Perception

In the rapidly changing global environment, universities must equip graduates with both disciplinary knowledge and essential 21st-century skills. This study explores recent graduates’ perceptions of curriculum skills alignment in the departments of Sociology, Psychology, and Education at public sector universities in Pakistan. Using a quantitative survey design, data were collected from 150 graduates through simple random sampling using the Curriculum–Skills Alignment Perception Scale (CSAPS), comprising 20 items across five competencies: critical thinking, communication, digital literacy, teamwork, and problem-solving. The findings reveal a moderate level of alignment between undergraduate curricula and workplace skill requirements. Communication skills were rated highest, indicating stronger curriculum support, whereas digital literacy and problem-solving showed comparatively weaker alignment. The study highlights the need for curriculum reforms that incorporate practical learning, digital competencies, critical thinking, and problem-solving activities. These findings offer valuable insights for curriculum developers, university administrators, policymakers, and the Higher Education Commission of Pakistan to enhance graduate employability and modernize higher education. Keywords: curriculum alignment, 21st-century skills, graduate perceptions, higher education, public universities, social sciences, digital literacy, critical thinking, communication skills, Pakistan.

در محیط جهانی به سرعت در حال تغییر، دانشگاه‌ها باید فارغ‌التحصیلان را هم به دانش تخصصی رشته‌ای و هم به مهارت‌های ضروری قرن بیست‌ویکم مجهز کنند. این پژوهش به بررسی ادراک فارغ‌التحصیلان اخیر از هم‌راستایی مهارت‌های برنامهٔ درسی در گروه‌های جامعه‌شناسی، روان‌شناسی و علوم تربیتی دانشگاه‌های دولتی پاکستان می‌پردازد. با استفاده از طرح پژوهش کمی و روش پیمایش، داده‌ها از ۱۵۰ فارغ‌التحصیل به شیوهٔ نمونه‌گیری تصادفی ساده و با بهره‌گیری از مقیاس ادراک هم‌راستایی برنامهٔ درسی و مهارت‌ها (CSAPS) که شامل ۲۰ گویه در پنج شایستگی تفکر انتقادی، ارتباط، سواد دیجیتال، کار تیمی و حل مسئله است، گردآوری شد. یافته‌ها نشان‌دهندهٔ سطح متوسطی از هم‌راستایی میان برنامه‌های درسی کارشناسی و الزامات مهارتی بازار کار هستند. مهارت‌های ارتباطی بالاترین امتیاز را کسب کردند که نشان‌دهندهٔ حمایت قوی‌تر برنامهٔ درسی از این مهارت است، در حالی که سواد دیجیتال و حل مسئله هم‌راستایی ضعیف‌تری را نشان دادند. این پژوهش بر ضرورت اصلاحات برنامهٔ درسی با تأکید بر یادگیری عملی، شایستگی‌های دیجیتال، تفکر انتقادی و فعالیت‌های حل مسئله تأکید دارد. یافته‌های حاضر بینش‌های ارزشمندی برای تدوین‌کنندگان برنامهٔ درسی، مدیران دانشگاهی، سیاست‌گذاران و کمیسیون آموزش عالی پاکستان به منظور ارتقای اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان و نوسازی آموزش عالی ارائه می‌دهد.

In the rapidly changing global environment, universities must equip graduates with both disciplinary knowledge and essential 21st-century skills. This study explores recent graduates’ perceptions of curriculum skills alignment in the departments of Sociology, Psychology, and Education at public sector universities in Pakistan. Using a quantitative survey design, data were collected from 150 graduates through simple random sampling using the Curriculum–Skills Alignment Perception Scale (CSAPS), comprising 20 items across five competencies: critical thinking, communication, digital literacy, teamwork, and problem-solving. The findings reveal a moderate level of alignment between undergraduate curricula and workplace skill requirements. Communication skills were rated highest, indicating stronger curriculum support, whereas digital literacy and problem-solving showed comparatively weaker alignment. The study highlights the need for curriculum reforms that incorporate practical learning, digital competencies, critical thinking, and problem-solving activities. These findings offer valuable insights for curriculum developers, university administrators, policymakers, and the Higher Education Commission of Pakistan to enhance graduate employability and modernize higher education. Keywords: curriculum alignment, 21st-century skills, graduate perceptions, higher education, public universities, social sciences, digital literacy, critical thinking, communication skills, Pakistan.

در محیط جهانی به سرعت در حال تغییر، دانشگاه‌ها باید فارغ‌التحصیلان را هم به دانش تخصصی رشته‌ای و هم به مهارت‌های ضروری قرن بیست‌ویکم مجهز کنند. این پژوهش به بررسی ادراک فارغ‌التحصیلان اخیر از هم‌راستایی مهارت‌های برنامهٔ درسی در گروه‌های جامعه‌شناسی، روان‌شناسی و علوم تربیتی دانشگاه‌های دولتی پاکستان می‌پردازد. با استفاده از طرح پژوهش کمی و روش پیمایش، داده‌ها از ۱۵۰ فارغ‌التحصیل به شیوهٔ نمونه‌گیری تصادفی ساده و با بهره‌گیری از مقیاس ادراک هم‌راستایی برنامهٔ درسی و مهارت‌ها (CSAPS) که شامل ۲۰ گویه در پنج شایستگی تفکر انتقادی، ارتباط، سواد دیجیتال، کار تیمی و حل مسئله است، گردآوری شد. یافته‌ها نشان‌دهندهٔ سطح متوسطی از هم‌راستایی میان برنامه‌های درسی کارشناسی و الزامات مهارتی بازار کار هستند. مهارت‌های ارتباطی بالاترین امتیاز را کسب کردند که نشان‌دهندهٔ حمایت قوی‌تر برنامهٔ درسی از این مهارت است، در حالی که سواد دیجیتال و حل مسئله هم‌راستایی ضعیف‌تری را نشان دادند. این پژوهش بر ضرورت اصلاحات برنامهٔ درسی با تأکید بر یادگیری عملی، شایستگی‌های دیجیتال، تفکر انتقادی و فعالیت‌های حل مسئله تأکید دارد. یافته‌های حاضر بینش‌های ارزشمندی برای تدوین‌کنندگان برنامهٔ درسی، مدیران دانشگاهی، سیاست‌گذاران و کمیسیون آموزش عالی پاکستان به منظور ارتقای اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان و نوسازی آموزش عالی ارائه می‌دهد.

Inclusion is a movement that arises from the socio-historical-cultural perception of exclusion and requires strategies to mitigate or eliminate the various barriers that restrict or prevent social participation. The inclusion movement, which gained strength from the end of the 20th century, applies to different social spheres, including literature as a human experience. In this sense, this art form should be addressed in schools from childhood, ensuring both accessibility and the representation of the diversity of cultures, bodies, and subjectivities. This article aims to discuss literary literacy from an inclusive approach, reflecting on its contribution to the development of reading and citizenship. Thus, it uses a bibliographic research methodology, starting from a systematic review of the terms inclusive literature, inclusive children's literature, inclusive young adult literature and accessible literature in the main academic research databases, and then expanded, in an exploratory manner, to related topics. The study focused on understanding what characterizes inclusive literature, considering heterogeneity in theme and/or authorship, as well as access to and accessibility of the book as a cultural object. Additionally, it aimed, through the example of an accessible teaching sequence based on Indigenous literature, to show the applicability of this approach, highlighting the school's role in shaping readers who are more aware and respectful of human diversity. Consequently, the work contributes by showing that inclusive literature, from the perspective of literary literacy, enriches the reading experience by expanding student development through both the aesthetic enjoyment of the work and the formation of civic awareness.

Introduction: Psychological factors can be important for the physical performance of developing female football players, but research is needed to assess their impact. Objective: To determine the effectiveness of a motivational psychological intervention strategy to improve physical performance in female U-15 football players from a football school in Zone 8 of Guayaquil, Ecuador. Method: Pre-experimental design with a single group and pretest-posttest measurements. Thirty football players participated. For the evaluation of the motivational climate, the PMCSQ-2 was used, while the YYIR1 and the Cooper Test were the instruments employed to assess physical performance. The intervention consisted of 12 sessions of 45 minutes over six weeks. The Shapiro-Wilk test was applied and then the Student's t-test for dependent samples. Results: The overall PMCSQ-2 score did not show statistically significant changes (t(29) = −1.37; p = 0.182; d = −0.250). On the contrary, statistically significant differences with large effect sizes were found for both the YYIR1 (t(29) = −16.08; p < 0.001; d = −2.936) and the Cooper Test (t(29) = −19.54; p < 0.001; d = −3.567). Discussion: Improvements are evident in the evaluated physical indicators, without significant changes in the overall motivational score. This divergence indicates that the physical response and the perception of the motivational climate do not always develop at the same pace. Conclusions: The intervention was associated with significant improvements in physical performance, which supports its application in youth women's football.

Introduction: In children's football, attentional concentration is fundamental, as it allows for the selection of relevant stimuli and an effective response to the changing situations of the game. Objective: To evaluate the effects of a training program based on the Teaching Games for Understanding (TGfU) model on attentional concentration in football players aged 9 to 11 from the Santa Elena Cantonal Sports League. Method: A pre-experimental single-group design study was conducted, with pre-test and post-test measurements on 30 child football players. The d2 and Toulouse-Piéron tests, an observation guide, and the Wilcoxon signed-rank test were used. Results: The overall score of the d2 increased from 117 ± 16.3 to 139 ± 16.9, while the Toulouse-Piéron score increased from 152.40 ± 25.15 to 175.90 ± 25.86. The processed response times in the d2 increased from 366 ± 28.7 to 401 ± 31.7, and the number of errors in the Toulouse-Piéron decreased from 10.17 ± 3.40 to 7.07 ± 3.86. The differences between pre and post-test were statistically significant (p < 0.001). The expert evaluation showed a high level of agreement (W = 0.89; p < 0.001). Discussion: The results indicate that TGfU promotes attentional concentration through game situations that integrate perception, decision-making, and motor execution. Conclusion: The program generated improvements in the evaluated indicators and constitutes a structured pedagogical alternative for cognitive-motor training in formative football.

Background Over 15 million plastic surgeries and 19 million non-plastic aesthetic procedures were carried out globally between 2020 and 2023, representing a substantial growth of more than 40%, according to the International Society of Aesthetic Plastic Surgery (ISAPS). The purpose of this study was to ascertain the degree of propensity for cosmetic surgery among Khoy University of Medical Sciences students and investigate its associations with demographic features, the frequency of watching content related to beauty (per day), perceived body image, and self-esteem. Materials and methods This analytical cross-sectional study included 196 students from Khoy University of Medical Sciences, selected via convenience sampling for the 2024–2025 academic year. Valid and reliable questionnaires were used to gather data: 69 items on perceived body image, 10 items on self-esteem, and 24 items on tendency toward cosmetic surgery. Multiple linear regression, ANOVA, and independent t-tests were used to analyze the data in SPSS version 26. Results The mean age of participants was 23 years. The majority were female (86%), single (94%), enrolled in health and basic sciences (43%), at the bachelor level (75%), and reported a monthly income of more than 300 million Iranian Rials (52%). No statistically significant differences were observed between demographic features and mean tendency toward cosmetic surgery (P > 0.05). However, a high frequency of watching beauty‑related content per day (β = 10.06, P < 0.001) and low self‑esteem (β = −1.25, P < 0.001) were significantly associated with a greater tendency toward cosmetic surgery. Conclusion Students’ tendency toward cosmetic surgery is influenced by their self-esteem, and even the frequency of exposure to beauty-related content.

Caregivers of children with neurodevelopmental disorders experience significant multifaceted burdens. However, little qualitative research has been done to explore caregivers’ lived experiences in relation to the effect of burden and coping strategies in the study area. The study sought to investigate caregivers’ awareness problems, coping mechanisms, and support systems in caring for children with neurodevelopmental disorders in Addis Ababa, Ethiopia. The study was conducted in three public, non-teaching hospitals in Addis Ababa, Ethiopia. Using a descriptive phenomenological technique. In-depth interviews were conducted with 15 purposively selected caregivers. The data was analyzed using Braun and Clarke’s six-phase framework technique. The analysis found six interrelated themes: Awareness and Perception of Neurodevelopmental Disorders (NDDs), Emotional Responses to Diagnosis and Adaptation, Caregiving Roles and Responsibilities, Multidimensional Burden and Challenges, Coping Strategies and Adaptation Mechanisms, and Support Systems and Structural Barriers. Bronfenbrenner’s ecological systems theory was used to explain how personal, institutional, and systemic factors explain participants’ experiences and interpret caregiving realities. These findings underscore the call for integrated and collaborative efforts to address individual and system-level challenges among caregivers. Enhancing support systems, mitigating stigma, and correcting systemic inadequacies can improve caregiver well-being and optimize care for children with NDDs.

This study investigated assistant principals’ self-perceptions of their role as instructional leaders and examined the corresponding perceptions of principals. Grounded in Weber's (1996) instructional leadership model and using the Principal Instructional Management Rating Scale (PIMRS), this quantitative study surveyed assistant principals and principals from a large suburban district. Findings reveal a gap: assistant principals rated themselves higher in instructional leadership than their principals. The results indicate that the assistant principal role requires a clearer definition, targeted professional development, and leadership succession planning. These findings offer implications for educational leadership training and school district practices.

Abstract We investigated public beliefs about the extent to which mental disorders are perceived to be part of the true self, that is, the set of traits and behaviors that compose one’s core character. We conducted three quantitative vignette-based studies (total n = 601) in UK general public samples, considering seven disorders (attention deficit hyperactivity disorder (ADHD), anorexia nervosa, autism spectrum disorder (ASD), bipolar disorder, major depressive disorder, schizophrenia, and obsessive-compulsive disorder (OCD)). For each disorder, participants rated how much the disorder reflects the vignette character’s true self, along with perceived causes of the disorders (studies 1 and 2), perceived severity, age of onset, duration, probability of recovery (study 2), and stigmatization (study 3). Disorders differed sharply in the extent to which they were judged to be part of the true self: ADHD, ASD, and OCD received higher true self ratings than major depressive disorder, anorexia nervosa, and schizophrenia, with bipolar disorder intermediate. A disorder was rated more ‘true self’ when it was: perceived as more “biologically” caused; less “psychologically” caused; less severe; and recovery was perceived as less likely. Although the extent of stigmatization also varied across disorders, true self ratings did not predict stigmatization. Our results show that the public thinks about different mental disorders in quite different ways, suggesting that different disorders should not be lumped together when considering attitudes and their consequences.

Perceptual expertise is widely assumed to refine multisensory perception, yet the empirical literature appears inconsistent. Trained musicians show narrower audiovisual temporal integration windows and quicker segregation, whereas experienced wine tasters seem more influenced by a wine's color in their aroma and flavor judgments than novices are. We argue that the inconsistency arises from a conflation of two formally distinct quantities: the prior probability that concurrent signals arise from a common source, and the coupling between the values of signals that share one. We present a generative model in which both are free parameters, along with channel precision and a decision criterion, that contains causal-inference and coupling-prior models as special cases. The model shows that the correlation between the values of two signals across an environment reflects only the product of the two priors, so that a correlation-tracking learner acquires the coupling when the signals always share a source, whereas separating the two priors requires representing causal structure; that binary common-source reports confound the common-cause prior with the decision criterion; that the coupling trades off against the measurement noise of the influencing channel unless its precision is measured independently; and that the two priors leave distinct signatures in how cross-modal influence varies with disparity. When the source is fixed, as for the color and odor of a wine, tighter coupling alone produces the conjunction of greater displacement by color and better discrimination between wines reported for experienced tasters, which no change in odor precision can produce. Simulations of a test battery combining continuous estimates, common-source reports and discrimination thresholds show that the parameters can be recovered, that a within-subject dissociation can be detected with conventional sample sizes under illustrative effect sizes, and that recovery fails in certain cases. The account yields a rule classifying environments by their base rate of common causation and their coupling strength, and the same ambiguity attends claims about altered multisensory processing in autism and aging. We also show that the most cited demonstration of expert susceptibility to color contains no expertise manipulation, and suggest that apparent expert biases may reflectwind calibration to real-world statistics.

Developing effective therapeutic protocols for LGBTQIA+ individuals requires a commitment to practices that do not perpetuate suffering. Addressing negative internalizations and minority stress are two common transdiagnostic aspects within this population. Therapeutic models, such as Schema Therapy (ST), have emerged as a promising strategy; however, research in this area is scarce. This study aimed to evaluate an Affirmative ST program for LGB individuals. The program was tested in a pilot study involving nine participants. A total of 10 sessions were conducted, and the evaluation focused on: positive and negative affect, anxiety, stress (including minority stress), and depression. The effects of the intervention were analyzed using the Hageman-Arrindell approach and GEE. Significant differences were found for: reduction in depression; stress; anxiety; negative affect; and an increase in positive affect and stigma perception. This research represents a pioneering effort in the field of ST with LGBTQIA+ individuals, and further studies are encouraged.

This article sought to adapt and validate an instrument for the perception of management policies and practices aimed at higher education professors, since the available instruments were designed for organisations in general and do not address the particularities of academic work. The instrument was based on two scales already validated for Brazilian organisations, with the addition of items on research incentives, publication support and the teaching career. Content and criterion validity derived from the published origin of the items, complemented by prior definition of the constructs, peer review and pre-testing. A total of 386 professors from Brazilian public and private institutions took part, answering on an interval scale based on adverbs of quantity and frequency. Internal consistency reached a Cronbach's alpha of 0.956. Exploratory factor analysis, used for the statistical validation of the constructs defined a priori, retained six factors explaining 67.3% of the accumulated variance, with a sampling adequacy of 0.948. The expected dimensions were reproduced, and the added items formed a factor of their own. It is concluded that the adapted instrument is suitable for measuring teachers' perception of institutional management.

Abstract Educational innovation requires strategies that promote participation, social interaction, and the collective construction of learning. The objective was to analyze the perceptions of educational stakeholders regarding intergenerational play-based strategies as a pedagogical resource related to cognitive and socioemotional dimensions. The theoretical framework integrated play-based learning, intergenerational learning, and socioemotional development. A quantitative, non-experimental, descriptive-correlational, and cross-sectional study was conducted with 502 participants from the educational community. A structured survey was administered, and frequencies, percentages, and associations among categorical variables were analyzed. 96.0% considered intergenerational participation to be important or very important; 89.2% felt comfortable or very comfortable interacting with people of other ages; 93.2% rated their ability to work in teams favorably; and 88.0% rated their memory and concentration skills as good or excellent. A higher frequency of recreational activities was associated with greater cognitive stimulation (76.2% vs. 38.0%; χ²=74.63; p<0.001; V=0.386), and frequent stimulation was linked to a favorable perception of memory and concentration (94.0% vs. 79.4%; χ²=24.35; p<0.001; V=0.220). It is concluded that there is a favorable predisposition toward intergenerational activities, although the cross-sectional design does not allow for the establishment of causality.

School heads’ leadership practices, such as how they set direction, support instruction, and build trust, are consistently linked to teachers’ work satisfaction, which in turn shapes motivation, commitment, and retention. The main objective of this study was to determine the School Heads’ Instructional Leadership Practices and Teachers’ Work Satisfaction in selected districts of the Division of Bukidnon during the School Year 2026–2027. Specifically, this aimed to find out the level of respondents’ perception of school heads’ instructional leadership practices; ascertain the level of work satisfaction in terms of the motivator factor; and determine whether a relationship exists between school heads’ instructional leadership practices and teachers’ work satisfaction in terms of the hygiene factor and as well as motivator factor. The study used a descriptive-correlational design and included two hundred five (205) Key Stage 2 teachers selected through universal sampling. Data were collected using a researcher-made questionnaire and analyzed using weighted mean, Pearson correlation, and multiple regression. Findings showed that instructional leadership was highly practiced, especially in aligning the school vision. Teachers also reported high job satisfaction in both hygiene and motivator factors. Instructional leadership was positively related to teachers’ work satisfaction. It also significantly predicted work satisfaction, with school vision alignment being the strongest predictor. It is concluded that instructional leadership is most effective when school heads ensure that the school’s mission and academic goals are perfectly aligned with the school-wide program and the current DepEd curriculum standards. School heads should improve teamwork, teaching, resource use, staff training, recognition, and the school environment.

The color collocation of the design scheme should meet multiple constraints such as functional semantics, visual harmony, accessibility and style consistency at the same time. The existing rule template, image extraction and condition generation methods have structural contradictions between constraint controllability and combination diversity, and the color relationship is always outside the generation process, only for post-output screening. In this paper, the problem is formulated as a sequential decision problem of discrete color combinations under multiple constraints, and the relation-aware diffusion generation framework ColorRel-Diff is proposed. The discrete color token sequence is used as the generation unit, and the mask discrete diffusion is used to make each denoising step explicitly masked discrete diffusion. The color relationship coding module is constructed, and the harmony and contrast relationships are encoded as the edge features of the relationship graph and aggregated into the relationship perception embedding through the graph attention. A constraining-guided denoising mechanism is designed to guide the sampling trajectory by the gradient of relational consistency score, and the feasibility mask is used to impose inviolable token-level restrictions on the hard constraints, and the grading softening strategy is used to deal with constraint conflicts. A three-layer inspection system of distribution level, constraint level and design availability level is constructed, and experiments and ablation are carried out on the basis of increasing constraint strictness. The results show that the proposed method occupies a Pareto-dominant position in the diversity-harmony plane, and the satisfaction rate of accessibility hard constraints remains above 95% under pressure, which is significantly better than the baseline without explicit modeling constraints. The ablation confirms that relational coding and constraint guidance dominate the gains of harmony and constraint compliance respectively.

Introduction Research on the practicum has focused on student teachers, mentors and partnerships between universities and schools, while the pupils in whose classrooms student teachers are placed have rarely been asked about this experience. This study examined how pupils in Ecuadorian host schools perceive the presence, support and influence of student teachers, and to what extent these perceptions can be trusted as evidence. Methods Two age-differentiated questionnaires, with pictographic scales from early childhood education to third grade and verbal scales from fourth grade onward, were administered through a mobile application by the student teachers or by members of the research team hired for data collection (project staff). The dataset comprised 2,453 valid evaluations from 1,140 pupils in 123 classrooms of 38 schools. Analyses included descriptive statistics for the first evaluation of each pupil, agreement between consecutive weekly evaluations, generalized estimating equations that accounted for the nesting of evaluations within pupils, classrooms and schools, a within-pupil comparison of evaluations collected by student teachers and by project staff, and latent class analysis. Results Between 91.5% and 98.5% of pupils gave favorable ratings on seven of eight items, while 69.6% of older pupils always felt comfortable asking student teachers for help. Ratings collected by project staff were lower than those collected by student teachers, especially for comfort in asking for help and perceived influence on learning. Responses of the youngest pupils concentrated in the highest category and did not discriminate reliably between individual pupils, whereas older pupils showed fair to moderate stability on most items and formed highly enthusiastic and moderately favorable profiles. Discussion Pupils perceive student teachers favorably, although part of this favorability reflects social desirability and the developmental limits of young respondents. Pupil voice can inform practicum evaluation when questionnaires are administered by someone other than the student teacher being evaluated and are interpreted according to the age of the pupils.

Riverbank sanitation is a socioscientific issue that students in Indonesian river cities encounter first-hand, yet validated instruments for assessing how students perceive it are scarce. This study examined a 22-item instrument and how two dimensions, perceived sanitation conditions (KS; 8 items) and perceived government policy (KP; 14 items), constitute students' overall perception (PM) of sanitation on the Kuin River, Banjarmasin. Seven experts reviewed the items before administration. After screening 300 returned questionnaires and removing 49 duplicated records, 251 responses from students at three universities adjoining the Kuin riverbank were analysed. PM was specified as a reflective–formative higher-order construct and estimated with PLS-SEM (5,000 bootstrap resamples). Internal consistency was acceptable (Cronbach's α = 0.715 for KS, 0.831 for KP and 0.866 for PM; composite reliability = 0.800 and 0.865) and discriminant validity was supported (HTMT = 0.791), but average variance extracted was below 0.50 (0.33 and 0.32). Both dimensions contributed significantly to overall perception: perceived policy (β = 0.725, 95% CI [0.677, 0.774], p < .001) and perceived sanitation conditions (β = 0.374, 95% CI [0.327, 0.420], p < .001). When the two dimensions were given equal numbers of items, however, their weights converged (0.59 vs. 0.54), indicating that much of the apparent dominance of policy reflects its larger item set. Students' overall appraisal of riverbank sanitation therefore draws on both institutional and physical appraisals, with a modest edge for perceived policy. The instrument offers a starting point for diagnosing such perceptions in place-based science education, pending further validation.

Fundamental frequency (F0) is a salient acoustic cue in voice perception, but how F0-related attractiveness judgments vary across listeners with different sexual orientations remains insufficiently understood. This study examined attractiveness ratings under controlled F0 manipulation in Mandarin voice stimuli produced by one male and one female announcer. Eighty adults were recruited: 20 heterosexual male, 20 heterosexual female, 20 homosexual male, and 20 homosexual female participants. An adaptive three-alternative forced-choice pretest with 12 listeners established a group-level F0 just-noticeable difference (JND) of 0.215 ERB. Seven F0 levels, from −3 to +3 JNDs around each speaker’s own baseline, were then presented three times in the main experiment. Because each listener group rated only the target-voice sex that matched its presumed attraction pattern, the study compares two observed listener–target configurations rather than fully crossing listener sex, sexual orientation, and target-voice sex. Linear mixed-effects models showed that attractiveness ratings for the male voice decreased as F0 increased in both heterosexual female and homosexual male listeners, with no reliable difference in slopes. For the female voice, ratings increased with F0 in both heterosexual male and homosexual female listeners, while the homosexual-female group additionally showed a significant nonlinear component, with a fitted maximum near +2.4 JND. These findings indicate that, within these two listener–target configurations and these two controlled source voices, F0-related attractiveness judgments generally followed target-sex-related directions, whereas between-group variation was more evident in response strength and curve shape. The study contributes to experimental research on social voice perception and provides a controlled Mandarin-language baseline for future cross-linguistic comparisons of vocal social evaluation; it does not itself test intercultural variation.

This research analyzes the implementation of a gamification strategy as a methodological framework for delivering curricular content in a sixth-grade primary education class over the course of a full academic year. The study aimed to understand how the integration of game-based elements fosters motivation, participation, collaborative work, and learning processes within an inclusive environment. The research employed a qualitative approach through a case study involving twenty-two students, including one student with a developmental language disorder, one with dyslexia, and one with autism spectrum disorder (level 2). Data were collected through participant observation, checklists, rubrics, semi-structured interviews, questionnaires administered to students and families, and an analysis of the work produced during learning projects. The strategy involved organizing content from four formative domains into thematic "worlds" and "islands," while incorporating avatars, badges, and an experience point (XP) system that recognized both individual and collective effort and progress. The findings indicate a significant increase in active student participation, improved attendance, greater peer collaboration, heightened engagement with school activities, and a positive perception among families regarding the students' learning and emotional well-being. It is concluded that gamification when grounded in the principles of neurodidactics, formative assessment, and educational inclusion serves as a methodological strategy capable of fostering learning environments that are motivating, equitable, and focused on the holistic development of students.

This study aimed to determine the challenges encountered by Junior High School teachers of Domalandan Center Integrated School in teaching literature during School Year 2025–2026. It examined the respondents’ profile in terms of highest educational attainment, length of service, seminars attended, and subject taught; the level of challenges in learner-related, teacher-related, resource/material, and institutional/time factors; the relationship between profile and challenges; and proposed intervention measures. Anchored on Constructivism, Social Learning Theory, Cognitive Load Theory, and Schema Theory, and guided by Republic Act 10533 and relevant DepEd policies, the study employed a descriptive-survey design. Fifty Junior High School teachers from various learning areas served as respondents. Data were gathered through a researcher-made questionnaire and analyzed using frequency count, percentage, weighted mean, and Pearson correlation. Findings showed that most respondents were Bachelor’s degree holders with 6–10 years of teaching experience and moderate seminar participation. Teachers generally Encountered difficulties in teaching literature (overall mean 4.19). Learner-related (4.35) and resource/material (4.25) challenges were Highly Encountered, while teacher-related (4.10) and institutional/time (4.05) challenges were Encountered. Significant relationships were found between length of service and challenges (r = 0.62, p = 0.048) and between seminars attended and challenges (r = 0.71, p = 0.021). The study concludes that teaching experience and professional development influence the perception of instructional difficulties. It recommends targeted training, resource enhancement, learner-centered strategies, and sustained institutional support. The study aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by addressing barriers to effective literature instruction. It contributes to educational and institutional sustainability through improved teacher capacity, learner engagement, and resource provision that support long-term quality teaching and learning.

این پژوهش با هدف تعیین چالش‌های پیش‌روی دبیران دوره متوسطه اول مدرسه جامع Domalandan Center در تدریس ادبیات در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ انجام شد. در این مطالعه، مشخصات پاسخ‌دهندگان از نظر بالاترین مدرک تحصیلی، سابقه خدمت، تعداد سمینارهای گذرانده‌شده و درس تدریسی بررسی شد؛ همچنین سطح چالش‌ها در عوامل مرتبط با یادگیرنده، معلم، منابع/مواد و عوامل نهادی/زمانی، رابطه بین مشخصات و چالش‌ها و اقدامات مداخله‌ای پیشنهادی مورد ارزیابی قرار گرفت. این پژوهش مبتنی بر نظریه‌های سازنده‌گرایی، یادگیری اجتماعی، بار شناختی و طرح‌واره و با راهنمایی قانون جمهوری ۱۰۵۳۳ و سیاست‌های مرتبط DepEd، از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی بهره برد. پنجاه دبیر دوره متوسطه اول از حوزه‌های مختلف یادگیری به عنوان پاسخ‌دهنده شرکت کردند. داده‌ها از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته گردآوری و با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین وزنی و همبستگی پیرسون تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان دارای مدرک کارشناسی با ۶ تا ۱۰ سال سابقه تدریس و مشارکت متوسط در سمینارها بودند. به طور کلی، دبیران در تدریس ادبیات با دشواری‌هایی مواجه بودند (میانگین کلی ۴.۱۹). چالش‌های مرتبط با یادگیرنده (۴.۳۵) و منابع/مواد (۴.۲۵) به میزان زیادی تجربه شد، در حالی که چالش‌های مرتبط با معلم (۴.۱۰) و نهادی/زمانی (۴.۰۵) تجربه شد. بین سابقه خدمت و چالش‌ها (r = 0.62, p = 0.048) و بین تعداد سمینارهای گذرانده‌شده و چالش‌ها (r = 0.71, p = 0.021) رابطه معناداری مشاهده شد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که تجربه تدریس و توسعه حرفه‌ای بر ادراک دشواری‌های آموزشی تأثیرگذار است. پیشنهاد می‌شود آموزش‌های هدفمند، ارتقای منابع، راهبردهای یادگیرنده‌محور و حمایت نهادی پایدار تقویت شود. این مطالعه با هدف توسعه پایدار ۴ (آموزش با کیفیت) همسو بوده و با رفع موانع تدریس مؤثر ادبیات، به پایداری آموزشی و نهادی از طریق ارتقای توانمندی دبیران، افزایش مشارکت یادگیرندگان و تأمین منابع برای حمایت از آموزش و یادگیری با کیفیت در بلندمدت کمک می‌کند.

The in-depth penetration of artificial intelligence (AI) technology has reshaped career forms and the structure of the labor market, exerting a profound impact on university students’ cognition and orientation towards career development. Based on the conservation of resources theory and self-determination theory, we conducted three studies—an experimental study and two survey studies—to explore correlational linkages between AI awareness and university students’ boundaryless career. Studies 1 and 3 consistently demonstrated that AI awareness is indirectly associated with boundaryless career through the parallel mediating pathways of intrinsic motivation and future job insecurity. Study 2 provided experimental evidence that heightened AI awareness increases both intrinsic motivation and future job insecurity. This research enriches the application scenarios of boundaryless career theory in the context of technological change, deepens the understanding of the mechanism linking technological perception to youth career psychology, and offers practical implications for career guidance in universities.

Identifying the perceptions of service users and professionals regarding mental health services is key to understanding the gap between the supply of and demand for care. This systematic review (PRISMA 2020; EBSCOhost, SAGE Journals, Taylor & Francis Online, and SciELO; 2010–2025) identified these perceptions and the accessibility of services. Thirty-three studies were included and synthesized through thematic and narrative analysis, from which five cross-cutting themes and four population groups emerged. Users and professionals converge in an unfavorable perception of access and in identifying structural barriers (cost, waiting times, fragmentation, staff shortages), but diverge in how they situate suffering: individual and psychobiological for professionals, social and cultural for users. Stigma falls less on distress than on the act of seeking consultation, and its institutional dimension is reported almost exclusively by those who experience it, whereas professionals locate it in the community. Despite community-oriented regulatory frameworks, services remain hospital-based and regulated by severity, while community care practices emerge outside the system. These results call for a participatory and culturally situated approach that recognizes users’ knowledge and integrates sociocultural barriers into the design and evaluation of services.

شناسایی ادراک‌های کاربران خدمات و متخصصان نسبت به خدمات سلامت روان، کلید درک شکاف میان عرضه و تقاضای مراقبت است. این مرور نظام‌مند (PRISMA 2020؛ EBSCOhost، SAGE Journals، Taylor & Francis Online و SciELO؛ ۲۰۱۰–۲۰۲۵) به شناسایی این ادراک‌ها و دسترسی‌پذیری خدمات پرداخت. سی‌وسه مطالعه وارد مرور شده و از طریق تحلیل موضوعی و روایی ترکیب شدند که از آن‌ها پنج مضمون مشترک و چهار گروه جمعیتی استخراج شد. کاربران و متخصصان در ادراک نامطلوب از دسترسی و شناسایی موانع ساختاری (هزینه، زمان انتظار، پراکندگی، کمبود نیروی انسانی) هم‌نظر هستند، اما در نحوه تبیین رنج تفاوت دارند: برای متخصصان، فردی و روان‌زیستی و برای کاربران، اجتماعی و فرهنگی است. انگ کمتر متوجه تجربه رنج است تا اقدام به جستجوی مشاوره، و بُعد نهادی آن تقریباً منحصراً توسط تجربه‌کنندگان گزارش می‌شود، در حالی که متخصصان آن را در جامعه می‌بینند. علی‌رغم چارچوب‌های مقرراتی مبتنی بر جامعه، خدمات همچنان بیمارستان‌محور و مبتنی بر شدت باقی مانده‌اند، در حالی که رویه‌های مراقبت اجتماعی خارج از نظام ظهور می‌یابند. این نتایج بر رویکردی مشارکتی و مبتنی بر زمینه فرهنگی تأکید دارد که دانش کاربران را به رسمیت شناخته و موانع اجتماعی‌فرهنگی را در طراحی و ارزیابی خدمات ادغام می‌کند.

Formal compliance with centralized education standards does not guarantee that policy intent reaches the classroom. This study examines this implementation gap by integrating Instructional Leadership Theory with Street-Level Bureaucracy to explain how managerial behavior shapes the translation of centralized policy into localized institutional performance. Using a quantitative descriptive-correlational design analyzed through one-way ANOVA with Scheffé post hoc tests, Pearson product-moment correlation, and multiple regression, the study analyzes multi-stakeholder data from 678 administrators, teachers, and students across the Schools Divisions of Samar Island, Philippines. The findings reveal significant divergence in stakeholder assessments of school conditions, particularly between administrators' evaluations and students' perceptions of the learning environment. More importantly, adaptive managerial behaviors—including decentralized decision-making, flexible problem-solving, and instruction-focused supervision—emerged as the strongest correlates of perceived managerial effectiveness within the competency framework, more so than tenure- or compliance-based indicators, although this association is partly definitional given that managerial effectiveness is itself derived from the same competency ratings. These findings challenge the assumption that successful decentralization can be inferred from administrative compliance with centrally prescribed standards. Instead, they indicate that the effectiveness of decentralized education systems depends on administrators' capacity to exercise adaptive discretion while maintaining instructional alignment. The study extends Instructional Leadership and Street-Level Bureaucracy perspectives by positioning managerial discretion and stakeholder perception as mechanisms through which policy intent is translated—or fails to translate—into school-level outcomes in resource-constrained settings.

تبعیت رسمی از استانداردهای متمرکز آموزشی تضمین نمی‌کند که هدف سیاست به کلاس درس منتقل شود. این پژوهش با ادغام نظریه رهبری آموزشی و بوروکراسی سطح خیابان، به بررسی این شکاف اجرایی می‌پردازد تا تبیین کند چگونه رفتار مدیریتی، ترجمه سیاست متمرکز به عملکرد نهادی محلی را شکل می‌دهد. با بهره‌گیری از طرح توصیفی-همبستگی کمی و تحلیل از طریق آزمون ANOVA یک‌طرفه با آزمون پس از hoc Scheffé، همبستگی حاصل‌ضرب-لحظه‌ای پیرسون و رگرسیون چندگانه، داده‌های چندذینفعی از ۶۷۸ نفر از مدیران، معلمان و دانش‌آموزان در بخش‌های مدارس جزیره سامار، فیلیپین مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها نشان‌دهنده تفاوت معنادار در ارزیابی شرایط مدرسه توسط ذینفعان است، به‌ویژه بین ارزیابی مدیران و ادراک دانش‌آموزان از محیط یادگیری. مهم‌تر آنکه، رفتارهای مدیریتی انطباقی ـ از جمله تصمیم‌گیری غیرمتمرکز، حل مسئله انعطاف‌پذیر و نظارت متمرکز بر آموزش ـ به عنوان قوی‌ترین همبسته‌های اثربخشی مدیریتی ادراک‌شده در چارچوب شایستگی ظاهر شدند، بیش از شاخص‌های مبتنی بر سابقه یا تبعیت، هرچند این ارتباط تا حدی تعریفی است چرا که اثربخشی مدیریتی خود از همان ارزیابی‌های شایستگی استخراج می‌شود. این یافته‌ها فرض رایج مبنی بر اینکه موفقیت غیرمتمرکزسازی را می‌توان از تبعیت اداری با استانداردهای تجویزی مرکزی استنباط کرد، به چالش می‌کشد. در عوض، نشان می‌دهد که اثربخشی نظام‌های آموزش غیرمتمرکز به ظرفیت مدیران در اعمال اختیار انطباقی در عین حفظ همسویی آموزشی وابسته است. این پژوهش با قرار دادن اختیار مدیریتی و ادراک ذینفعان به عنوان سازوکارهایی که از طریق آن‌ها هدف سیاست به نتایج سطح مدرسه در شرایط محدودیت منابع ترجمه می‌شود یا نمی‌شود، دیدگاه‌های رهبری آموزشی و بوروکراسی سطح خیابان را گسترش می‌دهد.

This study was motivated by the public perception that tends to view hadrah merely as a form of entertainment. In practice, hadrah activities in the coastal hamlet of Binteng often lack spiritual value, as evidenced by the practice of giving monetary gifts, which detracts from the solemnity of the salawat. In response to this situation, the Al-Banjari KPK Hadrah Group was established as a means of fostering character development among adolescents and as a vehicle for rehabilitation through Islamic education. In addition to serving as a medium for reciting salawat, hadrah poems also convey historical significance, exemplary values, and love for Allah SWT and the Prophet Muhammad (peace be upon him). This study employs a descriptive qualitative approach. Data were collected through observation, interviews with the leaders of the KPK’s Majelis Hadrah Al-Banjari, hadrah members, and residents of Pesisir Binteng Hamlet, and were supported by documentation of activities. Data validity was tested using triangulation techniques. The research findings indicate that the KPK Al-Banjari Hadrah Group plays a significant role in fostering character development among adolescents and strengthening the religious life of the community. The benefits are felt not only by the residents of Pesisir Binteng Hamlet but also by communities in surrounding villages. The hadrah activities have successfully fostered a love for Allah and the Prophet through the recitation of shalawat, while also steering the use of social media in a more positive direction. As a result, the teenagers have shown increased religious awareness, positive behavioral changes, and reduced involvement in negative activities.

این پژوهش با انگیزه‌ی برداشت عمومی که تمایل دارد حضره را صرفاً به عنوان شکلی از سرگرمی تلقی کند، انجام شده است. در عمل، فعالیت‌های حضره در محله ساحلی بنتنگ اغلب فاقد ارزش معنوی است، چنان‌که با اهدای هدایای نقدی، از وقار صلوات کاسته می‌شود. در پاسخ به این وضعیت، گروه حضره Al-Banjari KPK به عنوان ابزاری برای پرورش شخصیت نوجوانان و وسیله‌ای برای بازپروری از طریق آموزش اسلامی تأسیس شد. علاوه بر اینکه حضره بستری برای قرائت صلوات است، اشعار حضره نیز حامل اهمیت تاریخی، ارزش‌های الگویی و عشق به خداوند متعال و پیامبر اکرم (ص) می‌باشد. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه با رهبران مجلس حضره Al-Banjari KPK، اعضای حضره و ساکنان محله ساحلی بنتنگ گردآوری و با مستندسازی فعالیت‌ها پشتیبانی شده است. روایی داده‌ها با استفاده از تکنیک‌های مثلث‌سازی آزمون شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که گروه حضره Al-Banjari KPK نقش قابل توجهی در پرورش شخصیت نوجوانان و تقویت زندگی دینی جامعه ایفا می‌کند. این منافع نه تنها توسط ساکنان محله ساحلی بنتنگ بلکه توسط جوامع روستاهای اطراف نیز احساس می‌شود. فعالیت‌های حضره موفق به تقویت عشق به خداوند و پیامبر از طریق قرائت صلوات شده و همچنین استفاده از شبکه‌های اجتماعی را به سمت مثبت‌تری هدایت کرده است. در نتیجه، نوجوانان افزایش آگاهی دینی، تغییرات رفتاری مثبت و کاهش مشارکت در فعالیت‌های منفی را نشان داده‌اند.

University tennis beginners face simultaneous technical, perceptual, tactical, and psychological demands that may exceed their attentional resources, challenge perceived competence, and diminish engagement. This mini-review synthesizes evidence on cognitive load, self-efficacy, autonomous motivation, multidimensional engagement, ecological dynamics, and beginner tennis pedagogy to explain how instructional design can support both skill acquisition and sustained participation. Evidence on equipment scaling and game-based learning indicates that low-compression balls, smaller courts, simplified rules, and cooperative tasks can increase the number of playable exchanges, enjoyment, and early confidence, although direct tests of cognitive load reduction are scarce and university-specific evidence remains limited. Constraints-led practice can then connect stroke production with perception, positioning, decision-making, and tactical intention, whereas selective technical instruction is most useful when a diagnosable movement feature restricts accuracy, consistency, or transfer. On this basis, this review proposes an evidence-informed, stage-matched (readiness-informed) conceptual framework that organizes individually supported instructional functions into a diagnostic, skill-specific, overlapping, and reversible structure rather than an empirically validated sequence: Stage 1 reduces entry barriers and builds credible mastery experiences; Stage 2 develops adaptive exploration and transfer; and Stage 3 refines limiting technical features while progressively restoring standard conditions. Engagement is positioned as a proposed mediating process linking psychological mechanisms to learning and participation. The framework extends evaluation beyond immediate performance toward retention, transfer, confidence under challenge, and sustained participation as an important but currently undertested outcome. Controlled and longitudinal studies are needed to evaluate the proposed mechanisms, pathways, and boundary conditions across diverse university settings.

مبتدیان تنیس در دانشگاه با الزامات همزمان فنی، ادراکی، تاکتیکی و روان‌شناختی مواجه هستند که ممکن است منابع توجهی آن‌ها را فراتر برده، شایستگی ادراک‌شده را به چالش کشیده و مشارکت را کاهش دهد. این مرور کوتاه، شواهد مربوط به بار شناختی، خودکارآمدی، انگیزش خودمختار، مشارکت چندبعدی، پویایی‌های بوم‌شناختی و آموزش تنیس مبتدی را برای تبیین چگونگی حمایت طراحی آموزشی از اکتساب مهارت و تداوم مشارکت، تلفیق می‌کند. شواهد مربوط به مقیاس‌بندی تجهیزات و یادگیری مبتنی بر بازی نشان می‌دهد که توپ‌های کم‌فشار، زمین‌های کوچک‌تر، قوانین ساده‌شده و وظایف تعاونی می‌توانند تعداد تبادلات قابل‌بازی، لذت و اعتمادبه‌نفس اولیه را افزایش دهند، اگرچه آزمون‌های مستقیم کاهش بار شناختی نادر بوده و شواهد خاص دانشگاهی همچنان محدود است. تمرین مبتنی بر محدودیت‌ها می‌تواند تولید ضربه را با ادراک، موقعیت‌یابی، تصمیم‌گیری و قصد تاکتیکی پیوند دهد، در حالی که آموزش فنی انتخابی زمانی بیشترین سود را دارد که یک ویژگی حرکتی قابل‌تشخیص، دقت، ثبات یا انتقال را محدود کند. بر این اساس، این مرور یک چارچوب مفهومی مبتنی بر شواهد و مرحله‌محور (مبتنی بر آمادگی) را پیشنهاد می‌کند که کارکردهای آموزشی با حمایت فردی را در ساختاری تشخیصی، مهارت‌محور، همپوشان و برگشت‌پذیر سازمان‌دهی می‌کند، نه در توالی‌ای که به طور تجربی اعتبارسنجی شده باشد: مرحله ۱ موانع ورود را کاهش داده و تجارب تسلط معتبر ایجاد می‌کند؛ مرحله ۲ کاوش سازگار و انتقال را توسعه می‌دهد؛ و مرحله ۳ ویژگی‌های فنی محدودکننده را اصلاح کرده و به تدریج شرایط استاندارد را بازمی‌گرداند. مشارکت به عنوان یک فرایند میانجی پیشنهادی که سازوکارهای روان‌شناختی را به یادگیری و مشارکت پیوند می‌دهد، مطرح شده است. این چارچوب، ارزیابی را فراتر از عملکرد فوری به سمت نگهداری، انتقال، اعتمادبه‌نفس در شرایط چالش‌برانگیز و تداوم مشارکت به عنوان یک پیامد مهم اما در حال حاضر کمتر آزموده‌شده گسترش می‌دهد. مطالعات کنترل‌شده و طولی برای ارزیابی سازوکارها، مسیرها و شرایط مرزی پیشنهادی در محیط‌های متنوع دانشگاهی مورد نیاز است.

To handle the problem of resource scarcity and lack of personalization and adaptability in the traditional approach to mindfulness-based cognitive therapy (MBCT) in dealing with college students with anxiety disorders, this study proposes the use of the natural language interface and adaptability properties of large language models (LLMs) to come up with an intelligent college-level MBCT intervention system. To begin with, the system functional requirements and the logic of the system intervention were explained in line with the fundamental ideas of MBCT and the cognitive features of students with anxiety. Second, it was created through a four-stage adaptive architecture that includes perception analysis, intervention, and feedback, providing a dynamic process for user status identification, personal generation of intervention plans, and real-time optimization of the intervention process. Finally, there was a randomized controlled trial whose subjects were 120 college students with anxiety who were separated into an experimental group and a control group. The effectiveness of the intervention was assessed using tools such as the Self-Rating Anxiety Scale (SAS), the Mindful Attention Awareness Scale (MAAS), and the Automatic Thoughts Questionnaire (ATQ). The findings indicated that the SAS score of the experimental group (38.26 ± 5.12) was significantly less than that of the control group (45.89 ± 6.34), the MAAS score (68.73 ± 7.25) was significantly higher than that of the control group (56.41 ± 8.13); and the ATQ score (42.15 ± 6.08) was significantly less than that of the control group. The study reveals that an adaptive MBCT system using large language models may be effective in reducing anxiety symptoms among college students, improving mindfulness, and enhancing cognitive processes, offering a new, readily available strategy for addressing anxiety in college students.

به منظور مقابله با مشکل کمبود منابع و فقدان شخصی‌سازی و تطبیق‌پذیری در رویکرد سنتی درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی (MBCT) در مواجهه با دانشجویان مبتلا به اختلالات اضطرابی، این پژوهش استفاده از رابط زبان طبیعی و ویژگی‌های تطبیقی مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs) را برای طراحی یک سامانه‌ی هوشمند مداخله MBCT در سطح دانشگاهی پیشنهاد می‌کند. ابتدا، نیازمندی‌های عملکردی سامانه و منطق مداخله سامانه مطابق با اصول بنیادین MBCT و ویژگی‌های شناختی دانشجویان مبتلا به اضطراب تبیین شد. سپس، این سامانه از طریق معماری تطبیقی چهارمرحله‌ای شامل تحلیل ادراک، مداخله و بازخورد ایجاد گردید که فرآیندی پویا برای شناسایی وضعیت کاربر، تولید شخصی‌سازی‌شده برنامه‌های مداخله و بهینه‌سازی آنی فرآیند مداخله فراهم می‌آورد. در نهایت، یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده با شرکت ۱۲۰ دانشجوی مبتلا به اضطراب انجام شد که به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. اثربخشی مداخله با استفاده از ابزارهایی همچون مقیاس خودسنجی اضطراب (SAS)، مقیاس آگاهی و توجه ذهن‌آگاهانه (MAAS) و پرسشنامه افکار خودکار (ATQ) ارزیابی گردید. یافته‌ها نشان داد که نمره SAS گروه آزمایش (38.26 ± 5.12) به طور معناداری کمتر از گروه کنترل (45.89 ± 6.34) بود، نمره MAAS (68.73 ± 7.25) به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل (56.41 ± 8.13) بود؛ و نمره ATQ (42.15 ± 6.08) نیز به طور معناداری کمتر از گروه کنترل بود. این پژوهش نشان می‌دهد که سامانه تطبیقی MBCT مبتنی بر مدل‌های زبانی بزرگ می‌تواند در کاهش علائم اضطراب در میان دانشجویان، بهبود ذهن‌آگاهی و ارتقای فرآیندهای شناختی مؤثر باشد و راهبردی نوین و در دسترس برای مقابله با اضطراب دانشجویان ارائه می‌دهد.

Using Control-Value Theory (CVT) as an interpretive framework, this study examined the statistical associations of perceived academic stress, emotion regulation, and academic buoyancy with psychological well-being among Saudi EFL learners. Rather than testing the appraisal-emotion structure of CVT, the study estimated the relationships among these learner constructs within a single partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM) model and used CVT to inform their theoretical interpretation. Data were collected from 250 intermediate-level EFL learners enrolled in institutionally based English programs in Saudi Arabia using the Perception of Academic Stress Scale (PASS), the Emotion Regulation Questionnaire, an adapted Academic Buoyancy Scale, and an adapted Psychological Well-Being Scale. SmartPLS 4 was used to evaluate the measurement and structural models. The measurement results indicated acceptable internal consistency and convergent validity, with Cronbach’s alpha values ranging from 0.858 to 0.943 and AVE values exceeding 0.50. The specified model accounted for 31.2% of the observed variance in psychological well-being. Emotion regulation yielded the largest observed standardized coefficient in its association with psychological well-being (β = 0.316, p < .001), followed descriptively by perceived academic stress (β = 0.193, p = .014) and academic buoyancy (β = 0.145, p = .026). Because the differences among these coefficients were not tested directly, their ordering is descriptive and cannot be taken as evidence of statistically significant differences in association magnitude. Moreover, because perceived control, task value, and achievement emotions were not directly operationalized, the observed associations do not constitute evidence for the appraisal-emotion processes specified by CVT. Likewise, the positive stress-well-being coefficient provides no basis for concluding that learners made challenge appraisals, experienced eustress, or benefited from academic stress. The observed relationships provide a basis for future longitudinal and intervention studies examining whether changes in these constructs are accompanied by subsequent changes in learner well-being.

با استفاده از نظریه کنترل-ارزش (CVT) به عنوان چارچوب تفسیری، این پژوهش به بررسی ارتباطات آماری استرس تحصیلی ادراک‌شده، تنظیم هیجان و تاب‌آوری تحصیلی با بهزیستی روان‌شناختی در میان زبان‌آموزان EFL سعودی پرداخت. به جای آزمون ساختار ارزیابی-هیجان نظریه CVT، این مطالعه روابط میان این سازه‌های یادگیرنده را در قالب یک مدل معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) برآورد کرده و از نظریه CVT برای تفسیر نظری آن‌ها بهره برد. داده‌ها از ۲۵۰ زبان‌آموز سطح متوسط EFL که در برنامه‌های آموزش زبان انگلیسی مبتنی بر مؤسسه در عربستان سعودی ثبت‌نام کرده بودند، با استفاده از مقیاس ادراک استرس تحصیلی (PASS)، پرسشنامه تنظیم هیجان، مقیاس تاب‌آوری تحصیلی اقتباس‌شده و مقیاس بهزیستی روان‌شناختی اقتباس‌شده گردآوری شد. برای ارزیابی مدل‌های اندازه‌گیری و ساختاری از نرم‌افزار SmartPLS 4 استفاده شد. نتایج اندازه‌گیری نشان‌دهنده انسجام درونی قابل قبول و روایی همگرا بود، به طوری که مقادیر آلفای کرونباخ بین ۰.۸۵۸ تا ۰.۹۴۳ و مقادیر AVE بالاتر از ۰.۵۰ به دست آمد. مدل مشخص‌شده ۳۱.۲٪ از واریانس مشاهده‌شده در بهزیستی روان‌شناختی را تبیین کرد. تنظیم هیجان بیشترین ضریب استاندارد مشاهده‌شده را در ارتباط با بهزیستی روان‌شناختی داشت (β = 0.316, p < .001) و پس از آن به ترتیب استرس تحصیلی ادراک‌شده (β = 0.193, p = .014) و تاب‌آوری تحصیلی (β = 0.145, p = .026) قرار گرفتند. از آنجا که تفاوت میان این ضرایب به طور مستقیم آزمون نشده است، ترتیب آن‌ها توصیفی بوده و نمی‌توان آن را به عنوان شواهدی برای تفاوت معنادار آماری در میزان ارتباط تلقی کرد. همچنین، از آنجا که کنترل ادراک‌شده، ارزش تکلیف و هیجان‌های پیشرفت به طور مستقیم عملیاتی نشده‌اند، ارتباطات مشاهده‌شده شواهدی برای فرآیندهای ارزیابی-هیجان مشخص‌شده در CVT محسوب نمی‌شود. به همین ترتیب، ضریب مثبت استرس-بهزیستی مبنایی برای نتیجه‌گیری درباره ارزیابی چالشی، تجربه استرس مثبت یا بهره‌مندی از استرس تحصیلی توسط یادگیرندگان فراهم نمی‌کند. روابط مشاهده‌شده مبنایی برای پژوهش‌های طولی و مداخله‌ای آینده فراهم می‌کند تا بررسی شود که آیا تغییرات در این سازه‌ها با تغییرات بعدی در بهزیستی یادگیرندگان همراه است یا خیر.

Background Past research has consistently demonstrated that cisnormative pressures impact on the wellbeing of transgender and non-binary (TGNB) individuals, but questions remain about TGNB young adults’ experiences of ‘obligation’ in light of transnormative pressures.Aims The aim of the current study was therefore to explore experiences of obligation among TGNB young adults and identify what aspects of life may be reinforcing these obligations.Methods Seven focus groups were conducted with a total of 24 TGNB young adults with varying genders to hear their experiences of obligations.Results Reflexive thematic analysis resulted in four themes describing the nature of obligation for TGNB young adults. The first theme covers the obligation to be a ‘good’ TGNB person, including two subthemes about being ‘good’ by meeting everyone’s expectations and being ‘good’ by being polite and palatable. The second theme describes obligations related to fulfilling multiple roles, including intersectionality with culture. The third theme addresses participants’ experiences of feeling required to be the expert on TGNB topics. The fourth theme covers the obligation to accept conflicting narratives about TGNB journeys where TGNB individuals may passively uphold transnormative stereotypes but also actively manage how they are perceived by others.Conclusions These findings demonstrate specific experiences of obligation unique to TGNB individuals, highlighting the interconnected external and internal nature of these obligations. This research also highlights how these obligations are reinforced by the negative societal views of TGNB identities, transnormative ideals, and perceived homogeneity of TGNB community members.

زمینه: پژوهش‌های پیشین به طور مداوم نشان داده‌اند که فشارهای سیس‌نورماتیو بر سلامت روان افراد ترنسجندر و غیر‌دودویی (TGNB) تأثیر می‌گذارد، اما همچنان پرسش‌هایی درباره تجارب بزرگسالان جوان TGNB از «احساس الزام» در پرتو فشارهای ترنس‌نورماتیو باقی مانده است. اهداف: هدف مطالعه حاضر، بررسی تجارب الزام در میان بزرگسالان جوان TGNB و شناسایی جنبه‌هایی از زندگی بود که ممکن است این الزامات را تقویت کنند. روش‌ها: هفت گروه متمرکز با مجموع ۲۴ بزرگسال جوان TGNB با جنسیت‌های متنوع برگزار شد تا تجارب آن‌ها از الزامات شنیده شود. نتایج: تحلیل تماتیک بازتابی منجر به استخراج چهار تم درباره ماهیت الزام برای بزرگسالان جوان TGNB شد. تم اول به الزام برای «خوب» بودن به عنوان یک فرد TGNB می‌پردازد که شامل دو زیرتم درباره خوب بودن از طریق برآورده کردن انتظارات همه و خوب بودن از طریق مؤدب و پذیرفتنی بودن است. تم دوم به الزامات مرتبط با ایفای نقش‌های متعدد، از جمله تلاقی با فرهنگ، اشاره دارد. تم سوم به تجارب شرکت‌کنندگان درباره احساس نیاز به متخصص بودن در موضوعات TGNB می‌پردازد. تم چهارم به الزام برای پذیرش روایت‌های متضاد درباره مسیرهای TGNB اشاره دارد، جایی که افراد TGNB ممکن است به طور منفعلانه کلیشه‌های ترنس‌نورماتیو را حفظ کنند اما همزمان به طور فعال نحوه درک دیگران از خود را مدیریت نمایند. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها تجارب خاص الزام را که منحصر به افراد TGNB است نشان می‌دهد و بر ماهیت درهم‌تنیده بیرونی و درونی این الزامات تأکید می‌کند. این پژوهش همچنین نشان می‌دهد که این الزامات توسط دیدگاه‌های منفی جامعه نسبت به هویت‌های TGNB، ایده‌آل‌های ترنس‌نورماتیو و برداشت از همگنی اعضای جامعه TGNB تقویت می‌شوند.

ABSTRACT The purpose of this study was to explore the experiences of stakeholders with accessing and integrating client feedback into counseling through a constructivist phenomenological approach. Participants included clients, counselors, and administrators from one outpatient counseling clinic at a not‐for‐profit hospital system. Client participants included three clients (one male, one female, one nonbinary) who ranged in age from 27 to 63 years and identified as White ( n = 2) and Hispanic/Latino ( n = 1). Counselor participants included six counselors (four female, two male) who ranged in age from 50–71 years and whose racial identity consisted of African American ( n = 1), White ( n = 4), and unknown ( n = 1). Administrator participants included four administrators (three female, one unknown), who ranged in age from 34 to 58 years and all identified as White. Researchers conducted five interviews with three clients, two counselor focus groups, and one administrator focus group. Findings from the clients’ perspective included themes of: Feedback Shared and Not Shared, Counselor Creating an Environment of Safety is Foundational for Feedback, Process of Eliciting Feedback, and Perceived Outcomes of Client Feedback. Findings from the counselors’ perspective included themes of: We Don't Know What Clients are Thinking Unless We Ask Them, Client Autonomy, Collaboration with Client, and Organizational Climate. Findings from the administrators’ perspective included themes of: We Don't Know What Clients are Experiencing if We Don't Ask and Organizational Climate. Themes from each stakeholder perspective are described along with implications for clinical practice.

هدف این مطالعه، بررسی تجارب ذینفعان در دسترسی و ادغام بازخورد مراجع در مشاوره از طریق رویکرد پدیدارشناختی سازه‌گرایانه بود. شرکت‌کنندگان شامل مراجعان، مشاوران و مدیران از یک درمانگاه مشاوره سرپایی در یک سیستم بیمارستانی غیرانتفاعی بودند. شرکت‌کنندگان مراجع شامل سه نفر (یک مرد، یک زن، یک غیر دودویی) با دامنه سنی ۲۷ تا ۶۳ سال بودند که دو نفر خود را سفیدپوست و یک نفر خود را اسپانیایی/لاتین تبار معرفی کردند. شرکت‌کنندگان مشاور شامل شش نفر (چهار زن، دو مرد) با دامنه سنی ۵۰ تا ۷۱ سال بودند که هویت نژادی آن‌ها شامل یک نفر آفریقایی-آمریکایی، چهار نفر سفیدپوست و یک نفر نامشخص بود. شرکت‌کنندگان مدیر شامل چهار نفر (سه زن، یک نفر نامشخص) با دامنه سنی ۳۴ تا ۵۸ سال بودند که همگی خود را سفیدپوست معرفی کردند. پژوهشگران پنج مصاحبه با سه مراجع، دو گروه متمرکز مشاوران و یک گروه متمرکز مدیران انجام دادند. یافته‌های حاصل از دیدگاه مراجعان شامل مضامینی چون: بازخورد ارائه‌شده و ارائه‌نشده، ایجاد محیطی امن توسط مشاور به عنوان بنیان بازخورد، فرایند استخراج بازخورد و پیامدهای ادراک‌شده بازخورد مراجع بود. یافته‌های حاصل از دیدگاه مشاوران شامل مضامینی چون: ما نمی‌دانیم مراجعان چه فکری می‌کنند مگر اینکه از آن‌ها بپرسیم، خودمختاری مراجع، همکاری با مراجع و فضای سازمانی بود. یافته‌های حاصل از دیدگاه مدیران شامل مضامینی چون: اگر نپرسیم، نمی‌دانیم مراجعان چه تجربه‌ای دارند و فضای سازمانی بود. مضامین هر گروه ذینفع به همراه پیامدهای عملی برای کار بالینی توصیف شده‌اند.

School climate, job satisfaction, and teacher attrition are frequently treated as three interrelated constructs, yet the extent to which the links among them are examined together remains unknown. This scoping review maps how studies that measure all three constructs operationalize them, at which levels and through which indicators. Screening 253 records retrieved from Web of Science, Scopus, and ERIC yielded 23 studies, which were coded using a 45-field extraction form. Coding was summarized through descriptive frequency distributions and analyzed inductively across operationalization, model architecture, and contextual fields. Four patterns emerged. First, which construct occupies the mediating position is contested; in one third of the studies the link between climate and satisfaction was never modeled, and in several the mediating position was occupied by work engagement or self-efficacy rather than by satisfaction. Second, no study measured job satisfaction and attrition at the same referent; the profession–school distinction was routinely drawn on the attrition side but almost never on the satisfaction side. Third, attrition was measured almost entirely through intention, with a single study documenting actual behavior. Fourth, although climate is most often defined as an organizational property, 20 of the 23 studies measured and analyzed it at the level of individual perception. The findings indicate not an absence of evidence but a lack of comparability among the evidence produced. Theoretical justification of the mediating construct and treatment of referent alignment as a design criterion are recommended.

اقلیم مدرسه، رضایت شغلی و ترک شغل معلمان اغلب به عنوان سه سازه مرتبط با یکدیگر در نظر گرفته می‌شوند، اما میزان بررسی پیوندهای میان آن‌ها به صورت همزمان همچنان نامشخص است. این مرور دامنه‌ای، نحوه عملیاتی‌سازی این سه سازه را در پژوهش‌هایی که هر سه را اندازه‌گیری می‌کنند، در سطوح مختلف و از طریق شاخص‌های گوناگون، ترسیم می‌کند. غربالگری ۲۵۳ رکورد استخراج‌شده از Web of Science، Scopus و ERIC منجر به شناسایی ۲۳ مطالعه شد که با استفاده از یک فرم استخراج ۴۵‌موردی کدگذاری گردیدند. کدگذاری‌ها از طریق توزیع‌های فراوانی توصیفی خلاصه و به صورت استقرایی در حوزه‌های عملیاتی‌سازی، معماری مدل و زمینه‌ای تحلیل شدند. چهار الگو پدیدار شد. نخست، جایگاه میانجی‌گری هر سازه مورد مناقشه است؛ در یک‌سوم مطالعات، پیوند میان اقلیم و رضایت هرگز مدل‌سازی نشده بود و در چندین مورد، جایگاه میانجی به جای رضایت، توسط درگیری شغلی یا خودکارآمدی اشغال شده بود. دوم، هیچ مطالعه‌ای رضایت شغلی و ترک شغل را در یک مرجع یکسان اندازه‌گیری نکرده است؛ تمایز حرفه–مدرسه به طور معمول در بخش ترک شغل لحاظ شده اما تقریباً هرگز در بخش رضایت لحاظ نشده است. سوم، ترک شغل تقریباً به طور کامل از طریق قصد ترک اندازه‌گیری شده است و تنها یک مطالعه رفتار واقعی را مستند کرده است. چهارم، اگرچه اقلیم اغلب به عنوان یک ویژگی سازمانی تعریف می‌شود، ۲۰ مورد از ۲۳ مطالعه آن را در سطح ادراک فردی اندازه‌گیری و تحلیل کرده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که فقدان شواهد وجود ندارد، بلکه عدم قابلیت مقایسه میان شواهد تولیدشده وجود دارد. توجیه نظری سازه میانجی و توجه به هم‌راستایی مرجع به عنوان یک معیار طراحی توصیه می‌شود.

As human–AI cooperation becomes increasingly prevalent, reliable instruments for assessing the subjective quality of cooperative human–AI interaction are needed. We introduce two theoretically grounded scales: the Perceived Cooperativity Scale (PCS), grounded in joint activity theory, and the Teaming Perception Scale (TPS), grounded in evolutionary cooperation theory. The PCS captures an agent’s perceived cooperative capability and practice within a single interaction sequence; the TPS captures the emergent sense of teaming arising from mutual contribution and support. Both scales were adapted for human–human cooperation to enable cross-agent comparisons. Across three studies (complete N=409) encompassing a cooperative card game (N1=94), LLM interaction (N2=182), and a decision-support system (N3=133), analyses of dimensionality, reliability, and validity indicated that both scales successfully differentiated between cooperation partners of varying cooperative quality and showed construct validity in line with expectations. The scales provide a basis for empirical investigation and system evaluation across a wide range of human–AI cooperation contexts.

با گسترش روزافزون همکاری انسان‌-هوش مصنوعی، ابزارهای قابل اعتماد برای سنجش کیفیت ذهنی تعاملات تعاونی انسان‌-هوش مصنوعی مورد نیاز است. ما دو مقیاس نظریه‌محور معرفی می‌کنیم: مقیاس ادراک همکاری (PCS) مبتنی بر نظریه فعالیت مشترک و مقیاس ادراک تیمی (TPS) مبتنی بر نظریه تکاملی همکاری. PCS توانمندی و عملکرد تعاونی ادراک‌شده یک عامل را در یک توالی تعامل منفرد اندازه‌گیری می‌کند؛ TPS حس پدیداری تیمی ناشی از مشارکت و حمایت متقابل را می‌سنجد. هر دو مقیاس برای همکاری انسان‌-انسان نیز تطبیق داده شده‌اند تا امکان مقایسه بین عامل‌ها فراهم شود. در سه مطالعه (کل N=409) شامل یک بازی کارتی تعاونی (N1=94)، تعامل با LLM (N2=182) و یک سامانه پشتیبان تصمیم‌گیری (N3=133)، تحلیل‌های ابعادی، پایایی و روایی نشان داد که هر دو مقیاس به طور موفقیت‌آمیزی میان شرکای همکاری با کیفیت تعاونی متفاوت تمایز قائل می‌شوند و روایی سازه‌ای مطابق با انتظارات را نشان می‌دهند. این مقیاس‌ها مبنایی برای پژوهش‌های تجربی و ارزیابی سامانه‌ها در طیف وسیعی از زمینه‌های همکاری انسان‌-هوش مصنوعی فراهم می‌کنند.

Abstract This article examines how intermedial electroacoustic audiovisual practice can treat perception as artistic material. It proposes Perceptual Translation as an artistic and analytical strategy that extends intermedial concepts beyond formal media relations by reorganising perceptual relations between sound, vision, body, space and technological mediation. The framework is described through four pragmatic strategies: Perspective Shifters, Perceptual Extenders, Perceptual Mimesis and Perceptual Rearrangers. These strategies are developed through Your Localisation Exposed , a wearable sound installation that inverts auditory spatial cues in real time, placing sound and vision into sustained perceptual contradiction. This is complemented by Your Hearing Them , which extends Perceptual Translation into an interpersonal auditory context through the sharing of an embodied listening perspective. Together, these works demonstrate how Perceptual Translation can operate as both an analytical and generative framework for electroacoustic audiovisual practice. By reframing intermediality at the perceptual level, this article argues for expanded approaches to audiovisual composition that engage perception itself as a compositional and conceptual resource.

این مقاله بررسی می‌کند که چگونه عمل بین‌رسانه‌ای الکترواکوستیک تصویری می‌تواند ادراک را به‌عنوان ماده‌ای هنری مورد استفاده قرار دهد. در این مقاله، «ترجمه ادراکی» به‌عنوان راهبردی هنری و تحلیلی پیشنهاد می‌شود که مفاهیم بین‌رسانه‌ای را فراتر از روابط صوری رسانه‌ها، از طریق سازمان‌دهی مجدد روابط ادراکی میان صدا، بینایی، بدن، فضا و میانجی‌گری فناورانه گسترش می‌دهد. این چارچوب از طریق چهار راهبرد عملی توصیف می‌شود: تغییر‌دهندگان دیدگاه، گسترش‌دهندگان ادراکی، تقلید ادراکی و بازآرایندگان ادراکی. این راهبردها از طریق اثر «Your Localisation Exposed»، یک نصب صوتی پوشیدنی که نشانه‌های فضایی شنیداری را در زمان واقعی معکوس می‌کند و صدا و تصویر را در تضاد ادراکی پایدار قرار می‌دهد، توسعه یافته‌اند. این موضوع با اثر «Your Hearing Them» تکمیل می‌شود که ترجمه ادراکی را از طریق به‌اشتراک‌گذاری چشم‌انداز شنیداری مجسم، به زمینه شنیداری میان‌فردی گسترش می‌دهد. این آثار نشان می‌دهند که ترجمه ادراکی چگونه می‌تواند به‌عنوان چارچوبی تحلیلی و مولد برای عمل الکترواکوستیک تصویری عمل کند. این مقاله با بازتعریف بین‌رسانه‌ای بودن در سطح ادراکی، بر رویکردهای گسترش‌یافته به آهنگ‌سازی تصویری-شنیداری که خود ادراک را به‌عنوان منبعی ترکیبی و مفهومی به کار می‌گیرند، تأکید می‌کند.

Child abuse is recognized as a global health issue, but there are vast differences in parenting practices across cultures. Parenting behaviors and discipline strategies acceptable in some countries may be considered abusive in the U.S. This study sought to develop the Parenting Practices and Discipline Scale (PPDS) to assess parental practices that may be culturally acceptable but potentially harmful to children. Two related studies were conducted: the first established the initial psychometric properties of the PPDS using exploratory factor analysis (EFA), which supported a two-factor structure reflecting culturally acceptable vs. abusive discipline practices, and the second utilized regression analyses with a diverse sample of 1,089 college students to test the PPDS. Findings indicated that gender and parental status were the strongest predictors, with women and parents more likely to classify behaviors as abusive. Among Hispanic participants, those not born in the U.S. were more likely to view certain behaviors (e.g., spanking) as abusive compared to U.S.-born Hispanics. Across racial/ethnic groups, Hispanic participants were more likely than Black participants to classify culturally acceptable practices as abusive. These results underscore that demographic factors can shape perceptions of what practices are considered abusive. Furthermore, the intersectionality of different identities can create further differences. The PPDS represents a novel measure that captures culturally situated discipline practices not assessed in existing tools. Although findings offer preliminary support for validity, future research should evaluate the scale through confirmatory factor analysis and measurement invariance testing across cultural groups. This study aimed to develop and validate the Parenting Practices and Discipline Scale (PPDS), a tool designed to assess attitudes toward parental behaviors and discipline techniques. Findings suggest that gender and parental status are significant influences in perception of abusive acts. Analysis revealed significant differences in perceptions across racial and ethnic identities. The findings suggest a need for development of parenting programs targeting potentially abusive parenting behaviors among minority groups.

کودک‌آزاری به عنوان یک مسئله سلامت جهانی شناخته می‌شود، اما تفاوت‌های گسترده‌ای در شیوه‌های فرزندپروری میان فرهنگ‌ها وجود دارد. رفتارهای فرزندپروری و راهبردهای تنبیهی که در برخی کشورها قابل قبول تلقی می‌شوند، ممکن است در ایالات متحده آمریکا به عنوان کودک‌آزاری شناخته شوند. این پژوهش با هدف تدوین مقیاس شیوه‌های فرزندپروری و تنبیه (PPDS) برای ارزیابی شیوه‌های والدینی که ممکن است از نظر فرهنگی پذیرفته شده اما بالقوه آسیب‌زا برای کودکان باشند، انجام شد. دو مطالعه مرتبط صورت گرفت: نخستین مطالعه ویژگی‌های روان‌سنجی اولیه مقیاس PPDS را با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) بررسی کرد که ساختار دو عاملی منعکس‌کننده شیوه‌های تنبیهی قابل قبول فرهنگی در مقابل شیوه‌های کودک‌آزاری را تأیید نمود؛ مطالعه دوم با استفاده از تحلیل رگرسیون و نمونه‌ای متنوع شامل ۱۰۸۹ دانشجوی دانشگاه، مقیاس PPDS را آزمود. یافته‌ها نشان داد که جنسیت و وضعیت والد بودن قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌ها بودند؛ زنان و والدین بیشتر احتمال داشت رفتارها را به عنوان کودک‌آزاری طبقه‌بندی کنند. در میان شرکت‌کنندگان Hispanic، افرادی که در ایالات متحده متولد نشده بودند، بیشتر احتمال داشت برخی رفتارها (مانند تنبیه بدنی) را نسبت به Hispanicهای متولد آمریکا کودک‌آزاری تلقی کنند. در میان گروه‌های نژادی/قومی، شرکت‌کنندگان Hispanic بیشتر از شرکت‌کنندگان Black رفتارهای قابل قبول فرهنگی را کودک‌آزاری تلقی کردند. این نتایج بر نقش عوامل جمعیت‌شناختی در شکل‌دهی ادراک از رفتارهای کودک‌آزاری تأکید دارد. همچنین، تلاقی هویت‌های مختلف می‌تواند تفاوت‌های بیشتری ایجاد کند. مقیاس PPDS ابزاری نوین است که شیوه‌های تنبیهی مبتنی بر فرهنگ را که در ابزارهای موجود ارزیابی نمی‌شوند، پوشش می‌دهد. اگرچه یافته‌ها حمایت مقدماتی از روایی ارائه می‌دهند، پژوهش‌های آتی باید روایی مقیاس را از طریق تحلیل عاملی تأییدی و آزمون ناهمسانی اندازه‌گیری در گروه‌های فرهنگی مختلف بررسی کنند. هدف این مطالعه تدوین و روایی‌یابی مقیاس شیوه‌های فرزندپروری و تنبیه (PPDS) به عنوان ابزاری برای سنجش نگرش نسبت به رفتارهای والدینی و تکنیک‌های تنبیهی بود. یافته‌ها نشان داد که جنسیت و وضعیت والد بودن تأثیر معناداری بر ادراک رفتارهای کودک‌آزاری دارند. تحلیل‌ها تفاوت‌های معناداری را در ادراکات میان هویت‌های نژادی و قومی نشان دادند. این یافته‌ها بر ضرورت تدوین برنامه‌های فرزندپروری با هدف کاهش رفتارهای بالقوه کودک‌آزاری در میان گروه‌های اقلیت تأکید دارد.

Individuals’ perceptions and behaviors may vary based on the culture to which they belong. Environmental studies within cultural contexts have piqued the interest of professionals in architecture and psychology. Because colour plays an important role in creating a specific environment and responses to colour were equivocal, this study investigates colour preferences across different types of venues. Using a qualitative research method, it examines the impact of colour on cultural codes in interior spaces of various dwelling typologies. A literature study and comparative analysis were carried out in Türkiye, Japan, and Norway. Culture, colour perception, interior design, colour use in interior spaces, housing typology, colour use in housing, and the cultural significance of colour were all investigated. The study also examined the cross-cultural meanings of colour perception in interior design within housing typologies, as well as the common and differing aspects of colour preferences, material usage, and spatial atmosphere observed in Turkish, Japanese, and Norwegian housing, by relating existing studies to the research topic. Thus, the goal was to add to the literature by undertaking thorough and methodical research. Because this study also includes an intercultural assessment of colours, the Natural Colour System (NCS) was chosen as a reference for the analysis. The use of a global standards framework for globally correct colour definitions is critical to this research.

ادراک‌ها و رفتارهای افراد ممکن است بر اساس فرهنگی که به آن تعلق دارند متفاوت باشد. مطالعات محیطی در بسترهای فرهنگی توجه متخصصان معماری و روان‌شناسی را به خود جلب کرده است. از آنجا که رنگ نقش مهمی در ایجاد یک محیط خاص ایفا می‌کند و واکنش‌ها به رنگ مبهم بوده است، این پژوهش به بررسی ترجیحات رنگی در انواع مختلف فضاها می‌پردازد. با استفاده از روش پژوهش کیفی، تأثیر رنگ بر کدهای فرهنگی در فضاهای داخلی گونه‌های مختلف مسکونی بررسی می‌شود. مطالعه مروری و تحلیل تطبیقی در ترکیه، ژاپن و نروژ انجام شده است. فرهنگ، ادراک رنگ، طراحی داخلی، کاربرد رنگ در فضاهای داخلی، گونه‌شناسی مسکن، کاربرد رنگ در مسکن و اهمیت فرهنگی رنگ همگی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این پژوهش همچنین معانی بین‌فرهنگی ادراک رنگ در طراحی داخلی در گونه‌شناسی مسکن، و جنبه‌های مشترک و متفاوت ترجیحات رنگی، استفاده از مصالح و جو فضایی مشاهده‌شده در خانه‌های ترکیه‌ای، ژاپنی و نروژی را با ارتباط دادن مطالعات موجود به موضوع پژوهش بررسی کرده است. بنابراین هدف، افزودن به ادبیات موضوع از طریق انجام پژوهشی جامع و روشمند بوده است. از آنجا که این پژوهش شامل ارزیابی بین‌فرهنگی رنگ‌ها نیز می‌شود، سیستم رنگ طبیعی (NCS) به عنوان مرجع برای تحلیل انتخاب شده است. استفاده از چارچوب استاندارد جهانی برای تعریف صحیح رنگ‌ها در سطح جهانی برای این پژوهش حیاتی است.

This research is related to the Concept of Relationship Inferred Self Efficacy in the Qur'an. Where this concept has a great influence on the psychology of people with spinal disorders, namely scoliosis. Scoliosis is a spinal disorder that not only has an impact on the physical condition, but also on the psychological condition of the sufferer. Such as a decrease in confidence in one's ability or called Self Efficacy. From the perspective of social psychology, Albert Bandura explained that self-efficacy is not only formed by personal experience, but also influenced by social relations, known as the concept of Relation Inferred Self-Efficacy (RISE), which is an individual's belief in his or her own abilities formed from the perception of the judgment of others. Therefore, supportive relationships are an important factor in increasing the self-efficacy of people with scoliosis. This type of research has a library research nature with primary data sources from the Qur'an and uses the maudhu'i tafsir method, where this interpretation starts from collecting and analyzing verses of the Qur'an related to human characteristics and beliefs or faith. The purpose of this research is to find out how the concept of RISE can be understood in the perspective of the Qur'an and how the verses of the Qur'an provide a theological and psychological basis regarding the importance of social relations in building individual confidence and mental fortitude, especially for people with scoliosis. The results of the study show that the Qur'an emphasizes the importance of relationships based on compassion, empathy, good communication, and mutual strengthening, which is in line with the concept of RISE in Bandura's theory. Values such as advising each other, providing support, and strengthening others are factors that can increase individual self-efficacy. Thus, the Qur'an not only provides spiritual solutions, but also offers relevant psychosocial principles in an effort to increase self-efficacy through positive relationships.

این پژوهش به مفهوم خودکارآمدی استنباط‌شده از روابط در قرآن می‌پردازد. این مفهوم تأثیر بسزایی بر روان‌شناسی افراد مبتلا به اختلالات ستون فقرات، به‌ویژه اسکولیوز، دارد. اسکولیوز نوعی اختلال ستون فقرات است که نه‌تنها بر وضعیت جسمانی، بلکه بر وضعیت روانی فرد مبتلا نیز تأثیر می‌گذارد؛ از جمله کاهش اعتماد به توانایی‌های فرد که به آن خودکارآمدی گفته می‌شود. از منظر روان‌شناسی اجتماعی، Albert Bandura توضیح داده است که خودکارآمدی تنها از طریق تجربه شخصی شکل نمی‌گیرد، بلکه تحت تأثیر روابط اجتماعی نیز قرار دارد که به آن مفهوم خودکارآمدی استنباط‌شده از روابط (Relation Inferred Self-Efficacy - RISE) گفته می‌شود؛ یعنی باور فرد به توانایی‌های خود که از ادراک قضاوت دیگران شکل می‌گیرد. بنابراین، روابط حمایتی عامل مهمی در افزایش خودکارآمدی افراد مبتلا به اسکولیوز به‌شمار می‌رود. این پژوهش از نوع کتابخانه‌ای است و داده‌های اولیه آن از قرآن کریم استخراج شده و از روش تفسیر موضوعی (تفسیر مضمونی) بهره گرفته است؛ به‌طوری که این تفسیر با جمع‌آوری و تحلیل آیات مرتبط با ویژگی‌ها و باورهای انسانی یا ایمان آغاز می‌شود. هدف این پژوهش، بررسی چگونگی فهم مفهوم RISE از منظر قرآن و نحوه ارائه مبانی الهیاتی و روان‌شناختی توسط آیات قرآن در خصوص اهمیت روابط اجتماعی در ساختن اعتماد به نفس و استحکام روانی فرد، به‌ویژه برای مبتلایان به اسکولیوز است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که قرآن بر اهمیت روابط مبتنی بر شفقت، همدلی، ارتباط مؤثر و تقویت متقابل تأکید دارد که با مفهوم RISE در نظریه Bandura همسو است. ارزش‌هایی همچون نصیحت متقابل، حمایت و تقویت دیگران از جمله عواملی هستند که می‌توانند خودکارآمدی فردی را افزایش دهند. بنابراین، قرآن نه‌تنها راه‌حل‌های معنوی ارائه می‌دهد، بلکه اصول روانی-اجتماعی مرتبط با تلاش برای افزایش خودکارآمدی از طریق روابط مثبت را نیز مطرح می‌کند.

Background There is no general consensus on which music genre is most effective for a specific condition. The impact of music on subjective pain perception during intravenous cannulation for a magnetic resonance imaging (MRI) scan was investigated. Methods 204 patients were assigned to one of four groups: listening to Mozart, favorite music, relaxation music, or no music (control). Pain was assessed using the Visual Analogue Scale at four time points. Results Favorite music significantly reduced pain perception both 30 s and 2 min after puncture while Mozart showed a trend towards reduced pain perception 2 min after puncture. When including only patients with baseline pain ( n = 71), a significant pain reduction was also observed in the Mozart group 2 min, with borderline significance 30 s after puncture, whereas the favorite music group not only intensified reduced pain perception 30 s and 2 min but also caused significant pain reduction immediately after puncture. No effect on pain was found for the relaxation music and control groups. Conclusions Music may be effective for pain relief in unpleasant settings involving short painful interventions. Favorite music should be considered first, whereby patients with baseline pain could also benefit from listening to Mozart, indicating a potential “Mozart effect” in this subgroup. These exploratory results need to be validated in future studies including a higher number of patients.

زمینه و هدف: اجماع کلی در مورد این‌که کدام ژانر موسیقی برای یک وضعیت خاص مؤثرتر است وجود ندارد. تأثیر موسیقی بر ادراک ذهنی درد در حین کانولاسیون وریدی برای تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) مورد بررسی قرار گرفت. روش‌ها: ۲۰۴ بیمار به یکی از چهار گروه گوش دادن به موسیقی Mozart، موسیقی مورد علاقه، موسیقی آرام‌بخش یا بدون موسیقی (گروه کنترل) تقسیم شدند. درد با استفاده از مقیاس آنالوگ بصری در چهار زمان مختلف ارزیابی شد. نتایج: موسیقی مورد علاقه به طور معناداری ادراک درد را هم در ۳۰ ثانیه و هم در ۲ دقیقه پس از سوراخ‌کردن کاهش داد، در حالی که موسیقی Mozart گرایش به کاهش ادراک درد را در ۲ دقیقه پس از سوراخ‌کردن نشان داد. زمانی که فقط بیماران با درد پایه (n = 71) در نظر گرفته شدند، کاهش معنادار درد در گروه Mozart در ۲ دقیقه و کاهش درد با اهمیت مرزی در ۳۰ ثانیه پس از سوراخ‌کردن مشاهده شد، در حالی که گروه موسیقی مورد علاقه نه تنها کاهش ادراک درد را در ۳۰ ثانیه و ۲ دقیقه تشدید کرد بلکه باعث کاهش معنادار درد بلافاصله پس از سوراخ‌کردن نیز شد. هیچ اثری بر درد در گروه‌های موسیقی آرام‌بخش و کنترل مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: موسیقی ممکن است برای تسکین درد در موقعیت‌های ناخوشایند شامل مداخلات کوتاه‌مدت دردناک مؤثر باشد. موسیقی مورد علاقه باید در اولویت قرار گیرد و بیماران دارای درد پایه نیز می‌توانند از گوش دادن به Mozart بهره‌مند شوند که نشان‌دهنده احتمال وجود «اثر Mozart» در این زیرگروه است. این نتایج اکتشافی نیازمند اعتبارسنجی در پژوهش‌های آینده با تعداد بیشتری از بیماران است.

Background: Although project-based learning (PBL) is well-established in advanced medical curricula, evidence supporting its implementation in first-year undergraduate programs remains limited.Early research exposure may enhance student engagement.Objective: This study evaluated whether structured PBL in muscle physiology was associated with improvements in subject knowledge acquisition among first-year MBBS students.Methods: An observational study was conducted at a single medical institution in Tamil Nadu, India, from July to August 2023.Formal institutional ethics approval was obtained prior to participant recruitment.Of 250 eligible first-year MBBS students, 40 consented to participate; five subsequently withdrew citing curriculum workload concerns, yielding 35 participants (30 females, five males; mean age 18.35 years).Students underwent pre-assessment comprising 10 short-answer questions on muscle physiology (maximum score 20) and were randomized to 10 project groups via lottery.Students conducted investigations on exercise physiology over three to four hours weekly for one month.Post-assessment utilized identical questions.Thirty-two students completed a structured feedback questionnaire (six Likertscale items, 1-5 scale) and provided open-ended commentary.Assessment scores were compared via paired t-testing and Shapiro-Wilk testing.Pearson correlation assessed satisfaction-knowledge associations.Qualitative analysis employed thematic coding by two independent raters using predefined and emergent themes with inter-rater agreement assessment.Results: Post-assessment scores (12.588 ± 2.943) significantly exceeded pre-assessment scores (5.265 ± 2.89), yielding a mean improvement of 7.324 ± 2.446 points (t(34) = -17.952,p < 0.001, Cohen's d = -3.034;95% CI (-3.821, -2.239)).This large effect size must be interpreted cautiously given the observational design, self-selected sample, identical assessment questions, and potential testing-practice effects.Post-hoc power analysis confirmed an achieved power of 0.99.The mean satisfaction score was 22.563 ± 3.519 out of 30.No statistically significant association existed between satisfaction and knowledge improvement (r = 0.082, p = 0.657).Qualitative analysis demonstrated predominantly favorable responses, with 26 of 35 students (74.3%) expressing interest in future research participation.Conclusion: Structured PBL was associated with substantial knowledge improvement and positive student perception among participating students.However, the single-group observational design, self-selected sample, and identical assessments preclude causal inference regarding PBL's effectiveness.Larger comparative randomized trials are necessary to establish whether PBL produces educational benefits relative to standard instruction and whether effects persist over time.

زمینه: اگرچه یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL) در برنامه‌های درسی پیشرفته پزشکی به خوبی تثبیت شده است، اما شواهدی که از اجرای آن در برنامه‌های کارشناسی سال اول حمایت کند، محدود است. مواجهه زودهنگام با پژوهش ممکن است مشارکت دانشجویان را افزایش دهد. هدف: این مطالعه بررسی کرد که آیا PBL ساختاریافته در فیزیولوژی عضله با بهبود در کسب دانش موضوعی در میان دانشجویان سال اول MBBS همراه است یا خیر. روش‌ها: یک مطالعه مشاهده‌ای در یک مؤسسه پزشکی در تامیل نادو، هند، از ژوئیه تا اوت 2023 انجام شد. تأییدیه اخلاقی رسمی مؤسسه پیش از جذب شرکت‌کنندگان اخذ شد. از میان 250 دانشجوی واجد شرایط سال اول MBBS، 40 نفر رضایت به شرکت دادند؛ پنج نفر بعداً به دلیل نگرانی از بار درسی برنامه درسی انصراف دادند و در نهایت 35 شرکت‌کننده (30 زن، پنج مرد؛ میانگین سنی 18.35 سال) باقی ماندند. دانشجویان پیش‌آزمونی شامل 10 سؤال کوتاه‌پاسخ درباره فیزیولوژی عضله (حداکثر نمره 20) را گذراندند و به صورت تصادفی از طریق قرعه‌کشی به 10 گروه پروژه تقسیم شدند. دانشجویان به مدت یک ماه، هفته‌ای سه تا چهار ساعت به بررسی‌های فیزیولوژی ورزش پرداختند. پس‌آزمون با استفاده از سؤالات یکسان انجام شد. سی‌ودو دانشجو پرسشنامه بازخورد ساختاریافته (شش آیتم لیکرت، مقیاس 1 تا 5) را تکمیل کردند و نظرات باز ارائه دادند. نمرات ارزیابی با استفاده از آزمون t زوجی و آزمون Shapiro-Wilk مقایسه شد. همبستگی پیرسون برای بررسی ارتباط رضایت و بهبود دانش به کار رفت. تحلیل کیفی با کدگذاری موضوعی توسط دو ارزیاب مستقل با استفاده از تم‌های از پیش تعیین‌شده و نوظهور و ارزیابی توافق بین ارزیابان انجام شد. نتایج: نمرات پس‌آزمون (12.588 ± 2.943) به طور معناداری بالاتر از نمرات پیش‌آزمون (5.265 ± 2.89) بود و بهبود میانگین 7.324 ± 2.446 امتیاز را نشان داد (t(34) = -17.952, p < 0.001, Cohen's d = -3.034؛ 95% CI (-3.821, -2.239)). این اندازه‌ی اثر بزرگ باید با احتیاط تفسیر شود، با توجه به طراحی مشاهده‌ای، نمونه خودانتخابی، سؤالات ارزیابی یکسان و احتمال اثرات تمرین آزمون. تحلیل توان پس از واقعه، توان به‌دست‌آمده 0.99 را تأیید کرد. میانگین نمره رضایت 22.563 ± 3.519 از 30 بود. هیچ ارتباط معنادار آماری بین رضایت و بهبود دانش وجود نداشت (r = 0.082, p = 0.657). تحلیل کیفی عمدتاً پاسخ‌های مطلوب را نشان داد، به طوری که 26 نفر از 35 دانشجو (74.3%) علاقه به مشارکت در پژوهش‌های آینده را ابراز کردند. نتیجه‌گیری: PBL ساختاریافته با بهبود قابل توجه دانش و ادراک مثبت دانشجویان شرکت‌کننده همراه بود. با این حال، طراحی مشاهده‌ای تک‌گروهی، نمونه خودانتخابی و ارزیابی‌های یکسان، استنتاج علی درباره اثربخشی PBL را غیرممکن می‌سازد. مطالعات تصادفی‌سازی‌شده مقایسه‌ای بزرگ‌تر برای تعیین اینکه آیا PBL نسبت به آموزش استاندارد مزایای آموزشی ایجاد می‌کند و آیا این اثرات در طول زمان پایدار می‌مانند، ضروری است.

Critical thinking is one of the competencies learners are expected to develop under the Competency-Based Education in Kenya. This shift demands a paradigm shift from conventional assessment practices to inquiry-based Competency-Based Assessment practices. This study aimed to assess critical thinking assessment practices in Integrated Science instruction in public junior schools in Nairobi County. The study adopted a descriptive survey research design. The study used proportionate, convenience, and systematic sampling to select 382 respondents from a target population of 8,259. Structured questionnaires were used to collect information on critical thinking assessment practices in Integrated Science instruction from both teachers and learners. The reliability of the instruments was established through piloting in a neighboring county, Kajiado County. A Cronbach's alpha of 0.784 was obtained, thus making the tools suitable for data collection. The data were analyzed using descriptive statistics, and the study findings were presented using frequencies and percentage differences. The study findings show that teachers face challenges in assessing critical thinking in Integrated Science instruction, especially in interpreting the curriculum to incorporate inquiry, reflection, evidence-based reasoning, and application of knowledge in real-life situations. The gap was confirmed by learner responses, which consistently reported gaps in classroom practices that promote critical thinking. There is a gap in teachers’ perception of competence in critical thinking assessment practices in Integrated Science instruction in comparison to learner perceptions. The findings inform education stakeholders of the need to invest in equipping teachers with pedagogical skills for Competency-Based Assessment, especially in assessing critical thinking.

تفکر انتقادی یکی از شایستگی‌هایی است که انتظار می‌رود فراگیران در چارچوب آموزش مبتنی بر شایستگی در کنیا کسب کنند. این تغییر مستلزم یک تغییر پارادایم از رویه‌های ارزیابی سنتی به رویه‌های ارزیابی مبتنی بر پرسشگری و شایستگی است. هدف این پژوهش، ارزیابی رویه‌های ارزیابی تفکر انتقادی در تدریس علوم تلفیقی در مدارس دولتی متوسطه شهرستان نایروبی بود. این پژوهش از طرح پژوهش پیمایشی توصیفی استفاده کرد. نمونه‌گیری متناسب، در دسترس و نظام‌مند برای انتخاب ۳۸۲ نفر از جامعه هدف ۸٬۲۵۹ نفری به کار گرفته شد. پرسشنامه‌های ساختاریافته برای گردآوری اطلاعات درباره رویه‌های ارزیابی تفکر انتقادی در تدریس علوم تلفیقی از هر دو گروه معلمان و فراگیران استفاده شد. پایایی ابزارها از طریق اجرای آزمایشی در شهرستان همجوار، Kajiado County، تعیین شد. ضریب آلفای کرونباخ برابر با ۰٫۷۸۴ به دست آمد که ابزارها را برای گردآوری داده‌ها مناسب ساخت. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی تحلیل شدند و یافته‌های پژوهش با استفاده از فراوانی‌ها و تفاوت‌های درصدی ارائه گردید. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که معلمان در ارزیابی تفکر انتقادی در تدریس علوم تلفیقی، به ویژه در تفسیر برنامه درسی برای ادغام پرسشگری، تأمل، استدلال مبتنی بر شواهد و کاربرد دانش در موقعیت‌های واقعی، با چالش‌هایی مواجه هستند. این شکاف با پاسخ‌های فراگیران تأیید شد که به طور مکرر به وجود شکاف‌هایی در رویه‌های کلاسی که تفکر انتقادی را تقویت می‌کنند، اشاره کردند. درک معلمان از شایستگی خود در رویه‌های ارزیابی تفکر انتقادی در تدریس علوم تلفیقی نسبت به درک فراگیران دارای فاصله است. یافته‌ها به ذی‌نفعان آموزشی لزوم سرمایه‌گذاری در تجهیز معلمان به مهارت‌های آموزشی برای ارزیابی مبتنی بر شایستگی، به ویژه در ارزیابی تفکر انتقادی را یادآور می‌شود.

As embodied artificial agents (social robots, virtual assistants, and collaborative manipulators) move from controlled laboratories into homes, hospitals, and workplaces, their ability to interpret and anticipate human mental states becomes as important as their physical competence. This paper presents a unified theoretical and architectural account of how Theory of Mind (ToM), the capacity to attribute beliefs, desires, intentions, and emotions to others, can be integrated into embodied agents to support human-aware interaction. We first formalize a computational notion of ToM suitable for embodied settings, distinguishing zero-order perceptual inference from first- and second-order recursive belief attribution, and we relate these levels to the demands of everyday human-agent collaboration. We then propose a modular architecture, the Belief-Intention-Action (BIA) framework, that couples multimodal perception with a hybrid Bayesian-neural mental-state estimator, a hierarchical intention inference module, and an action-selection policy that explicitly conditions on inferred human mental states. The architecture is instantiated on both a simulated humanoid platform and a physical mobile manipulator and evaluated across three interaction scenarios: collaborative object handover, ambiguous instruction resolution, and false-belief-sensitive assistance. Compared with baseline agents lacking explicit mental-state modeling, the ToM-equipped agent achieves higher task success, faster adaptation to human error, and improved subjective ratings of perceived understanding and comfort, while ablation studies confirm the contribution of second-order reasoning to false-belief tasks. We conclude by discussing implications for trust calibration, the computational cost of recursive mental-state reasoning, and the ethical responsibilities that accompany machines that model human minds.

با انتقال عامل‌های مصنوعی مجسم (ربات‌های اجتماعی، دستیاران مجازی و دستکاری‌کننده‌های همکار) از آزمایشگاه‌های کنترل‌شده به خانه‌ها، بیمارستان‌ها و محیط‌های کاری، توانایی آن‌ها در تفسیر و پیش‌بینی حالات ذهنی انسان به اندازه‌ی شایستگی فیزیکی آن‌ها اهمیت می‌یابد. این مقاله یک رویکرد نظری و معماری یکپارچه ارائه می‌دهد که چگونه نظریه ذهن (ToM)، یعنی ظرفیت نسبت دادن باورها، تمایلات، نیات و هیجانات به دیگران، می‌تواند در عامل‌های مجسم برای پشتیبانی از تعامل آگاه به انسان ادغام شود. ابتدا یک مفهوم محاسباتی از ToM مناسب برای محیط‌های مجسم صورت‌بندی می‌شود که تمایز میان استنتاج ادراکی مرتبه صفر و نسبت‌دهی باور بازگشتی مرتبه اول و دوم را مشخص می‌کند و این سطوح را به الزامات همکاری روزمره انسان-عامل مرتبط می‌سازد. سپس یک معماری مدولار با عنوان چارچوب باور-نیت-کنش (BIA) پیشنهاد می‌شود که ادراک چندوجهی را با تخمین‌زننده حالت ذهنی هیبرید بیزی-عصبی، ماژول استنتاج نیت سلسله‌مراتبی و سیاست انتخاب کنش که به طور صریح بر اساس حالات ذهنی استنباط‌شده انسان شرطی می‌شود، ترکیب می‌کند. این معماری هم بر روی یک پلتفرم شبیه‌سازی‌شده انسان‌نما و هم یک دستکاری‌کننده متحرک فیزیکی پیاده‌سازی شده و در سه سناریوی تعاملی ارزیابی می‌شود: تحویل شیء به صورت همکاری، رفع ابهام در دستورالعمل و کمک حساس به باور نادرست. در مقایسه با عامل‌های پایه فاقد مدل‌سازی صریح حالت ذهنی، عامل مجهز به ToM موفقیت بالاتر در انجام وظیفه، سازگاری سریع‌تر با خطای انسانی و بهبود ارزیابی‌های ذهنی از درک و راحتی ادراک‌شده را نشان می‌دهد، در حالی که مطالعات حذف اجزا نقش استدلال مرتبه دوم را در وظایف باور نادرست تأیید می‌کند. در پایان، پیامدهای کالیبراسیون اعتماد، هزینه محاسباتی استدلال بازگشتی حالت ذهنی و مسئولیت‌های اخلاقی مرتبط با ماشین‌هایی که ذهن انسان را مدل‌سازی می‌کنند، مورد بحث قرار می‌گیرد.

BACKGROUND: Maladaptive social beliefs play a pivotal role in the development and maintenance of social anxiety; however, existing measures have limited cultural adaptability for Chinese populations. Therefore, this study developed and validated the Beliefs in Social Anxiety Scale (BIAS), designed to assess maladaptive social beliefs among Chinese adolescents and adults. METHODS: Three studies were conducted to examine its psychometric properties using data from community samples of Chinese adolescents and adults. Study 1 employed a mixed-methods approach. Initial items were generated through semi-structured qualitative interviews with individuals reporting high levels of social anxiety (N = 34), defined as scoring ≥ 19 on the Social Phobia Inventory (SPIN). A larger quantitative sample (N = 1,087) was then used to explore the scale's factor structure and conduct preliminary validation of its psychometric properties. Study 2 (baseline: N = 769; 6-month follow-up: N = 503) validated the scale's properties longitudinally in adults. Study 3 (N = 1,017) assessed its applicability in adolescents in two high schools. RESULTS: Across studies, the BIAS showed a stable four-factor structure, including negative self-perception, perceived poor social skills, high estimated social cost, and high estimated visibility of physical symptoms. Confirmatory factor analyses supported this structure across samples, with acceptable-to-good fit indices (CFI = 0.926 to 0.968, TLI = 0.918 to 0.965, RMSEA = 0.042 to 0.077, SRMR = 0.036 to 0.046). Internal consistency was good to excellent (α/ω = 0.82 to 0.97), and the scale demonstrated convergent, discriminant, and criterion-related validity, as well as comparability across gender, time, and samples. CONCLUSIONS: The BIAS provides a culturally sensitive and psychometrically robust tool for assessing maladaptive social beliefs in Chinese community populations. It may facilitate the identification of culturally shaped belief patterns and inform the development of culturally adapted cognitive-behavioral interventions. Limitations include gender imbalance, mixed administration formats, use of community samples, and preliminary evidence for predictive validity based on a relatively small longitudinal subsample, highlighting the need for further validation in clinical and diverse populations. CLINICAL TRIAL NUMBER: Not applicable.

زمینه: باورهای ناسازگار اجتماعی نقش محوری در شکل‌گیری و تداوم اضطراب اجتماعی ایفا می‌کنند؛ با این حال، ابزارهای موجود از نظر سازگاری فرهنگی برای جمعیت‌های چینی محدودیت دارند. بنابراین، این پژوهش به تدوین و اعتباریابی مقیاس باورها در اضطراب اجتماعی (BIAS) پرداخت که با هدف سنجش باورهای ناسازگار اجتماعی در میان نوجوانان و بزرگسالان چینی طراحی شده است. روش‌ها: سه مطالعه به منظور بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی این مقیاس با استفاده از داده‌های نمونه‌های جامعه‌نگر نوجوانان و بزرگسالان چینی انجام شد. در مطالعه اول از رویکرد ترکیبی استفاده شد. آیتم‌های اولیه از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته کیفی با افرادی که سطوح بالای اضطراب اجتماعی را گزارش کردند (N = 34) و بر اساس کسب نمره ≥ 19 در پرسشنامه هراس اجتماعی (SPIN) تعریف شدند، تولید گردید. سپس نمونه کمی بزرگ‌تر (N = 1,087) برای بررسی ساختار عاملی مقیاس و اعتبارسنجی مقدماتی ویژگی‌های روان‌سنجی آن به کار رفت. مطالعه دوم (خط پایه: N = 769؛ پیگیری شش‌ماهه: N = 503) ویژگی‌های مقیاس را به صورت طولی در بزرگسالان اعتبارسنجی کرد. مطالعه سوم (N = 1,017) قابلیت کاربرد آن را در نوجوانان دو دبیرستان مورد ارزیابی قرار داد. یافته‌ها: در سراسر مطالعات، مقیاس BIAS ساختار چهار عاملی پایدار شامل ادراک منفی از خود، ادراک مهارت‌های اجتماعی ضعیف، برآورد بالای هزینه اجتماعی و برآورد بالای دیده‌شدن علائم جسمانی را نشان داد. تحلیل‌های عاملی تأییدی این ساختار را در نمونه‌های مختلف تأیید کرد و شاخص‌های برازش قابل قبول تا خوب (CFI = 0.926 تا 0.968، TLI = 0.918 تا 0.965، RMSEA = 0.042 تا 0.077، SRMR = 0.036 تا 0.046) به دست آمد. پایایی درونی در دامنه خوب تا عالی قرار داشت (α/ω = 0.82 تا 0.97) و مقیاس روایی همگرا، افتراقی و ملاکی را نشان داد و از نظر جنسیت، زمان و نمونه‌ها قابل مقایسه بود. نتیجه‌گیری: مقیاس BIAS ابزاری حساس به فرهنگ و از نظر روان‌سنجی قوی برای سنجش باورهای ناسازگار اجتماعی در جمعیت‌های جامعه‌نگر چینی فراهم می‌کند. این مقیاس می‌تواند به شناسایی الگوهای باور شکل‌گرفته توسط فرهنگ و توسعه مداخلات شناختی-رفتاری سازگار با فرهنگ کمک کند. محدودیت‌ها شامل عدم توازن جنسیتی، فرمت‌های مختلف اجرای آزمون، استفاده از نمونه‌های جامعه‌نگر و شواهد مقدماتی برای روایی پیش‌بین بر اساس زیرنمونه طولی نسبتاً کوچک است که لزوم اعتبارسنجی بیشتر در جمعیت‌های بالینی و متنوع را برجسته می‌کند. شماره کارآزمایی بالینی: قابل کاربرد نیست.

Life Skills Education (LSE) is now a crucial element of holistic learning in the 21st century, with the focus on the socio-emotional, cognitive, and behavioural progression among students. LSE is of special importance in the context of Eklavya Model Residential Schools (EMRS) as the schools cater to the needs of Scheduled Tribe (ST) students, where socio-cultural, linguistic, and economic issues impact them. This qualitative research which has been sponsored by the Indian Council of Social Science Research (ICSSR) under the major and minor research project for the session 2024-2025 investigated the opinions and best practices as well as assessment methods of teachers in reference to LSE in EMRS, even as the study explored the connection between tribal culture and the development of life skills. The semi-structured interviews were used to collect data on 20 EMRS teachers in Uttar Pradesh and Madhya Pradesh and were analysed thematically. The results of the study indicate that educators have a general perception of what life skills entail and how LSE is significant in equipping students to address real-life issues. The attitude of teachers towards the inclusion of LSE in the school curricula was positive, and the approaches that were considered to be effective were group activities, role-play, and collaborative learning. There exist gaps, though, arising because of insufficient training, no formal teaching modules and no formal assessment techniques. The research recommends the significance of culturally contextualised pedagogies, teacher capacity building and well-organised assessment frameworks to reinforce the LSE delivery and guarantee effective socio-emotional development in tribal students.

آموزش مهارت‌های زندگی (LSE) در قرن بیست‌ویکم به عنوان یکی از عناصر اساسی یادگیری جامع مطرح است و بر پیشرفت اجتماعی-هیجانی، شناختی و رفتاری دانش‌آموزان تمرکز دارد. اهمیت LSE در زمینه مدارس شبانه‌روزی مدل اکلوییا (EMRS) به‌ویژه برجسته است، زیرا این مدارس به نیازهای دانش‌آموزان اقوام ثبت‌شده (ST) می‌پردازند که مسائل اجتماعی-فرهنگی، زبانی و اقتصادی بر آن‌ها تأثیرگذار است. این پژوهش کیفی که با حمایت شورای تحقیقات علوم اجتماعی هند (ICSSR) در قالب پروژه‌های پژوهشی عمده و فرعی برای سال تحصیلی 2024-2025 انجام شده است، به بررسی دیدگاه‌ها و بهترین شیوه‌ها و همچنین روش‌های ارزیابی معلمان در ارتباط با LSE در EMRS پرداخته و همچنین ارتباط میان فرهنگ قبیله‌ای و توسعه مهارت‌های زندگی را مورد مطالعه قرار داده است. برای جمع‌آوری داده‌ها از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با 20 معلم EMRS در ایالت‌های اوتار پرادش و مادیا پرادش استفاده شد و داده‌ها به روش تحلیل تماتیک بررسی گردید. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که معلمان درک کلی از ماهیت مهارت‌های زندگی و اهمیت LSE در تجهیز دانش‌آموزان برای مواجهه با مسائل واقعی زندگی دارند. نگرش معلمان نسبت به گنجاندن LSE در برنامه درسی مدارس مثبت بوده و رویکردهایی مانند فعالیت‌های گروهی، ایفای نقش و یادگیری مشارکتی مؤثر تلقی شده‌اند. با این حال، شکاف‌هایی به دلیل آموزش ناکافی، نبود ماژول‌های آموزشی رسمی و فقدان تکنیک‌های ارزیابی رسمی وجود دارد. پژوهش بر اهمیت روش‌های آموزشی بومی‌سازی‌شده، توانمندسازی معلمان و چارچوب‌های ارزیابی منسجم برای تقویت ارائه LSE و تضمین رشد اجتماعی-هیجانی مؤثر در دانش‌آموزان قبیله‌ای تأکید می‌کند.

The aim of this research is to determine the profiles of students in the Faculty of Sports Sciences according to their levels of recreational anxiety and to examine these profiles in terms of various demographic variables. The study, conducted within the framework of the general survey model, a quantitative research method, included 325 undergraduate students in the research group. Data were collected through a Personal Information Form and a Recreational Anxiety Scale. Hierarchical clustering (Ward’s method) and K-means clustering analysis were used to determine profiles. One-way analysis of variance (ANOVA), chi-square test, and correspondence analysis were used for demographic variables. The findings showed that participants were divided into three different profiles: low, medium, and high recreational anxiety. Low, medium, and high anxiety profiles were determined in all sub-dimensions of recreational anxiety. A significant and low-level relationship was found between age, gender, class level, employment status, and weekly physical activity participation frequency and recreational anxiety profiles. However, a moderate and significant relationship was found between experiencing anxiety in previous recreational activities and current recreational anxiety profiles. Furthermore, it was observed that as the level of self-efficacy in recreational activities increased, recreational anxiety decreased. Consequently, it was determined that recreational anxiety does not exhibit a homogeneous structure among students, that different profiles emerge, and that past recreational experiences and the individual's perception of competence are particularly important in understanding these profiles. The findings indicate that it is important for recreation programs in universities to be planned with the individual differences and past experiences of students in mind.

هدف این پژوهش تعیین پروفایل‌های دانشجویان دانشکده علوم ورزشی بر اساس سطوح اضطراب اوقات فراغت آنان و بررسی این پروفایل‌ها از نظر متغیرهای جمعیت‌شناختی مختلف است. این مطالعه که در چارچوب مدل پیمایش عمومی و به عنوان یک روش پژوهش کمی انجام شده است، شامل ۳۲۵ دانشجوی کارشناسی در گروه پژوهش بود. داده‌ها از طریق فرم اطلاعات فردی و مقیاس اضطراب اوقات فراغت جمع‌آوری شد. برای تعیین پروفایل‌ها از خوشه‌بندی سلسله‌مراتبی (روش Ward) و تحلیل خوشه‌ای K-means استفاده شد. برای متغیرهای جمعیت‌شناختی از تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA)، آزمون کای‌دو و تحلیل تطابق استفاده گردید. یافته‌ها نشان داد که شرکت‌کنندگان به سه پروفایل مختلف تقسیم شدند: اضطراب اوقات فراغت پایین، متوسط و بالا. پروفایل‌های اضطراب پایین، متوسط و بالا در تمامی زیرمقیاس‌های اضطراب اوقات فراغت تعیین شد. بین سن، جنسیت، سطح کلاس، وضعیت اشتغال و فراوانی مشارکت هفتگی در فعالیت‌های بدنی با پروفایل‌های اضطراب اوقات فراغت، رابطه‌ای معنادار و در سطح پایین یافت شد. با این حال، بین تجربه اضطراب در فعالیت‌های اوقات فراغت قبلی و پروفایل‌های فعلی اضطراب اوقات فراغت، رابطه‌ای معنادار و در سطح متوسط مشاهده شد. همچنین مشاهده شد که با افزایش سطح خودکارآمدی در فعالیت‌های اوقات فراغت، اضطراب اوقات فراغت کاهش می‌یابد. در نتیجه، مشخص شد که اضطراب اوقات فراغت در میان دانشجویان ساختاری همگن ندارد، پروفایل‌های متفاوتی ظاهر می‌شود و تجربیات گذشته اوقات فراغت و ادراک شایستگی فرد به طور خاص در فهم این پروفایل‌ها اهمیت دارد. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌های اوقات فراغت در دانشگاه‌ها باید با توجه به تفاوت‌های فردی و تجربیات گذشته دانشجویان برنامه‌ریزی شود.

Empirical evidence indicates that societal crises and adverse conditions can negatively impact population mental health. The Big Five personality traits – neuroticism, extraversion, openness, agreeableness, and conscientiousness –significantly influence stress responses. In this article, we examine how personality traits were associated with mental distress during and in the aftermath of the COVID-19 pandemic. Based on data from the Understanding America Study, we find that, since the pandemic began, individuals with high levels of neuroticism were more likely to experience mental distress. By contrast, the remaining personality traits exhibited weaker, inconsistent, or statistically insignificant associations with mental health trajectories. Further analyses indicate that the heightened vulnerability among individuals high in neuroticism was accompanied by elevated risk perceptions, differential adoption of protective behaviors, and less adaptive coping patterns. Taken together, these findings suggest that personality-linked differences, particularly driven by the level of neuroticism, help explain heterogeneity in mental health responses to large-scale societal stressors. Our findings point to the relevance of personality traits (particularly neuroticism) for identifying individuals who may benefit from targeted mental health support during future crises.

شواهد تجربی نشان می‌دهد که بحران‌های اجتماعی و شرایط نامطلوب می‌توانند سلامت روان جمعیت را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. پنج عامل بزرگ شخصیت – روان‌رنجوری، برون‌گرایی، گشودگی، توافق‌پذیری و وظیفه‌شناسی – تأثیر قابل‌توجهی بر واکنش‌های استرس دارند. در این مقاله، بررسی می‌شود که چگونه صفات شخصیتی با پریشانی روانی در طول و پس از همه‌گیری COVID-19 مرتبط بوده‌اند. بر اساس داده‌های مطالعه Understanding America Study، یافته‌ها نشان می‌دهد که از زمان آغاز همه‌گیری، افرادی که سطوح بالایی از روان‌رنجوری داشتند، بیشتر در معرض تجربه پریشانی روانی قرار گرفتند. در مقابل، سایر صفات شخصیتی ارتباطات ضعیف‌تر، ناسازگار یا از نظر آماری غیرمعناداری با مسیرهای سلامت روان نشان دادند. تحلیل‌های بیشتر نشان می‌دهد که آسیب‌پذیری افزایش‌یافته در میان افراد با روان‌رنجوری بالا با ادراک خطر بالاتر، اتخاذ متفاوت رفتارهای محافظتی و الگوهای مقابله‌ای کمتر سازگار همراه بوده است. مجموع این یافته‌ها حاکی از آن است که تفاوت‌های مرتبط با شخصیت، به‌ویژه تحت تأثیر سطح روان‌رنجوری، به توضیح ناهمگونی در واکنش‌های سلامت روان به فشارهای اجتماعی گسترده کمک می‌کند. یافته‌های ما بر اهمیت صفات شخصیتی (به‌ویژه روان‌رنجوری) برای شناسایی افرادی که ممکن است از حمایت هدفمند سلامت روان در بحران‌های آینده بهره‌مند شوند، تأکید دارد.

Despite advances in cancer treatment, the growing global cancer burden underscores the need for comprehensive and supportive care to address the needs of patients and their families. However, access to psycho-oncological support remains often limited across healthcare systems. This could be related to factors such as resource constraints and insufficient integration of psychological care into routine oncological pathways. Individual-level barriers also exist, including low awareness of available services, stigma, and heterogeneity in patients’ perceived needs and help-seeking attitudes. Nevertheless, psychological burden can significantly influence patients’ experience of the treatment pathway, influencing cognitive clarity, perceived self-efficacy, communication, risk perception, decision-making, and all areas of daily life. In this context, digital mental health solutions have emerged as promising tools to enhance accessibility, continuity of care, and personalisation of support. In this manuscript, we aim to describe the structure of the ALTHEA project (“tAckling menTal Health cancer patients and their families: digital solutions for bEtter cAre”), which focuses on the development of a novel web-based digital platform targeting cancer patients and their informal caregivers’ mental health across different stages of the care pathway. ALTHEA is distinguished by the presence of screening, classification into different support profiles, and tailored interventions within a single platform, as well as by its co-creation approach involving patients and stakeholders. In this line, the ALTHEA project represents a timely opportunity to integrate digital health solutions into psycho-oncology care, improving mental health outcomes, enhancing patient empowerment, and promoting a more holistic approach to cancer care.

علی‌رغم پیشرفت‌ها در درمان سرطان، افزایش بار جهانی سرطان نیاز به مراقبت‌های جامع و حمایتی برای پاسخگویی به نیازهای بیماران و خانواده‌های آنان را برجسته می‌کند. با این حال، دسترسی به حمایت روان‌آنکولوژیک اغلب در نظام‌های سلامت محدود باقی می‌ماند. این امر می‌تواند به عواملی مانند محدودیت منابع و ادغام ناکافی مراقبت روان‌شناختی در مسیرهای معمول آنکولوژی مرتبط باشد. موانع در سطح فردی نیز وجود دارد، از جمله آگاهی پایین از خدمات موجود، انگ و ناهمگونی در نیازهای ادراک‌شده بیماران و نگرش‌های آنان نسبت به جستجوی کمک. با این وجود، بار روان‌شناختی می‌تواند به طور قابل توجهی تجربه بیماران از مسیر درمان را تحت تأثیر قرار دهد و بر وضوح شناختی، خودکارآمدی ادراک‌شده، ارتباطات، ادراک ریسک، تصمیم‌گیری و تمامی حوزه‌های زندگی روزمره اثرگذار باشد. در این زمینه، راهکارهای دیجیتال سلامت روان به عنوان ابزارهایی نویدبخش برای افزایش دسترسی‌پذیری، تداوم مراقبت و شخصی‌سازی حمایت مطرح شده‌اند. در این مقاله، هدف ما توصیف ساختار پروژه ALTHEA («مقابله با سلامت روان بیماران سرطانی و خانواده‌های آنان: راهکارهای دیجیتال برای مراقبت بهتر») است که بر توسعه یک پلتفرم دیجیتال مبتنی بر وب با هدف سلامت روان بیماران سرطانی و مراقبان غیررسمی آنان در مراحل مختلف مسیر مراقبت تمرکز دارد. پروژه ALTHEA با وجود غربالگری، طبقه‌بندی به پروفایل‌های حمایتی مختلف و مداخلات متناسب در یک پلتفرم واحد، و همچنین رویکرد هم‌آفرینی با مشارکت بیماران و ذینفعان متمایز می‌شود. در این راستا، پروژه ALTHEA فرصتی به‌موقع برای ادغام راهکارهای سلامت دیجیتال در مراقبت روان‌آنکولوژی فراهم می‌کند و بهبود پیامدهای سلامت روان، ارتقای توانمندسازی بیماران و ترویج رویکردی جامع‌تر به مراقبت سرطان را به همراه دارد.

Background Gamified fitness applications have grown in popularity, yet it remains unclear how gameful experience, defined as users’ subjective perception of game-like engagement during app-supported exercise, is associated with exercise adherence. Methods A cross-sectional survey was conducted among N = 300 Chinese university students who were active users of gamified fitness applications. Data were collected via an online questionnaire platform (Questionnaire Star) from March 5 to April 5, 2026. Participants completed validated measures of gameful experience (GAMEX), exercise identity (EI), exercise habit formation (EHF), intolerance of uncertainty (IU), and exercise adherence (EA). A moderated chain mediation model was tested using hierarchical regression analysis and bias-corrected bootstrap resampling (5,000 iterations). An indirect effect was considered statistically different from zero when its 95% confidence interval excluded zero. Results Gameful experience was positively associated with exercise adherence ( β = .264, p < .001). The observed associations were consistent with three indirect pathways: GAMEX → EI → EA (effect = .065, 95% CI [.020, .114]); GAMEX → EHF → EA (effect = .043, 95% CI [.002, .087]); and GAMEX → EI → EHF → EA (effect = .085, 95% CI [.054, .123]). IU moderated the GAMEX–EI association ( β = .237, p < .001, Δ R 2 = .036); the estimated chain indirect effect ranged from .034 (95% CI [.001, .072]) at low IU to .136 (95% CI [.080, .201]) at high IU. These estimates describe conditional associations and do not establish causal or temporal ordering. Conclusions The findings are consistent with the hypothesized ordering of gameful experience, exercise i

زمینه: برنامه‌های تناسب اندام بازی‌وارشده به طور فزاینده‌ای محبوب شده‌اند، اما هنوز مشخص نیست که تجربه بازی‌گونه، که به عنوان ادراک ذهنی کاربران از درگیری شبیه به بازی در حین ورزش با پشتیبانی برنامه تعریف می‌شود، چگونه با پایبندی به ورزش مرتبط است. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی در میان N = 300 دانشجوی دانشگاه چینی که کاربران فعال برنامه‌های تناسب اندام بازی‌وارشده بودند، انجام شد. داده‌ها از طریق پلتفرم پرسشنامه آنلاین (Questionnaire Star) از ۵ مارس تا ۵ آوریل ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. شرکت‌کنندگان مقیاس‌های معتبر تجربه بازی‌گونه (GAMEX)، هویت ورزشی (EI)، شکل‌گیری عادت ورزشی (EHF)، ناتوانی در تحمل عدم قطعیت (IU) و پایبندی به ورزش (EA) را تکمیل کردند. یک مدل میانجی‌گری زنجیره‌ای تعدیل‌شده با استفاده از تحلیل رگرسیون سلسله‌مراتبی و نمونه‌گیری مجدد بوت‌استرپ با تصحیح اریبی (۵۰۰۰ تکرار) آزمون شد. یک اثر غیرمستقیم زمانی از نظر آماری متفاوت از صفر تلقی شد که بازه اطمینان ۹۵٪ آن شامل صفر نباشد. یافته‌ها: تجربه بازی‌گونه با پایبندی به ورزش رابطه مثبت داشت (β = ۰.۲۶۴، p < ۰.۰۰۱). این روابط با سه مسیر غیرمستقیم مشاهده‌شده سازگار بود: GAMEX → EI → EA (اثر = ۰.۰۶۵، ۹۵٪ CI [۰.۰۲۰، ۰.۱۱۴])؛ GAMEX → EHF → EA (اثر = ۰.۰۴۳، ۹۵٪ CI [۰.۰۰۲، ۰.۰۸۷])؛ و GAMEX → EI → EHF → EA (اثر = ۰.۰۸۵، ۹۵٪ CI [۰.۰۵۴، ۰.۱۲۳]). IU رابطه GAMEX–EI را تعدیل کرد (β = ۰.۲۳۷، p < ۰.۰۰۱، ΔR۲ = ۰.۰۳۶)؛ اثر غیرمستقیم زنجیره‌ای برآوردشده از ۰.۰۳۴ (۹۵٪ CI [۰.۰۰۱، ۰.۰۷۲]) در IU پایین تا ۰.۱۳۶ (۹۵٪ CI [۰.۰۸۰، ۰.۲۰۱]) در IU بالا متغیر بود. این برآوردها روابط شرطی را توصیف می‌کنند و ترتیب علی یا زمانی را اثبات نمی‌کنند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها با ترتیب فرضی تجربه بازی‌گونه، هویت ورزشی و پایبندی به ورزش سازگار است.

As cities expand and road networks grow, highway construction and maintenance increase, making work zone safety critical due to high driver and worker fatalities. Driving through work zones is challenging due to speed limit reduction, lane closure, confusing temporary signs, and inattention. To reduce collisions at work zones, warning signs can encourage drivers to reduce speed and drive more cautiously. This study examined how the number of warning signs, the spacing between distance information signs, and the type of signs influence driver behaviour and safety at work zones. A total of 47 drivers’ behaviour was observed on a 2.64 km-long highway using a driving simulator. The driving scenarios were created for various warning sign configurations in terms of 3 variables: 1) different numbers of signs (4, 6, or 9), 2) different spacings between the distance information signs (500 or 250 m), and 3) different types of signs (pictorial or text). The driving performance variables including speed and lateral position of vehicle in the lane were collected from the driving simulator. The drivers’ responses on their perceived helpfulness, safety, and distraction in different sign configurations were also collected using the survey. The effects of sign configurations, drivers’ characteristics and their perception of signs on driver behaviour and safety were evaluated using linear mixed effects models and Cox proportional hazards models. The results of the models show that the warning sign configurations had mixed effects on the mean speed, the lateral distance from the cones within the work zone, and the start time of drivers’ speed reduction. The results also show that the drivers are more likely to be aware of the presence of warning signs than the content of signs, and the signs have more direct impacts on the drivers’ speed adjustment before the work area than their lateral position adjustment in the work area. Moreover, the results of drivers’ survey in relation to their observed behaviours show that driver characteristics and drivers’ perception of signs are closely related to their lane change and speed reduction behaviours at the work zone. Findings of this study provide insight into better understanding of the impacts of different warning sign configurations on driver behaviour under each variable and the development of evidence-based variable-specific warning sign design guidelines to mitigate negative effects of the warning sign configurations on safety.

با گسترش شهرها و توسعه شبکه‌های جاده‌ای، ساخت و نگهداری بزرگراه‌ها افزایش یافته و ایمنی مناطق کاری به دلیل نرخ بالای تلفات رانندگان و کارگران اهمیت حیاتی یافته است. رانندگی در مناطق کاری به دلیل کاهش محدودیت سرعت، بستن خطوط، علائم موقت گیج‌کننده و بی‌توجهی، چالش‌برانگیز است. برای کاهش تصادفات در مناطق کاری، علائم هشداردهنده می‌توانند رانندگان را به کاهش سرعت و رانندگی محتاطانه‌تر ترغیب کنند. این مطالعه به بررسی تأثیر تعداد علائم هشداردهنده، فاصله بین علائم اطلاع‌رسانی فاصله و نوع علائم بر رفتار رانندگان و ایمنی در مناطق کاری پرداخته است. رفتار ۴۷ راننده در یک بزرگراه به طول ۲٫۶۴ کیلومتر با استفاده از شبیه‌ساز رانندگی مورد مشاهده قرار گرفت. سناریوهای رانندگی برای پیکربندی‌های مختلف علائم هشداردهنده بر اساس سه متغیر ایجاد شد: ۱) تعداد مختلف علائم (۴، ۶ یا ۹)، ۲) فاصله‌های مختلف بین علائم اطلاع‌رسانی فاصله (۵۰۰ یا ۲۵۰ متر)، و ۳) انواع مختلف علائم (تصویری یا متنی). متغیرهای عملکرد رانندگی شامل سرعت و موقعیت جانبی وسیله نقلیه در خط از شبیه‌ساز رانندگی جمع‌آوری شد. همچنین پاسخ‌های رانندگان درباره میزان مفید بودن، ایمنی و حواس‌پرتی ناشی از پیکربندی‌های مختلف علائم از طریق پرسشنامه گردآوری شد. اثرات پیکربندی علائم، ویژگی‌های رانندگان و ادراک آن‌ها از علائم بر رفتار رانندگی و ایمنی با استفاده از مدل‌های خطی اثرات مختلط و مدل‌های خطر متناسب کاکس ارزیابی شد. نتایج مدل‌ها نشان داد که پیکربندی علائم هشداردهنده اثرات متفاوتی بر میانگین سرعت، فاصله جانبی از مخروط‌ها در منطقه کاری و زمان شروع کاهش سرعت رانندگان دارد. همچنین نتایج نشان داد که رانندگان بیشتر از محتوای علائم، از وجود علائم هشداردهنده آگاه هستند و علائم تأثیر مستقیم‌تری بر تنظیم سرعت رانندگان پیش از منطقه کاری نسبت به تنظیم موقعیت جانبی آن‌ها در منطقه کاری دارند. افزون بر این، نتایج پرسشنامه رانندگان در ارتباط با رفتار مشاهده‌شده آن‌ها نشان داد که ویژگی‌های راننده و ادراک آن‌ها از علائم با رفتار تغییر خط و کاهش سرعت آن‌ها در منطقه کاری ارتباط نزدیکی دارد. یافته‌های این مطالعه بینش بهتری در خصوص درک تأثیرات پیکربندی‌های مختلف علائم هشداردهنده بر رفتار رانندگان تحت هر متغیر و توسعه دستورالعمل‌های مبتنی بر شواهد برای طراحی علائم هشداردهنده متغیرمحور به منظور کاهش اثرات منفی پیکربندی علائم هشداردهنده بر ایمنی ارائه می‌دهد.

Background: As the war in Ukraine has become protracted, civilians have been forced to adapt to chronic danger, uncertainty, and repeated military threat. This prospective study examined mental health symptom change during a pivotal six-month period in 2023, encompassing the high hopes surrounding the rise of the Ukrainian counteroffensive and the subsequent disappointment of its stall.Methods: We conducted a two-wave online longitudinal study of 208 Ukrainian civilian adults (80.8% female; mean age 29.4 years) assessed in June 2023 and November 2023. Primary outcomes were generalised anxiety, depression, and somatic symptoms. We further examined whether symptom change was associated with baseline sleep disturbance, trait resilience, and sociodemographic factors. Subjective threat perception, confidence in military success, and objective indicators of military threat were included as contextual variables.Results: Confidence in military success declined significantly across the two waves, while objective indicators of military threat, including artillery attacks and air raid alarms, increased. Subjective threat perception remained stable. Despite this unfavourable context, generalised anxiety, depression, and somatic symptoms decreased on average over time. Individual differences in symptom change were partly associated with baseline characteristics. Higher baseline sleep disturbance predicted smaller reductions in anxiety and depression. Female sex was associated with smaller reduction in depression, and older age with greater reduction in anxiety. Trait resilience and socioeconomic factors were not significantly associated with symptom change.Conclusion: The findings suggest that anxiety, depression, and somatic symptoms may decrease over time even under worsening objective wartime conditions. This pattern is more consistent with partial adaptation under chronic threat than with improvement in external circumstances. Sleep disturbance emerged as a robust predictor of less favourable symptom change, highlighting sleep as a potentially important target for mental health support under prolonged war-related stress.

زمینه: با طولانی شدن جنگ در اوکراین، غیرنظامیان ناچار به سازگاری با خطر مزمن، عدم قطعیت و تهدیدهای نظامی مکرر شده‌اند. این مطالعه آینده‌نگر به بررسی تغییر علائم سلامت روان در یک دوره شش‌ماهه کلیدی در سال ۲۰۲۳ می‌پردازد که شامل امیدهای فراوان پیرامون آغاز پاتک اوکراین و ناامیدی متعاقب توقف آن است. روش‌ها: یک مطالعه طولی آنلاین در دو موج با شرکت ۲۰۸ بزرگسال غیرنظامی اوکراینی (۸۰/۸٪ زن؛ میانگین سن ۲۹/۴ سال) که در ژوئن ۲۰۲۳ و نوامبر ۲۰۲۳ ارزیابی شدند، انجام شد. پیامدهای اصلی شامل اضطراب فراگیر، افسردگی و علائم جسمانی بود. همچنین بررسی شد که آیا تغییر علائم با اختلال خواب در خط پایه، ویژگی تاب‌آوری و عوامل جمعیت‌شناختی مرتبط است یا خیر. ادراک تهدید ذهنی، اطمینان به موفقیت نظامی و شاخص‌های عینی تهدید نظامی به عنوان متغیرهای زمینه‌ای لحاظ شدند. یافته‌ها: اطمینان به موفقیت نظامی به طور معناداری در دو موج کاهش یافت، در حالی که شاخص‌های عینی تهدید نظامی، از جمله حملات توپخانه‌ای و آژیرهای حمله هوایی، افزایش یافت. ادراک ذهنی تهدید ثابت ماند. با وجود این شرایط نامطلوب، به طور میانگین، اضطراب فراگیر، افسردگی و علائم جسمانی در طول زمان کاهش یافتند. تفاوت‌های فردی در تغییر علائم تا حدی با ویژگی‌های خط پایه مرتبط بود. اختلال خواب بالاتر در خط پایه پیش‌بینی‌کننده کاهش کمتر در اضطراب و افسردگی بود. جنسیت زن با کاهش کمتر افسردگی و سن بالاتر با کاهش بیشتر اضطراب مرتبط بود. ویژگی تاب‌آوری و عوامل اجتماعی-اقتصادی با تغییر علائم ارتباط معناداری نداشتند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که اضطراب، افسردگی و علائم جسمانی حتی در شرایط عینی رو به وخامت جنگی ممکن است در طول زمان کاهش یابند. این الگو بیشتر با سازگاری نسبی در مواجهه با تهدید مزمن سازگار است تا بهبود شرایط بیرونی. اختلال خواب به عنوان پیش‌بینی‌کننده قوی تغییر کمتر مطلوب علائم ظاهر شد و اهمیت خواب را به عنوان هدفی بالقوه برای حمایت سلامت روان در شرایط استرس طولانی‌مدت مرتبط با جنگ برجسته می‌کند.

Against the backdrop of “Healthy China” and urban renewal, urban sports parks are critical public spaces for promoting residents’ active health. Taking Sanjiang Sports Park in Mianyang as a case, this study used a mixed-methods approach integrating Post-Occupancy Evaluation (POE) with the Kano–IPA model to evaluate spatial performance and health service functions. Based on 236 valid questionnaires, the results showed that user-oriented facility planning, safety design, and age-inclusive configuration significantly improved usage willingness and experience satisfaction. Core shortcomings included insufficient access convenience, rest facilities, and age-friendly facilities for the elderly and children. Targeted design and refined management can effectively enhance user perception, and a tiered governance model helps improve the health service capacity of public spaces. This study enriches the POE framework of sports parks and provides a reference for the optimization of health-oriented public spaces.

در بستر سیاست «چین سالم» و نوسازی شهری، پارک‌های ورزشی شهری به عنوان فضاهای عمومی حیاتی برای ارتقای سلامت فعال ساکنان مطرح هستند. این پژوهش با انتخاب پارک ورزشی Sanjiang در شهر میانیانگ به عنوان مطالعه موردی، با بهره‌گیری از رویکرد روش‌های ترکیبی و ادغام ارزیابی پس از بهره‌برداری (POE) با مدل Kano–IPA، به ارزیابی عملکرد فضایی و کارکردهای خدمات سلامت پرداخت. بر اساس ۲۳۶ پرسشنامه معتبر، نتایج نشان داد که برنامه‌ریزی تسهیلات مبتنی بر نیاز کاربران، طراحی ایمنی و پیکربندی فراگیر سنی به طور معناداری تمایل به استفاده و رضایت از تجربه را افزایش می‌دهد. کمبودهای اصلی شامل دسترسی ناکافی، کمبود امکانات استراحت و کمبود تسهیلات مناسب برای سالمندان و کودکان بود. طراحی هدفمند و مدیریت دقیق می‌تواند به طور مؤثری ادراک کاربران را ارتقا دهد و مدل حکمرانی لایه‌ای به بهبود ظرفیت خدمات سلامت فضاهای عمومی کمک می‌کند. این پژوهش چارچوب POE پارک‌های ورزشی را غنی‌تر ساخته و مرجعی برای بهینه‌سازی فضاهای عمومی سلامت‌محور ارائه می‌دهد.

Study This aim For evaluate in a way comprehensive quality learning at the Tanjung Raja "Harapan" Community Learning Center (PKBM) in mitigate number separated school through learning models throughout life . Methodology used​ is approach qualitative descriptive , where researchers act as instrument main For explore the meaning behind phenomenon non-formal education in environment naturally . Data collected in a way systematic through a series procedure including interview in-depth , observation participants , and studies documentation For serve description narrative factual . Research results identify that quality service influenced by the gap infrastructure , competence source Power humans , and perception social culture society . However Thus , the implementation pedagogy participatory and curriculum based local is variables key in guard quality learning . Research This conclude that strengthening synergy between administrators, authorities government and society very basic local For spur transformation social and independence economy students . The output of study This projected can become instrument evaluation strategic in formulate standard quality inclusive and sustainable non-formal education in Indonesia.

هدف این پژوهش، ارزیابی جامع کیفیت یادگیری در مرکز یادگیری جامعه «حرَپان» تانجونگ راجا (PKBM) در کاهش تعداد ترک‌تحصیل‌کنندگان از طریق مدل‌های یادگیری مادام‌العمر است. روش‌شناسی مورد استفاده، رویکرد توصیفی-کیفی است که در آن پژوهشگر به عنوان ابزار اصلی برای کشف معنای پدیده آموزش غیررسمی در محیط طبیعی ایفای نقش می‌کند. داده‌ها به صورت نظام‌مند از طریق مجموعه‌ای از رویه‌ها شامل مصاحبه‌های عمیق، مشاهده مشارکتی و مطالعات اسنادی برای ارائه توصیف روایی و واقعی جمع‌آوری شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که کیفیت خدمات تحت تأثیر شکاف‌های زیرساختی، شایستگی منابع انسانی و ادراکات اجتماعی-فرهنگی جامعه قرار دارد. با این حال، اجرای پداگوژی مشارکتی و برنامه درسی مبتنی بر بوم، متغیرهای کلیدی در حفظ کیفیت یادگیری هستند. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که تقویت هم‌افزایی میان مدیران، مقامات دولتی و جامعه محلی برای تحریک تحول اجتماعی و استقلال اقتصادی فراگیران بسیار اساسی است. برونداد این مطالعه می‌تواند به عنوان ابزاری راهبردی برای ارزیابی و تدوین استانداردهای کیفیت فراگیر و پایدار آموزش غیررسمی در اندونزی مورد استفاده قرار گیرد.

Postpartum women constitute a vulnerable population in whom insomnia comorbid with emotional disorders such as anxiety and depression is disproportionately prevalent, attributable to hormonal fluctuations, environmental changes, and social role transitions. This comorbidity significantly increases their long-term risk of mental health disorders. Given the safety concerns of sedative-hypnotic medications, non-pharmacological therapies are the first-line treatment for this population. We report the case of a 34-year-old woman with chronic postpartum insomnia comorbid with emotional disorders, who provided written informed consent for the publication of her de-identified clinical data and received 4 weeks of combined acupuncture and transcutaneous auricular vagus nerve stimulation (taVNS) treatment. Clinical assessments were performed at baseline, week 2, week 4 (end of treatment), and week 8 (4-week post-treatment follow-up) using validated scales including the PSQI, ISI, and HAMA, among others. After 4 weeks of treatment, the patient demonstrated significant improvements in objective sleep quality and anxiety symptoms, while subjective insomnia perception and depressive symptoms remained partially unresolved. Notably, all clinical outcomes continued to improve to near-normal levels during the follow-up period without any additional intervention, and no adverse events were recorded. This case demonstrates that combined acupuncture and taVNS is a safe and effective intervention for chronic postpartum insomnia comorbid with emotional disorders, with a favorable sustained therapeutic effect after treatment cessation, offering a valuable alternative for non-pharmacological management in this population.

زنان پس از زایمان جمعیت آسیب‌پذیری را تشکیل می‌دهند که در آن‌ها بی‌خوابی همراه با اختلالات هیجانی مانند اضطراب و افسردگی به طور نامتناسبی شایع است که این امر به نوسانات هورمونی، تغییرات محیطی و انتقال نقش‌های اجتماعی نسبت داده می‌شود. این هم‌ابتلایی به طور قابل توجهی خطر ابتلا به اختلالات سلامت روان در بلندمدت را افزایش می‌دهد. با توجه به نگرانی‌های ایمنی داروهای آرام‌بخش-خواب‌آور، درمان‌های غیر دارویی به عنوان خط اول درمان برای این جمعیت توصیه می‌شود. ما مورد یک زن ۳۴ ساله با بی‌خوابی مزمن پس از زایمان همراه با اختلالات هیجانی را گزارش می‌کنیم که رضایت‌نامه آگاهانه کتبی برای انتشار داده‌های بالینی بدون هویت خود ارائه داد و به مدت ۴ هفته تحت درمان ترکیبی طب سوزنی و تحریک عصب واگ گوش از طریق پوست (taVNS) قرار گرفت. ارزیابی‌های بالینی در ابتدا، هفته دوم، هفته چهارم (پایان درمان) و هفته هشتم (پیگیری ۴ هفته پس از درمان) با استفاده از مقیاس‌های معتبر از جمله PSQI، ISI و HAMA و سایر ابزارها انجام شد. پس از ۴ هفته درمان، بیمار بهبود قابل توجهی در کیفیت خواب عینی و علائم اضطراب نشان داد، در حالی که ادراک ذهنی بی‌خوابی و علائم افسردگی تا حدی حل‌نشده باقی ماند. شایان ذکر است که همه پیامدهای بالینی در دوره پیگیری بدون هیچ مداخله اضافی به بهبود تا سطوح نزدیک به طبیعی ادامه یافتند و هیچ عارضه جانبی ثبت نشد. این مورد نشان می‌دهد که ترکیب طب سوزنی و taVNS مداخله‌ای ایمن و مؤثر برای بی‌خوابی مزمن پس از زایمان همراه با اختلالات هیجانی است که اثر درمانی پایدار و مطلوبی پس از قطع درمان دارد و گزینه‌ای ارزشمند برای مدیریت غیر دارویی در این جمعیت ارائه می‌دهد.

Multisensory perception is a cornerstone paradigm for understanding how the brain constructs coherent representations of the world from noisy, fragmented sensory inputs. For decades, researchers have used the magnitude of crossmodal illusions, the width of the temporal binding window, and related behavioral indices as direct proxies for 'integration strength,' and have leveraged these measures to compare multisensory function across developmental, clinical, and aging populations. Here we argue that this descriptive practice is frequently compromised: behavioral readouts of multisensory integration are composite measures jointly shaped by unisensory precision, amodal priors, and the binding process itself, and cannot be interpreted in isolation. Drawing on simulations within a Bayesian Causal Inference framework, we show how identical behavioral patterns can arise from very different underlying causes, leading to systematic misattribution of group differences to 'deficits' or 'enhancements' in integration. We review complementary computational frameworks, including coupling priors, drift diffusion, multisensory correlation detection, and statistical facilitation models, and outline their respective explanatory limits. Finally, we provide a model-based inference pipeline, from experimental design and unisensory baselines to parameter estimation and interpretation, that aims to help disentangles sensory fidelity, prior expectations, and integrative tendency. Adopting this normative approach can facilitate cumulative progress in basic multisensory research and for its translation to neuropsychiatric assessment, lifespan research, and artificial perceptual systems.

ادراک چندحسی یکی از پارادایم‌های اساسی برای درک این است که مغز چگونه بازنمایی‌های منسجم از جهان را از ورودی‌های حسی پر سر و صدا و تکه‌تکه می‌سازد. برای دهه‌ها، پژوهشگران از بزرگی خطاهای توهمات بین‌حسی، پهنای پنجره اتصال زمانی و شاخص‌های رفتاری مرتبط به عنوان نمایه‌های مستقیم برای «قدرت ادغام» استفاده کرده‌اند و این سنجه‌ها را برای مقایسه عملکرد چندحسی در جمعیت‌های رشدی، بالینی و سالمندی به کار برده‌اند. در این مقاله استدلال می‌شود که این رویه توصیفی اغلب با مشکل مواجه است: خروجی‌های رفتاری ادغام چندحسی، سنجه‌هایی مرکب هستند که به طور مشترک تحت تأثیر دقت تک‌حسی، پیش‌انگاره‌های آمودال و خود فرایند اتصال قرار دارند و نمی‌توان آن‌ها را به طور مجزا تفسیر کرد. با استفاده از شبیه‌سازی‌ها در چارچوب استنتاج علّی بیزی (Bayesian Causal Inference)، نشان می‌دهیم که الگوهای رفتاری یکسان می‌توانند از علل زیربنایی بسیار متفاوتی ناشی شوند و این امر منجر به نسبت‌دهی نادرست و نظام‌مند تفاوت‌های گروهی به «نقص» یا «افزایش» در ادغام می‌شود. چارچوب‌های محاسباتی مکمل، از جمله پیش‌انگاره‌های اتصال، مدل‌های انتشار رانش (drift diffusion)، شناسایی همبستگی چندحسی و مدل‌های تسهیل آماری را مرور کرده و حدود توضیحی هر یک را تبیین می‌کنیم. در نهایت، یک خط لوله استنتاج مبتنی بر مدل، از طراحی آزمایش و خطوط پایه تک‌حسی تا برآورد پارامتر و تفسیر نتایج ارائه می‌دهیم که هدف آن کمک به تفکیک وفاداری حسی، انتظارات قبلی و گرایش به ادغام است. اتخاذ این رویکرد هنجاری می‌تواند پیشرفت انباشتی در پژوهش‌های بنیادی چندحسی و ترجمه آن به ارزیابی‌های عصب‌روان‌پزشکی، پژوهش‌های طول عمر و سامانه‌های ادراکی مصنوعی را تسهیل کند.

Lumbar spondylosis, a degenerative condition affecting the intervertebral discs and facet joints of the lower spine, commonly presents with chronic low back pain, stiffness, and restricted mobility. In Ayurvedic and yogic rehabilitation, Bhujangāsana (Cobra Pose) is widely recommended as a therapeutic posture due to its spinal extension and strengthening effects. This asana gently mobilizes the lumbar vertebrae, stretches the anterior spinal structures, and strengthens the paraspinal and gluteal muscles, thereby improving lumbar stability. Regular practice helps to enhance inter vertebral space, reduce nerve root compression, and promote better postural alignment. Additionally, Bhujangasana increases blood circulation to the lumbosacral region, supports disc nutrition, and reduces muscular spasm. It's mindful breathing component further decreases pain perception by reducing stress-related muscle tension. Overall, Bhujangasana serves as an effective, non-invasive adjunct in the conservative management of lumbar spondylosis, contributing to pain reduction, improved flexibility, and enhanced functional outcomes. This article focuses on the anatomy and pathophysiology of lumbar spondylosis, its symptomatolgy and role of bhujangasana in it's management.

اسپوندیلوز کمری، یک وضعیت دژنراتیو است که دیسک‌های بین‌مهره‌ای و مفاصل فاست در ناحیه تحتانی ستون فقرات را درگیر می‌کند و معمولاً با درد مزمن کمر، سفتی و محدودیت حرکتی همراه است. در توان‌بخشی آیورودایی و یوگایی، بوجانگاسانا (حالت کبرا) به عنوان یک وضعیت درمانی به دلیل اثرات کششی و تقویتی بر ستون فقرات به طور گسترده توصیه می‌شود. این آسانا به آرامی مهره‌های کمری را متحرک می‌کند، ساختارهای قدامی ستون فقرات را کشش می‌دهد و عضلات پارااسپاینال و گلوتئال را تقویت می‌کند و در نتیجه پایداری کمری را بهبود می‌بخشد. تمرین منظم آن به افزایش فاصله بین‌مهره‌ای، کاهش فشار بر ریشه‌های عصبی و ارتقای هم‌ترازی بهتر وضعیت بدن کمک می‌کند. علاوه بر این، بوجانگاسانا موجب افزایش گردش خون در ناحیه لومبوساکرال، حمایت از تغذیه دیسک و کاهش اسپاسم عضلانی می‌شود. مؤلفه تنفس آگاهانه این وضعیت نیز با کاهش تنش عضلانی مرتبط با استرس، ادراک درد را کاهش می‌دهد. در مجموع، بوجانگاسانا به عنوان یک روش مکمل غیرتهاجمی در مدیریت محافظه‌کارانه اسپوندیلوز کمری مؤثر است و به کاهش درد، بهبود انعطاف‌پذیری و ارتقای پیامدهای عملکردی کمک می‌کند. این مقاله بر آناتومی و پاتوفیزیولوژی اسپوندیلوز کمری، علائم آن و نقش بوجانگاسانا در مدیریت آن تمرکز دارد.

Lumbar spondylosis, a degenerative condition affecting the intervertebral discs and facet joints of the lower spine, commonly presents with chronic low back pain, stiffness, and restricted mobility. In Ayurvedic and yogic rehabilitation, Bhujangāsana (Cobra Pose) is widely recommended as a therapeutic posture due to its spinal extension and strengthening effects. This asana gently mobilizes the lumbar vertebrae, stretches the anterior spinal structures, and strengthens the paraspinal and gluteal muscles, thereby improving lumbar stability. Regular practice helps to enhance inter vertebral space, reduce nerve root compression, and promote better postural alignment. Additionally, Bhujangasana increases blood circulation to the lumbosacral region, supports disc nutrition, and reduces muscular spasm. It's mindful breathing component further decreases pain perception by reducing stress-related muscle tension. Overall, Bhujangasana serves as an effective, non-invasive adjunct in the conservative management of lumbar spondylosis, contributing to pain reduction, improved flexibility, and enhanced functional outcomes. This article focuses on the anatomy and pathophysiology of lumbar spondylosis, its symptomatolgy and role of bhujangasana in it's management.

اسپوندیلوز کمری، یک وضعیت دژنراتیو است که دیسک‌های بین‌مهره‌ای و مفاصل فاست در ناحیه تحتانی ستون فقرات را درگیر می‌کند و معمولاً با درد مزمن کمر، سفتی و محدودیت حرکتی همراه است. در توان‌بخشی آیورودایی و یوگایی، بوجانگاسانا (حالت کبرا) به عنوان یک وضعیت درمانی به دلیل اثرات کششی و تقویتی بر ستون فقرات به طور گسترده توصیه می‌شود. این آسانا به آرامی مهره‌های کمری را متحرک می‌کند، ساختارهای قدامی ستون فقرات را کشش می‌دهد و عضلات پارااسپاینال و گلوتئال را تقویت می‌کند و در نتیجه پایداری کمری را بهبود می‌بخشد. تمرین منظم آن به افزایش فاصله بین‌مهره‌ای، کاهش فشار بر ریشه‌های عصبی و ارتقای هم‌ترازی بهتر وضعیت بدن کمک می‌کند. علاوه بر این، بوجانگاسانا موجب افزایش گردش خون در ناحیه لومبوساکرال، حمایت از تغذیه دیسک و کاهش اسپاسم عضلانی می‌شود. مؤلفه تنفس آگاهانه این وضعیت نیز با کاهش تنش عضلانی مرتبط با استرس، ادراک درد را کاهش می‌دهد. در مجموع، بوجانگاسانا به عنوان یک روش مکمل غیرتهاجمی در مدیریت محافظه‌کارانه اسپوندیلوز کمری مؤثر است و به کاهش درد، بهبود انعطاف‌پذیری و ارتقای پیامدهای عملکردی کمک می‌کند. این مقاله بر آناتومی و پاتوفیزیولوژی اسپوندیلوز کمری، علائم آن و نقش بوجانگاسانا در مدیریت آن تمرکز دارد.

Abstract Wildlife in cities is often perceived as ‘out of place’ because urban environments are considered human territory. This can lead to stronger negative emotional responses than encounters in natural habitats. A representative sample of adults (n = 500) rated pictures of snakes in urban versus natural environments on five dimensions: positivity, negativity, disgust, threat and approach. We tested contextual differences and the moderating roles of nature-relatedness, disgust propensity/sensitivity and snake fear while controlling for anxiety and depressive symptoms. The emotional appraisal of snakes depicted in urban environments was found to be less positive and more negative, disgusting and threatening than when the same snakes were shown in natural environments. However, approach intentions remain unchanged, indicating that context strongly influences emotional responses. Evaluations were primarily influenced by personality-related factors in natural settings, with higher nature-relatedness predicting more favourable ratings, and greater disgust and snake fear predicting more negative ratings. These individual differences played a limited role in urban settings, suggesting that strong contextual cues can override dispositional variation. The findings demonstrate that perceived ecological congruence is a key driver of how humans perceive wildlife. Effective management and policy should therefore normalize the presence of wildlife in urban areas, provide clear information to distinguish between everyday encounters and genuine risk, and design urban environments that reduce perceived intrusion. This could support coexistence and conservation in increasingly urban landscapes.

حیات‌وحش در شهرها اغلب به عنوان «نامتناسب با محیط» تلقی می‌شود، زیرا محیط‌های شهری قلمرو انسان محسوب می‌گردند. این امر می‌تواند منجر به واکنش‌های هیجانی منفی قوی‌تری نسبت به مواجهه با حیات‌وحش در زیستگاه‌های طبیعی شود. یک نمونه نماینده از بزرگسالان (n = 500) تصاویر مارها را در محیط‌های شهری در مقایسه با محیط‌های طبیعی بر اساس پنج بُعد: مثبت بودن، منفی بودن، نفرت، تهدید و قصد نزدیک شدن ارزیابی کردند. تفاوت‌های زمینه‌ای و نقش تعدیل‌کننده پیوند با طبیعت، تمایل/حساسیت به نفرت و ترس از مارها در حالی که علائم اضطراب و افسردگی کنترل شده بود، مورد بررسی قرار گرفت. ارزیابی هیجانی مارهایی که در محیط‌های شهری به تصویر کشیده شده بودند، کمتر مثبت و بیشتر منفی، نفرت‌انگیز و تهدیدکننده نسبت به زمانی بود که همان مارها در محیط‌های طبیعی نشان داده می‌شدند. با این حال، قصد نزدیک شدن تغییری نکرد، که نشان می‌دهد زمینه به شدت بر واکنش‌های هیجانی تأثیر می‌گذارد. ارزیابی‌ها عمدتاً تحت تأثیر عوامل مرتبط با ویژگی‌های شخصیتی در محیط‌های طبیعی قرار داشت، به طوری که پیوند بیشتر با طبیعت پیش‌بینی‌کننده ارزیابی‌های مطلوب‌تر و نفرت و ترس بیشتر از مارها پیش‌بینی‌کننده ارزیابی‌های منفی‌تر بود. این تفاوت‌های فردی در محیط‌های شهری نقش محدودی داشتند و این امر نشان می‌دهد که نشانه‌های قوی زمینه‌ای می‌توانند تفاوت‌های فردی را تحت‌الشعاع قرار دهند. یافته‌ها نشان می‌دهند که ادراک تناسب بوم‌شناختی عامل کلیدی در نحوه ادراک انسان‌ها از حیات‌وحش است. بنابراین مدیریت و سیاست‌گذاری مؤثر باید حضور حیات‌وحش در مناطق شهری را عادی‌سازی کند، اطلاعات روشنی برای تمایز بین مواجهه‌های روزمره و خطر واقعی ارائه دهد و محیط‌های شهری را به گونه‌ای طراحی کند که احساس مزاحمت را کاهش دهد. این اقدامات می‌تواند به همزیستی و حفاظت از حیات‌وحش در مناظر شهری رو به افزایش کمک کند.

Background: This study examined the factor structure, reliability, and validity of the Korean version of the Body Perception Questionnaire–Short Form (K-BPQ-SF) in Korean adults.Methods: Online survey data from 700 Korean adults were randomly divided into Sample A (n=300) for exploratory factor analysis and Sample B (n=400) for confirmatory factor analysis. Convergent validity was examined using correlations with related external measures in the full sample (N=700).Results: Exploratory factor analysis identified a 23-item, three-factor structure for Body Awareness and a 19-item, two-factor structure for Autonomic Reactivity. In the comparison using the same final 42 items, the modified Korean five-factor model showed a relatively better fit than the original study-based three-factor model. The five subscales demonstrated adequate internal consistency. All five subscales were significantly positively correlated with alexithymia, difficulties in emotion regulation, posttraumatic stress symptoms, and trait anxiety, whereas they were significantly negatively correlated with social connectedness. These findings are consistent with a priori theoretical predictions and support the convergent validity of the K-BPQ-SF.Conclusions: These findings support the reliability and validity of the K-BPQ-SF as a self-report measure of body awareness and autonomic reactivity in Korean adults. Implications for its application and directions for future research are discussed.

زمینه: این مطالعه ساختار عاملی، پایایی و روایی نسخه کره‌ای پرسشنامه ادراک بدن–فرم کوتاه (K-BPQ-SF) را در بزرگسالان کره‌ای مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: داده‌های نظرسنجی آنلاین از ۷۰۰ بزرگسال کره‌ای به طور تصادفی به دو نمونه تقسیم شد: نمونه A (n=300) برای تحلیل عاملی اکتشافی و نمونه B (n=400) برای تحلیل عاملی تأییدی. روایی همگرا با استفاده از همبستگی با مقیاس‌های خارجی مرتبط در کل نمونه (N=700) بررسی شد. نتایج: تحلیل عاملی اکتشافی ساختار سه‌عاملی با ۲۳ ماده برای آگاهی بدنی و ساختار دو‌عاملی با ۱۹ ماده برای واکنش‌پذیری خودکار را شناسایی کرد. در مقایسه با استفاده از همان ۴۲ ماده نهایی، مدل پنج‌عاملی اصلاح‌شده کره‌ای نسبت به مدل سه‌عاملی مبتنی بر مطالعه اصلی برازش نسبتاً بهتری نشان داد. پنج خرده‌مقیاس از انسجام درونی مناسب برخوردار بودند. هر پنج خرده‌مقیاس با آلکسیتیمیا، دشواری در تنظیم هیجان، نشانه‌های استرس پس از سانحه و اضطراب صفتی همبستگی مثبت معنادار و با پیوستگی اجتماعی همبستگی منفی معنادار داشتند. این یافته‌ها با پیش‌بینی‌های نظری اولیه همسو بوده و روایی همگرای K-BPQ-SF را تأیید می‌کنند. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها از پایایی و روایی K-BPQ-SF به عنوان یک ابزار خودگزارشی برای سنجش آگاهی بدنی و واکنش‌پذیری خودکار در بزرگسالان کره‌ای حمایت می‌کنند. پیامدهای کاربرد و جهت‌گیری‌های پژوهش‌های آتی مورد بحث قرار گرفته است.

A foundational assumption in applying Ajzen's Theory of Planned Behavior (TPB) to STEM teacher education is that prospective teachers' perceived behavioural control reflects the actual enabling conditions of their institutional environment. This study tests that assumption empirically in the context of STEM integration in Karachi, Pakistan, one of the most understudied urban teacher education landscapes in South Asia. Using an explanatory sequential mixed-methods design, we surveyed 310 prospective teachers and interviewed 15 teacher educators. Findings reveal that while prospective teachers held strongly positive perceptions of integrated STEM education and available opportunities, teacher educators consistently reported that actual STEM infrastructure, such as laboratories, digital tools, and interdisciplinary planning time, is substantially more limited. Furthermore, knowledge of STEM education emerged as the strongest predictor of positive perceptions, with self-efficacy and behavioural intentions also making significant contributions. Ultimately, the study identifies a systematic opportunity-reality divergence in which prospective teachers overestimate institutional support. This pattern reframes the local policy problem: the barrier to STEM implementation in Pakistan is not insufficient teacher motivation, but the structural absence of the enabling conditions that motivated teachers assume exist.

یکی از فرض‌های بنیادی در به‌کارگیری نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده آجزن (TPB) در آموزش معلمان STEM این است که کنترل رفتاری ادراک‌شده توسط معلمان آینده‌نگر، بازتاب‌دهنده شرایط واقعی تسهیل‌کننده در محیط نهادی آن‌ها است. این پژوهش به‌صورت تجربی این فرض را در زمینه‌ی ادغام STEM در کراچی، پاکستان، که یکی از کمتر مطالعه‌شده‌ترین بسترهای شهری آموزش معلمان در جنوب آسیا است، مورد آزمون قرار می‌دهد. با استفاده از طرح پژوهش ترکیبی تبیینی متوالی، از ۳۱۰ معلم آینده‌نگر پرسش‌نامه به‌عمل آمد و با ۱۵ مدرس معلم مصاحبه شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه معلمان آینده‌نگر نگرش‌های بسیار مثبتی نسبت به آموزش یکپارچه STEM و فرصت‌های موجود داشتند، مدرسان معلم به‌طور مداوم گزارش کردند که زیرساخت واقعی STEM، مانند آزمایشگاه‌ها، ابزارهای دیجیتال و زمان برنامه‌ریزی میان‌رشته‌ای، به‌طور قابل‌توجهی محدودتر است. افزون بر این، دانش آموزش STEM به‌عنوان قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده نگرش‌های مثبت ظاهر شد و خودکارآمدی و نیت‌های رفتاری نیز سهم معناداری داشتند. در نهایت، این پژوهش یک واگرایی نظام‌مند میان فرصت و واقعیت را شناسایی می‌کند که در آن معلمان آینده‌نگر حمایت نهادی را بیش از حد برآورد می‌کنند. این الگو مسئله سیاست‌گذاری محلی را بازتعریف می‌کند: مانع اجرای STEM در پاکستان، کمبود انگیزه معلم نیست، بلکه فقدان ساختاری شرایط تسهیل‌کننده‌ای است که معلمان باانگیزه فرض می‌کنند وجود دارد.

A foundational assumption in applying Ajzen's Theory of Planned Behavior (TPB) to STEM teacher education is that prospective teachers' perceived behavioural control reflects the actual enabling conditions of their institutional environment. This study tests that assumption empirically in the context of STEM integration in Karachi, Pakistan, one of the most understudied urban teacher education landscapes in South Asia. Using an explanatory sequential mixed-methods design, we surveyed 310 prospective teachers and interviewed 15 teacher educators. Findings reveal that while prospective teachers held strongly positive perceptions of integrated STEM education and available opportunities, teacher educators consistently reported that actual STEM infrastructure, such as laboratories, digital tools, and interdisciplinary planning time, is substantially more limited. Furthermore, knowledge of STEM education emerged as the strongest predictor of positive perceptions, with self-efficacy and behavioural intentions also making significant contributions. Ultimately, the study identifies a systematic opportunity-reality divergence in which prospective teachers overestimate institutional support. This pattern reframes the local policy problem: the barrier to STEM implementation in Pakistan is not insufficient teacher motivation, but the structural absence of the enabling conditions that motivated teachers assume exist.

یکی از فرض‌های بنیادی در به‌کارگیری نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده آجزن (TPB) در آموزش معلمان STEM این است که کنترل رفتاری ادراک‌شده توسط معلمان آینده‌نگر، بازتاب‌دهنده شرایط واقعی تسهیل‌کننده در محیط نهادی آن‌ها است. این پژوهش به‌صورت تجربی این فرض را در زمینه‌ی ادغام STEM در کراچی، پاکستان، که یکی از کمتر مطالعه‌شده‌ترین بسترهای شهری آموزش معلمان در جنوب آسیا است، مورد آزمون قرار می‌دهد. با استفاده از طرح پژوهش ترکیبی تبیینی متوالی، از ۳۱۰ معلم آینده‌نگر پرسش‌نامه به‌عمل آمد و با ۱۵ مدرس معلم مصاحبه شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه معلمان آینده‌نگر نگرش‌های بسیار مثبتی نسبت به آموزش یکپارچه STEM و فرصت‌های موجود داشتند، مدرسان معلم به‌طور مداوم گزارش کردند که زیرساخت واقعی STEM، مانند آزمایشگاه‌ها، ابزارهای دیجیتال و زمان برنامه‌ریزی میان‌رشته‌ای، به‌طور قابل‌توجهی محدودتر است. افزون بر این، دانش آموزش STEM به‌عنوان قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده نگرش‌های مثبت ظاهر شد و خودکارآمدی و نیت‌های رفتاری نیز سهم معناداری داشتند. در نهایت، این پژوهش یک واگرایی نظام‌مند میان فرصت و واقعیت را شناسایی می‌کند که در آن معلمان آینده‌نگر حمایت نهادی را بیش از حد برآورد می‌کنند. این الگو مسئله سیاست‌گذاری محلی را بازتعریف می‌کند: مانع اجرای STEM در پاکستان، کمبود انگیزه معلم نیست، بلکه فقدان ساختاری شرایط تسهیل‌کننده‌ای است که معلمان باانگیزه فرض می‌کنند وجود دارد.

Background: Zolpidem is widely prescribed for insomnia due to its rapid onset of action.However, concerns persist regarding its potential for misuse and serious adverse effects, such as complex sleep behaviors.This study aimed to evaluate the current status of zolpidem medication counseling in community pharmacies and identify perception gaps between pharmacists and patients.Methods: A cross-sectional survey was conducted from August to September 2025, involving 133 patients and 111 pharmacists.Questionnaire items included zolpidem usage/dispensing experience, status of medication counseling, and perceived barriers.Quantitative analysis was performed to compare perceptions of counseling topics and assess patients' objective knowledge.Results: A high proportion of patients (62.4%) had been taking zolpidem for more than six months.A notable discrepancy in perception was observed between the two groups regarding medication counseling.While pharmacists frequently reported emphasizing "misuse/dependence potential" (60.4%) and "complex sleep behaviors" (45.0%), a significantly lower proportion of patients (35.3 and 23.3%, respectively) recalled receiving such information.Patients showed the lowest objective knowledge regarding the "recommended maximum treatment duration" (40.2% correct), which was also identified as a major area of information deficiency.Pharmacists identified "patients' negative reactions" (52.3%) as the primary barrier to effective counseling.Conclusions: There is a substantial gap between the information provided by pharmacists and the information retained by patients regarding zolpidem safety.To ensure the safe use of zolpidem in community settings, systematic and patient-centered counseling strategies focusing on long-term safety, misuse risks, and standardized core messages are essential.

زمینه: زولپیدم به دلیل شروع اثر سریع، به طور گسترده‌ای برای درمان بی‌خوابی تجویز می‌شود. با این حال، نگرانی‌هایی در مورد پتانسیل سوءمصرف و عوارض جانبی جدی آن، مانند رفتارهای پیچیده در خواب، وجود دارد. این مطالعه با هدف ارزیابی وضعیت فعلی مشاوره دارویی زولپیدم در داروخانه‌های جامعه و شناسایی شکاف‌های ادراکی بین داروسازان و بیماران انجام شد. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی از اوت تا سپتامبر ۲۰۲۵ با مشارکت ۱۳۳ بیمار و ۱۱۱ داروساز انجام شد. موارد پرسشنامه شامل تجربه مصرف/توزیع زولپیدم، وضعیت مشاوره دارویی و موانع ادراک‌شده بود. تحلیل کمی برای مقایسه ادراک موضوعات مشاوره و ارزیابی دانش عینی بیماران انجام شد. نتایج: درصد بالایی از بیماران (۶۲.۴٪) بیش از شش ماه زولپیدم مصرف کرده بودند. اختلاف قابل توجهی در ادراک بین دو گروه در خصوص مشاوره دارویی مشاهده شد. در حالی که داروسازان اغلب بر «پتانسیل سوءمصرف/وابستگی» (۶۰.۴٪) و «رفتارهای پیچیده در خواب» (۴۵.۰٪) تأکید می‌کردند، درصد به‌مراتب کمتری از بیماران (۳۵.۳ و ۲۳.۳٪ به ترتیب) به یاد داشتند که چنین اطلاعاتی دریافت کرده‌اند. بیماران پایین‌ترین میزان دانش عینی را در مورد «حداکثر مدت درمان توصیه‌شده» (۴۰.۲٪ پاسخ صحیح) نشان دادند که به عنوان یکی از حوزه‌های اصلی کمبود اطلاعات نیز شناسایی شد. داروسازان «واکنش منفی بیماران» (۵۲.۳٪) را به عنوان مانع اصلی مشاوره مؤثر شناسایی کردند. نتیجه‌گیری: شکاف قابل توجهی بین اطلاعات ارائه‌شده توسط داروسازان و اطلاعاتی که بیماران در خصوص ایمنی زولپیدم به خاطر می‌سپارند وجود دارد. برای تضمین مصرف ایمن زولپیدم در محیط‌های جامعه، راهبردهای نظام‌مند و بیمارمحور مشاوره با تمرکز بر ایمنی بلندمدت، خطرات سوءمصرف و پیام‌های اصلی استاندارد ضروری است.

Introduction Digital transformation in higher education has increased the demand for instructional approaches that promote learner engagement, inclusivity, information literacy, and self-directed learning. Although microlearning, Universal Design for Learning (UDL), and constructive alignment have individually demonstrated educational benefits, limited research has explored their integration within a unified pedagogical framework. This study designed and evaluated a novel digital teaching and learning process that integrates microlearning, connective alignment, and the principles of UDL to enhance teaching and learning in higher education. Methods To evaluate the impact of the novel digital teaching and learning process, a case study was conducted in the “Evidence-Based Practice in Physiotherapy” course in the BSc in Physiotherapy curriculum. A mixed-methods proof-of-concept study employing a randomized crossover design was conducted to evaluate the academic effectiveness, the students’ perceptions of the teaching, and the students’ satisfaction. Quantitative data were collected using assessments of academic performance, information literacy, and perception of the educational environment. Paired and independent t -tests were used to compare learning outcomes between intervention conditions. Linear mixed-effects modeling was used to account for repeated measures. Qualitative data from focus group discussions were analyzed using thematic analysis to explore the students’ experiences of the novel educational process. Results Students demonstrated higher academic performance when learning through the proposed digital educational process compared with conventional instruction, with an estimated mean difference of approximately 18 points on a 100-point assessment scale. Participants also reported more positive perceptions of the learning environment and high levels of satisfaction with the digital learning experience. Qualitative findings revealed enhanced learner engagement, flexibility, accessibility, peer interaction, and opportunities for self-directed learning. Students particularly valued the microlearning structure, social learning features, and learner-centered design of the intervention. Discussion The findings provide preliminary evidence that integrating microlearning, connective alignment, and UDL principles within a digital learning environment may support improved learning outcomes and positive learner experiences in higher education. However, the study was conducted within a single institution and in a single discipline and employed adapted instruments without formal psychometric validation. Therefore, further multi-institutional, multi-disciplinary research with longer implementation periods and rigorous validation procedures is required to confirm the effectiveness and generalizability of the proposed digital teaching and learning process.

مقدمه: تحول دیجیتال در آموزش عالی، تقاضا برای رویکردهای آموزشی که موجب افزایش مشارکت یادگیرندگان، شمول‌پذیری، سواد اطلاعاتی و یادگیری خودراهبر می‌شوند را افزایش داده است. اگرچه ریزآموزی (microlearning)، طراحی جهانی برای یادگیری (Universal Design for Learning یا UDL) و هم‌ترازی سازنده (constructive alignment) هر یک به طور جداگانه مزایای آموزشی را نشان داده‌اند، پژوهش‌های محدودی به بررسی ادغام آن‌ها در یک چارچوب آموزشی یکپارچه پرداخته‌اند. این مطالعه به طراحی و ارزیابی یک فرایند نوین آموزش و یادگیری دیجیتال که ریزآموزی، هم‌ترازی ارتباطی (connective alignment) و اصول UDL را برای ارتقای آموزش و یادگیری در آموزش عالی تلفیق می‌کند، پرداخته است. روش‌ها: به منظور ارزیابی تأثیر فرایند نوین آموزش و یادگیری دیجیتال، یک مطالعه موردی در درس «شواهد مبتنی بر عمل در فیزیوتراپی» در برنامه کارشناسی فیزیوتراپی انجام شد. یک مطالعه اثبات مفهوم با روش ترکیبی و طراحی تصادفی متقاطع جهت ارزیابی اثربخشی آموزشی، ادراک دانشجویان از آموزش و میزان رضایت آن‌ها اجرا گردید. داده‌های کمی با استفاده از ارزیابی عملکرد تحصیلی، سواد اطلاعاتی و ادراک محیط آموزشی جمع‌آوری شد. برای مقایسه نتایج یادگیری بین شرایط مداخله، از آزمون t زوجی و مستقل استفاده شد. مدل‌سازی اثرات مختلط خطی برای لحاظ کردن اندازه‌گیری‌های تکراری به کار رفت. داده‌های کیفی حاصل از بحث‌های گروهی متمرکز با تحلیل تماتیک به منظور بررسی تجارب دانشجویان از فرایند آموزشی نوین تحلیل شد. نتایج: دانشجویان هنگام یادگیری از طریق فرایند آموزشی دیجیتال پیشنهادی در مقایسه با آموزش سنتی، عملکرد تحصیلی بالاتری نشان دادند و تفاوت میانگین برآورد شده حدود ۱۸ امتیاز در مقیاس ارزیابی ۱۰۰ امتیازی بود. شرکت‌کنندگان همچنین ادراک مثبت‌تری از محیط یادگیری و سطوح بالای رضایت از تجربه یادگیری دیجیتال گزارش کردند. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده افزایش مشارکت یادگیرندگان، انعطاف‌پذیری، دسترسی‌پذیری، تعامل همتایان و فرصت‌های یادگیری خودراهبر بود. دانشجویان به ویژه ساختار ریزآموزی، ویژگی‌های یادگیری اجتماعی و طراحی یادگیرنده‌محور مداخله را ارزشمند دانستند. بحث: یافته‌ها شواهد اولیه‌ای ارائه می‌دهد که ادغام ریزآموزی، هم‌ترازی ارتباطی و اصول UDL در یک محیط یادگیری دیجیتال می‌تواند به بهبود نتایج یادگیری و تجارب مثبت یادگیرندگان در آموزش عالی کمک کند. با این حال، مطالعه حاضر در یک مؤسسه و یک رشته انجام شده و از ابزارهای اقتباس‌شده بدون اعتبارسنجی روان‌سنجی رسمی استفاده کرده است. بنابراین، پژوهش‌های چندمؤسسه‌ای و چندرشته‌ای با دوره‌های اجرای طولانی‌تر و رویه‌های اعتبارسنجی دقیق‌تر برای تأیید اثربخشی و قابلیت تعمیم فرایند پیشنهادی آموزش و یادگیری دیجیتال مورد نیاز است.

Introduction The GIMNASTRADA is an annual, non-competitive gymnastics event, held in the city of Cáceres (Extremadura, Spain) since 1996. The 2019 edition was the largest in number of participants with around 3,700 gymnasts and 12,000 spectators. The aim of this study was to determine whether the perception of quality of GIMNASTRADA 2019 was influenced by the type of participation that different groups of attenders developed in this gymnastic event (gymnasts, gymnastics group leaders, family members, audience, organisational staff). Methods To this end, a total of 331 participants completed a short four item-questionnaire created ad hoc for this study in order to evaluate the perceived quality of certain management processes existing in this sporting event (e.g., quality of facilities, planning, organisation and development). The questionnaire, based on single-item measures of previous validated scales as EVENTQUAL and IPA4RE, was answered anonymously by the participants using their own mobile devices via a Google Docs form. Results The results showed differences in questionnaire scores between groups of participants. It is concluded that the type of participation influenced the perception of quality between groups of attenders in GIMNASTRADA 2019. Discussion It would be advisable for sports managers to design sporting events tailored to different participant profiles, including activities adapted to their specific interests, with the aim of providing a positive experience that would promote their participation in future editions.

مقدمه: GIMNASTRADA یک رویداد سالانه و غیررقابتی ژیمناستیک است که از سال ۱۹۹۶ در شهر کاسرس (استان اکسترمادورا، اسپانیا) برگزار می‌شود. دوره سال ۲۰۱۹ این رویداد با حدود ۳۷۰۰ ژیمناست و ۱۲۰۰۰ تماشاگر، بیشترین تعداد شرکت‌کننده را داشت. هدف این مطالعه تعیین این بود که آیا ادراک کیفیت GIMNASTRADA 2019 تحت تأثیر نوع مشارکت گروه‌های مختلف شرکت‌کننده در این رویداد ژیمناستیک (ژیمناست‌ها، سرگروه‌های گروه‌های ژیمناستیک، اعضای خانواده، تماشاگران، کارکنان سازمان‌دهنده) قرار گرفته است یا خیر. روش‌ها: بدین منظور، مجموعاً ۳۳۱ شرکت‌کننده یک پرسشنامه کوتاه چهار سؤالی که به طور اختصاصی برای این مطالعه طراحی شده بود، به منظور ارزیابی کیفیت ادراک‌شده برخی فرایندهای مدیریتی موجود در این رویداد ورزشی (مانند کیفیت امکانات، برنامه‌ریزی، سازمان‌دهی و اجرا) تکمیل کردند. این پرسشنامه بر اساس مقیاس‌های تک‌سؤالی برگرفته از ابزارهای معتبر قبلی مانند EVENTQUAL و IPA4RE تهیه شده بود و شرکت‌کنندگان به صورت ناشناس و با استفاده از دستگاه‌های تلفن همراه خود از طریق فرم Google Docs به آن پاسخ دادند. نتایج: نتایج نشان داد که بین گروه‌های مختلف شرکت‌کننده در نمرات پرسشنامه تفاوت وجود دارد. نتیجه‌گیری این بود که نوع مشارکت، ادراک کیفیت را بین گروه‌های مختلف شرکت‌کننده در GIMNASTRADA 2019 تحت تأثیر قرار داده است. بحث: توصیه می‌شود مدیران ورزشی رویدادهایی متناسب با پروفایل‌های مختلف شرکت‌کنندگان طراحی کنند و فعالیت‌هایی متناسب با علایق خاص آن‌ها ارائه دهند تا تجربه‌ای مثبت فراهم شود که مشارکت آن‌ها را در دوره‌های آتی ارتقاء دهد.

Objectives: Transgender individuals, as social minorities, often face healthcare disparities and discrimination that negatively affect their health.This consensual qualitative study aimed to identify and categorize transgender people's gender identity-related experiences in medical and dental care, including perceived changes in staff attitudes, healthcare encounters, coping strategies, and perceived consequences for healthcare seeking, to advance the understanding of transgender healthcare utilization.Methods: Ten transgender adults in South Korea (six women and four men) were recruited using snowball sampling and participated in semi-structured in-depth interviews.The research team analyzed the data using a consensual qualitative research (CQR) methodology to enhance analytic credibility and reduce individual researcher bias.Results: The interview data were organized into six domains and 12 categories, with negative interactions emerging as a universal phenomenon.All participants reported negative experiences, including misgendering, derogatory remarks, and administrative systems centered on legal sex designations.These transphobic experiences were perceived to adversely affect oral and general health by prompting avoidance of healthcare visits.Consequently, such encounters were a key factor in decisions to delay future treatment or seek care exclusively from LGBT-friendly providers.Conclusions: The participants' accounts suggest that transphobic experiences in South Korean healthcare settings may arise from structural, interpersonal, and individual factors.This study provides exploratory evidence that well-intentioned behaviors may be perceived as microaggressions.Non-response to discrimination may function as an adaptive response to perceived systemic barriers.These findings suggest that negative healthcare experiences may contribute to healthcare avoidance and perceived adverse health and well-being consequences, highlighting the need for multidimensional interventions.

اهداف: افراد ترنسجندر به عنوان اقلیت‌های اجتماعی، اغلب با نابرابری‌ها و تبعیض‌های مراقبت سلامت مواجه می‌شوند که سلامت آن‌ها را به طور منفی تحت تأثیر قرار می‌دهد. این مطالعه کیفی توافقی با هدف شناسایی و دسته‌بندی تجربه‌های مرتبط با هویت جنسیتی افراد ترنسجندر در مراقبت پزشکی و دندانپزشکی، از جمله تغییرات ادراک‌شده در نگرش کارکنان، مواجهه‌های مراقبتی، راهبردهای مقابله‌ای و پیامدهای ادراک‌شده برای جستجوی مراقبت سلامت، به منظور ارتقای درک استفاده از خدمات سلامت توسط افراد ترنسجندر انجام شد. روش‌ها: ده بزرگسال ترنسجندر در کره جنوبی (شش زن و چهار مرد) با استفاده از نمونه‌گیری گلوله‌برفی جذب و در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق شرکت کردند. تیم پژوهش داده‌ها را با استفاده از روش‌شناسی پژوهش کیفی توافقی (CQR) به منظور افزایش اعتبار تحلیلی و کاهش سوگیری پژوهشگر فردی تحلیل کرد. نتایج: داده‌های مصاحبه در شش حوزه و ۱۲ مقوله سازماندهی شد و تعاملات منفی به عنوان پدیده‌ای فراگیر ظاهر شد. همه شرکت‌کنندگان تجربه‌های منفی از جمله اشتباه‌جنسیتی، اظهارنظرهای تحقیرآمیز و نظام‌های اداری مبتنی بر تعیین جنسیت قانونی را گزارش کردند. این تجربه‌های ترنس‌فوبیک به گونه‌ای ادراک شد که سلامت دهان و سلامت عمومی را از طریق اجتناب از مراجعه به مراکز درمانی به طور منفی تحت تأثیر قرار می‌دهد. در نتیجه، چنین مواجهه‌هایی عامل کلیدی در تصمیم‌گیری برای به تعویق انداختن درمان آینده یا جستجوی مراقبت صرفاً از ارائه‌دهندگان دوستدار LGBT بود. نتیجه‌گیری: روایت‌های شرکت‌کنندگان نشان می‌دهد که تجربه‌های ترنس‌فوبیک در محیط‌های مراقبت سلامت کره جنوبی ممکن است ناشی از عوامل ساختاری، بین‌فردی و فردی باشد. این مطالعه شواهد اکتشافی ارائه می‌دهد که رفتارهای خیرخواهانه ممکن است به عنوان ریزپرخاشگری ادراک شوند. عدم پاسخ به تبعیض می‌تواند به عنوان واکنشی سازگارانه نسبت به موانع نظام‌مند ادراک شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تجربه‌های منفی مراقبت سلامت ممکن است به اجتناب از مراقبت سلامت و پیامدهای منفی ادراک‌شده برای سلامت و بهزیستی منجر شود و بر ضرورت مداخلات چندبعدی تأکید می‌کند.

The purpose of this study was to understand the relationship between teachers’ perceptions of school leaders’ domains of practice and their decision to transfer to another school within one school district or leave the school district. A second purpose was to investigate whether this relationship varied according to school academic achievement. To complete this study, researchers used data collected from a school district’s teacher exit survey administered to teachers who either transferred to another school within the school district or left the school district. Researchers examined teachers’ perceptions of importance and satisfaction with school leaders’ domains of practice from data collected between the 2018 and 2024 school years. Multilevel logistical regression demonstrated that teachers were more likely to transfer within the school district, rather than leave the school district, based on their perceptions of importance of the leadership domain of improving the instructional program. Perceptions of satisfaction with domains of leadership practice did not contribute significantly to teachers’ decision to transfer or leave a school. Moreover, school academic performance did not significantly contribute to teachers’ decision to transfer or leave. Findings from this research study may support school district leaders in reducing teacher transfers by increasing school leaders’ ability to provide instructional support to teachers, monitor student learning and advance school improvement.

هدف این پژوهش، درک رابطه بین ادراک معلمان از حوزه‌های عملکرد رهبران مدرسه و تصمیم آن‌ها برای انتقال به مدرسه‌ای دیگر درون یک منطقه آموزشی یا ترک منطقه آموزشی بود. هدف دوم، بررسی این بود که آیا این رابطه بر اساس موفقیت تحصیلی مدرسه متفاوت است یا خیر. برای انجام این پژوهش، پژوهشگران از داده‌های گردآوری‌شده از پرسشنامه خروج معلمان منطقه آموزشی که به معلمانی که یا به مدرسه‌ای دیگر درون منطقه آموزشی منتقل شده یا منطقه آموزشی را ترک کرده‌اند، داده شد، استفاده کردند. پژوهشگران ادراک معلمان از اهمیت و رضایت نسبت به حوزه‌های عملکرد رهبری مدرسه را با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده بین سال‌های تحصیلی ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴ بررسی کردند. رگرسیون لجستیک چندسطحی نشان داد که معلمان بر اساس ادراک خود از اهمیت حوزه رهبری مربوط به بهبود برنامه آموزشی، بیشتر احتمال دارد که درون منطقه آموزشی منتقل شوند تا اینکه منطقه آموزشی را ترک کنند. ادراک از رضایت نسبت به حوزه‌های عملکرد رهبری تأثیر معناداری بر تصمیم معلمان برای انتقال یا ترک مدرسه نداشت. همچنین، عملکرد تحصیلی مدرسه تأثیر معناداری بر تصمیم معلمان برای انتقال یا ترک نداشت. یافته‌های این پژوهش می‌تواند به رهبران مناطق آموزشی در کاهش انتقال معلمان از طریق افزایش توانمندی رهبران مدرسه در ارائه حمایت آموزشی به معلمان، پایش یادگیری دانش‌آموزان و ارتقای بهبود مدرسه کمک کند.

Although the effect of authentic leadership on perceived school effectiveness is recognized, how this relationship changes depending on teachers’ professional collaboration has been insufficiently examined. This study aims to determine the moderating role of teacher professional collaboration in the relationship between authentic leadership and perceived school effectiveness. The research was conducted with 385 teachers working in high schools in Siirt, Türkiye, using a cross-sectional design and convenience sampling. Correlation analysis revealed positive and significant relationships among authentic leadership, professional collaboration, and perceived school effectiveness. Moderation analysis showed that teacher professional collaboration appears to strengthen the relationship between authentic leadership and perceived school effectiveness. Specifically, when professional collaboration among teachers is at moderate and high levels, the positive association between authentic leadership and perceived school effectiveness becomes stronger. These findings suggest that supporting teacher collaboration may be associated with enhanced teachers’ perceptions of school effectiveness.

اگرچه تأثیر رهبری اصیل بر اثربخشی ادراک‌شده مدرسه مورد تأیید قرار گرفته است، اما چگونگی تغییر این رابطه بسته به همکاری حرفه‌ای معلمان به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. هدف این پژوهش تعیین نقش تعدیل‌گری همکاری حرفه‌ای معلمان در رابطه بین رهبری اصیل و اثربخشی ادراک‌شده مدرسه است. این پژوهش با مشارکت ۳۸۵ معلم شاغل در دبیرستان‌های شهر سییرت ترکیه و با استفاده از طرح مقطعی و نمونه‌گیری در دسترس انجام شد. تحلیل همبستگی روابط مثبت و معناداری میان رهبری اصیل، همکاری حرفه‌ای و اثربخشی ادراک‌شده مدرسه نشان داد. تحلیل تعدیل‌گری نشان داد که همکاری حرفه‌ای معلمان به نظر می‌رسد رابطه بین رهبری اصیل و اثربخشی ادراک‌شده مدرسه را تقویت می‌کند. به طور خاص، زمانی که همکاری حرفه‌ای میان معلمان در سطح متوسط و بالا قرار دارد، ارتباط مثبت بین رهبری اصیل و اثربخشی ادراک‌شده مدرسه قوی‌تر می‌شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که حمایت از همکاری معلمان ممکن است با افزایش ادراک معلمان از اثربخشی مدرسه مرتبط باشد.

AbstractObjective: To assess body dysmorphic tendencies among dental students and examine their association with maxillofacial aesthetic perception and consideration of aesthetic intervention.Methods: A cross-sectional questionnaire study included 100 undergraduate dental students. Data were summarized descriptively. Bivariate associations with consideration of a maxillofacial aesthetic intervention were examined using Pearson's chi-square or Fisher's exact tests, and the association with the continuous body dysmorphic tendency score was examined using univariable binary logistic regression.Results: Previous aesthetic procedures were reported by 23% of students, and 38% were considering a maxillofacial aesthetic procedure. The nose was the most frequent specified region of dissatisfaction (38%); 43% selected an unspecified other region. Dissatisfaction lasting more than 3 years, a perceived facial defect, and checking or camouflaging behaviors were reported by 47%, 25%, and 59%, respectively. Sex, checking or camouflaging behavior, and perceived facial defect were not significantly associated with procedure consideration (all p>0.05). A higher body dysmorphic tendency score was associated with greater odds of considering intervention (odds ratio=1.75; p=0.036).Conclusion: Greater body dysmorphic tendencies were associated with consideration of aesthetic intervention. Psychological awareness and appropriate screening should be incorporated into dental education and aesthetic treatment planning.

چکیدههدف: ارزیابی گرایش‌های بدریخت‌انگاری بدنی در میان دانشجویان دندان‌پزشکی و بررسی ارتباط آن با ادراک زیبایی‌شناختی فک و صورت و تمایل به مداخله زیبایی.روش‌ها: این مطالعه مقطعی پرسش‌نامه‌ای شامل ۱۰۰ دانشجوی کارشناسی دندان‌پزشکی بود. داده‌ها به صورت توصیفی خلاصه شدند. ارتباطات دو متغیره با تمایل به مداخله زیبایی فک و صورت با استفاده از آزمون مجذور کای پیرسون یا آزمون دقیق فیشر بررسی شد و ارتباط با نمره پیوسته گرایش بدریخت‌انگاری بدنی با استفاده از رگرسیون لجستیک دوجمله‌ای تک‌متغیره ارزیابی گردید.نتایج: ۲۳٪ از دانشجویان سابقه انجام اقدامات زیبایی را گزارش کردند و ۳۸٪ در حال بررسی انجام اقدام زیبایی فک و صورت بودند. بینی شایع‌ترین ناحیه نارضایتی اعلام‌شده بود (۳۸٪)؛ ۴۳٪ ناحیه دیگری را بدون مشخص کردن اعلام کردند. نارضایتی بیش از ۳ سال، وجود نقص ظاهری ادراک‌شده و رفتارهای بررسی یا استتار به ترتیب توسط ۴۷٪، ۲۵٪ و ۵۹٪ گزارش شد. جنسیت، رفتارهای بررسی یا استتار و نقص ظاهری ادراک‌شده با تمایل به اقدام زیبایی ارتباط معناداری نداشتند (همگی p>0.05). نمره بالاتر گرایش بدریخت‌انگاری بدنی با احتمال بیشتر تمایل به مداخله مرتبط بود (نسبت شانس=1.75؛ p=0.036).نتیجه‌گیری: گرایش‌های بیشتر بدریخت‌انگاری بدنی با تمایل به مداخله زیبایی مرتبط بود. آگاهی روان‌شناختی و غربالگری مناسب باید در آموزش دندان‌پزشکی و برنامه‌ریزی درمان‌های زیبایی گنجانده شود.

What does happiness mean to ordinary people? Answering this requires examining not only the components people associate with happiness, but also how these components are organized and structurally connected into a semantic schema. The same questions apply to its conceptual counterpart—unhappiness—and to how both vary across social groups. To address these questions, this study employs a word-association network approach to investigate the semantic schemas and group differences in people’s perceptions of happiness and unhappiness. Specifically, we create semantic representations of happiness and unhappiness using a word-association task in which participants freely listed words they associate with happiness and unhappiness, and then listed further words associated with each response; these word pairs are used to construct association networks from which underlying schemas are identified and demographic differences examined. Based on a survey conducted in Japan, our findings reveal major components, such as “ Wealth ” and “ Relationships ,” widely identified in existing theories, as well as underrepresented components, such as “ Food .” Moreover, our analysis provides insights into the structural relationships among these components, allowing us to understand how different components are connected to one another and what roles they play within the schema. Furthermore, we demonstrate that the word-association network approach provides a useful framework for investigating how everyday conceptions of happiness and unhappiness differ across demographic groups, revealing variation across groups in both schema structure and specific semantic features. Overall, this study demonstrates the value of word-association networks for capturing everyday conceptions of happiness and unhappiness, offering both theoretical insights and practical implications for developing more accurate and culturally grounded measures.

خوشبختی برای افراد عادی به چه معناست؟ پاسخ به این پرسش مستلزم بررسی نه تنها مؤلفه‌هایی است که افراد با خوشبختی مرتبط می‌دانند، بلکه نحوه سازمان‌دهی و ارتباط ساختاری این مؤلفه‌ها در قالب یک طرحواره معنایی نیز اهمیت دارد. همین پرسش‌ها در مورد مفهوم مقابل آن، یعنی بدبختی، و همچنین نحوه تفاوت هر دو در میان گروه‌های اجتماعی نیز مطرح است. برای پاسخ به این پرسش‌ها، این مطالعه با بهره‌گیری از رویکرد شبکه تداعی واژه به بررسی طرحواره‌های معنایی و تفاوت‌های گروهی در ادراک افراد از خوشبختی و بدبختی می‌پردازد. به طور مشخص، بازنمایی‌های معنایی خوشبختی و بدبختی از طریق یک تکلیف تداعی واژه ایجاد می‌شود که در آن شرکت‌کنندگان آزادانه واژه‌هایی را که با خوشبختی و بدبختی مرتبط می‌دانند، فهرست می‌کنند و سپس واژه‌های بیشتری را که با هر پاسخ مرتبط است، ذکر می‌کنند؛ این جفت واژه‌ها برای ساخت شبکه‌های تداعی به کار می‌روند که بر اساس آن‌ها طرحواره‌های زیرین شناسایی شده و تفاوت‌های جمعیت‌شناختی بررسی می‌شود. بر اساس یک پیمایش انجام‌شده در ژاپن، یافته‌های ما مؤلفه‌های اصلی مانند «ثروت» و «روابط» را که در نظریه‌های موجود به طور گسترده شناسایی شده‌اند، و همچنین مؤلفه‌های کمتر مورد توجه مانند «غذا» را آشکار می‌کند. افزون بر این، تحلیل ما بینش‌هایی درباره روابط ساختاری میان این مؤلفه‌ها ارائه می‌دهد و امکان درک نحوه اتصال مؤلفه‌های مختلف به یکدیگر و نقش آن‌ها در طرحواره را فراهم می‌سازد. همچنین نشان می‌دهیم که رویکرد شبکه تداعی واژه چارچوبی سودمند برای بررسی تفاوت تصورات روزمره از خوشبختی و بدبختی در میان گروه‌های جمعیت‌شناختی فراهم می‌کند و تفاوت‌هایی را در ساختار طرحواره و ویژگی‌های معنایی خاص میان گروه‌ها آشکار می‌سازد. در مجموع، این مطالعه ارزش شبکه‌های تداعی واژه را در بازنمایی تصورات روزمره از خوشبختی و بدبختی نشان می‌دهد و بینش‌های نظری و پیامدهای عملی برای توسعه سنجه‌های دقیق‌تر و مبتنی بر فرهنگ ارائه می‌کند.

The role of Teaching Assistants (TAs) in the United Kingdom has expanded substantially, particularly in supporting pupils with special educational needs and disabilities (SEND) in mainstream schools. Despite their central contribution to inclusive education, TAs’ emotional experiences and perspectives remain under-researched. This qualitative study explored how TAs experience and regulate the emotional demands of supporting pupils with SEND, alongside their perceptions of inclusion. Interpretative Phenomenological Analysis examined the lived experiences of eight TAs (aged 47–65) from one UK mainstream primary school. Semi-structured interviews were conducted, with reflexive practice embedded throughout analysis. Five Group Experiential Themes were identified: emotional labour and regulation; perceptions of inclusion in practice; relational dynamics and TA identity; parental relationships and emotional impact; and fulfilment, growth, and meaning in supporting SEND. TAs supported inclusion but described systemic barriers, including limited resources, training, and collaboration. They reported emotional labour that extended beyond the workplace, alongside professional fulfilment derived from pupil progress and attachment-based relationships. While these relationships supported pupils’ development, they also contributed to role ambiguity and emotional strain. The findings highlight the emotional complexity of TA work and the need for structured emotional and professional support to sustain wellbeing and inclusive practice.

نقش دستیاران آموزشی (TAs) در بریتانیا به طور قابل توجهی گسترش یافته است، به ویژه در حمایت از دانش‌آموزان دارای نیازهای ویژه آموزشی و ناتوانی‌ها (SEND) در مدارس عادی. با وجود نقش محوری آن‌ها در آموزش فراگیر، تجارب هیجانی و دیدگاه‌های دستیاران آموزشی کمتر مورد پژوهش قرار گرفته است. این مطالعه کیفی به بررسی نحوه تجربه و تنظیم الزامات هیجانی حمایت از دانش‌آموزان دارای SEND توسط دستیاران آموزشی، در کنار ادراک آن‌ها از شمول، پرداخته است. تحلیل پدیدارشناسی تفسیری (Interpretative Phenomenological Analysis) تجارب زیسته هشت دستیار آموزشی (در بازه سنی ۴۷ تا ۶۵ سال) از یک مدرسه ابتدایی عادی در بریتانیا را مورد بررسی قرار داد. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته انجام شد و رویکرد بازتابی در سراسر تحلیل به کار گرفته شد. پنج مضمون تجربی گروهی شناسایی گردید: کار هیجانی و تنظیم آن؛ ادراک شمول در عمل؛ پویایی‌های رابطه‌ای و هویت دستیار آموزشی؛ روابط والدین و تأثیر هیجانی؛ و رضایت، رشد و معنا در حمایت از دانش‌آموزان دارای SEND. دستیاران آموزشی از شمول حمایت کردند اما به موانع نظام‌مند از جمله منابع محدود، آموزش ناکافی و همکاری اشاره نمودند. آن‌ها از کار هیجانی فراتر از محیط کار گزارش دادند، در کنار رضایت حرفه‌ای که از پیشرفت دانش‌آموزان و روابط مبتنی بر دلبستگی حاصل می‌شود. اگرچه این روابط به رشد دانش‌آموزان کمک می‌کند، اما به ابهام نقش و فشار هیجانی نیز منجر می‌شود. یافته‌ها پیچیدگی هیجانی کار دستیار آموزشی و نیاز به حمایت ساختاری هیجانی و حرفه‌ای برای حفظ سلامت روان و عمل فراگیر را برجسته می‌کند.

Can decades of Zen meditation leave measurable traces in the practitioner’s natural language? Long-term contemplative practice is widely understood to reshape emotion regulation, self-referential processing, and perceptual engagement, yet empirical research on these transformations has been fundamentally constrained by two limitations: an observation window of weeks to months at most, and an almost exclusive reliance on self-report and neuroimaging measures that cannot reach the automated, prereflective dimensions of psychological life most directly reshaped by sustained practice. This study applies computational quantitative content analysis to nine major poetry collections by the American Zen practitioner-poet Gary Snyder, spanning six decades (1959-2015), to test three directional hypotheses derived from core Zen concepts: affective settling ( ānxīn , H1), self-referential attenuation ( anātman , H2), and perceptual despecification ( ānimitta , H3). Each hypothesis is held against a rival explanation as a falsification reference. The results reveal career-long changes across three analytical domains: negative-emotion vocabulary declines monotonically while positive and neutral categories show no statistically detectable trend; first-person pronouns, somatic vocabulary, grammatical agency, and cognitive certainty converge in decline across four distinct linguistic layers; embodied sensory specificity thins systematically while vocabulary drifts toward greater abstraction. Changepoint detection offers descriptive corroboration of the periodization. A comparison with a contemporaneous non-practicing poet (Wendell Berry) is descriptive in evidential status: the affective and self-referential trends are significant in Snyder but not in Berry, direct tests of the between-poet differences do not yield differences that are robust across interval-construction methods, and sensory thinning appears in both poets and may reflect processes shared across long poetic careers. These findings constitute what is, to our knowledge, the longest longitudinal linguistic record of a verified long-term Zen practitioner–documenting career-long changes that are consistent with, though not attributable to, sustained practice–and demonstrate the distinctive methodological value of naturally produced creative texts as a comparatively non-reactive observational window for studying long-term contemplative transformation.

آیا دهه‌ها مراقبه ذن می‌تواند ردپای قابل سنجشی در زبان طبیعی کنشگر بر جای گذارد؟ به طور گسترده پذیرفته شده است که تمرین تأملی بلندمدت، تنظیم هیجان، پردازش خودارجاعی و درگیری ادراکی را بازشکل می‌دهد، اما پژوهش‌های تجربی درباره این دگرگونی‌ها به طور بنیادین با دو محدودیت مواجه بوده‌اند: پنجره مشاهده‌ای که در بهترین حالت از چند هفته تا چند ماه را دربر می‌گیرد، و اتکای تقریباً انحصاری بر سنجه‌های خودگزارشی و تصویربرداری عصبی که قادر به دسترسی به ابعاد خودکار و پیشاتأملی زندگی روان‌شناختی که بیشترین تأثیر را از تمرین پایدار می‌پذیرند، نیستند. این مطالعه با به‌کارگیری تحلیل محتوای کمی محاسباتی بر نه مجموعه شعر اصلی از شاعر و کنشگر ذن آمریکایی Gary Snyder، در بازه‌ای شش دهه‌ای (۱۹۵۹ تا ۲۰۱۵)، سه فرضیه جهت‌دار برگرفته از مفاهیم محوری ذن را می‌آزماید: آرام‌گیری عاطفی (ānxīn، H1)، کاهش خودارجاعی (anātman، H2)، و کاهش ویژگی‌مندی ادراکی (ānimitta، H3). هر فرضیه در برابر یک تبیین رقیب به عنوان مرجع ابطال قرار گرفته است. نتایج، تغییرات شغلی در سه حوزه تحلیلی را نشان می‌دهد: واژگان هیجان منفی به طور یکنواخت کاهش می‌یابد، در حالی که دسته‌های مثبت و خنثی روند آماری قابل تشخیصی نشان نمی‌دهند؛ ضمایر اول شخص، واژگان جسمانی، عاملیت دستوری و قطعیت شناختی در چهار لایه زبانی متمایز به طور همگرا کاهش می‌یابند؛ ویژگی‌مندی حسی تجسم‌یافته به طور نظام‌مند کاهش می‌یابد و واژگان به سمت انتزاع بیشتر میل می‌کند. شناسایی نقطه تغییر، تأیید توصیفی دوره‌بندی را فراهم می‌کند. مقایسه با یک شاعر معاصر غیرکنشگر (Wendell Berry) از حیث شواهد توصیفی است: روندهای عاطفی و خودارجاعی در Snyder معنادار است اما در Berry چنین نیست، آزمون‌های مستقیم تفاوت بین شاعران تفاوت‌هایی را نشان نمی‌دهد که در روش‌های مختلف ساخت بازه زمانی پایدار باشند، و کاهش ویژگی‌مندی حسی در هر دو شاعر مشاهده می‌شود و ممکن است بازتاب فرایندهای مشترک در طول دوران حرفه‌ای شاعری باشد. این یافته‌ها، به دانش ما، طولانی‌ترین سابقه زبانی طولی یک کنشگر ذن تأییدشده را تشکیل می‌دهد—و تغییرات شغلی را مستند می‌کند که با تمرین پایدار سازگار است، هرچند به آن منتسب نمی‌شود—و ارزش روش‌شناختی متمایز متون خلاقانه تولیدشده به طور طبیعی را به عنوان پنجره مشاهده‌ای نسبتاً غیرواکنشی برای مطالعه دگرگونی تأملی بلندمدت نشان می‌دهد.

Despite national aspirations and international obligations to implement inclusive education, educational practices in Saudi Arabia continue to rely on special education and segregated settings for students with disability. While existing research has predominantly focused on school-level barriers, there remains a lack of studies investigating factors that perpetuate special education and segregation at the system level in the Saudi Arabian context. Accordingly, this qualitative study investigated why special education and segregation persist in Saudi Arabia, drawing on the perspectives of education officials. In-depth, semi-structured interviews were conducted with six education officials involved in policy development and implementation, and the data were thematically analysed. A critical perspective on inclusive education informed both the conceptualisation and interpretation of the analysis. Four key themes emerged: reliance on classification, lack of positive attitudes towards inclusive education, avoidance of structural reform, and systemic reproduction of special education and segregation. The study contributes to the literature by suggesting that segregation is reproduced through interconnected institutional mechanisms and system-level priorities that sustain special education and impede inclusive education reform. The findings also highlight how the perceptions and values of those in positions of responsibility may shape system-level decision-making and the maintenance of special and segregated education systems. Future research should therefore examine how decision-makers’ perceptions and values regarding inclusive education might be shifted.

با وجود آرمان‌های ملی و تعهدات بین‌المللی برای اجرای آموزش فراگیر، رویه‌های آموزشی در عربستان سعودی همچنان بر آموزش ویژه و محیط‌های جداسازی‌شده برای دانش‌آموزان دارای معلولیت تکیه دارند. در حالی که پژوهش‌های موجود عمدتاً بر موانع سطح مدرسه تمرکز داشته‌اند، همچنان کمبود مطالعاتی وجود دارد که به بررسی عواملی بپردازند که آموزش ویژه و جداسازی را در سطح نظام در بافت عربستان سعودی تداوم می‌بخشند. بر این اساس، این مطالعه کیفی به بررسی دلایل تداوم آموزش ویژه و جداسازی در عربستان سعودی از منظر مسئولان آموزشی پرداخت. مصاحبه‌های عمیق و نیمه‌ساختاریافته با شش نفر از مسئولان آموزشی که در توسعه و اجرای سیاست‌ها نقش داشتند، انجام شد و داده‌ها به شیوه تحلیل تماتیک بررسی گردید. رویکردی انتقادی نسبت به آموزش فراگیر، هم در مفهوم‌سازی و هم در تفسیر تحلیل، مدنظر قرار گرفت. چهار مضمون کلیدی استخراج شد: اتکا به طبقه‌بندی، فقدان نگرش مثبت نسبت به آموزش فراگیر، اجتناب از اصلاحات ساختاری و بازتولید نظام‌مند آموزش ویژه و جداسازی. این مطالعه با پیشنهاد اینکه جداسازی از طریق سازوکارهای نهادی به‌هم‌پیوسته و اولویت‌های سطح نظام که آموزش ویژه را حفظ و اصلاح آموزش فراگیر را مانع می‌شوند، بازتولید می‌شود، به ادبیات پژوهش می‌افزاید. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهند که ادراکات و ارزش‌های افراد دارای مسئولیت می‌تواند تصمیم‌گیری‌های سطح نظام و تداوم نظام‌های آموزش ویژه و جداسازی‌شده را شکل دهد. بنابراین، پژوهش‌های آتی باید بررسی کنند که چگونه می‌توان ادراکات و ارزش‌های تصمیم‌گیرندگان درباره آموزش فراگیر را تغییر داد.

This study investigated the nexus between instructional leadership, teachers’ motivation, and students’ academic performance in public secondary schools of West Hararghe Zone, Ethiopia. A mixed-methods explanatory sequential design was employed, with quantitative data collected from 134 teachers via questionnaires and qualitative data collected from 15 principals, vice principals, and supervisors through semi-structured interviews, The findings addressed all five research questions as follows: (1) instructional leadership practices were perceived moderately positively, with managing instructional programs (aggregate M = 3.67) and developing positive school climate (M = 3.59) rated highest; (2) teachers’ perception of instructional leadership was moderately positive across all dimensions; (3) teachers’ motivation levels were moderate to high, with intrinsic factors such as using creativity (M = 3.92) and pride in student success (M = 3.87) rated highest; (4) students’ academic performance was perceived as low (aggregate M = 2.39), with challenges including poor study skills and low motivation; and (5) multiple regression analysis revealed that instructional leadership dimensions collectively explained 48.8% of variance in teacher motivation, with developing positive school climate as the strongest predictor (β = 0.830). The study concludes that fostering a positive school climate is paramount for enhancing teacher motivation and, by extension, student learning outcomes. Recommendations include targeted principal training on motivational leadership, collaborative school vision development, and systematic classroom observation feedback. Notably, developing a positive school climate emerged as the strongest positive predictor of teacher motivation (β = 0.830), while managing the instructional program also had a significant positive effect (β = 0.168). Conversely, defining and communicating the school vision showed a significant negative relationship with teacher motivation (β = − 0.070), suggesting potential issues with its implementation. A strong positive correlation was also found between teachers’ motivation and perceived student academic performance. The study concludes that while instructional leadership is a critical factor, the relational aspect of fostering a positive school climate is paramount for enhancing teacher motivation in the West Hararghe Zone context. It is recommended that school principals focus on building supportive, collaborative, and respectful school environments alongside effective instructional management to boost teacher morale and, by extension, improve student learning outcomes.

این پژوهش به بررسی رابطه میان رهبری آموزشی، انگیزش معلمان و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در دبیرستان‌های دولتی منطقه غرب هارگه، اتیوپی پرداخته است. طرح پژوهش از نوع آمیخته با رویکرد تبیینی متوالی بود؛ داده‌های کمی از ۱۳۴ معلم از طریق پرسشنامه و داده‌های کیفی از ۱۵ مدیر، معاون و ناظر از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری شد. یافته‌ها به پنج سؤال پژوهش پاسخ داد: (۱) رهبری آموزشی به طور متوسط مثبت ارزیابی شد و مدیریت برنامه‌های آموزشی (میانگین کل = ۳.۶۷) و ایجاد فضای مثبت مدرسه (میانگین = ۳.۵۹) بالاترین امتیاز را کسب کردند؛ (۲) ادراک معلمان از رهبری آموزشی در تمامی ابعاد به طور متوسط مثبت بود؛ (۳) سطح انگیزش معلمان در حد متوسط تا بالا ارزیابی شد و عوامل درونی مانند استفاده از خلاقیت (میانگین = ۳.۹۲) و افتخار به موفقیت دانش‌آموزان (میانگین = ۳.۸۷) بالاترین امتیاز را داشتند؛ (۴) عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایین ارزیابی شد (میانگین کل = ۲.۳۹) و چالش‌هایی مانند ضعف مهارت‌های مطالعه و انگیزش پایین گزارش شد؛ (۵) تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد ابعاد رهبری آموزشی در مجموع ۴۸.۸٪ واریانس انگیزش معلمان را تبیین می‌کنند که ایجاد فضای مثبت مدرسه قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده بود (β = ۰.۸۳۰). نتیجه‌گیری پژوهش آن است که تقویت فضای مثبت مدرسه برای ارتقای انگیزش معلمان و به تبع آن بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان اهمیت اساسی دارد. پیشنهادها شامل آموزش هدفمند مدیران درباره رهبری انگیزشی، توسعه چشم‌انداز مشارکتی مدرسه و بازخورد نظام‌مند مشاهده کلاس است. شایان ذکر است که ایجاد فضای مثبت مدرسه قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده مثبت انگیزش معلمان بود (β = ۰.۸۳۰) و مدیریت برنامه آموزشی نیز اثر مثبت معناداری داشت (β = ۰.۱۶۸). در مقابل، تعریف و ابلاغ چشم‌انداز مدرسه رابطه منفی معناداری با انگیزش معلمان نشان داد (β = − ۰.۰۷۰) که حاکی از مشکلات احتمالی در اجرای آن است. همچنین همبستگی مثبت قوی میان انگیزش معلمان و عملکرد تحصیلی ادراک‌شده دانش‌آموزان مشاهده شد. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که گرچه رهبری آموزشی عامل کلیدی است، اما جنبه ارتباطی و تقویت فضای مثبت مدرسه برای ارتقای انگیزش معلمان در بافت منطقه غرب هارگه اهمیت اساسی دارد. توصیه می‌شود مدیران مدارس بر ایجاد محیطی حمایتی، مشارکتی و محترمانه در کنار مدیریت مؤثر آموزشی تمرکز کنند تا روحیه معلمان و به تبع آن نتایج یادگیری دانش‌آموزان بهبود یابد.

Abstract Hostile attribution bias (HAB) is a well-established predictor of aggression and related psychopathologies. Yet the early factors shaping its development are not yet fully understood. In particular, it remains unclear (1) how early conflictual relationships with significant adults and children’s cognitive capacities contribute to later HAB, and (2) whether these pathways differ by gender. The present study addressed these gaps in a longitudinal sample of 279 Arab and Jewish children (138 girls; 106 Arabs; 173 Jews), assessed in early (M age = 5.7, SD = 0.53; range: 4.3–7.0) and late (M age = 10.6, SD = 0.86, range: 9.0–12.75 years) childhood. Mother- and teacher–child conflict, executive functions (EFs), and early HAB were assessed in early childhood and HAB was assessed in late childhood. Multi-group analyses revealed gender-differentiated pathways: among boys, one EF (cognitive flexibility) predicted lower HAB ( β = −0.24); among girls, higher teacher–child conflict predicted higher HAB ( β = 0.36). These findings refine social information processing theory by showing that relational inputs to children’s social database are ecologically specific and that the balance between relational and cognitive pathways to HAB is gender-differentiated.

چکیده: سوگیری انتساب خصمانه (HAB) یکی از پیش‌بین‌های شناخته‌شده پرخاشگری و آسیب‌شناسی‌های روانی مرتبط است. با این حال، عوامل اولیه‌ای که شکل‌گیری آن را تحت تأثیر قرار می‌دهند، هنوز به طور کامل شناخته نشده‌اند. به طور خاص، هنوز مشخص نیست (۱) روابط تعارض‌آمیز اولیه با بزرگسالان مهم و ظرفیت‌های شناختی کودکان چگونه به HAB در آینده کمک می‌کنند و (۲) آیا این مسیرها بر اساس جنسیت متفاوت هستند یا خیر. مطالعه حاضر به این خلأها در یک نمونه طولی شامل ۲۷۹ کودک عرب و یهودی (۱۳۸ دختر؛ ۱۰۶ عرب؛ ۱۷۳ یهودی) که در اوایل (میانگین سن = ۵٫۷، انحراف معیار = ۰٫۵۳؛ دامنه: ۴٫۳ تا ۷٫۰) و اواخر (میانگین سن = ۱۰٫۶، انحراف معیار = ۰٫۸۶؛ دامنه: ۹٫۰ تا ۱۲٫۷۵ سال) کودکی مورد ارزیابی قرار گرفتند، پرداخته است. تعارض مادر–کودک و معلم–کودک، کارکردهای اجرایی (EFs) و HAB اولیه در اوایل کودکی و HAB در اواخر کودکی ارزیابی شد. تحلیل‌های چندگروهی مسیرهای متمایز بر اساس جنسیت را نشان داد: در میان پسران، یکی از کارکردهای اجرایی (انعطاف‌پذیری شناختی) پیش‌بینی‌کننده کاهش HAB بود (β = −۰٫۲۴)؛ در میان دختران، تعارض بیشتر معلم–کودک پیش‌بینی‌کننده افزایش HAB بود (β = ۰٫۳۶). این یافته‌ها نظریه پردازش اطلاعات اجتماعی را با نشان دادن اینکه ورودی‌های رابطه‌ای به پایگاه داده اجتماعی کودکان به صورت بوم‌شناختی خاص هستند و تعادل بین مسیرهای رابطه‌ای و شناختی به سوی HAB بر اساس جنسیت متمایز است، اصلاح می‌کنند.

Understanding students' cost perceptions in introductory science, technology, engineering, and mathematics (STEM) courses and what precedes them is critical in preventing the considerable loss of talent in STEM.In this study, we examined the extent to which students' fixed mindset at the beginning of a semester predicts their weekly task effort and emotional cost perceptions.We also examined indirect associations of a fixed mindset with weekly perceived learning, STEM career intentions at the end of the semester, and final achievement, via weekly cost perceptions.Participants were 694 college students in introductory chemistry at a large midwestern university in the United States.Using multilevel structural equation modeling, we found that students with a greater endorsement of a fixed mindset tended to perceive higher task effort cost.Furthermore, students' fixed mindset indirectly predicted lower perceived learning, STEM career intentions, and achievement via higher perceived task effort cost.Fixed mindset did not significantly predict emotional cost perceptions.This study offers both theoretical insights and practical implications by demonstrating the differential predictions of mindsets across cost dimensions and identifying mindsets as a precursor of task effort cost. Educational Impact and Implications StatementCost is a key motivational factor contributing to college student attrition from science, technology, engineering, and mathematics (STEM) majors.This study shows that college students' beliefs in the innateness and fixedness of intelligence (i.e., fixed mindset) predicted their higher effort cost perceptions in an introductory chemistry course over a semester, which in turn was linked to lower perceived learning, STEM career intentions, and achievement.These findings underscore the potential of lowering a fixed mindset in STEM college students to enhance student learning and achievement by mitigating their perceptions of effort cost.Such efforts should also promote retention in STEM fields.

درک ادراک هزینه دانشجویان در دوره‌های مقدماتی علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) و عوامل پیشین آن‌ها، برای جلوگیری از از دست رفتن قابل توجه استعدادها در حوزه STEM حیاتی است. در این مطالعه، میزان پیش‌بینی ذهنیت ثابت دانشجویان در ابتدای ترم برای ادراک هفتگی هزینه تلاش وظیفه و هزینه هیجانی آن‌ها بررسی شد. همچنین ارتباطات غیرمستقیم ذهنیت ثابت با یادگیری ادراک‌شده هفتگی، قصد ادامه مسیر شغلی در STEM در پایان ترم و دستاورد نهایی، از طریق ادراک هفتگی هزینه، مورد بررسی قرار گرفت. شرکت‌کنندگان شامل ۶۹۴ دانشجوی دانشگاهی در درس شیمی مقدماتی در یک دانشگاه بزرگ در منطقه غرب میانه ایالات متحده بودند. با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری چندسطحی، مشخص شد دانشجویانی که ذهنیت ثابت بیشتری داشتند، هزینه تلاش وظیفه بالاتری را ادراک می‌کردند. علاوه بر این، ذهنیت ثابت دانشجویان به طور غیرمستقیم، یادگیری ادراک‌شده پایین‌تر، قصد ادامه مسیر شغلی در STEM و دستاورد پایین‌تر را از طریق ادراک بالاتر هزینه تلاش وظیفه پیش‌بینی می‌کرد. ذهنیت ثابت، پیش‌بینی معناداری برای ادراک هزینه هیجانی نداشت. این مطالعه با نشان دادن پیش‌بینی‌های افتراقی ذهنیت‌ها در ابعاد مختلف هزینه و شناسایی ذهنیت به عنوان پیش‌زمینه هزینه تلاش وظیفه، بینش‌های نظری و پیامدهای عملی ارائه می‌دهد. بیانیه تأثیر و پیامدهای آموزشی: هزینه، عامل انگیزشی کلیدی در ترک تحصیل دانشجویان دانشگاهی از رشته‌های علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) است. این مطالعه نشان می‌دهد باور دانشجویان دانشگاهی به ذاتی و ثابت بودن هوش (یعنی ذهنیت ثابت)، ادراک هزینه تلاش بالاتر را در طول یک ترم در درس شیمی مقدماتی پیش‌بینی می‌کند که به نوبه خود با یادگیری ادراک‌شده پایین‌تر، قصد ادامه مسیر شغلی در STEM و دستاورد پایین‌تر مرتبط بود. این یافته‌ها بر اهمیت کاهش ذهنیت ثابت در دانشجویان STEM برای ارتقای یادگیری و دستاورد دانشجویان از طریق کاهش ادراک هزینه تلاش تأکید می‌کند. چنین تلاش‌هایی باید به افزایش ماندگاری در حوزه‌های STEM نیز کمک کند.

In this paper, the efficiency of a teacher education program was scrutinized through the lens of change of folk pedagogies. A rhizoanalysis study was conducted to determine which folk pedagogies existed among preparatory students and which one calcified at a foundation university, İstanbul, Türkiye. A total of 21 preparatory students and 12 fresh graduates participated in the study by answering seven fundamental educational questions. The results highlighted some growth in their perceptions regarding the educational system and fundamental pedagogical issues between preparatory and fresh graduates during their pedagogical journey in favor of fresh graduates. A teacher education model that combines a completely active learning pedagogy, such as flipped learning, with a university-school partnership has largely reduced the reliance on traditional, intuitive teaching practices among future teachers. In addition, most fresh graduates perceived the curriculum's intensity as a major problem in the national education system. The implications for teacher education programs were also discussed.

در این مقاله، کارآمدی یک برنامه آموزش معلمان از منظر تغییر پداگوژی‌های عامیانه مورد بررسی قرار گرفته است. یک مطالعه ریزوانالیز به منظور تعیین اینکه کدام پداگوژی‌های عامیانه در میان دانشجویان دوره مقدماتی وجود دارد و کدام یک در یک دانشگاه بنیادین در استانبول، ترکیه تثبیت شده است، انجام شد. در مجموع ۲۱ دانشجوی دوره مقدماتی و ۱۲ فارغ‌التحصیل تازه در این پژوهش با پاسخ به هفت پرسش اساسی آموزشی شرکت کردند. نتایج نشان داد که درک آن‌ها نسبت به نظام آموزشی و مسائل اساسی پداگوژیک در طول مسیر تربیتی‌شان، به نفع فارغ‌التحصیلان تازه، رشد یافته است. یک مدل آموزش معلم که پداگوژی یادگیری کاملاً فعال، مانند یادگیری معکوس، را با مشارکت دانشگاه و مدرسه ترکیب می‌کند، تا حد زیادی اتکای معلمان آینده به شیوه‌های تدریس سنتی و شهودی را کاهش داده است. علاوه بر این، اکثر فارغ‌التحصیلان تازه شدت برنامه درسی را به عنوان یک مشکل عمده در نظام آموزش ملی تلقی کردند. پیامدهای این یافته‌ها برای برنامه‌های آموزش معلمان نیز مورد بحث قرار گرفته است.

Foundational literacy and numeracy (FLN) skills are the cornerstone of educational development, yet in Nigeria, the pathways to achieving them at the basic education level are fraught with challenges. This study explored teacher variables in relation to addressing gaps in foundational literacy and numeracy (FLN) among pupils in basic schools in Kano State, Nigeria. The study adopts exploratory sequential mixed-methods research design which combines qualitative and quantitative investigation. The qualitative phase involved interview of 18 FLN teachers which generated themes around the issues of teachers’ qualifications, teachers’ perception of their roles, teachers’ instructional practices, professional training, continuous professional development, and challenges affecting effective FLN instruction. The quantitative phase was a survey which explored the perspectives of 360 basic school teachers in Kano state on the themes generated during the qualitative phase. Findings revealed that some teachers lacked the required educational background for teaching literacy and numeracy, with only 58% having studied English Language or Mathematics in college. The teachers demonstrated strong commitment to supporting struggling learners and expressed positive perceptions of learner-centred approaches. The findings also indicated a gap between teachers’ pedagogical knowledge and their actual classroom practices, particularly in the limited use of interactive instructional methods. The study further revealed that institutional challenges were perceived as major constraints, while opportunities for workshops and seminars that focused on FLN remained inadequate. The study concludes that improving FLN requires more practical initial teacher preparation, sustained professional development, learner-centred pedagogy, and stronger institutional support for teachers.

مهارت‌های سواد و حساب پایه (FLN) سنگ‌بنای توسعه آموزشی هستند، با این حال در نیجریه، مسیرهای دستیابی به این مهارت‌ها در سطح آموزش پایه با چالش‌های متعددی مواجه است. این پژوهش متغیرهای معلمان را در ارتباط با رفع شکاف‌های سواد و حساب پایه (FLN) در میان دانش‌آموزان مدارس ابتدایی ایالت کانو، نیجریه مورد بررسی قرار داده است. این مطالعه از طرح پژوهش آمیخته اکتشافی متوالی بهره گرفته است که ترکیبی از روش‌های کیفی و کمی است. مرحله کیفی شامل مصاحبه با ۱۸ معلم FLN بود که مضامینی پیرامون موضوعاتی چون صلاحیت‌های معلمان، ادراک معلمان از نقش خود، شیوه‌های تدریس معلمان، آموزش حرفه‌ای، توسعه حرفه‌ای مستمر و چالش‌های مؤثر بر تدریس مؤثر FLN را ایجاد کرد. مرحله کمی یک پیمایش بود که دیدگاه‌های ۳۶۰ معلم مدارس ابتدایی در ایالت کانو را درباره مضامین استخراج‌شده در مرحله کیفی بررسی کرد. یافته‌ها نشان داد که برخی معلمان فاقد پیشینه آموزشی لازم برای تدریس سواد و حساب هستند و تنها ۵۸٪ آن‌ها زبان انگلیسی یا ریاضیات را در دانشگاه گذرانده‌اند. معلمان تعهد قوی به حمایت از دانش‌آموزان ضعیف از خود نشان دادند و نگرش مثبتی نسبت به رویکردهای یادگیرنده‌محور ابراز کردند. همچنین یافته‌ها نشان داد که بین دانش پداگوژیک معلمان و عملکرد واقعی آن‌ها در کلاس، به‌ویژه در استفاده محدود از روش‌های تدریس تعاملی، شکاف وجود دارد. پژوهش همچنین نشان داد که چالش‌های نهادی به‌عنوان محدودیت‌های اصلی تلقی می‌شوند، در حالی که فرصت‌های کارگاه و سمینارهای متمرکز بر FLN ناکافی باقی مانده است. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که بهبود FLN مستلزم آمادگی عملی‌تر اولیه معلمان، توسعه حرفه‌ای مستمر، پداگوژی یادگیرنده‌محور و حمایت نهادی قوی‌تر از معلمان است.

Objectives This study aimed to compare weight loss (WL) practices and perceptions between medalists and non-medalists among Chinese national-level adolescent Sanda athletes. Methods A cross-sectional survey was conducted among national-level adolescent Sanda athletes using the Rapid Weight Loss Questionnaire (RWLQ). One hundred and sixty-four participants completed the questionnaire, with 158 valid responses obtained. Athletes were categorized as medalists or non-medalists based on their competitive achievements. Results Overall, 79% of athletes (n = 125) reported intentional WL. In unadjusted analyses, three nominal associations were observed, with medalists reporting greater habitual WL%, greater habitual WL% during the 9–60 days prior to weigh-in, and lower habitual WR/WL before competition than non-medalists. However, none remained statistically significant after Benjamini–Hochberg false discovery rate (FDR) adjustment. No statistically significant difference were observed for the other WL practices and perceptions variables (all p > 0.05). Conclusions WL practices and perceptions were similar between national-level medalists and non-medalists. Although three nominal associations were identified in the unadjusted analyses, none remained statistically significant after Benjamini–Hochberg FDR adjustment. The present findings therefore do not provide robust evidence of systematic differences in WL characteristics according to medal achievement. The high prevalence and substantial magnitude of WL observed in this population warrant attention, particularly among adolescent athletes.

اهداف: این مطالعه با هدف مقایسه شیوه‌ها و ادراک‌های کاهش وزن (WL) بین مدال‌آوران و غیرمدال‌آوران در میان ورزشکاران نوجوان ساندا در سطح ملی چین انجام شد. روش‌ها: یک پژوهش مقطعی با استفاده از پرسشنامه کاهش وزن سریع (RWLQ) در میان ورزشکاران نوجوان ساندا در سطح ملی انجام گرفت. صد و شصت و چهار نفر پرسشنامه را تکمیل کردند که ۱۵۸ پاسخ معتبر به دست آمد. ورزشکاران بر اساس دستاوردهای رقابتی خود به دو گروه مدال‌آور و غیرمدال‌آور تقسیم شدند. نتایج: به طور کلی، ۷۹٪ از ورزشکاران (n = 125) گزارش کردند که به طور عمدی کاهش وزن داشته‌اند. در تحلیل‌های بدون تعدیل، سه ارتباط اسمی مشاهده شد، به طوری که مدال‌آوران درصد بیشتری از کاهش وزن عادی، درصد بیشتری از کاهش وزن عادی در بازه ۹ تا ۶۰ روز پیش از وزن‌کشی و نسبت پایین‌تری از بازیابی/کاهش وزن عادی پیش از مسابقه را نسبت به غیرمدال‌آوران گزارش کردند. با این حال، هیچ‌یک پس از تعدیل نرخ کشف کاذب بنجامینی–هوچبرگ (FDR) از نظر آماری معنادار باقی نماند. برای سایر متغیرهای شیوه‌ها و ادراک‌های کاهش وزن نیز تفاوت معنادار آماری مشاهده نشد (همه p > 0.05). نتیجه‌گیری: شیوه‌ها و ادراک‌های کاهش وزن بین مدال‌آوران و غیرمدال‌آوران در سطح ملی مشابه بود. اگرچه سه ارتباط اسمی در تحلیل‌های بدون تعدیل شناسایی شد، اما هیچ‌یک پس از تعدیل بنجامینی–هوچبرگ از نظر آماری معنادار باقی نماند. بنابراین یافته‌های حاضر شواهد محکمی از وجود تفاوت‌های نظام‌مند در ویژگی‌های کاهش وزن بر اساس کسب مدال ارائه نمی‌دهد. شیوع بالا و میزان قابل توجه کاهش وزن مشاهده‌شده در این جمعیت، به ویژه در میان ورزشکاران نوجوان، نیازمند توجه است.

Abstract Bilinguals often experience reduced emotional resonance in their second language (L2), known as “emotional distance.” This study investigates how cultural context, specifically culture relatedness, modulates this experience in late Mandarin-English bilinguals. We employed a multi-methodological approach to disentangle implicit and explicit processing. Study 1 (Implicit Association Test) revealed no automatic bias linking culture to emotion, suggesting that long-term L2 immersion may equilibrate implicit associations. Study 2 (explicit ratings), however, found a significant interaction: priming native (Chinese) culture led participants to evaluate negative L2 words as more negative, whereas the L2 (British) cultural context attenuated these evaluations, reinforcing emotional distance. Positive words remained unaffected. These findings demonstrate that culture is an active modulator of bilingual emotion. While acculturation may balance implicit links, conscious activation of native cultural schemas can bridge L2 emotional distance for aversive content, whereas L2 contexts serve to buffer emotional intensity.

دوزبانه‌ها اغلب کاهش هم‌رزونگی هیجانی را در زبان دوم (L2) خود تجربه می‌کنند که به عنوان «فاصله هیجانی» شناخته می‌شود. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه زمینه فرهنگی، به‌ویژه ارتباط با فرهنگ، این تجربه را در دوزبانه‌های دیرآموز ماندارین-انگلیسی تعدیل می‌کند. ما با بهره‌گیری از رویکردی چندروشی به منظور تفکیک پردازش ضمنی و آشکار، به این موضوع پرداختیم. مطالعه اول (آزمون تداعی ضمنی) هیچ سوگیری خودکاری را که فرهنگ را به هیجان پیوند دهد نشان نداد و این امر حاکی از آن است که غوطه‌وری بلندمدت در زبان دوم ممکن است تداعی‌های ضمنی را متعادل سازد. با این حال، مطالعه دوم (ارزیابی‌های آشکار) تعامل معناداری را نشان داد: فعال‌سازی فرهنگ بومی (چینی) موجب شد شرکت‌کنندگان واژه‌های منفی زبان دوم را منفی‌تر ارزیابی کنند، در حالی که زمینه فرهنگی زبان دوم (بریتانیایی) این ارزیابی‌ها را تضعیف کرد و فاصله هیجانی را تقویت نمود. واژه‌های مثبت بدون تغییر باقی ماندند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که فرهنگ، تعدیل‌گر فعالی در هیجان دوزبانه است. در حالی که فرهنگ‌پذیری ممکن است پیوندهای ضمنی را متعادل کند، فعال‌سازی آگاهانه طرح‌واره‌های فرهنگی بومی می‌تواند فاصله هیجانی زبان دوم را برای محتوای ناخوشایند کاهش دهد، در حالی که زمینه‌های زبان دوم به عنوان عامل کاهنده شدت هیجانی عمل می‌کنند.

Abstract In Mandarin Chinese, the same acoustic feature, pitch, conveys both semantic valence and emotional prosody. The effects of semantic valence on bilingual emotional prosody perception are mixed, with some studies reporting semantic facilitation and others showing interference. To clarify this, we extend the conceptual account of semantic valence to second language acquisition by examining its two components: learners’ semantic knowledge and the inherent semantic valence of stimuli. We investigated the independent and interactive effects of these components of semantic valence on emotional prosody perception for L1-English L2-Chinese learners in Chinese words and sentences. We found that semantic valence facilitated L2 learners’ perception when congruent with emotional prosody, but interfered when incongruent. Notably, these semantics-prosody (in)congruence effects were significantly predicted by learners’ semantic knowledge. Our results suggest an interaction between linguistic knowledge and paralinguistic perception in bilingual emotion processing.

در زبان چینی ماندارین، یک ویژگی صوتی مشابه، یعنی زیروبمی، هم ارزش‌گذاری معنایی و هم آهنگ احساسی گفتار را منتقل می‌کند. تأثیرات ارزش‌گذاری معنایی بر ادراک آهنگ احساسی گفتار در افراد دوزبانه متناقض گزارش شده است؛ برخی پژوهش‌ها تسهیل معنایی و برخی دیگر تداخل را نشان داده‌اند. برای روشن‌تر شدن این موضوع، ما رویکرد مفهومی ارزش‌گذاری معنایی را به حوزه یادگیری زبان دوم گسترش دادیم و دو مؤلفه آن را بررسی کردیم: دانش معنایی زبان‌آموزان و ارزش‌گذاری معنایی ذاتی محرک‌ها. ما اثرات مستقل و تعاملی این مؤلفه‌های ارزش‌گذاری معنایی را بر ادراک آهنگ احساسی گفتار در زبان‌آموزان انگلیسی‌زبان با زبان دوم چینی، در سطح واژه و جمله، بررسی کردیم. یافته‌ها نشان داد که ارزش‌گذاری معنایی زمانی که با آهنگ احساسی گفتار همخوان بود، ادراک زبان‌آموزان زبان دوم را تسهیل کرد و در صورت ناهماهنگی، موجب تداخل شد. شایان ذکر است که این اثرات همخوانی یا ناهماهنگی معنا و آهنگ گفتار به طور معناداری توسط دانش معنایی زبان‌آموزان پیش‌بینی می‌شد. نتایج ما حاکی از تعامل میان دانش زبانی و ادراک فرازبانی در پردازش هیجان در افراد دوزبانه است.

The present study aimed to develop and validate the learning-oriented assessment teacher perception scale (LOATPS) to assess language teachers’ perceptions of LOA. Thus, a tentative 53-item scale was piloted with 408 novice and experienced Iranian EFL teachers across a range of institutional contexts. Using exploratory and confirmatory factor analysis (EFA, CFA), the results of the analyses led to the removal of 13 items, leaving the instrument with 40 items on a five-point Likert scale. Moreover, the results revealed that the construct of LOATPS comprises five components, including “teachers’ LOA knowledge”, “teachers’ LOA beliefs”, “teachers’ practices of feedback and interaction”, “teachers’ practices of using a variety of assessments”, and “teachers’ practices of sharing with others”. Furthermore, the psychometric properties were confirmed, with composite reliability (CR) values ranging from 0.76 to 0.92, average variance extracted (AVE) reaching acceptable values (around 40 to 50% explained by components), and maximum shared variance (MSV) and the Fornell-Larcker criterion acknowledging discriminant validity. The LOATPS serves as a practical tool for teacher educators to design effective teacher education programs, and for EFL teachers and assessment scholars by raising their awareness of implementing LOA and its underlying components across diverse instructional settings.

پژوهش حاضر با هدف توسعه و اعتبارسنجی مقیاس ادراک معلمان از ارزیابی یادگیری‌محور (LOATPS) جهت سنجش ادراک معلمان زبان نسبت به ارزیابی یادگیری‌محور انجام شد. بدین منظور، یک مقیاس اولیه ۵۳ ماده‌ای بر روی ۴۰۸ معلم زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی (EFL) ایرانی، اعم از مبتدی و باتجربه، در طیف متنوعی از محیط‌های آموزشی اجرا شد. با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی (EFA، CFA)، نتایج تحلیل‌ها منجر به حذف ۱۳ ماده گردید و ابزار نهایی شامل ۴۰ ماده بر اساس مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای باقی ماند. افزون بر این، نتایج نشان داد که سازه LOATPS شامل پنج مؤلفه است: «دانش معلمان درباره LOA»، «باورهای معلمان درباره LOA»، «عملکرد معلمان در بازخورد و تعامل»، «عملکرد معلمان در استفاده از انواع ارزیابی‌ها» و «عملکرد معلمان در به‌اشتراک‌گذاری با دیگران». همچنین، ویژگی‌های روان‌سنجی ابزار تأیید شد؛ به‌طوری‌که مقادیر پایایی ترکیبی (CR) بین ۰.۷۶ تا ۰.۹۲، میانگین واریانس استخراج‌شده (AVE) در مقادیر قابل قبول (حدود ۴۰ تا ۵۰ درصد تبیین‌شده توسط مؤلفه‌ها) و بیشینه واریانس مشترک (MSV) و معیار فورنل-لارکر، روایی واگرای ابزار را تأیید کردند. ابزار LOATPS به‌عنوان ابزاری کاربردی برای مدرسان معلمان جهت طراحی برنامه‌های آموزش معلم مؤثر و نیز برای معلمان EFL و پژوهشگران حوزه ارزیابی، با افزایش آگاهی آن‌ها نسبت به اجرای LOA و مؤلفه‌های زیربنایی آن در محیط‌های آموزشی متنوع، قابل استفاده است.

Introduction This study examined the association between distributed leadership and teachers’ work engagement, with teacher subjective well-being specified as a mediator and perceived collective teacher efficacy as a moderator. Methods Drawing on the Job Demands–Resources model and social cognitive theory, a moderated mediation model was tested using Bayesian structural equation modeling. Data were collected from 598 teachers working in 60 public schools in Erbil, Kurdistan Region of Iraq. Results Distributed leadership was positively associated with teacher subjective well-being [ β = 0.233, 95% BCI (0.077, 0.381)] and work engagement [ β = 0.234, 95% BCI (0.135, 0.333)], while subjective well-being was positively associated with work engagement [ β = 0.172, 95% BCI (0.112, 0.232)]. The indirect association through subjective well-being was supported [ B = 0.039, 95% BCI (0.012, 0.074)]. Perceived collective teacher efficacy moderated the association between distributed leadership and subjective well-being [ β = 0.099, 95% BCI (0.003, 0.192)]. The conditional indirect association was supported at the mean and higher levels of perceived collective teacher efficacy but not at lower levels, and the index of moderated mediation excluded zero [ B = 0.019, 95% BCI (0.001, 0.043)]. These conclusions remained stable under alternative prior specifications. Discussion The findings indicate an indirect statistical association between distributed leadership and work engagement through teacher subjective well-being, which varied according to perceived collective teacher efficacy. Given the cross-sectional, self-report design, this mediation represents a statistical decomposition of covariance rather than evidence of a causal mechanism or temporal sequence.

مقدمه: این مطالعه به بررسی ارتباط بین رهبری توزیعی و درگیری شغلی معلمان پرداخت، به‌طوری که بهزیستی ذهنی معلمان به عنوان میانجی‌گر و کارآمدی جمعی ادراک‌شده معلمان به عنوان تعدیل‌گر مشخص شد. روش‌ها: با بهره‌گیری از مدل منابع–تقاضاهای شغلی و نظریه شناختی اجتماعی، یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری بیزی آزمون شد. داده‌ها از ۵۹۸ معلم شاغل در ۶۰ مدرسه دولتی در اربیل، اقلیم کردستان عراق جمع‌آوری شد. نتایج: رهبری توزیعی با بهزیستی ذهنی معلمان [β = ۰٫۲۳۳، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۷۷، ۰٫۳۸۱)] و درگیری شغلی [β = ۰٫۲۳۴، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۱۳۵، ۰٫۳۳۳)] رابطه مثبت داشت، در حالی که بهزیستی ذهنی نیز با درگیری شغلی [β = ۰٫۱۷۲، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۱۱۲، ۰٫۲۳۲)] رابطه مثبت نشان داد. ارتباط غیرمستقیم از طریق بهزیستی ذهنی مورد حمایت قرار گرفت [B = ۰٫۰۳۹، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۱۲، ۰٫۰۷۴)]. کارآمدی جمعی ادراک‌شده معلمان، ارتباط بین رهبری توزیعی و بهزیستی ذهنی را تعدیل کرد [β = ۰٫۰۹۹، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۰۳، ۰٫۱۹۲)]. ارتباط غیرمستقیم شرطی در سطوح میانگین و بالاتر کارآمدی جمعی ادراک‌شده معلمان مورد حمایت قرار گرفت اما در سطوح پایین‌تر این‌گونه نبود و شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده شامل صفر نشد [B = ۰٫۰۱۹، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۰۱، ۰٫۰۴۳)]. این نتایج تحت مشخصات پیشین جایگزین نیز پایدار باقی ماندند. بحث: یافته‌ها نشان‌دهنده یک ارتباط آماری غیرمستقیم بین رهبری توزیعی و درگیری شغلی از طریق بهزیستی ذهنی معلمان است که بسته به کارآمدی جمعی ادراک‌شده معلمان متفاوت بود. با توجه به طرح مقطعی و خودگزارشی پژوهش، این میانجی‌گری به منزله تجزیه آماری کوواریانس است و نه شواهدی از یک سازوکار علّی یا توالی زمانی.

Introduction Universal Design for Learning (UDL) has been widely promoted as a framework for supporting inclusive education by addressing learner diversity through flexible curriculum design, instructional practices, and assessment approaches. In 2015, Ghana adopted UDL in its policy on inclusive education to address the diverse educational needs of all children. Despite this policy focus, most research has centered on classroom teachers' implementation of UDL, with limited attention to how teacher educators understand UDL and perceive their preparedness to implement it. Method To address these gaps in the literature, this study investigated teacher educators' perceptions and experiences of UDL, differences across demographic and professional characteristics, relationships among UDL understanding, preparedness, and institutional support, and the predictors of preparedness. A quantitative cross-sectional survey was conducted with 156 teacher educators from three public colleges of education. Colleges were selected via convenience sampling across three regions in Ghana. The data were analyzed using descriptive statistics, one-way multivariate analysis of variance, Pearson product -moment correlation, and hierarchical multiple regression. Results The participants demonstrated moderately positive levels of UDL understanding, preparedness, and perceived institutional support. Significant differences were identified across selected demographic and professional characteristics, including age, subject specialization, department, teaching level, teaching experience, and prior introduction to UDL. Understanding, preparedness, and institutional support were positively associated. Importantly, both general understanding and perceived institutional support significantly predicted preparedness, with institutional support emerging as the stronger predictor. Conclusion The findings suggest that strengthening UDL implementation requires attention to both teacher educators' individual capacity and the institutional conditions that enable practice. Sustained, practice-oriented professional learning, leadership support, collaborative opportunities, and explicit integration of UDL into institutional teaching and learning practices are therefore recommended to strengthen inclusive teacher preparation in Ghana.

مقدمه: طراحی جهانی برای یادگیری (UDL) به طور گسترده‌ای به عنوان چارچوبی برای حمایت از آموزش فراگیر از طریق پرداختن به تنوع یادگیرندگان با طراحی منعطف برنامه درسی، شیوه‌های آموزشی و رویکردهای ارزشیابی ترویج شده است. در سال ۲۰۱۵، غنا UDL را در سیاست آموزش فراگیر خود به منظور پاسخگویی به نیازهای آموزشی متنوع همه کودکان اتخاذ کرد. با وجود این تمرکز سیاستی، بیشتر پژوهش‌ها بر اجرای UDL توسط معلمان کلاس درس متمرکز بوده و توجه محدودی به نحوه درک مربیان معلم از UDL و ادراک آن‌ها از آمادگی برای اجرای آن شده است. روش: به منظور رفع این خلأها در ادبیات، این مطالعه به بررسی ادراک‌ها و تجارب مربیان معلم نسبت به UDL، تفاوت‌ها بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و حرفه‌ای، روابط میان فهم UDL، آمادگی و حمایت نهادی، و پیش‌بینی‌کننده‌های آمادگی پرداخت. یک پیمایش کمی مقطعی با ۱۵۶ مربی معلم از سه کالج دولتی آموزش معلم انجام شد. کالج‌ها از طریق نمونه‌گیری در دسترس در سه منطقه غنا انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، تحلیل واریانس چندمتغیره یک‌طرفه، همبستگی حاصل‌ضرب-گشتاوری پیرسون و رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی تحلیل شدند. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان سطوح نسبتاً مثبتی از فهم UDL، آمادگی و حمایت نهادی ادراک‌شده را نشان دادند. تفاوت‌های معناداری بر اساس برخی ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و حرفه‌ای از جمله سن، تخصص موضوعی، دپارتمان، سطح تدریس، سابقه تدریس و معرفی قبلی به UDL شناسایی شد. فهم، آمادگی و حمایت نهادی با یکدیگر ارتباط مثبت داشتند. به طور مهم، هم فهم کلی و هم حمایت نهادی ادراک‌شده به طور معناداری آمادگی را پیش‌بینی کردند که در این میان حمایت نهادی به عنوان پیش‌بینی‌کننده قوی‌تر ظاهر شد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که تقویت اجرای UDL نیازمند توجه به هر دو ظرفیت فردی مربیان معلم و شرایط نهادی تسهیل‌کننده عمل است. بنابراین، یادگیری حرفه‌ای مستمر و مبتنی بر عمل، حمایت رهبری، فرصت‌های همکاری و ادغام صریح UDL در شیوه‌های تدریس و یادگیری نهادی برای تقویت آمادگی معلمان فراگیر در غنا توصیه می‌شود.

Despite organizations espousing a desire for creative ideas, decision-makers often do not recognize creative ideas and reject them. We ask what the consequences of creative idea recognition failure are for the relationship between the idea generator (as well as others who witness the failure) and the decision-maker. We theorize and show in two experiments that idea generators and third-party observers trust a decision-maker less when the decision-maker fails to recognize a creative idea, because they view the decision-maker as less competent. This effect holds when we manipulate the idea’s creativity (Study 1), use participants’ subjective perceptions of the idea’s creativity (Studies 1 and 2), and when using creativity ratings by external raters (Study 2). Additionally, we also demonstrate that idea generators and third-party observers trust a decision-maker more when the decision-maker recognizes a creative idea, because they view the decision-maker as more competent. This effect only consistently emerges when using participants’ subjective creativity perceptions. We also find perceived warmth as a parallel mediator, but only when using participants’ subjective creativity perceptions. Finally, we demonstrate that these effects are not solely due to accuracy or surprise. We discuss the theoretical implications of these findings and provide directions for future research.

با وجود آنکه سازمان‌ها تمایل خود را به ایده‌های خلاقانه ابراز می‌کنند، تصمیم‌گیرندگان اغلب ایده‌های خلاقانه را شناسایی نمی‌کنند و آن‌ها را رد می‌نمایند. این پژوهش به این پرسش می‌پردازد که پیامدهای عدم شناسایی ایده‌های خلاقانه برای رابطه میان تولیدکننده ایده (و همچنین سایر افرادی که شاهد این ناکامی هستند) و تصمیم‌گیرنده چیست. ما به صورت نظری و تجربی در دو آزمایش نشان می‌دهیم که تولیدکنندگان ایده و ناظران ثالث، زمانی که تصمیم‌گیرنده در شناسایی یک ایده خلاقانه ناکام می‌ماند، اعتماد کمتری به او دارند، زیرا او را کم‌صلاحیت‌تر ارزیابی می‌کنند. این اثر زمانی که خلاقیت ایده را دستکاری می‌کنیم (مطالعه ۱)، از ادراکات ذهنی شرکت‌کنندگان نسبت به خلاقیت ایده استفاده می‌کنیم (مطالعات ۱ و ۲)، و همچنین زمانی که از ارزیابی‌های خلاقیت توسط ارزیابان بیرونی بهره می‌بریم (مطالعه ۲) نیز مشاهده می‌شود. افزون بر این، نشان می‌دهیم که تولیدکنندگان ایده و ناظران ثالث زمانی که تصمیم‌گیرنده یک ایده خلاقانه را شناسایی می‌کند، اعتماد بیشتری به او دارند، زیرا او را باصلاحیت‌تر می‌دانند. این اثر تنها زمانی به طور پیوسته مشاهده می‌شود که از ادراکات ذهنی شرکت‌کنندگان نسبت به خلاقیت استفاده شود. همچنین، گرمی ادراک‌شده به عنوان یک میانجی موازی شناسایی شد، اما فقط زمانی که از ادراکات ذهنی شرکت‌کنندگان نسبت به خلاقیت بهره گرفته شد. در نهایت، نشان می‌دهیم که این اثرات صرفاً ناشی از دقت یا شگفتی نیستند. پیامدهای نظری این یافته‌ها مورد بحث قرار گرفته و جهت‌گیری‌هایی برای پژوهش‌های آتی ارائه می‌شود.

This study evaluated changes in attachment behaviors among Spanish-speaking couples participating in emotionally focused couple therapy (EFCT), using data from a randomized clinical trial of EFCT in this population. The study examined perceived secure attachment behaviors -accessibility, responsiveness, and engagement- measured by the Brief Accessibility, Responsiveness, and Engagement (BARE) scale, and their association with dyadic adjustment measured by the Dyadic Adjustment Scale (DAS). Seventy couples were randomly assigned to EFCT or a waiting list; two withdrew before beginning the intervention, resulting in a final analyzed sample of 68 couples. Results showed some changes in attachment behaviors, with significant effects observed only in women's perceptions of their partners. Increases in both self- and partner-perceived secure attachment behaviors significantly predicted improvements in dyadic adjustment. These findings highlight the clinical relevance of targeting secure attachment behaviors as mechanisms of therapeutic change related to relationship satisfaction.

این پژوهش تغییرات رفتارهای دلبستگی را در میان زوج‌های اسپانیایی‌زبان شرکت‌کننده در زوج‌درمانی هیجانی متمرکز (EFCT) با استفاده از داده‌های یک کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده‌ی EFCT در این جمعیت ارزیابی کرد. در این مطالعه، رفتارهای دلبستگی ایمن ادراک‌شده -دسترس‌پذیری، پاسخ‌دهی و درگیری- که با مقیاس مختصر دسترس‌پذیری، پاسخ‌دهی و درگیری (BARE) سنجیده شد و ارتباط آن‌ها با سازگاری دوتایی که با مقیاس سازگاری دوتایی (DAS) اندازه‌گیری شد، مورد بررسی قرار گرفت. هفتاد زوج به طور تصادفی به گروه EFCT یا فهرست انتظار تخصیص یافتند؛ دو زوج پیش از آغاز مداخله انصراف دادند و در نتیجه نمونه نهایی مورد تحلیل شامل ۶۸ زوج بود. نتایج نشان داد برخی تغییرات در رفتارهای دلبستگی رخ داده است، اما اثرات معنادار تنها در ادراک زنان از شریک خود مشاهده شد. افزایش رفتارهای دلبستگی ایمن ادراک‌شده توسط خود و شریک به طور معناداری بهبود در سازگاری دوتایی را پیش‌بینی کرد. این یافته‌ها اهمیت بالینی هدف‌گیری رفتارهای دلبستگی ایمن به عنوان سازوکارهای تغییر درمانی مرتبط با رضایت از رابطه را برجسته می‌کند.

INTRODUCTION: This study investigated the perceptions and preferences of medical students at Abubakar Tafawa Balewa University (ATBU) regarding various teaching methods, including lectures, problem-based learning (PBL), team-based learning (TBL), practical demonstrations, and digital learning tools. METHODS: A cross-sectional survey of 171 medical students was conducted, using a semi-structured questionnaire. Students were selected using stratified random sampling techniques. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics (frequencies, percentages) and inferential statistics (Chi-square test) and qualitative data were analysed using thematic content analysis. The thematic content analysis was based on 171 responses. RESULTS: Practical demonstrations (32.2%) and small group activities (24.0%) were the preferred teaching methods. Key challenges identified include difficulty retaining information (48.0%) and inadequate preparation for clinical practice (15.8%). The students demanded practical, clinically relevant learning, and lecturers who are well-grounded in their subjects and had good teaching skills. Specifically, they preferred lecturers who are medical consultants and could also mentor them. CONCLUSION: The teaching curriculum in the school should incorporate more clinically relevant, practical demonstrations with adequate clinical exposure, more group-based learning, and improved digital infrastructure. Retention techniques should be routinely taught to improve learning retention. Finally, more doctors should be employed for training and mentoring the students. Lecturers should be trained in positive teaching and mentoring skills and to avoid student intimidation.

مقدمه: این مطالعه به بررسی ادراکات و ترجیحات دانشجویان پزشکی دانشگاه Abubakar Tafawa Balewa (ATBU) در خصوص روش‌های مختلف تدریس از جمله سخنرانی، یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL)، یادگیری مبتنی بر تیم (TBL)، نمایش‌های عملی و ابزارهای یادگیری دیجیتال پرداخت. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی بر روی ۱۷۱ دانشجوی پزشکی با استفاده از پرسشنامه نیمه‌ساختاریافته انجام شد. دانشجویان با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده انتخاب شدند. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی (فراوانی‌ها، درصدها) و آمار استنباطی (آزمون کای دو) تحلیل شد و داده‌های کیفی با استفاده از تحلیل محتوای تماتیک مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل محتوای تماتیک بر اساس ۱۷۱ پاسخ انجام شد. یافته‌ها: نمایش‌های عملی (۳۲٫۲٪) و فعالیت‌های گروهی کوچک (۲۴٫۰٪) به عنوان روش‌های تدریس ترجیحی شناخته شدند. چالش‌های کلیدی شناسایی‌شده شامل دشواری در حفظ اطلاعات (۴۸٫۰٪) و آمادگی ناکافی برای عمل بالینی (۱۵٫۸٪) بود. دانشجویان خواستار یادگیری عملی و مرتبط با بالین و اساتیدی بودند که در حوزه خود تسلط کافی داشته و مهارت‌های تدریس خوبی داشته باشند. به طور خاص، آن‌ها اساتیدی را ترجیح می‌دادند که پزشک متخصص بوده و بتوانند نقش راهنما را نیز ایفا کنند. نتیجه‌گیری: برنامه درسی تدریس در این دانشکده باید شامل نمایش‌های عملی بیشتر با ارتباط بالینی کافی، یادگیری مبتنی بر گروه بیشتر و بهبود زیرساخت دیجیتال باشد. تکنیک‌های حفظ مطالب باید به طور منظم آموزش داده شود تا یادگیری پایدار بهبود یابد. در نهایت، پزشکان بیشتری باید برای آموزش و راهنمایی دانشجویان استخدام شوند. اساتید باید در مهارت‌های تدریس مثبت و راهنمایی آموزش ببینند و از ایجاد ترس در دانشجویان خودداری کنند.

This study explored undergraduate students’ and community partners’ perceptions of the value of micro-credentials within community-engaged Work-Integrated Learning (WIL) in technical education programs in South-East Nigeria. Guided by Experiential Learning Theory, Human Capital Theory, and Signaling Theory, the study adopted a mixed-methods exploratory design to examine how micro-credentials were perceived in relation to employability-related competencies, professional confidence, and career readiness. Quantitative data were collected through a structured questionnaire administered to 412 undergraduate students enrolled in technical education programs incorporating community-engaged WIL, while qualitative data were generated through semi-structured interviews with 20 students and 12 community partners involved in WIL supervision and collaboration. Findings revealed generally positive student perceptions regarding the usefulness of micro-credentials for recognising competencies developed through experiential learning, strengthening confidence in communicating skills, and supporting preparedness for future employment. Qualitative findings further suggested that students viewed micro-credentials as useful for documenting technical and transferable competencies, encouraging reflective learning, and articulating skills gained through community-engaged experiences. Community partners similarly perceived micro-credentials as potentially valuable indicators of students’ preparedness and engagement within collaborative projects. However, participants identified institutional and contextual constraints, including limited awareness, inconsistent implementation, inadequate guidance, and weak digital infrastructure. The study suggests that micro-credentials may serve as useful mechanisms for recognising and communicating learning developed through community-engaged WIL while highlighting the need for stronger institutional support and clearer implementation strategies.

این پژوهش به بررسی ادراک دانشجویان کارشناسی و شرکای اجتماعی درباره ارزش ریزگواهی‌ها در چارچوب یادگیری تلفیقی با کار (WIL) مبتنی بر مشارکت اجتماعی در برنامه‌های آموزش فنی در جنوب شرق نیجریه پرداخت. این مطالعه با بهره‌گیری از نظریه یادگیری تجربی، نظریه سرمایه انسانی و نظریه سیگنال‌دهی، از طرح پژوهش آمیخته اکتشافی برای بررسی نحوه ادراک ریزگواهی‌ها در ارتباط با شایستگی‌های مرتبط با اشتغال‌پذیری، اعتماد به نفس حرفه‌ای و آمادگی شغلی استفاده کرد. داده‌های کمی از طریق پرسشنامه ساختاریافته‌ای که بین ۴۱۲ دانشجوی کارشناسی شاغل به تحصیل در برنامه‌های آموزش فنی با محوریت WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی توزیع شد، گردآوری گردید و داده‌های کیفی نیز از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۰ دانشجو و ۱۲ شریک اجتماعی درگیر در نظارت و همکاری WIL به دست آمد. یافته‌ها نشان داد که ادراک دانشجویان نسبت به سودمندی ریزگواهی‌ها در شناسایی شایستگی‌های حاصل از یادگیری تجربی، تقویت اعتماد به نفس در بیان مهارت‌ها و حمایت از آمادگی برای اشتغال آینده عموماً مثبت است. یافته‌های کیفی همچنین نشان داد که دانشجویان ریزگواهی‌ها را ابزاری مفید برای مستندسازی شایستگی‌های فنی و انتقال‌پذیر، تشویق به یادگیری تأملی و بیان مهارت‌های کسب‌شده از طریق تجارب مبتنی بر مشارکت اجتماعی می‌دانند. شرکای اجتماعی نیز ریزگواهی‌ها را به عنوان شاخص‌هایی بالقوه ارزشمند از آمادگی و مشارکت دانشجویان در پروژه‌های مشارکتی تلقی کردند. با این حال، شرکت‌کنندگان به محدودیت‌های نهادی و زمینه‌ای از جمله آگاهی محدود، اجرای ناسازگار، راهنمایی ناکافی و زیرساخت دیجیتال ضعیف اشاره کردند. این پژوهش پیشنهاد می‌کند که ریزگواهی‌ها می‌توانند به عنوان سازوکارهایی مفید برای شناسایی و انتقال یادگیری حاصل از WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی عمل کنند و در عین حال بر نیاز به حمایت نهادی قوی‌تر و راهبردهای اجرایی شفاف‌تر تأکید می‌کند.

Objectives: Perceptions that something is not "just right" and feelings of incompleteness are forms of premonitory urges that extend beyond simple bodily sensations; they involve subjective interpretations of those sensations and may therefore be regarded as mental phenomena.These phenomena may precede tics but can also trigger compulsive behaviors.Investigating these phenomena is essential for understanding intermediate clinical phenotypes between tic disorders and obsessive-compulsive disorder (OCD). Methods:We retrospectively reviewed the medical records of 71 patients older than 10 years with tic disorders who attended the department of psychiatry at a hospital.Clinical assessments included the Korean versions of the Premonitory Urge for Tics Scale, Yale Global Tic Severity Scale, and (Children's) Yale-Brown Obsessive-Compulsive Scale.Results: Among patients with Tourette syndrome, 71.21% reported experiencing "just right" perceptions.Both the frequency and severity of "just right" perceptions were significantly greater in patients with tic disorders and comorbid OCD (n=8) than in those without comorbid OCD (n=63).In addition, the severity of premonitory urges showed a significant correlation with the severity of obsessivecompulsive symptoms.Conclusion: "Just right" perceptions are not only an intrinsic characteristic of tic disorders but are also associated with repetitive behaviors in OCD.These results provide preliminary clinical support for Tourettic OCD as an intermediate phenotype between tic disorders and OCD.

اهداف: ادراک این‌که چیزی «درست نیست» و احساسات ناتمامی، اشکالی از امیال پیش‌آگهی‌دهنده هستند که فراتر از احساسات ساده بدنی می‌روند؛ این ادراکات شامل تفسیرهای ذهنی از آن احساسات بوده و بنابراین می‌توان آن‌ها را پدیده‌های ذهنی تلقی کرد. این پدیده‌ها ممکن است پیش از تیک‌ها رخ دهند اما همچنین می‌توانند رفتارهای اجباری را تحریک کنند. بررسی این پدیده‌ها برای درک فنوتیپ‌های بالینی واسطه‌ای میان اختلالات تیک و اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) ضروری است. روش‌ها: سوابق پزشکی ۷۱ بیمار بالای ۱۰ سال مبتلا به اختلالات تیک که به بخش روان‌پزشکی یک بیمارستان مراجعه کرده بودند، به صورت گذشته‌نگر بررسی شد. ارزیابی‌های بالینی شامل نسخه‌های کره‌ای مقیاس میل پیش‌آگهی برای تیک‌ها، مقیاس شدت تیک جهانی ییل و مقیاس وسواس-اجبار ییل-براون (کودکان) بود. نتایج: در میان بیماران مبتلا به سندرم تورت، ۷۱/۲۱٪ گزارش کردند که ادراکات «درست بودن» را تجربه کرده‌اند. هم فراوانی و هم شدت ادراکات «درست بودن» در بیماران مبتلا به اختلالات تیک همراه با اختلال وسواس فکری-عملی (n=8) به طور معناداری بیشتر از بیماران بدون اختلال وسواس فکری-عملی همراه (n=63) بود. علاوه بر این، شدت امیال پیش‌آگهی‌دهنده با شدت علائم وسواس فکری-عملی همبستگی معناداری نشان داد. نتیجه‌گیری: ادراکات «درست بودن» نه تنها ویژگی ذاتی اختلالات تیک هستند، بلکه با رفتارهای تکراری در اختلال وسواس فکری-عملی نیز مرتبط‌اند. این نتایج حمایت بالینی مقدماتی برای اختلال وسواس فکری-عملی تورتیک به عنوان یک فنوتیپ واسطه‌ای میان اختلالات تیک و اختلال وسواس فکری-عملی فراهم می‌کند.

How is vision shaped by other senses? Visual cortex is not merely a passive recipient of retinal inputs. It is also responsive to other sensory modalities, particularly audition. While auditory signals have been shown to penetrate early visual cortices, the mechanisms driving these responses remain poorly understood. To examine how audition shapes vision, we used functional MRI to investigate whether audiovisual interactions modulate the gain of responses in human early visual cortices. Specifically, we measured voxel-wise contrast-response functions (CRF), while participants viewed horizontally drifting gratings paired with auditory motion that was directionally congruent or incongruent with the visual motion, or stationary. We show that congruent audiovisual motion enhances voxel-wise contrast sensitivity whereas incongruent motion reduces it, manifesting as a robust contrast gain modulation across areas V1–V3. This direction-selective enhancement is nicely captured by a divisive normalization model incorporating auditory-driven feedback modulation. Our findings provide compelling evidence for cross-modal interactions at early stages of visual processing, driven by contrast gain modulation –a bidirectional modulation in sensitivity that maintains the balance between local excitatory and inhibitory activity. Together, these results reveal that audiovisual interactions can alter a cornerstone property of vision, highlighting the dynamic role of early visual cortex in multisensory processing.

بینایی چگونه توسط حواس دیگر شکل می‌گیرد؟ قشر بینایی صرفاً دریافت‌کننده منفعل ورودی‌های شبکیه نیست، بلکه به سایر حواس، به‌ویژه شنوایی نیز پاسخ می‌دهد. اگرچه نشان داده شده است که سیگنال‌های شنوایی به قشرهای اولیه بینایی نفوذ می‌کنند، اما سازوکارهای ایجاد این پاسخ‌ها همچنان به‌خوبی شناخته نشده‌اند. برای بررسی اینکه شنوایی چگونه بینایی را شکل می‌دهد، از تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی (fMRI) استفاده کردیم تا بررسی کنیم آیا برهم‌کنش‌های شنوایی‌ـ‌بصری بهره پاسخ‌ها را در قشرهای اولیه بینایی انسان تعدیل می‌کند یا خیر. به طور خاص، تابع پاسخ به کنتراست (CRF) را در سطح وکسل اندازه‌گیری کردیم، در حالی که شرکت‌کنندگان به گراتینگ‌های افقی متحرک نگاه می‌کردند که با حرکت شنوایی هم‌جهت یا ناهم‌جهت با حرکت بصری، یا بدون حرکت (ایستا) جفت شده بود. نشان دادیم که حرکت شنوایی‌ـ‌بصری هم‌جهت حساسیت به کنتراست را در سطح وکسل افزایش می‌دهد، در حالی که حرکت ناهم‌جهت آن را کاهش می‌دهد و این امر به صورت تعدیل قوی بهره کنتراست در نواحی V1 تا V3 ظاهر می‌شود. این افزایش انتخابی نسبت به جهت حرکت، به‌خوبی توسط مدل نرمال‌سازی تقسیم‌پذیر که تعدیل بازخوردی ناشی از شنوایی را در بر می‌گیرد، تبیین می‌شود. یافته‌های ما شواهد قانع‌کننده‌ای برای برهم‌کنش‌های میان‌حسی در مراحل اولیه پردازش بینایی ارائه می‌دهد که توسط تعدیل بهره کنتراست هدایت می‌شود؛ یعنی تعدیل دوطرفه حساسیت که تعادل میان فعالیت تحریکی و مهاری موضعی را حفظ می‌کند. در مجموع، این نتایج نشان می‌دهد که برهم‌کنش‌های شنوایی‌ـ‌بصری می‌تواند یکی از ویژگی‌های بنیادی بینایی را تغییر دهد و نقش پویای قشر اولیه بینایی در پردازش چندحسی را برجسته می‌سازد.

Community participation has increasingly been recognized as a vital component in developing quality education at different levels of school education. This study explores the role of community participation in developing quality education at secondary school level. It analysed important policies and programmes on community participation while examining the perspectives of stakeholders such as school heads, teachers, parents and community leaders. It was also intended to explore the school-led initiatives to promote community participation for improving quality education. Problems and challenges in the process of community participation were identified, and suggestions were sought from stakeholders for improvement of school-community partnership. Survey method under descriptive research was adopted for conducting this study. Perception scale for School Heads and teachers, interview schedule for School Heads, parents and community leaders were used to collect data from informants. Analysis of data revealed that there is a progressive evolution of community participation in educational policies, where major programmes and policies highlight a shift from welfare-oriented approaches to participatory governance models. It also indicates that while various policies strongly advocate community involvement, there exists a gap between policy intentions and ground level implementation. The findings indicate that community participation significantly influences the quality of secondary education across multiple dimensions. Based on the findings, the study recommends a suggestive model for strengthening integrated participatory school-community partnerships through capacity-building programmes, awareness campaigns and structured engagement strategies.

مشارکت جامعه به طور فزاینده‌ای به عنوان یکی از مؤلفه‌های حیاتی در توسعه آموزش با کیفیت در سطوح مختلف آموزش مدرسه‌ای شناخته شده است. این پژوهش نقش مشارکت جامعه را در توسعه آموزش با کیفیت در سطح مدارس متوسطه مورد بررسی قرار می‌دهد. در این مطالعه، سیاست‌ها و برنامه‌های مهم مرتبط با مشارکت جامعه تحلیل شده و دیدگاه‌های ذینفعان از جمله مدیران مدارس، معلمان، والدین و رهبران جامعه بررسی شده است. همچنین هدف آن بررسی ابتکارات مدرسه‌محور برای ارتقای مشارکت جامعه به منظور بهبود کیفیت آموزش بوده است. مشکلات و چالش‌های موجود در فرآیند مشارکت جامعه شناسایی شده و پیشنهادهایی از ذینفعان برای بهبود مشارکت مدرسه و جامعه اخذ گردیده است. روش پیمایشی در قالب پژوهش توصیفی برای انجام این مطالعه به کار گرفته شده است. برای جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس ادراک برای مدیران مدارس و معلمان و برنامه مصاحبه برای مدیران مدارس، والدین و رهبران جامعه استفاده شده است. تحلیل داده‌ها نشان داد که مشارکت جامعه در سیاست‌های آموزشی به طور تدریجی تکامل یافته است، به گونه‌ای که برنامه‌ها و سیاست‌های اصلی، تغییر رویکرد از مدل‌های رفاه‌محور به مدل‌های حکمرانی مشارکتی را برجسته می‌کنند. همچنین نتایج نشان می‌دهد که اگرچه سیاست‌های مختلف به شدت بر مشارکت جامعه تأکید دارند، اما شکافی میان اهداف سیاستی و اجرای عملی در سطح میدانی وجود دارد. یافته‌ها حاکی از آن است که مشارکت جامعه به طور معناداری بر کیفیت آموزش متوسطه در ابعاد مختلف تأثیرگذار است. بر اساس یافته‌ها، پژوهش مدل پیشنهادی برای تقویت مشارکت یکپارچه مدرسه و جامعه از طریق برنامه‌های توانمندسازی، کمپین‌های آگاهی‌بخشی و راهبردهای تعامل ساختاریافته ارائه می‌دهد.

This study aimed to evaluate the inclusive education policy for persons with disabilities in Makindye Division, Kampala District. The objectives of the study were to identify the environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education for persons with disabilities; to assess the availability and adequacy and to evaluate the outcomes of the inclusive education policy in terms of school access, participation, and academic achievement among persons with disabilities. The sample size comprised of 175 respondents, and the target population comprised teachers, NGOs officials, policy makers, administrators and parents of children with disabilities. This study was underpinned by the Social Model of Disability (1970), which states that disability arises from societal and environmental barriers, not an individual's impairment. The study used a structured questionnaire and semi-structured interviews. Data were analyzed using both descriptive and inferential statistics. Descriptive statistics, such as frequencies, percentages, and means, summarized the quantitative data, while thematic content analysis was employed to analyze qualitative data from the interviews. The findings revealed mixed perceptions regarding environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education, with an average mean score of 2.634 (SD = 0.836). While a significant portion of respondents (43.33%) strongly agreed that the inclusive education policy addresses the learning needs of children with disabilities (mean = 3.00, SD = 1.05), there were notable concerns about the policy's responsiveness to socio-cultural and economic contexts. The analysis of resource availability and adequacy yielded an average mean score of 2.93 (SD = 1.00), reflecting a positive perception among stakeholders. The availability of trained special needs education teachers received the highest mean score of 3.13 (SD = 1.02), with 50% of respondents agreeing or strongly agreeing that there are enough trained teachers in their schools. The study concluded that the analysis of environmental and socio-cultural factors reveals a significant relationship between policy intentions and implementation realities in Uganda's inclusive education system. Therefore, the study recommended that schools should develop context-specific implementation strategies that explicitly address local socio-cultural factors, including collaborative planning with community leaders, parents, and persons with disabilities, to ensure interventions respond to specific cultural contexts rather than relying on generalized strategies.

این پژوهش با هدف ارزیابی سیاست آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت در ناحیه Makindye، منطقه Kampala انجام شد. اهداف پژوهش شامل شناسایی عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت؛ ارزیابی میزان دسترسی و کفایت منابع و همچنین ارزیابی پیامدهای سیاست آموزش فراگیر از نظر دسترسی به مدرسه، مشارکت و پیشرفت تحصیلی افراد دارای معلولیت بود. حجم نمونه شامل ۱۷۵ نفر از معلمان، مسئولان سازمان‌های غیردولتی، سیاست‌گذاران، مدیران و والدین کودکان دارای معلولیت بود. این پژوهش مبتنی بر مدل اجتماعی معلولیت (۱۹۷۰) بود که بیان می‌کند معلولیت ناشی از موانع اجتماعی و محیطی است، نه نقص فردی. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه ساختاریافته و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته بود. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. آمار توصیفی مانند فراوانی، درصد و میانگین برای خلاصه‌سازی داده‌های کمی و تحلیل محتوای تماتیک برای تحلیل داده‌های کیفی حاصل از مصاحبه‌ها به‌کار رفت. یافته‌ها نشان‌دهنده ادراکات متفاوت نسبت به عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر بود، به‌طوری‌که میانگین نمره ۲٫۶۳۴ (انحراف معیار = ۰٫۸۳۶) به‌دست آمد. در حالی که بخش قابل توجهی از پاسخ‌دهندگان (۴۳٫۳۳٪) کاملاً موافق بودند که سیاست آموزش فراگیر به نیازهای یادگیری کودکان دارای معلولیت پاسخ می‌دهد (میانگین = ۳٫۰۰، انحراف معیار = ۱٫۰۵)، نگرانی‌های قابل توجهی درباره پاسخگویی سیاست به زمینه‌های اجتماعی‌فرهنگی و اقتصادی وجود داشت. تحلیل میزان دسترسی و کفایت منابع میانگین نمره ۲٫۹۳ (انحراف معیار = ۱٫۰۰) را نشان داد که بیانگر ادراک مثبت ذینفعان بود. بیشترین میانگین نمره مربوط به دسترسی به معلمان آموزش‌دیده در حوزه نیازهای ویژه آموزشی بود (میانگین = ۳٫۱۳، انحراف معیار = ۱٫۰۲) و ۵۰٪ پاسخ‌دهندگان موافق یا کاملاً موافق بودند که در مدارس آن‌ها معلمان آموزش‌دیده کافی وجود دارد. پژوهش نتیجه گرفت که تحلیل عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی رابطه معناداری بین اهداف سیاست و واقعیت‌های اجرایی در نظام آموزش فراگیر اوگاندا نشان می‌دهد. بنابراین، پژوهش توصیه کرد که مدارس باید راهبردهای اجرایی متناسب با زمینه محلی را تدوین کنند که به‌طور مشخص به عوامل اجتماعی‌فرهنگی بومی بپردازد، از جمله برنامه‌ریزی مشارکتی با رهبران جامعه، والدین و افراد دارای معلولیت، تا مداخلات به جای اتکا به راهبردهای کلی، به زمینه‌های فرهنگی خاص پاسخ دهند.

Background Artificial intelligence (AI) is rapidly reshaping the labor market and may intensify college students' uncertainty and anxiety about future career decisions. This study examined the psychological mechanism linking AI employment threat perception to career decision-making anxiety, focusing on the mediating role of perceived employability and the moderating role of growth mindset. Methods A questionnaire survey was conducted among 526 college students in China. Hierarchical regression, bootstrap mediation analysis, moderation analysis, simple slope analysis, and moderated mediation analysis were used to test the proposed model. Results AI employment threat perception positively predicted career decision-making anxiety and negatively predicted perceived employability. Perceived employability negatively predicted career decision-making anxiety and partially mediated the relationship between AI employment threat perception and career decision-making anxiety. Growth mindset significantly moderated the relationship between AI employment threat perception and perceived employability, such that the negative effect was weaker among students with a higher growth mindset. The moderated mediation analysis further showed that growth mindset weakened the indirect effect of AI employment threat perception on career decision-making anxiety through perceived employability. Conclusions AI employment threat may increase college students' career decision-making anxiety both directly and indirectly by reducing perceived employability. Growth mindset serves as an important psychological resource that buffers this negative process. These findings provide implications for career education, employability development, and psychological support in higher education.

زمینه: هوش مصنوعی (AI) به سرعت در حال بازشکل‌دهی بازار کار است و ممکن است عدم قطعیت و اضطراب دانشجویان دانشگاهی درباره تصمیم‌گیری‌های شغلی آینده را تشدید کند. این پژوهش سازوکار روان‌شناختی پیونددهنده ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی با اضطراب تصمیم‌گیری شغلی را مورد بررسی قرار داد و بر نقش میانجی‌گری اشتغال‌پذیری ادراک‌شده و نقش تعدیل‌گری نگرش رشد تمرکز داشت. روش‌ها: یک پیمایش پرسشنامه‌ای در میان ۵۲۶ دانشجوی دانشگاه در چین انجام شد. برای آزمون مدل پیشنهادی از رگرسیون سلسله‌مراتبی، تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ، تحلیل تعدیل‌گری، تحلیل شیب ساده و تحلیل میانجی‌گری تعدیل‌شده استفاده شد. یافته‌ها: ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی پیش‌بینی‌کننده مثبت اضطراب تصمیم‌گیری شغلی و پیش‌بینی‌کننده منفی اشتغال‌پذیری ادراک‌شده بود. اشتغال‌پذیری ادراک‌شده پیش‌بینی‌کننده منفی اضطراب تصمیم‌گیری شغلی بود و رابطه بین ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی و اضطراب تصمیم‌گیری شغلی را به طور جزئی میانجی‌گری کرد. نگرش رشد رابطه بین ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی و اشتغال‌پذیری ادراک‌شده را به طور معناداری تعدیل‌گری کرد، به گونه‌ای که اثر منفی در میان دانشجویانی با نگرش رشد بالاتر ضعیف‌تر بود. تحلیل میانجی‌گری تعدیل‌شده نشان داد که نگرش رشد اثر غیرمستقیم ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی بر اضطراب تصمیم‌گیری شغلی از طریق اشتغال‌پذیری ادراک‌شده را تضعیف می‌کند. نتیجه‌گیری: تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی ممکن است اضطراب تصمیم‌گیری شغلی دانشجویان دانشگاهی را هم به طور مستقیم و هم غیرمستقیم از طریق کاهش اشتغال‌پذیری ادراک‌شده افزایش دهد. نگرش رشد به عنوان یک منبع روان‌شناختی مهم، این فرایند منفی را تعدیل می‌کند. این یافته‌ها پیامدهایی برای آموزش شغلی، توسعه اشتغال‌پذیری و حمایت روان‌شناختی در آموزش عالی دارند.

When students provide unintended responses to cognitively demanding questions, science teachers may face a challenge of how to sustain the cognitive trajectory of the interaction without reverting to an authoritative stance. In this qualitative single case study, we examined the discursive moves employed by three experienced Life Sciences secondary school teachers in South Africa when students provided unintended responses to questions pitched at higher levels of the revised Bloom’s taxonomy. Drawing on video recordings of eight lessons, 12 interaction episodes were identified and analysed using an integrated framework comprising the Initiation–Response–Feedback pattern, the revised Bloom’s taxonomy and Hardman’s student talk move categories. Three categories of teacher discursive moves were inductively derived: pressing moves, escalating moves and interaction-regulating moves. One move, elaborating, was categorised as ‘other’. These moves were used by the teachers to sustain the interaction. However, we also found a recurring pattern where the teachers bypassed student-generated questions in favour of the teacher’s original line of inquiry. Interaction-regulating moves played an important role in opening, sustaining and closing interaction episodes. The findings highlight the need for teacher education to support teachers not only in maintaining cognitive demand during classroom interaction, but also in creating opportunities for deeper conceptual exploration through student contributions.

زمانی که دانش‌آموزان به پرسش‌های با تقاضای شناختی بالا پاسخ‌های ناخواسته ارائه می‌دهند، معلمان علوم ممکن است با چالشی مواجه شوند که چگونه مسیر شناختی تعامل را بدون بازگشت به موضع اقتدارگرایانه حفظ کنند. در این مطالعه کیفی موردی منفرد، حرکات گفتمانی به‌کاررفته توسط سه معلم باتجربه علوم زیستی در مدارس متوسطه آفریقای جنوبی زمانی که دانش‌آموزان به پرسش‌هایی در سطوح بالاتر طبقه‌بندی بازنگری‌شده بلوم پاسخ‌های ناخواسته ارائه دادند، مورد بررسی قرار گرفت. با استفاده از ضبط ویدئویی هشت جلسه درس، ۱۲ اپیزود تعاملی شناسایی و با بهره‌گیری از چارچوبی تلفیقی شامل الگوی آغاز–پاسخ–بازخورد، طبقه‌بندی بازنگری‌شده بلوم و دسته‌بندی حرکات گفتاری دانش‌آموزان هاردمن تحلیل شدند. سه دسته از حرکات گفتمانی معلمان به‌صورت استقرایی استخراج شد: حرکات فشارآور، حرکات تصاعدی و حرکات تنظیم‌کننده تعامل. یک حرکت، یعنی بسط‌دهی، در دسته «سایر» قرار گرفت. این حرکات توسط معلمان برای حفظ تعامل به‌کار گرفته شد. با این حال، الگوی تکرارشونده‌ای نیز مشاهده شد که در آن معلمان از پرسش‌های تولیدشده توسط دانش‌آموزان عبور کرده و خط سیر اصلی پرسشگری معلم را دنبال کردند. حرکات تنظیم‌کننده تعامل نقش مهمی در آغاز، حفظ و پایان‌بخشی به اپیزودهای تعاملی ایفا کردند. یافته‌ها بر ضرورت آموزش معلمان برای حمایت از آنان نه‌تنها در حفظ تقاضای شناختی در تعاملات کلاسی، بلکه در ایجاد فرصت‌هایی برای کاوش مفهومی عمیق‌تر از طریق مشارکت دانش‌آموزان تأکید می‌کند.

Abstract This study examines how students in a faculty of architecture develop environmental awareness through sustained engagement with the multi-layered historic and ecological setting of a place. It explores how the city’s complex historical fabric functions as an active pedagogical agent, moving beyond abstract instruction towards a transformative relationship between the student and the environment. Learning is examined as an ontological bond in which the physical, social and cultural contexts of the site actively shape architectural perception and environmental awareness. Drawing on students’ reflections, the study investigates how direct engagement with a real-world setting supports the development of socio-ecological consciousness within the framework of place-based pedagogy. Data were collected through reflective interviews with graduates of Istanbul Technical University who voluntarily participated in design studies in Mardin. Both qualitative and quantitative data were obtained and analysed. The findings suggest that future pedagogical models could benefit from more sustained site-specific engagement, enabling the environment to function as a central catalyst in architectural learning processes.

این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه دانشجویان دانشکده معماری از طریق مشارکت مستمر با بستر تاریخی و اکولوژیکی چندلایه یک مکان، به آگاهی محیطی دست می‌یابند. این پژوهش به این موضوع می‌پردازد که چگونه بافت تاریخی پیچیده شهر به عنوان یک عامل پداگوژیک فعال عمل می‌کند و فراتر از آموزش انتزاعی، به سوی رابطه‌ای تحول‌آفرین میان دانشجو و محیط حرکت می‌کند. یادگیری به عنوان پیوندی هستی‌شناختی مورد بررسی قرار می‌گیرد که در آن زمینه‌های فیزیکی، اجتماعی و فرهنگی مکان به طور فعال ادراک معماری و آگاهی محیطی را شکل می‌دهند. با بهره‌گیری از تأملات دانشجویان، این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه مشارکت مستقیم با یک بستر واقعی به توسعه آگاهی اجتماعی-اکولوژیکی در چارچوب پداگوژی مبتنی بر مکان کمک می‌کند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های تأملی با فارغ‌التحصیلان دانشگاه فنی استانبول که به طور داوطلبانه در مطالعات طراحی در ماردین شرکت کرده‌اند، جمع‌آوری شده است. داده‌های کیفی و کمی هر دو گردآوری و تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که مدل‌های پداگوژیک آینده می‌توانند از مشارکت مستمرتر و مبتنی بر مکان بهره‌مند شوند و به محیط اجازه دهند به عنوان یک عامل محرک مرکزی در فرآیندهای یادگیری معماری عمل کند.