsive disorder (OCD) can cause substantial distress and functional impairment, particularly when compulsive behaviors become intertwined with familial and culturally shaped beliefs about purity and cleanliness.Understanding the distinction between culturally normative practices and clinically impairing compulsions is important for culturally sensitive assessment and treatment.This case report describes an 18-year-old woman with adolescent-onset, contamination-related obsessivecompulsive symptoms that developed at approximately 14-15 years of age during a period of academic and family stress.Her symptoms included persistent feelings of being unclean after toileting, prolonged bathing and toileting, repeated checking of undergarments after urination, counting rituals, avoidance of food and water to reduce elimination-related urges, and avoidance of physical contact in crowded or public settings.A distinctive feature of the presentation was its development within a familial environment in which purity and cleanliness were associated with bodily practices and social boundaries.The patient reported routine post-defecation bathing by family members, restrictions on physical contact with individuals from Scheduled Caste backgrounds, cleansing of the household after such contact, and repeated scrutiny of the adequacy of her own washing.These experiences were considered contextual influences that may have shaped the meaning and reinforcement of contamination concerns rather than direct causes of OCD.Her behaviors were distinguished from the family practices she described by their excessive duration, associated distress, impaired control, and functional interference.The baseline Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale (Y-BOCS) score was 24, indicating severe symptoms.Treatment focused on psychoeducation, reduction of ritualized behaviors, distraction and urgemanagement strategies, toilet retraining, relaxation, and supportive psychotherapy, alongside concurrent pharmacological treatment.By sessions six to seven, checking and counting had ceased, bathing and toileting duration had markedly decreased, food and water avoidance had resolved, and previously avoided bus travel and crowded settings were tolerated.At session nine, approximately two months after baseline, the Y-BOCS score had decreased to 4, indicating symptoms in the subclinical range.The remaining sessions focused primarily on maintaining improvement and adjustment to college, with no recurrence of the principal rituals documented through the final session.This case highlights how familial and culturally transmitted concepts of purity may shape the content of contamination-related OCD symptoms.Substantial improvement occurred during a symptom-focused behavioral intervention without directly challenging the family's broader cultural framework.However, concurrent pharmacological treatment and the availability of only one follow-up Y-BOCS assessment limit conclusions about the independent effect of psychotherapy and the durability of improvement.

اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی می‌تواند موجب ناراحتی قابل توجه و اختلال عملکرد شود، به‌ویژه زمانی که رفتارهای وسواسی با باورهای خانوادگی و فرهنگی درباره پاکیزگی و طهارت درهم می‌آمیزد. درک تمایز میان رفتارهای هنجار فرهنگی و اجبارهای بالینی که موجب اختلال می‌شوند، برای ارزیابی و درمان حساس به فرهنگ اهمیت دارد. این گزارش موردی به شرح زنی ۱۸ ساله با شروع علائم وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی در نوجوانی می‌پردازد که این علائم تقریباً در سنین ۱۴ تا ۱۵ سالگی و در دوره‌ای از فشارهای تحصیلی و خانوادگی بروز یافته‌اند. علائم وی شامل احساس مداوم ناپاکی پس از استفاده از سرویس بهداشتی، استحمام و استفاده طولانی از سرویس بهداشتی، بررسی مکرر لباس زیر پس از ادرار، آیین‌های شمارش، اجتناب از خوردن و آشامیدن به‌منظور کاهش تمایلات مرتبط با دفع، و اجتناب از تماس فیزیکی در محیط‌های شلوغ یا عمومی بود. ویژگی متمایز این ارائه، شکل‌گیری آن در محیط خانوادگی بود که در آن پاکیزگی و طهارت با اعمال بدنی و مرزهای اجتماعی مرتبط بود. بیمار گزارش داد که اعضای خانواده به طور معمول پس از اجابت مزاج استحمام می‌کنند، تماس فیزیکی با افراد دارای پیشینه Scheduled Caste محدود می‌شود، پس از چنین تماسی خانه تطهیر می‌شود و شست‌وشوی خود را بارها از نظر کفایت بررسی می‌کند. این تجارب به‌عنوان تأثیرات زمینه‌ای در نظر گرفته شدند که ممکن است معنای نگرانی‌های آلودگی و تقویت آن‌ها را شکل داده باشند، نه علل مستقیم اختلال وسواس فکری-عملی. رفتارهای او از نظر مدت زمان بیش از حد، ناراحتی همراه، کنترل مختل‌شده و تداخل عملکردی از رفتارهای خانوادگی توصیف‌شده متمایز بودند. نمره پایه مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون (Y-BOCS) برابر با ۲۴ بود که نشان‌دهنده علائم شدید است. درمان بر آموزش روانی، کاهش رفتارهای آیینی، راهبردهای حواس‌پرتی و مدیریت تمایل، بازآموزی توالت، آرام‌سازی و روان‌درمانی حمایتی همراه با درمان دارویی همزمان متمرکز بود. تا جلسات ششم تا هفتم، بررسی و شمارش متوقف شد، مدت زمان استحمام و استفاده از سرویس بهداشتی به طور قابل توجهی کاهش یافت، اجتناب از خوردن و آشامیدن برطرف شد و سفر با اتوبوس و حضور در محیط‌های شلوغ که قبلاً اجتناب می‌شد، تحمل گردید. در جلسه نهم، تقریباً دو ماه پس از خط پایه، نمره Y-BOCS به ۴ کاهش یافت که نشان‌دهنده علائم در محدوده تحت‌بالینی بود. جلسات باقی‌مانده عمدتاً بر حفظ بهبود و سازگاری با دانشگاه متمرکز بود و هیچ عود آیین‌های اصلی تا جلسه پایانی مستند نشد. این مورد نشان می‌دهد که چگونه مفاهیم خانوادگی و فرهنگی انتقال‌یافته درباره طهارت می‌تواند محتوای علائم اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی را شکل دهد. بهبود قابل توجهی در طول مداخله رفتاری متمرکز بر علائم بدون به چالش کشیدن مستقیم چارچوب فرهنگی گسترده‌تر خانواده رخ داد. با این حال، درمان دارویی همزمان و وجود تنها یک ارزیابی پیگیری Y-BOCS نتیجه‌گیری درباره اثر مستقل روان‌درمانی و پایداری بهبود را محدود می‌کند.

Abstract Resilience and psychological flexibility are protective factors for mental health and well-being in the general population as well as in patients with cancer. Additionally, psychological inflexibility is a risk factor for poor wellbeing and psychopathology. Research suggests that psychological flexibility constitutes a resilience factor and mediates the association between resilience and psychological outcomes across various contexts. However, there is only sparse evidence regarding the mediating role of psychological inflexibility and flexibility processes in the relationship between resilience and psychological outcomes in patients with a chronic health condition. This study examined psychological inflexibility and flexibility processes as mediators of the relationship between resilience and psychological outcomes in patients with cancer. A total of N = 222 patients completed an online survey assessing resilience (Resilience Scale-11), psychological inflexibility (Acceptance and Action Questionnaire-2), distress (National Cancer Center Network distress thermometer), depression (Patient Health Questionnaire-8), anxiety (General Anxiety Disorder-7), and mental health-related quality of life (Short Form Health Survey-12). Across all bootstrapped mediation models, psychological inflexibility mediated the relationship between resilience and all psychological outcomes. Secondary analyses of acceptance of versus struggle with illness and value-based living versus obstruction showed partial mediation, with distinct patterns of association for each process. Our findings highlight psychological (in)flexibility as a key mediator between resilience and psychological outcomes in cancer patients. Obstruction showed the strongest association, suggesting that ACT-based interventions targeting psychological barriers may be particularly effective in enhancing resilience and mental health.

چکیده: تاب‌آوری و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی از عوامل محافظت‌کننده برای سلامت روان و بهزیستی در جمعیت عمومی و همچنین در بیماران مبتلا به سرطان به‌شمار می‌روند. علاوه‌براین، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی یک عامل خطر برای بهزیستی پایین و آسیب‌شناسی روانی است. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که انعطاف‌پذیری روان‌شناختی به‌عنوان یک عامل تاب‌آوری عمل کرده و میانجی ارتباط بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در زمینه‌های مختلف است. با این حال، شواهد اندکی در مورد نقش میانجی‌گری عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و فرایندهای انعطاف‌پذیری در رابطه بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران مبتلا به بیماری مزمن وجود دارد. این مطالعه، عدم انعطاف‌پذیری و فرایندهای انعطاف‌پذیری روان‌شناختی را به‌عنوان میانجی رابطه بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران مبتلا به سرطان بررسی کرد. در مجموع، ۲۲۲ نفر از بیماران پرسش‌نامه آنلاین شامل سنجش تاب‌آوری (Resilience Scale-11)، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی (Acceptance and Action Questionnaire-2)، پریشانی (National Cancer Center Network distress thermometer)، افسردگی (Patient Health Questionnaire-8)، اضطراب (General Anxiety Disorder-7) و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت روان (Short Form Health Survey-12) را تکمیل کردند. در تمامی مدل‌های میانجی‌گری بوت‌استرپ‌شده، عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی رابطه بین تاب‌آوری و تمامی پیامدهای روان‌شناختی را میانجی‌گری کرد. تحلیل‌های ثانویه پذیرش در مقابل مبارزه با بیماری و زندگی مبتنی بر ارزش‌ها در مقابل انسداد، میانجی‌گری جزئی را با الگوهای متمایز برای هر فرایند نشان داد. یافته‌های ما بر نقش کلیدی (عدم) انعطاف‌پذیری روان‌شناختی به‌عنوان میانجی بین تاب‌آوری و پیامدهای روان‌شناختی در بیماران سرطانی تأکید می‌کند. انسداد قوی‌ترین ارتباط را نشان داد و این امر حاکی از آن است که مداخلات مبتنی بر ACT که موانع روان‌شناختی را هدف قرار می‌دهند، ممکن است در ارتقای تاب‌آوری و سلامت روان مؤثرتر باشند.

Parental loss is a severe stressor for individuals with schizophrenia, yet research on resilience in schizophrenia tends to focus on internal individual factors or caregiver burden rather than the survivors’ own experiences. This study aims to understand the process of resilience in individuals with schizophrenia following parental loss. A qualitative case study design was used, involving one primary informant (AW) and one secondary informant (PP) a significant other. Data were collected through semi-structured in-depth interviews guided by Reivich and Shatté’s (2002) aspects of resilience, then analyzed thematically with source triangulation. The findings reveal six forms of resilience in AW: active diversion from emotional distress, self-awareness and medication adherence, pursuing concrete life goals, providing reciprocal support to fellow survivors, openness to new relationships and experiences, and meaning-making of the loss. These findings indicate that resilience develops through a continuous adaptive process involving self-awareness, social support, and meaning-making.

فقدان والدین یک عامل استرس‌زای شدید برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی است، با این حال پژوهش‌ها درباره تاب‌آوری در اسکیزوفرنی عمدتاً بر عوامل درونی فردی یا بار مراقبت‌کننده تمرکز دارند و کمتر به تجربه‌های خود بازماندگان پرداخته‌اند. هدف این مطالعه، فهم فرایند تاب‌آوری در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی پس از فقدان والدین است. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی انجام شد و شامل یک مطلع اصلی (AW) و یک مطلع ثانویه (PP) به عنوان فرد مهم دیگر بود. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق بر اساس جنبه‌های تاب‌آوری از دیدگاه Reivich و Shatté (2002) گردآوری و با تحلیل تماتیک و استفاده از مثلث‌سازی منابع تحلیل شدند. یافته‌ها شش شکل از تاب‌آوری را در AW نشان می‌دهد: انحراف فعال از پریشانی عاطفی، خودآگاهی و پایبندی به مصرف دارو، پیگیری اهداف عینی زندگی، ارائه حمایت متقابل به سایر بازماندگان، گشودگی نسبت به روابط و تجربه‌های جدید، و معنا‌بخشی به فقدان. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تاب‌آوری از طریق یک فرایند سازگارانه مستمر شامل خودآگاهی، حمایت اجتماعی و معنا‌بخشی شکل می‌گیرد.

Background Digital mental health tools, including general-purpose artificial intelligence (AI) chatbots, may provide accessible and low-threshold psychological support for people living with chronic conditions. However, their value in this population depends not only on recognizing depression or anxiety, but also on understanding how psychological distress is shaped by disease-specific experiences and when self-guided support should transition toward professional care. We evaluated the appropriateness, contextual sensitivity, safety, and consistency of psychological support provided by three widely accessible AI chatbots across contrasting chronic illness contexts. Methods We conducted a standardized simulated-patient benchmarking study comparing ChatGPT, Gemini, and Doubao. Twenty scenarios were developed across type 2 diabetes mellitus (T2DM) and chronic spontaneous urticaria (CSU), representing matched mild and moderate presentations of depression and anxiety together with condition-specific distress related to diabetes self-management and CSU-related flare uncertainty. Each scenario was independently submitted to all three systems in two testing rounds, yielding 120 responses. Blinded raters assessed overall psychological support appropriateness, recognition and emotional support, chronic-illness contextualization, psychological support and referral, psychosomatic balance and safety, and major clinical or safety errors. Repeated testing assessed response consistency. Results Overall psychological support appropriateness differed across systems (P = 0.002), with 90.0% of ChatGPT, 75.0% of Gemini, and 55.0% of Doubao responses meeting the prespecified appropriateness threshold. Recognition and emotional support was consistently strong across systems, whereas greater differences emerged in chronic-illness contextualization (P = 0.001), psychological support and referral (P = 0.002), and psychosomatic balance and safety (P<0.001). All responses to mild presentations were classified as psychologically appropriate, compared with 58.3% of responses to moderate presentations, indicating that performance became less reliable when digital support required stronger escalation toward professional assessment. Contextualization was also less consistent in CSU, particularly when responses needed to incorporate flare unpredictability, pruritus, sleep disruption, and illness uncertainty. Major clinical or safety errors occurred in 0%, 10.0%, and 15.0% of first-round ChatGPT, Gemini, and Doubao responses, respectively. Test–retest consistency was moderate and varied between systems. Conclusions General-purpose AI chatbots show potential as accessible, self-guided digital mental health resources for people living with chronic conditions, particularly for recognizing distress and providing initial supportive guidance. Their current limitations emerge when effective support requires disease-specific contextualization, balanced interpretation of psychological and somatic factors, or escalation as symptoms become more severe. These findings identify important boundaries for the use of conversational AI in chronic-illness mental health care and suggest that implementation should emphasize context-sensitive guidance, severity-responsive referral, and clear integration with rather than substitution for professional care.

زمینه: ابزارهای سلامت روان دیجیتال، از جمله چت‌بات‌های هوش مصنوعی عمومی، ممکن است حمایت روان‌شناختی قابل دسترس و با آستانه پایین برای افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن فراهم کنند. با این حال، ارزش آن‌ها در این جمعیت نه تنها به شناسایی افسردگی یا اضطراب بستگی دارد، بلکه به درک چگونگی شکل‌گیری پریشانی روان‌شناختی توسط تجارب خاص بیماری و زمان انتقال حمایت خودراهنما به مراقبت حرفه‌ای نیز وابسته است. ما تناسب، حساسیت زمینه‌ای، ایمنی و انسجام حمایت روان‌شناختی ارائه‌شده توسط سه چت‌بات هوش مصنوعی عمومی و در دسترس را در زمینه‌های متضاد بیماری مزمن ارزیابی کردیم. روش‌ها: یک مطالعه بنچمارک‌گیری بیمار شبیه‌سازی‌شده استانداردشده انجام دادیم و ChatGPT، Gemini و Doubao را مقایسه کردیم. بیست سناریو در زمینه دیابت نوع ۲ (T2DM) و کهیر مزمن خودبه‌خود (CSU) توسعه یافت که ارائه‌های خفیف و متوسط افسردگی و اضطراب را همراه با پریشانی خاص بیماری مرتبط با خودمدیریتی دیابت و عدم قطعیت شعله‌ورشدگی مرتبط با CSU بازنمایی می‌کرد. هر سناریو به طور مستقل در دو دور آزمون به هر سه سیستم ارائه شد و ۱۲۰ پاسخ به دست آمد. ارزیابان نابینا تناسب کلی حمایت روان‌شناختی، شناسایی و حمایت هیجانی، زمینه‌مندی بیماری مزمن، حمایت روان‌شناختی و ارجاع، تعادل روان‌تنی و ایمنی، و خطاهای عمده بالینی یا ایمنی را ارزیابی کردند. آزمون تکرارشونده انسجام پاسخ‌ها را سنجید. نتایج: تناسب کلی حمایت روان‌شناختی بین سیستم‌ها متفاوت بود (P = 0.002)، به‌طوری‌که ۹۰.۰٪ پاسخ‌های ChatGPT، ۷۵.۰٪ Gemini و ۵۵.۰٪ Doubao به آستانه تناسب از پیش تعیین‌شده رسیدند. شناسایی و حمایت هیجانی در همه سیستم‌ها به طور مداوم قوی بود، در حالی که تفاوت‌های بیشتری در زمینه‌مندی بیماری مزمن (P = 0.001)، حمایت روان‌شناختی و ارجاع (P = 0.002)، و تعادل روان‌تنی و ایمنی (P<0.001) مشاهده شد. همه پاسخ‌ها به ارائه‌های خفیف از نظر روان‌شناختی مناسب طبقه‌بندی شدند، در حالی که تنها ۵۸.۳٪ پاسخ‌ها به ارائه‌های متوسط مناسب بودند که نشان می‌دهد عملکرد زمانی که حمایت دیجیتال نیازمند ارجاع قوی‌تر به ارزیابی حرفه‌ای بود، کمتر قابل اعتماد می‌شود. زمینه‌مندی در CSU نیز کمتر منسجم بود، به‌ویژه زمانی که پاسخ‌ها باید عدم قطعیت شعله‌ورشدگی، خارش، اختلال خواب و عدم قطعیت بیماری را در بر می‌گرفتند. خطاهای عمده بالینی یا ایمنی به ترتیب در ۰٪، ۱۰.۰٪ و ۱۵.۰٪ پاسخ‌های دور اول ChatGPT، Gemini و Doubao رخ داد. انسجام آزمون–بازآزمون متوسط بود و بین سیستم‌ها تفاوت داشت. نتیجه‌گیری: چت‌بات‌های هوش مصنوعی عمومی به عنوان منابع سلامت روان دیجیتال خودراهنما و قابل دسترس برای افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن، به ویژه در شناسایی پریشانی و ارائه راهنمایی حمایتی اولیه، پتانسیل نشان می‌دهند. محدودیت‌های فعلی آن‌ها زمانی آشکار می‌شود که حمایت مؤثر نیازمند زمینه‌مندی خاص بیماری، تفسیر متعادل عوامل روانی و جسمانی یا ارجاع در صورت تشدید علائم باشد. این یافته‌ها مرزهای مهمی را برای استفاده از هوش مصنوعی مکالمه‌ای در مراقبت سلامت روان بیماری مزمن شناسایی می‌کند و نشان می‌دهد که پیاده‌سازی باید بر راهنمایی حساس به زمینه، ارجاع متناسب با شدت و ادغام شفاف با مراقبت حرفه‌ای (و نه جایگزینی آن) تأکید کند.

Background Large language models are increasingly used for informal mental health support, yet their safety during escalating suicide-risk conversations may depend on how prior information is presented. Native multi-turn conversations and reconstructed cumulative prompts differ not only in the presence of prior model responses but also in prompt reconstruction, information concentration, message positioning, explicit integration cues, and conversation-state processing. Objective This study compared suicide-risk recognition, direct safety inquiry, response urgency, and timely real-world intervention across isolated current-turn prompts, reconstructed cumulative user-only prompts, and native continuous multi-turn conversations. Methods We conducted a controlled repeated-measures evaluation of ChatGPT, Gemini, and Doubao using 12 standardized five-turn trajectories: 4 direct suicide-risk trajectories, 4 implicit or internally inconsistent risk trajectories, and 4 non-suicidal high-distress controls. Each trajectory was evaluated under three context-presentation formats. The 24 model-trajectory combinations were treated as matched repeated-measures units nested within 8 independent risk-trajectory blocks. Primary contrasts were estimated using exact trajectory-level sign-flip tests and trajectory-block bootstrap confidence intervals. Turn-level outcomes were analyzed using multilevel mixed-effects models. Exploratory condition-by-model heterogeneity was assessed using a trajectory-blocked exact permutation sensitivity analysis, with a trajectory-clustered interaction model used only as a secondary asymptotic check. Results Timely appropriate intervention occurred in 10/24 isolated current-turn observations (41.7%), 21/24 reconstructed cumulative observations (87.5%), and 12/24 native continuous observations (50.0%). On average across the three systems, reconstructed cumulative presentation exceeded isolated input by 45.8 percentage points (95% trajectory-block bootstrap CI, 25.0 to 66.7; Holm-adjusted exact P = .031), whereas native continuous performance was 37.5 percentage points lower than reconstructed cumulative performance (95% trajectory-block bootstrap CI, −50.0 to −25.0; Holm-adjusted exact P = .031). Exploratory model-specific analyses indicated substantial heterogeneity: the native-versus-reconstructed contrast was largest for Doubao, smaller and statistically imprecise for Gemini, and absent for ChatGPT. Conclusions On average across the three evaluated systems, reconstructed cumulative user-only prompts outperformed native continuous conversations, although exploratory model-specific patterns were heterogeneous. Because the formats also differed in prompt reconstruction, information salience, message positioning, explicit integration instructions, and native conversation-state processing, the contrast cannot isolate the causal effect of prior model responses.

زمینه: مدل‌های زبانی بزرگ به طور فزاینده‌ای برای حمایت غیررسمی سلامت روان مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما ایمنی آن‌ها در مکالمات با ریسک فزایندهٔ خودکشی ممکن است به نحوهٔ ارائهٔ اطلاعات پیشین وابسته باشد. گفت‌وگوهای بومی چندنوبتی و بازسازی‌شدهٔ تجمعی تنها-کاربر نه‌تنها در حضور پاسخ‌های پیشین مدل، بلکه در بازسازی پرامپت، تمرکز اطلاعات، موقعیت پیام، نشانه‌های ادغام صریح و پردازش وضعیت گفت‌وگو نیز تفاوت دارند. هدف: این مطالعه شناسایی ریسک خودکشی، پرسش مستقیم دربارهٔ ایمنی، فوریت پاسخ و مداخلهٔ به‌موقع در دنیای واقعی را در قالب‌های پرامپت نوبت فعلی مجزا، پرامپت‌های تجمعی بازسازی‌شدهٔ تنها-کاربر و گفت‌وگوهای بومی پیوستهٔ چندنوبتی مقایسه کرد. روش‌ها: ما ارزیابی کنترل‌شدهٔ تکرارپذیری از ChatGPT، Gemini و Doubao با استفاده از ۱۲ مسیر استاندارد پنج‌نوبتی انجام دادیم: ۴ مسیر مستقیم ریسک خودکشی، ۴ مسیر ریسک ضمنی یا ناسازگار درونی، و ۴ کنترل غیرخودکشی با پریشانی بالا. هر مسیر تحت سه قالب ارائهٔ زمینه ارزیابی شد. ۲۴ ترکیب مدل-مسیر به عنوان واحدهای تکرارپذیر همسان درون ۸ بلوک مستقل مسیر ریسک در نظر گرفته شدند. مقایسه‌های اصلی با استفاده از آزمون‌های دقیق وارونگی علامت در سطح مسیر و بازه‌های اطمینان بوت‌استرپ بلوک-مسیر برآورد شد. پیامدهای سطح نوبت با مدل‌های اثرات مختلط چندسطحی تحلیل شد. ناهمگنی اکتشافی وضعیت-مدل با تحلیل حساسیت دقیق جایگشت بلوک-مسیر ارزیابی شد و مدل تعاملی خوشه‌بندی‌شده بر مسیر تنها به عنوان بررسی ثانویهٔ مجانبی استفاده شد. نتایج: مداخلهٔ مناسب و به‌موقع در ۱۰ مورد از ۲۴ مشاهدهٔ نوبت فعلی مجزا (۴۱٫۷٪)، ۲۱ از ۲۴ مشاهدهٔ تجمعی بازسازی‌شده (۸۷٫۵٪) و ۱۲ از ۲۴ مشاهدهٔ بومی پیوسته (۵۰٫۰٪) رخ داد. به طور میانگین در سه سامانه، ارائهٔ تجمعی بازسازی‌شده نسبت به ورودی مجزا ۴۵٫۸ درصد بیشتر بود (۹۵٪ بازهٔ اطمینان بوت‌استرپ بلوک-مسیر، ۲۵٫۰ تا ۶۶٫۷؛ مقدار P دقیق تعدیل‌شده با Holm = ‎.۰۳۱)، در حالی که عملکرد بومی پیوسته ۳۷٫۵ درصد کمتر از عملکرد تجمعی بازسازی‌شده بود (۹۵٪ بازهٔ اطمینان بوت‌استرپ بلوک-مسیر، ‎−۵۰٫۰ تا ‎−۲۵٫۰؛ مقدار P دقیق تعدیل‌شده با Holm = ‎.۰۳۱). تحلیل‌های اکتشافی مدل‌محور ناهمگنی قابل توجهی نشان داد: تفاوت بومی-در مقابل-بازسازی‌شده برای Doubao بیشترین مقدار، برای Gemini کمتر و از نظر آماری نامشخص، و برای ChatGPT غایب بود. نتیجه‌گیری: به طور میانگین در سه سامانهٔ ارزیابی‌شده، پرامپت‌های تجمعی بازسازی‌شدهٔ تنها-کاربر عملکرد بهتری نسبت به گفت‌وگوهای بومی پیوسته داشتند، اگرچه الگوهای مدل‌محور اکتشافی ناهمگون بودند. از آنجا که قالب‌ها همچنین در بازسازی پرامپت، برجستگی اطلاعات، موقعیت پیام، دستورالعمل‌های ادغام صریح و پردازش وضعیت گفت‌وگوی بومی تفاوت داشتند، این مقایسه نمی‌تواند اثر علّی پاسخ‌های پیشین مدل را به طور مجزا تعیین کند.

Trichotillomania (TTM) is a body-focused repetitive behavior characterized by compulsive hair-pulling and an association with psychiatric comorbidities and profound emotional distress. Despite its significant impact on well-being, TTM remains understudied, underdiagnosed, and without established treatment guidelines. These deficiencies are particularly evident for ethnic and racial minority groups with TTM, who experience unique factors related to the cultural significance of hair, distinct physical hair properties, stigmas surrounding psychiatric care, and differences in clinical presentation. Additionally, therapies for TTM have been developed primarily from non-Hispanic White samples, potentially contributing to disparities in treatment outcomes. While emerging therapies aim to integrate cultural perspectives, more representative research is needed to address knowledge gaps and develop effective care for TTM across all groups. This review will address differences in the presentation, diagnosis, and treatment of TTM in ethnic and racial minority populations, and discuss barriers to management and future directions of equitable care.

تریکوتیلومانیا (TTM) یک رفتار تکراری متمرکز بر بدن است که با کندن اجباری مو و همراهی با همبودی‌های روان‌پزشکی و پریشانی عاطفی عمیق مشخص می‌شود. با وجود تأثیر قابل توجه آن بر بهزیستی، تریکوتیلومانیا همچنان کمتر مورد مطالعه قرار گرفته، کمتر تشخیص داده می‌شود و فاقد دستورالعمل‌های درمانی تثبیت‌شده است. این کمبودها به‌ویژه در مورد گروه‌های اقلیت قومی و نژادی مبتلا به تریکوتیلومانیا مشهود است که با عوامل منحصربه‌فردی مرتبط با اهمیت فرهنگی مو، ویژگی‌های فیزیکی متفاوت مو، انگ‌های مرتبط با مراقبت روان‌پزشکی و تفاوت‌های در ارائه بالینی مواجه هستند. علاوه بر این، درمان‌های تریکوتیلومانیا عمدتاً بر اساس نمونه‌های سفیدپوست غیرهیسپانیک توسعه یافته‌اند که ممکن است به تفاوت‌ها در پیامدهای درمانی منجر شود. در حالی که درمان‌های نوظهور تلاش دارند دیدگاه‌های فرهنگی را ادغام کنند، پژوهش‌های نماینده‌تر برای رفع شکاف‌های دانشی و توسعه مراقبت مؤثر برای تریکوتیلومانیا در تمامی گروه‌ها مورد نیاز است. این مرور به تفاوت‌ها در ارائه، تشخیص و درمان تریکوتیلومانیا در جمعیت‌های اقلیت قومی و نژادی می‌پردازد و موانع مدیریت و جهت‌گیری‌های آینده مراقبت عادلانه را مورد بحث قرار می‌دهد.

While extensive research has examined refugee students’ educational adaptation in host countries, the educational reintegration phase following voluntary return remains underexplored. This qualitative study investigates the linguistic and academic adaptation experiences of Syrian students transitioning from Turkish-medium education in Türkiye to Arabic-medium schooling in Syria after voluntary return. The study addresses an overarching question: how do returnee students experience the linguistic, academic, social, and psychosocial dimensions of this reverse educational transition? Using an exploratory qualitative design, data were collected through a seven-item open-ended written questionnaire from 15 middle-school students who had received several years of formal schooling in Türkiye. Qualitative content analysis revealed that return does not constitute a simple linguistic recovery, but rather a reverse academic transition characterized by profound difficulties with academic Arabic, conceptual transfer, written production, and in-class assessment practices. The findings indicate that students’ challenges were shaped not only by uneven Arabic literacy development but also by curriculum misalignment, pedagogical practices that participants perceived as more teacher-directed, limited peer interaction, and assessment practices that they perceived as unclear. Furthermore, psychosocial pressures, including re-migration-related distress, concentration difficulties, and increased family responsibilities, complicated their academic adaptation. Ultimately, these struggles reflect systemic institutional and contextual mismatches rather than individual deficits. By conceptualizing return as a distinct educational phase, this study contributes to the broader discourses on refugee education and bilingualism. The implications underscore the critical need for academic Arabic bridging programs, background-sensitive assessment frameworks, psychosocially responsive pedagogies, and school-based psychosocial support to ensure equitable reintegration into Arabic-medium schooling.

در حالی که پژوهش‌های گسترده‌ای به بررسی سازگاری آموزشی دانش‌آموزان پناهنده در کشورهای میزبان پرداخته‌اند، مرحله بازپذیری آموزشی پس از بازگشت داوطلبانه همچنان کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مطالعه کیفی به بررسی تجارب سازگاری زبانی و تحصیلی دانش‌آموزان سوری می‌پردازد که پس از بازگشت داوطلبانه از آموزش به زبان ترکی در ترکیه به مدرسه‌ عربی‌زبان در سوریه منتقل شده‌اند. این پژوهش به یک پرسش کلی می‌پردازد: دانش‌آموزان بازگشته چگونه ابعاد زبانی، تحصیلی، اجتماعی و روانی‌اجتماعی این گذار معکوس آموزشی را تجربه می‌کنند؟ با استفاده از طرح کیفی اکتشافی، داده‌ها از طریق پرسشنامه کتبی هفت‌سؤالی بازپاسخ از ۱۵ دانش‌آموز مقطع راهنمایی که چندین سال آموزش رسمی در ترکیه دیده بودند، گردآوری شد. تحلیل محتوای کیفی نشان داد که بازگشت صرفاً به معنای بازیابی ساده زبانی نیست، بلکه گذار تحصیلی معکوسی است که با دشواری‌های عمیق در زبان عربی علمی، انتقال مفهومی، تولید نوشتاری و شیوه‌های ارزشیابی کلاسی همراه است. یافته‌ها نشان می‌دهد که چالش‌های دانش‌آموزان نه تنها ناشی از رشد نامتوازن سواد عربی، بلکه ناشی از عدم انطباق برنامه درسی، شیوه‌های آموزشی معلم‌محورتر از نگاه شرکت‌کنندگان، تعامل محدود با همسالان و شیوه‌های ارزشیابی مبهم از دیدگاه آنان بوده است. همچنین فشارهای روانی‌اجتماعی، از جمله تنش‌های مرتبط با مهاجرت مجدد، دشواری‌های تمرکز و افزایش مسئولیت‌های خانوادگی، سازگاری تحصیلی آنان را پیچیده‌تر کرده است. در نهایت، این مشکلات بازتابی از ناسازگاری‌های نهادی و زمینه‌ای نظام‌مند است و نه کمبودهای فردی. با مفهوم‌پردازی بازگشت به عنوان یک مرحله آموزشی متمایز، این مطالعه به گفتمان‌های گسترده‌تر آموزش پناهندگان و دوزبانگی کمک می‌کند. پیامدهای پژوهش بر ضرورت برنامه‌های پل زبانی برای عربی علمی، چارچوب‌های ارزشیابی حساس به پیشینه، رویکردهای آموزشی پاسخگو به نیازهای روانی‌اجتماعی و حمایت روانی‌اجتماعی مبتنی بر مدرسه برای تضمین بازپذیری عادلانه در مدارس عربی‌زبان تأکید دارد.

Mental health and psychosocial wellbeing among migrant workers and their families are important public health concerns in Nepal. The PARBARDHAN project used a community-based approach to strengthen mental health and psychosocial support, community participation, and local service capacity in migration-affected communities. This study describes psychosocial wellbeing at endline evaluation and compares findings descriptively with baseline and midline . A cross-sectional, mixed-methods endline evaluation was conducted in Salyan and Kailali districts of Nepal. The quantitative component included 245 project beneficiaries aged 16–80 yearsincluding20 (8.2%) migrant/returnee workers and 225 (91.8%) family/community respondents; 216 (88.2%) reported having a family member currently abroad. Psychological distress was assessed using the General Health Questionnaire (GHQ-12), and anxiety and depression the Hopkins Symptom Checklist (HSCL-25). Life satisfaction and subjective happiness were assessed. Qualitative interviews and focus group discussions provided contextual information on project implementation and perceived effects. Quantitative data were analysed using descriptive statistics while qualitative data were analysed using framework analysis. Data were collected from3-26 February, 2026. At endline, 34.7% screened positive for psychological distress, while 8.2% screened positive for anxiety and 5.3% for depression (5.3%). Compared with baseline and midline assessment rounds, anxiety and depression screening positivity was lower at endline, whereas probable psychological distress was higher. Qualitative findings indicated increased mental health awareness, greater willingness to seek support, perceived reductions in stigma, and support through self-help groups, peer groups counselling, and community activities. However, substantial dissatisfaction with life was also reported. Because the evaluation rounds used independent cross-sectional samples, the observed differences cannot be interpreted as within-person changes or attributed causally to the PARBARDHAN intervention. The findings indicate the perceived value of community-based mental health and psychosocial support while highlighting continuing economic insecurity, family separation, and other structural factors affecting psychosocial wellbeing.

سلامت روان و رفاه روانی‌اجتماعی در میان کارگران مهاجر و خانواده‌های آنان از دغدغه‌های مهم بهداشت عمومی در نپال است. پروژه PARBARDHAN با رویکرد مبتنی بر جامعه به تقویت حمایت‌های سلامت روان و روانی‌اجتماعی، مشارکت اجتماعی و ظرفیت خدمات محلی در جوامع متاثر از مهاجرت پرداخت. این مطالعه رفاه روانی‌اجتماعی را در ارزیابی نهایی توصیف کرده و یافته‌ها را به صورت توصیفی با خط پایه و میان‌دوره مقایسه می‌کند. ارزیابی نهایی مقطعی با روش‌های ترکیبی در مناطق Salyan و Kailali نپال انجام شد. بخش کمی شامل ۲۴۵ نفر از بهره‌مندان پروژه در بازه سنی ۱۶ تا ۸۰ سال بود که از این میان ۲۰ نفر (۸.۲٪) کارگر مهاجر/بازگشته و ۲۲۵ نفر (۹۱.۸٪) از اعضای خانواده/جامعه بودند؛ ۲۱۶ نفر (۸۸.۲٪) گزارش دادند که یکی از اعضای خانواده‌شان در حال حاضر در خارج از کشور است. پریشانی روان‌شناختی با استفاده از پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-12) و اضطراب و افسردگی با فهرست نشانه‌های هاپکینز (HSCL-25) ارزیابی شد. رضایت از زندگی و شادی ذهنی نیز مورد سنجش قرار گرفت. مصاحبه‌های کیفی و بحث‌های گروهی متمرکز اطلاعات زمینه‌ای درباره اجرای پروژه و اثرات ادراک‌شده را فراهم کردند. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و داده‌های کیفی با تحلیل چارچوبی تحلیل شدند. داده‌ها از ۳ تا ۲۶ فوریه ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. در ارزیابی نهایی، ۳۴.۷٪ از نظر پریشانی روان‌شناختی مثبت غربال شدند، در حالی که ۸.۲٪ از نظر اضطراب و ۵.۳٪ از نظر افسردگی (۵.۳٪) مثبت بودند. در مقایسه با ارزیابی‌های خط پایه و میان‌دوره، میزان مثبت بودن غربالگری اضطراب و افسردگی در ارزیابی نهایی کمتر بود، در حالی که احتمال پریشانی روان‌شناختی بیشتر بود. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده افزایش آگاهی سلامت روان، تمایل بیشتر به جستجوی حمایت، کاهش ادراک‌شده انگ و حمایت از طریق گروه‌های خودیاری، مشاوره گروه‌های همسالان و فعالیت‌های اجتماعی بود. با این حال، نارضایتی قابل توجهی از زندگی نیز گزارش شد. از آنجا که نمونه‌های ارزیابی در هر مرحله مقطعی و مستقل بودند، تفاوت‌های مشاهده‌شده را نمی‌توان به عنوان تغییرات درون‌فردی یا به طور علّی به مداخله PARBARDHAN نسبت داد. یافته‌ها ارزش ادراک‌شده حمایت سلامت روان و روانی‌اجتماعی مبتنی بر جامعه را نشان می‌دهد و در عین حال بر تداوم ناامنی اقتصادی، جدایی خانوادگی و سایر عوامل ساختاری موثر بر رفاه روانی‌اجتماعی تاکید می‌کند.

Empathy is an important skill for social bonding, and thus can greatly affect children's daily social lives. Due to various obstructions when entering a predominantly hearing environment, deaf and hard-of-hearing (DHH) children might face restricted opportunities for developing emotional competence, which in turn may affect their empathic skills. The current study examined the extent to which the three main empathy layers that can be observed in young children (i.e., emotion contagion, attention to others' emotions, and prosocial actions) were related to emotional competence (emotion recognition, regulation and vocabulary) in DHH and hearing preschoolers attending mainstream education (kindergarten) in Portugal. A total of 181 preschoolers (32 DHH and 149 hearing) participated. Caregivers rated children's empathy, and three indices for emotional competence (emotion recognition, emotion regulation, emotion vocabulary). Additionally, hearing and language related factors were collected in the DHH group and included as control variables. One-tailed independent samples t -tests showed similar levels of empathy, emotion recognition and emotion regulation for both groups, but DHH children scored lower on emotion vocabulary than their hearing peers. Additionally, hierarchical regression analyses showed that better skills in emotional competence (all three indices) were associated with more empathic behaviors (prosocial actions) toward a person in distress in both groups. Outcomes are discussed in the context of social and emotional learning and the importance of equity in mainstream schools, addressing the special needs of DHH children or other children from marginalized groups.

همدلی یک مهارت مهم برای پیوندهای اجتماعی است و بنابراین می‌تواند تأثیر زیادی بر زندگی اجتماعی روزمره کودکان داشته باشد. به دلیل موانع مختلف هنگام ورود به محیطی عمدتاً شنوا، کودکان ناشنوا و کم‌شنوا (DHH) ممکن است با فرصت‌های محدودی برای توسعه شایستگی هیجانی مواجه شوند که این امر به نوبه خود می‌تواند بر مهارت‌های همدلی آن‌ها تأثیر بگذارد. مطالعه حاضر میزان ارتباط سه لایه اصلی همدلی که در کودکان خردسال قابل مشاهده است (یعنی سرایت هیجانی، توجه به هیجان‌های دیگران و رفتارهای طرفدارانه اجتماعی) را با شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان و واژگان هیجانی) در کودکان پیش‌دبستانی ناشنوا و کم‌شنوا و شنوا که در آموزش فراگیر (مهدکودک) در پرتغال شرکت داشتند، بررسی کرد. در مجموع ۱۸۱ کودک پیش‌دبستانی (۳۲ کودک DHH و ۱۴۹ کودک شنوا) شرکت کردند. مراقبان، همدلی کودکان و سه شاخص شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان، واژگان هیجانی) را ارزیابی کردند. علاوه بر این، عوامل مرتبط با شنوایی و زبان در گروه DHH جمع‌آوری و به عنوان متغیرهای کنترل لحاظ شد. آزمون t مستقل یک‌سویه نشان داد که سطوح همدلی، تشخیص هیجان و تنظیم هیجان در هر دو گروه مشابه بود، اما کودکان DHH در مقایسه با همسالان شنوا، نمرات پایین‌تری در واژگان هیجانی کسب کردند. همچنین، تحلیل‌های رگرسیون سلسله‌مراتبی نشان داد که مهارت‌های بهتر در شایستگی هیجانی (هر سه شاخص) با رفتارهای همدلانه بیشتر (اقدامات طرفدارانه اجتماعی) نسبت به فردی در شرایط دشوار در هر دو گروه مرتبط بود. نتایج در زمینه یادگیری اجتماعی و هیجانی و اهمیت عدالت در مدارس فراگیر، با توجه به نیازهای ویژه کودکان DHH یا سایر کودکان از گروه‌های به حاشیه رانده شده، مورد بحث قرار گرفته است.

Informal carers play a vital role in supporting individuals with mental health difficulties. To provide an overarching synthesis of available evidence, this umbrella review aimed to synthesise qualitative review evidence on informal carers’ (including family members, friends, or other unpaid supporters) experiences of mental health services regarding supporting the individuals with mental health difficulties they care for and seeking support for their own wellbeing. Following the Joanna Briggs Institute (JBI) methodology, a meta-aggregative umbrella review was conducted. Five databases were searched up to 9th May 2025: CINAHL, MEDLINE, PsycInfo, the Cochrane Library, and Epistemonikos. The quality of primary systematic reviews was assessed using a framework adapted from the work of SmithBattle and colleagues. Findings were extracted from eligible reviews and aggregated into categories, from which higher-order synthesised findings were developed. Twelve eligible qualitative reviews were identified covering a wide range of mental health service contexts. Six synthesised findings were identified: (1) emotional complexity in the caregiving journey; (2) recognition and coping with their loved ones’ mental health difficulties; (3) multiple barriers to accessing mental health support; (4) persistent responsibilities and roles in supporting service users; (5) complex experiences of engaging with services; and (6) relational strain during the caregiving process. While some carers reported positive experiences, most described exclusion, emotional distress, and structural barriers to support. This review highlights the urgent need for mental health services to recognise, involve, and support informal carers.

مراقبان غیررسمی نقش حیاتی در حمایت از افراد دارای مشکلات سلامت روان ایفا می‌کنند. به منظور ارائه یک سنتز جامع از شواهد موجود، این مرور چتری با هدف سنتز شواهد مرورهای کیفی درباره تجارب مراقبان غیررسمی (از جمله اعضای خانواده، دوستان یا سایر حامیان بدون دستمزد) از خدمات سلامت روان در زمینه حمایت از افراد دارای مشکلات سلامت روان تحت مراقبت خود و جستجوی حمایت برای بهزیستی خود انجام شد. با پیروی از روش‌شناسی Joanna Briggs Institute (JBI)، یک مرور چتری مبتنی بر تجمیع داده‌ها انجام گرفت. پنج پایگاه داده تا تاریخ ۹ مه ۲۰۲۵ جستجو شدند: CINAHL، MEDLINE، PsycInfo، Cochrane Library و Epistemonikos. کیفیت مرورهای نظام‌مند اولیه با استفاده از چارچوبی اقتباس‌شده از کار SmithBattle و همکاران ارزیابی شد. یافته‌ها از مرورهای واجد شرایط استخراج و در دسته‌هایی تجمیع شدند که بر اساس آن‌ها یافته‌های سنتز شده سطح بالاتر توسعه یافتند. دوازده مرور کیفی واجد شرایط شناسایی شد که طیف وسیعی از زمینه‌های خدمات سلامت روان را پوشش می‌دادند. شش یافته سنتز شده شناسایی شد: (۱) پیچیدگی عاطفی در مسیر مراقبت؛ (۲) شناسایی و مقابله با مشکلات سلامت روان عزیزان؛ (۳) موانع متعدد در دسترسی به حمایت سلامت روان؛ (۴) مسئولیت‌ها و نقش‌های مداوم در حمایت از استفاده‌کنندگان خدمات؛ (۵) تجارب پیچیده در تعامل با خدمات؛ و (۶) فشارهای رابطه‌ای در فرآیند مراقبت. اگرچه برخی مراقبان تجارب مثبتی گزارش کردند، اکثر آن‌ها به طردشدگی، پریشانی عاطفی و موانع ساختاری در دریافت حمایت اشاره داشتند. این مرور بر ضرورت فوری شناسایی، مشارکت و حمایت از مراقبان غیررسمی توسط خدمات سلامت روان تأکید می‌کند.

This study examined the cross-sectional associations of self-compassion and psychological distress with mental well-being in a predominantly young student sample and tested whether self-compassion modifies the association between distress and well-being. The dual-continua framework guided the simultaneous consideration of distress and positive mental health. Participants (N = 278) completed the Self-Compassion Scale–Short Form (SCS-SF), General Health Questionnaire-12 (GHQ-12), and Warwick–Edinburgh Mental Well-Being Scale (WEMWBS). The principal analysis used mean-centred continuous predictors in hierarchical multiple regression, followed by simple-slopes and Johnson–Neyman analyses. Heteroscedasticity-consistent standard errors and sensitivity analyses were used to examine robustness. Secondary analyses comprised a median-split ANOVA examining categorical main and interaction effects and stratified Spearman correlations estimating the self-compassion–well-being association within distress groups. Higher self-compassion was associated with greater well-being, B = 0.230, 95% CI [0.126, 0.334], p < .001, whereas greater distress was associated with lower well-being, B = -1.450, 95% CI [-1.685, -1.214], p < .001. The continuous interaction was small, B = -0.028, 95% CI [-0.055, -0.001], ΔR² = .008, p = .039. The negative coefficient indicated that the positive self-compassion–well-being association weakened as distress increased and ran counter to the hypothesised protective buffering effect. The interaction was also sensitive to influential-case exclusions, alternative GHQ-12 scoring, and bootstrap estimation, while the secondary median-split ANOVA interaction was non-significant, p = .875. Higher self-compassion and lower psychological distress were independently associated with greater well-being. The small, specification-sensitive interaction provided no evidence of the hypothesised protective buffering effect. Parallel assessment of distress and well-being is warranted, while causal, clinical, and structural conclusions require longitudinal, experimental, and latent-variable research.

این مطالعه به بررسی روابط مقطعی شفقت به خود و پریشانی روان‌شناختی با بهزیستی روانی در نمونه‌ای عمدتاً متشکل از دانشجویان جوان پرداخت و آزمود که آیا شفقت به خود رابطه بین پریشانی و بهزیستی را تعدیل می‌کند یا خیر. چارچوب دوپیوستاری راهنمای بررسی همزمان پریشانی و سلامت روانی مثبت بود. شرکت‌کنندگان (N = ۲۷۸) مقیاس شفقت به خود–فرم کوتاه (SCS-SF)، پرسشنامه سلامت عمومی-۱۲ (GHQ-12) و مقیاس بهزیستی روانی Warwick–Edinburgh (WEMWBS) را تکمیل کردند. تحلیل اصلی از پیش‌بینی‌کننده‌های پیوسته با میانگین‌مرکزی در رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی استفاده کرد و سپس تحلیل شیب‌های ساده و Johnson–Neyman انجام شد. برای بررسی استحکام نتایج، خطاهای استاندارد سازگار با ناهمسانی و تحلیل‌های حساسیت به کار رفت. تحلیل‌های ثانویه شامل ANOVA با تقسیم میانه برای بررسی اثرات اصلی و تعاملی طبقه‌ای و همبستگی اسپیرمن طبقه‌بندی‌شده برای برآورد رابطه شفقت به خود–بهزیستی در گروه‌های پریشانی بود. شفقت به خود بالاتر با بهزیستی بیشتر همراه بود، B = ۰٫۲۳۰، ۹۵٪ CI [۰٫۱۲۶، ۰٫۳۳۴]، p < ۰٫۰۰۱، در حالی که پریشانی بیشتر با بهزیستی کمتر همراه بود، B = ‎-۱٫۴۵۰، ۹۵٪ CI [‎-۱٫۶۸۵، ‎-۱٫۲۱۴]، p < ۰٫۰۰۱. تعامل پیوسته کوچک بود، B = ‎-۰٫۰۲۸، ۹۵٪ CI [‎-۰٫۰۵۵، ‎-۰٫۰۰۱]، ΔR² = ۰٫۰۰۸، p = ۰٫۰۳۹. ضریب منفی نشان داد که رابطه مثبت شفقت به خود–بهزیستی با افزایش پریشانی تضعیف می‌شود و برخلاف اثر حفاظتی فرض‌شده بود. این تعامل همچنین نسبت به حذف موارد تأثیرگذار، نمره‌گذاری جایگزین GHQ-12 و برآورد بوت‌استرپ حساس بود، در حالی که تعامل ANOVA ثانویه با تقسیم میانه معنادار نبود، p = ۰٫۸۷۵. شفقت به خود بالاتر و پریشانی روان‌شناختی پایین‌تر به طور مستقل با بهزیستی بیشتر همراه بودند. تعامل کوچک و حساس به مشخصات، شواهدی از اثر حفاظتی فرض‌شده ارائه نکرد. ارزیابی موازی پریشانی و بهزیستی توصیه می‌شود، در حالی که نتیجه‌گیری‌های علّی، بالینی و ساختاری نیازمند پژوهش‌های طولی، آزمایشی و متغیر نهفته است.

Background Refugee youth are at elevated risk for post-traumatic stress disorder (PTSD) and other mental health disorders, yet systemic and cultural barriers limit access to care. Scalable, transdiagnostic interventions such as Problem Management Plus (PM+) are promising, but their impact on trauma symptoms is modest. Incorporating brief trauma-focused components may enhance effectiveness. Aims To evaluate the feasibility and acceptability of PM+ with an emotional processing module (PM+EP) for refugee youth aged 16–25 years in the Netherlands. Method Refugee youth with elevated psychological distress (K10 > 15) and impaired functioning (World Health Organization Disability Assessment Schedule 2.0 (WHODAS 2.0) > 16) were randomised into PM+EP, PM+ with supportive counselling (PM+SC), or care as usual (CAU). Feasibility and acceptability were assessed via recruitment, adherence, fidelity and qualitative interviews. Psychological distress, PTSD symptoms, functioning and self-identified problems were measured at baseline, post-intervention and follow-up. Registered in Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON; Trial ID: NL-OMON56254). Results Fifty-two participants were randomised (PM+EP: n = 17; PM+SC: n = 19; CAU: n = 16). Attendance and fidelity were high, and PM+ interventions were rated as acceptable and culturally appropriate. No significant between-group differences were observed in the primary analyses. Exploratory analyses suggested greater short-term symptom reduction for probable depression in PM+EP versus CAU ( b = –0.79, s.e. = 0.38, p = 0.04). Effect size estimates ranged from small to large across outcomes (Hedges’ g = –0.98 to 0.19). Conclusions PM+ is feasible, acceptable and safe for refugee youth aged 16 years and older. The potential added value of the EP module remains unclear and warrants further investigation. Trial Registration Number The trial was registered in the Dutch clinical trial registration: Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON) (Trial ID: NL-OMON56254; https://onderzoekmetmensen.nl/en/trial/56254 ).

زمینه: جوانان پناهنده در معرض خطر بالاتر ابتلا به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و سایر اختلالات سلامت روان قرار دارند، اما موانع نظام‌مند و فرهنگی دسترسی به مراقبت را محدود می‌کند. مداخلات مقیاس‌پذیر و فراتشخیصی مانند مدیریت مسئله پلاس (PM+) امیدبخش هستند، اما تأثیر آن‌ها بر علائم تروما متوسط است. افزودن مؤلفه‌های کوتاه‌مدت متمرکز بر تروما ممکن است اثربخشی را افزایش دهد. اهداف: ارزیابی امکان‌سنجی و پذیرش مدیریت مسئله پلاس به‌همراه ماژول پردازش هیجانی (PM+EP) برای جوانان پناهنده ۱۶ تا ۲۵ ساله در هلند. روش: جوانان پناهنده با پریشانی روان‌شناختی بالا (K10 > 15) و اختلال عملکرد (World Health Organization Disability Assessment Schedule 2.0 (WHODAS 2.0) > 16) به‌صورت تصادفی در گروه‌های PM+EP، PM+ به‌همراه مشاوره حمایتی (PM+SC)، یا مراقبت معمول (CAU) قرار گرفتند. امکان‌سنجی و پذیرش از طریق جذب، پایبندی، وفاداری و مصاحبه‌های کیفی ارزیابی شد. پریشانی روان‌شناختی، علائم PTSD، عملکرد و مشکلات شناسایی‌شده توسط خود شرکت‌کنندگان در خط پایه، پس از مداخله و پیگیری اندازه‌گیری شد. این مطالعه در سامانه‌ی Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON؛ شماره‌ی کارآزمایی: NL-OMON56254) ثبت شده است. نتایج: پنجاه‌ودو شرکت‌کننده به‌صورت تصادفی تخصیص یافتند (PM+EP: n = 17؛ PM+SC: n = 19؛ CAU: n = 16). حضور و وفاداری بالا بود و مداخلات PM+ به‌عنوان قابل پذیرش و مناسب از نظر فرهنگی ارزیابی شدند. در تحلیل‌های اصلی، تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده نشد. تحلیل‌های اکتشافی کاهش علائم کوتاه‌مدت بیشتر برای افسردگی محتمل در گروه PM+EP نسبت به CAU را نشان داد (b = –0.79، s.e. = 0.38، p = 0.04). برآوردهای اندازه‌ی اثر در نتایج مختلف از کوچک تا بزرگ متغیر بود (Hedges’ g = –0.98 تا 0.19). نتیجه‌گیری: PM+ برای جوانان پناهنده ۱۶ ساله و بالاتر امکان‌پذیر، قابل پذیرش و ایمن است. ارزش افزوده‌ی بالقوه‌ی ماژول EP همچنان نامشخص است و نیازمند بررسی بیشتر می‌باشد. شماره‌ی ثبت کارآزمایی: این کارآزمایی در ثبت کارآزمایی بالینی هلند: Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON) (شماره‌ی کارآزمایی: NL-OMON56254؛ https://onderzoekmetmensen.nl/en/trial/56254 ) ثبت شده است.

CONTEXT: Youth mental health is shaped by interacting individual, relational, and structural factors that vary across communities, yet few tools integrate these drivers into youth-specific, geographically granular measures for decision-making. OBJECTIVE: This study describes the development and preliminary validation of ThriveAtlas, a geographically granular index designed to identify factors that prevent youth from thriving. DESIGN: ThriveAtlas was developed through a multistep process including a targeted literature review; selection and construction of indicators from public and proprietary data sources; aggregation into thematic domains and a composite index; and preliminary validation using county-level mental health outcomes. SETTING: County-level analysis using school-based survey data from California (California Healthy Kids Survey, 2021-2023). PARTICIPANTS: Ninth-grade students across 53 California counties. MAIN OUTCOME MEASURE: County-level principal components derived from 5 self-reported mental health indicators; prioritization overlap with the Social Vulnerability Index (Jaccard statistic); and univariate explanatory power (R2) of ThriveAtlas domains versus Social Vulnerability Index (SVI) domains. RESULTS: The review identified key gaps in existing tools: youth-focused indices often emphasize general well-being rather than mental health, while structurally focused indices lack youth specificity or substate granularity. ThriveAtlas revealed geographic variability in vulnerability, including regional clusters and isolated high-risk counties. Validation analyses showed expected patterns in California, where higher vulnerability aligned with greater distress and lower well-being. ThriveAtlas and SVI were correlated (Spearman ρ = 0.66) across California counties; however, ThriveAtlas themes better explained county-level mental health outcomes than SVI domains (R2 = 0.41 vs. 0.27), and the 2 tools agreed on only one-third of high-priority counties (Jaccard = 0.33). CONCLUSION: ThriveAtlas addresses a critical measurement gap by providing a youth-centered, multidimensional, and geographically granular index of vulnerability. Early validation supports its utility as a decision-relevant signal to identify communities with elevated youth mental health challenges and inform targeted intervention strategies.

زمینه: سلامت روان نوجوانان تحت تأثیر عوامل فردی، ارتباطی و ساختاری است که در جوامع مختلف متفاوت‌اند، اما ابزارهای اندکی این محرک‌ها را در سنجه‌هایی خاص نوجوانان و با دقت جغرافیایی برای تصمیم‌گیری ادغام می‌کنند. هدف: این مطالعه توسعه و اعتبارسنجی مقدماتی ThriveAtlas را توصیف می‌کند؛ شاخصی با دقت جغرافیایی که برای شناسایی عواملی طراحی شده است که مانع شکوفایی نوجوانان می‌شوند. روش: ThriveAtlas از طریق فرایندی چندمرحله‌ای شامل مرور هدفمند متون، انتخاب و ساخت شاخص‌ها از منابع داده عمومی و اختصاصی، تجمیع در حوزه‌های موضوعی و یک شاخص ترکیبی، و اعتبارسنجی مقدماتی با استفاده از پیامدهای سلامت روان در سطح شهرستان توسعه یافت. محیط: تحلیل در سطح شهرستان با استفاده از داده‌های پیمایش مدرسه‌ای از کالیفرنیا (پیمایش California Healthy Kids، ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳). مشارکت‌کنندگان: دانش‌آموزان پایه نهم در ۵۳ شهرستان کالیفرنیا. سنجه اصلی پیامد: مؤلفه‌های اصلی در سطح شهرستان مشتق‌شده از ۵ شاخص خودگزارش‌دهی سلامت روان؛ همپوشانی اولویت‌بندی با شاخص آسیب‌پذیری اجتماعی (آماره Jaccard)؛ و قدرت تبیین یک‌متغیره (R2) حوزه‌های ThriveAtlas در مقایسه با حوزه‌های شاخص آسیب‌پذیری اجتماعی (SVI). یافته‌ها: مرور متون شکاف‌های کلیدی در ابزارهای موجود را شناسایی کرد: شاخص‌های متمرکز بر نوجوانان اغلب بر بهزیستی عمومی تأکید دارند تا سلامت روان، در حالی که شاخص‌های ساختاری فاقد ویژگی‌های خاص نوجوانان یا دقت زیرملی هستند. ThriveAtlas تغییرپذیری جغرافیایی در آسیب‌پذیری را نشان داد، از جمله خوشه‌های منطقه‌ای و شهرستان‌های پرخطر منفرد. تحلیل‌های اعتبارسنجی الگوهای مورد انتظار را در کالیفرنیا نشان داد، جایی که آسیب‌پذیری بالاتر با پریشانی بیشتر و بهزیستی پایین‌تر همراه بود. ThriveAtlas و SVI در سطح شهرستان‌های کالیفرنیا همبستگی داشتند (Spearman ρ = ۰.۶۶)؛ با این حال، حوزه‌های ThriveAtlas پیامدهای سلامت روان در سطح شهرستان را بهتر از حوزه‌های SVI تبیین کردند (R2 = ۰.۴۱ در مقابل ۰.۲۷) و این دو ابزار تنها در یک‌سوم شهرستان‌های با اولویت بالا توافق داشتند (Jaccard = ۰.۳۳). نتیجه‌گیری: ThriveAtlas با ارائه شاخصی چندبعدی، با محوریت نوجوانان و با دقت جغرافیایی، یک خلأ مهم سنجش را پوشش می‌دهد. اعتبارسنجی اولیه از کاربرد آن به عنوان سیگنالی مرتبط با تصمیم‌گیری برای شناسایی جوامع با چالش‌های بالای سلامت روان نوجوانان و اطلاع‌رسانی به راهبردهای مداخله هدفمند حمایت می‌کند.

Stroboscopic light stimulation (SLS) reliably evokes geometric visual hallucinations and, in some contexts, altered-state experiences. Its increasing use in research, public, recreational and exploratory clinical settings creates a need for proportionate safety guidance. The main concern is a visually triggered seizure in a susceptible individual; reported non-epileptic responses include discomfort or distress. We combined a retrospective survey of safety practices and reported events across four laboratories, provider-reported operational data from two commercial SLS platforms, and a focused review of photosensitivity and sensory intolerance. Laboratory contributors reported 20 non-serious events that interrupted or modified participation, with no reported seizures or syncopal episodes. One commercial provider reported nine medically important or otherwise notable events across approximately 3.8 million sessions. The other reported five such events across more than 400,000 sessions. Because commercial adverse-event capture was passive and the laboratory protocols and monitoring procedures were heterogeneous, these figures cannot be used to estimate incidence or establish screening effectiveness. This synthesis informed a provisional Sussex Strobe Safety Screening Questionnaire (4SQ) and a layered, context-specific risk-management approach. The resulting framework distinguishes non-serious tolerability concerns from the principal medical risk of a visually provoked seizure in a susceptible individual, and supports conservative monitored familiarisation exposure, immediate stopping procedures and systematic adverse-event surveillance. The predictive performance of the 4SQ and the effectiveness of these precautions require formal evaluation; absolute SLS risk remains uncertain.

تحریک نوری استروبوسکوپیک (SLS) به طور قابل اعتمادی توهمات بصری هندسی و، در برخی زمینه‌ها، تجارب تغییر یافته حالت را ایجاد می‌کند. افزایش استفاده از آن در پژوهش، محیط‌های عمومی، تفریحی و بالینی اکتشافی، نیاز به راهنمایی ایمنی متناسب را ایجاد کرده است. نگرانی اصلی، بروز تشنج ناشی از تحریک بصری در افراد مستعد است؛ پاسخ‌های غیرصرعی گزارش‌شده شامل ناراحتی یا پریشانی می‌باشد. ما یک پیمایش گذشته‌نگر از شیوه‌های ایمنی و رویدادهای گزارش‌شده در چهار آزمایشگاه، داده‌های عملیاتی گزارش‌شده توسط ارائه‌دهندگان از دو پلتفرم تجاری SLS، و مروری متمرکز بر حساسیت به نور و عدم تحمل حسی را ترکیب کردیم. مشارکت‌کنندگان آزمایشگاهی ۲۰ رویداد غیرجدی را گزارش کردند که موجب توقف یا تغییر در مشارکت شد، بدون هیچ مورد گزارش‌شده‌ای از تشنج یا سنکوپ. یکی از ارائه‌دهندگان تجاری، ۹ رویداد مهم پزشکی یا قابل توجه دیگر را در حدود ۳٫۸ میلیون جلسه گزارش کرد. دیگری ۵ رویداد مشابه را در بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ جلسه گزارش نمود. از آنجا که ثبت رویدادهای نامطلوب تجاری به صورت غیرفعال انجام می‌شد و پروتکل‌ها و روش‌های پایش آزمایشگاهی ناهمگون بودند، این ارقام را نمی‌توان برای برآورد شیوع یا تعیین اثربخشی غربالگری به کار برد. این ترکیب شواهد، منجر به تدوین پرسشنامه غربالگری ایمنی استروب ساسکس (4SQ) و رویکرد مدیریت ریسک لایه‌ای و متناسب با زمینه شد. چارچوب حاصل، نگرانی‌های غیرجدی تحمل‌پذیری را از خطر اصلی پزشکی یعنی تشنج ناشی از تحریک بصری در فرد مستعد متمایز می‌کند و از آشنایی تدریجی و تحت نظارت، رویه‌های توقف فوری و پایش نظام‌مند رویدادهای نامطلوب حمایت می‌نماید. عملکرد پیش‌بینی‌کننده 4SQ و اثربخشی این اقدامات احتیاطی نیازمند ارزیابی رسمی است؛ ریسک مطلق SLS همچنان نامشخص باقی می‌ماند.

Background Hybrid learning requires students to sustain attention, regulate emotions, and use technology purposefully across physical and virtual spaces. Digital mindfulness has mainly been studied as a means of reducing psychological distress; its role as a pedagogical strategy for engagement has not been systematically synthesised. We aimed to identify the forms of digital mindfulness reported in relation to student engagement, how interventions are designed and implemented, the mechanisms through which they support engagement, and the direction of reported effects. Methods A systematic review following the PRISMA 2020 statement was conducted across Scopus, Web of Science, and ERIC for records published between January 2021 and July 2026. Eligible studies were English-language research articles in Scopus-indexed journals reporting quantitative or mixed-methods evidence. Screening was performed independently by two reviewers (Cohen’s kappa = 0.81), methodological quality was appraised with the Mixed Methods Appraisal Tool, and the evidence was analysed through thematic and narrative synthesis. The review followed PRISMA 2020 and was registered retrospectively on the Open Science Framework (https://doi.org/10.17605/OSF.IO/ZNSMK). Results From 412 initial records, 14 articles met the inclusion criteria. Three forms of digital mindfulness were identified: psychological or dispositional capacity (36%), structured digital interventions (36%), and mindful agency in technology use (28%), operationalised through learning management systems, mobile applications, and guided practices supported by monitoring and mentoring. Digital mindfulness supported engagement by strengthening attention regulation, emotional management, motivation, self-efficacy, autonomy, participation, and persistence, with 79% of studies reporting positive effects, 14% limited effects, and 7% no significant relationship. Conclusions The study proposes an integrative conceptual model linking digital mindfulness to the behavioural, cognitive, and emotional dimensions of engagement, with practical implications for hybrid learning design. The evidence is limited by heterogeneous engagement measures and the dominance of online-learning and Asian research contexts.

زمینه: یادگیری ترکیبی مستلزم آن است که دانشجویان بتوانند توجه خود را حفظ کنند، هیجانات خود را تنظیم نمایند و از فناوری به‌صورت هدفمند در فضاهای فیزیکی و مجازی بهره ببرند. ذهن‌آگاهی دیجیتال عمدتاً به‌عنوان ابزاری برای کاهش پریشانی روان‌شناختی مورد مطالعه قرار گرفته است؛ نقش آن به‌عنوان راهبردی آموزشی برای مشارکت دانشجویان به‌طور نظام‌مند جمع‌بندی نشده است. هدف ما شناسایی انواع ذهن‌آگاهی دیجیتال گزارش‌شده در ارتباط با مشارکت دانشجویان، نحوه طراحی و اجرای مداخلات، سازوکارهای حمایت‌کننده از مشارکت و جهت‌گیری اثرات گزارش‌شده بود. روش‌ها: مرور نظام‌مند مطابق با بیانیه PRISMA 2020 در پایگاه‌های Scopus، Web of Science و ERIC برای مدارک منتشرشده بین ژانویه 2021 تا ژوئیه 2026 انجام شد. مطالعات واجد شرایط، مقالات پژوهشی به زبان انگلیسی در مجلات نمایه‌شده در Scopus بودند که شواهد کمی یا آمیخته ارائه داده بودند. غربالگری به‌طور مستقل توسط دو ارزیاب (کاپای کوهن = 0.81) انجام شد، کیفیت روش‌شناختی با ابزار Mixed Methods Appraisal Tool ارزیابی گردید و شواهد از طریق سنتز روایتی و موضوعی تحلیل شد. این مرور مطابق با PRISMA 2020 انجام و به‌صورت بازنگرانه در Open Science Framework ثبت شد (https://doi.org/10.17605/OSF.IO/ZNSMK). یافته‌ها: از میان 412 مدرک اولیه، 14 مقاله معیارهای ورود را داشتند. سه نوع ذهن‌آگاهی دیجیتال شناسایی شد: ظرفیت روان‌شناختی یا صفتی (36٪)، مداخلات دیجیتال ساختاریافته (36٪) و عاملیت ذهن‌آگاهانه در استفاده از فناوری (28٪) که از طریق سامانه‌های مدیریت یادگیری، برنامه‌های تلفن همراه و تمرینات هدایت‌شده با پشتیبانی پایش و مشاوره عملیاتی شدند. ذهن‌آگاهی دیجیتال با تقویت تنظیم توجه، مدیریت هیجان، انگیزش، خودکارآمدی، خودمختاری، مشارکت و پایداری، از مشارکت حمایت کرد؛ به‌طوری که 79٪ مطالعات اثرات مثبت، 14٪ اثرات محدود و 7٪ هیچ رابطه معناداری را گزارش کردند. نتیجه‌گیری: این مطالعه یک مدل مفهومی تلفیقی ارائه می‌دهد که ذهن‌آگاهی دیجیتال را به ابعاد رفتاری، شناختی و هیجانی مشارکت پیوند می‌دهد و پیامدهای عملی برای طراحی یادگیری ترکیبی دارد. شواهد با ناهمگونی ابزارهای سنجش مشارکت و غلبه زمینه‌های پژوهشی آموزش آنلاین و آسیایی محدود می‌شود.

Statelessness affects an estimated 4.3 to 10 million people worldwide, denying them access to fundamental rights including education, employment, healthcare, and freedom from arbitrary detention. While stateless individuals are recognised as a marginalised group at elevated risk of human rights violations, discrimination, and trauma, the psychological impact of statelessness remains under-researched. This study aimed to explore how adults with lived experience of statelessness in the UK make sense of its impact on their mental health, and how they access support for any psychological difficulties. A qualitative design using Interpretative Phenomenological Analysis was used. Seven adults affected by statelessness were recruited through non-governmental organisations using purposive sampling. Participants varied in the reasons why they had been affected by statelessness, country of origin, and current immigration status in the UK. Four group experiential themes were generated. Trapped in a Kafkaesque System captured participants’ experience of draconian, discriminatory, and self-perpetuating bureaucratic structures that stripped autonomy, security, and time. Erosion of Self and Belonging described feeling administratively reduced to a non-person, dual legal and relational abandonment, and severed connections. Psychological and Embodied Harm located anxiety, depression, suicidality, post-traumatic stress disorder (PTSD), and somatic symptoms unambiguously within structural conditions, with two participants reporting that UK procedures damaged their mental health more than prior experiences of incarceration; intergenerational effects of the impacts of statelessness were also identified. Survival Strategies and Systemic Limits captured the protective role of community, faith, activism, and equipped services, while emphasising that resilience was bounded and could not substitute for rights. The findings articulate a pathway in which Kafkaesque systems produce entrapment, erode the person’s sense of identity, belonging and connection to others, and generate psychological and embodied harm only partially mediated by coping. Implications include the need for policy reform (reduced waits, restored and adequate Legal Aid funding, the right to work and healthcare access during protracted legal processes), clinician training, and services that recognise statelessness-related distress as legitimate clinical territory rather than deflecting responsibility to immigration authorities.

بدون تابعیت بودن حدوداً بین ۴٫۳ تا ۱۰ میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد و آن‌ها را از دسترسی به حقوق اساسی از جمله آموزش، اشتغال، مراقبت‌های بهداشتی و آزادی از بازداشت خودسرانه محروم می‌کند. اگرچه افراد بدون تابعیت به عنوان گروهی به حاشیه رانده‌شده با خطر بالاتر نقض حقوق بشر، تبعیض و تروما شناخته می‌شوند، اما تأثیر روان‌شناختی بدون تابعیت بودن همچنان کمتر مورد پژوهش قرار گرفته است. هدف این مطالعه بررسی نحوه درک بزرگسالان دارای تجربه زیسته بدون تابعیت بودن در بریتانیا از تأثیر آن بر سلامت روان و نحوه دسترسی آن‌ها به حمایت برای مشکلات روان‌شناختی بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از تحلیل پدیدارشناختی تفسیری انجام شد. هفت بزرگسال تحت تأثیر بدون تابعیت بودن از طریق سازمان‌های غیردولتی و با نمونه‌گیری هدفمند جذب شدند. شرکت‌کنندگان از نظر دلایل بدون تابعیت بودن، کشور مبدأ و وضعیت مهاجرتی فعلی در بریتانیا متفاوت بودند. چهار مضمون تجربی گروهی استخراج شد. «گیر افتادن در یک سیستم کافکایی» تجربه شرکت‌کنندگان از ساختارهای بوروکراتیک سختگیرانه، تبعیض‌آمیز و خودتداوم‌بخش را که خودمختاری، امنیت و زمان را از آن‌ها سلب می‌کرد، توصیف می‌کند. «فرسایش خود و تعلق» به احساس تقلیل اداری به یک غیرشخص، رهاشدگی دوگانه حقوقی و ارتباطی، و قطع پیوندها اشاره دارد. «آسیب روان‌شناختی و جسمانی» اضطراب، افسردگی، تمایلات خودکشی، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و علائم جسمانی را به طور آشکار در شرایط ساختاری جای می‌دهد؛ دو شرکت‌کننده گزارش دادند که رویه‌های بریتانیا سلامت روان آن‌ها را بیش از تجربیات قبلی زندان آسیب زده است؛ همچنین آثار بین‌نسلی بدون تابعیت بودن شناسایی شد. «راهبردهای بقا و محدودیت‌های نظام‌مند» نقش حمایتی جامعه، ایمان، کنشگری و خدمات مجهز را نشان داد، در حالی که تأکید شد تاب‌آوری محدود بوده و جایگزین حقوق نمی‌شود. یافته‌ها مسیر تولید گرفتاری توسط سیستم‌های کافکایی، فرسایش هویت، تعلق و ارتباط با دیگران، و ایجاد آسیب روان‌شناختی و جسمانی را که تنها تا حدی با مقابله تعدیل می‌شود، تبیین می‌کند. پیامدها شامل نیاز به اصلاح سیاست (کاهش زمان انتظار، بازگرداندن و تأمین کافی بودجه کمک حقوقی، حق کار و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی در طول فرایندهای حقوقی طولانی)، آموزش بالینی و خدماتی است که پریشانی مرتبط با بدون تابعیت بودن را به عنوان حوزه بالینی مشروع به رسمیت بشناسند و مسئولیت را به مقامات مهاجرتی واگذار نکنند.

Background: Workplace stress, anxiety, burnout and psychological distress are important concerns affecting employee well-being and organisational performance. The increasing use of artificial intelligence (AI) in digital mental health support offers opportunities for accessible and timely assistance, while raising concerns regarding privacy, informed consent, algorithmic bias, clinical safety, accountability and human oversight. This study aims to examine the potential role and responsible integration of AI-based psychiatric counselling for managing employee stress and supporting workplace mental health by 2030. Materials and Methods: A mixed-methods research design will be used, combining quantitative survey data with qualitative interviews. The quantitative component will include approximately 350–450 employees, while the qualitative component will involve approximately 25–35 interviews with HR professionals, organisational leaders, EAP professionals and mental health practitioners. Data will assess perceived stress, anxiety, burnout, psychological safety, trust, confidentiality, privacy concerns, AI counselling acceptance and willingness to use AI-based mental health support. Quantitative data will be analysed using descriptive statistics, reliability testing, correlation, regression, t-tests, ANOVA and appropriate mediation or moderation analyses. Qualitative data will be analysed thematically. Results: The study is expected to identify factors influencing employee acceptance and trust in AI-based psychiatric counselling and to examine the role of privacy, human oversight, psychological safety and organisational support in its responsible adoption. Conclusion: AI-based psychiatric counselling may serve as a supportive component of workplace mental health systems, particularly for early support, psychoeducation, self-help and triage. However, it should complement rather than replace qualified mental health professionals. Responsible implementation will require privacy safeguards, informed consent, clinical oversight, transparency, fairness, accountability and clear referral pathways.

زمینه: استرس محیط کار، اضطراب، فرسودگی شغلی و پریشانی روان‌شناختی از دغدغه‌های مهمی هستند که بهزیستی کارکنان و عملکرد سازمانی را تحت تأثیر قرار می‌دهند. افزایش استفاده از هوش مصنوعی (AI) در حمایت دیجیتال سلامت روان، فرصت‌هایی برای دسترسی و کمک به‌موقع فراهم می‌کند، در حالی که نگرانی‌هایی درباره حریم خصوصی، رضایت آگاهانه، سوگیری الگوریتمی، ایمنی بالینی، مسئولیت‌پذیری و نظارت انسانی ایجاد می‌کند. هدف این مطالعه بررسی نقش بالقوه و ادغام مسئولانه مشاوره روان‌پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی برای مدیریت استرس کارکنان و حمایت از سلامت روان محیط کار تا سال ۲۰۳۰ است. مواد و روش‌ها: از طرح پژوهشی آمیخته استفاده خواهد شد که داده‌های پیمایش کمی را با مصاحبه‌های کیفی ترکیب می‌کند. بخش کمی شامل حدود ۳۵۰ تا ۴۵۰ نفر از کارکنان خواهد بود و بخش کیفی شامل حدود ۲۵ تا ۳۵ مصاحبه با متخصصان منابع انسانی، رهبران سازمانی، متخصصان EAP و درمانگران سلامت روان خواهد بود. داده‌ها میزان استرس ادراک‌شده، اضطراب، فرسودگی شغلی، ایمنی روان‌شناختی، اعتماد، محرمانگی، نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی، پذیرش مشاوره مبتنی بر هوش مصنوعی و تمایل به استفاده از حمایت سلامت روان مبتنی بر هوش مصنوعی را ارزیابی خواهند کرد. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی، آزمون پایایی، همبستگی، رگرسیون، آزمون t، ANOVA و تحلیل‌های میانجی‌گری یا تعدیل‌گری مناسب تحلیل می‌شوند. داده‌های کیفی به صورت مضمون‌محور تحلیل خواهند شد. نتایج: انتظار می‌رود مطالعه عوامل مؤثر بر پذیرش و اعتماد کارکنان به مشاوره روان‌پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی را شناسایی کند و نقش حریم خصوصی، نظارت انسانی، ایمنی روان‌شناختی و حمایت سازمانی را در پذیرش مسئولانه آن بررسی نماید. نتیجه‌گیری: مشاوره روان‌پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند به عنوان بخشی حمایتی از نظام‌های سلامت روان محیط کار، به ویژه برای حمایت اولیه، آموزش روانی، خودیاری و ارجاع اولیه مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، باید مکمل و نه جایگزین متخصصان واجد شرایط سلامت روان باشد. اجرای مسئولانه نیازمند تضمین‌های حریم خصوصی، رضایت آگاهانه، نظارت بالینی، شفافیت، انصاف، مسئولیت‌پذیری و مسیرهای ارجاع روشن خواهد بود.

The decline in psychological well-being among students in higher education has been increasingly documented. Despite growing recognition of perceived employability as consequential for employees’ well-being in the labor market, less is known regarding its specific association with psychological health among college students approaching the school-to-work transition. This study examined the association between perceived employability and psychological distress among Chinese college students and further explored the variation of this association by gender and family economic condition. Data were from three consecutive waves of the Panel Survey of Chinese University Students (PSCUS, 2020–2022), tracking 2552 students from their first to their third year. Fixed-effects models were employed to account for unobserved time-invariant characteristics. Interaction models were used to investigate how gender and family economic condition would shape the relationship between perceived employability and psychological distress. Results showed that higher perceived employability was significantly associated with lower psychological distress. Interaction models further indicated that the association was primarily driven by female and economically disadvantaged students. These findings highlight the need for policymakers to develop career-related programs that enhance students’ perceived employability as a vital means of promoting the psychological well‑being of college students, with particular attention to vulnerable socioeconomic and gender groups.

کاهش بهزیستی روان‌شناختی در میان دانشجویان آموزش عالی به طور فزاینده‌ای مستندسازی شده است. با وجود افزایش شناخت نسبت به اهمیت اشتغال‌پذیری ادراک‌شده برای بهزیستی کارکنان در بازار کار، اطلاعات کمتری درباره ارتباط خاص آن با سلامت روان‌شناختی در میان دانشجویان دانشگاهی که در آستانه گذار از مدرسه به کار هستند، وجود دارد. این مطالعه ارتباط میان اشتغال‌پذیری ادراک‌شده و پریشانی روان‌شناختی را در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین بررسی کرده و همچنین به بررسی تفاوت این ارتباط بر اساس جنسیت و وضعیت اقتصادی خانواده پرداخته است. داده‌ها از سه موج متوالی پیمایش پانل دانشجویان دانشگاه‌های چین (PSCUS، ۲۰۲۰–۲۰۲۲) گردآوری شده است که ۲۵۵۲ دانشجو را از سال اول تا سوم پیگیری کرده است. مدل‌های اثرات ثابت برای کنترل ویژگی‌های مشاهده‌نشده ثابت در طول زمان به کار گرفته شد. مدل‌های تعاملی برای بررسی نحوه تأثیر جنسیت و وضعیت اقتصادی خانواده بر رابطه میان اشتغال‌پذیری ادراک‌شده و پریشانی روان‌شناختی استفاده شد. نتایج نشان داد که اشتغال‌پذیری ادراک‌شده بالاتر به طور معناداری با پریشانی روان‌شناختی کمتر همراه است. مدل‌های تعاملی همچنین نشان دادند که این ارتباط عمدتاً توسط دانشجویان زن و دانشجویان دارای وضعیت اقتصادی نامطلوب هدایت می‌شود. این یافته‌ها بر ضرورت تدوین برنامه‌های مرتبط با شغل توسط سیاست‌گذاران برای ارتقای اشتغال‌پذیری ادراک‌شده دانشجویان به عنوان ابزاری حیاتی برای ارتقای بهزیستی روان‌شناختی دانشجویان دانشگاه، با توجه ویژه به گروه‌های آسیب‌پذیر از نظر اقتصادی و جنسیتی، تأکید می‌کند.

Background Symptom catastrophizing reflects maladaptive cognitive and emotional responses to physical symptoms and may worsen symptom burden, distress, and recovery. However, no validated Chinese instrument is available for cardiac surgery patients, limiting patient-centered assessment and early risk identification.Objective To translate and culturally adapt a symptom-neutral catastrophizing measure derived from the original Post-concussion Symptom Catastrophizing Scale and evaluate its psychometric properties in Chinese cardiac surgery patients.Methods Following Brislin’s translation model, the scale was translated into Chinese. A convenience sample of 676 cardiac surgery patients was recruited from June to October 2025. Item analysis included critical ratio testing, item-total correlations, and internal consistency evaluation. Reliability was assessed using internal consistency, split-half, and test-retest methods. Content validity was evaluated through expert consultation. Exploratory and confirmatory factor analyses were conducted to examine construct validity. Data were analyzed using SPSS 29.0 and Mplus 8.0.Results The adapted Chinese Symptom Catastrophizing Scale demonstrated strong content validity in cardiac surgery patients (S-CVI/Ave = 0.975; CVR = 0.800–1.000). Exploratory factor analysis extracted a three-factor model explaining 79.774% of the variance. Confirmatory factor analysis indicated acceptable model fit (χ2/df = 2.175, CFI = 0.970, TLI = 0.962, RMSEA = 0.059). Reliability coefficients included Cronbach’s α = 0.936, split-half reliability = 0.894, test-retest reliability = 0.958, and McDonald’s ω = 0.934.Conclusion The Chinese Symptom Catastrophizing Scale demonstrated satisfactory initial reliability and validity evidence in cardiac surgery patients. It provides a brief, standardized, patient-centered measure for identifying maladaptive symptom responses and may facilitate early psychological risk screening, targeted symptom management, and future patient-reported outcome research.

زمینه و هدف: فاجعه‌سازی نشانه‌ها بازتاب‌دهنده پاسخ‌های شناختی و هیجانی ناسازگار به نشانه‌های جسمانی است و ممکن است بار نشانه‌ها، پریشانی و روند بهبودی را تشدید کند. با این حال، هیچ ابزار معتبر به زبان چینی برای بیماران جراحی قلب وجود ندارد و این امر ارزیابی مبتنی بر بیمار و شناسایی زودهنگام خطر را محدود می‌کند. هدف: ترجمه و بومی‌سازی فرهنگی یک ابزار خنثی نسبت به نشانه‌ها که از مقیاس اصلی فاجعه‌سازی نشانه‌های پس از ضربه مغزی اقتباس شده و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی آن در بیماران چینی جراحی قلب بود. روش‌ها: با پیروی از مدل ترجمه Brislin، مقیاس به زبان چینی ترجمه شد. نمونه‌گیری در دسترس شامل ۶۷۶ بیمار جراحی قلب از ژوئن تا اکتبر ۲۰۲۵ بود. تحلیل ماده‌ها شامل آزمون نسبت بحرانی، همبستگی ماده-کل و ارزیابی انسجام درونی بود. پایایی با استفاده از انسجام درونی، روش دو نیمه و آزمون بازآزمایی سنجیده شد. روایی محتوا از طریق مشاوره با خبرگان ارزیابی شد. برای بررسی روایی سازه، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی انجام شد. داده‌ها با استفاده از SPSS 29.0 و Mplus 8.0 تحلیل شدند. یافته‌ها: مقیاس فاجعه‌سازی نشانه‌ها به زبان چینی روایی محتوای قوی در بیماران جراحی قلب نشان داد (S-CVI/Ave = 0.975؛ CVR = 0.800–1.000). تحلیل عاملی اکتشافی سه عامل استخراج کرد که ۷۹.۷۷۴٪ واریانس را تبیین نمود. تحلیل عاملی تأییدی برازش قابل قبول مدل را نشان داد (χ2/df = 2.175، CFI = 0.970، TLI = 0.962، RMSEA = 0.059). ضرایب پایایی شامل آلفای کرونباخ = 0.936، پایایی دو نیمه = 0.894، پایایی بازآزمایی = 0.958 و اومگای مک‌دونالد = 0.934 بود. نتیجه‌گیری: مقیاس فاجعه‌سازی نشانه‌ها به زبان چینی شواهد اولیه رضایت‌بخشی از نظر پایایی و روایی در بیماران جراحی قلب ارائه داد. این ابزار، مقیاسی مختصر، استاندارد و مبتنی بر بیمار برای شناسایی پاسخ‌های ناسازگار به نشانه‌ها فراهم می‌کند و می‌تواند غربالگری زودهنگام خطر روان‌شناختی، مدیریت هدفمند نشانه‌ها و پژوهش‌های آتی مبتنی بر پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار را تسهیل نماید.

Abstract Objective Psychiatric conditions arise from a complex interplay of genetics and environment. Many people struggle to interpret genetic risk, leading to distress and inadequately informed decisions. Mental health professionals are often the first point of contact for patients with questions about psychiatric genetic risk. We aimed to uncover UK-based psychiatric professionals’ knowledge and perceptions of psychiatric genetic risk, comparing those with and without a medical degree to identify training gaps. Methods Healthcare professionals (n=152) were recruited via email and social media. An online survey assessed: 1) genetic knowledge using the 6-item International Genetic Literacy and Attitudes Survey (iGLAS), 2) confidence discussing genetic and environmental risk, 3) perceived contributions of genetic and environmental factors to psychiatric conditions, and 4) how often patients and relatives ask questions about genetic or environmental risk. We compared those with a medical degree (n=56) to those without (n=96) via linear regressions. Results One-quarter indicated patients always or often asked about genetic risk for their psychiatric condition. Whilst participants’ genetic knowledge was good (mean iGLAS score=4.36 out of 6), 10% believed at least one psychiatric condition was caused by only environmental or only genetic factors. Only 30% feel confident discussing genetic risk with patients and their relatives. Participants with a medical degree demonstrated significantly greater genetic knowledge (mean iGLAS score=5.02, SD=0.91) than those without (mean=3.97, SD=1.31; β=1.05, 95% CI=0.64, 1.47, p <0.001), and were more confident discussing genetic risk (β=0.60, 95% CI=0.20, 1.01, p =0.004), however this latter finding was non- significant after controlling for sex. Confidence discussing environmental risk was not linked to training background. Conclusions Patients and their relatives are curious about genetic risk, yet professionals’ confidence discussing this was low, especially among those without medical degrees. We highlight a specific training gap related to genetics and support calls for accessible psychiatric genetics education for mental health professionals.

هدف: اختلالات روان‌پزشکی ناشی از تعامل پیچیده ژنتیک و محیط هستند. بسیاری از افراد در تفسیر ریسک ژنتیکی دچار مشکل می‌شوند که این امر منجر به اضطراب و تصمیم‌گیری‌های ناکافی می‌گردد. متخصصان سلامت روان اغلب نخستین نقطه تماس بیماران با پرسش‌هایی درباره ریسک ژنتیکی روان‌پزشکی هستند. هدف ما کشف دانش و ادراک متخصصان روان‌پزشکی مستقر در بریتانیا نسبت به ریسک ژنتیکی روان‌پزشکی و مقایسه افراد دارای مدرک پزشکی با افراد فاقد آن به منظور شناسایی خلأهای آموزشی بود. روش‌ها: متخصصان سلامت (n=152) از طریق ایمیل و شبکه‌های اجتماعی جذب شدند. یک پرسشنامه آنلاین موارد زیر را ارزیابی کرد: ۱) دانش ژنتیکی با استفاده از پرسشنامه بین‌المللی سواد و نگرش ژنتیکی (iGLAS) شامل ۶ سؤال، ۲) میزان اطمینان در بحث درباره ریسک ژنتیکی و محیطی، ۳) سهم ادراک‌شده عوامل ژنتیکی و محیطی در اختلالات روان‌پزشکی، و ۴) فراوانی پرسش بیماران و بستگان درباره ریسک ژنتیکی یا محیطی. افراد دارای مدرک پزشکی (n=56) با افراد فاقد آن (n=96) با استفاده از رگرسیون خطی مقایسه شدند. نتایج: یک‌چهارم شرکت‌کنندگان اظهار داشتند که بیماران همیشه یا اغلب درباره ریسک ژنتیکی اختلال روان‌پزشکی خود سؤال می‌کنند. اگرچه دانش ژنتیکی شرکت‌کنندگان مطلوب بود (میانگین نمره iGLAS=4.36 از ۶)، ۱۰٪ معتقد بودند که حداقل یک اختلال روان‌پزشکی صرفاً ناشی از عوامل محیطی یا صرفاً ژنتیکی است. تنها ۳۰٪ در بحث درباره ریسک ژنتیکی با بیماران و بستگانشان احساس اطمینان می‌کردند. افراد دارای مدرک پزشکی دانش ژنتیکی به‌مراتب بیشتری نشان دادند (میانگین نمره iGLAS=5.02، انحراف معیار=0.91) نسبت به افراد فاقد آن (میانگین=3.97، انحراف معیار=1.31؛ β=1.05، 95% CI=0.64, 1.47، p<0.001) و در بحث درباره ریسک ژنتیکی نیز اطمینان بیشتری داشتند (β=0.60، 95% CI=0.20, 1.01، p=0.004)، هرچند این یافته اخیر پس از کنترل جنسیت معنادار نبود. اطمینان در بحث درباره ریسک محیطی با پیشینه آموزشی مرتبط نبود. نتیجه‌گیری: بیماران و بستگانشان نسبت به ریسک ژنتیکی کنجکاو هستند، اما اطمینان متخصصان در بحث درباره این موضوع پایین بود، به‌ویژه در میان افراد فاقد مدرک پزشکی. ما به خلأ آموزشی مشخصی در حوزه ژنتیک اشاره می‌کنیم و از آموزش قابل‌دسترس ژنتیک روان‌پزشکی برای متخصصان سلامت روان حمایت می‌کنیم.

Residents' mental health problems have become increasingly prevalent in recent years, accompanied by younger onset ages and rising incidence.Psychological distress among the elderly, emotional disorders in adolescents and mental stress in patients with chronic diseases 1 have gradually become prominent public health issues across communities.Against this backdrop, public demand for accessible and convenient mental health services has grown rapidly.As the first point of contact for community residents, primary healthcare institutions play a core role in early screening, preliminary intervention, health education and two-way referral of mental disorders.2 Frontline medical workers are the main executors of these services, and their willingness to participate directly determines the implementation quality and sustainability of grassroots mental health care.This cross-sectional study was conducted among medical staff from 49 community health service centers in Chaoyang District, Beijing.Participants included general practitioners, public health physicians, community nurses and other on-

مشکلات سلامت روان ساکنان در سال‌های اخیر به طور فزاینده‌ای شایع شده است و این روند با کاهش سن شروع و افزایش بروز همراه بوده است. پریشانی روان‌شناختی در سالمندان، اختلالات هیجانی در نوجوانان و استرس روانی در بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن به تدریج به مسائل برجسته سلامت عمومی در جوامع تبدیل شده‌اند. در چنین شرایطی، تقاضای عمومی برای دسترسی آسان و خدمات سلامت روان مناسب به سرعت افزایش یافته است. به عنوان اولین نقطه تماس ساکنان جامعه، مؤسسات مراقبت‌های اولیه نقش محوری در غربالگری اولیه، مداخله مقدماتی، آموزش سلامت و ارجاع دوطرفه اختلالات روانی ایفا می‌کنند. کارکنان خط مقدم پزشکی مجریان اصلی این خدمات هستند و تمایل آن‌ها به مشارکت، کیفیت اجرا و پایداری مراقبت سلامت روان در سطح پایه را به طور مستقیم تعیین می‌کند. این مطالعه مقطعی در میان کارکنان پزشکی ۴۹ مرکز خدمات سلامت جامعه در منطقه چائویانگ پکن انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل پزشکان عمومی، پزشکان بهداشت عمومی، پرستاران جامعه و سایر افراد بودند.

Background Emotional distress is common around clinical procedures, cancer supportive care, and health-professions training. Aromatherapy and music are easy to deliver, yet it remains unclear when combining them is worthwhile and whether the combination offers more than either component alone. Objective To synthesize experimental studies of aromatherapy combined with music or sound published from January 2019 through September 7, 2026; identify the populations and settings in which benefits were most consistent; and separate benefit over inactive care from incremental benefit over a single sensory intervention. Methods We searched PubMed, Embase, CINAHL, APA PsycINFO, Scopus, Web of Science Core Collection, CENTRAL, CNKI, and Dentistry & Oral Sciences Source from January 1, 2019, to September 7, 2026. Randomized trials and controlled nonrandomized or quasi-experimental studies were eligible when they included an identifiable arm combining aromatherapy with music or sound and reported emotional-distress or related physiological outcomes. Two reviewers independently screened records, extracted data, and assessed risk of bias. Clinical and methodological heterogeneity precluded meta-analysis; findings were synthesized narratively using SWiM guidance. Results Twenty-four studies involving 2,530 participants from 12 countries or regions were included. Of these, 21 were randomized studies and three were controlled nonrandomized or quasi-experimental studies. The evidence covered procedural and perioperative care, dentistry, nursing education and occupational stress, and cancer or palliative care. Results were most consistent in pediatric dentistry, magnetic resonance imaging, nursing examinations or skills testing, and some repeated cancer-support programs. Two lithotripsy trials and the adult endodontic study did not show a clear benefit. Although combined treatment often outperformed inactive care, it frequently failed to outperform aromatherapy or music alone. Adverse events, acceptability, and economic outcomes were poorly reported. Conclusion Combined aromatherapy and music or sound showed the most consistent reductions in anxiety or distress in pediatric dentistry, MRI examinations, nursing examinations or skills training, and some perioperative and cancer-support settings. Clear benefit was not demonstrated in lithotripsy or endodontic care; in general surgery, pregnancy non-stress testing, coronary angiography, palliative care, and outpatient oncology, the combination generally did not outperform a single modality. Future adequately powered factorial trials should standardize the interventions and use prespecified between-group comparisons, longer follow-up, and systematic reporting of adverse events and costs. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/view/CRD42024570691 , CRD42024570691.

زمینه و هدف: پریشانی هیجانی در حین فرایندهای بالینی، مراقبت حمایتی سرطان و آموزش حرفه‌های سلامت شایع است. آروماتراپی و موسیقی روش‌هایی آسان برای اجرا هستند، اما هنوز مشخص نیست که ترکیب آن‌ها چه زمانی ارزشمند است و آیا این ترکیب نسبت به هر یک از اجزای منفرد مزیت بیشتری دارد یا خیر. هدف: سنتز مطالعات تجربی آروماتراپی ترکیب‌شده با موسیقی یا صدا که از ژانویه ۲۰۱۹ تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۶ منتشر شده‌اند؛ شناسایی جمعیت‌ها و محیط‌هایی که بیشترین سودمندی را داشته‌اند؛ و تفکیک سودمندی نسبت به مراقبت غیرفعال از سودمندی افزایشی نسبت به مداخله حسی منفرد. روش‌ها: پایگاه‌های PubMed، Embase، CINAHL، APA PsycINFO، Scopus، Web of Science Core Collection، CENTRAL، CNKI و Dentistry & Oral Sciences Source از ۱ ژانویه ۲۰۱۹ تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده و مطالعات کنترل‌شده غیرتصادفی یا شبه‌تجربی زمانی واجد شرایط بودند که یک بازوی قابل‌شناسایی ترکیب آروماتراپی با موسیقی یا صدا را شامل می‌شد و پیامدهای پریشانی هیجانی یا پیامدهای فیزیولوژیک مرتبط را گزارش می‌کرد. دو ارزیاب به طور مستقل سوابق را غربالگری، داده‌ها را استخراج و خطر سوگیری را ارزیابی کردند. ناهمگونی بالینی و روش‌شناختی، انجام فراتحلیل را غیرممکن ساخت؛ یافته‌ها به صورت روایی و با استفاده از راهنمای SWiM سنتز شدند. نتایج: بیست‌وچهار مطالعه با مشارکت ۲۵۳۰ نفر از ۱۲ کشور یا منطقه وارد شدند. از این میان، ۲۱ مطالعه تصادفی‌سازی‌شده و سه مطالعه کنترل‌شده غیرتصادفی یا شبه‌تجربی بودند. شواهد شامل مراقبت‌های فرایندی و دوره‌پری‌عملیاتی، دندانپزشکی، آموزش پرستاری و استرس شغلی، و مراقبت سرطان یا تسکینی بود. نتایج در دندانپزشکی کودکان، تصویربرداری تشدید مغناطیسی، آزمون‌ها یا ارزیابی مهارت‌های پرستاری و برخی برنامه‌های حمایتی تکرارشونده سرطان بیشترین ثبات را داشت. دو کارآزمایی لیتوتریپسی و مطالعه اندودنتیک بزرگسالان سودمندی واضحی نشان ندادند. اگرچه درمان ترکیبی اغلب نسبت به مراقبت غیرفعال برتری داشت، اما در بسیاری موارد نسبت به آروماتراپی یا موسیقی به تنهایی برتری نداشت. رویدادهای ناخواسته، پذیرش‌پذیری و پیامدهای اقتصادی به‌خوبی گزارش نشده بودند. نتیجه‌گیری: آروماتراپی ترکیبی با موسیقی یا صدا بیشترین کاهش پایدار اضطراب یا پریشانی را در دندانپزشکی کودکان، تصویربرداری تشدید مغناطیسی، آزمون‌ها یا آموزش مهارت‌های پرستاری و برخی محیط‌های دوره‌پری‌عملیاتی و حمایتی سرطان نشان داد. سودمندی واضحی در لیتوتریپسی یا مراقبت اندودنتیک مشاهده نشد؛ در جراحی عمومی، آزمون بدون استرس بارداری، آنژیوگرافی کرونر، مراقبت تسکینی و انکولوژی سرپایی نیز ترکیب معمولاً نسبت به یک روش منفرد برتری نداشت. مطالعات آینده با توان آماری کافی باید مداخلات را استانداردسازی کرده، مقایسه‌های بین‌گروهی از پیش تعیین‌شده، پیگیری طولانی‌تر و گزارش نظام‌مند رویدادهای ناخواسته و هزینه‌ها را مدنظر قرار دهند. ثبت مرور نظام‌مند: https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/view/CRD42024570691 ، CRD42024570691.

INTRODUCTION: Lifestyle factors are increasingly recognized as important correlates of adolescent mental health and wellbeing. However, existing research has largely focused on sleep, nutrition, and physical activity in isolation, with less attention to cumulative multidomain lifestyle protective factors and their prospective associations with subsequent wellbeing beyond prior mental health. METHODS: Data were drawn from 163 adolescents (55.2% female; aged 12-17 years) participating in the Australian Longitudinal Adolescent Brain Study between 2018 and 2025. Lagged generalized estimating equation models examined associations between cumulative lifestyle protective factors and wellbeing at the subsequent assessment after adjustment for prior wellbeing, age, and sex. Two lifestyle protective factor indices were examined: a Base Index comprising nutrition, sleep, and physical activity, and an Extended Index additionally incorporating mindfulness and social connectedness. Outcomes were positive wellbeing measured using the COMPAS-W and low psychological distress measured using the Kessler Psychological Distress Scale (K10). RESULTS: Lifestyle protective factors commonly co-occurred across behavioral and psychosocial domains. Higher scores on both the Base and Extended lifestyle protective factor indices were associated with greater odds of subsequent positive wellbeing and low psychological distress after adjustment for prior wellbeing, age, and sex. CONCLUSIONS: Cumulative lifestyle protective factors were prospectively associated with subsequent adolescent wellbeing after accounting for prior levels of wellbeing, highlighting multidomain lifestyle protection as a potentially important contributor to mental health across adolescence.

مقدمه: عوامل سبک زندگی به طور فزاینده‌ای به عنوان همبسته‌های مهم سلامت روان و بهزیستی نوجوانان شناخته می‌شوند. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً به خواب، تغذیه و فعالیت بدنی به صورت مجزا پرداخته‌اند و به عوامل محافظ سبک زندگی چندحوزه‌ای تجمعی و ارتباطات آینده‌نگر آن‌ها با بهزیستی بعدی فراتر از سلامت روان قبلی کمتر توجه شده است. روش‌ها: داده‌ها از ۱۶۳ نوجوان (۵۵/۲٪ دختر؛ در بازه سنی ۱۲ تا ۱۷ سال) شرکت‌کننده در مطالعه طولی مغز نوجوانان استرالیا بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۵ جمع‌آوری شد. مدل‌های معادلات برآورد تعمیم‌یافته با تاخیر، ارتباط بین عوامل محافظ سبک زندگی تجمعی و بهزیستی در ارزیابی بعدی را پس از تعدیل برای بهزیستی قبلی، سن و جنسیت بررسی کردند. دو شاخص عوامل محافظ سبک زندگی مورد بررسی قرار گرفت: شاخص پایه شامل تغذیه، خواب و فعالیت بدنی و شاخص گسترده که ذهن‌آگاهی و پیوند اجتماعی را نیز در بر می‌گیرد. پیامدها شامل بهزیستی مثبت با استفاده از COMPAS-W و پریشانی روان‌شناختی پایین با استفاده از مقیاس پریشانی روان‌شناختی Kessler (K10) اندازه‌گیری شد. نتایج: عوامل محافظ سبک زندگی معمولاً در حوزه‌های رفتاری و روانی‌اجتماعی به طور همزمان رخ می‌دهند. نمرات بالاتر در هر دو شاخص پایه و گسترده عوامل محافظ سبک زندگی با احتمال بیشتر بهزیستی مثبت بعدی و پریشانی روان‌شناختی پایین پس از تعدیل برای بهزیستی قبلی، سن و جنسیت همراه بود. نتیجه‌گیری: عوامل محافظ سبک زندگی تجمعی به طور آینده‌نگر با بهزیستی بعدی نوجوانان پس از در نظر گرفتن سطوح قبلی بهزیستی مرتبط بودند و بر اهمیت حفاظت چندحوزه‌ای سبک زندگی به عنوان یک عامل بالقوه مهم در سلامت روان در سراسر نوجوانی تأکید می‌کنند.

Background Receiving a cancer diagnosis frequently evokes a wide range of emotions. Emotions may help to cope with cancer: these are adaptive emotions. When emotions become disproportionate to the situation or interfere with functioning, emotions are maladaptive. According to the network theory of mental disorders, symptoms are reciprocally associated with each other; if there are strong connections between symptoms, the symptom network remains activated. A strongly connected network indicates maladaptive emotions. Objective To examine whether patients with cancer with maladaptive emotions are characterized by stronger associations among emotional (and among emotional and cancer-treatment-related) symptoms as compared to patients with adaptive emotions. Methods Patients with cancer (n = 132) completed Ecological Momentary Assessments for 14 days, 5 times a day, 3–7 months after start of systemic treatment. Patients were categorized as having adaptive or maladaptive emotions, based on a reference standard (psychiatric diagnostic assessment or self-reported subjective need for professional mental healthcare). Multilevel Vector Autoregression models were built in R (mlVAR package), and associations among symptoms in networks were compared (mnet package). Results Patients with maladaptive emotions did not show stronger associations among symptoms than patients with adaptive emotions. This result of no statistically significant differences was consistently found for both emotional and cancer-treatment-related symptoms, both reference standards (psychiatric diagnostic assessment and subjective need for professional mental health care), and both contemporaneous and temporal networks (maximal edge differences ≤0.14). Conclusion Contrary to our hypothesis, associations among emotional symptoms and of emotional and cancer-treatment-related symptoms were not stronger in patients with maladaptive emotions, as compared to patients with adaptive emotions. This raises doubts about the validity of network theory as an explanation for maladaptive emotions in patients with cancer. Since network strength did not differentiate between adaptive and maladaptive emotions, clinical assessment should continue to be guided by symptom intensity, patient functioning, and the expressed need for mental health care.

زمینه: دریافت تشخیص سرطان اغلب طیف وسیعی از هیجان‌ها را برمی‌انگیزد. هیجان‌ها می‌توانند به مقابله با سرطان کمک کنند؛ این‌ها هیجان‌های سازگارانه هستند. زمانی که هیجان‌ها نسبت به موقعیت نامتناسب شده یا در عملکرد اختلال ایجاد کنند، هیجان‌ها ناسازگارانه محسوب می‌شوند. بر اساس نظریه شبکه‌ای اختلالات روانی، نشانه‌ها به طور متقابل با یکدیگر مرتبط هستند؛ اگر ارتباطات قوی میان نشانه‌ها وجود داشته باشد، شبکه نشانه‌ها فعال باقی می‌ماند. یک شبکه با پیوندهای قوی‌تر نشان‌دهنده هیجان‌های ناسازگارانه است. هدف: بررسی این‌که آیا بیماران مبتلا به سرطان با هیجان‌های ناسازگارانه، با ارتباطات قوی‌تر میان نشانه‌های هیجانی (و همچنین میان نشانه‌های هیجانی و نشانه‌های مرتبط با درمان سرطان) نسبت به بیماران با هیجان‌های سازگارانه مشخص می‌شوند یا خیر. روش‌ها: بیماران مبتلا به سرطان (n = 132) به مدت ۱۴ روز، روزانه ۵ بار، ۳ تا ۷ ماه پس از شروع درمان سیستمیک، ارزیابی‌های لحظه‌ای بوم‌شناختی را تکمیل کردند. بیماران بر اساس یک معیار مرجع (ارزیابی تشخیصی روان‌پزشکی یا نیاز ذهنی خوداظهاری به مراقبت حرفه‌ای سلامت روان) به دو گروه هیجان‌های سازگارانه یا ناسازگارانه تقسیم شدند. مدل‌های رگرسیون برداری خودبازگشتی چندسطحی در نرم‌افزار R (بسته mlVAR) ساخته شد و ارتباطات میان نشانه‌ها در شبکه‌ها مقایسه شد (بسته mnet). یافته‌ها: بیماران با هیجان‌های ناسازگارانه ارتباطات قوی‌تری میان نشانه‌ها نسبت به بیماران با هیجان‌های سازگارانه نشان ندادند. این نتیجه که تفاوت آماری معناداری وجود ندارد، به طور مداوم برای هر دو دسته نشانه‌های هیجانی و نشانه‌های مرتبط با درمان سرطان، هر دو معیار مرجع (ارزیابی تشخیصی روان‌پزشکی و نیاز ذهنی به مراقبت حرفه‌ای سلامت روان) و هر دو نوع شبکه همزمان و زمانی مشاهده شد (حداکثر تفاوت لبه‌ها ≤0.14). نتیجه‌گیری: برخلاف فرضیه ما، ارتباطات میان نشانه‌های هیجانی و همچنین میان نشانه‌های هیجانی و نشانه‌های مرتبط با درمان سرطان در بیماران با هیجان‌های ناسازگارانه نسبت به بیماران با هیجان‌های سازگارانه قوی‌تر نبود. این یافته اعتبار نظریه شبکه‌ای را به عنوان توضیحی برای هیجان‌های ناسازگارانه در بیماران مبتلا به سرطان زیر سؤال می‌برد. از آن‌جا که قدرت شبکه بین هیجان‌های سازگارانه و ناسازگارانه تفاوتی نداشت، ارزیابی بالینی باید همچنان بر شدت نشانه‌ها، عملکرد بیمار و نیاز ابراز شده به مراقبت سلامت روان مبتنی باشد.

Empirical evidence indicates that societal crises and adverse conditions can negatively impact population mental health. The Big Five personality traits – neuroticism, extraversion, openness, agreeableness, and conscientiousness –significantly influence stress responses. In this article, we examine how personality traits were associated with mental distress during and in the aftermath of the COVID-19 pandemic. Based on data from the Understanding America Study, we find that, since the pandemic began, individuals with high levels of neuroticism were more likely to experience mental distress. By contrast, the remaining personality traits exhibited weaker, inconsistent, or statistically insignificant associations with mental health trajectories. Further analyses indicate that the heightened vulnerability among individuals high in neuroticism was accompanied by elevated risk perceptions, differential adoption of protective behaviors, and less adaptive coping patterns. Taken together, these findings suggest that personality-linked differences, particularly driven by the level of neuroticism, help explain heterogeneity in mental health responses to large-scale societal stressors. Our findings point to the relevance of personality traits (particularly neuroticism) for identifying individuals who may benefit from targeted mental health support during future crises.

شواهد تجربی نشان می‌دهد که بحران‌های اجتماعی و شرایط نامطلوب می‌توانند سلامت روان جمعیت را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. پنج عامل بزرگ شخصیت – روان‌رنجوری، برون‌گرایی، گشودگی، توافق‌پذیری و وظیفه‌شناسی – تأثیر قابل‌توجهی بر واکنش‌های استرس دارند. در این مقاله، بررسی می‌شود که چگونه صفات شخصیتی با پریشانی روانی در طول و پس از همه‌گیری COVID-19 مرتبط بوده‌اند. بر اساس داده‌های مطالعه Understanding America Study، یافته‌ها نشان می‌دهد که از زمان آغاز همه‌گیری، افرادی که سطوح بالایی از روان‌رنجوری داشتند، بیشتر در معرض تجربه پریشانی روانی قرار گرفتند. در مقابل، سایر صفات شخصیتی ارتباطات ضعیف‌تر، ناسازگار یا از نظر آماری غیرمعناداری با مسیرهای سلامت روان نشان دادند. تحلیل‌های بیشتر نشان می‌دهد که آسیب‌پذیری افزایش‌یافته در میان افراد با روان‌رنجوری بالا با ادراک خطر بالاتر، اتخاذ متفاوت رفتارهای محافظتی و الگوهای مقابله‌ای کمتر سازگار همراه بوده است. مجموع این یافته‌ها حاکی از آن است که تفاوت‌های مرتبط با شخصیت، به‌ویژه تحت تأثیر سطح روان‌رنجوری، به توضیح ناهمگونی در واکنش‌های سلامت روان به فشارهای اجتماعی گسترده کمک می‌کند. یافته‌های ما بر اهمیت صفات شخصیتی (به‌ویژه روان‌رنجوری) برای شناسایی افرادی که ممکن است از حمایت هدفمند سلامت روان در بحران‌های آینده بهره‌مند شوند، تأکید دارد.

Procrastination is unnecessary delay that can cause various problems. There are uncertainties around how common exactly it is among students, how much it affects them, and how its prevalence and impact compare to those of other issues that students regularly face. Accordingly, this study examines data from 65,950 students (in all degree types and stages), who were surveyed across 97 US institutions of higher education as part of the American College Health Association-National College Health Assessment (ACHA-NCHA). Students were asked about 36 life and health issues, like procrastination, career, finances, appearance, family, bullying, anxiety, depression, ADHD, sleep difficulties, allergies, and influenza. Procrastination was found to be the most common issue that students reported (functionally tied with stress), affecting 72.3% of them. Procrastination was also the issue that most often harmed students’ academic performance, affecting 45.4% of them (62.7% of those who experienced it), which was several times as often as issues like finances (2.8x) and ADHD (3.5x). And, procrastination was the most common cause of significant distress compared to the other life issues, affecting 45.7% of students (63.2% of those who experienced it). These rates were higher among undergraduate students, although procrastination was a leading issue among graduate and professional students too. This sheds light on the scale of student procrastination—both in absolute terms and relative to other issues they face—and highlights the need to address it using relevant interventions.

تعلل‌ورزی به معنای تأخیر غیرضروری است که می‌تواند مشکلات مختلفی ایجاد کند. ابهاماتی در مورد میزان دقیق شیوع آن در میان دانشجویان، میزان تأثیر آن بر ایشان و مقایسه شیوع و تأثیر آن با سایر مسائلی که دانشجویان به طور منظم با آن مواجه هستند، وجود دارد. بر این اساس، این پژوهش داده‌های ۶۵٬۹۵۰ دانشجو (در تمامی مقاطع و مراحل تحصیلی) را که در قالب ارزیابی سلامت ملی دانشجویان کالج انجمن سلامت کالج‌های آمریکا (ACHA-NCHA) در ۹۷ مؤسسه آموزش عالی ایالات متحده مورد بررسی قرار گرفته‌اند، تحلیل می‌کند. از دانشجویان درباره ۳۶ مسئله زندگی و سلامت، مانند تعلل‌ورزی، شغل، امور مالی، ظاهر، خانواده، زورگویی، اضطراب، افسردگی، ADHD، مشکلات خواب، آلرژی و آنفلوآنزا سؤال شد. تعلل‌ورزی به عنوان شایع‌ترین مسئله‌ای که دانشجویان گزارش کردند (تقریباً برابر با استرس)، با شیوع ۷۲.۳٪ مشخص شد. همچنین، تعلل‌ورزی مسئله‌ای بود که بیشترین آسیب را به عملکرد تحصیلی دانشجویان وارد کرد و ۴۵.۴٪ از آنان (۶۲.۷٪ از کسانی که آن را تجربه کردند) را تحت تأثیر قرار داد، که این میزان چندین برابر بیشتر از مسائلی مانند امور مالی (۲.۸ برابر) و ADHD (۳.۵ برابر) بود. علاوه بر این، تعلل‌ورزی شایع‌ترین علت ناراحتی قابل توجه در مقایسه با سایر مسائل زندگی بود و ۴۵.۷٪ از دانشجویان (۶۳.۲٪ از کسانی که آن را تجربه کردند) را تحت تأثیر قرار داد. این نرخ‌ها در میان دانشجویان مقطع کارشناسی بالاتر بود، هرچند تعلل‌ورزی در میان دانشجویان تحصیلات تکمیلی و حرفه‌ای نیز یکی از مسائل اصلی بود. این یافته‌ها ابعاد تعلل‌ورزی دانشجویی را هم به صورت مطلق و هم در مقایسه با سایر مسائل مورد مواجهه آنان روشن می‌کند و بر ضرورت پرداختن به آن از طریق مداخلات مرتبط تأکید دارد.

Gender dysphoria (GD) in individuals with intellectual disability (ID) is underrecognized and poses diagnostic and ethical challenges due to communication limitations and risk of diagnostic overshadowing. We report a 21-year-old individual assigned female at birth with developmental delay who persistently identified as male, accompanied by gender-related distress and functional impairment. Psychometric assessment using the Binet– Kamath Test revealed a mental age of 12 years, consistent with mild–moderate ID. Disability and adaptive functioning scales (Indian Disability Evaluation and Assessment Scale [IDEAS], World Health Organization Disability Assessment Schedule 2.0 [WHODAS 2.0], Vineland Social Maturity Scale [VSMS]) confirmed significant functional limitations. The Utrecht GD Scale indicated moderate dysphoria, while capacity assessment demonstrated adequate understanding and ability to participate in psychosocial decisions. A gender affirmative, capacity-sensitive approach involving supportive psychotherapy and family psychoeducation resulted in reduced distress and improved family acceptance over 8 weeks. This case highlights that ID does not preclude stable gender identity and underscores the importance of structured assessment, formal capacity evaluation, and individualized, multidisciplinary management in such complex presentations.

دیسفوری جنسیتی (GD) در افراد دارای ناتوانی ذهنی (ID) کمتر مورد توجه قرار گرفته و به دلیل محدودیت‌های ارتباطی و خطر سایه‌افکنی تشخیصی، چالش‌های تشخیصی و اخلاقی ایجاد می‌کند. ما مورد یک فرد ۲۱ ساله با تعیین جنسیت زنانه هنگام تولد و تأخیر رشدی را گزارش می‌کنیم که به طور مداوم خود را مرد معرفی می‌کرد و با ناراحتی مرتبط با جنسیت و اختلال عملکردی همراه بود. ارزیابی روان‌سنجی با استفاده از آزمون Binet–Kamath سن ذهنی ۱۲ سال را نشان داد که با ناتوانی ذهنی خفیف تا متوسط مطابقت داشت. مقیاس‌های ناتوانی و عملکرد تطبیقی (مقیاس ارزیابی و سنجش ناتوانی هند [IDEAS]، پرسشنامه ارزیابی ناتوانی سازمان جهانی بهداشت ۲.۰ [WHODAS 2.0]، مقیاس بلوغ اجتماعی Vineland [VSMS]) محدودیت‌های عملکردی قابل توجهی را تأیید کردند. مقیاس Utrecht GD دیسفوری متوسط را نشان داد، در حالی که ارزیابی ظرفیت، درک کافی و توانایی مشارکت در تصمیم‌گیری‌های روانی‌اجتماعی را نشان داد. رویکردی تأییدکننده جنسیت و حساس به ظرفیت، شامل روان‌درمانی حمایتی و آموزش روانی خانواده، منجر به کاهش ناراحتی و بهبود پذیرش خانوادگی طی ۸ هفته شد. این مورد نشان می‌دهد که ناتوانی ذهنی مانع از هویت جنسیتی پایدار نمی‌شود و بر اهمیت ارزیابی ساختاریافته، سنجش رسمی ظرفیت و مدیریت فردمحور و چندرشته‌ای در چنین موارد پیچیده‌ای تأکید دارد.

Although clinicians often report significant emotional challenges in psychotherapy for personality disorders, we still know relatively little about how these difficulties are enacted and reorganized in moment-to-moment patient-therapist interaction.We examine whether interactional resonance and mediopassive agency can help illuminate relational difficulties and change in a good-outcome long-term psychodynamic psychotherapy involving a patient with severe interpersonal pathology, chronic depressive symptoms, and somatic complaints.The patient met the diagnostic criteria for borderline and avoidant personality disorders, as well as depressive and somatic symptom disorders.For much of the treatment, the therapist described sessions as highly distressing.Over time, sessions were experienced as less distressing and more productive.We examined whether this shift could be accounted for by changes in how patient and therapist took up and developed each other's contributions in interaction.Following a preliminary screening of therapist reports, case notes, and session recordings, we selected 10 sessions for multimodal conversation analysis.Using exploratory conversation analysis, we specified analytic indicators for interactional resonance and then compared five high-distress sessions with five lower distress sessions.High-distress sessions showed lower interactional resonance, whereas lower distress sessions showed higher resonance.In lower distress sessions, patient and therapist more often engaged in mediopassive interactions-that is, they jointly participated in the stepwise construction of meaning across turns.Psychotherapy for severe interpersonal pathology may involve working with persistently low levels of interactional resonance that constrain spontaneous, collaborative meaning-making.The findings further suggest that a dyad's capacity for interactional resonance may increase over the course of long-term treatment. Clinical Impact StatementQuestion: How can we explain the emotional challenges that often arise in psychotherapy with patients with severe personality disorder?Findings: Sessions with subjectively high emotional distress lacked interactional resonance, while lower distress sessions showed higher interactional resonance as well as more mediopassive agency-collaborative meaning-making that is not fully predictable or controllable by either participant.Meaning: Very low interactional resonance may be linked to severe emotional difficulties in therapeutic relationships, but long-term therapy may foster increases in a dyad's capacity for resonance.Next Steps: Future research should explore how therapists can foster the development of interpersonal resonance in patients with severe personality disorder and how clinical training might better prepare clinicians to effectively recognize and work with noninterpretive mechanisms of change.

اگرچه درمانگران اغلب از چالش‌های هیجانی قابل توجه در روان‌درمانی اختلالات شخصیت گزارش می‌کنند، اما هنوز نسبتاً اندک می‌دانیم که این دشواری‌ها چگونه در تعامل لحظه‌به‌لحظه بیمار و درمانگر به اجرا درمی‌آیند و بازسازماندهی می‌شوند. ما بررسی می‌کنیم که آیا هم‌طنینی تعاملی و عاملیت میان‌منفعل می‌تواند به روشن شدن دشواری‌های رابطه‌ای و تغییر در یک روان‌درمانی پویشی بلندمدت با پیامد مطلوب که شامل بیماری با آسیب‌شناسی شدید بین‌فردی، علائم مزمن افسردگی و شکایات جسمانی است، کمک کند یا خیر. بیمار معیارهای تشخیصی اختلال شخصیت مرزی و اجتنابی، همچنین اختلال افسردگی و اختلال علائم جسمانی را داشت. در بخش عمده‌ای از درمان، درمانگر جلسات را بسیار ناراحت‌کننده توصیف می‌کرد. با گذشت زمان، جلسات کمتر ناراحت‌کننده و پربارتر تجربه شدند. ما بررسی کردیم که آیا این تغییر را می‌توان با تغییر در نحوه برداشت و توسعه مشارکت‌های یکدیگر توسط بیمار و درمانگر در تعامل توضیح داد. پس از غربالگری اولیه گزارش‌های درمانگر، یادداشت‌های موردی و ضبط جلسات، ۱۰ جلسه برای تحلیل مکالمه چندوجهی انتخاب شد. با استفاده از تحلیل مکالمه اکتشافی، شاخص‌های تحلیلی برای هم‌طنینی تعاملی مشخص شد و سپس پنج جلسه با ناراحتی بالا با پنج جلسه با ناراحتی کمتر مقایسه گردید. جلسات با ناراحتی بالا هم‌طنینی تعاملی پایین‌تری نشان دادند، در حالی که جلسات با ناراحتی کمتر هم‌طنینی بالاتری داشتند. در جلسات با ناراحتی کمتر، بیمار و درمانگر بیشتر در تعاملات میان‌منفعل شرکت می‌کردند؛ یعنی به طور مشترک در ساخت تدریجی معنا در طول نوبت‌ها مشارکت داشتند. روان‌درمانی برای آسیب‌شناسی شدید بین‌فردی ممکن است شامل کار با سطوح مداوم پایین هم‌طنینی تعاملی باشد که ساخت معنای خودجوش و مشارکتی را محدود می‌کند. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که ظرفیت یک زوج درمانی برای هم‌طنینی تعاملی ممکن است در طول درمان بلندمدت افزایش یابد. بیانیه تأثیر بالینی: پرسش: چگونه می‌توان چالش‌های هیجانی که اغلب در روان‌درمانی بیماران مبتلا به اختلال شخصیت شدید بروز می‌کند را توضیح داد؟ یافته‌ها: جلساتی با ناراحتی هیجانی بالا فاقد هم‌طنینی تعاملی بودند، در حالی که جلسات با ناراحتی کمتر هم‌طنینی تعاملی بالاتر و همچنین عاملیت میان‌منفعل بیشتری داشتند؛ یعنی ساخت معنای مشارکتی که به طور کامل توسط هیچ یک از شرکت‌کنندگان قابل پیش‌بینی یا کنترل نیست. معنا: هم‌طنینی تعاملی بسیار پایین ممکن است با دشواری‌های شدید هیجانی در روابط درمانی مرتبط باشد، اما درمان بلندمدت می‌تواند موجب افزایش ظرفیت زوج درمانی برای هم‌طنینی شود. گام‌های بعدی: پژوهش‌های آینده باید بررسی کنند که درمانگران چگونه می‌توانند رشد هم‌طنینی بین‌فردی را در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت شدید تقویت کنند و آموزش بالینی چگونه می‌تواند درمانگران را برای شناسایی و کار مؤثر با سازوکارهای غیرتفسیری تغییر بهتر آماده سازد.

Background: Psychological morbidity is common following admission to adult intensive care units (ICUs), with many patients experiencing post-traumatic stress disorder (PTSD), anxiety, and depression as part of post-intensive care syndrome. Eye Movement Desensitisation and Reprocessing (EMDR) is an established trauma-focused psychological therapy; however, its evidence base within critical care populations remains emerging.Objectives: This scoping review aimed to map the extent, characteristics, and findings of the available literature on the use of EMDR for ICU-related psychological distress.Methods: A scoping review was conducted in accordance with Joanna Briggs Institute methodology and reported following the PRISMA-ScR guidelines. The review aimed to systematically identify and synthesise evidence relating to the application and reported outcomes of EMDR in ICU survivors.Results: Seven publications representing six independent study populations were included. Participants included adult ICU patients experiencing PTSD symptoms, delirium-related psychological disturbances, and COVID-19-related distress. EMDR was delivered using either standard protocols or the Recent Traumatic Episode Protocol (R-TEP). Across the evidence base, EMDR was associated with reductions in trauma-related distress, although evidence for improvements in anxiety and depression was less consistent. Where qualitative data were available, participants additionally reported improved integration and processing of ICU experiences. Overall, methodological heterogeneity, overlapping samples, small sample sizes, and limited controlled evidence restrict the strength of conclusions that can be drawn.Conclusions: This review highlights growing but preliminary evidence supporting the feasibility and potential utility of EMDR, including R-TEP, for ICU-related psychological distress. While findings are promising, the current evidence base remains insufficient to determine effectiveness. Future research should prioritise adequately powered controlled studies, standardised outcome measures, longer-term follow-up, and more diverse ICU populations to strengthen the evidence base and inform clinical implementation.

زمینه: اختلالات روانی پس از بستری در بخش مراقبت‌های ویژه بزرگسالان (ICU) شایع است و بسیاری از بیماران به عنوان بخشی از سندرم پس از مراقبت‌های ویژه، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، اضطراب و افسردگی را تجربه می‌کنند. حساسیت‌زدایی و بازپردازش حرکات چشم (EMDR) یک روان‌درمانی متمرکز بر تروما با شواهد علمی تثبیت‌شده است؛ با این حال، شواهد مربوط به جمعیت‌های مراقبت‌های ویژه همچنان در حال ظهور است. اهداف: این مرور گستره با هدف ترسیم دامنه، ویژگی‌ها و یافته‌های ادبیات موجود درباره استفاده از EMDR برای پریشانی روان‌شناختی مرتبط با ICU انجام شد. روش‌ها: مرور گستره مطابق با روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA-ScR گزارش شد. هدف این مرور، شناسایی و ترکیب نظام‌مند شواهد مربوط به کاربرد و پیامدهای گزارش‌شده EMDR در بازماندگان ICU بود. نتایج: هفت انتشار که نمایانگر شش جمعیت مطالعه مستقل بودند، وارد مرور شدند. شرکت‌کنندگان شامل بیماران بزرگسال ICU با علائم PTSD، اختلالات روانی مرتبط با دلیریوم و پریشانی مرتبط با COVID-19 بودند. EMDR با استفاده از پروتکل‌های استاندارد یا پروتکل اپیزود تروماتیک اخیر (R-TEP) اجرا شد. در کل شواهد، EMDR با کاهش پریشانی مرتبط با تروما همراه بود، اگرچه شواهد مربوط به بهبود اضطراب و افسردگی کمتر سازگار بود. در مواردی که داده‌های کیفی در دسترس بود، شرکت‌کنندگان همچنین به بهبود یکپارچگی و پردازش تجربیات ICU اشاره کردند. به طور کلی، ناهمگونی روش‌شناختی، همپوشانی نمونه‌ها، حجم نمونه‌های کوچک و شواهد کنترل‌شده محدود، قدرت نتیجه‌گیری‌ها را محدود می‌کند. نتیجه‌گیری: این مرور بر شواهد رو به رشد اما مقدماتی در حمایت از امکان‌پذیری و سودمندی بالقوه EMDR، از جمله R-TEP، برای پریشانی روان‌شناختی مرتبط با ICU تأکید می‌کند. اگرچه یافته‌ها امیدوارکننده است، اما شواهد فعلی برای تعیین اثربخشی کافی نیست. پژوهش‌های آینده باید مطالعات کنترل‌شده با توان کافی، سنجه‌های پیامد استاندارد، پیگیری بلندمدت و جمعیت‌های متنوع‌تر ICU را در اولویت قرار دهند تا شواهد را تقویت و اجرای بالینی را اطلاع‌رسانی کنند.

Motherhood is inherently demanding, and some of these demands may be amplified for women with borderline personality disorder (BPD). The exacerbation of BPD symptoms from parenting-related stressors can have adverse impacts on mother-infant relationships and infant development. This qualitative study explores Australian mothers' views of the impacts of mother-infant dialectical therapy plus (MI-DBT+). MI-DBT+ is an innovative therapeutic intervention which integrates mother-infant dialectical behavior Therapy (MI-DBT), a known effective intervention for the mental health of mothers with BPD, with attachment and biobehavioral catch-up (ABC) therapy. Specifically, eight mothers completed semi-structured interviews about their experiences of intervention following completion of the MI-DBT+ program. A thematic analysis of this interview data found that mothers appreciated learning more skills to enhance their understanding of their infants' needs, behaviors and emotions. Mothers also reported improved reflective functioning and better control of their emotional responses. These skills assisted in managing emotional distress at both the individual and dyadic level. The study was limited due to available demographic data, with only maternal and child age available. Discussion also focuses on the fit between DBT and ABC, longer term developmental concerns and sustainability.

مادری ذاتاً پرچالش است و برخی از این چالش‌ها ممکن است برای زنان دارای اختلال شخصیت مرزی (BPD) تشدید شود. تشدید علائم اختلال شخصیت مرزی ناشی از عوامل استرس‌زای مرتبط با والدگری می‌تواند تأثیرات منفی بر روابط مادر و نوزاد و رشد نوزاد داشته باشد. این مطالعه کیفی دیدگاه‌های مادران استرالیایی را درباره تأثیرات درمان دیالکتیکی مادر و نوزاد پلاس (MI-DBT+) بررسی می‌کند. MI-DBT+ یک مداخله درمانی نوآورانه است که درمان دیالکتیکی رفتار مادر و نوزاد (MI-DBT)، که یک مداخله مؤثر شناخته‌شده برای سلامت روان مادران دارای اختلال شخصیت مرزی است، را با درمان دلبستگی و جبران زیستی-رفتاری (ABC) ادغام می‌کند. به طور مشخص، هشت مادر پس از اتمام برنامه MI-DBT+ در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته درباره تجربیات خود از این مداخله شرکت کردند. تحلیل تماتیک داده‌های این مصاحبه‌ها نشان داد که مادران از یادگیری مهارت‌های بیشتر برای افزایش درک نیازها، رفتارها و هیجانات نوزادان خود قدردانی کردند. همچنین مادران بهبود عملکرد تأملی و کنترل بهتر واکنش‌های هیجانی خود را گزارش کردند. این مهارت‌ها در مدیریت پریشانی هیجانی در سطح فردی و دوتایی کمک‌کننده بود. مطالعه به دلیل محدودیت داده‌های جمعیت‌شناختی، تنها با در دسترس بودن سن مادر و کودک، محدود بود. بحث همچنین بر تناسب بین DBT و ABC، نگرانی‌های رشدی بلندمدت و پایداری تمرکز دارد.

Background The Distress Brief Intervention (DBI) is a new approach aimed at reducing distress and is embedded in Scotland’s suicide prevention and mental health strategies. People in distress can be referred to DBI by front-line healthcare and emergency service staff. The DBI service promises to make contact within 24 hours and offers people in distress 14 days of compassionate, community-based, and person-centred support. The development of NHS 24, a new specialist National Health Service Mental Health Hub (MHH) embedded in Scotland’s urgent care service created a new national route to access DBI and enabled a natural experiment. Protocol This study is a mixed-method evaluation of the impact of the DBI service on suicidal ideation, suicide attempts and self-harm in the immediate, short and longer term among people presenting in distress. Evaluation participants include adults who access DBI, DBI staff, individuals who have used NHS 24 MHH, and GPs. A combination of analysis of quantitative survey and linked administrative data, including a comparator group analysis, qualitative interview and focus group data will support understanding of whether and how the DBI service can reduce suicidal ideation, suicidal behaviour and self-harm among those presenting to front-line services in distress. A survey of General Practitioners and a review of existing literature will be conducted to model typical care pathways for individuals in distress and at risk of self-harm. Modelled resource use and costs will be explored. All data collected will be triangulated through a summative evidence synthesis to develop evidence-based insights and conclusions to inform policy and practice development. Discussion Understanding whether, how and why the DBI service has helped prevent future suicidal thoughts and behaviour in those with a history of suicidal risk will provide important insights into how the intervention can be further developed and optimised as a suicide prevention intervention.

زمینه: مداخله کوتاه‌مدت کاهش پریشانی (DBI) رویکردی نوین با هدف کاهش پریشانی است که در راهبردهای پیشگیری از خودکشی و سلامت روان اسکاتلند جای گرفته است. افراد دچار پریشانی می‌توانند توسط کارکنان خدمات درمانی و اورژانس خط مقدم به DBI ارجاع داده شوند. خدمت DBI متعهد می‌شود ظرف ۲۴ ساعت با فرد تماس بگیرد و به مدت ۱۴ روز حمایت دلسوزانه، مبتنی بر جامعه و فردمحور ارائه دهد. توسعه NHS 24، مرکز تخصصی جدید خدمات سلامت روان (MHH) در چارچوب خدمات اورژانس اسکاتلند، مسیر ملی جدیدی برای دسترسی به DBI ایجاد کرد و امکان انجام یک آزمایش طبیعی را فراهم ساخت. پروتکل: این مطالعه، ارزیابی با روش ترکیبی از تأثیر خدمت DBI بر افکار خودکشی، اقدام به خودکشی و خودآسیبی در بازه‌های زمانی فوری، کوتاه‌مدت و بلندمدت در میان افرادی است که با پریشانی مراجعه می‌کنند. شرکت‌کنندگان در ارزیابی شامل بزرگسالانی هستند که به DBI دسترسی دارند، کارکنان DBI، افرادی که از NHS 24 MHH استفاده کرده‌اند و پزشکان عمومی. ترکیبی از تحلیل داده‌های کمی پرسشنامه و داده‌های اداری پیوندخورده، از جمله تحلیل گروه مقایسه، داده‌های مصاحبه کیفی و گروه متمرکز، به درک این موضوع کمک خواهد کرد که آیا و چگونه خدمت DBI می‌تواند افکار خودکشی، رفتار خودکشی و خودآسیبی را در میان مراجعه‌کنندگان به خدمات خط مقدم در وضعیت پریشانی کاهش دهد. یک پیمایش از پزشکان عمومی و مرور ادبیات موجود برای مدل‌سازی مسیرهای مراقبتی معمول برای افراد دچار پریشانی و در معرض خطر خودآسیبی انجام خواهد شد. استفاده از منابع مدل‌سازی‌شده و هزینه‌ها بررسی خواهد شد. تمام داده‌های گردآوری‌شده از طریق ترکیب شواهد جمع‌بندی‌شده برای توسعه بینش‌ها و نتیجه‌گیری‌های مبتنی بر شواهد جهت اطلاع‌رسانی به سیاست‌گذاری و توسعه عمل، تلفیق خواهد شد. بحث: درک اینکه آیا، چگونه و چرا خدمت DBI به پیشگیری از افکار و رفتارهای خودکشی آینده در افراد با سابقه خطر خودکشی کمک کرده است، بینش‌های مهمی درباره نحوه توسعه و بهینه‌سازی بیشتر این مداخله به عنوان یک مداخله پیشگیری از خودکشی فراهم خواهد کرد.

Well-being is a multidimensional construct encompassing psychological, emotional, social, interpersonal and spiritual dimensions. The Blissful Living Programme (BLP) is a structured 21-day programme designed to promote holistic well-being through mindfulness, self-reflection, spiritual practices and related activities. The present study aimed to assess changes in psychological distress, subjective well-being and selected dimensions of well-being among participants undertaking the BLP. A longitudinal assessment was conducted among 65 participants, with evaluations performed at baseline, day 7, day 14 and day 21. Psychological distress and subjective well-being were assessed using the Kessler Psychological Distress Scale (K10) and WHO-5 Well-being Index, respectively. In addition, 21 domains of well-being were assessed using five items per domain, with responses recorded on a 1–5 scale. Repeated measures analysis of variance was used to examine changes across the four assessment points, followed by Bonferroni-adjusted post-hoc comparisons. K10 scores decreased from 13.98±6.15 at baseline to 12.14±3.39 at the final assessment, demonstrating a statistically significant overall change (p<0.001). WHO-5 scores showed variation across assessments but did not demonstrate a statistically significant overall change (p=0.354). Several individual domains, including meaningful life, self-love and self-compassion, emotional regulation, social comparison, self-acceptance and control of impulsive responses, demonstrated statistically significant changes over time, whereas other domains did not. Overall, participation in the 21-day BLP was associated with reduced psychological distress and improvements in selected dimensions of well-being. However, in the absence of a comparative control group, these temporal changes should be interpreted as associations and not as evidence of a causal programme effect.

بهزیستی یک سازه چندبعدی است که ابعاد روان‌شناختی، هیجانی، اجتماعی، بین‌فردی و معنوی را دربر می‌گیرد. برنامه زندگی سرشار از سعادت (BLP) یک برنامه ساختاریافته ۲۱ روزه است که با هدف ارتقای بهزیستی کل‌نگر از طریق ذهن‌آگاهی، خودبازتابی، تمرین‌های معنوی و فعالیت‌های مرتبط طراحی شده است. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی تغییرات در پریشانی روان‌شناختی، بهزیستی ذهنی و ابعاد منتخب بهزیستی در میان شرکت‌کنندگان در BLP انجام شد. ارزیابی طولی بر روی ۶۵ شرکت‌کننده انجام شد و ارزیابی‌ها در ابتدا، روز هفتم، روز چهاردهم و روز بیست‌ویکم صورت گرفت. پریشانی روان‌شناختی و بهزیستی ذهنی به‌ترتیب با استفاده از مقیاس پریشانی روان‌شناختی کسسلر (K10) و شاخص بهزیستی WHO-5 ارزیابی شدند. علاوه بر این، ۲۱ حوزه بهزیستی با استفاده از پنج گویه برای هر حوزه و پاسخ‌دهی در مقیاس ۱ تا ۵ مورد سنجش قرار گرفت. برای بررسی تغییرات در چهار نقطه ارزیابی، از تحلیل واریانس اندازه‌گیری‌های مکرر استفاده شد و مقایسه‌های پس از آزمون با اصلاح بونفرونی انجام گرفت. نمرات K10 از ۱۳٫۹۸±۶٫۱۵ در ابتدا به ۱۲٫۱۴±۳٫۳۹ در ارزیابی نهایی کاهش یافت که نشان‌دهنده تغییر معنادار آماری کلی بود (p<0.001). نمرات WHO-5 در طول ارزیابی‌ها تغییراتی را نشان داد اما تغییر کلی معنادار آماری نداشت (p=0.354). چندین حوزه فردی، از جمله زندگی معنادار، خوددوستی و شفقت به خود، تنظیم هیجانی، مقایسه اجتماعی، پذیرش خود و کنترل پاسخ‌های تکانشی، تغییرات معنادار آماری در طول زمان نشان دادند، در حالی که سایر حوزه‌ها چنین نبودند. به طور کلی، شرکت در برنامه ۲۱ روزه BLP با کاهش پریشانی روان‌شناختی و بهبود در ابعاد منتخب بهزیستی همراه بود. با این حال، با توجه به نبود گروه کنترل مقایسه‌ای، این تغییرات زمانی باید به عنوان ارتباط و نه به عنوان شواهدی از اثر علّی برنامه تفسیر شوند.

There are increasing reports of individuals who, after undergoing medical gender-affirming treatments (GAT) for gender incongruence/gender dysphoria, subsequently detransition and/or express regret regarding these interventions. Although detransition experiences are heterogeneous, some individuals who detransition describe substantial adverse physical consequences and psychological distress resulting from the GAT they received. The purpose of this article is to assist mental health professionals in their understanding and conceptualizing of detransition experiences within the existing Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) framework. It is posited that a diagnosis of posttraumatic stress disorder, as delineated in the most recent text revision of the DSM (DSM-5-TR) (American Psychiatric Association, 2022), may be applicable for some individuals who have detransitioned. Furthermore, the relevance of the moral injury concept-recently incorporated into the DSM-5-TR under code Z65.8 (American Psychiatric Association, 2025)-as it pertains to this population, is discussed.

گزارش‌های فزاینده‌ای از افرادی وجود دارد که پس از دریافت درمان‌های پزشکی تأییدکننده جنسیت (GAT) برای ناسازگاری/نارضایتی جنسیتی، متعاقباً بازگشت از تغییر جنسیت داشته و/یا نسبت به این مداخلات ابراز پشیمانی می‌کنند. اگرچه تجارب بازگشت از تغییر جنسیت ناهمگون هستند، برخی از افرادی که بازگشت داشته‌اند پیامدهای نامطلوب جسمانی قابل توجه و پریشانی روان‌شناختی ناشی از درمان‌های GAT دریافتی را توصیف می‌کنند. هدف این مقاله، یاری‌رسانی به متخصصان سلامت روان در درک و مفهوم‌سازی تجارب بازگشت از تغییر جنسیت در چارچوب راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) موجود است. فرض بر این است که تشخیص اختلال استرس پس از سانحه، همان‌گونه که در آخرین ویرایش متنی DSM (DSM-5-TR) (انجمن روان‌پزشکی آمریکا، 2022) بیان شده است، ممکن است برای برخی از افرادی که بازگشت از تغییر جنسیت داشته‌اند، قابل اطلاق باشد. افزون بر این، ارتباط مفهوم آسیب اخلاقی—که اخیراً در DSM-5-TR تحت کد Z65.8 (انجمن روان‌پزشکی آمریکا، 2025) گنجانده شده است—در ارتباط با این جمعیت مورد بحث قرار می‌گیرد.

Background Adolescent suicide attempt is a major public health concern linked to psychosocial distress, school environment, health-risk behaviors, and physical activity patterns. This study aimed to develop an explainable XGBoost model for adolescent suicide-attempt status and to determine whether physical inactivity and low physical education (PE) participation could serve as informative school-based indicators. Methods Data were obtained from the Global School-based Student Health Survey conducted in Argentina in 2018, Anguilla in 2016, and Jamaica in 2017. The Argentina dataset was used for model training, while Anguilla and Jamaica were combined as an independent validation cohort. The outcome was self-reported suicide attempt during the past 12 months. Candidate predictors included demographic, anthropometric, dietary, psychosocial, violence- and injury-related, tobacco-related, sexual behavior, physical activity, and PE-related variables. An XGBoost model was developed using nested cross-validation, staged hyperparameter tuning, and Bayesian fine-tuning. Model performance was evaluated by the area under the receiver operating characteristic curve (AUC). SHAP and partial dependence plots were used for interpretation. Results A total of 27,710 adolescents were included; 5,165 (18.6%) reported at least one suicide attempt. The final model achieved an independent validation AUC of 0.7928 (95% CI: 0.7790–0.8066). The top 18 SHAP-ranked predictors retained a cumulative 10-fold cross-validated AUC of 0.7865. Loneliness was the most influential predictor, followed by sex, insomnia, early cigarette use, PE days, physical attack, school peer kindness, and physical activity. Physical inactivity and low PE participation showed nonlinear associations with predicted suicide-attempt risk. Conclusions Loneliness and insomnia represented the psychosocial vulnerability profile, while physical inactivity and limited PE participation emerged as potentially informative school-based indicators requiring further longitudinal investigation. These findings support risk-stratified prevention strategies integrating early psychological identification with inclusive, socially supportive physical activity and PE programs.

زمینه و هدف: اقدام به خودکشی در نوجوانان یکی از نگرانی‌های عمده سلامت عمومی است که با پریشانی روانی‌اجتماعی، محیط مدرسه، رفتارهای پرخطر سلامت و الگوهای فعالیت بدنی مرتبط است. هدف این مطالعه، توسعه یک مدل XGBoost توضیح‌پذیر برای وضعیت اقدام به خودکشی در نوجوانان و تعیین این بود که آیا بی‌تحرکی بدنی و مشارکت پایین در آموزش تربیت بدنی (PE) می‌تواند به عنوان شاخص‌های مدرسه‌محور اطلاعاتی عمل کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها از پیمایش جهانی سلامت دانش‌آموزان مدرسه‌ای که در آرژانتین در سال ۲۰۱۸، آنگویلا در سال ۲۰۱۶ و جامائیکا در سال ۲۰۱۷ انجام شد، به دست آمد. داده‌های آرژانتین برای آموزش مدل استفاده شد و داده‌های آنگویلا و جامائیکا به عنوان گروه اعتبارسنجی مستقل ترکیب شدند. متغیر پیامد، اقدام به خودکشی خوداظهاری‌شده در ۱۲ ماه گذشته بود. پیش‌بین‌های کاندید شامل متغیرهای جمعیت‌شناختی، انسان‌سنجی، تغذیه‌ای، روانی‌اجتماعی، مرتبط با خشونت و آسیب، مرتبط با دخانیات، رفتار جنسی، فعالیت بدنی و متغیرهای مرتبط با PE بود. یک مدل XGBoost با استفاده از اعتبارسنجی متقاطع تو در تو، تنظیم مرحله‌ای ابرپارامترها و تنظیم دقیق بیزی توسعه یافت. عملکرد مدل با مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) ارزیابی شد. برای تفسیر مدل از نمودارهای SHAP و وابستگی جزئی استفاده شد. نتایج: در مجموع ۲۷٬۷۱۰ نوجوان وارد مطالعه شدند؛ ۵٬۱۶۵ نفر (۱۸٫۶٪) حداقل یک بار اقدام به خودکشی را گزارش کردند. مدل نهایی به AUC اعتبارسنجی مستقل ۰٫۷۹۲۸ (۹۵٪ CI: ۰٫۷۷۹۰–۰٫۸۰۶۶) دست یافت. ۱۸ پیش‌بین برتر بر اساس رتبه‌بندی SHAP، AUC اعتبارسنجی متقاطع ۱۰-تایی تجمعی ۰٫۷۸۶۵ را حفظ کردند. احساس تنهایی تأثیرگذارترین پیش‌بین بود و پس از آن جنسیت، بی‌خوابی، مصرف زودهنگام سیگار، روزهای PE، حمله فیزیکی، مهربانی همسالان مدرسه و فعالیت بدنی قرار داشتند. بی‌تحرکی بدنی و مشارکت پایین در PE ارتباطات غیرخطی با خطر پیش‌بینی‌شده اقدام به خودکشی نشان دادند. نتیجه‌گیری: احساس تنهایی و بی‌خوابی نمایانگر پروفایل آسیب‌پذیری روانی‌اجتماعی بودند، در حالی که بی‌تحرکی بدنی و مشارکت محدود در PE به عنوان شاخص‌های مدرسه‌محور بالقوه اطلاعاتی ظاهر شدند که نیازمند بررسی طولی بیشتر هستند. این یافته‌ها از راهبردهای پیشگیری مبتنی بر طبقه‌بندی خطر که شناسایی روان‌شناختی زودهنگام را با برنامه‌های فعالیت بدنی و تربیت بدنی فراگیر و حمایت‌گر اجتماعی ادغام می‌کنند، حمایت می‌نماید.

Healthcare workers (HCWs) face elevated risk for burnout and stress-related disorders, yet conventional self-report assessments are limited by professional stigma and underreporting. We evaluated whether multimodal computational analysis of brief, remotely collected stress narratives could distinguish longitudinal stress profiles. In a prospective six-week cohort study, N = 750 HCWs were invited to provide weekly naturalistic narratives describing recent stressful experiences and repeated measures of anxiety, depression, burnout, and subjective distress. Among 553 participants with sufficient repeated self-report data, multivariate longitudinal clustering identified two distinct profiles: Resilient ( n = 295) and Vulnerable ( n = 258). Linguistic, acoustic, and facial expression embeddings were extracted from the recordings and integrated using a hierarchical multimodal transformer. In a held-out test set, the model achieved an AUROC of 0.75, outperforming unimodal (linguistic embeddings; AUROC = 0.63) and bimodal (linguistic + acoustic; AUROC = 0.70) configurations. These findings provide proof of concept that multimodal embeddings extracted from brief stress narratives are associated with occupational stress profiles, potentially complementing traditional assessment methods and informing targeted prevention strategies.

کارکنان مراقبت‌های سلامت (HCWs) در معرض خطر بالاتر فرسودگی شغلی و اختلالات مرتبط با استرس قرار دارند، اما ارزیابی‌های خودگزارشی متداول به دلیل انگ حرفه‌ای و گزارش‌دهی ناکافی محدودیت دارند. ما ارزیابی کردیم که آیا تحلیل محاسباتی چندوجهی روایت‌های کوتاه و جمع‌آوری‌شده از راه دور درباره استرس می‌تواند پروفایل‌های طولی استرس را متمایز کند یا خیر. در یک مطالعه کوهورت آینده‌نگر شش‌هفته‌ای، تعداد N = 750 نفر از کارکنان مراقبت‌های سلامت دعوت شدند تا به صورت هفتگی روایت‌های طبیعی درباره تجربیات استرس‌زای اخیر خود و همچنین سنجش‌های تکرارشونده اضطراب، افسردگی، فرسودگی شغلی و پریشانی ذهنی را ارائه دهند. در میان 553 شرکت‌کننده با داده‌های خودگزارشی تکرارشونده کافی، خوشه‌بندی طولی چندمتغیره دو پروفایل متمایز را شناسایی کرد: مقاوم (n = 295) و آسیب‌پذیر (n = 258). تعبیه‌های زبانی، آکوستیکی و حالات چهره از ضبط‌ها استخراج و با استفاده از یک ترنسفورمر چندوجهی سلسله‌مراتبی ادغام شدند. در مجموعه آزمون جداگانه، مدل به AUROC برابر با 0.75 دست یافت که عملکرد بهتری نسبت به پیکربندی‌های تک‌وجهی (تعبیه‌های زبانی؛ AUROC = 0.63) و دووجهی (زبانی + آکوستیکی؛ AUROC = 0.70) داشت. این یافته‌ها اثبات مفهومی ارائه می‌کنند مبنی بر اینکه تعبیه‌های چندوجهی استخراج‌شده از روایت‌های کوتاه استرس با پروفایل‌های استرس شغلی مرتبط هستند و می‌توانند به عنوان مکمل روش‌های ارزیابی سنتی و اطلاع‌رسانی راهبردهای پیشگیرانه هدفمند مورد استفاده قرار گیرند.

OBJECTIVE: Prior evidence suggests that people from racial/ethnic minority (REM) groups experience greater psychological distress, especially if they are isolated from their cultural ingroup. This study examined associations between REM status and psychological symptoms measured before and after therapy, as well as interactions with neighbourhood-level REM density. METHOD: Electronic health records from 130,857 patients who accessed psychological interventions in primary care services in England were analyzed. Pre- and post-treatment depression (PHQ-9), anxiety (GAD-7) and functional impairment measures (WSAS) were linked to individual-level and neighbourhood-level demographic and socioeconomic data. Multilevel (mixed effect) models were used to examine associations between individual and neighbourhood socioeconomic variables with available measures of psychological distress. RESULTS: Specific (rather than all) REM groups had higher indices of psychological distress, and there was little evidence of a moderating effect of neighbourhood ethnic density in the hypothesized direction. After controlling for socioeconomic variables, consistently higher indices of distress before and after therapy were evident for patients from White-other, Pakistani, Bangladeshi, and "Other" backgrounds. CONCLUSIONS: Mental health inequalities are evident for people from specific REM groups.

هدف: شواهد پیشین نشان می‌دهد که افراد متعلق به گروه‌های اقلیت نژادی/قومی (REM) پریشانی روان‌شناختی بیشتری را تجربه می‌کنند، به‌ویژه اگر از گروه فرهنگی خود جدا باشند. این مطالعه ارتباط بین وضعیت REM و نشانه‌های روان‌شناختی اندازه‌گیری‌شده پیش و پس از درمان، همچنین تعامل با تراکم REM در سطح محله را بررسی کرد. روش: پرونده‌های سلامت الکترونیک ۱۳۰٬۸۵۷ بیمار که به مداخلات روان‌شناختی در خدمات مراقبت اولیه در انگلستان دسترسی داشتند، تحلیل شد. سنجه‌های افسردگی (PHQ-9)، اضطراب (GAD-7) و اختلال عملکرد (WSAS) پیش و پس از درمان با داده‌های جمعیت‌شناختی و اجتماعی‌اقتصادی در سطح فردی و محله‌ای پیوند داده شد. مدل‌های چندسطحی (اثر مختلط) برای بررسی ارتباط متغیرهای اجتماعی‌اقتصادی فردی و محله‌ای با سنجه‌های موجود پریشانی روان‌شناختی به‌کار رفت. نتایج: گروه‌های خاص (نه همه) REM شاخص‌های بالاتری از پریشانی روان‌شناختی داشتند و شواهد اندکی از اثر تعدیل‌کننده تراکم قومی محله در جهت فرض‌شده وجود داشت. پس از کنترل متغیرهای اجتماعی‌اقتصادی، شاخص‌های بالاتر و مداوم پریشانی پیش و پس از درمان برای بیماران با پیشینه White-other، پاکستانی، بنگلادشی و «سایر» مشاهده شد. نتیجه‌گیری: نابرابری‌های سلامت روان برای افراد متعلق به گروه‌های خاص REM مشهود است.

BACKGROUND: Posttraumatic stress disorder (PTSD) is a stress-related disorder associated with substantial psychological distress and functional impairment, and it carries major relevance for occupational health because it frequently follows traumatic exposure in both high-risk professions and occupations not traditionally classified as high risk. This narrative review focuses on occupational risk factors, prevalence, work capacity, and implications for workers' compensation and return to work. METHODS: A non-systematic (narrative) literature search was conducted in PubMed/MEDLINE and Google Scholar for English- and German-language articles, with supplementary hand-searching of reference lists and institutional/guideline sources (e.g., WHO, AWMF). No protocol was registered, consistent with conventions for narrative reviews. Reporting follows the general principles of the Scale for the Assessment of Narrative Review Articles (SANRA), the checklist commonly used to appraise this review type, rather than PRISMA, which applies to systematic reviews. RESULTS: Occupational risk is particularly elevated in military service (including soldiers and veterans), public safety and disaster management, and occupations with structurally frequent severe incidents (e.g., transport, construction, industrial production), while unpredictable bystander events can also trigger PTSD in occupations not traditionally classified as high risk settings. Risk is shaped by trauma type, severity, and recurrence, as well as pre-traumatic, peri-traumatic, and post-traumatic factors. Prevalence varies substantially by context and is not directly comparable across studies, which differ markedly in population, exposure severity, diagnostic method, and assessment period. With this caveat, particularly high burden is reported in conflict-affected populations, healthcare workers during the COVID-19 pandemic, and trauma-exposed occupational groups such as military personnel, police officers, paramedics, train drivers, construction workers and industrial workers. Established treatments (trauma-focused psychotherapy, with pharmacotherapy as an adjunct) are distinct from early post-event interventions such as screening and Psychological First Aid, which aim to prevent chronicity rather than treat established illness. Routine single-session debriefing is not supported by the evidence. Occupational medicine must also address work capacity, return to work, compensation, and rehabilitation, since symptomatic improvement does not necessarily restore functional ability. CONCLUSION: Stronger workplace prevention, early screening after traumatic exposure, organizational support, and clearer compensation and return-to-work pathways are needed to reduce the long-term occupational consequences of PTSD. Evidence specifically comparing treatment of occupational versus non-occupational PTSD remains limited, and prevalence estimates should be interpreted in light of substantial heterogeneity across the underlying studies.

زمینه: اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) یک اختلال مرتبط با استرس است که با پریشانی روان‌شناختی قابل توجه و اختلال عملکردی همراه بوده و از اهمیت بالایی برای سلامت شغلی برخوردار است، چرا که اغلب پس از مواجهه با سانحه در هر دو گروه مشاغل پرخطر و مشاغلی که به طور سنتی پرخطر تلقی نمی‌شوند، رخ می‌دهد. این مرور روایتی بر عوامل خطر شغلی، شیوع، ظرفیت کاری و پیامدهای مربوط به جبران خسارت شغلی و بازگشت به کار تمرکز دارد. روش‌ها: جستجوی غیرسیستماتیک (روایتی) در پایگاه‌های PubMed/MEDLINE و Google Scholar برای مقالات انگلیسی و آلمانی انجام شد و جستجوی دستی تکمیلی در فهرست منابع و منابع نهادی/راهنمایی (مانند WHO، AWMF) صورت گرفت. هیچ پروتکلی ثبت نشد که با رویه‌های متداول مرورهای روایتی مطابقت دارد. گزارش‌دهی بر اساس اصول کلی مقیاس ارزیابی مقالات مرور روایتی (SANRA) انجام شده است که چک‌لیست رایج برای ارزیابی این نوع مرورهاست و نه PRISMA که برای مرورهای سیستماتیک کاربرد دارد. یافته‌ها: خطر شغلی به ویژه در خدمت نظامی (شامل سربازان و کهنه‌سربازان)، ایمنی عمومی و مدیریت بحران، و مشاغلی با وقوع مکرر حوادث شدید ساختاری (مانند حمل‌ونقل، ساخت‌وساز، تولید صنعتی) افزایش یافته است، در حالی که رویدادهای غیرقابل پیش‌بینی برای ناظران نیز می‌تواند در مشاغلی که به طور سنتی پرخطر تلقی نمی‌شوند، موجب بروز اختلال استرس پس از سانحه شود. خطر تحت تأثیر نوع، شدت و تکرار سانحه و همچنین عوامل پیش‌سانحه‌ای، حین سانحه‌ای و پس‌سانحه‌ای قرار دارد. شیوع به طور قابل توجهی بسته به زمینه متفاوت است و به دلیل تفاوت‌های چشمگیر در جمعیت، شدت مواجهه، روش تشخیصی و دوره ارزیابی، مستقیماً قابل مقایسه میان مطالعات نیست. با این ملاحظه، بار بسیار بالایی در جمعیت‌های متاثر از درگیری، کارکنان مراقبت‌های بهداشتی در دوران همه‌گیری COVID-19 و گروه‌های شغلی مواجه‌شده با سانحه مانند پرسنل نظامی، افسران پلیس، امدادگران، رانندگان قطار، کارگران ساختمانی و کارگران صنعتی گزارش شده است. درمان‌های تثبیت‌شده (روان‌درمانی متمرکز بر سانحه، با دارودرمانی به عنوان مکمل) از مداخلات اولیه پس از رویداد مانند غربالگری و کمک‌های اولیه روان‌شناختی که هدف آن‌ها پیشگیری از مزمن شدن است نه درمان بیماری تثبیت‌شده، متمایز هستند. شواهدی برای حمایت از رفع بحران تک‌جلسه‌ای روتین وجود ندارد. طب کار همچنین باید به ظرفیت کاری، بازگشت به کار، جبران خسارت و توانبخشی بپردازد، چرا که بهبود علائم لزوماً به معنای بازگشت توانایی عملکردی نیست. نتیجه‌گیری: پیشگیری قوی‌تر در محیط کار، غربالگری زودهنگام پس از مواجهه با سانحه، حمایت سازمانی و مسیرهای شفاف‌تر برای جبران خسارت و بازگشت به کار برای کاهش پیامدهای شغلی بلندمدت اختلال استرس پس از سانحه ضروری است. شواهدی که به طور خاص درمان اختلال استرس پس از سانحه شغلی را با نوع غیرشغلی مقایسه کند، همچنان محدود است و برآوردهای شیوع باید با توجه به ناهمگونی قابل توجه مطالعات پایه تفسیر شود.

Psychological flexibility and inflexibility are core processes in the Acceptance and Commitment Therapy (ACT) model and are consistently associated with well-being and emotional distress. However, the validity of widely used measures, particularly the Acceptance and Action Questionnaire – II (AAQ-II), has been questioned due to potential overlap with indicators of distress and neuroticism. This study examined the psychometric properties of the Acceptance and Action Questionnaire – III (AAQ-III) and the PsyFlex in a general population sample from Colombia ( N = 785) using network psychometrics. We estimated the dimensionality of each scale via Exploratory Graph Analysis (EGA) and evaluated replicability via bootstrap EGA (bootEGA). Discriminant validity was examined using a joint EGA that included the AAQ-III, PsyFlex, and measures of emotional distress (DASS-21) and neuroticism (BFI-2-Neuroticism). Convergent validity was assessed through correlations with the Multidimensional Psychological Flexibility Inventory – Short Form. EGA identified unidimensional structures for both instruments, and bootEGA confirmed perfect structural consistency and item stability. The joint EGA yielded five distinct communities, with the AAQ-III and PsyFlex forming separate communities from emotional symptoms and neuroticism, providing structural evidence consistent with the discriminant validity of both measures. Both instruments showed the expected patterns of correlations with flexibility and inflexibility processes. These findings provide initial validation evidence that the Spanish versions of the AAQ-III and PsyFlex are psychometrically sound measures of psychological inflexibility and flexibility.

انعطاف‌پذیری و عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی فرایندهای محوری در مدل درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) هستند و به طور مستمر با بهزیستی و آشفتگی هیجانی ارتباط دارند. با این حال، روایی ابزارهای پرکاربرد، به ویژه پرسشنامه پذیرش و عمل – نسخه دوم (AAQ-II)، به دلیل احتمال همپوشانی با شاخص‌های آشفتگی و روان‌رنجوری مورد تردید قرار گرفته است. این مطالعه ویژگی‌های روان‌سنجی پرسشنامه پذیرش و عمل – نسخه سوم (AAQ-III) و PsyFlex را در نمونه‌ای از جمعیت عمومی کلمبیا (N = 785) با استفاده از روان‌سنجی شبکه‌ای بررسی کرد. ابعاد هر مقیاس از طریق تحلیل اکتشافی گراف (EGA) برآورد شد و قابلیت تکرارپذیری با استفاده از بوت‌استرپ EGA (bootEGA) ارزیابی گردید. روایی تمایزی با استفاده از EGA مشترک که شامل AAQ-III، PsyFlex و ابزارهای سنجش آشفتگی هیجانی (DASS-21) و روان‌رنجوری (BFI-2-Neuroticism) بود، بررسی شد. روایی همگرا از طریق همبستگی با نسخه کوتاه مقیاس چندبعدی انعطاف‌پذیری روان‌شناختی ارزیابی گردید. EGA ساختارهای تک‌بعدی را برای هر دو ابزار شناسایی کرد و bootEGA ثبات ساختاری کامل و پایداری گویه‌ها را تأیید نمود. EGA مشترک پنج اجتماع متمایز را نشان داد که در آن AAQ-III و PsyFlex اجتماعات جداگانه‌ای از علائم هیجانی و روان‌رنجوری تشکیل دادند و شواهد ساختاری سازگار با روایی تمایزی هر دو ابزار ارائه کردند. هر دو ابزار الگوهای مورد انتظار همبستگی با فرایندهای انعطاف‌پذیری و عدم انعطاف‌پذیری را نشان دادند. این یافته‌ها شواهد اولیه‌ای از اعتبار نسخه‌های اسپانیایی AAQ-III و PsyFlex به عنوان ابزارهای روان‌سنجی معتبر برای سنجش عدم انعطاف‌پذیری و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی ارائه می‌دهد.

Objectives Among people seeking sports-specific musculoskeletal specialty care we sought to determine 1) whether level of athletic identity mediates or moderates the relationship between thoughts and feelings and levels of capability and pain intensity, and 2) whether levels of pain intensity and capability differ among statistical groupings based on age and mindsets including athletic identity. Methods Adult patients seeing a sports medicine specialist (n = 135) completed measures of levels of capability, pain intensity, thoughts and feelings regarding sensation, and identification as an athlete. We planned mediation/moderation analysis. When that was not feasible, weadded an unplanned, exploratory cluster analysis of mindset factors. Results The lack of correlation between athletic identity and levels of capability and pain intensity precluded moderation/mediation analysis. An exploratory cluster analysis suggested that relatively younger people who identify as athletes and middle-aged people with somewhat greater feelings of distress may have greater pain intensity on average. Conclusions The finding that feelings of distress, independent of athletic identity, are associated with greater pain intensity and incapability is consistent with evidence that mindsets are a key aspect of musculoskeletal health, perhaps independent of specific identities.

اهداف: در میان افرادی که به دنبال مراقبت تخصصی اسکلتی‌عضلانی ویژه ورزش هستند، هدف ما تعیین این بود که ۱) آیا سطح هویت ورزشی رابطه بین افکار و احساسات و سطوح توانایی و شدت درد را میانجی‌گری یا تعدیل‌گری می‌کند، و ۲) آیا سطوح شدت درد و توانایی در گروه‌بندی‌های آماری مبتنی بر سن و ذهنیت‌ها از جمله هویت ورزشی متفاوت است یا خیر. روش‌ها: بیماران بزرگسال مراجعه‌کننده به متخصص پزشکی ورزشی (n = 135) مقیاس‌هایی از سطوح توانایی، شدت درد، افکار و احساسات مرتبط با حس و شناسایی به عنوان ورزشکار را تکمیل کردند. تحلیل میانجی‌گری/تعدیل‌گری برنامه‌ریزی شده بود. زمانی که این امر امکان‌پذیر نبود، یک تحلیل خوشه‌ای اکتشافی برنامه‌ریزی‌نشده از عوامل ذهنیت افزوده شد. نتایج: فقدان همبستگی بین هویت ورزشی و سطوح توانایی و شدت درد، تحلیل تعدیل‌گری/میانجی‌گری را غیرممکن ساخت. یک تحلیل خوشه‌ای اکتشافی نشان داد که افراد نسبتاً جوان‌تر که خود را ورزشکار می‌دانند و افراد میانسال با احساس ناراحتی نسبتاً بیشتر، ممکن است به طور میانگین شدت درد بیشتری داشته باشند. نتیجه‌گیری: یافته‌ای که احساس ناراحتی، مستقل از هویت ورزشی، با شدت درد و ناتوانی بیشتر همراه است، با شواهدی که ذهنیت‌ها را جنبه‌ای کلیدی از سلامت اسکلتی‌عضلانی می‌دانند، شاید مستقل از هویت‌های خاص، سازگار است.

Adolescents living with HIV (ALHIV) in Eastern and Southern Africa experience challenges around medication adherence, mental health and wellbeing. Although interventions such as Zvandiri aim to strengthen mental health and wellbeing to impact HIV treatment outcomes, available measures often focus on negative outcomes or rely on positive psychology instruments developed in high-income settings. These tools may not adequately capture culturally embedded and relational dimensions of wellbeing. We describe the development of the Zvandiri Character Strength (ZCS) scale and draw methodological lessons for culturally grounded wellbeing measurement. The multi-stage scale-development process (2022–2025) comprised a scoping and systematic review, qualitative discussions, expert panel input, construct and item prioritisation, cognitive interviews, iterative item reduction, and exploratory factor and Rasch analyses. We reduced an initial item bank to a 53-item candidate scale, then to the ZCS 38 (38 items) and finally, the ZCS 25 (25 items), based on quantitative analyses and participant feedback. We subsequently assessed the ZCS 25 using retrospective pretest, post-test and follow-up administration. The review identified conceptually overlapping positive psychological constructs, many of which are measured using instruments developed in high-income settings and not adequately validated for ALHIV in Africa. Qualitative work highlighted connectedness, hope, self-acceptance, self-efficacy, purpose, and flourishing as key. Discussions also highlighted that wellbeing was relational, contextually situated, and often co-occurring with distress. Quantitative testing showed highly positive responses, disordered thresholds, ceiling effects, weak internal structure, and fluctuating retrospective ratings. Participant feedback suggested that positive responses likely reflected affirmations, and were partly linked to social desirability. In conclusion, the ZCS scale did not support a single interpretable total score, but its development offers important methodological lessons. Future measurement should begin with clearer construct definition, response-process validation, domain-level testing and explicit decisions about whether the measure aims to capture lived wellbeing, domain-specific positive outcomes or intervention-relevant change.

نوجوانان مبتلا به HIV (ALHIV) در شرق و جنوب آفریقا با چالش‌هایی در زمینه پایبندی به دارو، سلامت روان و بهزیستی مواجه هستند. اگرچه مداخلاتی مانند Zvandiri با هدف تقویت سلامت روان و بهزیستی برای تأثیرگذاری بر پیامدهای درمان HIV طراحی شده‌اند، اما ابزارهای موجود اغلب بر پیامدهای منفی تمرکز دارند یا به ابزارهای روان‌شناسی مثبت که در کشورهای با درآمد بالا توسعه یافته‌اند، متکی هستند. این ابزارها ممکن است ابعاد فرهنگی و ارتباطی بهزیستی را به‌درستی منعکس نکنند. ما توسعه مقیاس Zvandiri Character Strength (ZCS) را توصیف کرده و درس‌های روش‌شناختی برای سنجش بهزیستی مبتنی بر فرهنگ ارائه می‌دهیم. فرایند چندمرحله‌ای توسعه مقیاس (۲۰۲۲–۲۰۲۵) شامل مرور دامنه‌ای و مرور نظام‌مند، بحث‌های کیفی، نظرخواهی از پانل خبرگان، اولویت‌بندی سازه و گویه‌ها، مصاحبه‌های شناختی، کاهش تدریجی گویه‌ها و تحلیل‌های عاملی اکتشافی و Rasch بود. بانک اولیه گویه‌ها به مقیاس ۵۳ گویه‌ای کاندیدا، سپس به ZCS 38 (۳۸ گویه) و در نهایت به ZCS 25 (۲۵ گویه) بر اساس تحلیل‌های کمی و بازخورد شرکت‌کنندگان کاهش یافت. سپس ZCS 25 با استفاده از پیش‌آزمون گذشته‌نگر، پس‌آزمون و پیگیری مورد ارزیابی قرار گرفت. مرور انجام‌شده سازه‌های روان‌شناختی مثبت با همپوشانی مفهومی را شناسایی کرد که بسیاری از آن‌ها با ابزارهایی که در کشورهای با درآمد بالا توسعه یافته‌اند سنجیده می‌شوند و برای ALHIV در آفریقا به‌درستی اعتبارسنجی نشده‌اند. کار کیفی بر اهمیت پیوستگی، امید، پذیرش خود، خودکارآمدی، هدفمندی و شکوفایی تأکید داشت. بحث‌ها همچنین نشان داد که بهزیستی ماهیتی ارتباطی و زمینه‌مند دارد و اغلب با پریشانی همزمان رخ می‌دهد. آزمون‌های کمی پاسخ‌های بسیار مثبت، آستانه‌های نامنظم، اثر سقف، ساختار درونی ضعیف و نوسان در ارزیابی‌های گذشته‌نگر را نشان داد. بازخورد شرکت‌کنندگان حاکی از آن بود که پاسخ‌های مثبت احتمالاً بازتاب تأییدات بوده و تا حدی با تمایل به مقبولیت اجتماعی مرتبط است. در نتیجه، مقیاس ZCS از یک نمره کل قابل تفسیر پشتیبانی نکرد، اما توسعه آن درس‌های مهمی در حوزه روش‌شناسی ارائه می‌دهد. سنجش‌های آینده باید با تعریف روشن‌تر سازه، اعتبارسنجی فرایند پاسخ‌دهی، آزمون در سطح حوزه و تصمیم‌گیری صریح درباره هدف سنجش برای ارزیابی بهزیستی زیسته، پیامدهای مثبت حوزه‌ای یا تغییر مرتبط با مداخله آغاز شود.

Aim: This study aimed to explore women's self-reported paranormal experiences during the postpartum period, examine the cultural meanings attributed to these experiences, and descriptively assess levels of paranormal belief using the Paranormal Beliefs Scale (PBS).Methods: A convergent mixed-methods design was employed. Qualitative data were collected through face-toface, semi-structured interviews and analyzed using Braun and Clarke's thematic analysis. Quantitative data were collected using the PBS and analyzed using descriptive statistics. Forty-three postpartum women who reported paranormal or unusual visual experiences within the first 42 days after childbirth were recruited through snowball sampling.Results: Five themes emerged from the qualitative analysis: beliefs associated with the experiences, descriptions of perceived visual experiences, physical responses, psychological responses, and preventive practices. Participants commonly reported seeing black shadows, unfamiliar human-like figures, or animals, usually at night during transitions between wakefulness and sleep. Physical responses included immobility, palpitations, breathlessness, and sensations of suffocation, whereas psychological responses included fear, anxiety, sleep disturbance, and persistent distress. Participants also described religious, traditional, and medical coping practices. The mean PBS score was 27.6 ± 3.26.Conclusion: The findings suggest that women's interpretations of these experiences are shaped by cultural beliefs. Healthcare professionals should acknowledge such experiences without automatically attributing them to psychiatric pathology and provide culturally sensitive, evidence-based counselling to reduce fear and anxiety, discourage potentially harmful traditional practices, and promote maternal and infant wellbeing.

هدف: این مطالعه با هدف بررسی تجارب فراطبیعی خودگزارش‌شده زنان در دوره پس از زایمان، واکاوی معانی فرهنگی منتسب به این تجارب و ارزیابی توصیفی میزان باور به امور فراطبیعی با استفاده از مقیاس باورهای فراطبیعی (PBS) انجام شد. روش‌ها: از طرح آمیخته همگرا استفاده شد. داده‌های کیفی از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته حضوری گردآوری و با روش تحلیل تماتیک براون و کلارک تحلیل شدند. داده‌های کمی با استفاده از PBS جمع‌آوری و با آمار توصیفی تحلیل شدند. چهل‌وسه زن در دوره پس از زایمان که در ۴۲ روز نخست پس از زایمان تجارب فراطبیعی یا غیرمعمول بصری را گزارش کرده بودند، با روش نمونه‌گیری گلوله‌برفی جذب شدند. یافته‌ها: پنج تم از تحلیل کیفی استخراج شد: باورهای مرتبط با تجارب، توصیف تجارب بصری ادراک‌شده، واکنش‌های جسمانی، واکنش‌های روان‌شناختی و اقدامات پیشگیرانه. شرکت‌کنندگان غالباً مشاهده سایه‌های سیاه، اشکال انسانی ناآشنا یا حیوانات را، عمدتاً در شب و هنگام گذار بین بیداری و خواب، گزارش کردند. واکنش‌های جسمانی شامل بی‌حرکتی، تپش قلب، تنگی نفس و احساس خفگی و واکنش‌های روان‌شناختی شامل ترس، اضطراب، اختلال خواب و پریشانی مداوم بود. شرکت‌کنندگان همچنین به راهکارهای مذهبی، سنتی و پزشکی برای مقابله اشاره کردند. میانگین نمره PBS برابر با ۲۷٫۶ ± ۳٫۲۶ بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد تفسیر زنان از این تجارب تحت تأثیر باورهای فرهنگی قرار دارد. متخصصان سلامت باید این تجارب را بدون نسبت دادن خودکار به آسیب‌شناسی روانی به رسمیت بشناسند و مشاوره مبتنی بر شواهد و حساس به فرهنگ ارائه دهند تا ترس و اضطراب را کاهش داده، از اقدامات سنتی بالقوه زیان‌آور جلوگیری و سلامت مادر و نوزاد را ارتقا بخشند.

Background: This study examined whether interpersonal problems mediated the relationship between subjective distress from interpersonal trauma and psychological symptoms, and whether emotional expression flexibility moderated this indirect effect.Methods: Self-reported measures were completed by 241 college students with interpersonal trauma experiences. Data were analyzed using correlation, mediation, and moderated mediation analyses. PROCESS Macro for SPSS was used.Results: Interpersonal problems partially mediated the relationship between interpersonal trauma-related distress and psychological symptoms. Furthermore, emotional expression enhancement significantly moderated the association between interpersonal trauma-related distress and problems; conversely, emotional expression suppression did not. The indirect effect through interpersonal problems was significant only at low and average levels of emotional expression enhancement.Conclusions: Emotional expression enhancement may buffer the negative effects of interpersonal trauma on interpersonal problems and psychological symptoms. These findings suggest that interventions for enhancing context-appropriate emotional expression may be useful for college students with interpersonal trauma experiences.

زمینه: این پژوهش بررسی کرد که آیا مشکلات بین‌فردی رابطه بین پریشانی ذهنی ناشی از آسیب بین‌فردی و علائم روان‌شناختی را میانجی‌گری می‌کند و آیا انعطاف‌پذیری در ابراز هیجانی این اثر غیرمستقیم را تعدیل می‌کند. روش‌ها: ابزارهای خودگزارشی توسط ۲۴۱ دانشجو با تجربه آسیب بین‌فردی تکمیل شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل همبستگی، میانجی‌گری و میانجی‌گری تعدیل‌شده تحلیل گردید. برای تحلیل‌ها از PROCESS Macro در SPSS استفاده شد. یافته‌ها: مشکلات بین‌فردی رابطه بین پریشانی مرتبط با آسیب بین‌فردی و علائم روان‌شناختی را به‌طور جزئی میانجی‌گری کرد. علاوه بر این، افزایش ابراز هیجانی به‌طور معناداری رابطه بین پریشانی مرتبط با آسیب بین‌فردی و مشکلات را تعدیل کرد؛ در حالی که سرکوب ابراز هیجانی چنین اثری نداشت. اثر غیرمستقیم از طریق مشکلات بین‌فردی فقط در سطوح پایین و متوسط افزایش ابراز هیجانی معنادار بود. نتیجه‌گیری: افزایش ابراز هیجانی ممکن است اثرات منفی آسیب بین‌فردی بر مشکلات بین‌فردی و علائم روان‌شناختی را کاهش دهد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مداخلات برای تقویت ابراز هیجانی متناسب با زمینه می‌تواند برای دانشجویان با تجربه آسیب بین‌فردی مفید باشد.

Background: This study examined the pathway through which covert narcissism leads to relationship addiction through distress tolerance and emotion dysregulation in early adulthood.Methods: Data were collected from 394 Korean adults aged 18–39 years who were recruited using online convenience sampling. Participants completed measures of covert narcissism, distress tolerance, emotion dysregulation, and relationship addiction. The PROCESS macro was used for data analysis.Results: Both distress tolerance and emotion dysregulation partially mediated the relationship between covert narcissism and relationship addiction. Their double mediating effect was also significant, and the direct effect of covert narcissism on relationship addiction remained significant. This pattern remained when gender was included as a covariate.Conclusions: Individuals with high covert narcissism are sensitive to negative evaluations and easily hurt, thereby lowering their capacity to tolerate distress and intensifying difficulties in emotion regulation. Subsequently, they attempt to fulfil their unmet needs through others and become excessively absorbed in relationships. Therefore, interventions may be more effective when self-compassion-based approaches are used first to strengthen distress tolerance, followed by emotion regulation skills training, such as dialectical behavior therapy.

زمینه: این پژوهش مسیر تأثیر خودشیفتگی پنهان بر اعتیاد به رابطه از طریق تحمل پریشانی و اختلال در تنظیم هیجان در اوایل بزرگسالی را مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: داده‌ها از ۳۹۴ بزرگسال کره‌ای در بازه سنی ۱۸ تا ۳۹ سال که با نمونه‌گیری در دسترس آنلاین انتخاب شده بودند، جمع‌آوری شد. شرکت‌کنندگان پرسشنامه‌های خودشیفتگی پنهان، تحمل پریشانی، اختلال در تنظیم هیجان و اعتیاد به رابطه را تکمیل کردند. برای تحلیل داده‌ها از ماکروی PROCESS استفاده شد. یافته‌ها: تحمل پریشانی و اختلال در تنظیم هیجان هر دو رابطه بین خودشیفتگی پنهان و اعتیاد به رابطه را به طور جزئی میانجی‌گری کردند. نقش میانجی‌گری مضاعف آن‌ها نیز معنادار بود و اثر مستقیم خودشیفتگی پنهان بر اعتیاد به رابطه همچنان معنادار باقی ماند. این الگو حتی با وارد کردن جنسیت به عنوان متغیر هم‌پراکنش نیز حفظ شد. نتیجه‌گیری: افرادی که سطح بالایی از خودشیفتگی پنهان دارند، نسبت به ارزیابی‌های منفی حساس بوده و به راحتی آسیب می‌بینند؛ در نتیجه، ظرفیت آن‌ها برای تحمل پریشانی کاهش یافته و مشکلات آن‌ها در تنظیم هیجان تشدید می‌شود. در پی آن، این افراد تلاش می‌کنند نیازهای برآورده‌نشده خود را از طریق دیگران تأمین کرده و بیش از حد در روابط غرق می‌شوند. بنابراین، مداخلات زمانی اثربخش‌تر خواهند بود که ابتدا رویکردهای مبتنی بر شفقت به خود برای تقویت تحمل پریشانی به کار گرفته شود و سپس آموزش مهارت‌های تنظیم هیجان مانند رفتاردرمانی دیالکتیکی دنبال گردد.

Introduction Depression and anxiety remain major, largely unaddressed drivers of disability in low- and middle-income countries (LMICs), where scarce resources and persistent stigma constrain access to care. Scalable solutions are urgently needed. Low-intensity psychological interventions, delivered by trained non-specialists offer a promising pathway to close the treatment gap. This study examines the prospective acceptability of these interventions in Java, Indonesia, an exemplar of an under resourced health system, to guide targeted cultural adaptation and inform optimal implementation. Methods Using a qualitative descriptive design guided by the Theoretical Framework of Acceptability (TFA), we conducted semi-structured interviews (n = 33) with people experiencing anxiety and depression and 21 focus groups with families (n = 34), health workers (n = 36), and community/religious leaders (n = 37) across 12 sites in Java. Data were collected in Bahasa/local languages, transcribed, translated, and analysed using TFA informed Framework Analysis. 5% of translations were independently back-verified. Stakeholder workshops and advisory panels shaped study design and interpretation. Results Low mental health literacy and stigma undermined intervention coherence and affective attitude, with many conflating LIPIs with general counselling. Help-seeking was often delayed until distress became severe, reflecting limited understanding of mental health problems and available support. Despite these challenges, strong perceptions of effectiveness and positive affective attitudes were driven by cultural values of self-reliance and community support. Concerns centered on ethicality, particularlyprivacy risks and fear of social judgment, alongside undercertainty regarding the role of traditional healers and the burden associated with time and workload demands. Trust in lay health workers was high in rural areas but more variable in urban contexts. Conclusion Findings highlight that cultural, structural, and interpersonal factors shape anticipated intervention acceptability. While stigma and low literacy remain barriers, strong perceived need and cultural alignment suggest the potential for promising subsequent uptake. Addressing privacy, role clarity, and logistical burden through tailored adaptations and partnerships is critical. This study offers one of the first theoretically framed qualitative explorations of LIPI acceptability in Southeast Asia, highlighting culturally congruent pathways for subsequent LMIC implementation.

مقدمه: افسردگی و اضطراب همچنان از عوامل اصلی و عمدتاً نادیده‌گرفته‌شده ناتوانی در کشورهای با درآمد پایین و متوسط (LMICs) هستند، جایی که منابع محدود و انگ اجتماعی پایدار، دسترسی به مراقبت را محدود می‌کند. راه‌حل‌های مقیاس‌پذیر به‌شدت مورد نیاز است. مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین که توسط افراد غیرمتخصص آموزش‌دیده ارائه می‌شوند، مسیر امیدوارکننده‌ای برای کاهش فاصله درمانی فراهم می‌کنند. این مطالعه به بررسی پذیرش احتمالی این مداخلات در جاوه، اندونزی، به‌عنوان نمونه‌ای از نظام سلامت کم‌منبع، می‌پردازد تا سازگاری فرهنگی هدفمند و اجرای بهینه را هدایت کند. روش‌ها: با استفاده از طراحی توصیفی کیفی و با راهنمایی چارچوب نظری پذیرش (TFA)، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n = 33) با افراد دارای تجربه اضطراب و افسردگی و ۲۱ گروه متمرکز با خانواده‌ها (n = 34)، کارکنان سلامت (n = 36) و رهبران اجتماعی/مذهبی (n = 37) در ۱۲ سایت در جاوه انجام شد. داده‌ها به زبان باهاسا/زبان‌های محلی جمع‌آوری، رونویسی، ترجمه و با استفاده از تحلیل چارچوب مبتنی بر TFA تحلیل شدند. پنج درصد ترجمه‌ها به طور مستقل بازبینی شدند. کارگاه‌های ذینفعان و پانل‌های مشورتی طراحی و تفسیر مطالعه را شکل دادند. نتایج: سواد پایین سلامت روان و انگ اجتماعی، انسجام مداخله و نگرش عاطفی را تضعیف کرد و بسیاری مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین را با مشاوره عمومی اشتباه می‌گرفتند. جستجوی کمک اغلب تا زمانی که ناراحتی شدید نشود به تعویق می‌افتاد که نشان‌دهنده درک محدود از مشکلات سلامت روان و حمایت‌های موجود بود. با وجود این چالش‌ها، ادراک قوی از اثربخشی و نگرش‌های عاطفی مثبت توسط ارزش‌های فرهنگی اتکاء به خود و حمایت اجتماعی تقویت شد. نگرانی‌ها عمدتاً بر اخلاقی بودن، به‌ویژه خطرات حریم خصوصی و ترس از قضاوت اجتماعی، همراه با عدم قطعیت درباره نقش درمانگران سنتی و بار ناشی از زمان و حجم کار متمرکز بود. اعتماد به کارکنان سلامت غیرمتخصص در مناطق روستایی بالا بود اما در مناطق شهری متغیرتر بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که عوامل فرهنگی، ساختاری و بین‌فردی، پذیرش پیش‌بینی‌شده مداخله را شکل می‌دهند. اگرچه انگ اجتماعی و سواد پایین همچنان موانع هستند، نیاز ادراک‌شده قوی و هم‌سویی فرهنگی، پتانسیل پذیرش بعدی را نشان می‌دهد. پرداختن به مسائل حریم خصوصی، شفافیت نقش‌ها و بار لجستیکی از طریق سازگاری‌های هدفمند و مشارکت‌ها حیاتی است. این مطالعه یکی از نخستین بررسی‌های کیفی مبتنی بر چارچوب نظری درباره پذیرش مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین در جنوب شرق آسیا است که مسیرهای هم‌سوی فرهنگی برای اجرای بعدی در کشورهای با درآمد پایین و متوسط را برجسته می‌کند.

Artificial intelligence (AI)-assisted digital mental health interventions are being increasingly discussed as a potential strategy for improving access to psychological support among adolescents with anxiety symptoms and anxiety disorders. Their possible advantages include flexible availability, reduced barriers to help-seeking, psychoeducation, symptom monitoring, CBT-informed exercises, conversational interaction, and personalized feedback. However, their clinical role remains insufficiently defined, particularly regarding efficacy, safety, ethical governance, and the distinction between digital support and psychotherapy in the traditional clinical sense. This narrative review examines current evidence and conceptual debates regarding AI-assisted digital interventions relevant to adolescent anxiety disorders, with a focus on usability, acceptability, preliminary efficacy, safety, ethical and legal considerations, and human clinical oversight. Available literature suggests that conversational agents and CBT-informed digital tools may provide low-threshold support and may reduce the symptoms of anxiety, depression, or general emotional distress in some users. Nevertheless, existing evidence remains heterogeneous and preliminary, often relying on young adult, mixed-age, non-clinical, or transdiagnostic samples, short follow-up periods, and self-report outcomes. Direct evidence for AI-assisted interventions specifically in adolescents with formally diagnosed anxiety disorders remains limited, and findings from broader youth, young adult, mixed-age, or transdiagnostic samples should not be directly generalized to this clinical population. It should not be considered a replacement for therapist-delivered psychotherapy, clinical assessment, or specialist child and adolescent mental health care. Their most appropriate current role is as adjunctive or supportive tools within supervised, stepped-care, or blended-care models. Future research should include adolescent-specific clinical trials, anxiety-focused outcomes, longer follow-up, systematic safety reporting, and clear evaluation of human oversight models. AI-assisted digital interventions may help reduce parts of the adolescent mental health treatment gap; however, their use must remain evidence-informed, developmentally sensitive, ethically regulated, and clinically supervised.

مداخلات سلامت روان دیجیتال با کمک هوش مصنوعی (AI) به طور فزاینده‌ای به عنوان راهبردی بالقوه برای بهبود دسترسی نوجوانان دارای علائم اضطراب و اختلالات اضطرابی به حمایت روان‌شناختی مورد بحث قرار گرفته‌اند. مزایای احتمالی این مداخلات شامل دسترسی انعطاف‌پذیر، کاهش موانع جستجوی کمک، آموزش روانی، پایش علائم، تمرینات مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT)، تعامل مکالمه‌ای و بازخورد شخصی‌سازی‌شده است. با این حال، نقش بالینی آن‌ها همچنان به طور کافی تعریف نشده است، به ویژه در زمینه اثربخشی، ایمنی، حاکمیت اخلاقی و تمایز میان حمایت دیجیتال و روان‌درمانی به معنای بالینی سنتی. این مرور روایتی به بررسی شواهد موجود و مباحث مفهومی پیرامون مداخلات دیجیتال با کمک هوش مصنوعی مرتبط با اختلالات اضطرابی نوجوانان می‌پردازد، با تمرکز بر قابلیت استفاده، پذیرش، اثربخشی مقدماتی، ایمنی، ملاحظات اخلاقی و حقوقی و نظارت بالینی انسانی. ادبیات موجود نشان می‌دهد که عامل‌های مکالمه‌ای و ابزارهای دیجیتال مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT) ممکن است حمایت با آستانه پایین فراهم کنند و علائم اضطراب، افسردگی یا پریشانی هیجانی کلی را در برخی کاربران کاهش دهند. با این حال، شواهد موجود ناهمگون و مقدماتی باقی مانده و اغلب بر نمونه‌های بزرگسال جوان، گروه‌های سنی مختلط، نمونه‌های غیر بالینی یا فراتشخیصی، دوره‌های پیگیری کوتاه و نتایج خودگزارشی متکی است. شواهد مستقیم برای مداخلات با کمک هوش مصنوعی به طور خاص در نوجوانان با اختلالات اضطرابی تشخیص‌گذاری‌شده به طور رسمی محدود است و یافته‌های حاصل از نمونه‌های وسیع‌تر جوانان، بزرگسالان جوان، گروه‌های سنی مختلط یا فراتشخیصی نباید مستقیماً به این جمعیت بالینی تعمیم داده شود. این مداخلات نباید جایگزین روان‌درمانی ارائه‌شده توسط درمانگر، ارزیابی بالینی یا مراقبت تخصصی سلامت روان کودک و نوجوان تلقی شود. مناسب‌ترین نقش فعلی آن‌ها به عنوان ابزارهای کمکی یا حمایتی در چارچوب مدل‌های مراقبت پله‌ای، تلفیقی یا تحت نظارت است. پژوهش‌های آینده باید شامل کارآزمایی‌های بالینی ویژه نوجوانان، نتایج متمرکز بر اضطراب، پیگیری طولانی‌تر، گزارش‌دهی نظام‌مند ایمنی و ارزیابی شفاف مدل‌های نظارت انسانی باشد. مداخلات دیجیتال با کمک هوش مصنوعی ممکن است به کاهش بخشی از فاصله درمان سلامت روان نوجوانان کمک کند؛ با این حال، استفاده از آن‌ها باید مبتنی بر شواهد، حساس به رشد، تحت نظارت اخلاقی و با نظارت بالینی باقی بماند.

With the increasing use of psychedelics in both clinical and non-clinical contexts, there is growing potential for harm arising from challenging experiences and post-psychedelic difficulties. This qualitative review aimed to explore psychedelic users’ experiences of acute and post-psychedelic challenges in non-clinical contexts, to identify practice considerations for safer and more effective client work supporting the evolving role of counselling psychologists and practitioners in related fields. A comprehensive search across EBSCO databases and Google Scholar identified seven studies (n = 721) published between 2021 and 2025. Data extraction, quality appraisal, and meta-aggregative synthesis were conducted in accordance with JBI methodology. Four synthesised findings were identified: (1) complex experiences of distress; (2) diverse and individualised coping strategies; (3) external support and challenges; and (4) internal adjustment and ambiguous outcomes. Findings indicate that experiences are varied, complex, and paradoxical; this highlights the value of pluralistic harm-reduction approaches that acknowledge diversity of experience to ensure safer and more effective outcomes for those navigating post-psychedelic difficulties.

با افزایش استفاده از روان‌گردان‌ها در زمینه‌های بالینی و غیر‌بالینی، پتانسیل آسیب ناشی از تجارب چالش‌برانگیز و دشواری‌های پس از مصرف روان‌گردان‌ها رو به افزایش است. این مرور کیفی با هدف بررسی تجارب کاربران روان‌گردان‌ها از چالش‌های حاد و پس از مصرف در زمینه‌های غیر‌بالینی انجام شد تا ملاحظات عملی برای کار ایمن‌تر و مؤثرتر با مراجعان را شناسایی کند و نقش در حال تحول روان‌شناسان مشاوره و سایر متخصصان مرتبط را مورد حمایت قرار دهد. جستجوی جامع در پایگاه‌های داده EBSCO و Google Scholar منجر به شناسایی هفت مطالعه (n = 721) منتشرشده بین سال‌های 2021 تا 2025 شد. استخراج داده‌ها، ارزیابی کیفیت و ترکیب فرابرآوردی مطابق با روش‌شناسی JBI انجام گرفت. چهار یافته ترکیبی شناسایی شد: (1) تجارب پیچیده از پریشانی؛ (2) راهبردهای مقابله‌ای متنوع و فردی؛ (3) حمایت و چالش‌های بیرونی؛ و (4) سازگاری درونی و پیامدهای مبهم. یافته‌ها نشان می‌دهد که تجارب متنوع، پیچیده و متناقض هستند؛ این امر بر ارزش رویکردهای کاهشی آسیب کثرت‌گرا که به تنوع تجارب اذعان دارند برای تضمین پیامدهای ایمن‌تر و مؤثرتر برای افرادی که با دشواری‌های پس از مصرف روان‌گردان‌ها مواجه‌اند، تأکید می‌کند.

In this study, the association between conformity to masculine norms and emotional expressivity, help-seeking behaviour and psychological distress among men in India were explored as well as the potential mediating role of family relationships. A total of 200 men aged 21-50 were sampled using purposive sampling for the study, which was conducted using an online survey. The participants filled out the Conformity to Masculine Norms Inventory-22 (CMNI-22), Emotional Expressivity Scale (EES), General Help-Seeking Questionnaire (GHSQ), and Brief Family Relationship Scale (BFRS). The Pearson correlations and mediation analyses were run in SPSS using Hayes' PROCESS Macro (Model 4). Emotional expressivity (r = -0.311, p < .01) and help-seeking behaviour (r = -0.218, p < .01) were significantly negatively associated with conformity to masculine norms, while psychological distress was not significantly associated with conformity to masculine norms (r = 0.084). Family relationships were also negatively and significantly correlated with conformity to masculine norms (r = -0.161, p < .05). The associations between masculine norm conformity and emotional expressivity and help-seeking behaviour were not significantly mediated by family relationships. By contrast, a large indirect association between masculine norm conformity and psychological distress was mediated by family relationships (B = 0.0366, 95% CI [0.0015, 0.0718]). The results of this study suggest an outcome-specific pattern of involvement of family relationships. Family relationships were not significantly associated with the behavioural associations between masculine norm conformity and emotional expressivity or help-seeking but they were significantly indirectly associated with psychological distress. The results underscore the significance of taking into account the family relationship in conjunction with the constraining masculine norms when studying men's psychological wellbeing in the Indian context. The conclusions drawn should be viewed as associations and not as causal pathways as per the cross-sectional design. Future studies with different samples and different methods of measurement are required for longitudinal research on the temporal relationships between masculine norms, family relationships and psychological outcomes.

در این پژوهش، ارتباط بین همسویی با هنجارهای مردانگی و ابراز هیجانی، رفتار جستجوی کمک و پریشانی روان‌شناختی در میان مردان هندی و همچنین نقش میانجی‌گری بالقوه روابط خانوادگی مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه که با نمونه‌گیری هدفمند و از طریق پرسشنامه آنلاین انجام شد، تعداد ۲۰۰ مرد در بازه سنی ۲۱ تا ۵۰ سال شرکت کردند. شرکت‌کنندگان پرسشنامه همسویی با هنجارهای مردانگی (CMNI-22)، مقیاس ابراز هیجانی (EES)، پرسشنامه عمومی جستجوی کمک (GHSQ) و مقیاس مختصر روابط خانوادگی (BFRS) را تکمیل کردند. همبستگی پیرسون و تحلیل‌های میانجی‌گری با استفاده از نرم‌افزار SPSS و ماکروی PROCESS هایز (مدل ۴) اجرا شد. ابراز هیجانی (r = -0.311, p < .01) و رفتار جستجوی کمک (r = -0.218, p < .01) با همسویی با هنجارهای مردانگی به طور معناداری منفی بودند، در حالی که پریشانی روان‌شناختی با همسویی با هنجارهای مردانگی ارتباط معناداری نداشت (r = 0.084). روابط خانوادگی نیز با همسویی با هنجارهای مردانگی به طور منفی و معنادار همبسته بود (r = -0.161, p < .05). روابط خانوادگی میانجی‌گری معناداری در ارتباط بین همسویی با هنجارهای مردانگی و ابراز هیجانی یا رفتار جستجوی کمک نداشت. در مقابل، یک ارتباط غیرمستقیم قوی بین همسویی با هنجارهای مردانگی و پریشانی روان‌شناختی از طریق میانجی‌گری روابط خانوادگی مشاهده شد (B = 0.0366, 95% CI [0.0015, 0.0718]). نتایج این پژوهش الگوی خاص پیامد محور در نقش روابط خانوادگی را نشان می‌دهد. روابط خانوادگی با ارتباطات رفتاری بین همسویی با هنجارهای مردانگی و ابراز هیجانی یا جستجوی کمک ارتباط معناداری نداشت اما با پریشانی روان‌شناختی به طور غیرمستقیم و معنادار مرتبط بود. این نتایج بر اهمیت توجه به روابط خانوادگی در کنار هنجارهای محدودکننده مردانگی در مطالعه سلامت روان مردان در زمینه هندوستان تأکید دارد. نتیجه‌گیری‌ها باید صرفاً به عنوان ارتباط و نه مسیرهای علی در نظر گرفته شود، مطابق با طرح مقطعی پژوهش. مطالعات آینده با نمونه‌ها و روش‌های سنجش متفاوت برای پژوهش‌های طولی درباره روابط زمانی بین هنجارهای مردانگی، روابط خانوادگی و پیامدهای روان‌شناختی مورد نیاز است.

People with restricted mobility in humanitarian settings face extreme barriers to healthcare access, leading to functional decline, social isolation, and significant mental health distress [44]. In dense urban Lebanese refugee camps, hazardous infrastructure and the rising burden of non-communicable diseases (NCDs) further exacerbate the vulnerability of homebound and bed-ridden individuals and their informal caregivers [30]. This study evaluates the operational feasibility and outcomes of a multidisciplinary nurse-led home-based care (HBC) model designed to address these physical and psychosocial needs. This convergent mixed-methods descriptive study investigated a nurse-led HBC program in the Shatila and Bourj el Barajneh refugee camps in Beirut, Lebanon, between June 2021 and October 2023. We analysed routinely collected operational data for 105 patient-caregiver dyads (verbal retrospective consent) and conducted semi-structured in-depth interviews with a purposive subsample of 16 dyads as 32 participants 16 patients and 16 informal caregivers (written prospective consent) to explore participant perceptions. Quantitative outcomes were analysed for the n=79 dyads who completed the full intervention. The program achieved a high retention rate of 82%. Quantitative findings demonstrated significant improvements in mental health, with a reduction in depression and anxiety scores for both patients and caregivers (both p < 0.001). Enrolment was accompanied by statistically significant reductions in depression (PHQ-9) and anxiety (GAD-7) scores among both patients and caregivers (both \(p<0.001\) ). Statistically significant gains were observed in physical dependency (Basic Activities of Daily Living, p= 0.003), alongside documented wound healing and maintenance of high medication adherence. Qualitative data revealed that the program’s primary value lay in alleviating profound social isolation, restoring dignity, and providing emotional and practical support, which participants often prioritized alongside clinical nursing interventions. Multidisciplinary nurse-led HBC is a feasible and acceptable model for delivering care to highly vulnerable populations in complex humanitarian settings. While the single-arm design precludes definitive causal attribution, observed trajectories indicate that in contexts of chronic distress, the psychosocial and relational components of care are as vital as clinical nursing intervention for fostering resilience in both patients and caregivers.

افراد با محدودیت حرکتی در محیط‌های انسانی با موانع شدید دسترسی به مراقبت‌های سلامت مواجه هستند که این امر منجر به افت عملکردی، انزوای اجتماعی و پریشانی شدید سلامت روان می‌شود [44]. در اردوگاه‌های پناهجویی متراکم شهری لبنان، زیرساخت‌های خطرناک و افزایش بار بیماری‌های غیرواگیر (NCDs) آسیب‌پذیری افراد خانه‌نشین و بستری و مراقبان غیررسمی آن‌ها را تشدید می‌کند [30]. این پژوهش امکان‌سنجی عملیاتی و پیامدهای یک مدل چندرشته‌ای مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار را که با هدف پاسخ به نیازهای جسمی و روانی-اجتماعی طراحی شده است، ارزیابی می‌کند. این مطالعه توصیفی با روش ترکیبی همگرا، برنامه مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار را در اردوگاه‌های پناهجویی شتیلا و برج‌البراجنه در بیروت، لبنان، بین ژوئن 2021 تا اکتبر 2023 مورد بررسی قرار داد. داده‌های عملیاتی جمع‌آوری‌شده به طور روتین برای 105 زوج بیمار-مراقب (رضایت شفاهی گذشته‌نگر) تحلیل شد و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق با زیرنمونه هدفمند 16 زوج به عنوان 32 شرکت‌کننده (16 بیمار و 16 مراقب غیررسمی) (رضایت کتبی آینده‌نگر) جهت بررسی ادراکات شرکت‌کنندگان انجام شد. پیامدهای کمی برای n=79 زوج که مداخله کامل را به پایان رساندند، تحلیل شد. برنامه نرخ نگهداشت بالای 82٪ را به دست آورد. یافته‌های کمی بهبود معنادار در سلامت روان، با کاهش نمرات افسردگی و اضطراب برای بیماران و مراقبان (هر دو p < 0.001) را نشان داد. ثبت‌نام با کاهش معنادار آماری در نمرات افسردگی (PHQ-9) و اضطراب (GAD-7) در میان بیماران و مراقبان همراه بود (هر دو \(p<0.001\)). بهبود معنادار آماری در وابستگی جسمی (فعالیت‌های پایه زندگی روزمره، p=0.003) مشاهده شد، به همراه مستندسازی بهبود زخم و حفظ پایبندی بالای دارویی. داده‌های کیفی نشان داد که ارزش اصلی برنامه در کاهش انزوای اجتماعی عمیق، بازگرداندن کرامت و ارائه حمایت عاطفی و عملی نهفته است که شرکت‌کنندگان اغلب آن را هم‌تراز با مداخلات پرستاری بالینی اولویت‌بندی می‌کردند. مراقبت مبتنی بر منزل به رهبری پرستار، مدلی امکان‌پذیر و قابل قبول برای ارائه مراقبت به جمعیت‌های بسیار آسیب‌پذیر در محیط‌های پیچیده انسانی است. اگرچه طراحی تک‌گروهی نسبت علی قطعی را منتفی می‌کند، اما روندهای مشاهده‌شده نشان می‌دهد که در زمینه‌های پریشانی مزمن، مؤلفه‌های روانی-اجتماعی و ارتباطی مراقبت به اندازه مداخلات پرستاری بالینی برای تقویت تاب‌آوری در بیماران و مراقبان حیاتی است.

Three decades after the 1994 Genocide against the Tutsi, Rwanda continues to navigate the complex and evolving process of psychosocial reconstruction and practical reconciliation among survivors, former perpetrators, and their descendants. Despite substantial national and community-based efforts to advance reconciliation, restorative justice, and psychosocial transformation, many individuals continue to experience profound difficulties, including depression, trauma-related distress, anxiety, social mistrust and unresolved grief that impede sustainable recovery, social cohesion, and meaningful coexistence. Important gaps therefore remain in understanding the opportunities and obstacles that shape psychosocial reconstruction and reconciliation in post-genocide settings. The present study addressed these gaps by exploring the pathways and barriers to reconciliation and psychosocial reconstruction in the Rwandan context. Using a qualitative design, we conducted 32 semi-structured interviews with genocide survivors ( n = 5), ex-prisoners ( n = 5), and local leaders ( n = 5) in Nyamagabe District, complemented by three focus-group discussions involving both survivors and ex-prisoners ( n = 7), only survivors ( n = 5) and only perpetrators ( n = 5). Data were analysed inductively using thematic analysis. The findings indicate that post-genocide psychosocial reconstruction and reconciliation have been facilitated by grassroots initiatives particularly traditional justice mechanisms and reinforced by psychosocial programmes led by the government and its partners. However, persistent barriers remain, including ongoing psychosocial difficulties (anxiety, trauma, social mistrust and shame), intergenerational trauma, and limited access to psychosocial services, all of which hinder sustainable social transformation. Overall, the study reveals that practical reconciliation is a dynamic, non-linear process in which community-based engagement, psychosocial healing, and identity reconstruction drive positive change, while structural challenges continue to compromise these gains. These findings suggest that sustained partnership and collaboration among policymakers, mental health professionals, peacebuilders, and academics are essential to advance lasting psychosocial reconstruction, reconciliation, and social cohesion in post-genocide contexts.

سه دهه پس از نسل‌کشی ۱۹۹۴ علیه توتسی‌ها، رواندا همچنان در حال پیمودن فرایند پیچیده و در حال تحول بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی عملی میان بازماندگان، عاملان پیشین و نسل‌های بعدی آنان است. با وجود تلاش‌های گسترده ملی و مبتنی بر جامعه برای پیشبرد آشتی، عدالت ترمیمی و تحول روانی‌اجتماعی، بسیاری از افراد همچنان با دشواری‌های عمیقی از جمله افسردگی، پریشانی مرتبط با تروما، اضطراب، بی‌اعتمادی اجتماعی و سوگ حل‌نشده مواجه‌اند که مانع بهبود پایدار، انسجام اجتماعی و همزیستی معنادار می‌شود. بنابراین، شکاف‌های مهمی در درک فرصت‌ها و موانعی که بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی را در بستر پس از نسل‌کشی شکل می‌دهند، باقی مانده است. مطالعه حاضر با بررسی مسیرها و موانع آشتی و بازسازی روانی‌اجتماعی در زمینه رواندا به این شکاف‌ها پرداخت. با استفاده از طرح کیفی، ۳۲ مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با بازماندگان نسل‌کشی (n = 5)، زندانیان سابق (n = 5) و رهبران محلی (n = 5) در منطقه Nyamagabe انجام شد که با سه بحث گروهی متمرکز شامل بازماندگان و زندانیان سابق (n = 7)، فقط بازماندگان (n = 5) و فقط عاملان (n = 5) تکمیل گردید. داده‌ها به صورت استقرایی با استفاده از تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهد که بازسازی روانی‌اجتماعی و آشتی پس از نسل‌کشی با ابتکارات مردمی، به ویژه سازوکارهای سنتی عدالت، تسهیل شده و با برنامه‌های روانی‌اجتماعی تحت هدایت دولت و شرکایش تقویت شده است. با این حال، موانع پایداری همچنان باقی است، از جمله مشکلات روانی‌اجتماعی مداوم (اضطراب، تروما، بی‌اعتمادی اجتماعی و شرم)، تروما بین‌نسلی و دسترسی محدود به خدمات روانی‌اجتماعی که همگی مانع تحول اجتماعی پایدار می‌شوند. در مجموع، مطالعه نشان می‌دهد که آشتی عملی فرایندی پویا و غیرخطی است که در آن مشارکت مبتنی بر جامعه، التیام روانی‌اجتماعی و بازسازی هویت، محرک تغییر مثبت هستند، در حالی که چالش‌های ساختاری همچنان این دستاوردها را به خطر می‌اندازند. این یافته‌ها حاکی از آن است که مشارکت و همکاری مستمر میان سیاست‌گذاران، متخصصان سلامت روان، صلح‌سازان و دانشگاهیان برای پیشبرد بازسازی روانی‌اجتماعی پایدار، آشتی و انسجام اجتماعی در بسترهای پس از نسل‌کشی ضروری است.

This paper aims to understand the patient experiences of women who suffered a miscarriage during the COVID-19 pandemic and examine the relationships of patient experience with miscarriage management, psychological distress, and COVID-19-related stressors. A convergent parallel mixed-methods design combined cross-sectional survey data and qualitative descriptive interviews. Seventy-one women in North Carolina who experienced a miscarriage during the COVID-19 stay-at-home mandates were assessed on patient experience, miscarriage management, perceived stress, anxiety, depression, posttraumatic stress, and COVID-19–related stressors. In-depth interviews were conducted with a subsample of 18 participants. Quantitative and qualitative findings of the subsample were integrated using a joint display to examine the level of convergence. Approximately half of participants reported poor patient experiences (52%), and half reported good patient experiences (48%). COVID-19–related stressors, including inability to have a support person present and access to care disruptions, did not differ significantly between groups. Participants reporting poor patient experiences had significantly higher levels of perceived stress, anxiety, and depressive symptoms (p < .05). Among those receiving medical and/or surgical management, good patient experiences were associated with lower psychological distress; this pattern was not observed among participants undergoing expectant management. Qualitative findings identified four categories shaping miscarriage care: Access to Care, Healthcare Provider Interactions, Healthcare Support Staff Interactions, and Healthcare System Interactions. Data integration demonstrated strong convergence for all four subcategories of the Healthcare Provider Interactions category; moderate convergence for access to care; and weak convergence for healthcare support staff interactions and healthcare system interactions. Findings underscore the central role of provider and nursing interpersonal care in shaping patient experiences and psychological well-being following miscarriage, even amid COVID-19-related system disruptions. Results highlight the need for structured follow-up, emotionally supportive care, and attention to organizational policies to improve miscarriage care during public health crises.

هدف این مقاله، درک تجربه بیماران زنانی است که در دوران پاندمی کووید-۱۹ دچار سقط جنین شده‌اند و بررسی روابط تجربه بیمار با مدیریت سقط جنین، پریشانی روان‌شناختی و عوامل استرس‌زای مرتبط با کووید-۱۹ می‌باشد. طرح پژوهش ترکیبی همگرا و موازی، داده‌های پیمایش مقطعی و مصاحبه‌های توصیفی کیفی را ترکیب کرده است. هفتاد و یک زن در کارولینای شمالی که در طول دستورات ماندن در خانه کووید-۱۹ دچار سقط جنین شده بودند، از نظر تجربه بیمار، مدیریت سقط جنین، استرس ادراک‌شده، اضطراب، افسردگی، استرس پس از سانحه و عوامل استرس‌زای مرتبط با کووید-۱۹ مورد ارزیابی قرار گرفتند. مصاحبه‌های عمیق با زیرنمونه‌ای متشکل از ۱۸ شرکت‌کننده انجام شد. یافته‌های کمی و کیفی زیرنمونه با استفاده از نمایش مشترک برای بررسی سطح همگرایی ادغام شد. تقریباً نیمی از شرکت‌کنندگان تجربه بیمار ضعیف (۵۲٪) و نیمی دیگر تجربه بیمار خوب (۴۸٪) را گزارش کردند. عوامل استرس‌زای مرتبط با کووید-۱۹، از جمله عدم امکان حضور فرد حمایت‌کننده و اختلال در دسترسی به مراقبت، بین گروه‌ها تفاوت معناداری نداشت. شرکت‌کنندگانی که تجربه بیمار ضعیف را گزارش کردند، سطوح بالاتری از استرس ادراک‌شده، اضطراب و نشانه‌های افسردگی داشتند (p < .05). در میان افرادی که مدیریت پزشکی و/یا جراحی دریافت کردند، تجربه بیمار خوب با پریشانی روان‌شناختی کمتر همراه بود؛ این الگو در میان شرکت‌کنندگانی که مدیریت انتظاری را تجربه کردند مشاهده نشد. یافته‌های کیفی چهار مقوله شکل‌دهنده مراقبت از سقط جنین را شناسایی کرد: دسترسی به مراقبت، تعامل با ارائه‌دهندگان مراقبت بهداشتی، تعامل با کارکنان پشتیبانی مراقبت بهداشتی و تعامل با نظام مراقبت بهداشتی. ادغام داده‌ها همگرایی قوی برای هر چهار زیرمقوله تعامل با ارائه‌دهندگان مراقبت بهداشتی، همگرایی متوسط برای دسترسی به مراقبت و همگرایی ضعیف برای تعامل با کارکنان پشتیبانی مراقبت بهداشتی و تعامل با نظام مراقبت بهداشتی را نشان داد. یافته‌ها نقش محوری مراقبت بین‌فردی ارائه‌دهندگان و پرستاران را در شکل‌دهی تجربه بیماران و بهزیستی روان‌شناختی پس از سقط جنین، حتی در میان اختلالات نظام ناشی از کووید-۱۹، برجسته می‌کند. نتایج بر نیاز به پیگیری ساختارمند، مراقبت عاطفی حمایت‌کننده و توجه به سیاست‌های سازمانی برای بهبود مراقبت از سقط جنین در دوران بحران‌های سلامت عمومی تأکید دارد.

Background PPIs have been increasingly recognized for their potential to enhance adolescent psychosocial health outcomes. These interventions aimed to foster well-being and reduce psychological distress by promoting positive human attributes. This systematic review and meta-analysis aim to provide evidence for the efficacy of Positive Psychology interventions (PPIs) in educational settings and highlight their impact on adolescents’ psychosocial health outcomes. Methods A systematic literature search of electronic databases, including PubMed (MEDLINE), Scopus, CINAHL, Embase, PsycINFO, and Google Scholar, will be conducted following the PRISMA guidelines to retrieve interventional studies published in English up to 2025 to assess the efficacy of PPIs on psychosocial health outcomes in school-age adolescents. Interventional/experimental studies will be considered eligible if they report the efficacy of PPIs compared to a control group in school-aged adolescents. Studies with unclear definitions of PPIs, those with no control group, and those that relied on newspaper articles or Google data will also be excluded. Studies published in languages other than English and those with unclear data, case reports, conference proceedings, reviews, and letters will not be eligible for inclusion. The quality of the included interventional studies will be evaluated using the Joanna Briggs Institute (JBI) for interventional studies. The pooled effect sizes will be estimated using a random-effects model for heterogeneity. Heterogeneity and publication bias will be evaluated using I-squared index and Egger’s test, respectively. Discussion This review fills key gaps by systematically synthesizing evidence on how positive psychology programs in schools affect adolescents’ mental and social health. Despite some limitations, this study incorporates diverse data sources to offer a detailed and accurate picture. The findings will inform targeted interventions and policy responses to cultivate the impact of PPIs on health issues. Systematic review registration: PROSPERO CRD42024595381.

زمینه: مداخلات روان‌شناسی مثبت (PPIs) به طور فزاینده‌ای به دلیل پتانسیل خود در ارتقای پیامدهای سلامت روانی‌اجتماعی نوجوانان مورد توجه قرار گرفته‌اند. این مداخلات با هدف تقویت بهزیستی و کاهش پریشانی روان‌شناختی از طریق ترویج ویژگی‌های مثبت انسانی طراحی شده‌اند. این مرور نظام‌مند و فراتحلیل با هدف ارائه شواهدی درباره اثربخشی مداخلات روان‌شناسی مثبت (PPIs) در محیط‌های آموزشی و برجسته‌سازی تأثیر آن‌ها بر پیامدهای سلامت روانی‌اجتماعی نوجوانان انجام می‌شود. روش‌ها: جستجوی نظام‌مند منابع الکترونیکی شامل PubMed (MEDLINE)، Scopus، CINAHL، Embase، PsycINFO و Google Scholar مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA برای بازیابی مطالعات مداخله‌ای منتشرشده به زبان انگلیسی تا سال 2025 جهت ارزیابی اثربخشی PPIs بر پیامدهای سلامت روانی‌اجتماعی در نوجوانان سنین مدرسه انجام خواهد شد. مطالعات مداخله‌ای/آزمایشی در صورتی واجد شرایط خواهند بود که اثربخشی PPIs را در مقایسه با گروه کنترل در نوجوانان سنین مدرسه گزارش کرده باشند. مطالعاتی که تعاریف نامشخصی از PPIs دارند، فاقد گروه کنترل هستند یا بر داده‌های مقالات روزنامه‌ای یا داده‌های Google تکیه دارند نیز حذف خواهند شد. مطالعات منتشرشده به زبان‌هایی غیر از انگلیسی و مطالعات با داده‌های نامشخص، گزارش‌های موردی، خلاصه مقالات همایش‌ها، مرورها و نامه‌ها نیز برای ورود واجد شرایط نخواهند بود. کیفیت مطالعات مداخله‌ای واردشده با استفاده از ابزار مؤسسه Joanna Briggs (JBI) برای مطالعات مداخله‌ای ارزیابی خواهد شد. اندازه اثرات تجمیعی با استفاده از مدل اثرات تصادفی برای ناهمگنی برآورد می‌شود. ناهمگنی و سوگیری انتشار به ترتیب با شاخص I-squared و آزمون Egger ارزیابی خواهند شد. بحث: این مرور با سنتز نظام‌مند شواهد درباره تأثیر برنامه‌های روان‌شناسی مثبت در مدارس بر سلامت روانی و اجتماعی نوجوانان، خلأهای کلیدی را پر می‌کند. با وجود برخی محدودیت‌ها، این مطالعه با بهره‌گیری از منابع داده‌ای متنوع، تصویری دقیق و جامع ارائه می‌دهد. یافته‌ها به مداخلات هدفمند و سیاست‌گذاری‌های مرتبط با ارتقای تأثیر PPIs بر مسائل سلامت کمک خواهد کرد. ثبت مرور نظام‌مند: PROSPERO CRD42024595381.

While psychedelic experiences are often reported as positive, adverse psychological reactions can occur. We present the case of a 19-year-old Caucasian male who presented to the ER with suicidal thoughts after taking lysergic acid diethylamide (LSD) alone. He was diagnosed with anxious state associated with panic attacks, and suicidal thoughts without ideation or behaviors. He was admitted to the psychiatric ward and treated with trazodone, a serotonin antagonist and reuptake inhibitor antidepressant, and brexpiprazole, an atypical antipsychotic. He responded well and was discharged after 12 days with recommendations to continue therapy with brexpiprazole and attend follow-up at the territorial mental health services. Five days later, he engaged in alcohol consumption with a roommate met during the psychiatric admission, and suicidal thoughts re-emerged. He presented again to the ER but was not admitted to the inpatient unit, since he improved with supportive conversation and medication. One month later, he returned to the ER a third time due to pervasive doubt and confusion that distressed him to the point of triggering unstructured suicidal thoughts. After one week of hospitalization, he was discharged and citalopram (a selective serotonin reuptake inhibitor [SSRI]) was added to the therapy. Following the third admission, the clinical suspicion strengthened that he may have an underlying obsessive functioning pattern that became clinically apparent following LSD use, although the contribution of other vulnerability factors could not be excluded. This case highlights the importance of set and setting, underscores the relevance of harm reduction strategies for both recreational and clinical users, and highlights a potentially negative interaction between serotonergic psychedelics and alcohol.

اگرچه تجربه‌های روان‌گردان اغلب به‌عنوان تجربه‌هایی مثبت گزارش می‌شوند، واکنش‌های روان‌شناختی نامطلوب نیز می‌توانند رخ دهند. در این مقاله، مورد یک مرد قفقازی ۱۹ ساله ارائه می‌شود که پس از مصرف لیسرجیک اسید دی‌اتیل‌آمید (LSD) به‌تنهایی، با افکار خودکشی به بخش اورژانس مراجعه کرد. او با وضعیت اضطرابی همراه با حملات پانیک و افکار خودکشی بدون تمایل یا رفتار تشخیصی شد. وی در بخش روان‌پزشکی بستری و با ترازودون، یک داروی ضدافسردگی آنتاگونیست سروتونین و مهارکننده بازجذب، و برکسپیپرازول، یک داروی ضدروان‌پریشی غیرمعمول، درمان شد. او به درمان پاسخ مناسبی داد و پس از ۱۲ روز با توصیه ادامه درمان با برکسپیپرازول و پیگیری در خدمات سلامت روان منطقه‌ای ترخیص شد. پنج روز بعد، او با هم‌اتاقی‌ای که در مدت بستری با او آشنا شده بود، الکل مصرف کرد و افکار خودکشی مجدداً ظاهر شد. او بار دیگر به اورژانس مراجعه کرد اما به دلیل بهبود با گفت‌وگوی حمایتی و دارو بستری نشد. یک ماه بعد، برای بار سوم به دلیل شک و تردید فراگیر و سردرگمی که او را تا حد بروز افکار خودکشی بدون ساختار آزار می‌داد، به اورژانس مراجعه کرد. پس از یک هفته بستری، ترخیص شد و سیتالوپرام (یک مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین [SSRI]) به درمان او افزوده شد. پس از سومین بستری، ظن بالینی تقویت شد که ممکن است او الگوی عملکرد وسواسی زمینه‌ای داشته باشد که پس از مصرف LSD به‌صورت بالینی آشکار شده است، اگرچه نقش سایر عوامل آسیب‌پذیری نیز قابل رد نیست. این مورد اهمیت شرایط ذهنی و محیطی، لزوم راهبردهای کاهش آسیب برای مصرف‌کنندگان تفریحی و بالینی، و همچنین احتمال تعامل منفی بین روان‌گردان‌های سروتونرژیک و الکل را برجسته می‌کند.

Mental health is a growing global concern, prompting interest in AI-driven solutions to expand access to psychosocial support. Peer support , grounded in lived experience, offers a valuable complement to professional care. However, variability in training, effectiveness, and definitions raises concerns about quality, consistency, and safety. Large Language Models (LLMs) present new opportunities to enhance peer support interactions, particularly in real-time, text-based interactions. We present and evaluate an AI-supported system with an LLM-simulated distressed client ( SimClient ), context-sensitive LLM-generated suggestions ( Suggestions ), and real-time emotion visualisations. 2 mixed-methods studies with 12 peer supporters and 6 mental health professionals (i.e., experts) examined the system’s effectiveness and implications for practice. Both groups recognised its potential to enhance training and improve interaction quality. However, we found a key tension emerged: while peer supporters engaged meaningfully, experts consistently flagged critical issues in peer supporter responses, such as missed distress cues and premature advice-giving. This misalignment highlights potential limitations in current peer support training, especially in emotionally charged contexts where safety and fidelity to best practices are essential. Our findings underscore the need for standardised, psychologically grounded training, especially as peer support scales globally. They also demonstrate how LLM-supported systems can scaffold this development–if designed with care and guided by expert oversight. This work contributes to emerging conversations on responsible AI integration in mental health and the evolving role of LLMs in augmenting peer-delivered care.

سلامت روان به عنوان یک نگرانی جهانی رو به رشد، موجب افزایش علاقه به راه‌حل‌های مبتنی بر هوش مصنوعی برای گسترش دسترسی به حمایت‌های روانی‌اجتماعی شده‌است. همیاری، که مبتنی بر تجربه زیسته است، مکمل ارزشمندی برای مراقبت حرفه‌ای به‌شمار می‌رود. با این حال، تنوع در آموزش، اثربخشی و تعاریف، نگرانی‌هایی را در خصوص کیفیت، یکنواختی و ایمنی ایجاد می‌کند. مدل‌های زبانی بزرگ (LLM) فرصت‌های جدیدی را برای ارتقای تعاملات همیاری، به‌ویژه در تعاملات متنی و بلادرنگ، فراهم می‌کنند. ما یک سامانه پشتیبانی‌شده با هوش مصنوعی را معرفی و ارزیابی می‌کنیم که شامل یک مراجع مضطرب شبیه‌سازی‌شده با LLM (SimClient)، پیشنهادهای تولیدشده توسط LLM متناسب با زمینه (Suggestions) و بصری‌سازی بلادرنگ هیجانات است. دو مطالعه آمیخته با مشارکت ۱۲ همیار و ۶ متخصص سلامت روان (یعنی کارشناسان) اثربخشی سامانه و پیامدهای آن برای عمل را بررسی کردند. هر دو گروه به پتانسیل سامانه برای ارتقای آموزش و بهبود کیفیت تعامل اذعان داشتند. با این حال، یک تنش کلیدی آشکار شد: در حالی که همیاران به‌طور معناداری مشارکت داشتند، کارشناسان به‌طور پیوسته مسائل انتقادی را در پاسخ‌های همیاران شناسایی کردند، مانند نادیده‌گرفتن نشانه‌های اضطراب و ارائه زودهنگام توصیه. این ناهماهنگی، محدودیت‌های احتمالی آموزش فعلی همیاران را، به‌ویژه در زمینه‌های هیجانی که ایمنی و پایبندی به بهترین شیوه‌ها ضروری است، برجسته می‌کند. یافته‌های ما بر ضرورت آموزش استاندارد و مبتنی بر اصول روان‌شناختی، به‌ویژه با گسترش جهانی همیاری، تأکید دارد. همچنین نشان می‌دهد که سامانه‌های پشتیبانی‌شده با LLM می‌توانند این توسعه را تسهیل کنند—مشروط بر آنکه با دقت طراحی و با نظارت کارشناسان هدایت شوند. این پژوهش به بحث‌های نوظهور درباره ادغام مسئولانه هوش مصنوعی در سلامت روان و نقش در حال تحول LLMها در تقویت مراقبت‌های ارائه‌شده توسط همیاران، کمک می‌کند.

Objectives: Internet Gaming Disorder (IGD) is associated with emotional distress and functional impairment in adolescents.This study evaluated the effectiveness of Acceptance and Commitment Group Therapy (ACGT) in reducing problematic gaming symptoms and associated depression, anxiety, and stress among high school students.Methods: In this randomized controlled trial, 40 adolescents with problematic gaming symptoms, identified using a prespecified 7-item Game Addiction Scale (GAS-7) screening threshold of ≥14, were randomly assigned to either ACGT (n=20) or a control group (n=20).Participants in the intervention group received eight weekly sessions of ACGT, whereas the control group received no structured intervention.Outcomes were assessed at baseline, post-intervention, and three-month follow-up using GAS-7 and the Depression Anxiety Stress Scale-Youth version.Results: Participants who received the intervention demonstrated reductions in problematic gaming symptoms that were maintained at follow-up.The median GAS-7 scores decreased from 16.5 at baseline to 11.0 post-intervention and 11.5 at the three-month follow-up, whereas scores increased in the control group (all p<0.001).In the adjusted analyses, a significant "treatment group×baseline GAS-7" interaction was observed at both post-intervention (F[1,33]=10.36;p=0.003) and follow-up (F[1,33]=6.79;p=0.014), indicating that between-group differences varied according to baseline problematic gaming severity.Secondary emotional outcomes were exploratory and should be interpreted with caution.Conclusion: A group-based intervention that incorporated Acceptance and Commitment Therapy was associated with a sustained reduction in problematic gaming symptoms among adolescents.These findings support the need for further evaluation of this approach in larger randomized trials with active control conditions and diagnostic confirmation of IGD.

اهداف: اختلال بازی اینترنتی (IGD) با پریشانی هیجانی و اختلال عملکرد در نوجوانان همراه است. این مطالعه اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACGT) را در کاهش نشانه‌های بازی‌کردن مسئله‌ساز و افسردگی، اضطراب و استرس مرتبط با آن در دانش‌آموزان دبیرستانی ارزیابی کرد. روش‌ها: در این کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده، ۴۰ نوجوان با نشانه‌های بازی‌کردن مسئله‌ساز که با استفاده از آستانه‌ی غربالگری از پیش تعیین‌شده‌ی مقیاس اعتیاد به بازی ۷ ماده‌ای (GAS-7) با نمره‌ی ≥۱۴ شناسایی شدند، به طور تصادفی به گروه ACGT (n=20) یا گروه کنترل (n=20) تخصیص یافتند. شرکت‌کنندگان گروه مداخله، هشت جلسه‌ی هفتگی درمان گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله‌ی ساختاریافته‌ای دریافت نکرد. پیامدها در سه زمان: خط پایه، پس از مداخله و پیگیری سه‌ماهه با استفاده از GAS-7 و مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس-نسخه نوجوانان ارزیابی شد. نتایج: شرکت‌کنندگانی که مداخله را دریافت کردند، کاهش نشانه‌های بازی‌کردن مسئله‌ساز را نشان دادند که این کاهش در پیگیری نیز حفظ شد. میانه‌ی نمرات GAS-7 از ۱۶.۵ در خط پایه به ۱۱.۰ پس از مداخله و ۱۱.۵ در پیگیری سه‌ماهه کاهش یافت، در حالی که نمرات در گروه کنترل افزایش یافت (همه p<0.001). در تحلیل‌های تعدیل‌شده، تعامل معنادار «گروه درمان×GAS-7 خط پایه» هم در پس از مداخله (F[1,33]=10.36؛ p=0.003) و هم در پیگیری (F[1,33]=6.79؛ p=0.014) مشاهده شد که نشان‌دهنده‌ی تفاوت‌های بین‌گروهی بر اساس شدت اولیه‌ی بازی‌کردن مسئله‌ساز بود. پیامدهای هیجانی ثانویه اکتشافی بوده و باید با احتیاط تفسیر شوند. نتیجه‌گیری: مداخله‌ی گروهی که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دربرمی‌گرفت، با کاهش پایدار نشانه‌های بازی‌کردن مسئله‌ساز در نوجوانان همراه بود. این یافته‌ها بر لزوم ارزیابی بیشتر این رویکرد در کارآزمایی‌های تصادفی‌شده‌ی بزرگ‌تر با شرایط کنترل فعال و تأیید تشخیصی IGD تأکید می‌کند.

BACKGROUND: Mental well-being encompasses positive psychological functioning, life satisfaction, and engagement with daily activities. It is influenced by multiple interrelated factors, including symptoms of stress, anxiety, depression, and psychological inflexibility. Network analysis provides a data-driven framework for examining the complex interconnections between these components and for identifying elements that may play a central role in the mental well-being system. The present study aimed to identify key elements related to stress, anxiety, depression, and psychological inflexibility associated with mental well-being in individuals seeking online psychological support. METHODS: This cross-sectional study analyzed data drawn from the Well-being online intervention. A total of 941 Mexican participants were included. A psychological network comprising seventy-four items was estimated, and centrality indices (strength, closeness, and betweenness) were computed to determine the relative importance of individual elements within the network. Network comparisons by gender were conducted to evaluate global and local differences. RESULTS: The network revealed multiple inter-domain associations, particularly negative relationships between mental well-being and symptoms of depression, anxiety, negative stress, and psychological inflexibility. Items reflecting self-evaluation and emotional well-being consistently emerged as the most central elements in the network across centrality metrics. Gender-based comparisons indicated overall structural similarity between networks, although differences were observed in the strength of specific connections. CONCLUSIONS: Network analysis identified central elements linking mental well-being with psychological distress and inflexibility in a population seeking online psychological support. These findings contribute to a systems-level understanding of mental well-being and highlight potential targets for psychological interventions to enhance well-being and reduce distress.

زمینه: بهزیستی روانی شامل کارکرد مثبت روان‌شناختی، رضایت از زندگی و درگیری با فعالیت‌های روزمره است. این مفهوم تحت تأثیر عوامل متعدد و مرتبطی از جمله نشانه‌های استرس، اضطراب، افسردگی و انعطاف‌ناپذیری روان‌شناختی قرار دارد. تحلیل شبکه‌ای چارچوبی مبتنی بر داده برای بررسی ارتباطات پیچیده میان این مؤلفه‌ها و شناسایی عناصری که ممکن است نقش مرکزی در نظام بهزیستی روانی ایفا کنند، فراهم می‌کند. مطالعه حاضر با هدف شناسایی عناصر کلیدی مرتبط با استرس، اضطراب، افسردگی و انعطاف‌ناپذیری روان‌شناختی مرتبط با بهزیستی روانی در افراد جویای حمایت روان‌شناختی آنلاین انجام شد. روش‌ها: این مطالعه مقطعی داده‌های استخراج‌شده از مداخله آنلاین بهزیستی را تحلیل کرد. در مجموع ۹۴۱ شرکت‌کننده مکزیکی وارد مطالعه شدند. یک شبکه روان‌شناختی متشکل از هفتاد و چهار گویه برآورد شد و شاخص‌های مرکزیت (قدرت، نزدیکی و میانجی‌گری) برای تعیین اهمیت نسبی عناصر منفرد در شبکه محاسبه گردید. مقایسه‌های شبکه‌ای بر اساس جنسیت به منظور ارزیابی تفاوت‌های کلی و محلی انجام شد. یافته‌ها: شبکه، ارتباطات بین‌حوزه‌ای متعددی را آشکار ساخت، به‌ویژه روابط منفی میان بهزیستی روانی و نشانه‌های افسردگی، اضطراب، استرس منفی و انعطاف‌ناپذیری روان‌شناختی. گویه‌های بازتاب‌دهنده خودارزیابی و بهزیستی هیجانی به طور مکرر به عنوان مرکزی‌ترین عناصر شبکه در سراسر شاخص‌های مرکزیت ظاهر شدند. مقایسه‌های مبتنی بر جنسیت، شباهت ساختاری کلی میان شبکه‌ها را نشان داد، هرچند تفاوت‌هایی در قدرت برخی ارتباطات مشاهده شد. نتیجه‌گیری: تحلیل شبکه‌ای عناصر مرکزی پیونددهنده بهزیستی روانی با پریشانی روان‌شناختی و انعطاف‌ناپذیری را در جمعیت جویای حمایت روان‌شناختی آنلاین شناسایی کرد. این یافته‌ها به درک نظام‌مند از بهزیستی روانی کمک می‌کند و اهداف بالقوه‌ای را برای مداخلات روان‌شناختی جهت ارتقای بهزیستی و کاهش پریشانی برجسته می‌سازد.

Abstract The increasing use of visual social media has intensified societal pressure to achieve flawless skin and may contribute to excessive preoccupation with appearance and skincare. The emerging terms dermorexia and cosmeticorexia have been used to describe potentially compulsive skincare behaviors extending beyond conventional self-care. This narrative review examines the proposed concept of dermorexia, its conceptual overlap with recognized psychiatric conditions, potential risk factors and clinical manifestations, dermatological and psychological consequences, and implications for aesthetic practice. The available literature was conducted, focusing on compulsive skincare behaviors, social media–related body image concerns, body dysmorphic disorder (BDD), and obsessive-compulsive spectrum conditions. Relevant evidence was critically synthesized to assess the current conceptual and clinical basis of dermorexia. Dermorexia has conceptual similarities to orthorexia nervosa and may overlap with obsessive-compulsive and body dysmorphic psychopathology. Adolescents and young adults may represent a particularly vulnerable population. Proposed manifestations include excessive and prolonged skincare routines, compulsive product use, repetitive mirror checking, skin picking, and recurrent pursuit of cosmetic procedures. Potential dermatological consequences include epidermal barrier disruption, irritant or allergic contact dermatitis, and excoriation-related scarring. Psychological consequences may include anxiety, depressive symptoms, appearance-related distress, and functional impairment. However, empirical validation, standardized diagnostic criteria, and prevalence estimates are currently lacking Dermorexia/cosmeticorexia remains an unvalidated clinical construct rather than a formally recognized psychiatric diagnosis. Nevertheless, increasing awareness may help aesthetic clinicians identify maladaptive skincare and appearance-related behaviors and facilitate appropriate psychological referral. Further research is required to establish its epidemiology, diagnostic boundaries, and clinical significance.

چکیده: افزایش استفاده از شبکه‌های اجتماعی تصویری، فشار اجتماعی برای دستیابی به پوستی بی‌عیب و نقص را تشدید کرده و ممکن است به اشتغال ذهنی بیش از حد با ظاهر و مراقبت از پوست منجر شود. اصطلاحات نوظهور درمورکسیا و کازمتیکورکسیا برای توصیف رفتارهای بالقوه وسواسی مراقبت از پوست که فراتر از خودمراقبتی متعارف هستند، به کار رفته‌اند. این مرور روایتی به بررسی مفهوم پیشنهادی درمورکسیا، همپوشانی مفهومی آن با اختلالات روان‌پزشکی شناخته‌شده، عوامل خطر بالقوه و تظاهرات بالینی، پیامدهای پوست‌شناختی و روان‌شناختی، و پیامدهای آن برای طب زیبایی می‌پردازد. ادبیات موجود با تمرکز بر رفتارهای وسواسی مراقبت از پوست، نگرانی‌های مرتبط با تصویر بدنی ناشی از شبکه‌های اجتماعی، اختلال بدشکلی بدن (BDD) و اختلالات طیف وسواس-اجبار مورد بررسی قرار گرفت. شواهد مرتبط به طور انتقادی تلفیق شد تا مبنای مفهومی و بالینی فعلی درمورکسیا ارزیابی شود. درمورکسیا از نظر مفهومی با اورتورکسیا نروزا شباهت دارد و ممکن است با آسیب‌شناسی وسواسی-اجباری و بدشکلی بدن همپوشانی داشته باشد. نوجوانان و بزرگسالان جوان ممکن است جمعیت آسیب‌پذیرتری باشند. تظاهرات پیشنهادی شامل روتین‌های بیش از حد و طولانی مراقبت از پوست، استفاده وسواسی از محصولات، چک کردن مکرر آینه، کندن پوست و پیگیری مکرر اقدامات زیبایی است. پیامدهای پوست‌شناختی بالقوه شامل اختلال سد اپیدرمال، درماتیت تماسی تحریکی یا آلرژیک و اسکار ناشی از خراشیدن است. پیامدهای روان‌شناختی ممکن است شامل اضطراب، علائم افسردگی، پریشانی مرتبط با ظاهر و اختلال عملکرد باشد. با این حال، اعتبارسنجی تجربی، معیارهای تشخیصی استاندارد و برآوردهای شیوع در حال حاضر وجود ندارد. درمورکسیا/کازمتیکورکسیا همچنان یک ساختار بالینی تأییدنشده است و به عنوان یک تشخیص روان‌پزشکی رسمی شناخته نمی‌شود. با این وجود، افزایش آگاهی ممکن است به متخصصان زیبایی در شناسایی رفتارهای ناسازگارانه مراقبت از پوست و ظاهر و تسهیل ارجاع روان‌شناختی مناسب کمک کند. تحقیقات بیشتری برای تعیین همه‌گیرشناسی، مرزهای تشخیصی و اهمیت بالینی آن مورد نیاز است.

BACKGROUND: Financial difficulties and mental ill health are closely associated. Evidence on specialist financial and welfare-related advice and support services for people engaging with mental health services in the UK is limited. This study reports findings from the qualitative component of a mixed-methods evaluation of the Money and Mental Health (MAMH) service. AIMS: To examine how the MAMH service supports referred clients, and the factors that influence its impact. METHODS: Semi-structured interviews with fourteen MAMH clients and two focus groups with nine MAMH caseworkers thematically analysed. RESULTS: Engagement with the service was associated with reported improvements in client mental health, including suicide prevention, and reduced psychological distress and anxiety particularly when these were linked to financial matters. Central to its impact was the service's delivery model of intensive, relational casework which included a single dedicated caseworker; flexible, "wraparound" practical advice and support; an open-ended timeframe of support; supporting client engagement and action-taking; and attunement to clients' emotional needs. CONCLUSIONS: The MAMH service provided effective support to people using mental health services by addressing social determinants of mental health. The service's delivery model offers one blueprint for adapting advice and support services so that they effectively complement mental health services.

زمینه: مشکلات مالی و اختلالات روانی ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند. شواهد مربوط به خدمات تخصصی مشاوره و حمایت مالی و رفاهی برای افرادی که از خدمات سلامت روان در بریتانیا استفاده می‌کنند، محدود است. این مطالعه یافته‌های بخش کیفی یک ارزیابی با روش‌های ترکیبی از خدمات پول و سلامت روان (MAMH) را گزارش می‌کند. اهداف: بررسی نحوه حمایت خدمات MAMH از مراجعان ارجاع‌شده و عوامل مؤثر بر تأثیر آن. روش‌ها: مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با چهارده نفر از مراجعان MAMH و دو گروه متمرکز با نه نفر از مددکاران MAMH به‌صورت تحلیل تماتیک بررسی شد. نتایج: مشارکت در این خدمت با بهبود گزارش‌شده در سلامت روان مراجعان، از جمله پیشگیری از خودکشی، و کاهش پریشانی روان‌شناختی و اضطراب به‌ویژه زمانی که این موارد با مسائل مالی مرتبط بودند، همراه بود. مدل ارائه خدمت مبتنی بر مددکاری فشرده و رابطه‌محور، شامل یک مددکار اختصاصی، مشاوره و حمایت عملی انعطاف‌پذیر و «جامع»، بازه زمانی باز برای حمایت، حمایت از مشارکت و اقدام مراجع و توجه به نیازهای عاطفی مراجعان، در مرکز تأثیرگذاری این خدمت قرار داشت. نتیجه‌گیری: خدمات MAMH با پرداختن به تعیین‌کننده‌های اجتماعی سلامت روان، حمایت مؤثری از افراد استفاده‌کننده از خدمات سلامت روان ارائه داد. مدل ارائه این خدمت می‌تواند الگویی برای تطبیق خدمات مشاوره و حمایت باشد تا به‌طور مؤثر مکمل خدمات سلامت روان قرار گیرد.